ATHENS VOICE Podcast

Η υπόθεση της Μπέβερλι Κάρτερ είναι ένα από τα πιο σοκαριστικά εγκλήματα που συγκλόνισαν τον χώρο του real estate στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Σεπτέμβριο του 2014, η 50χρονη μεσίτρια από το Άρκανσο έφυγε για να δείξει ένα σπίτι σε δύο ανθρώπους που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον ως υποψήφιοι αγοραστές. Ήταν ένα συνηθισμένο επαγγελματικό ραντεβού, όμως δεν επέστρεψε ποτέ. Όταν η Μπέβερλι δεν εμφανίστηκε στο προγραμματισμένο οικογενειακό δείπνο και σταμάτησε να απαντά στο τηλέφωνό της, οι δικοί της άνθρωποι ειδοποίησαν τις αρχές. Η έρευνα αποκάλυψε ότι το ενδιαφέρον των δήθεν αγοραστών ήταν μια καλοστημένη παγίδα. Το ζευγάρι Άρον και Κρίσταλ Λιούις είχε οργανώσει την απαγωγή της με μοναδικό σκοπό να ζητήσει λύτρα από τον σύζυγό της, πιστεύοντας λανθασμένα ότι, ως επιτυχημένη μεσίτρια, διέθετε μεγάλη περιουσία. Το σχέδιο κατέρρευσε σχεδόν αμέσως. Η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει τους δράστες μέσα από τηλεφωνικά και ψηφιακά στοιχεία, ενώ οι αντιφάσεις στις καταθέσεις τους οδήγησαν γρήγορα στην αποκάλυψη της αλήθειας. Λίγες ημέρες αργότερα, το σώμα της Μπέβερλι Κάρτερ βρέθηκε σε απομονωμένη περιοχή, επιβεβαιώνοντας τη χειρότερη εξέλιξη της υπόθεσης. Στη δίκη που ακολούθησε, οι δύο δράστες καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές κάθειρξης. Η υπόθεση, όμως, άφησε πίσω της και μια σημαντική παρακαταθήκη. Ανέδειξε τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι επαγγελματίες του real estate όταν συναντούν άγνωστους πελάτες και οδήγησε πολλούς επαγγελματικούς συλλόγους στην υιοθέτηση αυστηρότερων πρωτοκόλλων ασφαλείας, όπως η επαλήθευση στοιχείων των πελατών, η κοινοποίηση του προγράμματος των ραντεβού και η χρήση εφαρμογών εντοπισμού. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Η αναγνώριση της ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) στα παιδιά δεν είναι πάντα εύκολη.  Συχνά οι γονείς παρατηρούν ότι το παιδί τους αφαιρείται και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί εύκολα, αλλά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αν πρόκειται για χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του ή για μια διαταραχή που χρειάζεται παρέμβαση.  Θα μοιραστώ αρχικά κάποια σημάδια να παρατηρήσετε, καθώς και κινήσεις που μπορείτε να κάνετε, ως γονείς ή με ένα παιδί με τέτοια συμπτώματα στην οικογένεια. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί: Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, το παιδί κοιτάει γύρω του, σηκώνεται συχνά από τη θέση του ή ξεχνά τι έκανε πριν λίγο. Δεν τελειώνει κάτι που ξεκινάει: Στο σπίτι, ξεκινά μια ζωγραφιά ή ένα παιχνίδι, και πολύ γρήγορα τα αφήνει μισοτελειωμένα και ψάχνει να πάει σε κάτι άλλο. Χάνει τον ειρμό του στον διάλογο: πιθανά διακόπτει, μιλάει ταυτόχρονα με τους άλλους ή αλλάζει θέμα, και πηγαίνει σε κάτι άσχετο, χωρίς προειδοποίηση. Είναι ανοργάνωτο και απρόσεκτο: Χάνει αντικείμενα που χρειάζεται για το σχολείο και τα μαθήματα, βιβλία, τετράδια ή μολύβια, και ξεχνά τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Δεν μπορεί να καθίσει πολύ ώρα στην ίδια καρέκλα: Ακόμα και στο σχολείο ή στο τραπέζι που τρώει η οικογένεια, συχνά κουνιέται, η σηκώνεται και φεύγει. Αν κάποια από αυτά τα συμπτώματα είναι συνεχή και συστηματικά, καλό θα είναι να: Παρατηρήστε αν οι δυσκολίες επηρεάζουν την καθημερινή ζωή του. Αν τα προβλήματα εμφανίζονται ξανά και συστηματικά, θα χρειαστεί να το ψάξετε περισσότερο. Συζητήστε με δασκάλους ή παιδαγωγούς για να δείτε πώς συμπεριφέρεται το παιδί σε διαφορετικά περιβάλλοντα που εσείς δεν είστε παρόντες. Καταγράψτε συγκεκριμένα περιστατικά, π.χ. πότε ξεχνά να φέρει τα βιβλία του ή χάνει προσοχή και ενδιαφέρον του για κάποιες δραστηριότητες, ώστε αν υπάρχει επαναλαμβανόμενο μοτίβο, να ενημερώσετε τους ειδικούς ώστε να έχουν σαφή εικόνα. Παρατηρήστε τα συναισθήματα του παιδιού: μπορεί να είναι ευαίσθητο, να απογοητεύεται εύκολα ή να νιώθει χαμηλή αυτοεκτίμηση εξαιτίας των δυσκολιών του. Η διάγνωση και η σωστή διαχείριση της ΔΕΠΥ απαιτούν ειδικό, όπως παιδοψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο, που θα δώσει στρατηγικές, αγωγή και θεραπεία για καλύτερη συγκέντρωση, διαχείριση συναισθημάτων και ενίσχυση της αυτοεκτίμησης. Και θυμηθείτε πως τα παιδιά με ΔΕΠΥ μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά συχνά είναι ευφυή, γεμάτα ιδιαίτερα χαρίσματα και μοναδική δημιουργικότητα, ικανά να σκέφτονται έξω από το κουτί και να φέρνουν φρέσκες, πανέξυπνες ιδέες στον κόσμο γύρω τους.

Ζούμε σε μια εποχή που μας καλεί να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Να εξελισσόμαστε, να διορθωνόμαστε, να θεραπευόμαστε, να αποδίδουμε περισσότερο. Η αυτοβελτίωση μπορεί να είναι πολύτιμη όταν μας βοηθά να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας. Όταν όμως βασίζεται στην πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετοί, μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να αποδείξουμε την αξία μας. Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τη βιομηχανία της αυτοβελτίωσης μέσα από το βλέμμα της ψυχολογίας. Πώς διαμορφώνονται οι στόχοι μας; Είναι πραγματικά δικοί μας ή αντανακλούν τις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας και της εποχής; Πότε η εξέλιξη είναι έκφραση φροντίδας προς τον εαυτό και πότε γίνεται μια ακόμη μορφή αυτοαπόρριψης; Με αφορμή το καλοκαίρι, μιλάμε για την αξία της παύσης, για την πίεση της διαρκούς παραγωγικότητας και για τη διαφορά ανάμεσα στο να ζεις για να εξελίσσεσαι και στο να εξελίσσεσαι για να ζήσεις πιο ελεύθερα. Ένα επεισόδιο για όσους κουράστηκαν να κυνηγούν την «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού τους και θέλουν να ανακαλύψουν τι σημαίνει να επιστρέφεις σε μια ζωή που είναι πραγματικά δική σου.

Στο 211ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει», μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες παγίδες της σύγχρονης επιχειρηματικότητας: τη βιασύνη. Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί το σύνθημα «think fast, move faster», εξετάζουμε γιατί οι σημαντικότερες επιχειρηματικές αποφάσεις χρειάζονται χρόνο, σκέψη και ψυχραιμία. Με αφορμή μια κλασική διαφήμιση του Jack Daniel's και παραδείγματα από επιχειρηματίες όπως ο Warren Buffett, ο Jeff Bezos και ο Charlie Munger, συζητάμε γιατί οι βιαστικές κινήσεις οδηγούν συχνά σε ακριβά λάθη, πώς η πίεση γεννά πανικό αντί για στρατηγική και γιατί οι δυνατές επιχειρήσεις, όπως και το καλό ουίσκι, χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν.

Μήπως, στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τη δημιουργικότητα ενός παιδιού, έχουμε μπερδέψει την ελευθερία με την απουσία ορίων;  Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τη διαφορά ανάμεσα στο να ελέγχεις τη δημιουργία και στο να δημιουργείς ένα σταθερό πλαίσιο γύρω της.  Πότε ένα «όχι» περιορίζει το παιδί και πότε το βοηθά; Και τελικά, μπορούν τα όρια και η ελευθερία να συνυπάρχουν την ώρα που ένα παιδί ζωγραφίζει;

Πώς βλέπει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας την αντίδραση στις διεκδικήσεις των γυναικών λόγω της ανόδου του νεοσυντηριτισμού στη Δύση; Πώς εξηγεί την εγχώρια αντίσταση —νομικών αλλά και απλών ανθρώπων— στην κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία»; Χωλαίνει όντως το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, έτσι όπως διατείνονται πολλοί ελαφρά τη καρδία; Ή πολλές φορές στην Ελλάδα «μιλάμε για να μιλάμε»; Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου μιλά για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, για την ιστορία και το μέλλον τους, αλλά και για τη σημασία του δημόσιου χώρου γενικά. Για τον ρόλο της ΠτΔ και κατά πόσο θα μπορούσε, μέσω συνταγματικής αλλαγής, να αποτελέσει αντίβαρο στο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα. Μας μίλησε για την πολύπαθη Ουκρανία και την επίσκεψή της εκεί, για το πώς κοντράρεται σήμερα το διεθνές δίκαιο με το μοντέλο της δύναμης του ισχυρού. Καταλήξαμε όμως αισιόδοξα – λέγοντας για τη φιλοζωία, τη νομική αναγνώριση των δικαιωμάτων των ζώων και του περιβάλλοντος, για το πώς μπορεί ο συμβολικός ρόλος του/της ΠτΔ να «ανοιχτεί» προς την κοινωνία.  Όπως τονίζει και η ίδια, όταν είσαι δημόσιος λειτουργός έχεις ηθικό καθήκον να είναι αισιόδοξος, αλλιώς δεν μπορείς να επιφέρεις την αλλαγή. «Και ο χρόνος ευνοεί πάντα την αλλαγή». Συντελεστές: Ηχοληψία, Sounddesign: Κάκια Γκουδίνα | Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα  Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι είναι τελικά το τραύμα; Είναι πάντα αποτέλεσμα ενός μεγάλου γεγονότος ή μπορεί να γεννηθεί και από μια εμπειρία που για τους άλλους μοιάζει ασήμαντη; Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τις ψυχικές πληγές που όλοι, λίγο ή πολύ, κουβαλάμε και για τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τη ζωή, τις σχέσεις και το σώμα μας. Με αφορμή προσωπικές εμπειρίες, επιστημονικά δεδομένα και ιστορίες από την καθημερινότητα, αναζητούν τα σημάδια που αφήνει το τραύμα, από το άγχος και τις κρίσεις πανικού έως τις δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτογνωσίας, της ψυχοθεραπείας, αλλά και της δημιουργικής έκφρασης μέσα από τη γραφή, την τέχνη, τον χορό και τη σωματική άσκηση ως δρόμους επεξεργασίας και θεραπείας. Η συζήτηση τους επεκτείνεται και στις διαφορές ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες, καταλήγοντας σε μια αισιόδοξη διαπίστωση: οι «ρωγμές» μας δεν είναι μόνο οι πληγές μας, αλλά και η πηγή της αυθεντικότητας, της δημιουργικότητας και της δύναμής μας. Γιατί όσο μεγαλώνουμε, δεν θεραπεύουμε μόνο τα τραύματά μας· μαθαίνουμε και να ζούμε πιο συμφιλιωμένοι με αυτά. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Αν σκεφτείτε όλα αυτά που σας συμβαίνουν καθημερινά και διαχρονικά, μπορείτε να τα κατατάξετε σε δύο βασικές ομάδες: στις επιτυχίες και στις αποτυχίες, και όπως είναι φυσικό, αισθάνεστε χαρά για το πρώτο και απογοήτευση, θυμό, θλίψη ή ενοχές για το δεύτερο. Όμως, επειδή όλα στη ζωή είναι πολύτιμα, θα μοιραστώ τα τέσσερα βήματα της κορυφαίας τεχνικής του αναλογισμού, που πιστεύω πως θα σας βοηθήσουν να αξιοποιείτε κάθε εμπειρία σας και να βγαίνετε κερδισμένοι μέσα από αυτήν, όποια προσωρινή έκβαση και αν είχε. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως πρόσφατα είχατε ένα μεγάλο συμβόλαιο που περιμένατε να κλείσει, και ο πελάτης το ακύρωσε. Πώς βοηθάει ο αναλογισμός; Αναρωτηθείτε τι ακριβώς έγινε. Περιοριστείτε στα αντικειμενικά γεγονότα, χωρίς δικές σας ερμηνείες ή υποθέσεις. Γράψτε πότε σας ζήτησε ο πελάτης την πρόταση, πότε την στείλατε, πότε χρειάστηκαν επεξηγήσεις ή αναθεώρηση στα οικονομικά, πότε και πώς ανταποκριθήκατε. Δηλαδή μόνο τα γεγονότα και τίποτε άλλο, ώστε να μπορείτε να προχωρήσετε στο δεύτερο βήμα, όπου θα… Αναρωτηθείτε: Εγώ τι έκανα μέσα σε αυτά τα γεγονότα; Πώς λειτούργησα; Στο συγκεκριμένο παράδειγμα: έδωσα αρκετή ενέργεια, σκέψη και δημιουργικότητα να ετοιμάσω την πρότασή μου γι' αυτή τη δουλειά; Ασχολήθηκα με τις ανάγκες του πελάτη και όχι μόνο με τις δικές μου; Έστειλα την πρόταση στην ώρα της; Έκανα την κατάλληλη υποστήριξη όταν εκείνος ζήτησε επεξηγήσεις; Έδωσα καλύτερες τιμές ή κάποιες παραπάνω εναλλακτικές; Με άλλα λόγια, έδωσα το μάξιμουμ που μπορούσα; Αξιολογείστε πώς μπορεί η δική σας συμπεριφορά να έφερε αυτά τα αποτελέσματα ή όχι. Εξετάστε προσεκτικά και αντικειμενικά κατά πόσον τα αποτελέσματα επηρεάστηκαν από την δική σας στάση, οφείλονται εξ ολοκλήρου στην άλλη πλευρά, ή έχουν συμβεί και τα δύο. Ψάξτε αν η αντίδραση του άλλου μπορεί και να οφείλεται σε δικές σας συμπεριφορές ή επιλογές, γιατί μέχρι να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα, μεσολαβεί μια διάδραση μεταξύ των δύο πλευρών. Σίγουρα, δεν μπορείτε να αλλάξετε την επιλογή της άλλης πλευράς, όμως μπορείτε να βρείτε σε ποιόν βαθμό την επηρεάσατε εσείς. Και τέλος… Έχοντας πάρει τη γνώση, το μάθημα, καταγράψτε: τι θα κάνω την επόμενη φορά; Τι έμαθα μέσα από αυτή την εμπειρία; Στα προηγούμενα βήματα έχετε εντοπίσει αρκετές πληροφορίες, ώστε να ξέρετε πώς μπορείτε να λειτουργήσετε καλύτερα στο μέλλον. Μένοντας στο συγκεκριμένο παράδειγμα με τον πελάτη που δεν έκλεισε το συμβόλαιο, έχετε μάθει όχι μόνο τι περισσότερο μπορείτε να κάνετε κατά τη διάρκεια της προσφοράς και της διαπραγμάτευσης, αλλά και κάποια περισσότερα πράγματα, πχ. μήπως χρειάζεται να γνωρίζετε καλύτερα τις ανάγκες των πελατών σας; Μήπως να διευρύνετε το πιθανό σας πελατολόγιο ή τις υπηρεσίες σας; Μήπως να μελετήσετε καλύτερα τον ανταγωνισμό σας και να εξελίξετε τις υπηρεσίες σας; Την πολύτιμη διαδικασία του αναλογισμού μπορείτε να την εφαρμόζετε όχι μόνο στα επαγγελματικά σας, αλλά και στις προσωπικές, φιλικές, οικογενειακές σας σχέσεις, και να βγαίνετε πάντα κερδισμένοι. 

Αν σας ζητούσαν να ζωγραφίσετε ένα σπίτι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, πιθανότατα θα σχεδιάζατε το ίδιο γνωστό σπιτάκι με το τρίγωνο για σκεπή. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Και γιατί το ίδιο σχέδιο εμφανίζεται στις ζωγραφιές τόσων παιδιών, ακόμη κι αν δεν ζουν σε τέτοια σπίτια; Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε πώς δημιουργούνται τα στερεοτυπικά σχέδια, τι μας λέει η επιστημονική έρευνα για τον τρόπο που σκέφτονται τα παιδιά όταν ζωγραφίζουν και πώς οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά διαμορφώνουν το δικό τους οπτικό λεξιλόγιο. Θα ανακαλύψουμε γιατί το γνωστό σπιτάκι δεν είναι έλλειψη φαντασίας, αλλά ένα φυσικό βήμα στην ανάπτυξη της σκέψης και της δημιουργικότητας, και θα δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να εμπλουτίσουν τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούν και αποτυπώνουν τον κόσμο γύρω τους.

Το εικοστό τρίτο επεισόδιο του «Deep Thought» είναι το τελευταίο της σεζόν! Σήμερα μιλάμε για 1+2 ταινίες που μας καθήλωσαν όταν ήμασταν νέοι: Ρίντλεϊ Σκοτ, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Στίβεν Σπίλμπεργκ. Καλή σας ακρόαση, καλές ταινίες και σειρές, καλά βιβλία, καλά μπάνια, και ραντεβού τον Σεπτέμβριο!

Το «ριφιφί» στην Τράπεζα Εργασίας το 1992 παραμένει μία από τις πιο εντυπωσιακές και μυστηριώδεις ληστείες που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Μια υπόθεση που συνδύασε κινηματογραφική οργάνωση, αστυνομικό μυστήριο και έναν θρύλο που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1992, οι υπάλληλοι του υποκαταστήματος της Τράπεζας Εργασίας στην οδό Καλλιρρόης έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές θέαμα. Δεκάδες τραπεζικές θυρίδες έχουν αδειάσει, χωρίς να υπάρχουν ίχνη παραβίασης στις εισόδους ή στα συστήματα ασφαλείας. Η απάντηση βρίσκεται κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια τους. Οι δράστες είχαν ανοίξει ένα υπόγειο τούνελ μήκους περίπου 25 μέτρων, ξεκινώντας από την κοίτη του Ιλισσού. Με εξοπλισμό που θύμιζε εργοτάξιο, ράγες και βαγονέτο για την απομάκρυνση των χωμάτων, εργάστηκαν επί εβδομάδες χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Η ακρίβεια του σχεδίου, η γνώση του χώρου και η απόλυτη μυστικότητα της επιχείρησης έκαναν πολλούς να μιλήσουν για το «τέλειο έγκλημα». Η αστυνομική έρευνα υπήρξε εκτεταμένη. Εξετάστηκαν δεκάδες σενάρια, αναζητήθηκαν πιθανοί συνεργοί και δεν έλειψαν οι υποψίες για εσωτερική πληροφόρηση. Ωστόσο, παρά τις έρευνες και τις καταθέσεις, οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ και η υπόθεση έμεινε ανεξιχνίαστη. Με τα χρόνια, το ριφιφί της Καλλιρρόης πέρασε από τις σελίδες του αστυνομικού δελτίου στη σφαίρα του θρύλου. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Τι σημαίνει να είσαι μητέρα όταν το παιδί σου έχει πλέον ενηλικιωθεί; Και πώς αλλάζει η σχέση όταν τα παιδιά γίνονται 25, 30 ή και 40 ετών, αλλά οι οικονομικές συνθήκες τα κρατούν συχνά στο πατρικό σπίτι; Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη δύσκολη μετάβαση από τη διαρκή φροντίδα στην ισότιμη σχέση με τα ενήλικα παιδιά. Με αφορμή την εξομολόγηση μιας φίλης που δηλώνει πως «βαρέθηκε να είναι μάνα», εξετάζουν πώς οι γονείς μπορούν να αποδεχτούν ότι ο ρόλος τους εξελίσσεται, χωρίς να χάνεται η αγάπη και η σύνδεση. Η κουβέντα αγγίζει τις οικονομικές δυσκολίες που καθυστερούν την ανεξαρτητοποίηση των νέων, τη συγκατοίκηση γονιών και ενήλικων παιδιών, αλλά και τις καθημερινές συνήθειες που συχνά διαιωνίζουν μια σχέση εξάρτησης. Πότε η φροντίδα γίνεται υπερπροστασία; Πότε η βοήθεια μετατρέπεται σε παρέμβαση; Μιλούν για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», τη σημασία του να αποκτήσουν οι γονείς ξανά προσωπικούς στόχους, ενδιαφέροντα και χρόνο για τον εαυτό τους, καθώς και για τα όρια που χρειάζονται ώστε η σχέση με τα παιδιά να παραμείνει υγιής. Συζητούν επίσης για τις παρεμβάσεις στις προσωπικές επιλογές των παιδιών, τον ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων, αλλά και τη σημασία του αμοιβαίου σεβασμού όταν οι οικογενειακοί δεσμοί περνούν σε μια νέα φάση. Ένα επεισόδιο για τη μητρότητα που δεν τελειώνει ποτέ, αλλάζει όμως μορφή. Γιατί τα ενήλικα παιδιά δεν χρειάζονται διαρκή έλεγχο· χρειάζονται εμπιστοσύνη, στήριξη όταν τη ζητήσουν και γονείς που συνεχίζουν να ζουν τη δική τους ζωή. Η μεγαλύτερη πρόκληση ίσως δεν είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί, αλλά να το αφήσεις να σταθεί μόνο του.

Στις ατομικές μου συνεδρίες, συχνά βλέπω ανθρώπους που νιώθουν ότι βιώνουν την αίσθηση του θύματος μέσα στις κοντινές τους σχέσεις, είτε αυτές είναι προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, φιλικές. Γι' αυτό θα μοιραστώ κάποιες σημαντικές ενδείξεις που αν σας συμβαίνουν, είναι πολύ πιθανό να θυματοποιείστε μέσα στις κοντινές σας σχέσεις, και τους τρόπους για να σταματήσετε να είστε θύματα εκμετάλλευσης! Αν έχετε την τάση να συγχωρείτε εύκολα. Μήπως είστε από τους ανθρώπους που όταν τους στριμώχνουν ή δεν τους φέρονται καλά, λέτε δεν πειράζει, και συγχωρείτε συμπεριφορές που σας υποτιμούν; Ελέγξτε μήπως οι κοντινοί σας άνθρωποι βάζουν σε χαμηλή προτεραιότητα και εσείς το δέχεστε, κάνετε τα στραβά μάτια, είτε γιατί δεν θέλετε να συγκρουστείτε, είτε γιατί φοβάστε μήπως τους δυσαρεστήσετε. Προσέξτε τι και ποιους συγχωρείτε, γιατί είναι άλλο δεν κρατώ πικρό συναίσθημα και άλλο ανέχομαι μια επαναλαμβανόμενη κακή συμπεριφορά.  Αν βρίσκετε πάντα δικαιολογίες και «χρυσώνετε το χάπι» στον εαυτό σας. Η θετική προσέγγιση στην ζωή σημαίνει ότι εστιάζετε στις θετικές πλευρές των καταστάσεων και των ανθρώπων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν βλέπετε τις αρνητικές ή τις καμουφλάρετε με δικαιολογίες. Αν για παράδειγμα ο δικός σας άνθρωπος συνηθίζει να σας κακομιλάει ή να σας προσβάλει μπροστά σε άλλους, μην πείτε «Ελα μωρέ, δεν πειράζει, κατά βάθος μ' αγαπάει». Θυμηθείτε πως η ανθεκτικότητα είναι αρετή, η ανεκτικότητα όχι! Αν έχετε την τάση να τρέχετε για όλους και για όλα. Ελέγξτε μήπως είστε πάντα βολικοί, λέτε ναι σε ότι σας ζητάνε, και υπερ-προσφέρετε με την ελπίδα ότι έτσι θα σας εκτιμήσουν, θα σας αγαπήσουν, θα πάρετε το «ευχαριστώ» τους και θα σας λένε «καλό άνθρωπο»; Επειδή στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο, ξεκινήστε τα «όχι» βάζοντας όρια! Αν στα δύσκολα, είστε πάντα εσείς εκείνος που θα τρέξει να σώσει τα πράγματα. Είτε στη δουλειά, είτε στα προσωπικά σας, μήπως είστε εσείς εκείνος από τον οποίο οι άλλοι περιμένουν να τρέξετε να βρείτε τις λύσεις; Μήπως τους έχετε μάθει να επαναπαύονται πάνω σας και να αποφεύγουν τις ευθύνες τους γιατί εσείς έχετε δηλώσει παντοδυναμία; Σας προτείνω την επόμενη φορά που θα έρθει κάτι δύσκολο, να συνεργαστείτε, αλλά μην το αναλάβετε εξ ολοκλήρου εσείς: βάλτε και τους άλλους στο παιχνίδι! Αν νιώθετε ενοχές και ανασφάλειες. Αν συνηθίζετε να υποτιμάτε τον εαυτό σας, αν η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή σας είναι χαμηλές, αν συχνά για ότι αρνητικό συμβεί ψάχνεστε μήπως φταίτε εσείς, τότε είναι πολύ εύκολο για τους άλλους να σας εκμεταλλευτούν, και εσείς να το ανέχεστε γιατί πιστεύετε ότι δεν αξίζετε κάτι καλύτερο. Ο τρόπος για να το αντιμετωπίσετε είναι μέσα από το εσωτερικό ταξίδι, ανακάλυψης της δικής σας δύναμης, της αποδοχής του εαυτού σας με τα καλά και τις αδυναμίες του. θα πατήσετε πολύ καλύτερα στα πόδια σας και θα ξεκινήσετε να αξιολογείτε αντικειμενικά και δίκαια τις καταστάσεις, χωρίς να ρίχνετε υπέρμετρο φταίξιμο στον εαυτό σας.

Συχνά αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν σε σχέσεις που τους πληγώνουν. Ίσως όμως η πιο δύσκολη ερώτηση είναι όταν αυτός ο άνθρωπος είμαστε εμείς. Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τι συμβαίνει στον ψυχισμό όταν ο πόνος γίνεται οικείος, πώς οι πρώιμες εμπειρίες προσκόλλησης επηρεάζουν τις επιλογές μας στις ενήλικες σχέσεις και γιατί η αγάπη συγχέεται τόσο συχνά με την αγωνία, την αναμονή και την αβεβαιότητα. Θα μιλήσουμε για την επανάληψη των τραυματικών μοτίβων, τη βιολογία της προσκόλλησης, τη δύναμη της ντροπής, τον φόβο της εγκατάλειψης και το γιατί η αποχώρηση από μια επιβλαβή σχέση είναι συχνά πολύ πιο δύσκολη από όσο φαίνεται στους άλλους. Γιατί τελικά, δεν μένουμε επειδή αγαπάμε τον πόνο. Μένουμε γιατί κάποτε μάθαμε ότι έτσι μοιάζει η αγάπη. Και η θεραπεία αρχίζει όταν αποκτούμε το θάρρος να ξαναγράψουμε αυτή την ιστορία.

Στο 210ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Μια διαφορετική προσέγγιση της διαπραγμάτευσης», μιλάμε για μια τακτική που μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά το αποτέλεσμα μιας επαγγελματικής συμφωνίας: την αρχική υψηλή απαίτηση. Στο podcast εξετάζουμε πώς μια πρώτη, αρκετά φιλόδοξη πρόταση μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς και να κάνει την επόμενη, χαμηλότερη απαίτηση να φαίνεται πιο λογική και αποδεκτή. Δεν πρόκειται όμως για μια τεχνική που εφαρμόζεται μηχανικά, ούτε ταιριάζει σε όλους. Αναλύουμε γιατί χρειάζεται αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία, εμπειρία και σωστή ανάγνωση του συνομιλητή, αλλά και πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στο «ζητάω ψιλά» και στο «χάνω τη συμφωνία πριν καν ξεκινήσει». Γιατί στη διαπραγμάτευση, ο πρώτος αριθμός έχει δύναμη. Όμως αυτό που κάνει τη διαφορά δεν είναι η υπερβολή, αλλά το μέτρο, η στρατηγική και η ικανότητα να οδηγήσεις τη συζήτηση προς ένα “ναι” που έχει πραγματική αξία.

«Τα καρπούζια δεν είναι μπλε!» Μια φράση που σχεδόν όλοι έχουμε πει ή έχουμε σκεφτεί μπροστά σε μια παιδική ζωγραφιά. Τι θα γινόταν όμως αν, πριν τη διόρθωση, επιλέγαμε την περιέργεια; Σε αυτό το επεισόδιο δεν μιλάμε πραγματικά για καρπούζια. Μιλάμε για τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στη δημιουργία ενός παιδιού και για το πώς οι λέξεις μας μπορούν να του δώσουν χώρο να συνεχίσει να φαντάζεται.

Το εικοστό δεύτερο επεισόδιο του «Deep Thought» είναι μονοθεματικό: ΒΙΒΛΙΟ! Και, όπως πάντα, δίνουμε άκρως τολμηρές απαντήσεις σε άβολα κρίσιμες ερωτήσεις: «Γιατί διαβάζω ένα πολυδιαφημισμένο μυθιστόρημα και βαριέμαι τη ζωή μου;» Μην ανησυχείς, συμβαίνει ΠΟΛΥ πιο συχνά από όσο νομίζεις. «Μπορείτε να μου προτείνετε βιβλία για τις διακοπές;» Ναι, αμέ! Έχουμε LGBT literature από Πατάκη, Southern noir από Gutenberg, και φεμινιστική λογοτεχνία από Εστία. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podacst, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν ένα φαινόμενο που πολλοί έχουν ζήσει αλλά λίγοι παραδέχονται: γιατί οι διακοπές, αντί να σώζουν μια σχέση, συχνά την οδηγούν στα όριά της. Αφορμή είναι η διαδεδομένη πεποίθηση ότι ένα ρομαντικό ταξίδι μπορεί να ανανεώσει έναν κουρασμένο δεσμό. Οι δύο τους υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες των ζευγαριών. Τα προβλήματα που υπάρχουν στην καθημερινότητα δεν εξαφανίζονται επειδή αλλάζει το σκηνικό. Αντίθετα, μεταφέρονται και συχνά μεγεθύνονται όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται μαζί όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς τις αποστάσεις και τις διεξόδους που προσφέρει η καθημερινή ζωή. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις υπερβολικές προσδοκίες που συνοδεύουν τις διακοπές: το ειδυλλιακό δωμάτιο, το ηλιοβασίλεμα, τα καινούργια ρούχα και η ελπίδα ότι ο έρωτας θα αναζωπυρωθεί. Όμως, όπως επισημαίνουν, κανένας προορισμός δεν μπορεί να λύσει προβλήματα που παραμένουν άλυτα στην πόλη. Αντίθετα, οι διαφορές στο πρόγραμμα, στις ανάγκες και στις επιθυμίες γίνονται συχνά αφορμή για εντάσεις και καβγάδες. Το βασικό συμπέρασμα είναι απλό: οι διακοπές δεν μπορούν να σώσουν μια προβληματική σχέση. Μπορούν όμως να γίνουν πολύ πιο ευχάριστες όταν σταματήσουμε να τις φορτώνουμε με υπερβολικά ρομαντικά οράματα και επικεντρωθούμε στο να περάσουμε καλά, πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως ζευγάρι. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας κινηματογραφικής παραγωγής «The Birthday Party», συναντάμε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και ενορχηστρωτές της γενιάς του, τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο. Η ταινία του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970 σε ένα ιδιωτικό νησί του Ιονίου. Πρωταγωνιστής είναι ένας πανίσχυρος Έλληνας μεγιστάνας, τον οποίο υποδύεται ο Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ιστορία όπου η χλιδή, η εξουσία και τα οικογενειακά μυστικά συνυπάρχουν κάτω από τον καυτό ήλιο του ελληνικού καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου από τη Heretic, ενώ το original motion picture soundtrack κυκλοφορεί ψηφιακά στις 26 Ιουνίου από τη Minos EMI, a Universal Music Company. Το soundtrack υπογράφει ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος, ο οποίος δίνει τον μουσικό τόνο σε αυτό το ατμοσφαιρικό δράμα, ενώ παράλληλα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη, σκοτεινή και βαθιά κινηματογραφική διασκευή του κλασικού «Don't Let Me Be Misunderstood», ερμηνευμένη από τον Γουίλεμ Νταφόε και τη Czech Studio Orchestra. Ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας με διεθνή παρουσία. Έργα του έχουν παρουσιαστεί και ηχογραφηθεί σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και Αυστραλία, ενώ έχει συνεργαστεί με κορυφαίες προσωπικότητες και οργανισμούς της μουσικής, ανάμεσά τους ο Alexandre Desplat, ο Michel Legrand, οι Canadian Brass, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και η Ελληνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων. Παράλληλα αποτελεί μία από τις πιο δημιουργικές και πολυσχιδείς παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, κινούμενος με την ίδια άνεση ανάμεσα στη συμφωνική μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο και το ελληνικό τραγούδι. Στη συζήτησή μας μιλά για τη δημιουργία της μουσικής του «The Birthday Party», τις ηχογραφήσεις στην Πράγα, τη σχέση του με τον κινηματογράφο, τις διασκευές που κάνει, το «Σπιρτόκουτο The Musical» και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο 209ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ένας απλός οδηγός για να καταλαβαίνετε τους πολύ έξυπνους άνθρωπους», μιλάμε για τα σημάδια που μπορεί να αποκαλύψουν μια σπάνια ευφυΐα μέσα σε μια επαγγελματική συζήτηση. Στο επιχειρείν, η επικοινωνία είναι καθημερινή υπόθεση. Συνομιλείτε με συνεργάτες, υποψήφιους εργαζόμενους, πελάτες, ανταγωνιστές και ανθρώπους που μπορεί να επηρεάσουν την πορεία της επιχείρησής σας. Το ερώτημα είναι: μπορείτε να καταλάβετε πότε απέναντί σας βρίσκεται ένα πραγματικά δυνατό μυαλό; Στο podcast αναλύουμε 7 ενδείξεις ευφυΐας: από τις σωστές ερωτήσεις και την άνεση του “δεν γνωρίζω”, μέχρι την ικανότητα αλλαγής άποψης, την απλοποίηση σύνθετων θεμάτων, τη σύνδεση φαινομενικά άσχετων πραγμάτων, την ουσιαστική ακρόαση και το έξυπνο χιούμορ. Γιατί ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος δεν ξεχωρίζει απαραίτητα από αυτά που δηλώνει ότι ξέρει. Ξεχωρίζει από τον τρόπο που σκέφτεται, ακούει, ρωτά, μαθαίνει και συνδέει τα δεδομένα γύρω του.

Η Κίνα παρουσιάζει το παράδοξο να είναι μια κομμουνιστική χώρα που έχει υιοθετήσει μια μορφή καπιταλισμού ή, όπως τον αποκαλεί το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, «σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά». Μάλιστα, ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στην Κίνα είναι το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα. Πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός στην Κίνα; Ποια είναι η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας; Τι είναι το σύστημα του «μαστιγίου και του καρότου»; Πώς επηρεάζει αυτό το σύστημα την οικονομική ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητα στην Κίνα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του για τις ξένες εταιρείες και για τις χώρες που επιδιώκουν να προσελκύσουν ιδιωτικές επενδύσεις από την Κίνα; Και ποιες είναι οι προοπτικές της κινεζικής οικονομίας; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, μιλήσαμε με την Ning Leng, Επίκουρη Καθηγήτρια στη Σχολή Δημόσιας Πολιτικής McCourt του Πανεπιστημίου Georgetown και κορυφαία ειδικό στην πολιτική οικονομία της Κίνας και της Παγκόσμιας Κίνας, καθώς και στις θεσμικές επιπτώσεις του αυταρχισμού. Αυτή η συζήτηση αποτελεί μέρος της σειράς podcast του Κινεζικού Προγράμματος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων σε συνεργασία με το "Ti Kosmos podcast". Παρουσιάστρια του podcast είναι η Μαριλίζα Αναστασοπούλου. Το Κινεζικό Πρόγραμμα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) προωθεί τη συστηματική μελέτη της σύγχρονης Κίνας στην Ελλάδα, επιδιώκοντας να προσφέρει σε βάθος κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης, των αντιθέσεων, των πολιτικών οικονομικών και κοινωνικών διεργασιών, καθώς και του παγκόσμιου ρόλου της σύγχρονης Κίνας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα, δείτε https://chinaprogram.gr

Γιατί το παιδί κάνει δύο γραμμές και ζητάει αμέσως άλλο χαρτί; Είναι σπατάλη ή κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά; Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τη σχέση των παιδιών με το χαρτί, τη δημιουργικότητα και τη διαδικασία της ζωγραφικής. Ποιες ανάγκες μπορεί να καλύπτει το «καινούριο χαρτί»; Πώς αλλάζει αυτή η συμπεριφορά καθώς το παιδί μεγαλώνει; Και γιατί η ανησυχία του ενήλικα για τη σπατάλη, τα υλικά και το περιβάλλον είναι απολύτως δικαιολογημένη; Ίσως τελικά το παιδί να μη ζητάει απλώς ένα καινούργιο χαρτί. Ίσως να ζητάει μια καινούργια αρχή.

«Ζούμε για να πληρώνουμε τις τράπεζες», «Ε και τι θα γινόταν αν βγαίναμε από το ευρώ;». Ερωτήσεις σαν κι αυτές ακούγονται συχνά στον δημόσιο διάλογο, ακόμα και από έμπειρους επαγγελματίες. Αν εξαιρέσουμε τα περίπλοκα εργαλεία με τα οποία λειτουργούν οι σύγχρονες οικονομίες —τα κράτη, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις αλλά και οι πολίτες— σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, τι είναι αυτό που κάνει τόσους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τη λειτουργία των τραπεζών, του νομίσματος ή τον προστατευτικό ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος; Καλέσαμε τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα για να μας εξηγήσει, με τον μεταδοτικό και προσιτό του λόγο, τα κενά του οικονομικού αλφαβητισμού στην Ελλάδα και να μοιραστεί τους λόγους για τους οποίους παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. Συντελεστές: Κάμερα - Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο εικοστό πρώτο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε άβολα κρίσιμες ερωτήσεις: «Υπάρχει θεραπεία για τη ζέστη και τη φρίκη του θέρους;» «Μας άφησε η γιαγιά την επίπλωσή της (σερβάντα, διπλό μασίφ κρεβάτι, ντουλάπες, τραπεζαρία), η οποία είναι παλιά, η λάκα των 70s αν θυμάστε. Τα έπιπλα ούτε χωράνε ούτε ταιριάζουν στα σπίτια μας. Τι να τα κάνουμε;» «Θα φορούσατε πέδιλο με κάλτσες; Γιατί το βλέπω να φιγουράρει στα περιοδικά μόδας ξανά και δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το αντέξω». Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Η υπόθεση της μικρής Άννυ συγκλόνισε την Ελλάδα το 2015 και αποτέλεσε μία από τις πιο φρικτές εγκληματικές υποθέσεις των τελευταίων δεκαετιών. Η τετράχρονη Άννυ εξαφανίστηκε από το σπίτι όπου έμενε με τη μητέρα και τον πατέρα της στην Αθήνα. Οι αρχικές αναζητήσεις για τον εντοπισμό της αποκάλυψαν σταδιακά ένα αποτρόπαιο έγκλημα, καθώς σύμφωνα με το κατηγορητήριο και την απόφαση του δικαστηρίου, ο πατέρας της κρίθηκε υπεύθυνος για τη δολοφονία της και για την προσπάθεια εξαφάνισης των στοιχείων του εγκλήματος. Η υπόθεση πήρε τεράστιες διαστάσεις εξαιτίας της αγριότητας της πράξης, αλλά και των ερωτημάτων που προκάλεσε γύρω από την προστασία των παιδιών, την παραμέληση και τις συνθήκες μέσα στις οποίες ένα παιδί μπορεί να μείνει αόρατο. Το 2016 το δικαστήριο καταδίκασε τον πατέρα της Άννυ και συνεργό του για την υπόθεση, ενώ η μητέρα της καταδικάστηκε για έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Ελένη Ζουμπουλάκη και η Μανίνα Ψυχούλη μιλούν για ένα θέμα που απασχολεί κάθε γονιό: πώς κάνεις καλοκαιρινές διακοπές όταν έχεις μικρά παιδιά; Με βάση τις προσωπικές τους εμπειρίες καταλήγουν σε ένα βασικό συμπέρασμα: οι καλές οικογενειακές διακοπές δεν εξαρτώνται από τον εξωτικό προορισμό αλλά από την πρακτικότητα. Η πρόσβαση στη θάλασσα, η ύπαρξη βοήθειας από φίλους ή συγγενείς, η ασφάλεια του τόπου και η εγγύτητα σε ιατρικές υπηρεσίες αποδεικνύονται πολύ σημαντικότερα από το πόσο «ινσταγκραμικός» είναι ένας προορισμός. Στη συζήτηση ανατρέπονται αρκετοί μύθοι. Τα ακριβά οικογενειακά ξενοδοχεία δεν εγγυώνται απαραίτητα ξεκούραση, ενώ τα παιδιά συχνά διασκεδάζουν περισσότερο με την άμμο, το νερό και ένα πλαστικό κυπελλάκι παρά με τα παιχνίδια που οι γονείς κουβαλούν μαζί τους. Εξίσου σημαντική είναι η παρουσία άλλων οικογενειών, καθώς οι φιλίες των παιδιών –και συχνά των γονιών– μπορούν να μετατρέψουν τις διακοπές σε μια μικρή κοινότητα αλληλοϋποστήριξης. Επίσης, μοιράζονται πρακτικά tips για την οργάνωση, το φαρμακείο των διακοπών, την επιλογή παραλίας, τη χρήση κινητών και tablet, αλλά και ιδέες για δημιουργική απασχόληση των παιδιών μακριά από τις οθόνες. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

«Είναι το φαγητό, που δεν έχει κόμπλεξ, δεν έχει στερεότυπα, αλλά έχει φροντίδα και συναίσθημα». Εκεί, όπου εσύ «χτίζεις» το δικό σου γεύμα επιλέγοντας τη βάση, που θέλεις, και τα συνοδευτικά, που ταιριάζουν με την όρεξη σου. Ο λόγος για το «Dinas Eat Real»! Η Ντίνα Νικολάου μάς μιλάει για το νέο της concept «Dinas», το πώς ξεκίνησε η σχέση της με τη μαγειρική, πώς βρέθηκε στο Παρίσι στα 21 της, αλλά και ποιο είναι το υπέροχο μυστικό πίσω από το σχεδιασμό του φυσικού καταστήματος της στην Πανόρμου. Ακούστε το σημερινό μας επεισόδιο The Tastemakers by Efood παρέα με delivery by efood και σας ευχόμαστε καλό καλοκαίρι!

Μια κατσαρίδα εμφανίζεται στην αυλή λίγο πριν ξεκινήσει μια θεραπευτική ομάδα. Διαφορετικοί άνθρωποι αντιδρούν με διαφορετικούς τρόπους. Γιατί; Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τον κόσμο των φοβιών μέσα από μια ψυχοδυναμική ματιά. Μιλάμε για το πώς γεννιούνται οι φοβίες, γιατί επιμένουν ακόμη κι όταν γνωρίζουμε λογικά ότι δεν κινδυνεύουμε, πώς συνδέονται με το σώμα, το τραύμα, την προσκόλληση και τις πρώιμες εμπειρίες μας, αλλά και γιατί η αποφυγή, όσο ανακουφιστική κι αν φαίνεται, συχνά δυναμώνει τον φόβο. Γιατί μερικές φορές δεν φοβόμαστε πραγματικά το αεροπλάνο, το ασανσέρ ή την κατσαρίδα. Φοβόμαστε αυτό που αυτά ξυπνούν μέσα μας. Ένα επεισόδιο για τους φόβους που μας προστατεύουν, για εκείνους (τις φοβίες) που μας φυλακίζουν και για τη στιγμή που αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε όχι «πώς θα σταματήσω να φοβάμαι», αλλά «τι είναι αυτό που φοβάται μέσα μου;».

Στο 208ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Στο επιχειρείν, η περιέργεια είναι αρετή» μιλάμε για μια ιδιότητα που συχνά παρεξηγείται, αλλά στην επιχειρηματικότητα μπορεί να γίνει πραγματικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Η περιέργεια δεν σημαίνει αδιακρισία, ούτε κουτσομπολιό, ούτε άσκοπες ερωτήσεις. Σημαίνει διάθεση να καταλάβεις καλύτερα πώς λειτουργεί η επιχείρησή σου, τι αλλάζει στην αγορά, τι κάνουν οι ανταγωνιστές σου και τι βιώνουν οι άνθρωποί σου. Στο podcast αυτό αναλύουμε γιατί η περιέργεια συνδέεται με την καινοτομία, την εγρήγορση, την προστασία της εικόνας της επιχείρησης και τη φροντίδα προς την ομάδα. Από την αμφισβήτηση παλιών διαδικασιών μέχρι την παρακολούθηση του ανταγωνισμού και των online κριτικών, ο περίεργος επιχειρηματίας βλέπει πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν. Γιατί στο επιχειρείν, όποιος δεν ρωτά, δεν μαθαίνει. Και όποιος δεν μαθαίνει, αργά ή γρήγορα μένει πίσω.

Σε αυτό το επεισόδιο του podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ξεκινάμε από μια πραγματική ερώτηση γονέα και εξερευνούμε τι γνωρίζουμε σήμερα από την έρευνα για το μέγεθος και την παρουσία των προσώπων στις παιδικές ζωγραφιές. Πώς επηρεάζει η ηλικία το σχέδιο; Γιατί τα μικρότερα αδέρφια συχνά εμφανίζονται μικροσκοπικά; Γιατί ένα πρόσωπο της οικογένειας είναι τεράστιο και το άλλο απουσιάζει; Και πότε μια λεπτομέρεια αξίζει πραγματικά την προσοχή μας; Ένα επεισόδιο για όλους τους γονείς που έχουν κοιτάξει μια παιδική ζωγραφιά και έχουν αναρωτηθεί: «Τι προσπαθεί να μου πει;»

Ο Σέργιος Θεοδωρίδης, ομότιμος καθηγητής Μηχανικής Μάθησης και Επεξεργασίας Δεδομένων στο ΕΚΠΑ και διευθυντής εκπαίδευσης στο Κέντρο Αριστείας στη Ρομποτική και Τεχνητή Νοημοσύνη ΗΡΩΝ, μιλάει με τον Μάκη Προβατά στο νέο επεισόδιο του Vidcast Συναντήσεις. Η συζήτησή τους ξεκινά από την ιστορία της τεχνητής νοημοσύνης, από τον Άλαν Τούρινγκ και τα πρώτα πειράματα της δεκαετίας του 1950 μέχρι τα σύγχρονα παραγωγικά μοντέλα και το ChatGPT. Ο καθηγητής εξηγεί ότι η σημερινή «επανάσταση» δεν προέκυψε από ένα μοναδικό επιστημονικό άλμα, αλλά από δεκαετίες συνεχούς έρευνας και συλλογικής προσπάθειας. Στη συνέχεια αναλύονται οι επιπτώσεις της τεχνητής νοημοσύνης στη δημοκρατία, την κοινωνία και την καθημερινότητα. Μπορεί να ενισχύσει τη λήψη αποφάσεων, την εκπαίδευση, την υγεία και τη διαχείριση πόρων, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί σοβαρές προκλήσεις: παραπληροφόρηση, deepfakes, χειραγώγηση και εξάρτηση από αλγοριθμικά συστήματα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον κίνδυνο αποδυνάμωσης της κριτικής σκέψης, της αυτογνωσίας και της ενσυναίσθησης, ειδικά στις νεότερες γενιές. Η συζήτηση επεκτείνεται και στην αγορά εργασίας, όπου εξετάζονται οι φόβοι για απώλεια θέσεων, οι νέες δεξιότητες που θα απαιτηθούν και οι μεγάλες αλλαγές που αναμένονται τα επόμενα χρόνια. Παράλληλα, αναδεικνύεται η ανάγκη διαρκούς εκπαίδευσης και προσαρμογής σε ένα περιβάλλον που μεταβάλλεται ταχύτατα. Το επεισόδιο κλείνει με έναν προβληματισμό για το μέλλον της παιδείας, τον ρόλο του σχολείου, τη σχέση γονιών και εκπαιδευτικών και την ανάγκη να καλλιεργούνται πολίτες που θα χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη ως εργαλείο, χωρίς να υποκαθιστούν τη δική τους κρίση και ανθρωπιά. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο εικοστό (!) επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις. «Έγινα κακός που αρνήθηκα να κάνω διακοπές με “φιλικό ζευγάρι”;» Λολ, όχι. Πολύ καλά έκανες. Αλλά άκου... «Από πότε οι νεράιδες βγαίνουν και χορεύουν στη στεριά;» Ξέρουμε, και ξέρουμε ΑΚΡΙΒΩΣ από πότε. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Σήμερα θα μοιραστώ κάποιες διαπιστώσεις που αργά ή γρήγορα όλοι κάνουμε κάποια στιγμή στη ζωή μας, και προσωπικά θα ήθελα να τις έχω κάνει από τα είκοσι, αλλά όταν είμαστε νέοι… δυστυχώς, ότι κι αν μας λένε οι πιο έμπειροι, οι μεγαλύτεροι, δεν τα ακούμε! #1. Ποτέ δεν θα είστε έτοιμοι και ποτέ το “timing” δεν θα είναι το ιδανικό : συχνά θέλετε να ξεκινήσετε ένα καινούργιο πρότζεκτ, μια δουλειά, ένα χόμπυ, από το να πάρετε δίπλωμα οδήγησης μέχρι το να πάτε γυμναστήριο—Και αντί να ξεκινήσετε, το αναβάλετε, είτε γιατί δεν νιώθετε έτοιμοι, είτε περιμένετε να κλείσουν κάποιες άλλες εκκρεμότητες, είτε να έχετε όλες τις πληροφορίες που θέλετε και πάει λέγοντας.  Όμως, τελικά, επειδή συνεχώς προκύπτουν καινούργια δεδομένα, στην πραγματικότητα, δεν θα είστε ποτέ απολύτως έτοιμοι.  Γι' αυτό σας προτείνω, αν θέλετε πολύ να κάνετε κάτι, ξεκινήστε το! #2. Η υγεία σας είναι αδιαπραγμάτευτη : ειδικά όταν είστε νέοι, πιστεύετε ότι η υγεία σας θα είναι πάντα άψογη, με αποτέλεσμα συχνά να παραμελείτε την σωστή διατροφή, την άσκηση, τον καλό ύπνο.  Όμως, ακόμα κι αν σήμερα έχετε πολύ καλή υγεία, σας προτείνω να την προσέξετε, να κάνετε κάθε χρόνο ένα καλό τσεκ απ, αν βρείτε κάτι να επισκεφθείτε τον κατάλληλο γιατρό, και να φροντίζετε να τρώτε σωστά, να ασκείστε σωματικά, να πίνετε άφθονο νερό και να ξεκουράζεστε.  Μόνο έτσι θα έχετε διαχρονικά καλή υγεία, και δεν θα αναγκαστεί το σώμα σας να διαμαρτυρηθεί για να σας το θυμίσει! #3. Η καλύτερη δουλειά δεν είναι μόνο εκείνη που πληρώνει τα περισσότερα : όσο κι αν ένας καλός μισθός ή πακέτο ανταμοιβών και να είναι δελεαστικό, στην δουλειά σας υπάρχουν και άλλοι σημαντικοί παράγοντες που αξίζει να ζυγίσετε πριν πάρετε μια απόφαση να συνεργαστείτε με κάποιο οργανισμό:  θα παίξει ρόλο το αντικείμενο της δουλειάς σας, οι προοπτικές εξέλιξης, η κουλτούρα της εταιρίας, το κλίμα, οι συνάδελφοι, και το κατά πόσο σας επιτρέπει να έχετε ισορροπία προσωπικής & επαγγελματικής ζωής. #4. Δεν θα αρέσετε ποτέ σε όλους : δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια γούστα,  αξίες, νοοτροπία, προτιμήσεις, γι' αυτό μην προσπαθείτε να αρέσετε σε όλους! Από την άλλη πλευρά, ούτε σε σας ταιριάζουν όλοι, και νιώθετε στο ίδιο μήκος κύματος.  Αποδεχτείτε λοιπόν την διαφορετικότητα των άλλων, ακόμα κι αν δεν συμφωνείτε, κι επιλέξτε να κάνετε παρέα με ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζετε, εμπιστεύεστε και περνάτε καλά! #5. Ο σύντροφός σας και οι κοντινοί σας άνθρωποι δεν έχουν μαντικές ικανότητες : πολλοί άνθρωποι, ίσως και εσείς, πιστεύετε ότι ο σύντροφός σας ή άλλοι άνθρωποι κοντά σας οφείλουν να καταλαβαίνουν τις ανάγκες σας και να σας φέρονται όπως εσείς θέλετε ή όπως θα τους φερόσασταν εσείς.  Όμως αυτό δεν στέκει : σίγουρα κάποιος που σας αγαπάει και σας ξέρει καιρό σας καταλαβαίνει, όμως αν εσείς δεν εκφράσετε με σαφήνεια και αυθεντικότητα τα θέλω, τις ανάγκες και τα όριά σας, ο άλλος δεν μπορεί να τα ξέρει!  Και ενώ οι προθέσεις τους μπορεί να είναι θετικές, δεν σημαίνει ότι φέρονται και εκφράζονται ακριβώς όπως εσείς, ή περιμένετε εσείς από αυτούς!   Είμαι η Ξένια Κούρτογλου, ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα και στην εκπομπή μου μαθαίνετε πώς να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις συνεχείς αλλαγές της ζωής προσωπικά και επαγγελματικά.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη «σιωπηρή παραίτηση» (quiet quitting), όχι μόνο ως φαινόμενο στον εργασιακό χώρο, αλλά και ως μια πιο βαθιά, υπαρξιακή στάση που μπορεί να εμφανιστεί στη ζωή των ανθρώπων με την πάροδο του χρόνου. Αρχικά γίνεται αναφορά στη γενιά Gen Z και στις διαφορετικές αντιλήψεις γύρω από την εργασία, όμως το επίκεντρο μετατοπίζεται στη δεύτερη μορφή σιωπηρής παραίτησης: εκείνη που αφορά την προσωπική καθημερινότητα, την αυτοφροντίδα και τη σταδιακή απόσυρση από τη ζωή χωρίς απαραίτητα να υπάρχει κατάθλιψη. Μέσα από παραδείγματα, όπως η εγκατάλειψη της προσωπικής φροντίδας, της κοινωνικότητας, των χόμπι και των καθημερινών συνηθειών, αναδεικνύεται πώς η παραίτηση μπορεί να ξεκινήσει διακριτικά και να οδηγήσει σε βαθύτερη αποσύνδεση από τη ζωή. Τονίζουν ότι η αδράνεια, ο μηδενισμός και η απομόνωση συχνά ενισχύονται μετά από τραυματικά γεγονότα ή έντονο στρες, αλλά και από την έκθεση σε αρνητικές ειδήσεις. Παράλληλα, υπογραμμίζουν τη σημασία της αντίστασης σε αυτή την τάση μέσω της ρουτίνας, της φροντίδας του εαυτού, της κοινωνικής επαφής και της διατήρησης στόχων και ονείρων. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν απλώς στη ζωή μας. Εγκαθίστανται μέσα στον ψυχικό μας κόσμο. Γίνονται φορείς ελπίδας, φόβου, μνήμης και επιθυμίας. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις σχέσεις που μας αλλάζουν, για τις απώλειες που μας μεταμορφώνουν και για το πώς συναντάμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους.

Στο 207ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «“Αναλογικά” διαλείμματα στην ψηφιακή ρουτίνα», μιλάμε για την ανάγκη του σύγχρονου επιχειρηματία να κάνει, έστω και προσωρινά, ένα βήμα πίσω από την οθόνη. Ο επιχειρηματίας ήταν σχεδόν πάντα από τους πρώτους που αγκάλιαζαν την τεχνολογία: από τα πρώτα κινητά και το Internet, μέχρι τα social media, τα digital εργαλεία και την τεχνητή νοημοσύνη. Όμως, όσο πιο ψηφιακή γίνεται η καθημερινότητά του, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν τα μικρά «αναλογικά» διαλείμματα. Στο podcast αυτό μιλάμε για τη δύναμη του χαρτιού και του μολυβιού, την ανάγκη να μειώσουμε τα ατελείωτα video calls, τη σημασία της χαλάρωσης χωρίς οθόνη και την αξία ενός χόμπι που γίνεται με τα χέρια και όχι με pixels.

Όταν ένα παιδί ζωγραφίζει τέρατα, μάχες, ζόμπι ή σκηνές βίας, πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Μήπως αυτή η ζωγραφιά κρύβει κάτι;» Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για τη σχέση ανάμεσα στο παιδικό σχέδιο και τον οπτικό πολιτισμό. Πώς επηρεάζουν τις ζωγραφιές τα κινούμενα σχέδια, τα βιντεοπαιχνίδια, το YouTube και οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά τα παιδιά; Γιατί τα τέρατα και οι μάχες εμφανίζονται τόσο συχνά στα σχέδιά τους; Και πότε χρειάζεται πραγματικά να παρατηρήσουμε κάτι περισσότερο; Ελάτε να δούμε παρέα, γιατί μια ζωγραφιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά και πώς μπορούμε να ακούμε καλύτερα τις ιστορίες που θέλουν να μας αφηγηθούν τα παιδιά μέσα από το σχέδιό τους.

Στο δέκατο ένατο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς θα γίνει να μεγαλώσουν οι ώρες για να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου;» Μήπως προτιμάς μια Τζάγκουαρ που είναι και πιο εύκολο; «Τι να κάνω για να ξεφύγω από το βάλτωμα; Τατουάζ; Ή να τον χωρίσω;» Χμμ... Μην κάνεις τατουάζ. «Αδιάβροχο ή ομπρέλα;» Ποτέ κανένα αδιάβροχο δεν έβγαλε το μάτι κανενός. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Ο Άκης Πάνου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, όμως η δημόσια εικόνα του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από ένα τραγικό έγκλημα που συγκλόνισε την κοινή γνώμη το 1997. Η υπόθεση συνδέεται με τη σχέση της νεαρής κόρης του, Ελευθερίας, με τον Σωτήρη Γιαλαμά, την οποία ο Πάνου δεν αποδεχόταν. Η ένταση ανάμεσα στις δύο πλευρές κλιμακωνόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ο συνθέτης διατηρούσε αυστηρές και παραδοσιακές αντιλήψεις σχετικά με την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα. Την 1η Αυγούστου 1997, στο σπίτι της οικογένειας στην Ξάνθη, ο Γιαλαμάς πήγε με σκοπό να συζητήσει και να εξομαλύνει τις σχέσεις, όμως η συνάντηση κατέληξε σε τραγωδία. Κατά τη διάρκεια έντονου διαπληκτισμού, ο Πάνου χρησιμοποίησε περίστροφο και πυροβόλησε τον νεαρό άνδρα, προκαλώντας τον θάνατό του μπροστά σε συγγενικά πρόσωπα. Η πράξη αυτή οδήγησε στη σύλληψη και παραπομπή του σε δίκη, όπου κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά. Η υπόθεση προκάλεσε έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και συζητήσεις γύρω από ζητήματα οικογενειακής εξουσίας, πατριαρχικών αντιλήψεων και της έννοιας της «τιμής». Κατά τη διάρκεια της κράτησής του διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και τελικά αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας λίγο πριν πεθάνει το 2000. Έτσι, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της ελληνικής μουσικής συνδέθηκε για πάντα όχι μόνο με το έργο του, αλλά και με ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εγκλήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Ελένη Ψυχούλη και η Μανίνα Ζουμπουλάκη μιλάνε για το ψέμα και την αλήθεια στην καθημερινή ζωή. Αφορμή αποτελεί το ερώτημα αν υπάρχουν άνθρωποι που δεν λένε ποτέ ψέματα, με τις δυο τους να υποστηρίζουν ότι τα λεγόμενα «λευκά ψέματα» συχνά λειτουργούν ως αναγκαίο κοινωνικό εργαλείο. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες και παραδείγματα, εξετάζουν αν η απόλυτη ειλικρίνεια μπορεί να γίνει σκληρή, αγενής ή ακόμη και πληγωτική, ιδιαίτερα όταν αφορά την εμφάνιση, τις σχέσεις ή την προσωπική ζωή των άλλων. Παράλληλα, αναφέρονται στις δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε τον χρόνο, τα όριά μας και την ψυχική μας ηρεμία, καθώς και στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια, το ψέμα και τη σιωπή. Η συζήτηση επεκτείνεται και στη δημιουργική πλευρά του ψέματος, όπως οι μικρές μυθοπλασίες που σκαρώνουμε σε αγνώστους ή οι ιστορίες που επινοούμε για να κάνουμε την καθημερινότητα πιο ενδιαφέρουσα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Πώς να απαλλαχθείτε αποτελεσματικά από τη συγκεντρωτικοτητα    Σήμερα θα μιλήσουμε για την συγκεντρωτικότητα, κάτι που χαρακτηρίζει πολλούς ικανούς ανθρώπους, και μέσα από αυτήν, πρώτα απ' όλα βλάπτουν τον εαυτό τους, αλλά και στερούν την δυνατότητα προόδου των άλλων. Συχνά στις συνεδρίες μου συναντώ επιχειρηματίες που δεν έχουν ποτέ χρόνο για τον εαυτό τους, περνάνε όλα από τα χέρια τους, και νιώθουν μεγάλη ανασφάλεια να λείψουν έστω και λίγες μέρες να ξεκουραστούν, γιατί φοβούνται πως αν εκείνοι δεν είναι εκεί, η δουλειά τους θα πέσει. Όμως το να κρατάτε όλες τις ευθύνες πάνω σας, ενώ έχετε συνεργάτες, κρατάει και εσάς σκλαβωμένους, και την δουλειά σας σε τέλμα.  Γι' αυτό θα μοιραστώ τέσσερις στρατηγικές που θα σας βοηθήσουν να απαλλαχθείτε από την συγκεντρωτικότητα. Πριν όμως, θέλω να τονίσω πως η ανάθεση ρόλων και καθηκόντων δεν σημαίνει μόνο «μοιράζω τις δουλειές». Είναι μια ουσιαστική αναπτυξιακή διαδικασία, που προϋποθέτει αμοιβαία εμπιστοσύνη, και περιλαμβάνει καθοδήγηση, παρακολούθηση και ανατροφοδότηση.  Αναγνωρίστε τι πραγματικά φοβάστε εσείς : Πίσω από τη συγκεντρωτικότητα συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και διάφοροι φόβοι: μήπως οι άλλοι δεν κάνουν την δουλειά σωστά; Μήπως εκτεθείτε ή χάσετε τον έλεγχο;  Αναρωτηθείτε «κάνω τη δουλειά μόνος μου γιατί είναι κρίσιμη ή γιατί δεν εμπιστεύομαι κάποιον άλλον;  Ή μήπως αναθέτοντας καθήκοντα δεν θα είμαι τόσο απαραίτητος ή σημαντικός;» Και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας. Αναθέστε ξεκάθαρα και με σαφήνεια : η ανάθεση σε άλλους δεν πετυχαίνει όχι επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν ικανότητες, αλλά επειδή δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους ζητάτε. Γι' αυτό, όταν δίνετε σ' ένα συνεργάτη να κάνει μια δουλειά, ξεκαθαρίστε με σαφήνεια τι ακριβώς είναι το ζητούμενο, πώς και με ποιους θα γίνει και πότε θα παραδοθεί.  Όσο πιο ξεκάθαρο είναι το πλαίσιο, τόσο πιο άνετα μπορεί κάποιος να κινηθεί μέσα σε αυτό.Κι αν χρειαστούν ενδιάμεσες οδηγίες, φροντίστε να είστε εκεί να τις δώσετε. Υποστηρίξτε χωρίς να παρεμβαίνετε συνεχώς : για να μπορέσουν οι άνθρωποί σας να χτίσουν εμπειρία, χρειάζονται οδηγίες, καθοδήγηση, αλλά όχι συνεχή έλεγχο και παρέμβαση σε κάθε βήμα.  Αφού εξηγήσετε τι θέλετε, αφήστε τους χώρο και χρόνο να το κάνουν και μην στέκεστε πάνω από το κεφάλι τους αν δεν σας ζητήσουν βοήθεια. Μ' αυτόν τον τρόπο τους βοηθάτε να πάρουν την ευθύνη τους, και μόνο έτσι θα χτίσουν εμπειρία.  Αντιμετωπίστε τα λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα ανάπτυξης : αν κάθε λάθος ή αστοχία οδηγεί σε αυστηρή κριτική, απόρριψη, ή αφαίρεση ευθυνών, η ομάδα σας θα χάσει την έμπνευση, το κίνητρό της και θα πάψει να προσπαθεί.Για να εξελιχθούν οι άνθρωποί σας χρειάζονται ψυχολογική ασφάλεια, και ενθάρρυνση να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους χωρίς να φοβούνται. Μετά από κάθε αποτέλεσμα, δώστε χρήσιμη ανατροφοδότηση με στόχο τη μάθηση, όχι την τιμωρία. Βοηθήστε τους συνεργάτες σας να μάθουν από ότι δεν πήγε καλά, παίρνοντας καθοδήγηση για το μέλλον, κι έτσι θα γίνουν πολύ πιο υπεύθυνοι και δεν θα εκτελούν απλά εντολές.

Με κάθε νέο επεισόδιο του «Στο Χιλιοστό», αναμοχλεύονται μας μνήμες τραυματικές. Για το πόσο διαφορετικά βλέπαμε οι Έλληνες το διακύβευμα της διαπραγμάτευσής μας με την Ευρώπη. Για το πόσο δε συνειδητοποιήσαμε πόσο κοντά στην άβυσσο φτάσαμε. Ήμασταν και με τα δύο πόδια, τελικά, εκτός ευρώ; Τι ακριβώς έκανε τον Αλέξη Τσίπρα να μετατρέψει το «όχι» σε «ναι;» Γιατί ήταν άλλος πολιτικός απέναντι στους Έλληνες κι άλλος απέναντι στους Ευρωπαίους; Και τι είναι αυτό το τραύμα που μας κατατρύχει ακόμα; Η Βικτώρια Δενδρινού, συνδημιουργός του «Στο Χιλιοστό» συνομιλεί με την Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, που το μακρινό 2019 βοήθησε την ίδια και την Ελένη Βαρβιτσιώτη να στήσουν το βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» ως επιμελήτριά του, για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κάμερες του ντοκιμαντέρ, πίσω από τις σελίδες του βιβλίου, την έρευνα, τον τρόπο γραφής, την αφηγηματικότητα, τα data. Γιατί η πραγματική δουλειά, όπως δείχνει και το ντοκιμαντέρ, γίνεται «Μακριά από το πλήθος». Συντελεστές Συνέντευξη: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι συμβαίνει όταν αυτό που ήμασταν δεν μας χωρά πια, αλλά αυτό που πρόκειται να γίνουμε δεν έχει ακόμη γεννηθεί; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον συναρπαστικό κόσμο της μεταμόρφωσης της πεταλούδας και ανακαλύπτουμε γιατί η αλλαγή δεν μοιάζει με βελτίωση αλλά με διάλυση και αναγέννηση. Με αφορμή τα λεγόμενα imaginal cells —τα κύτταρα που κουβαλούν το σχέδιο της πεταλούδας πολύ πριν αυτή υπάρξει— εξερευνούμε πώς το τραύμα, οι άμυνες, η ντροπή, η ενοχή και τα παλιά μοτίβα συχνά πολεμούν ακριβώς εκείνα τα κομμάτια που προσπαθούν να μας οδηγήσουν προς μια πιο αυθεντική ζωή. Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, τη θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε. Ίσως η πεταλούδα να μην είναι το τέλος της διαδρομής. Ίσως να ήταν πάντα μέσα μας. Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο αλλαγής, αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου πεθαίνει ενώ κάτι νέο προσπαθεί να γεννηθεί, αυτό το επεισόδιο θα σου δώσει μια εντελώς διαφορετική ματιά στο ταξίδι της προσωπικής εξέλιξης.

Στο 206ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ψηφιακή προσβασιμότητα για όλους», μιλάμε για ένα θέμα που κάθε σύγχρονη επιχείρηση οφείλει πλέον να παίρνει σοβαρά: την προσβασιμότητα του website ή του e-shop της. Με αφορμή την ιστορία ενός επιτυχημένου επιχειρηματία με οπτική αναπηρία, εξετάζουμε γιατί ένα ψηφιακό περιβάλλον δεν πρέπει να σχεδιάζεται μόνο για όσους βλέπουν, ακούν, κινούνται και πλοηγούνται με τον «συνηθισμένο» τρόπο. Στο podcast αυτό αναλύουμε τι σημαίνει accessibility-first, γιατί δεν είναι απλώς τεχνική λεπτομέρεια ή νομική υποχρέωση, αλλά στρατηγική επιλογή, και πώς παραδείγματα όπως η Amazon δείχνουν ότι η προσβασιμότητα μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Γιατί όταν ένα site είναι πιο καθαρό, πιο κατανοητό, πιο λειτουργικό και πιο εύχρηστο για ανθρώπους με αναπηρία, γίνεται τελικά καλύτερο για όλους. Και αυτό δεν είναι κόστος. Είναι επένδυση σε εμπιστοσύνη, φήμη και μακροπρόθεσμη αξία.

Γιατί ένα παιδί ζωγραφίζει ξανά και ξανά το ίδιο αστεράκι, την ίδια καρδιά ή την ίδια μικρή λεπτομέρεια; Είναι απλώς συνήθεια ή μήπως κάτι περισσότερο; Σε αυτό το επεισόδιο του Podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», εξερευνούμε τι σημαίνει η επανάληψη στο παιδικό σχέδιο και πώς ένα μικρό μοτίβο μπορεί να λειτουργεί σαν τρόπος σκέψης, επεξεργασίας και ασφάλειας για το παιδί. Ένα επεισόδιο που βοηθά γονείς και ενήλικες να παρατηρούν πιο ουσιαστικά και να βλέπουν τη ζωγραφιά όχι σαν «τεστ», αλλά σαν έναν ανοιχτό διάλογο με το παιδί. Γιατί αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα αυτό που νομίζεις.

Η Γαλήνη Τσεβά είναι ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις (Το σπίτι στην Εθνική ένα ήσυχο μέρος, Άντρες έτοιμοι για όλα, Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή, Ωραία μου κυρία, Ευρέ-Εργά, Εσωτερικαί ειδήσεις, Αταίριαστο ζευγάρι, Ψυλλοι στ' αυτιά, Νεράιδα κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Και σερά σερά, Μαμά & γιος, Δέκα λεπτά κήρυγμα, Δεσποινίς Μαργαρίτα, Ντόλτσε βίτα κ.α.). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Αναμείνατε στο ακουστικό σας (ΕΘΟΛ, Πνευματικό Κέντρο Σπάρτης) και Φερμουάρ (Θεατρική Ομάδα Main Point, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Το μυθιστόρημα «Φερμουάρ» (2014) της Μανίνας Ζουμπουλάκη για πρώτη φορά μεταφέρεται στο θέατρο, σε σκηνοθεσία της Γαλήνης Τσεβά και ηθοποιούς της ομάδας Main Point. Μία παράσταση με ατμόσφαιρα noir και αιχμές μαύρης κωμωδίας, που φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές μιας κοινωνίας όπου η εξουσία, η ανάγκη και ο φόβος μπλέκονται επικίνδυνα. Ένα έγκλημα με θύμα τον Υπουργό Ανεργίας γίνεται η αφετηρία μιας αλυσίδας αποκαλύψεων και φέρνει κοντά πρόσωπα που προσπαθούν να κρατηθούν όρθια μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς μετακινεί τα όρια της ενοχής και της επιβίωσης: Μια λαϊκή τραγουδίστρια, μια δημόσια υπάλληλος, μια σκηνοθέτρια, ένας μακιγιέρ και μια άνεργη μοδίστρα βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένοι στην ίδια υπόθεση — ο καθένας με τη δική του εκδοχή, το δικό του άλλοθι, τη δική του σιωπή. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, το προσωπικό και το πολιτικό γίνονται αξεχώριστα, ενώ η αλήθεια μοιάζει συχνά λιγότερο σημαντική από την ανάγκη να αντέξει κανείς. Το «Φερμουάρ» δεν είναι μόνο ένα αστυνομικό μυστήριο. Είναι ένα έργο για τα όρια της ηθικής, για τις μικρές και μεγάλες ενοχές που κουβαλά ο καθένας και για το πώς η κοινωνική πίεση μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε συνένοχους — ακόμη και μέσα από τη σιωπή τους. Και όσο η υπόθεση προχωρά, το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι μόνο ποιος σκότωσε τον Υπουργό, αλλά τι θεωρεί τελικά ο καθένας σωστό και δίκαιο… Το έργο παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ξεκίνησε στις 25 και 26 Μαΐου και θα παιχτεί και στις 8-9 Ιουνίου 2026 στις 20.30, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Χορηγός επικοινωνίας: ATHENS VOICE

Στο δέκατο όγδοο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις: «Γιατί με εκνευρίζουν όλοι;» «Ακούστε τι μηνύματα λαμβάνω από έναν κύριο που θέλει να προωθήσει μόνος το βιβλίο του. Μου στέλνει συνέχεια μια ανάρτηση —την ίδια κάθε φορά— και από κάτω μού γράφει: “Πολύ Καλό Βιβλίο!” Είναι αυτός σωστός τρόπος προώθησης ενός βιβλίου; Γιατί δεν ρωτάνε κάποιον που ξέρει; Γιατί μάς κάνουν τα νεύρα κρόσια;» Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη σημασία του «κύκλου ασφαλείας» όσο μεγαλώνουμε: λίγοι αλλά ουσιαστικοί άνθρωποι στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε στις δύσκολες στιγμές. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες, μιλούν για το ξεσκαρτάρισμα των σχέσεων, τη δημιουργία μιας «νέας οικογένειας» από φίλους και συγγενείς που πραγματικά νοιάζονται, αλλά και για την ανάγκη αυτονομίας και εσωτερικής δύναμης. Παράλληλα, αναδεικνύουν τη σημασία της οργάνωσης στην καθημερινότητα — από ένα οργανωμένο σπίτι και βασικές προμήθειες μέχρι την τακτοποίηση λογαριασμών και πρακτικών εκκρεμοτήτων. Η συζήτησή τους καταλήγει στο ότι η πραγματική ασφάλεια δεν βρίσκεται μόνο στη βοήθεια των άλλων, αλλά και στην ικανότητα να περνάμε καλά με τον εαυτό μας, να φροντίζουμε τις ανάγκες μας και να χτίζουμε μια ζωή με μικρές σταθερές χαράς και απόλαυσης. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τελευταία γύρω μας συναντάμε όλο και περισσότερους ανθρώπους με θέματα ψυχικής υγείας, στρες, άγχος και πολλά νεύρα που δεν μπορούν να συγκρατήσουν και ξεσπούν στους ανθρώπους γύρω τους. Αν σας συμβαίνει και σας κάποιες φορές, ακόμα και κοντινοί σας άνθρωποι στο οικογενειακό ή επαγγελματικό περιβάλλον να σας προσβάλλουν ή να σας υποτιμούν, θα μοιραστώ τέσσερις κινήσεις για να τους αντιμετωπίσετε:   #1. Κάντε μια παύση πριν απαντήσετε: είναι λογικό η πρώτη σας αντίδραση να είναι έντονα συναισθηματική. Αν απαντήσετε χωρίς σκέψη εκείνη τη στιγμή, δεν θα εκφράσετε τον καλύτερο εαυτό σας. Γι' αυτό πάρτε μια ανάσα, έστω και λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να κάνουν την διαφορά. Η παύση αυτή δεν είναι αδυναμία: είναι έλεγχος στον εαυτό σας που σας επιτρέπει να απαντήσετε συνειδητά, ήρεμα και όχι παρορμητικά. #2. Μην μπείτε στο παιχνίδι της προσβολής και της υποτίμησης. Όταν κάποιος σας προσβάλλει, είναι θυμωμένος και έχει τα νεύρα του, συχνά θέλει την παρόμοια αντίδρασή σας για να ξεσπάσει περισσότερο. Και επιζητάει είτε τον καυγά ή την επιβεβαίωση της δύναμής του πάνω σας. Κι έτσι αν απαντήσετε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο, απλά έχετε τσιμπήσει και συνεχίζετε το παιχνίδι του. Αντί γι' αυτό, μπορείτε να πείτε ήρεμα: «Σε παρακαλώ, άλλαξε τον τόνο σου, δεν μου μιλάς με σεβασμό» ή «Αυτός ο τρόπος δεν μου ταιριάζει». Και πείτε το ήρεμα, με λίγες και ξεκάθαρες λέξεις, χωρίς εξηγήσεις ή απολογία.   #3. Μην πάρετε μέσα σας την προσβολή, δεν σας αφορά, ούτε σας ανήκει : Η μεγαλύτερη ζημιά δεν γίνεται από τα λόγια του άλλου, αλλά από το αν τα πιστέψετε. Αναρωτηθείτε αν αυτό που ειπώθηκε, έχει δόση αλήθειας ή είναι απλά η γνώμη του άλλου; Η αυτοεκτίμησή σας δεν πρέπει να εξαρτάται από τη γνώμη, την έγκριση, ή την συμπεριφορά των άλλων. Δεν χρειάζεται, ούτε έχετε να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν. Και η αξία σας δεν μειώνεται μόνο και μόνο επειδή κάποιος ξύπνησε στραβά και προσπαθεί να την αμφισβητήσει. #4. Επιλέξτε πότε αξίζει να αποχωρήσετε και να απομακρυνθείτε. Μια ακόμα επιλογή είναι εκείνη που λέει πως δεν χρειάζεται να απαντάτε σε όλα. Κάποιες φορές, η πιο δυνατή αντίδραση είναι η αποχώρηση. Όχι από φόβο, αλλά από αυτοσεβασμό. Κι όταν κάποιος επιμένει να σας υποτιμά, δείχνει ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να σας σεβαστεί. Και τότε, εσείς χτίζετε ανθεκτικότητα προστατεύοντας την ενέργεια και την αξιοπρέπειά σας. Κλείνοντας να τονίσω πως εσείς δεν ελέγχετε τι λένε οι άλλοι. Ελέγχετε όμως την δική σας αντίδραση και το κατά πόσο επιτρέπετε στις προσβολές τους να σας επηρεάσουν. Και κάθε φορά που αντιδράτε με συνειδητή επιλογή αντί για την συναισθηματική παρόρμηση, χτίζετε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απάντηση. Χτίζετε εσωτερική δύναμη.  

Το νέο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη «Πεθαίνω για Σένα» (εκδόσεις Παπαδόπουλος), με τον τίτλο δανεισμένο από το γνωστό τραγούδι, είναι κάπως σαν αξονική τομογραφία αυτού που συμβαίνει επί ελληνικού εδάφους εναντίον των γυναικών, χωρίς βαρύγδουπες, επιστημονικές κορώνες ή φεμινιστική γλώσσα. Η Ζουμπουλάκη την επιστημοσύνη την κρατάει για το τέλος, εκεί που σε συνεργασία με τη δικηγόρο Δανάη Κασίμη παραθέτει τις ποινές για καθένα από μία σειρά εγκλημάτων έμφυλης βίας.  Η ηρωίδα του «Πεθαίνω για Σένα», εν αντιθέσει με τον πολύ μάτσο σύζυγό της, δεν έχει όνομα. Θα μπορούσε να είναι μία από εμάς. Εγώ, εσύ, η κορη σου, η κολλητή σου, όλες μας. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλες έχουμε γνωρίσει έναν Γιάννη. Απλώς κάποιες σταθήκαμε τυχερές. Ήταν τεράστια τα redflags και δεν γινόταν να μην τα δούμε; Είχαμε κάποι@ να νοιάζεται για το αν φάγαμε / κλάψαμε / κοιμηθήκαμε και ο λεγάμενος δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος να «χωθεί» κι άλλο; Κάπως έτσι.  Όλα αυτά, για ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις όσο χρονών κι αν είσαι, όποια κι αν είσαι, ό,τι δουλειά κι αν κάνεις τα συζητάμε στο vidcast με τη συγγραφέα και απλά, κατανοητά και με παραδείγματα τα βάζουμε σε σειρά, για όλες εκείνες τις σχέσεις που για τις γυναίκες κατέληξαν στο νοσοκομείο ή ακόμα χειρότερα στο νεκροταφείο. Συντελεστές Συνέντευξη: Χριστίνα Γαλανοπούλου |  Sound design, ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης. Η ηχογράφηση έγινε στο AthensVoiceStudio

Υπάρχουν γυναίκες που έμαθαν να κατεβαίνουν στον Άδη χωρίς να φοβούνται. Να αντέχουν. Να φροντίζουν. Να επιβιώνουν. Αυτό που δεν έμαθαν ποτέ πραγματικά είναι να επιθυμούν χωρίς ενοχή. Στον μύθο της Ψυχής, το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι το σκοτάδι, ούτε οι δοκιμασίες, ούτε η απώλεια του Έρωτα. Είναι η στιγμή που ανοίγει το κουτί πιστεύοντας πως χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο για να αξίζει αγάπη. Και ίσως εκεί να συναντιούνται ακόμη σήμερα πολλές γυναίκες. Στην εξάντληση του να προσπαθούν διαρκώς να γίνουν πιο αρκετές. Πιο όμορφες. Πιο ήρεμες. Πιο δοτικές. Πιο «εύκολες». Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό κορίτσι, τη γυναικεία επιθυμία, τη ντροπή γύρω από το «θέλω» και τη στιγμή που μια γυναίκα αρχίζει σιγά-σιγά να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να μικραίνει για να αγαπηθεί.