ATHENS VOICE Podcast

Ο Παύλος Τσίμας έρχεται στο στούντιο της Athens Voice και μας αφηγείται ιστορίες από τη μακρά διαδρομή του στη δημοσιογραφία, από τις εφημερίδες και την τηλεόραση μέχρι το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και τις εκπομπές έρευνας, που γνωρίζει όσο λίγοι. Πώς φτιάχνεται το «Ημερολόγιο», που τόσο αγαπά; Ποια είναι η σχέση του με τη μουσική και πώς ξεκίνησε στα εφηβικά του χρόνια στην Κυψέλη; Ποιες τηλεοπτικές στιγμές θυμάται και ποιες αναμνήσεις ξεχωρίζει – από την Κούβα και τον Τσε Γκεβάρα μέχρι τα Γλυπτά του Παρθενώνα, την τελευταία συνέντευξη με τη Μελίνα και το νέο του ντοκιμαντέρ για το γήπεδο του Παναθηναϊκού; Μας εξηγεί τι σημαίνει η δουλειά του δημοσιογράφου – και γιατί αισθάνεται ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Και, ταυτόχρονα, μιλά για κάποιες πιο προσωπικές πλευρές του, με το ήθος και τη σεμνότητα που τον χαρακτηρίζουν. Συντελεστές Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι μας λένε πραγματικά οι θεές για τις γυναίκες, το σώμα, τη δύναμη, τη μητρότητα, την επιθυμία και τον φόβο μέσα στους αιώνες; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε από τις πρώτες Μεγάλες Μητέρες της προϊστορίας μέχρι τις θεές της αρχαίας Ελλάδας, τις μάγισσες του Μεσαίωνα, τις αγίες, τις «επικίνδυνες» γυναίκες και τις σύγχρονες γυναικείες ταυτότητες. Η Άρτεμις, η Αφροδίτη, η Αθηνά, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η Εκάτη και η Μέδουσα δεν είναι απλώς μυθολογικές μορφές. Είναι ψυχικοί χάρτες. Είναι τρόποι με τους οποίους κάθε εποχή προσπάθησε να εξημερώσει, να διαιρέσει, να λατρέψει ή να φοβηθεί το θηλυκό.

Στο 204ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Λάθη που κάνουμε στις απαντήσεις κριτικών», μιλάμε για ένα θέμα που επηρεάζει άμεσα την εικόνα, την αξιοπιστία και τη σχέση μιας επιχείρησης με τους πελάτες της: τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις online κριτικές. Σήμερα, ο καταναλωτής δεν είναι απλώς «βασιλιάς». Έχει δημόσιο βήμα, άποψη, δύναμη και πολλές φορές μεγάλη αυστηρότητα. Μια αρνητική κριτική μπορεί να φανεί άδικη, υπερβολική ή ακόμα και κακόβουλη. Το λάθος όμως αρχίζει όταν η επιχείρηση απαντά παρορμητικά, αμυντικά ή μηχανικά. Στο podcast αναλύουμε τα πιο συχνά λάθη: τις επιθετικές απαντήσεις, τα copy/paste μηνύματα, τη σιωπή, την άσκοπη εμπλοκή με τρολ, αλλά και την υποτίμηση των θετικών κριτικών. Στόχος δεν είναι απλώς να «σβήσουμε τη φωτιά», αλλά να δείξουμε επαγγελματισμό, ψυχραιμία και πραγματική φροντίδα. Γιατί κάθε απάντηση σε κριτική δεν απευθύνεται μόνο στον πελάτη που την έγραψε, αλλά και σε όλους τους επόμενους που τη διαβάζουν.

Το παιδικό σχέδιο δεν είναι γρίφος για γρήγορες ερμηνείες, ούτε τεστ χαρακτήρα. Είναι ένας ζωντανός δρόμος εξέλιξης, σκέψης και δημιουργίας. Στο podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ο Κυριάκος Μούρτζης (δάσκαλος εικαστικών και συγγραφέας) συνδέει διεθνή έρευνα, πραγματικές εμπειρίες τάξης και σύγχρονες γονεϊκές αγωνίες, για να αποδομήσει μύθους και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τις παιδικές ζωγραφιές. Με απλή και ουσιαστική γλώσσα, κάθε επεισόδιο προσφέρει γνώση, πρακτικά εργαλεία και βαθύτερη κατανόηση, βοηθώντας τον ενήλικα να στηρίζει πιο συνειδητά το παιδί και να ενισχύει τη δική του έκφραση, τη σύνδεσή του με τον κόσμο και την εμπιστοσύνη στη μοναδική προσωπική του πορεία. Επεισόδιο 1: Γιατί το παιδί μου ζωγραφίζει μόνο μουτζούρες; Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο, ξεκινάμε από την αρχή. Από εκεί που πραγματικά γεννιέται το παιδικό σχέδιο. Μέσα από τη διεθνή έρευνα, αλλά και όσα βλέπω καθημερινά στην τάξη ως δάσκαλος εικαστικών, ανακαλύπτουμε παρέα, γιατί η μουτζούρα δεν είναι απλώς ένα στάδιο που πρέπει να περάσει, αλλά η κατανόηση του παιδιού ότι μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του στον κόσμο αυτό. Θα μιλήσουμε για τη μη ελεγχόμενη, την ελεγχόμενη και τη συμβολική μουτζούρα, για το πώς διαφορετικά υλικά, επιφάνειες και κινήσεις χτίζουν τη βάση της δημιουργίας, και για το τι πραγματικά χρειάζεται ένα παιδί σε αυτή τη φάση πέρα από διορθώσεις, άγχος ή βιασύνη. Αν έχεις ποτέ κοιτάξει ένα παιδικό χαρτί και αναρωτήθηκες «Τι είναι αυτή η μουτζούρα;», τότε αυτό το επεισόδιο μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις την αρχή της δημιουργίας.

Στο δέκατο έκτο επεισόδιο του «Deep Thought», που σήμερα είναι μονοθεματικό, ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Αν γυριζόταν τώρα η σειρά X-Files, θα ήταν τόσο επιτυχημένη όπως τότε; Θα τη βλέπαμε μέσα στις τόσες που κυκλοφορούν από τις πλατφόρμες; Θα ξεχώριζε;» «Σε ποιο κύκλο έπρεπε να τελειώσουν τα X-Files; Πότε βαρεθήκατε;» «Έχετε αγαπημένο/α επεισόδιο/α από τα X-Files;» Λοιπόν, ακούστε.. Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Στην ελληνική πρεμιέρα του βραβευμένου «Iwasastranger», της ταινίας μυθοπλασίας του BrandAndersen για την επικίνδυνη διάσχιση του Αιγαίου από πρόσφυγες και μετανάστες με βάρκες από τις ακτές της Τουρκίας, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης —που στην ταινία υποδύεται ένα πραγματικό πρόσωπο, τον λιμενικό Κυριάκο Παπαδόπουλο, που έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους από πνιγμό— γνώρισε τον Μοχάμεντ Λαμίνε Τραορέ, πρόσφυγα από τη Γουινέα. Ο Μοχά, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, είχε φύγει από τη Γουινέα διωκόμενος από στρατιώτες του καθεστώτος Κοντέ και, μέσω Σενεγάλης και Κωνσταντινούπολης, προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Ισπανία τον Αύγουστο του 2019. Αντ' αυτού, το μόνο που εισέπραξε από την ισπανική αστυνομία ήταν ξύλο και διά της βίας επιστροφή στην Τουρκία. Εκεί φυλακίστηκε, κατόπιν αποφυλακίστηκε και, μετά από διάφορες περιπέτειες, βρέθηκε στη Σμύρνη προσπαθώντας να περάσει, πληρώνοντας διακινητή, στην Ελλάδα. Εφτά χρόνια αργότερα, με το χαρτί της άδειας παραμονής στην Ελλάδα επιτέλους στο χέρι, ο Μοχά διηγήθηκε τον Κωνσταντίνο πόσο κοντά στη δική του ιστορία ήταν ό,τι είχε δει μόλις στην οθόνη. Και με αφορμή αυτή τη συνάντηση, ήρθαν και οι δύο στο στούντιο της AthensVoice για να μας αφηγηθεί ο Μοχά, μπροστά στην κάμερα και στα ελληνικά που έμαθε στο καμπ της Σάμου και της Ριτσώνας, τις περιπέτειές του στη Βαρκελώνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη· τον φόβο, την απελπισία, τον αποπροσανατολισμό. Αλλά και τους περίεργους μηχανισμούς στους οποίους εμπλέκονται κράτος και ιδιώτες στην Τουρκία, δημιουργώντας παράλληλες οικονομίες εκμετάλλευσης αλλά και αφομοίωσης προσφύγων και μεταναστών. [Στο επόμενο μέρος: από τα νερά του Αιγαίου στην Αθήνα — οι περιπέτειες ενός ανθρώπου που αρχικά δεν ήξερε πού πέφτει η Ελλάδα και κατέληξε να επιτυγχάνει στις πανελλήνιες εξετάσεις, να γράφεται στο πανεπιστήμιο, και να γίνεται μέντορας ασυνόδευτων προσφύγων στο καμπ της Σάμου.] Συντελεστές Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Το «Σάτυροι και Μαινάδες: το φεστιβάλ πορνό ταινιών της Αθήνας» είναι μια γιορτή της τέχνης και της σεξουαλικότητας που προσελκύει κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ, που επιστρέφει για 7η φορά με 4 ημέρες προβολών, εκδηλώσεων και πάρτι στο Ρομάντσο 21-24 Μαΐου και διαδικτυακά 1 -14 Ιουνίου, παρουσιάζει πάνω από 100 ταινίες που απεικονίζουν το σεξ -από το μεταφορικό έως το σκληροπυρηνικό- με αισθητική, αφηγήσεις και ερμηνευτές που δεν μπορείτε να δείτε στο mainstream πορνό. Το πρόγραμμα τεσσάρων ημερών είναι γεμάτο ταινίες και πολλές εκδηλώσεις, όπως το Super Lezat, μια νύχτα αραβούργημα στο Sami's Bar λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ. Το Disobedient Dolls party που διοργανώνεται από τα queer party icons Strap-On Unicorns  που επιστρέφουν για 5η φορά στο φεστιβάλ. Το 4ο Philosophy in the Boudoir Night, που συνδυάζει μια προβολή  BDSM ταινιών με ένα ολονύχτιο πάρτι με τον DJ PJ Mugiwara. Οι ημερήσιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Πορνολαϊκή (παζάρι δημιουργών), που φέτος θα γίνει καθ' όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ στον πρώτο όροφο και το Σαββατοκύριακο και στο υπόγειο, ένα εργαστήριο BDSM από τον KingMaster D, διαδραστικές συζητήσεις για τον εθισμό στην πορνογραφία, και το εργαστήριο The Porn Academy - μια πρακτική εκπαίδευση στη δημιουργία artporn για ντόπιους εκκολαπτόμενους πορνογράφους και αμέσως μετά θα παρουσιάσουν τις ταινίες που έβγαλε η Ακαδημία την φετινή χρονιά. Και φυσικά την τελετή βράβευσης με την μοναδική Μελίτα Σκαμπώ που θα θαμπώσει με το ταλέντο της για 3η χρονιά κοινό και καλεσμένους. Μενέλας Σιαφάκας, ο δημιουργός του φεστιβάλ Σάτυροι & Μαινάδες O Μενέλας Σιαφάκας είναι ένας δημιουργός που δύσκολα χωρά σε μία μόνο ιδιότητα: καλλιτέχνης, φωτογράφος, σκηνοθέτης, curator και queer ακτιβιστής. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το Satyrs & Maenads, το Athens Porn Film Festival, μια διοργάνωση που δεν αντιμετωπίζει το πορνό ως φτηνό σοκ αλλά ως αφορμή για να μιλήσουμε σοβαρά για αισθητική, επιθυμία, ταυτότητα, σεξεργασία, queer ορατότητα και δημόσιο χώρο. Τον καλέσαμε γιατί στην ελληνική σκηνή είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα ως διοργανωτής, ως θεατής, ως δημιουργός και ως ακτιβιστής για το τι σημαίνει να φτιάχνεις ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Αθήνα σήμερα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio 

Η αγάπη είναι από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες λέξεις και από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες. Όλοι μιλούν γι' αυτήν, τη διεκδικούν, αλλά ελάχιστοι έχουν πραγματικά συνειδητοποιήσει τι είναι και —κυρίως τι δεν είναι— αγάπη. Γιατί πολλές φορές ο μεγαλύτερος πόνος δεν προέρχεται από την απουσία αγάπης, αλλά από το ότι ονομάζουμε αγάπη κάτι που μόνο αγάπη δεν είναι. Και σήμερα θα σας βοηθήσω να το ξεχωρίσετε. Η αγάπη είναι επιλογή — όχι ανάγκη! Αγάπη σημαίνει να θέλετε μια σχέση για να μοιραστείτε με τον άλλον, κι όχι από φόβο μην μείνετε μόνοι. Όταν μπαίνετε ή μένετε σε μια σχέση επειδή φοβάστε τη μοναξιά, την ηλικία, ή το «τι θα πει ο κόσμος», αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι εξάρτηση και ανάγκη. Κι όπου υπάρχει ανάγκη, υπάρχει πίεση, ενώ όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει ελευθερία. Η αγάπη σας αναπτύσσει — δεν σας μειώνει. Η αγάπη δεν απαιτεί να θυσιάσετε την ταυτότητά σας για να επιβιώσει η σχέση και να σας χωρέσει. Δεν θέλει να σωπαίνετε για να μη χαλάσει το κλίμα, ούτε να προσαρμόζεστε μόνιμα για να μην απορριφθείτε. Όταν αγαπάτε και αγαπιέστε, νιώθετε άνετα να εκφράσετε σκέψεις, συναισθήματα, ανάγκες, ακόμα και διαφωνίες, χωρίς κανένα φόβο. Και ο άνθρωπος που σας αγαπάει, θέλει να σας βλέπει να χαίρεστε και να ανθίζετε, κι όχι να σας μειώνει και να θαμπώνει τη λάμψη σας. Η αγάπη φαίνεται στις πράξεις — όχι στα λόγια: Αυτός που αγαπά πραγματικά δεν χρειάζεται να υπόσχεται. Είναι δίπλα σας και το δείχνει, χωρίς να έχει ανάγκη να εξηγεί συνεχώς το πόσο νοιάζεται για σας. Το δείχνει με τις πράξεις του, με την παρουσία του, με την σταθερότητα, την συνέπεια και την σιγουριά που σας εμπνέει.  Βέβαια, όμορφα είναι και τα λόγια αγάπης, αλλά μόνο όταν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις. Η αληθινή αγάπη δεν σας βάζει ποτέ να αναρωτιέστε, ούτε να αγωνιάτε, είναι ξεκάθαρη και σταθερή. Η αγάπη σέβεται τα όρια — δεν τα παραβιάζει, ούτε τα αγνοεί. Όποιος σας αγαπάει πραγματικά, δεν προσβάλλεται ούτε από την προσωπικότητά σας, τις ανάγκες σας, ούτε από τα «όχι» σας. Ποτέ δεν τα ειρωνεύεται, δεν τα ακυρώνει, δεν σας κάνει να νιώθετε ένοχοι γι' αυτό που είστε, για την δουλειά σας, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις σας. Η αγάπη ακούει. Σέβεται. Προσαρμόζεται. Αντίθετα, ο έλεγχος, η ζήλια, η χειριστικότητα και η συναισθηματική πίεση δεν είναι αγάπη, όσο κι αν από κάποιους βαφτίζονται «πάθος» ή «έντονο ενδιαφέρον». Θυμηθείτε ότι η αγάπη δεν φυλακίζει. Αντίθετα, δημιουργεί χώρο. Η αγάπη φέρνει ηρεμία — όχι ανασφάλεια, ούτε αγωνία. Η αγάπη μπορεί να έχει ένταση και πάθος, αλλά σας κάνει να νιώθετε ηρεμία και ασφάλεια. Δεν σας κρατά σε διαρκή εγρήγορση, φόβο ή αγωνία για το πού βρίσκεστε, τι νιώθει ο σύντροφός σας ή αν θα σας εγκαταλείψει με την πρώτη αφορμή. Αν μια σχέση σας εξαντλεί συναισθηματικά, σας γεμίζει αμφιβολίες ή χάνετε την εσωτερική σας ισορροπία, αυτό δεν είναι αγάπη. Και το κυριότερο: μέσα σε μια σχέση αγάπης, νιώθετε άνετα να είστε ο εαυτός σας και μάλιστα να σας αρέσει ο εαυτός σας!

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το διαρκές αίσθημα ανεπάρκειας που βιώνουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι γυναίκες, μέσα από κοινωνικές προσδοκίες, συγκρίσεις και προσωπικές ανασφάλειες. Με αφορμή εμπειρίες από την παιδική ηλικία, τις σχέσεις και την πίεση της εικόνας, αναλύουν πώς η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση επηρεάζει την αυτοεκτίμηση και τις επιλογές μας. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτοαποδοχής, της ενθάρρυνσης από τους ανθρώπους γύρω μας και της ανάγκης να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του vidcast Συναντήσεις στα Εξάρχεια φιλοξενούμε τον Χρήστο Γούλα, Γενικό Διευθυντή του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, με αφορμή τη νέα μελέτη του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ για την οργανωμένη φροντιστηριακή εκπαίδευση στην Ελλάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία: το φροντιστήριο ως «δεύτερο σχολείο», ως οικογενειακή επένδυση, αλλά και ως ένδειξη των δομικών αδυναμιών του εκπαιδευτικού συστήματος. Η έρευνα καταγράφει το οικονομικό βάρος που σηκώνουν τα νοικοκυριά, τη σύνδεση με τις Πανελλαδικές, τις εκπαιδευτικές ανισότητες, αλλά και τον ρόλο των φροντιστηρίων στην καθημερινότητα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στην Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτών, ο Υφυπουργός Υγείας Μάριος Θεμιστοκλέους μίλησε στην Athens Voice για τις προκλήσεις και τις αλλαγές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο των νοσηλευτών. Όπως ανέφερε, το νοσηλευτικό επάγγελμα αποτελεί «τη ραχοκοκαλιά του συστήματος», καθώς οι νοσηλευτές βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους ασθενείς, προσφέροντας όχι μόνο φροντίδα αλλά και ανθρώπινη στήριξη. Ο Υφυπουργός προανήγγειλε παρεμβάσεις που αφορούν μισθολογική και ασφαλιστική αναβάθμιση, αλλά και θεσμική αναγνώριση του κλάδου, με ανακοινώσεις που αναμένονται εντός του 2026. Παράλληλα, στάθηκε στη δημιουργία του Εθνικού Συμβουλίου Νοσηλευτών και στην προσπάθεια ανάπτυξης νέων εξειδικεύσεων, ώστε οι επαγγελματίες υγείας να έχουν περισσότερες δυνατότητες εξέλιξης. Αναφερόμενος συνολικά στο ΕΣΥ, υποστήριξε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές, με βασικό παράδειγμα την εμπειρία του εμβολιαστικού προγράμματος κατά την πανδημία, που – όπως είπε – έφερε νέα κουλτούρα οργάνωσης και ποιότητας στις υπηρεσίες υγείας. Ειδική αναφορά έκανε στις ψηφιακές υπηρεσίες, όπως τα ηλεκτρονικά ραντεβού και η διανομή φαρμάκων κατ' οίκον μέσω του ΕΟΠΥΥ. Τέλος, παραδέχθηκε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ελλείψεις και πιέσεις στο σύστημα, κυρίως σε νοσηλευτικό προσωπικό, τονίζοντας όμως ότι στόχος του Υπουργείου είναι η συνεχής βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας. Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Σε αυτό το επεισόδιο μπαίνουμε σε ένα από τα πιο σκοτεινά και σιωπηλά κομμάτια της μητρότητας: τη συγχώνευση. Τι συμβαίνει όταν μια μάνα δεν μπορεί να αποχωριστεί ψυχικά το παιδί της; Όταν ο ομφάλιος λώρος δεν κόβεται ποτέ πραγματικά; Όταν η αγάπη γίνεται ενοχή, έλεγχος, εξάρτηση και αόρατη κατοχή; Μέσα από τον αρχαίο μύθο της Λάμιας —της μητέρας που, ανίκανη να αντέξει την απώλεια, άρχισε να καταβροχθίζει τα παιδιά των άλλων— επιχειρούμε μια βαθιά ψυχοδυναμική ανάλυση της συγχωνευτικής μητέρας. Μιλάμε για μητέρες που αγαπούν, αλλά δεν αφήνουν. Που θυσιάζονται, αλλά ασυνείδητα ζητούν πίσω τη ζωή του παιδιού τους. Για γιους που δεν επιτρέπεται να φύγουν και κόρες που μεγαλώνουν κουβαλώντας ενοχή κάθε φορά που διαφοροποιούνται. Αναλύουμε: γιατί κάποιες μητέρες δυσκολεύονται να αντέξουν την αυτονόμηση του παιδιού, πώς η συγχώνευση περνά από γενιά σε γενιά, τι λέει η σύγχρονη ψυχολογία για την υπερπροστασία, τον ψυχολογικό έλεγχο και την ενοχή, γιατί ακόμη και μετά τον θάνατο μιας μητέρας η συγχώνευση μπορεί να συνεχίζει να ζει μέσα στο παιδί ως εσωτερική φωνή, και πώς αρχίζει τελικά η ψυχική ενηλικίωση. Ένα επεισόδιο για όσους κάποτε αισθάνθηκαν ότι για να γίνουν ο εαυτός τους, έπρεπε πρώτα να αντέξουν ότι θα απογοητεύσουν τη μητέρα τους. Γιατί υπάρχουν μητέρες που γεννούν παιδιά. Και υπάρχουν μητέρες που, χωρίς να το καταλάβουν, δυσκολεύονται να τα αφήσουν να γεννηθούν ψυχικά.

Τον Αύγουστο του 2025, η ελληνική πολιτεία αναγνώρισε τους Μπεκτασήδες - Αλεβίτες της Θράκης ως ξεχωριστή θρησκευτική μειονότητα της χώρας. Πού τοποθετούνται αυτοί οι άνθρωποι ανάμεσα στο σιιτικό και το σουνιτικό Ισλάμ; Γιατί θεωρούνται ανάχωμα απέναντι στο ριζοσπαστικό Ισλάμ; Γιατί η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τους περίπου 20 εκατομμύρια Αλεβίτες της; Και γιατί ο Έντι Ράμα θέλει να δημιουργήσει ένα «Βατικανό» για τους Μπεκτασήδες της Αλβανίας; Ο Βαγγέλης Αρεταίος, ανταποκριτής ελληνικών και κυπριακών εφημερίδων στην Τουρκία για 24 χρόνια και βαθύς γνώστης των Βαλκανίων, εξηγεί πόσο κομβική είναι η θρησκευτική αυτή μειονότητα για τη δημοκρατική και πρωτοποριακή θέση της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες» της Athens Voice, ο διεθνώς αναγνωρισμένος βιολόγος και ομότιμος καθηγητής του Harvard, Σπύρος Αρταβάνης-Τσάκωνας, μιλάει για τη διαδρομή του στην επιστήμη, τη μαγεία της μοριακής βιολογίαςκαι τις μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης έρευνας. Από τα πρώτα του βήματα στο Cambridge και τη συνάντησή του με κορυφαίες μορφές, μέχρι την ανακάλυψη του μονοπατιού Notch και τη σημασία του στην κατανόηση του καρκίνου και των νευροεκφυλιστικών ασθενειών, ο καθηγητής  εξηγεί με απλό και γοητευτικό τρόπο πώς «συνομιλούν» τα κύτταρα και γιατί η επιστήμη παραμένει ένα ανοιχτό πεδίο αναζήτησης. Παράλληλα, μιλά για τη δύναμη της διαίσθησης στην έρευνα, τον ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης στη βιολογία, αλλά και την ανάγκη η Ελλάδα να επενδύσει ουσιαστικά στη βασική έρευνα και στους νέους επιστήμονες. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο δέκατο πέμπτο επεισόδιο του «Deep Thought», ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς εξωτερικεύει δημόσια τη γνώμη του για κάθε κοινωνικό ζήτημα όποιος δεν έχει τις κατάλληλες εξωτερικές προσλαμβάνουσες; Πού βρίσκει την αυτοπεποίθηση;» Ομολογούμε, όχι πώς το κάνουν οι άλλοι, αλλά πώς το κάνουμε εμείς! «Ποια σειρά ή ταινία ξαναβλέπετε σαν comfort viewing;» Πόση ώρα έχουμε;… «Στην περίπτωση που βρεθείτε με ένα υπέρογκο ποσό χρημάτων στην κατοχή σας από λαχείο ή κληρονομιά, ποια σπατάλη θα κάνετε πρώτα;» Ω Θε μου... Από πού ν' αρχίσουμε; Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Η υπόθεση της Ρούλας Πισπιρίγκου αφορά τον θάνατο των τριών παιδιών της οικογένειας Δασκαλάκη στην Πάτρα: της Μαλένας, της Ίριδας και της Τζωρτζίνας. Αρχικά οι θάνατοι αποδόθηκαν σε παθολογικά αίτια, όμως η έρευνα επανεκκινήθηκε μετά τον αιφνίδιο θάνατο της 9χρονης Τζωρτζίνας το 2022. Οι τοξικολογικές εξετάσεις έδειξαν παρουσία κεταμίνης, ουσίας που θεωρήθηκε ότι προκάλεσε τον θάνατό της. Οι Αρχές υποστήριξαν ότι η ουσία χορηγήθηκε ενώ το παιδί νοσηλευόταν, με αποτέλεσμα να στραφούν οι υποψίες προς τη μητέρα. Κατά τη διάρκεια της δίκης κατατέθηκαν μαρτυρίες γιατρών και νοσηλευτών σχετικά με ύποπτα περιστατικά στις νοσηλείες των παιδιών, ενώ εξετάστηκαν ιατροδικαστικά ευρήματα, ο χρόνος χορήγησης της κεταμίνης και οι συνθήκες θανάτου. Η υπεράσπιση αμφισβήτησε τα συμπεράσματα των ειδικών και υποστήριξε ότι δεν αποδείχθηκε εγκληματική ενέργεια. Η υπόθεση προκάλεσε έντονο κοινωνικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον σε όλη τη χώρα, λόγω των αντιφάσεων, της δημοσιότητας και της σοβαρότητας των κατηγοριών. Η Πισπιρίγκου καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τον θάνατο της Τζωρτζίνας, ενώ συνεχίστηκαν οι διαδικασίες και για τους θανάτους των άλλων δύο παιδιών. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι περισσότερη από ποτέ, η εμπιστοσύνη φαίνεται να βρίσκεται σε κρίση. Γιατί όμως όλο και περισσότεροι πολίτες αμφισβητούν όχι μόνο τα μέσα ενημέρωσης ή την πολιτική εξουσία, αλλά ακόμη και την ίδια την επιστήμη; Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν αποτελούν απλώς λανθασμένες πεποιθήσεις, αλλά έναν εναλλακτικό τρόπο ερμηνείας του κόσμου. Έναν τρόπο που συνδέεται με την αβεβαιότητα, την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, αλλά και με τις νέες δυναμικές των ψηφιακών μέσων. Τι σημαίνει όταν η επιστημονική γνώση δεν αρκεί για να πείσει; Πώς διαμορφώνεται μια κοινωνία όπου «όλα μοιάζουν ύποπτα»; Και τελικά, μπορούμε να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη ή έχουμε ήδη περάσει σε μια νέα εποχή καχυποψίας; Το επεισόδιο αυτό βασίζεται σε δύο πρόσφατες έρευνες της MetronAnalysis  και του Θ. Αραμπατζή.  Ένα επεισόδιο για την αλήθεια, την αμφιβολία και τα όρια της σύγχρονης δημόσιας σφαίρας.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, για μια μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026, την όπερα Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι, ανασυνθέτοντας τη θρυλική παραγωγή του 1961, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά – κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη, χορογραφία Μαρίας Χορς, με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο. Η «Μήδεια» του 1961 αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από την ΕΛΣ Στο πλαίσιο του θεματικού άξονα της καλλιτεχνικής περιόδου 2025/26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961, με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, θα επιχειρηθεί μια ανασύνθεση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό. Για την ανασύνθεση της ιστορικής παραγωγής του 1961 ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), με στόχο να προσφέρει στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού. Καλεσμένος του Πανικοβάλ podcast, ο σκηνοθέτης της παράστασης Παναγής Παγουλάτος, ένας άνθρωπος με βαθειά γνώση και αγάπη για το λυρικό θέατρο που, όπως μας εξηγεί, μεταχειρίστηκε το ιστορικό υλικό που πήρε στα χέρια του (βιβλία σκηνοθεσίας, σκίτσα, σχέδια, μακέτες σκηνικού κλπ) με την όση προσοχή και αγάπη απαιτεί η σύνθεση των κορυφαίων ονομάτων του ελληνικού πολιτισμού εκείνης της παράστασης του 1961 αλλά και με τη χαρά και δημιουργικότητα ενός καλλιτέχνη που χειρίζεται εκ νέου το έργο, πατώντας στα ιστορικά του χνάρια. Παναγής Παγουλάτος - βιογραφικό Ο Παναγής Παγουλάτος σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές ακουστικής φυσικής και επιστημολογίας στο Παρίσι, όπου σπούδασε επίσης θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Από το 1988 εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθέτης σε Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία, Ιταλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ισραήλ κ.α. Από το 2001 είχε μόνιμη συνεργασία με την ΕΛΣ, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, την Όπερα Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Θέατρο, την Όπερα Δωματίου Αθηνών κ.ά. Στην Ελλάδα σκηνοθέτησε τις παραγωγές Διδώ και Αινείας (Πέρσελ), Το τηλέφωνο (Μενόττι), Γάμος μετά φανών (Όφενμπαχ, πανελλήνια πρώτη), Ολυμπιάδα (Παϊζιέλλο, παγκόσμια πρώτη), Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα (Μοντεβέρντι), Ο ταυρομάχος (Αντάμ, πανελλήνια πρώτη). Στην ΕΛΣ σκηνοθέτησε Αλτσίνα (Χαίντελ), Ιμπρεσάριο (Μότσαρτ), Η υπηρέτρια κυρά (Περγκολέζι), τρία μονόπρακτα στην Πειραματική Σκηνή της ΕΛΣ, Τόσκα σε συνεργασία με τον Νίκο Σ. Πετρόπουλο, Αΐντα στο Ηρώδειο, Η ανθρώπινη φωνή (Εναλλακτική Σκηνή). Από το 2011 έως το 2017 διετέλεσε καλλιτεχνικός συντονιστής στην Όπερα και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νίκαιας (Γαλλία). Από το 2017 είναι διευθυντής καλλιτεχνικού συντονισμού και διανομών της ΕΛΣ. Στην παράσταση της 20ής Ιουνίου στην Αρχαία Επίδαυρο, τον ρόλο της Μήδειας θα ερμηνεύσει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι και μαζί της ο Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος στον ρόλο του Κρέοντα, η Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλούν για τον χρόνο: Είναι μια ανθρώπινη επινόηση για να οριοθετήσουμε την αιωνιότητα; Πώς συνδέεται με την απώλεια, τη μνήμη και τις ενοχές για όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε; Μήπως η σύγχρονη καθημερινότητα μάς ωθεί να κυνηγάμε συνεχώς στόχους, με αποτέλεσμα να χάνουμε τη σημασία της διαδρομής και της παρουσίας στη στιγμή; Με αφορμή προσωπικές ιστορίες και καθημερινές στιγμές, θίγουν τη σχέση του χρόνου με την απώλεια, τη μητρότητα και τη μνήμη, ενώ υπογραμμίζουν ότι συχνά ζούμε στο «μετά», χάνοντας τη διαδρομή.

Η Εύα Καραϊτίδη, εκδότρια του ιστορικού εκδοτικού οίκου της Εστίας —του παλαιότερου στην Ελλάδα—, εκδότρια, μεταξύ άλλων, του Καραγάτση, του Βενέζη, του Θεοτοκά, του Μυριβήλη, του Αθανασιάδη, της θρυλικής «Λωξάντρας» της Μαρίας Ιορδανίδου, αλλά και του Θανάση Βαλτινού, του Μίλαν Κούντερα, του Μισέλ Ουελμπέκ, της εμβληματικής 7τομης μετάφρασης του «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ, μιλάει στην Athens Voice. Από το «παταράκι» της Σόλωνος —το θρυλικό γραφείο της μητέρας της, Μάνιας Καραϊτίδη, όπου συγκεντρωνόταν όλη η συγγραφική ελίτ της Αθήνας— μέχρι τη σημερινή έδρα του οίκου στην οδό Βουλής· κι από τον Τηνιακό Γεώργιο Κασδόνη (που πρωτοεξέδωσε τους νεαρούς τότε Κρυστάλλη, Bαλαωρίτη, Bιζυηνό, Παπαδιαμάντη, Kαρκαβίτσα, Mητσάκη, Θεοτόκη, κ.ά.) μέχρι τις μέρες μας, ο εκδοτικός οίκος της Εστίας έχει συνοδεύσει το σύγχρονο ελληνικό κράτος και την πνευματική του ζωή εδώ και 141 ολόκληρα χρόνια — τα 54 εξ αυτών με δύο γυναίκες στο τιμόνι.  Τι σημαίνει να κληρονομείς μια τέτοια ιστορική συνέχεια; Και, πέραν της ιστορίας, ποια είναι η ευθύνη μιας εκδότριας σήμερα; Τι συμβουλεύει η Εύα Καραϊτίδη τους εκκολαπτόμενους συγγραφείς; Να διαβάζουν, να διαβάζουν, να διαβάζουν και να δοκιμάζονται: να εντρυφούν στην ελληνική γλώσσα και να μη φοβούνται να λαμβάνουν αρνητικές απαντήσεις. Κάθε εμπόδιο είναι και μια μαθητεία. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης Κάμερα - Μοντάζ: Στέλλα Σερέφογλου Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Όχι άλλη πίεση να τα κάνουν «σωστά». Όχι άλλη απαίτηση να είναι ήρεμες, διαθέσιμες, υπομονετικές, ευγνώμονες και συνεχώς παρούσες. Γιατί πολλές μητέρες δεν εξαντλούνται επειδή δεν αγαπούν αρκετά. Εξαντλούνται επειδή αγαπούν επί χρόνια χωρίς χώρο για τον εαυτό τους. Κουβαλούν τη μνήμη του σπιτιού, τις ανάγκες όλων, τις ενοχές όλων, την οργάνωση της καθημερινότητας, τη συναισθηματική θερμοκρασία της οικογένειας. Και συχνά το κάνουν τόσο αθόρυβα, που κανείς δεν βλέπει πόσο βαριά είναι αυτή η αόρατη εργασία. Η μητέρα δεν χρειάζεται να γίνει πιο δυνατή. Έχει ήδη μάθει να αντέχει περισσότερο απ' όσο της αναλογεί. Χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται μοίρασμα. Χρειάζεται ανθρώπους που να μην τη χειροκροτούν μόνο για τη θυσία της, αλλά να τη βοηθούν να μη χρειάζεται να εξαφανίζεται για να αγαπά. Γιατί το παιδί δεν χρειάζεται μια τέλεια μάνα. Χρειάζεται μια μάνα ζωντανή.

Στο δεύτερο επεισόδιο του podcast «Χώρες κομμένες στα δύο» πηγαίνουμε στη Γερμανία, στο πιο χαρακτηριστικό ευρωπαϊκό παράδειγμα διαίρεσης του Ψυχρού Πολέμου. Από τις αποφάσεις των Συμμάχων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δημιουργία τεσσάρων ζωνών κατοχής ανάμεσά τους και της Γαλλίας μέχρι την οριστική συγκρότηση δύο κρατών το 1949, παρακολουθούμε πώς μια χώρα βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Η αφήγηση ακολουθεί την πορεία προς το 1961 και την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου, ένα σύνορο που δεν χτίστηκε για να κρατήσει έξω έναν εχθρό, αλλά για να κρατήσει μέσα τους πολίτες του ίδιου του κράτους. Μέσα από πραγματικά γεγονότα, διπλωματικές κρίσεις και την καθημερινότητα των ανθρώπων στις δύο πλευρές, βλέπουμε πώς το Βερολίνο έγινε το πιο ισχυρό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου. Και φτάνουμε στο 1989, στην πτώση του Τείχους, ένα γεγονός που δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας διαίρεσης, αλλά και την αρχή μιας νέας εποχής για την Ευρώπη. Ένα επεισόδιο για το πώς μια γραμμή στον χάρτη μπορεί να χωρίσει έναν λαό και για το πόσο δύσκολο είναι να σβηστεί.

Στο δέκατο τέταρτο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Τα όνειρα σας είναι όλα με χρώμα, ή και ασπρόμαυρα; Ονειρευόμαστε σε χρώμα όλοι, ή και σε άσπρο-μαύρο; Είχατε εσείς ποτέ κάποιο συνειδητό ή διαυγές όνειρο;» Λοιπόν, ακούστε για τα όνειρα κάτι... «Έχετε κάποιο ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο χάρισμα, σαν υπερδύναμη δηλαδή;» ΝΑΙ. Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες. We're on a mission from God.

Στις προσωπικές σχέσεις, οι περισσότερες απογοητεύσεις δεν ξεκινάνε από κακή πρόθεση, αλλά από επιλογή που γίνεται με λάθος προσδοκία. Για παράδειγμα, μπαίνετε σε μια σχέση ελπίζοντας ότι ο άλλος «θα αλλάξει» στην πορεία, συχνά αγνοείτε κάποια σημάδια που στον ενθουσιασμό σας δεν θέλατε να δείτε. Γι' αυτό θα μοιραστώ μερικές κόκκινες σημαίες που σας δείχνουν ότι έχετε ξεκινήσει μια σχέση με τον λάθος άνθρωπο... Είμαι η Ξένια Κούρτογλου, ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα και στην εκπομπή μου μαθαίνετε πώς να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις συνεχείς αλλαγές της ζωής προσωπικά και επαγγελματικά.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλούν για το πώς επαναπροσδιορίζουμε τον εαυτό μας μετά τα 60, ακολουθώντας πολλές φορές μια νέα καριέρα και κυνηγώντας έναν στόχο που είχαμε βάλει στο μάτι εδώ και καιρό. Από τα παραδείγματα του Χόλιγουντ, τη διδασκαλία yoga, μέχρι τις μπουτίκ που άνοιξαν στο πλαίσιο μιας νέας «καριέρας», τα παραδείγματα της επανεφεύρεσης πολλών από εμάς σε προχωρημένες ηλικίες είναι πολλά. Πέρα από την όρεξη η οποία δεν φεύγει για αυτό που αγαπάς, ο «πρωταθλητισμός» προκύπτει και λόγω της εμπειρίας μας, της εξάσκησης και της συνεχούς τριβής με τα αντικείμενα που αγαπάμε. Η ζωή δεν τελειώνει καθώς μεγαλώνεις, πέρα από το γεγονός ότι η δραστηριότητα και οι κοινωνικές συναναστροφές έχουν σαφή αντίκτυπο στην ποιότητα ζωής. Εμπρός για ένα επαγγελματικό rebranding!

Σε αυτό το νέο podcast (Νο 203) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Τα επτά κακά του branding», μιλάμε για τα πιο συχνά και κρίσιμα λάθη που υπονομεύουν τη δύναμη μιας μάρκας — πολλές φορές χωρίς να το αντιλαμβάνεστε. Με αφορμή μια από τις πιο χαρακτηριστικές τηλεοπτικές σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, αναλύουμε τα «επτά κακά» που εμφανίζονται ξανά και ξανά σε επιχειρήσεις κάθε μεγέθους: από μια αδύναμη ή generic οπτική ταυτότητα και την παρεξήγηση ότι το branding τελειώνει στο λογότυπο, μέχρι την έλλειψη ξεκάθαρου USP, την ασυνέπεια στην επικοινωνία και την προσπάθεια να απευθυνθείτε… σε όλους. Παράλληλα, εστιάζουμε σε λιγότερο προφανείς αλλά εξίσου κρίσιμους παράγοντες, όπως η σημασία του internal branding, η ανάγκη για συνεχή εξέλιξη και η ευθυγράμμιση της ομάδας με τις αξίες του brand. Σε αυτό το podcast δεν μένουμε στη θεωρία. Δίνουμε καθαρές κατευθύνσεις για το πώς να αναγνωρίσετε αυτά τα λάθη και - κυρίως - πώς να τα αποφύγετε, πριν κοστίσουν σε εικόνα, αξιοπιστία και αποτελέσματα.  

Τι είναι το blueprint και πώς γράφεται πριν αποκτήσουμε λόγια; Σε αυτό το επεισόδιο μπαίνουμε στον πρώτο χάρτη της ζωής: τη σχέση με τη μητέρα. Εξερευνούμε πώς η ίδια εμπειρία εγγράφεται διαφορετικά στην κόρη και στον γιο — ως ανάγκη διαφοροποίησης από τη μία, ως ανάγκη απομάκρυνσης από την άλλη — και πώς αυτές οι διαδρομές κουβαλούν ενοχή, πίστη και επιθυμία.  Μιλάμε για τον τρόπο που το βίωμα γίνεται εσωτερικός κανόνας, για τη δυνατότητα μετασχηματισμού όταν ενεργοποιείται το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, και ανοίγουμε τον χώρο για το επόμενο ερώτημα: τι αλλάζει όταν στον χάρτη προστεθεί και ο πατέρας.

Εσύ έχεις φάει σουβλάκι με γύρο και αβοκάντο; Φυσικά, ο λόγος για την Κάψα, το αυθεντικό χειροποίητο σουβλάκι στα κάρβουνα στην Αθήνα, δια χειρός Χριστόφορου Πέσκια.  Ο Χριστόφορος Πέσκιας μας μιλάει για το concept του μαγαζιού, το πρώτο σουβλάκι, που δοκίμασε στη ζωή του, αλλά και αν πιστεύει πως ταιριάζουν οι πατάτες και τα μαρούλια στο σουβλάκι.   Ακούστε το σημερινό επεισόδιο The Tastemakers by Efood παρέα με delivery by efood!

Τι καινούργιο να εκμαιεύσεις από έναν συγγραφέα-χείμαρρο, που μιλάει όπου τον καλούν; Που γράφει μετά μανίας και καταθέτει τις απόψεις του συνεχώς;  Και πώς να κάνεις σοβαρή συζήτηση με τον άνθρωπο που για πρώτο, φιλικό ραντεβού, χρόνια πριν, βγήκατε στο Allou Fun Park; (Καθόλου γουρλίδικο αυτό, διαπιστώνουμε τώρα). Το τρομερό παιδί της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, ο Χρήστος Χωμενίδης, ο συγγραφέας που έλαμψε από την πρώτη στιγμή με Το Σοφό Παιδί, ο μπεστελερίστας της πολυβραβευμένης Νίκης, μιλάει με τη φίλη του —γιατί να το κρύψομεν άλλωστε;— Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη στο στούντιο της ATHENS VOICE, λίγο πριν την κυκλοφορία του ολοκαίνουργιου βιβλίου του Δεκατρία, για τις τουρνέ του ανά την Ελλάδα, το πώς άλλαξε η χώρα τα τελευταία 35 χρόνια, τον φεμινισμό, τη σημασία του να έχουμε ήρωες, την παρούσα κατάσταση παγκόσμιας τρέλας… αλλά και τα επικείμενα 60 του χρόνια, φέτος το καλοκαίρι. Για το μεράκι για το έργο του. Για τη χαρά. Και τη σημασία του να γυρίζεις το πρόσωπό σου προς αυτήν, σαν ηλιοτρόπιο. Μια συζήτηση… υπερβολικά αυθόρμητη για τους καθιερωμένους καθωσπρεπισμούς των βίντκαστ· χωρίς φόβο και σίγουρα με πολύ πάθος. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης Κάμερα - Μοντάζ: Στέλλα Σερέφογλου Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο δέκατο τρίτο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Γιατί λέμε, όταν συζητάμε για πολιτική, “παγκόσμια σκακιέρα” και όχι “παγκόσμιο τάβλι”;» Υπάρχει λόγος σοβαρός... «Πότε θα σταματήσουν τα έργα εγκατάστασης οπτικής ίνας; Πότε θα περπατήσουμε ξανά σε άσφαλτο και δεν θα πηδάμε πάνω από τα σκαμμένα;» Ξέρουμε ΑΚΡΙΒΩΣ πότε. «Ποιος ήχος μάς ενοχλεί;» Πολλοί! Πάρα πολλοί! Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.

Στο έβδομο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες», ο Αχιλλέας Γραβάνης μιλά για τη διαδρομή του στην ιατρική έρευνα και τη βαθιά ανθρώπινη διάσταση της επιστήμης, αναδεικνύοντας πώς μια προσωπική εμπειρία υγείας μπορεί να μετασχηματίσει τον τρόπο που αντιλαμβάνεται κανείς τόσο τη γνώση όσο και τη ζωή. Αφετηρία αποτελεί η δική του περιπέτεια με έναν καλοήθη όγκο στον νωτιαίο μυελό, που τον έφερε αντιμέτωπο με την ευαλωτότητα και τον οδήγησε σε μια πιο ουσιαστική προσέγγιση της ιατρικής: όχι μόνο ως πεδίο κατανόησης, αλλά ως μέσο προσφοράς ελπίδας. Μέσα από την πορεία του ως ερευνητής και δάσκαλος, περιγράφει την επιστήμη ως τρόπο ζωής που απαιτεί αφοσίωση, συνεργασία και βαθιά σχέση με τους ανθρώπους. Παράλληλα, παρουσιάζει το έργο της ομάδας του σε νευροεκφυλιστικά νοσήματα, με έμφαση σε μια καινοτόμο θεραπευτική προσέγγιση για την προστασία της όρασης μέσω οφθαλμικού κολλυρίου, καθώς και σε ένα πρωτοποριακό νευροεμφύτευμα που, σε πειραματικά μοντέλα, δείχνει ότι η αποκατάσταση της κινητικότητας μετά από παράλυση ίσως καταστεί εφικτή. Η συζήτηση φωτίζει την επιστήμη ως μια διαρκή προσπάθεια να γεφυρωθεί η γνώση με την ανθρώπινη ανάγκη για ζωή με ποιότητα και αξιοπρέπεια. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού

Στις προσωπικές σχέσεις, οι περισσότερες απογοητεύσεις στις δεν ξεκινάνε από κακή πρόθεση, αλλά από επιλογή που γίνεται με λάθος προσδοκία. Για παράδειγμα, μπαίνετε σε μια σχέση ελπίζοντας ότι ο άλλος «θα αλλάξει» στην πορεία, συχνά αγνοείτε κάποια σημάδια που στον ενθουσιασμό σας δεν θέλατε να δείτε. Γι' αυτό θα μοιραστώ μερικές κόκκινες σημαίες που σας δείχνουν ότι έχετε ξεκινήσει μια σχέση με τον λάθος άνθρωπο. Νιώθετε ότι πρέπει συνεχώς να «προσαρμόζεστε» στα καλούπια του. Στην αρχή μιας σχέσης μπορεί να θέλετε συνειδητά να κάνετε κάποιες υποχωρήσεις. Όμως, αν από νωρίς νιώθετε ότι πρέπει να πιέζεστε για να χωρέσετε στη σχέση, ή φιλτράρετε τις ανάγκες σας για να μη δημιουργηθεί ένταση, αυτό δεν είναι απλά μια υποχώρηση — είναι σαν να ακυρώνετε τον εαυτό σας! Η σωστή σχέση δεν απαιτεί να αλλοιώσετε τον εαυτό σας, κι αν νιώθετε πιο ελεύθεροι μόνοι σας απ' ό,τι μέσα στη σχέση, κάτι δεν πάει καλά. Οι πράξεις του δεν επιβεβαιώνουν τα λόγια του: Ένα από τα πιο ύπουλα σημάδια είναι η ασυνέπεια. Όταν δίνει υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, και λόγια αγάπης χωρίς παρουσία. Και συνήθως, ο λάθος άνθρωπος είναι πολύ καλός στα λόγια κι' αυτό σας παρασύρει. Όμως, η αληθινή αγάπη δεν αποδεικνύεται με εξηγήσεις, αλλά με σταθερή συμπεριφορά στην πράξη. Κι' αν διαπιστώνετε ότι συχνά χρειάζεται να πείθετε τον εαυτό σας ότι «κατά βάθος ο άνθρωπός σας σας νοιάζεται», ήδη προσπαθείτε υπερβολικά. Βιώνετε συχνές συγκρούσεις και εντάσεις: αυτό το σημείο θέλει ιδιαίτερη προσοχή, γιατί πολλοί άνθρωποι μπερδεύουν το συναισθηματικό roller coaster με το πάθος. Έντονα ξεκινήματα, έντονες συγκρούσεις, έντονες επανασυνδέσεις. Όμως, η σωστή σχέση μπορεί να έχει πάθος, αλλά και ηρεμία που έρχεται από την συναισθηματική ασφάλεια. Γι' αυτό, αν η σχέση σας σάς κρατά μόνιμα σε εγρήγορση, άγχος ή ανασφάλεια, τότε το νευρικό σας σύστημα δεν νιώθει καλά. Και χωρίς ασφάλεια, δεν μπορεί να υπάρξει βαθιά αγάπη. Δεν υπάρχει πραγματικός σεβασμός στα όριά σας: Τα όρια όχι μόνο δεν είναι εμπόδιο στην αγάπη, αλλά είναι προϋπόθεση για μια υγιή, ισότιμη σχέση αμοιβαιότητας. Αν ο άλλος υποτιμά τις ανάγκες σας, ακυρώνει τα «όχι» σας, σας κάνει να νιώθετε υπερβολικοί ή δύσκολοι επειδή ζητάτε βασικά πράγματα, όπως πχ. τακτική επικοινωνία, ειλικρίνεια και κοινό χρόνο, τότε δεν είναι κατάλληλος για σας. Θυμηθείτε ότι ο λάθος άνθρωπος δεν σέβεται τα όριά σας, ενώ ο σωστός τα εκτιμά, ακόμα κι αν δεν του είναι πάντα βολικά. Επενδύετε στην πιθανότητα, κι όχι στην πραγματικότητα: ενώ ήδη διαπιστώνετε πως υπάρχουν κάποια στοιχεία στον άλλον που δεν σας ταιριάζουν, πιθανά να σκέφτεστε πως θα αλλάξει «Αν ωριμάσει», «αν ξεπεράσει τα θέματα του», «αν αλλάξουν οι συνθήκες», ή «αν αντιμετωπίσει κάποιες παροδικές δυσκολίες». Όμως, όταν ερωτεύεστε αυτό που θα μπορούσε να είναι κάποιος και όχι αυτό που είναι τώρα, είναι σαν να ζείτε σε αναμονή. Και σίγουρα, η αναμονή δεν είναι σχέση. Συνειδητοποιήστε πως οι άνθρωποι αλλάζουν μόνο όταν το θέλουν οι ίδιοι, κι όχι επειδή τους αγαπάτε και θέλετε να τους βοηθήσετε. Είμαι η Ξένια Κούρτογλου, ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα και στην εκπομπή μου μαθαίνετε πώς να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις συνεχείς αλλαγές της ζωής προσωπικά και επαγγελματικά.

Τι σημαίνει να γεννιέσαι κόρη σε διαφορετικές εποχές; Και τι από όλα αυτά συνεχίζει να ζει μέσα μας σήμερα; Σε αυτό το επεισόδιο ακολουθούμε τη διαδρομή της κόρης από το 1920 μέχρι σήμερα — από τη θέση της «ευθύνης» και της σιωπής, στη σύγχρονη δυνατότητα λόγου και επιλογής. Η «επαναστάτρια κόρη», το «καλό κορίτσι», το «μαύρο πρόβατο» δεν είναι απλώς χαρακτηρισμοί — είναι θέσεις μέσα σε ένα οικογενειακό και κοινωνικό σύστημα. Σήμερα, για πρώτη φορά, ανοίγει ο χώρος να τις δούμε, να τις καταλάβουμε και να τις μετασχηματίσουμε. Μια αφήγηση για το πώς η κόρη παύει να κουβαλά ασυνείδητα το παρελθόν και αρχίζει να το επεξεργάζεται. Μια διαδρομή από τη σιωπή… στη φωνή. Αυτό σταματάει εδώ.

Στο 202o επεισόδιο του podcast Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Το ταξίδι είναι μακρύ!», μιλάμε για το branding ως μια μακροχρόνια διαδρομή που απαιτεί υπομονή, συνέπεια, αυθεντικότητα και πραγματική προστιθέμενη αξία. Με αφετηρία τους Beatles The Beatles και ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη Nike, εξετάζουμε γιατί τα δυνατά brands δεν χτίζονται με βιασύνη, αλλά μέσα από διάρκεια, αντοχή και στρατηγική προσήλωση στον χρόνο.

Ο πολυγραφότατος Αύγουστος Κορτώ μάς επισκέπτεται στο studio της Athens Voice μαζί με το τετράποδο αστεράκι του, τον Τζέρι. Πώς συναντήθηκαν αυτοί οι δύο άραγε; Ο Κορτώ είχε πάντα αγάπη για τους σκύλους και τις γάτες της ζωής του: μια αγάπη που, όπως όλες οι αγάπες, ενέχει ρίσκο. Μας λέει για την παρηγορητική διάσταση της συγγραφής και της τέχνης και αποκαθηλώνει τον μύθο του «καταραμένου καλλιτέχνη». Για το πώς ήταν να μεγαλώνει ως γκέι αγόρι τη δεκαετία του '80 και του '90, για το πώς η διπολικότητά του εμπλέκεται με τη συγγραφή του, για το πώς νιώθει ότι επιμελείται ένα παραλήρημα δημιουργίας — αλλά και το πόσο σημαντικό είναι να κοιμάται κανείς καλά για να τα κάνει όλα αυτά σωστά. Μια απολαυστική, εκ βαθέων συνέντευξη που ζεσταίνει την καρδιά. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης Κάμερα: Στέλλα Σερέφογλου Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο δωδέκατο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: Πώς θα παίζονταν τα αθλήματα αν οι μπάλες δεν ήταν στρογγυλές αλλά τετράγωνες; Τελικά τι είναι το σωστό: η γιατρός; η γιατρίνα; η γιατρέσσα, ξέρω γω; η ποια; Γιατί η Ροσαλία τρώει, τρώει, και δεν παχαίνει; Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.

Η δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα σημειώθηκε το βράδυ της 5ης Δεκεμβρίου 2014 στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη. Ο 83χρονος συγγραφέας είχε βγει για φαγητό με φίλο του και επέστρεψε για λίγο στο σπίτι του, χωρίς όμως να ξαναεμφανιστεί. Λίγο αργότερα εντοπίστηκε νεκρός στο υπνοδωμάτιο, με σημάδια κακοποίησης και στραγγαλισμού. Δράστες ήταν δύο νεαροί άνδρες που τον περίμεναν στην είσοδο της πολυκατοικίας με σκοπό να τον ληστέψουν. Όταν εκείνος αρνήθηκε να αποκαλύψει πού είχε χρήματα, τον ξυλοκόπησαν και τελικά τον στραγγάλισαν. Ο ένας από αυτούς γνώριζε προσωπικά το θύμα και εκμεταλλεύτηκε αυτή τη σχέση, καθώς ήξερε ότι είχε πρόσφατα λάβει μεγάλο χρηματικό ποσό. Κατά τη δίκη αποκαλύφθηκαν και πτυχές της προσωπικής ζωής του συγγραφέα, καθώς και η σχέση του με τον έναν κατηγορούμενο, τον οποίο βοηθούσε οικονομικά. Αρχικά καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, όμως σε δεύτερο βαθμό η ποινή τους μειώθηκε στα 15 χρόνια λόγω αναγνώρισης ελαφρυντικών. Ωστόσο, μετά από αναίρεση του Άρειου Πάγου και επανεκδίκαση της υπόθεσης, το δικαστήριο επέβαλε εκ νέου ισόβια κάθειρξη στους δύο κατηγορούμενους, μαζί με επιπλέον ποινή φυλάκισης για απόπειρα ληστείας. Παράλληλα, δεν τους αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά, γεγονός που οδήγησε στην επιστροφή τους στη φυλακή. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλούν για το «sexalescenza» που περιγράφει τη λεγόμενη «δεύτερη εφηβεία» μετά τα 60 όπως λένε οι Ιταλοί. Οι δυο τους αναλύουν αυτή τη φάση ως μια περίοδο αναζωογόνησης, ελευθερίας και επαναπροσδιορισμού της ζωής, όπου οι άνθρωποι απαλλάσσονται από ρόλους (γονεϊκούς, επαγγελματικούς ή κοινωνικούς) και αρχίζουν να ζουν πιο αυθόρμητα. Τονίζεται ότι, ειδικά μετά την εμμηνόπαυση στις γυναίκες, υπάρχει συχνά μια ισχυρή αίσθηση του πεπερασμένου χρόνου, που λειτουργεί ως κίνητρο για ταξίδια, κοινωνικότητα και νέες εμπειρίες. Οι γυναίκες εμφανίζονται πιο ενεργές και απελευθερωμένες από τους άνδρες, οι οποίοι συχνά παρουσιάζονται πιο αποσυρμένοι. Μέσα από παραδείγματα καθημερινής ζωής, περιγράφεται μια «αντιστροφή της εφηβείας»: παρέες ηλικιωμένων που διασκεδάζουν, ταξιδεύουν και ζουν με ένταση και χαρά.

Σήμερα θα σας περιγράψω κάποιες συμπεριφορές που συχνά μπορεί να προσπερνάτε στην ανάγκη σας να μην χαλάσετε μια σχέση ή μια φιλία, όμως τελικά, οι άνθρωποι που δεν αξίζουν την εμπιστοσύνη σας, το δείχνουν με την στάση τους, γι' αυτό χρειάζεται να την παρατηρείτε, ώστε να μην εμπιστεύεστε εύκολα και επενδύετε σε λάθος ανθρώπους. Όταν τα λόγια δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις: Δώστε προσοχή όχι μόνο στο τι σας λέει κάποιος, αλλά κυρίως στο αν ο τρόπος που φέρεται συμβαδίζει με αυτά που λέει ή υπόσχεται. Ειδικά αν κάποιος σας λέει ότι θέλει το καλό σας ή ότι θέλει να σας βοηθήσει και να σας στηρίξει, και μετά οι πράξεις του δείχνουν το αντίθετο! Πολλοί άνθρωποι μιλάνε όμορφα, ευγενικά, δείχνουν ενδιαφέρον, είναι διαχυτικοί όταν τους βλέπετε, ή μπορεί να σας υπόσχονται κάτι, και όταν τους τηλεφωνήσετε ή στείλετε μήνυμα να μην απαντούν. Όταν κριτικάρει άσχημα ανθρώπους που δεν είναι παρόντες: Το κουτσομπολιό είναι γενικά μια συμπεριφορά που πρέπει να σας προβληματίζει: όταν δείτε πως κάποιος συστηματικά κουτσομπολεύει με κακή πρόθεση ανθρώπους πίσω από την πλάτη τους, μη φανταστείτε πως το κάνει επειδή σας εμπιστεύεται: με τον τρόπο του σας δείχνει το χαρακτήρα του και είναι θέμα χρόνου να κάνει το ίδιο και για σας, με πρώτη ευκαιρία. Όταν σαμποτάρει υπόγεια αυτό που θέλετε να κάνετε, ενώ σαν πρόθεση, δηλώνει ότι θέλει να σας βοηθήσει. Για παράδειγμα, έχετε μια ωραία ιδέα και ζητάτε τη γνώμη του προϊσταμένου σας. Εκείνος απαντάει θετικά, αλλά σας λέει πως μπορεί να μην αρέσει στην διοίκηση και καλό είναι να την δουλέψετε μόνος σας και να την δείτε πρώτα μαζί του. Δηλαδή, ενώ λεκτικά σας υποστηρίζει, στην ουσία, σας βάζει αμφιβολία και θέλει να ελέγξει τη δουλειά σας, ώστε να μην φανεί η δική σας δημιουργία στους ανώτερους. Όταν δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τα αποτελέσματα στην ζωή του και την περνάει στους άλλους: Όταν κάποιος σας διηγείται την ιστορία του, καμαρώνει για τις επιτυχίες του, ενώ για ότι έχει πάει στραβά, το ρίχνει στους άλλους και στις συνθήκες. Είναι ένας άνθρωπος που αργότερα θα σας φορτώσει με ενοχές που δεν σας ανήκουν. Όταν προσβάλει, λέγοντας ότι κάνει χιούμορ: Υπάρχουν άνθρωποι που πετάνε καυστικά σχόλια, ειρωνείες ακόμα και κακίες και τα λένε γελώντας, δήθεν για αστείο! Αυτή τη συμπεριφορά να την προσέχετε, αν είστε καλοπροαίρετοι και έχετε την τάση να ανέχεστε τέτοια σχόλια εύκολα, προκειμένου να μην χαλάσετε την ατμόσφαιρα.  Όταν σπέρνει αμφιβολίες με πρόφαση ότι εκφράζει την ανησυχία του: Είναι μια στάση που ακόμα και κοντινοί άνθρωποι μπορεί να υιοθετήσουν, ειδικά αν αυτό που εσείς ονειρεύεστε, πιθανά θα το ήθελαν κι εκείνοι, αλλά δεν το τολμούν. Εδώ δεν αναφέρομαι σε κάποιον που ενδιαφέρεται αυθεντικά να σας βοηθήσει να δείτε όλες τις πιθανότητες, αλλά σε κάποιον που συστηματικά σας τονίζει την αρνητική έκβαση σε κάθε νέο σας ξεκίνημα. Θυμηθείτε πως η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται, και την αξίζετε!

Στο 201o επεισόδιο του podcast Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Επιχειρήσεις χωρίς τριβές δεν υπάρχουν», βάζουμε στο τραπέζι μια πραγματικότητα που συχνά αποσιωπάται. Οι επιχειρήσεις δεν είναι ταινίες. Δεν λειτουργούν με απόλυτη αρμονία, ούτε οι ιδρυτές είναι πάντα ευθυγραμμισμένοι. Στην πράξη, οι τριβές δεν είναι εξαίρεση - είναι ο κανόνας. Σε αυτό το podcast αναλύουμε τις πιο συχνές πηγές έντασης μεταξύ συνιδρυτών: διαφωνίες στο όραμα, ανισορροπία στη δέσμευση, συγκρούσεις γύρω από χρήματα και μετοχές, διαφορετικοί τρόποι λήψης αποφάσεων, αλλά και ζητήματα προσωπικότητας και επικοινωνίας. Παράλληλα, δίνουμε πρακτικές κατευθύνσεις για το πώς μπορούν αυτές οι τριβές να διαχειριστούν πριν εξελιχθούν σε κρίση — με σαφήνεια ρόλων, δομημένες διαδικασίες και ειλικρινή επικοινωνία. Γιατί το θέμα δεν είναι να αποφύγετε τις συγκρούσεις. Το θέμα είναι να μην αφήσετε τις συγκρούσεις να διαλύσουν την επιχείρηση.

Η σειρά «Χώρες κομμένες στα δύο» είναι ένα νέο αφηγηματικό podcast που επιστρέφει σε μεγάλες ιστορικές διαιρέσεις του σύγχρονου κόσμου. Σε κάθε επεισόδιο βλέπουμε πώς μια χώρα που ήταν κάποτε ενιαία κατέληξε να χωριστεί, τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε και πώς αυτές οι ιστορικές τομές επηρέασαν όχι μόνο τους χάρτες, αλλά και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Στο πρώτο επεισόδιο του podcast «Χώρες κομμένες στα δύο» ξεκινάμε από την Κορέα, ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας χώρας που χωρίστηκε στα δύο και δεν ξαναενώθηκε ποτέ. Ακολουθούμε, με απλό και χρονολογικό τρόπο, την πορεία από την ιαπωνική κατοχή στη διαίρεση του 1945, στον πόλεμο της Κορέας και στη μόνιμη γραμμή που εξακολουθεί να χωρίζει μέχρι σήμερα τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα.

Στο ενδέκατο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς διαχειρίζεστε τον σύντροφό σας όταν συνειδητοποιείτε ένα πρόβλημα υγείας που έχει και εκείνος αρνείται να το αναγνωρίσει;» «Υπάρχει κόσμος που πιστεύει πως εξωγήινοι κυκλοφορούν και ζουν δίπλα μας. Εσείς τι λέτε;» «Η κολλητή μου θέλει να κεράσει escape room στα γενέθλιά της, και εγώ προτίθεμαι να φάω τα νύχια των ποδιών μου παρά να μπω σε τέτοιο πράγμα. Θα μου βρείτε μια καλή δικαιολογία για να της αλλάξω γνώμη;» Εν-νο-εί-ται. Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν ένα φαινόμενο που προβληματίζει πολύ κόσμο: μακροχρόνιες σχέσεις όπου το σεξ έχει εκλείψει, αλλά παραμένει απαγορευμένη κάθε εξωσυζυγική επαφή. Με αφορμή πραγματικές ιστορίες, εξετάζουν πώς και γιατί η σεξουαλική επιθυμία φθίνει μέσα στα χρόνια λόγω βιολογικών αλλαγών, ψυχολογικών παραγόντων, ρουτίνας, συγκρούσεων ή έλλειψης επικοινωνίας. Αναδεικνύουν τη σημασία της οικειότητας, της ειλικρίνειας και της σεξουαλικής έκφρασης ως βασικών στοιχείων μιας υγιούς σχέσης, ενώ τονίζουν ότι η απουσία σεξ δεν είναι ποτέ απλώς «φυσική», αλλά συχνά συνδέεται με βαθύτερα συναισθηματικά ζητήματα. Παράλληλα, θέτουν το ηθικό ερώτημα: είναι δίκαιο να στερείς από τον σύντροφό σου τη σεξουαλική ζωή επειδή εσύ δεν την επιθυμείς; Καταλήγουν ότι τέτοιες σχέσεις συχνά στηρίζονται στον φόβο, τη συνήθεια ή την ανασφάλεια και όχι στην αληθινή σύνδεση, προτείνοντας μεγαλύτερη ειλικρίνεια, αυτοκριτική και επαναδιαπραγμάτευση των ορίων. Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Σε αυτό το δεύτερο μέρος, «κατεβαίνουμε» εκεί όπου ο γυναικείος οργασμός παύει να είναι απλώς μια σωματική εμπειρία και αποκαλύπτεται ως κάτι βαθιά κοινωνικό, διαγενεακό και υπαρξιακό. Ξεκινώντας από τον μύθο του Τειρεσία —του μόνου που έζησε και ως άνδρας και ως γυναίκα— ανοίγουμε το ερώτημα: Τι είναι αυτό στη γυναικεία απόλαυση που ιστορικά δεν αντέχεται να ειπωθεί; Γιατί τιμωρείται η γνώση της; Και γιατί μέχρι σήμερα παραμένει κάτι που υπάρχει, αλλά δεν φαίνεται; Από τον μύθο περνάμε στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μιλάμε για τη σχέση μητέρας-κόρης και το πώς η σεξουαλικότητα δεν διδάσκεται μόνο με λόγια, αλλά μεταδίδεται μέσα από βλέμματα, σιωπές και άρρητες εντολές. Για το πώς η επιθυμία μιας γυναίκας μπορεί να κουβαλά ντροπή που δεν της ανήκει — αλλά την κατοικεί. Ανοίγουμε ένα από τα πιο σιωπηλά θέματα: τον γυναικείο αυνανισμό. Όχι απλώς ως πράξη, αλλά ως σχέση με το σώμα, την αυτονομία και την απόλαυση χωρίς μάρτυρα. Και θέτουμε ένα κρίσιμο ερώτημα: Είναι πράγματι η γυναικεία απόλαυση «παθητική» — ή μήπως αυτή η ανάγνωση είναι μια κοινωνική κατασκευή που εξυπηρέτησε την ανάγκη ελέγχου της; Σε αυτό το επεισόδιο δεν ψάχνουμε απαντήσεις επιφανειακές. Ψάχνουμε να καταλάβουμε γιατί η γυναικεία απόλαυση παραμένει μέχρι σήμερα κάτι που επιτρέπεται — αλλά υπό όρους. Και τι σημαίνει, τελικά, για μια γυναίκα να επιστρέψει σε ένα σώμα που δεν χρειάζεται άδεια για να νιώσει. Κάποιοι μύθοι υποστηρίζουν ότι όταν η Αφροδίτη και οι τρεις Χάριτες (η Πασιθέα, η Καλή και η Ευφροσύνη) διαφώνησαν για το ποια από όλες ήταν η πιο όμορφη, η Αφροδίτη μεταμόρφωσε τον Τειρεσία σε γριά. Η Καλή όμως τον πήγε στην Κρήτη όπου του χάρισε υπέροχους βοστρύχους. Μετά από μερικές ημέρες, η Ήρα άρχισε να κατηγορεί τον Δία για τις πολυάριθμες απιστίες του. Εκείνος απολογήθηκε λέγοντας ότι έτσι κι αλλιώς όταν πλαγιάζει μαζί της, αυτή απολαμβάνει περισσότερο. «Οι γυναίκες βεβαίως απολαμβάνουν πολύ περισσότερο στην ερωτική πράξη από τους άντρες» υποστήριξε. «Κουταμάρες!» φώναξε η Ήρα, «ξέρεις πολύ καλά ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο». Κλήθηκε λοιπόν ο Τειρεσίας να λύσει τη διαφωνία, αφού οι δύο θεοί γνώριζαν ότι είχε υπάρξει διαδοχικά και άνδρας και γυναίκα. Ο Τειρεσίας απάντησε αδίστακτα: «Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα». Η Ήρα θύμωσε τόσο πολύ με το σαρκαστικό χαμόγελο του Δία, ώστε τύφλωσε τον Τειρεσία (αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται για να δικαιολογήσει την τύφλωσή του η ψευδοησιόδειος Μελαμποδία). Ο Δίας τότε, για να τον αποζημιώσει, του έδωσε το χάρισμα της μαντικής και διάρκεια ζωής εφτά γενεών.)

Στο 200ό επεισόδιο του podcast Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Direct mail: Η παραδοσιακή μορφή επικοινωνίας κάνει την επανεμφάνισή της», επιστρέφουμε σε ένα εργαλείο που πολλοί θεωρούσαν ξεπερασμένο — και όμως σήμερα επανέρχεται πιο δυναμικά από ποτέ. Από το μαζικό στο στοχευμένο, το direct mail του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με εκείνο της δεκαετίας του 1980. Τότε, ήταν μια διαδικασία χωρίς ακρίβεια, χωρίς προσωποποίηση και χωρίς πραγματικό έλεγχο. Σήμερα, με τη δύναμη των δεδομένων και της ανάλυσης, μετατρέπεται σε ένα απόλυτα στοχευμένο εργαλείο επικοινωνίας. Δεν μιλάμε πλέον για «junk mail», αλλά για μηνύματα που φτάνουν στο σωστό άτομο, τη σωστή στιγμή, με περιεχόμενο που έχει πραγματική αξία. Από προσωποποιημένες προσφορές μέχρι δημιουργικά formats που ξεχωρίζουν, το direct mail αποκτά ξανά θέση στο σύγχρονο marketing mix. Παράλληλα, η σύνδεσή του με το digital —μέσα από QR codes, landing pages και εξατομικευμένες εμπειρίες— δημιουργεί ένα υβριδικό μοντέλο επικοινωνίας που συνδυάζει το φυσικό με το ψηφιακό. Σε αυτό το podcast αναλύουμε γιατί το direct mail επιστρέφει, πώς έχει εξελιχθεί, και πώς μπορεί να αξιοποιηθεί στρατηγικά χωρίς υπερβολές — ως μέρος ενός ισορροπημένου και αποτελεσματικού πλάνου marketing. Γιατί τελικά, δεν είναι θέμα καναλιού. Είναι θέμα timing, στόχευσης και εμπειρίας.

Ο Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζημάρκος μιλάει στο Vidcast Συναντήσεις με τον Μάκη Προβατά για τον ρόλο των τοπικών κοινωνιών σε μια εποχή έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων, ιδιαίτερα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, όπου οι εντάσεις βιώνονται ως καθημερινότητα. Ο ίδιος απορρίπτει τον όρο «υπερτουρισμός» ως ασαφή, τονίζοντας ότι στην Ελλάδα πρόκειται κυρίως για ζήτημα κακής διαχείρισης και όχι υπερβολής, ενώ επισημαίνει ότι ο τουρισμός ενισχύει όχι μόνο την οικονομία αλλά και το δημογραφικό, φέρνοντας ανάπτυξη και αισιοδοξία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην περιβαλλοντική πολιτική με πρακτικές λύσεις, όπως τα πρότυπα έργα βιωσιμότητας σε νησιά (π.χ. μηδενικά απόβλητα, ενεργειακές καινοτομίες), υπογραμμίζοντας ότι η ευθύνη ξεκινά από τον πολίτη. Παράλληλα, ασκεί κριτική σε ιδεοληψίες και καθυστερήσεις που εμποδίζουν έργα υποδομών, ενώ αναδεικνύει την ανάγκη για καλύτερη διαχείριση πόρων, όπως το νερό. Τέλος, τονίζει την ανάγκη για ουσιαστική αποκέντρωση, περισσότερη αυτονομία στην αυτοδιοίκηση και πολιτική λογοδοσία με βάση το έργο και όχι τις προθέσεις.

Στο έκτο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες», ο Αλέξανδρος Νεχαμάς εξερευνά τη φύση της φιλοσοφίας, της ταυτότητας και της ανθρώπινης ζωής. Ο ίδιος αφηγείται πώς οδηγήθηκε στη φιλοσοφία μέσα από την πρόκληση κατανόησης δύσκολων έργων όπως του Σπινόζα και τη γοητεία που άσκησε πάνω του ο Φρίντριχ Νίτσε, ενώ αναδεικνύει τον Πλάτων ως κορυφαία μορφή λόγω του συνδυασμού οράματος, επιχειρηματολογίας και λογοτεχνικής δύναμης. Τονίζει ότι η φιλοσοφία δεν απαιτεί απαραίτητα τυπική εκπαίδευση αλλά είναι απαιτητική, καθώς κάθε φιλόσοφος εντάσσεται σε μια ευρύτερη παράδοση. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ταυτότητα δεν είναι ενιαία αλλά συγκροτείται από πολλαπλές κοινωνικές εκφάνσεις, οι οποίες συνδέονται μέσω ενός «στιλ» ή χαρακτήρα. Αναφερόμενος στη ζωή, διακρίνει το «ζην» από την απλή επιβίωση, υπογραμμίζοντας τη σημασία της δημιουργίας και της μοναδικότητας, όπως συμβαίνει και στην τέχνη. Τέλος, εξετάζει τον έρωτα και τη φιλία ως δυναμικές σχέσεις που εμπεριέχουν αβεβαιότητα, αλλαγή και την υπόσχεση για κάτι που δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο δέκατο επεισόδιο του «Deep Thought»,, τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: #drumroll Τι θα διαλέγαμε, αν έπρεπε να απομακρυνθούμε από τη στεριά για μία εβδομάδα; Υποβρύχιο ή αεροπλάνο; Μπορούμε να χορεύουμε με το «Billie Jean» στα πάρτι με όσα ξέρουμε για τον Μάικλ Τζάκσον; Θα μας έκαναν πέρα οι φίλοι μας αν τους λέγαμε ότι ξαναείδαμε το «Βίκυ, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα»; Τι μας αρέσει να τρώμε στο σινεμά; Ποπκόρν, πατατάκια ή νάτσος; Έλα μου ντε!  Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.

Το Πάσχα είναι από τις λίγες στιγμές μέσα στον χρόνο που ακόμα και οι άνθρωποι που δεν έχουν έντονη θρησκευτική ζωή, νιώθουν την ανάγκη να πάνε στον Επιτάφιο, να κρατήσουν ένα κερί το βράδυ της Ανάστασης, να πάρουν το Άγιο Φως, να ψάλλουν «Χριστός Ανέστη». Όμως το Πάσχα δεν είναι μόνο μια θρησκευτική τελετή, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, που μιλάει για δοκιμασία, για πόνο, για ελπίδα και τελικά για αναγέννηση. Κι αν το καλοσκεφτούμε, όλοι περνάμε «Μεγάλες Εβδομάδες» στη ζωή μας. Περιόδους που δοκιμαζόμαστε, κουραζόμαστε, απογοητευόμαστε. Το βασικό μήνυμα όμως του Πάσχα είναι ότι μετά από κάθε δυσκολία μπορεί να έρθει μια νέα αρχή. Και πέρα από αυτό το μήνυμα, αξίζει να εμβαθύνετε και στα άλλα σημαντικά μηνύματα που φέρνει μαζί του το Πάσχα και να τα υιοθετήσετε Δώστε χώρο στη σιωπή και στον αναστοχασμό: Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο: μας καλεί να χαμηλώσουμε τους ξέφρενους ρυθμούς που ακολουθούμε τον υπόλοιπο καιρό : Οι ψαλμοί, τα κεριά, η κατανυκτική ατμόσφαιρα μας θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι, έστω για λίγο, να κάνουμε μια παύση από το τρέξιμο. Να μείνουμε λίγο σιωπηλοί και ήσυχοι και να σκεφτούμε πού είμαστε στη ζωή μας και πού θέλουμε να πάμε. Αφήστε πίσω ό,τι σας βαραίνει: Το Πάσχα είναι συμβολικά μια γιορτή απελευθέρωσης. Αυτό το μήνυμα σας θυμίζει πως ίσως είναι η στιγμή να αφήσετε πίσω παλιές πικρίες, θυμούς ή απογοητεύσεις. Όχι γιατί ήταν ασήμαντα, αλλά γιατί η ζωή γίνεται πιο ελαφριά όταν δεν κουβαλάτε συνεχώς τα βαρίδια του παρελθόντος. Επενδύστε στις σχέσεις σας: Μην αντιμετωπίσετε το πασχαλινό τραπέζι απλά σαν ένα έθιμο, ή μια οικογενειακή υποχρέωση. Δείτε το σαν μια υπενθύμιση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Πέρα από τις ετοιμασίες, κάντε αν χρειαστεί ένα τηλεφώνημα σε έναν αγαπημένο άνθρωπο που έχετε να δείτε καιρό, πείτε μια συγγνώμη εκεί που χρειάζεται, δώστε μια αγκαλιά – καμιά φορά αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία από τα πλούσια τραπέζια, τους τύπους και τα έθιμα. Πιστέψτε στη δύναμη της νέας αρχής: Στο Πάσχα, η Ανάσταση είναι το απόλυτο σύμβολο ελπίδας. Μας θυμίζει ότι ακόμη κι όταν κάτι φαίνεται να έχει τελειώσει, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι καινούργιο, κι αυτό σκεφτείτε το σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής σας: στη δουλειά, σε κάποια σχέση, σε κάτι καινούργιο που θέλετε καιρό να ξεκινήσετε, στην προσωπική σας πορεία. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμα του Πάσχα: ότι η ίδια η ζωή έχει μέσα της μια βαθιά δύναμη αναγέννησης. Κλείνοντας, να ευχηθώ σε όλους Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα και να θυμίσω πως είτε εκφράζετε την πίστη σας πηγαίνοντας συστηματικά στην εκκλησία είτε συμμετέχετε μόνο στις μεγάλες παραδοσιακές στιγμές, όλοι μπορείτε να πάρετε κάτι πολύτιμο μέσα από αυτές τις Πασχαλινές μέρες. 

O Μάριο Μπανούσι, που κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα στη Μπιενάλε Θεάτρου στη Βενετία, μιλά για τα πολυαγαπημένα από το κοινό «Ragada», «Taverna Miresia», «Goodbye Lindita» και «MAMI», για το πώς έφτασε να σκηνοθετεί θέατρο, για τη σιωπή ανάμεσα στις δυο μητρικές του γλώσσες, για το πόσο σημαντικό είναι να θαυμάζεις και να μαθαίνεις από τους άλλους ανθρώπους. Μια τρυφερή συζήτηση με το πιο λαμπρό, ανερχόμενο αστέρι του ελληνικού θεάτρου. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου του podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το soloaging: ναι, μεγαλώνεις μόνος, αλλά με το κρεβάτι όλο δικό σου, τον καφέ όπως τον θες και κυρίως χωρίς τα σενάρια που ήθελαν τα γηρατειά γκρίζα και εξαρτημένα. Οι δυο τους μιλούν για τα κλισέ (ότι τα παιδιά θα σε φροντίσουν, ότι «πρέπει» να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου) και προτείνουν κάτι πολύ πιο ρεαλιστικό: οργάνωση, δίκτυο ανθρώπων, φίλους-οικογένεια και μια καθημερινότητα που έχει λόγο να σε σηκώνει από τον καναπέ. Από χόμπι και ομάδες μέχρι τεχνολογία και μικρές απολαύσεις, το ζητούμενο είναι να παραμένεις μέσα στη ζωή—active, περίεργος, παρών. Γιατί τελικά δεν είναι θέμα ηλικίας ή αν έχεις σύντροφο, αλλά αν γελάς, αν κινείσαι, αν βρίσκεις κάθε μέρα έναν μικρό λόγο να πεις «καλά είμαι». Και αυτό, τελικά, είναι όλο το παιχνίδι.