ATHENS VOICE Podcast

Γιατί μπορεί να πονάμε τόσο όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος που δεν γνωρίσαμε ποτέ;Με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, οι «Αλήθειες» ανοίγουν τη νέα σεζόν μιλώντας για εκείνους τους παράξενους δεσμούς που δημιουργούμε με ανθρώπους που δεν συναντήσαμε ποτέ, αλλά υπήρξαν μέσα στη ζωή μας. Μέσα από ένα τραγούδι, μια ταινία, μια φωνή, μια ολόκληρη εποχή.Τι ακριβώς πενθούμε όταν φεύγουν; Τον άνθρωπο, αυτό που συμβόλιζε ή ένα κομμάτι της δικής μας ιστορίας; Γιατί ένας ξένος θάνατος μπορεί να ξυπνήσει παλιές απώλειες, τον φόβο για τους ανθρώπους που αγαπάμε, την αίσθηση αδικίας και τη δύσκολη συνειδητοποίηση ότι τίποτα δεν είναι απολύτως προστατευμένο;Γιατί μερικές φορές, όταν κλαίμε έναν άνθρωπο που δεν γνωρίσαμε, δεν κλαίμε μόνο εκείνον. Κλαίμε μια εποχή, έναν δικό μας άνθρωπο, μια παλιότερη εκδοχή του εαυτού μας — και τον χρόνο που πέρασε.

Στο 218ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Όταν ο συγκεντρωτισμός καταστρέφει την επιχείρηση», συζητάμε πώς η ανάγκη του επιχειρηματία να ελέγχει τα πάντα μπορεί σταδιακά να μετατραπεί σε ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια για την ανάπτυξη της ίδιας του της εταιρείας. Από τον ιδρυτή που εξακολουθεί να εγκρίνει κάθε μικρή δαπάνη και διαδικασία, μέχρι τα στελέχη που έχουν μάθει να περιμένουν το «άστο να το δει ο μεγάλος», βλέπουμε πώς ο συγκεντρωτισμός καθυστερεί τις αποφάσεις, περιορίζει τις πρωτοβουλίες και δημιουργεί έναν οργανισμό που λειτουργεί με τον ρυθμό ενός ανθρώπου αντί με τον ρυθμό της αγοράς. Ανακαλύπτουμε γιατί το πρόβλημα είναι ιδιαίτερα έντονο στις οικογενειακές επιχειρήσεις, πώς επηρεάζει τη δεύτερη γενιά και τα στελέχη και, κυρίως, τι πρέπει να αλλάξει όταν μια επιχείρηση περνά από τις 300.000 στα 3 ή στα 30 εκατομμύρια ευρώ τζίρο. Γιατί, τελικά, πραγματική διοίκηση δεν σημαίνει να παίρνει ο επιχειρηματίας όλες τις σωστές αποφάσεις μόνος του, αλλά να δημιουργεί ανθρώπους, διαδικασίες και μια κουλτούρα που επιτρέπουν στην επιχείρηση να λειτουργεί και να αναπτύσσεται χωρίς τα πάντα να περνούν από εκείνον.

Το σχολείο είναι γνώριμο. Οι αίθουσες, η αυλή, ίσως και οι περισσότεροι συμμαθητές είναι οι ίδιοι. Κι όμως, η επιστροφή στο Δημοτικό μετά το καλοκαίρι χρειάζεται κι αυτή τον δικό της χρόνο προσαρμογής. Τα παιδιά καλούνται να ξαναβρούν τον σχολικό ρυθμό, τις παρέες, τις καθημερινές απαιτήσεις και τη θέση τους μέσα στην ομάδα. Πώς μπορεί η ζωγραφική να μας βοηθήσει να ακούσουμε όσα δεν λέγονται εύκολα με λόγια; Σε αυτό το επεισόδιο βλέπουμε τι αξίζει να παρατηρούν οι γονείς και δοκιμάζουμε δύο απλές δραστηριότητες που μπορούν να ανοίξουν ουσιαστικές συζητήσεις γύρω από την επιστροφή στο σχολείο.

Στο 3ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για μπόλικα βιβλία. Τα εξής: Cat Bohannon, «Εύα, Πώς το γυναικείο σώμα πρωταγωνίστησε σε 200 εκατομμύρια χρόνια ανθρώπινης εξέλιξης» (μετάφραση Κατερίνα Σχινά, Εκδόσεις Πατάκης), Μάργκαρετ Άτγουντ, «Η Ιστορία της Θεραπαινίδας» και «Πολλές ζωές σε μία» (μετάφραση Αύγουστος Κορτώ, Εκδόσεις Ψυχογιός), Naomi Watts, «Τολμώ να το πω. Όσα θα ήθελα να ξέρω για την εμμηνόπαυση» (μετάφραση Βάσια Τζανακάρη, Ελληνοεκδοτική), Tamsen Fadal, «Η εμμηνόπαυση και πώς να τη διαχειριστείς» (μετάφραση Θεοδώρα Δαρβίρη, Ψυχογιός), Άννα-Μαρία Παπίρη, «Όσα δεν σου έχουν πει για την εμμηνόπαυση. 365 συμβουλές για την πιο παρεξηγημένη φάση της ζωής σου» (Key Books), Davina McCall & Dr. Naomi Potter, «Εμμηνόπαυση» (μετάφραση Γιάννα Σκαρβέλη, Μίνωας). Βεβαίως, συνεχίζουμε και την αναδρομή στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Και σας προτείνουμε τη σειρά The Widow's Bay, που είναι ε-ξαι-ρε-τι-κή. Καλή σας ακρόαση! ΥΓ. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, και τις ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com.

Πρόσφατη έρευνά μας έδειξε ότι το Ελληνικό κοινό αναγνωρίζει απόλυτα την μεγάλη σημασία της επικοινωνίας για τον άνθρωπο, όμως παράλληλα, αποδέχεται ότι συνολικά σαν λαός δεν έχουμε εκείνη την κουλτούρα επικοινωνίας που μας συνδέει και δημιουργεί ουσιαστικές σχέσεις: προσωπικές, επαγγελματικές, φιλικές, κοινωνικές. Σύμφωνα με την θεωρία του καθηγητή Albert Mehrabian, στην επικοινωνία, οι λέξεις μετράνε μόνο 7%, η γλώσσα σώματος 55%, και η ενέργεια & τόνος φωνής 38%. Δηλαδή, όταν μιλάτε, οι άλλοι δεν ακούν μόνο τις λέξεις:. Διαβάζουν σώμα, πρόσωπο & εισπράττουν την ενέργειά σας! Και θα μοιραστώ τρεις προτάσεις για κάθε μια παράμετρο στην επικοινωνία σας:1. Δώστε προσοχή στο λεξιλόγιό σας: Κάθε λέξη έχει την δική της ενέργεια και δύναμη και η έκφραση που θα χρησιμοποιήσετε για να πείτε ακριβώς το ίδιο πράγμα μπορεί να ανοίξει την καρδιά του άλλου ή να τον κάνει να σηκώσει τοίχο. Πχ. αν πείτε «Πάλι λάθος το έκανες» θα βγει επικριτικότητα. Αλλά αν πείτε «Θέλεις να δούμε μήπως μπορεί να γίνει καλύτερα;» ανοίγετε διάλογο. Επίσης αποφύγετε να μιλάτε στους άλλους με «ταμπέλες» του τύπου «είσαι». Ειδικά στα παιδιά σας, το να πείτε «είσαι λάθος» είναι πολύ διαφορετικό από το «έκανες λάθος». Ο χαρακτηρισμός είναι κάτι σκληρό, μια γενική ταμπέλα σ' έναν άνθρωπο! Φανταστείτε κάποιον που απέτυχε σε κάτι που προσπαθεί, είναι πολύ διαφορετικό να ακούσει «είσαι αποτυχημένος» από το να συνειδητοποιήσει πως μια προσπάθεια δεν του βγήκε, και μπορεί να πάει παρακάτω κρατώντας το μάθημα που του έδωσε! Γι' αυτό επικοινωνείτε με λέξεις που δείχνουν κατανόηση, όχι επίθεση.2. Προσέξτε τη γλώσσα σώματος: Ένα ψυχρό βλέμμα, σταυρωμένα χέρια, ένας έντονος τόνος ή η έλλειψη οπτικής επαφής δημιουργούν αμέσως απόσταση. Από την άλλη, ένα ήρεμο πρόσωπο, ένα αληθινό χαμόγελο και μια ανοιχτή στάση κάνουν τον άλλον να νιώθει ότι μπορεί να σας εμπιστευθεί, αν είστε πραγματικά παρόντες ή απλά περιμένετε να τελειώσει η συζήτηση. Όταν επικοινωνείτε, κοιτάξτε τον άλλον στα μάτια με φυσικότητα, χαλαρώστε το σώμα και τους ώμους σας, αποφύγετε νευρικές ή απότομες κινήσεις, δείξτε ότι ακούτε πραγματικά, αφήστε χρόνο πριν απαντήσετε και βέβαια μην κοιτάτε το κινητό!3. Η ενέργεια και η πρόθεσή σας αλλάζει τα πάντα: Πιθανά αυτό είναι το πιο «αόρατο» αλλά και το πιο ισχυρό κομμάτι της επικοινωνίας. Γιατί οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν μόνο τι λες, αλλά και γιατί το λες. Αν μπαίνεις σε μια συζήτηση με σκοπό να επιβληθείς, να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο ή να ελέγξεις τον άλλον, αυτό “φαίνεται”. Από την άλλη, αν μπαίνεις με πρόθεση να καταλάβεις, να βοηθήσεις, να συνδεθείς και να βοηθήσεις να βρεθεί λύση, αυτό επίσης φαίνεται. Γι' αυτό πριν μιλήσεις, κάνε μια μικρή παύση και αναρωτήσου: «Θέλω να κερδίσω τη συζήτηση ή θέλω πραγματικά να επικοινωνήσω;» Επίσης, μην κάνετε σημαντικές συζητήσεις όταν είστε φορτισμένοι. Ηρεμήστε, χαλαρώστε, πάρτε βαθιές ανάσες και δώστε χώρο στον άλλον να καταλάβει την πραγματική σας πρόθεση για σύνδεση και κατανόηση. Οι άνθρωποι πάντα προτιμούν εκείνους που τους κάνουν να νιώθουν άνεση & ασφάλεια.

Στο 217ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «5 μυστικά διαπραγμάτευσης για να πετυχαίνετε καλύτερα deals», συζητάμε γιατί το επιχειρείν είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ικανότητα να διαπραγματευόμαστε αποτελεσματικά. Από την αρχή της αμοιβαιότητας και τη σημασία της «προ-διαπραγμάτευσης» με τον ίδιο μας τον εαυτό, μέχρι τη δύναμη των δεδομένων, της σιωπής και ενός ξεκάθαρου «όχι», βλέπουμε πώς μικρές αλλαγές στον τρόπο που προσεγγίζουμε μια διαπραγμάτευση μπορούν να αλλάξουν σημαντικά το αποτέλεσμά της. Ανακαλύπτουμε γιατί δεν πρέπει να μπαίνουμε σε μια συζήτηση σκεπτόμενοι μόνο τι θα πάρουμε, πώς τα αντικειμενικά στοιχεία ενισχύουν τη διαπραγματευτική μας θέση και γιατί η ανάγκη να κλείσουμε πάση θυσία μια συμφωνία μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος αντίπαλός μας. Γιατί, τελικά, καλός διαπραγματευτής δεν είναι αυτός που κλείνει κάθε deal, αλλά εκείνος που ξέρει πώς να πετυχαίνει τους σωστούς όρους — και πότε είναι προτιμότερο να αποχωρεί από το τραπέζι.

Η μετάβαση από το Νηπιαγωγείο στην Α' Δημοτικού είναι μία από τις σημαντικότερες αλλαγές της παιδικής ηλικίας. Νέοι χώροι, άνθρωποι, κανόνες και απαιτήσεις δημιουργούν έναν ολόκληρο καινούριο κόσμο που το παιδί καλείται σταδιακά να γνωρίσει. Πώς μπορεί όμως η ζωγραφική να μας βοηθήσει να καταλάβουμε πώς βιώνει αυτή τη μετάβαση; Στο νέο επεισόδιο, ανακαλύπτουμε απλές προσκλήσεις σχεδίου που μπορούν να ανοίξουν συζητήσεις για τη σχολική καθημερινότητα, τις σχέσεις, τις ανακαλύψεις αλλά και τις δυσκολίες των πρώτων εβδομάδων, χωρίς να ερμηνεύουμε τη ζωγραφιά, αλλά δίνοντας χώρο στο ίδιο το παιδί να αφηγηθεί την ιστορία του.

Στο 2ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού Deep Thought Paperback+ μιλάμε για τη συλλογή διηγημάτων της Γιουριέτ Ρομέρο «Οι Eπισκέπτριες» (μετάφραση Δέσποινα Δρακάκη, Εκδόσεις Carnívora), και για τα απομνημονεύματα του Βασίλη Παπαθεοδώρου με τίτλο «Σπασμένος χρόνος: 343 μέρες στη φυλακή» (Εκδόσεις Bell). Βεβαίως, συνεχίζουμε και την αναδρομή στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών.Καλή σας ακρόαση!

Η δολοφονία του 73χρονου λογοτέχνη και εμπόρου Θανάση Διαμαντόπουλου, στις 24 Σεπτεμβρίου 1984, στο διαμέρισμά του στο Κολωνάκι, αποτέλεσε μία από τις πιο σκοτεινές και πολυσυζητημένες εγκληματικές υποθέσεις της μεταπολεμικής Αθήνας. Ο Διαμαντόπουλος, γραμματέας της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, βρέθηκε νεκρός μετά από 97 χτυπήματα με σφυρί. Η πρωτοφανής αγριότητα του εγκλήματος συγκλόνισε την κοινή γνώμη, ενώ η απουσία αυτόπτων μαρτύρων έκανε την έρευνα ακόμη πιο δύσκολη.Οι υποψίες των αρχών στράφηκαν στον Θανάση Νάσιουτζικ, ο οποίος γνώριζε το θύμα και φερόταν να είχε προσωπικές διαφορές μαζί του. Μια σημαντική μαρτυρία ήταν εκείνη της δημοσιογράφου Βένιας Γονατοπούλου, η οποία είχε ακούσει έντονη λογομαχία από το διαμέρισμα και κάλεσε την Αστυνομία. Ο Νάσιουτζικ συνελήφθη, αρνήθηκε αρχικά την εμπλοκή του, ενώ στη συνέχεια φέρεται να ομολόγησε και αργότερα ανακάλεσε, επικαλούμενος ψυχολογική πίεση.Στο επίκεντρο των αλλεπάλληλων δικών βρέθηκε η ψυχική κατάσταση του κατηγορουμένου. Οι πραγματογνωμοσύνες ήταν αντικρουόμενες, ενώ η υπεράσπιση υποστήριξε τη θέση του μειωμένου ή ανύπαρκτου καταλογισμού. Η πρώτη δίκη, με συνηγόρους τον Ιωάννη Μαγκάκη και τον Ηλία Ηλιού από τις δύο πλευρές, συγκέντρωσε τεράστιο ενδιαφέρον, ενώ στις επόμενες δικαστικές φάσεις ενεπλάκη και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.Η υπόθεση πήρε ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις όταν ο Νάσιουτζικ εγκατέλειψε την Ελλάδα και κατέφυγε στο Παρίσι, πριν τελικά επιστρέψει και οδηγηθεί στη φυλακή. Το 1993 καταδικάστηκε από το Εφετείο σε 15 χρόνια κάθειρξη και αποφυλακίστηκε το 1995.Η υπόθεση έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τη φρίκη του εγκλήματος, αλλά και για τα ερωτήματα που προκάλεσε σχετικά με την ψυχική υγεία, τον ποινικό καταλογισμό, τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και την επιρροή της κοινωνικής θέσης στην εξέλιξη μιας πολύκροτης δίκης.Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Ένα τεράστιο κεφάλι, δύο πόδια που ξεκινούν από αυτό και συχνά κανένας κορμός. Στο νέο επεισόδιο του podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ακολουθούμε τη συναρπαστική διαδρομή από τις πρώτες μουτζούρες και τις μαντάλες μέχρι την ανθρώπινη φιγούρα. Ανακαλύπτουμε γιατί το κεφάλι είναι τόσο μεγάλο, αν το παιδί γνωρίζει περισσότερα για το σώμα απ' όσα ζωγραφίζει και τι σχέση έχουν οι γυρίνοι της σημερινής εποχής με παιδικά σχέδια 2.000 χρόνων πριν. Μια διαφορετική ματιά σε ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα του παιδικού σχεδίου.

Στο 1ο επεισόδιο της 2ης σεζόν τού «DeepThought» (που πλέον έχει και υπότιτλο: Paperback+ αλλά και Α.Ι. τζιγκλάκι) μιλάμε για την «Οδύσσεια» του Στίβεν Φράι (μετάφραση Πέτρος Γεωργίου, Εκδόσεις Πατάκη), και μπαίνουμε με τα μπούνια στα 100 Καλύτερα Μυθιστορήματα Όλων των Εποχών. Μαζί, δυο λόγια (μόνο) για τις νέες σειρές: θα υπάρξουν πολλά περισσότερα στα επόμενα. Στείλτε μας μέιλ με τα σχόλιά σας, προτάσεις βιβλίων, ταινιών, σειρών, και τις ερωτήσεις σας, στο dipthotpod@gmail.com. Καλή σας ακρόαση!

Σε αυτό το νέο podcast (No 216) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «5 τύποι ανθρώπων που θα είναι πάντα επιτυχημένοι», αναζητούμε τι είναι αυτό που κάνει ορισμένους ανθρώπους να ξεχωρίζουν και να προχωρούν, ακόμη κι όταν οι συνθήκες δεν είναι με το μέρος τους. Από εκείνους που στοιχηματίζουν στον εαυτό τους πριν τους πιστέψει οποιοσδήποτε άλλος, μέχρι όσους θυσιάζουν τις πρόσκαιρες απολαύσεις για ένα μεγαλύτερο όραμα, επιλέγουν προσεκτικά τα διδάγματα που ακολουθούν, αντέχουν την απόρριψη και τολμούν να ξεκινήσουν πριν αισθανθούν απόλυτα έτοιμοι. Μέσα από χαρακτηριστικά παραδείγματα ανθρώπων που γνώρισαν την αμφισβήτηση και την αποτυχία πριν πετύχουν, βλέπουμε ότι η επιτυχία σπάνια είναι αποτέλεσμα τύχης. Είναι περισσότερο αποτέλεσμα νοοτροπίας, επιμονής, σωστών επιλογών και της ικανότητας να συνεχίζεις όταν οι περισσότεροι σταματούν. Γιατί, τελικά, αυτοί που προχωρούν δεν είναι απαραίτητα εκείνοι που ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις, αλλά εκείνοι που δεν περίμεναν τις ιδανικές συνθήκες για να κάνουν το πρώτο βήμα.

Σήμερα θα μιλήσουμε για την επικοινωνία, που δεν είναι απλά οι λέξεις που λέμε. Είναι ο τρόπος που κοιτάζουμε τον άλλον. Ο τρόπος που ακούμε. Ο τρόπος που απαντάμε όταν διαφωνούμε, όταν πιεζόμαστε, όταν θυμώνουμε, όταν κουραστούμε! Και σήμερα ζούμε σε μια εποχή όπου επικοινωνούμε συνεχώς… αλλά απ' ότι φαίνεται η μοναξιά κοπάζει, και συνδεόμαστε όλο και λιγότερο. Σε πρόσφατη έρευνα που κάναμε όλο το ελληνικό κοινό αναγνωρίζει την μεγάλη σημασία της σωστής επικοινωνίας, αλλά στην πράξη φαίνεται πως η κουλτούρα επικοινωνίας που έχουμε ως Έλληνες είναι σε χαμηλά επίπεδα. Και θα μοιραστώ τρεις βασικές επιλογές που σας βοηθούν να επικοινωνείτε αποτελεσματικά: Ακούστε πραγματικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν ακούν για να καταλάβουν. Ακούν για να απαντήσουν. Την ώρα που ο άλλος μιλά, αντί να αφουγκραστούν τα λεγόμενα, να εισπράξουν μηνύματα από την γλώσσα του σώματος και τις εκφράσεις, ετοιμάζουν ήδη την απάντησή τους, το επιχείρημά τους ή την επόμενη κουβέντα τους. Και το μόνο που τους νοιάζει είναι να μιλήσουν εκείνοι, και μάλιστα όσο περισσότερο μπορούν. Όμως, η ενεργητική ακρόαση είναι πράξη σεβασμού. Μόνο όταν ακούτε πραγματικά δίνετε στον άλλον το μήνυμα «σε βλέπω, σε υπολογίζω, αυτό που μου λες και αυτό που αισθάνεσαι έχει σημασία, το λαμβάνω υπ' όψη μου». Και πολλές φορές οι άνθρωποι δεν χρειάζονται αμέσως απαντήσεις ή λύσεις στα προβλήματά τους. Χρειάζονται πρώτα να νιώσουν ότι κάποιος τους καταλαβαίνει. Θυμηθείτε το: από την ακρόαση ξεκινάει η σύνδεση. Μιλήστε με ενσυναίσθηση, συνειδητότητα και αποφύγετε την παρόρμηση. Στην εποχή της ταχύτητας, συχνά αντιδρούμε πολύ εύκολα. Από την ανάγκη μας να απαντήσουμε αμέσως σ' ένα μήνυμα, απαντάμε ακόμα κι όταν οδηγούμε, και μάλιστα όταν είμαστε μέσα σε μια διαφωνία ή φορτισμένα σ' ένα σχόλιο που μας θύμωσε. Και βέβαια, αργότερα να το μετανιώσουμε. Θυμηθείτε όμως πως οι λέξεις από μόνες τους έχουν δύναμη, έχουν ειδικό εκτόπισμα και αντίκτυπο η κάθε μία. Οι λέξεις μπορεί να θεραπεύσουν και να απαλύνουν μια δύσκολη στιγμή, αλλά μπορεί και να τραυματίσουν βαθιά, και άντε μετά να τις πάρεις πίσω, ειδικά αν είναι γραπτές. Γι' αυτό φροντίστε να αποφύγετε την παρόρμηση, και πριν μιλήσετε αναρωτηθείτε: Αυτό που θα πω βοηθά ή πληγώνει; Λύνει το πρόβλημα ή ρίχνει λάδι στη φωτιά; Κάνει καλό σε κάποιον ή όχι; Εκφράζετε με ευγένεια και σαφήνεια τα συναισθήματα, τα όρια, τις απόψεις σας. Πολλοί άνθρωποι είτε καταπιέζουν όσα νιώθουν είτε ξεσπούν επιθετικά. Όμως η ήρεμη, ώριμη έκφραση είναι εκείνη που έχει τη μεγάλη δύναμη και σας αντιπροσωπεύει. Εστιαστείτε στο να εκφράσετε αυτά που αισθάνεστε εσείς, αντί να κριτικάρετε ή να κατηγορήσετε τον άλλον. Για παράδειγμα, αντί να πείτε «δεν με καταλαβαίνεις» πείτε «νιώθω ότι δεν ακούγομαι». Με αυτόν τον τρόπο όχι μόνο δεν επιτίθεστε, οπότε δεν θα υψώσει τοίχο ο συνομιλητής σας, αλλά παίρνετε εσείς τα ηνία των συναισθημάτων σας. Αυτό δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη. Γιατί χρειάζεται αυτογνωσία και θάρρος για να επικοινωνείτε αυθεντικά, χωρίς επιθετικότητα, και χωρίς να μπαίνετε σε ρόλο.

Τι αλλάζει ξαφνικά στις ζωγραφιές των παιδιών 7-9 χρόνων; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε τρεις σημαντικές κατακτήσεις του παιδικού σχεδίου: το βάθος, τις αναλογίες και την εμπρόθετη διαφάνεια. Μαθαίνουμε πώς το παιδί οργανώνει τον χώρο, συγκρίνει μεγέθη και επινοεί λύσεις για να χωρέσει τον τρισδιάστατο κόσμο σε ένα επίπεδο χαρτί. Και κυρίως, τι μπορεί να παρατηρήσει ένας ενήλικας για να αναγνωρίσει αυτή την εξέλιξη.

Σήμερα θα κάνουμε κάτι σαν «ανατομία» του ταξιδιού προς την επιτυχία. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η επιτυχία είναι θέμα τύχης, στην Ελλάδα αυτή η αναλογία είναι 40%. Και όταν βλέπουν κάποιον άνθρωπο πετυχημένο, πιστεύουν είτε ότι γεννήθηκε «προικισμένος», με αυτοπεποίθηση, είτε ότι πέτυχε γιατί ήταν τυχερός και είχε γνωριμίες.  Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική. Οι περισσότεροι άνθρωποι που θαυμάζετε, πέρασαν από φάσεις αμφιβολίας, φόβου, αποτυχίας και εσωτερικών συγκρούσεων. Η διαφορά τους δεν ήταν ότι δεν λύγισαν ποτέ. Ήταν ότι συνέχισαν όλη την διαδρομή μέχρι την επιτυχία, κάνοντας έναν άθλο, και ξεπερνώντας πολλά εμπόδια. Και ποια είναι τα κυριότερα εμπόδια; Η απόρριψη: Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει νιώσει ταπείνωση με το «όχι» που θα ακούσει. Ένα «όχι» σε μια δουλειά, μια συνεργασία, ή από έναν άνθρωπο που πιστεύατε ότι θα σας στηρίξει. Και εκεί αρχίζετε να αμφισβητείτε την αξία σας.Όμως η απόρριψη δεν είναι απόδειξη ανικανότητας. Είναι μέρος της διαδρομής εξέλιξης. Εκείνοι που πετυχαίνουν δεν είναι αυτοί που δεν απορρίφθηκαν ποτέ. Είναι αυτοί που δεν επέτρεψαν στην απόρριψη να τους καθορίσει. Έτσι λοιπόν, την επόμενη φορά που θα ακούσετε «όχι», μην το μεταφράσετε ως «δεν αξίζω». Μπείτε σε αναλογισμό και εξετάστε αν ήταν η σωστή στιγμή, ο σωστός τρόπος ή ο σωστός άνθρωπος που απευθυνθήκατε. Γιατί πολλές φορές το «όχι» που σας πληγώνει σήμερα, είναι αυτό που σας πάει να εξελιχθείτε. Μέσα από τις αρνητικές εμπειρίες σας θα βελτιώσετε την προσέγγισή σας, θα διορθώσετε το περιεχόμενό σας, ή ακόμα και θα απευθυνθείτε σε άλλου τύπου ανθρώπους. Η πειθαρχία της επανάληψης, ακόμα και σε πράγματα που δεν σας αρέσουν. Όλοι θέλουν το αποτέλεσμα, αλλά λίγοι αντέχουν τη μονοτονία της καθημερινής προσπάθειας.Όμως η επιτυχία χτίζεται μέσα από επαναλήψεις που πολλές φορές σας κουράζουν, σας βαραίνουν ή δεν σας ευχαριστούν. Είναι οι ώρες που θα δουλέψετε ενώ δεν έχετε διάθεση. Είναι οι φορές που θα χρειαστεί να εξασκηθείτε ξανά και ξανά μέχρι να γίνετε καλύτεροι. Είναι οι μικρές καθημερινές πράξεις που τελικά δημιουργούν τα μεγάλα αποτελέσματα. Η πειθαρχία είναι η μεγαλύτερή σας πρόκληση, γιατί σας φέρνει να συνεχίζετε την προσπάθειά σας, ακόμη κι όταν δεν έχετε καθόλου κέφι! Και ο τρόπος να το καταφέρετε είναι να εμπνέεστε από το όραμα του στόχου και της νίκης σας και να συνεχίζετε. Γιατί οι μεγάλοι στόχοι δεν κατακτώνται με εκρήξεις ενθουσιασμού. Κατακτώνται με συνέπεια. Η αρνητική κριτική. Όταν ξεκινάτε κάτι σημαντικό, κάποιοι θα σας αμφισβητήσουν, θα σας ειρωνευτούν, θα πουν «δεν γίνεται», ή ότι εσείς δεν μπορείτε. Αυτό γιατί κάθε άνθρωπος βλέπει τον κόσμο μέσα από τα δικά του όρια. Κι όταν κάποιος δεν τόλμησε να κυνηγήσει τα δικά του όνειρα, δυσκολεύεται να πιστέψει στα δικά σας.Μη δίνετε σ' αυτούς τους ανθρώπους το δικαίωμα να ορίζουν το δικό σας όραμα. Ακούστε την άποψη των άλλων γιατί συχνά σας βοηθάει να βελτιώνεστε. Όταν όμως τα αρνητικά σας πειράζουν, κάντε τα «κλειδί» για να βρείτε πού εσείς αμφισβητείτε τον εαυτό σας!

Σε αυτό το νέο podcast (No 215) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Online reputation. Δύσκολα κερδίζεται, εύκολα χάνεται», συζητάμε γιατί η διαδικτυακή φήμη μιας επιχείρησης αποτελεί σήμερα έναν από τους σημαντικότερους παράγοντες που επηρεάζουν την απόφαση ενός πελάτη. Μέσα από το παράδειγμα του «Μπαρμπουνάκου», βλέπουμε πώς οι αξιολογήσεις, οι μηχανές αναζήτησης, το website, τα social media και το περιεχόμενο διαμορφώνουν την εικόνα μιας επιχείρησης πριν ακόμη ο πελάτης έρθει σε επαφή μαζί της. Ανακαλύπτουμε γιατί οι αρνητικές κριτικές δεν είναι απαραίτητα το πρόβλημα, πώς μια σωστή απάντηση μπορεί να ενισχύσει την εμπιστοσύνη και γιατί πρέπει να ενθαρρύνουμε τους ικανοποιημένους πελάτες να μοιράζονται την εμπειρία τους. Γιατί η καλή φήμη δεν είναι θέμα τύχης: χτίζεται συστηματικά, με συνέπεια, σωστή διαχείριση και μια online εικόνα αντάξια της πραγματικής εμπειρίας που προσφέρει η επιχείρηση.

Πριν από κάποια χρόνια είχα παρακολουθήσει μια διάλεξη από τον τότε Διευθύνοντα Σύμβουλο της Google, ο οποίος είπε πως η ανθρωπότητα στην ιστορία και στην εξέλιξή της χαρακτηρίζεται από τρία μεγάλα “G”, το πρώτο ήταν οι GREEKS, και αναφερόταν στους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους που τα είχαν πει όλα, μετά ο Gutenberg που ανακάλυψε τον πολύγραφο, και βέβαια η Google, που έδωσε πρόσβαση στην πληροφορία σε όλους. Γι' αυτό, σήμερα διάλεξα πέντε κορυφαία ρητά αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων, που συνδέονται απόλυτα με τον άνθρωπο, την καλύτερη ζωή, την σημερινή καθημερινότητα. Είπε ο Σωκράτης: «Κάνε το σωστό ακόμα και όταν κανείς δεν σε βλέπει». Αυτό σημαίνει ότι ένας άνθρωπος που λειτουργεί σύμφωνα με τις αρχές και τις αξίες του ακόμα κι όταν κανείς δεν μπορεί να τον επιβεβαιώσει είναι ένας άνθρωπος με ακεραιότητα! Γιατί πολλοί πετούν το σκουπίδι τους στον κάδο ανακύκλωσης όταν τους βλέπουν, αλλά το ρίχνουν έξω από το παράθυρο του αυτοκινήτου όταν δεν έρχεται πίσω τους κανένας… Είπε ο Πυθαγόρας: «Η ζωή είναι ένα ταξίδι που πρέπει να ζήσεις και όχι ένα πρόβλημα που πρέπει να λύσεις». Σε μια πιο ελεύθερη μετάφραση το νόημα αυτής της φράσης είναι πως η ζωή θα φέρνει δυσκολίες και ανατροπές και ο πλήρως λειτουργικός άνθρωπος —όπως λέει και ο Carl Rogers— είναι εκείνος που βάζει σε όλες θετικό πρόσημο στην διάθεσή του, γιατί ξέρει ότι κάθε εμπειρία—εύκολη ή δύσκολη—θα τον κάνει ακόμα πιο δυνατό. Αυτή είναι και η δική μου θέση, ως ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα! Επίσης ο Πυθαγόρας είχε πει: «Ένας άνθρωπος με αρνητική σκέψη, δεν μπορεί να έχει μια θετική ζωή». Και είναι 100% αλήθεια αυτή η άποψη, γιατί αν σκεφτείτε εκείνους τους ανθρώπους που συνεχώς κρίνουν αρνητικά, που σε όλα βρίσκουν κάτι κακό, που σε κάθε τι καινούργιο φέρνουν την αμφιβολία, θα διαπιστώσετε πως αυτοί οι άνθρωποι είναι ήδη δυστυχισμένοι και τελματωμένοι! Και το κυριότερο; Όσο προσπαθείτε να πείσετε ή να αλλάξετε αυτούς τους ανθρώπους, τόσο εσείς θα παιδεύεστε. Και επίσης να θυμάστε ότι δεν μπορείτε ποτέ να περιμένετε να λύσει κανείς ένα πρόβλημα που ο ίδιος δημιούργησε. Είπε ο Πλάτωνας: «Η ανάγκη είναι η μητέρα της εφεύρεσης»: αυτό, ειδικά στην εποχή μας είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί μας απαλλάσσει από τις ενοχές που νιώθουμε μπροστά στην φάση που πρέπει να εξελιχθούμε και να μάθουμε κάτι καινούργιο, Όταν εφαρμόζουμε πχ ένα εργαλείο ΑΙ για να δουλέψουμε γρηγορότερα, δεν σημαίνει ότι πριν κάναμε λάθος. Και όντως, τελικά, η ανάγκη να εκσυγχρονιστούμε μας φέρνει την πρόοδο! Είπε επίσης ο Πλάτωνας: «Η άγνοια είναι η ρίζα και ο κορμός όλου του κακού». Αυθό αναδεικνύει την έμφυτη ροπή του ανθρώπου να φοβάται το άγνωστο. Αυτή η αυτοματοποιημένη λειτουργία έρχεται από τον εγκέφαλο γιατί η πρώτιστη ανάγκη του ανθρώπου είναι για ασφάλεια και επιβίωση. Έτσι κάθε τι καινούργιο που δεν γνωρίζει, το φοβάται. Γι' αυτό και η γνώση είναι το πρώτο βήμα που θα καθησυχάσει τους φόβους μας, και το φέρνω και αυτό σε σχέση με την ΤΝ, που όσο λιγότερο την γνωρίζουν οι άνθρωποι τόσο περισσότερο την φοβούνται, αλλά και όσο περισσότερο εξοικειώνονται με τα εργαλεία της, τόσο περισσότερο βελτιώνουν την αποτελεσματικότητα και την ζωή τους.

Σε αυτό το νέο podcast (No 214) της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice, με τίτλο «Μουντιάλ. Η εντεκάδα… του μάρκετινγκ!», φτιάχνουμε τη δική μας πρωταθλήτρια ομάδα του μάρκετινγκ, αντιστοιχίζοντας τα σημαντικότερα μέσα και εργαλεία του σε θέσεις μιας ποδοσφαιρικής ενδεκάδας. Από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο μέχρι το SEO, το Content Marketing, το TikTok, το Instagram και το Performance Marketing, ανακαλύπτουμε τον διαφορετικό ρόλο που παίζει το καθένα στην επιτυχία μιας μάρκας. Γιατί, όπως και στο ποδόσφαιρο, το κύπελλο δεν το κερδίζουν μόνο οι εντυπωσιακοί «επιθετικοί», αλλά μια ολοκληρωμένη και ισορροπημένη ομάδα. Το ίδιο ισχύει και στο μάρκετινγκ: το σωστό marketing mix είναι αυτό που τελικά φέρνει το αποτέλεσμα.

Όταν ένα παιδί σάς δείχνει τη ζωγραφιά του, τι βλέπετε πρώτα; Μια εικόνα ή μια ιστορία;   Στο σημερινό επεισόδιο μιλάμε για τις δύο διαφορετικές ζωγραφιές που υπάρχουν πάντα: εκείνη που βλέπει ο ενήλικας και εκείνη που πραγματικά δημιούργησε το παιδί. Μέσα από την αναπτυξιακή ψυχολογία ανακαλύπτουμε γιατί τα παιδιά ζωγραφίζουν τον κόσμο τόσο διαφορετικά, πώς οργανώνουν τις σκέψεις τους μέσα από τις εικόνες και πώς μια απλή ερώτηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που επικοινωνούμε μαζί τους. Ίσως, τελικά, η πιο σημαντική ζωγραφιά να είναι αυτή που δεν φαίνεται πάνω στο χαρτί.

Μέσα από τα βιβλία της, η Νεκταρία Αναστασιάδου μεταφέρει τους ήχους, τις μυρωδιές, τις ντοπιολαλιές, τις τριβές και τη συνύπαρξη μεταξύ των μειονοτήτων στην Πόλη και σε άλλα μέρη της Τουρκίας, τώρα και στο παρελθόν. Το πρώτο της βιβλίο, A Recipe for Daphne, γοήτευσε τόσο πολύ την Ελίφ Σαφάκ ώστε να το παρουσιάσει στους New York Times. O Πήτερ Φράνκοπαν το χαρακτήρισε ένα «εκπληκτικό πρώτο μυθιστόρημα». Ακολούθησαν άλλα δύο, γραμμένα αυτή τη φορά στα πολίτικα Ελληνικά, τη ντοπιολαλιά των Ρωμιών—τη δική της ντοπιολαλιά. Την καλέσαμε στο στούντιο της Athens Voice να μας μιλήσει για την Πόλη της, για τη σύγχρονη Τουρκία, για το τι έχει μείνει απ' τους Ρωμιούς και τι από την παλιά φρουρά των κοσμικών Τούρκων — για το «Μουσείο της Αθωότητας» του Ορχάν Παμούκ και το κατά πόσο αποτυπώνει ένα ανύπαρκτο πια παρελθόν αλλά κι ένα επίμονο, συντηρητικό παρόν. Μεταξύ άλλων, μας εξήγησε γιατί οι Τούρκοι δεν παίρνουν στα σοβαρά τα λόγια των πολιτικών τους (εν αντιθέσει μ' εμάς στην Ελλάδα)· πώς εξωτικοποιούμε εμείς στην Ελλάδα τους γείτονες και γιατί η οθωμανική κληρονομιά είναι πολύ πιο εκλεπτυσμένη και διάχυτη, ακόμα και σήμερα, από αυτό που μαθαίνουμε εμείς στα σχολεία μας. Οι μικρές ιστορίες που μοιράζεται μαζί μας αποτυπώνουν μια Πόλη σύγχρονη και πολυφωνική, αλλά, συντόμως όπως φαίνεται, και μία Πόλη ρωμαίικων φαντασμάτων.

Συχνά ακούμε γύρω μας για την οικονομική πίεση, για τις δυσκολίες που περνάνε οι επιχειρήσεις, και πόσο προβληματισμένοι είναι οι ηγέτες τους. Και δεν μιλάμε μόνο για ηγέτες σε μεγάλες πολυεθνικές ή τεράστιους οργανισμούς. Ηγέτης είναι και ο άνθρωπος που έχει ένα μικρό κατάστημα στη γειτονιά, ο ιδιοκτήτης ενός συνεργείου, ο επιχειρηματίας που προσπαθεί να κρατήσει ζωντανή την οικογενειακή του επιχείρηση, ο δικηγόρος που έχει το δικό του γραφείο. Ηγέτης όμως είναι και ο αρχηγός μιας οικογένειας σε πίεση ή σε κρίση. Και στις δυσκολίες θα φανεί ποιος ηγέτης πραγματικά είστε! Πώς; Μείνετε ψύχραιμοι και μην μεταφέρετε τον πανικό σας στην ομάδα. Η ηγεσία δεν είναι ένας τίτλος. Είναι η ευθύνη. Είναι η ενέργεια που μεταδίδετε όταν η άνθρωποί σας χάνουν την ψυχραιμία τους και νιώθουν ανασφαλείς. Γι' αυτό το πρώτο που χρειάζεται να κάνετε είναι να μείνετε εσείς ήρεμοι και ψύχραιμοι. Οι άνθρωποι δεν περιμένουν από εσάς να είστε υπερήρωες. Περιμένουν να νιώσουν ότι κάποιος κρατά το τιμόνι. Όταν ένας ηγέτης πανικοβάλλεται, η ανασφάλεια εξαπλώνεται παντού. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να προσποιείστε πως όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι χρειάζεται να κρατήσετε ψυχραιμία, γιατί κι αυτή είναι μεταδοτική, όπως μεταδοτικός είναι και ο πανικός! Επικοινωνήστε περισσότερο, εκφραστείτε : Στις δύσκολες περιόδους πολλοί ηγέτες κλείνονται στον εαυτό τους. Σκέφτονται συνεχώς προβλήματα, αριθμούς, υποχρεώσεις και αποφάσεις. Και χωρίς να το καταλάβουν, απομακρύνονται.Όμως όταν υπάρχει αβεβαιότητα, οι άνθρωποι χρειάζονται επικοινωνία περισσότερο από ποτέ. Χρειάζονται ενημέρωση, καθοδήγηση, και να σας νιώσουν κοντά τους. Δεν χρειάζεται να έχετε όλες τις λύσεις. Χρειάζεται όμως να είστε παρόντες. Να μιλάτε ειλικρινά και να ακούτε. Γιατί πολλές φορές οι καλύτερες ιδέες έρχονται από εκείνους που βρίσκονται δίπλα σας καθημερινά. Επικεντρωθείτε στο ανθρώπινο κεφάλαιο. Στις περιόδους πίεσης, πολλοί ηγέτες εστιάζονται αποκλειστικά στους στόχους, στα οικονομικά και στην επιβίωση της επιχείρησης. Όμως οι επιχειρήσεις δεν είναι αριθμοί, είναι άνθρωποι. Ένας εργαζόμενος που νιώθει σεβασμό, εκτίμηση και ασφάλεια, θα δώσει πολύ περισσότερα από κάποιον που νιώθει απλώς «αναλώσιμος». Οι δύσκολες εποχές είναι η στιγμή που οι άνθρωποι θυμούνται πώς τους κάνατε να αισθανθούν.Ένα «είμαι εδώ», ένα «θα το περάσουμε μαζί», μια ειλικρινής κουβέντα, μπορούν να αλλάξουν ολόκληρο το κλίμα μιας ομάδας. Δώστε προοπτική, όχι μόνο οδηγίες. Ο ηγέτης δεν είναι απλώς αυτός που λέει στους άλλους τι να κάνουν. Είναι αυτός που βοηθά τους ανθρώπους να συνεχίσουν να πιστεύουν ότι υπάρχει δρόμος μπροστά, που εμπνέει, που δίνει ένα αισιόδοξο όραμα για το μέλλον, που παραδέχεται ότι μπορεί τώρα να περνάτε από ένα δύσκολο, σκοτεινό τούνελ, όμως στο βάθος υπάρχει το φως. Εσείς είστε εκείνος που θα τους θυμίσει ότι οι δυσκολίες σήμερα δεν είναι το τέλος, αλλά το σκαλοπάτι για μια νέα εξέλιξη που τους περιλαμβάνει. Και αυτό αρκεί για να κινητοποιήσει τους ανθρώπους σας, και να κάνει εσάς ένα σωστό ηγέτη. Είτε στη δουλειά, είτε στην οικογένεια.

Στο 213ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο  «Το επιχειρείν… εστί φιλοσοφείν!», συζητάμε πώς η σοφία των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων παραμένει διαχρονικά επίκαιρη και μπορεί να αποτελέσει πολύτιμο οδηγό για κάθε σύγχρονο επιχειρηματία. Μέσα από πέντε χαρακτηριστικά αποφθέγματα των Πλάτωνα, Επίκτητου, Ηράκλειτου, Βίαντα και Σωκράτη, ανακαλύπτουμε ότι η επιτυχία στις επιχειρήσεις δεν εξαρτάται μόνο από τη στρατηγική και τους αριθμούς, αλλά και από τη νοοτροπία, την προσαρμοστικότητα, την ηγεσία και τη διαρκή διάθεση για μάθηση.

Οι φίλοι είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο στη ζωή του ανθρώπου και πολλές φορές οι φίλοι σάς έχουν σταθεί στα δύσκολα καλύτερα κι από αδέλφια! Τι γίνεται όμως όταν ένα ζευγάρι παντρεύεται; Διατηρούνται οι φιλίες που οι δύο σύντροφοι είχαν όσο ακόμα ήταν single; Ή μήπως ο γάμος τελικά σκοτώνει τις φιλίες; Η απάντηση είναι πως ο γάμος δεν «σκοτώνει» απαραίτητα τις φιλίες — αλλά σχεδόν πάντα τις αλλάζει. Και αυτό είναι μια φυσική μετάβαση, γιατί όταν δύο άνθρωποι περνούν από την εργένικη ζωή στον γάμο, αλλάζει η καθημερινότητά τους, οι ρυθμοί, οι προτεραιότητες, οι συνήθειες, οι ανάγκες. Ως αποτέλεσμα, μετά τον γάμο οι φίλοι συνήθως λιγοστεύουν αριθμητικά καθώς το ζευγάρι αρχίζει να δημιουργεί έναν κοινό κοινωνικό κύκλο. Αυτό εξηγεί και το γιατί πολλά ζευγάρια απομακρύνονται από εργένικες παρέες ή από φίλους που βρίσκονται σε διαφορετική φάση ζωής. Δεν σημαίνει απαραίτητα απόρριψη, απλά αλλάζουν οι ρυθμοί, τα ενδιαφέροντα, οι ανάγκες και οι συνήθειες. Και όπως δείχνουν οι επιστημονικές κοινωνικές μελέτες, τα ζευγάρια που καταφέρνουν να διατηρήσουν υγιείς κοινωνικές σχέσεις και φιλίες έχουν μεγαλύτερη συναισθηματική ισορροπία και ικανοποίηση μέσα στον γάμο τους, θα μοιραστώ κάποιες προτάσεις που πιστεύω ότι θα σας βοηθήσουν: Η σχέση του ζευγαριού πρέπει να έχει προτεραιότητα, αλλά όχι αποκλειστικότητα: Η μεγαλύτερη παγίδα είναι όταν ο ένας σύντροφος γίνεται «τα πάντα» για τον άλλον: φίλος, ψυχολόγος, κοινωνική ζωή, μοναδικό στήριγμα. Όμως, οι υγιείς σχέσεις χρειάζονται και «οξυγόνο» από έξω, και οι φίλοι είναι εκείνοι που το προσφέρουν, και λειτουργούν σαν συναισθηματική υποστήριξη, αποφόρτιση και διατήρηση της προσωπικής ταυτότητας του κάθε συντρόφου. Κρατήστε και κοινές αλλά και προσωπικές φιλίες: Οι κοινές παρέες είναι πολύτιμες για το ζευγάρι. Όμως είναι εξίσου σημαντικό ο κάθε σύντροφος να διατηρεί και δικούς του φίλους, ειδικά αν είναι μακρόχρονες φιλίες από παιδιά. Συνειδητοποιείστε πως η ατομικότητα δεν απειλεί τον γάμο, αντίθετα τον προστατεύει από πιθανή ασφυξία. Μην «κόβετε» τους ανύπαντρους φίλους: πολλά ζευγάρια μετά το γάμο απομακρύνονται από single φίλους γιατί θεωρούν ότι «δεν ταιριάζουν πλέον». Αυτό όμως δημιουργεί έναν κοινωνικό διαχωρισμό που αφήνει είτε τον φίλο είτε τον ένα από τους δύο συντρόφους στενοχωρημένο. Θυμηθείτε ότι πραγματικές φιλίες δεν βασίζονται στην οικογενειακή κατάσταση αλλά στη συναισθηματική σύνδεση. Επενδύστε στις φιλίες σας : δείξτε ενδιαφέρον και εκφράστε το συναίσθημά σας. Μετά τον γάμο, οι φιλίες δεν επιβιώνουν αυτόματα, και οι φίλοι θα περιμένουν το δικό σας κάλεσμα. Θέλουν χρόνο, πρωτοβουλία και συνειδητή φροντίδα. Ένα μήνυμα, ένα τραπέζι, μια συνάντηση χωρίς «ειδική περίσταση» είναι αρκετά για να μείνει ζωντανή η φιλία.

Ποιος είπε ότι το ροζ είναι για κορίτσια;   Γιατί θεωρούμε ότι το ροζ είναι για τα κορίτσια και το μπλε για τα αγόρια; Και πώς αυτή η ιδέα επηρεάζει τη δημιουργικότητα ενός παιδιού; Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε πώς δημιουργήθηκαν οι χρωματικοί έμφυλοι συμβολισμοί, τι δείχνουν οι έρευνες για τις χρωματικές προτιμήσεις των παιδιών και πώς μικρά καθημερινά σχόλια μπορούν να επηρεάσουν τις επιλογές τους. Ένα επεισόδιο για τη δύναμη των χρωμάτων, τη δημιουργική ελευθερία και τον ρόλο των ενηλίκων.

Σαν ψυχοθεραπεύτρια, έχω διαπιστώσει πως τα ψυχολογικά συνδέονται σε μεγάλο βαθμό με τα οικονομικά προβλήματα, και μάλιστα το ένα θα λέγαμε ότι «δυναμιτίζει» το άλλο: δηλαδή αν τα οικονομικά δεν πάνε καλά, βλέπουμε ότι αυξάνεται το άγχος, οι φόβοι, οι ανασφάλειες και επηρεάζεται σε τεράστιο βαθμό η ικανότητα να πάρετε αποφάσεις με τόλμη και διαύγεια. Γι' αυτό σήμερα, θα σας περιγράψω τέσσερις μεγάλους «μύθους» γύρω από τα χρήματα, που αποτελούν τεράστια εμπόδια για βελτιώσετε την οικονομική σας κατάσταση, και που —αν τους πιστεύετε— πρέπει να ξεπεράσετε. Οι σπουδές, τα πτυχία & τα μεταπτυχιακά θα σας κάνουν πλούσιους: Όλοι οι γονείς σήμερα κάνουν απίστευτες θυσίες για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, να πάνε σε καλά σχολεία, φροντιστήρια, ιδιαίτερα, πανεπιστήμια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταπτυχιακά, ακόμα και διδακτορικά. Οι σπουδές δίνουν γνώσεις, ανοίγουν ορίζοντες και οπτική, αλλά δεν εξασφαλίζουν ότι οπωσδήποτε πως όποιος έχει πολλές σπουδές ή είναι αριστούχος θα γίνει σίγουρα πλούσιος ή εκατομμυριούχος. Και αυτό, το τεκμηριώνουν πάρα πολλές ιστορίες επιχειρηματιών που μεγαλούργησαν, αλλά στο σχολείο δεν ήταν και οι πρώτοι μαθητές. Τα χρήματα λύνουν όλα τα προβλήματα: Συχνά ακούτε ή λέτε την φράση «αν είχα τα χρήματα θα…» και κάτω από αυτό κρύβονται όλοι οι φόβοι, η έλλειψη τόλμης, οι τεράστιες δικαιολογίες γιατί κάποιος δεν μπαίνει στην δράση, δεν κάνει τις κατάλληλες κινήσεις για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: οι περισσότερες επιχειρηματικές αυτοκρατορίες δεν δημιουργήθηκαν από ανθρώπους που γεννήθηκαν πλούσιοι ή τους χρηματοδότησαν οι γονείς τους. Έγιναν από ανθρώπους που είχαν ένα όραμα, άρπαξαν τις ευκαιρίες και έκαναν τα πάντα για να το πραγματοποιήσουν: δούλεψαν ακούραστα, μοιράστηκαν με έμπνευση το όραμά τους, δημιούργησαν ομάδες συνεργατών, έδωσαν αξία στους πελάτες τους και δεν σταμάτησαν ποτέ να μαθαίνουν, να εξελίσσονται, να αναπτύσσονται. Η αποταμίευση και οι επενδύσεις αφορούν μόνο όσους έχουν πολλά χρήματα: Μεγάλος μύθος και αυτός: αν φροντίσετε τα έσοδά σας να είναι πάντα λίγο μεγαλύτερα από τα έξοδά σας, τότε μπορείτε να αποταμιεύετε σταθερά το 10% των εσόδων σας κάθε μήνα. Και να συμβουλευτείτε έναν ειδικό που εμπιστεύεστε, ώστε να επενδύετε ακόμα και μικρά ποσά σε τοποθετήσεις χαμηλού ρίσκου. Έτσι κάνετε αυτό που όλοι οι πλούσιοι γνωρίζουν πολύ καλά: βάζετε τα χρήματά σας να παράγουν περισσότερα χρήματα για σας. Τα πολλά χρήματα δεν κερδίζονται τίμια και συνδέονται με το κακό: Μια αρκετά διαδεδομένη πεποίθηση που υποστηρίζει ότι για να κερδίσεις πολλά λεφτά πρέπει να καταπατήσεις νόμους, αξίες και ηθική, αλλά και το ότι οι πλούσιοι είναι κακοί άνθρωποι. Αυτές οι πεποιθήσεις βολεύουν εκείνους που δεν προσπαθούν, και παραμένουν στην μετριότητα. Όμως, αν ενημερωθείτε πιο πλατιά και αντικειμενικά, θα διαπιστώσετε πως υπάρχουν άπειρα παραδείγματα ανθρώπων που μεγαλούργησαν με έντιμους τρόπους, ενώ οι ίδιοι είναι γενναιόδωροι, μεγαλόψυχοι και εξαιρετικά καλοί άνθρωποι.

Στο 212ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «3 λύσεις σε εποχές επιχειρηματικής αβεβαιότητας» συζητάμε πώς μπορούν οι επιχειρήσεις να παραμείνουν ανθεκτικές όταν το οικονομικό περιβάλλον γίνεται ασταθές και η αβεβαιότητα επηρεάζει την αγορά. Με αφορμή το συμβολικό Doomsday Clock, εξετάζουμε γιατί πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις οδηγούνται σε λανθασμένες αποφάσεις όταν κυριαρχεί ο φόβος και παρουσιάζουμε τρεις πρακτικές στρατηγικές που μπορούν να κάνουν πραγματική διαφορά. Αναλύουμε γιατί η μείωση του marketing είναι συχνά ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μιας κρίσης, πώς τα automation εργαλεία και η αυτοματοποίηση διαδικασιών εξοικονομούν πολύτιμο χρόνο και πόρους, και γιατί οι αποφάσεις πρέπει να βασίζονται σε αξιόπιστα δεδομένα και όχι στο ένστικτο ή στον πανικό. Ένα podcast αφιερωμένο σε κάθε επιχειρηματία που θέλει να αντιμετωπίσει την αβεβαιότητα με στρατηγική, ψυχραιμία και σωστές αποφάσεις, μετατρέποντας τις δύσκολες συνθήκες σε ευκαιρίες για μεγαλύτερη ανθεκτικότητα και ανάπτυξη.

Γιατί κάποια παιδιά που αγαπούσαν τη ζωγραφική ξαφνικά λένε «δεν ξέρω να ζωγραφίζω»; Σε αυτό το επεισόδιο ανακαλύπτουμε ότι η απογοήτευση δεν είναι απαραίτητα σημάδι έλλειψης ικανότητας, αλλά συχνά ένα φυσιολογικό στάδιο της ανάπτυξης. Με αφορμή την έρευνα γύρω από το παιδικό σχέδιο, εξερευνούμε τι αλλάζει γύρω στα 5-7 χρόνια, πώς οι αντιδράσεις των ενηλίκων επηρεάζουν τη δημιουργική αυτοπεποίθηση των παιδιών και τι μπορούμε να κάνουμε για να διατηρήσουμε ζωντανή τη χαρά της δημιουργίας.

Μια ευρωπαϊκή πρωτεύουσα με μία τρομακτικά μικρή, τρομακτικά εσωστρεφή δημοτική βιβλιοθήκη, με καταλόγους που δεν ενημερώνονται επαρκώς, με ωράρια λειτουργίας «κάτω από τη βάση», , μια δημοτική βιβλιοθήκη χωρίς κανένα απολύτως παράρτημα στα υπόλοιπα εφτά διαμερίσματα του δήμου, χωρίς ιστοσελίδα που να ανανεώνεται, ένας χώρος που δεν απευθύνεται σε κανέναν, ουσιαστικά, χρήστη. Μα φυσικά ποια άλλη; Παρά η δημοτική βιβλιοθήκη της Αθήνας. Η Μαρία Τοπάλη και ο Θοδωρής Ρακόπουλος εξοργίζονται —με το δίκιο τους— με αυτήν την πραγματικότητα και ξεκίνησαν μια διαδικτυακή καμπάνια, την «Αθήνα Αδιάβα-σ-τη» για να τ' αλλάξουν όλα. Τους καλέσαμε στο στούντιο της Athens Voice για να μας εξηγήσουν πώς οι βιβλιοθήκες είναι «πλατείες με τοίχους». Πώς υπογραμμίζουν και προωθούν τον δημοκρατικό χαρακτήρα της κοινωνικής ζωής της πόλης, τη συνύπαρξη και την εξυπηρέτηση όλων. Πώς δημιουργούν αναγνώστριες και αναγνώστες, δημιουργώντας κουλτούρα ανάγνωσης και ενισχύοντας, ακριβώς γι' αυτό, την ίδια την αγορά του βιβλίου εκτός των τοίχων τους. Αλλά και κάτι ακόμα πιο σημαντικό: πώς, δημιουργώντας αναγνώστες, δημιουργούν μελλοντικούς πολίτες με δυνατότητα κατανόησης κειμένου, με κριτική ικανότητα. Είναι τυχαίο άραγε ότι η Ελλάδα «πατώνει» στη φιλαναγνωσία αλλά και στα PISA studies;  Και η ΕΒΕ στο ΚΠΙΣΝ, θα πει κανείς;  Όμως η Εθνική Βιβλιοθήκη ΔΕΝ είναι η δημοτική βιβλιοθήκη της Αθήνας, ΔΕΝ είναι στον δήμο της Αθήνας, ΔΕΝ έχει πρόσβαση με τα ΜΜΜ, ΔΕΝ είναι συνδεδεμένη με δίκτυο δημοτικό βιβλιοθηκών. Η «Αθήνα Αδιάβα-σ-τη» καλεί του Αθηναίους να δουν την πόλη τους αλλιώς, να απαιτήσουν μια βιβλιοθήκη με δίκτυο oλόδική τους, που θα μάθει στα μικρά παιδιά τη χαρά του βιβλίου, που θα χαρίσει στους ενήλικες ένα safe space. Συντελεστές Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα  Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Η υπόθεση της Μπέβερλι Κάρτερ είναι ένα από τα πιο σοκαριστικά εγκλήματα που συγκλόνισαν τον χώρο του real estate στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τον Σεπτέμβριο του 2014, η 50χρονη μεσίτρια από το Άρκανσο έφυγε για να δείξει ένα σπίτι σε δύο ανθρώπους που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον ως υποψήφιοι αγοραστές. Ήταν ένα συνηθισμένο επαγγελματικό ραντεβού, όμως δεν επέστρεψε ποτέ. Όταν η Μπέβερλι δεν εμφανίστηκε στο προγραμματισμένο οικογενειακό δείπνο και σταμάτησε να απαντά στο τηλέφωνό της, οι δικοί της άνθρωποι ειδοποίησαν τις αρχές. Η έρευνα αποκάλυψε ότι το ενδιαφέρον των δήθεν αγοραστών ήταν μια καλοστημένη παγίδα. Το ζευγάρι Άρον και Κρίσταλ Λιούις είχε οργανώσει την απαγωγή της με μοναδικό σκοπό να ζητήσει λύτρα από τον σύζυγό της, πιστεύοντας λανθασμένα ότι, ως επιτυχημένη μεσίτρια, διέθετε μεγάλη περιουσία. Το σχέδιο κατέρρευσε σχεδόν αμέσως. Η αστυνομία κατάφερε να εντοπίσει τους δράστες μέσα από τηλεφωνικά και ψηφιακά στοιχεία, ενώ οι αντιφάσεις στις καταθέσεις τους οδήγησαν γρήγορα στην αποκάλυψη της αλήθειας. Λίγες ημέρες αργότερα, το σώμα της Μπέβερλι Κάρτερ βρέθηκε σε απομονωμένη περιοχή, επιβεβαιώνοντας τη χειρότερη εξέλιξη της υπόθεσης. Στη δίκη που ακολούθησε, οι δύο δράστες καταδικάστηκαν σε πολυετείς ποινές κάθειρξης. Η υπόθεση, όμως, άφησε πίσω της και μια σημαντική παρακαταθήκη. Ανέδειξε τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι επαγγελματίες του real estate όταν συναντούν άγνωστους πελάτες και οδήγησε πολλούς επαγγελματικούς συλλόγους στην υιοθέτηση αυστηρότερων πρωτοκόλλων ασφαλείας, όπως η επαλήθευση στοιχείων των πελατών, η κοινοποίηση του προγράμματος των ραντεβού και η χρήση εφαρμογών εντοπισμού. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη | Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Η αναγνώριση της ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας) στα παιδιά δεν είναι πάντα εύκολη.  Συχνά οι γονείς παρατηρούν ότι το παιδί τους αφαιρείται και δεν μπορεί να συγκεντρωθεί εύκολα, αλλά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν αν πρόκειται για χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του ή για μια διαταραχή που χρειάζεται παρέμβαση.  Θα μοιραστώ αρχικά κάποια σημάδια να παρατηρήσετε, καθώς και κινήσεις που μπορείτε να κάνετε, ως γονείς ή με ένα παιδί με τέτοια συμπτώματα στην οικογένεια. Δεν μπορεί να συγκεντρωθεί: Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, το παιδί κοιτάει γύρω του, σηκώνεται συχνά από τη θέση του ή ξεχνά τι έκανε πριν λίγο. Δεν τελειώνει κάτι που ξεκινάει: Στο σπίτι, ξεκινά μια ζωγραφιά ή ένα παιχνίδι, και πολύ γρήγορα τα αφήνει μισοτελειωμένα και ψάχνει να πάει σε κάτι άλλο. Χάνει τον ειρμό του στον διάλογο: πιθανά διακόπτει, μιλάει ταυτόχρονα με τους άλλους ή αλλάζει θέμα, και πηγαίνει σε κάτι άσχετο, χωρίς προειδοποίηση. Είναι ανοργάνωτο και απρόσεκτο: Χάνει αντικείμενα που χρειάζεται για το σχολείο και τα μαθήματα, βιβλία, τετράδια ή μολύβια, και ξεχνά τις καθημερινές του υποχρεώσεις. Δεν μπορεί να καθίσει πολύ ώρα στην ίδια καρέκλα: Ακόμα και στο σχολείο ή στο τραπέζι που τρώει η οικογένεια, συχνά κουνιέται, η σηκώνεται και φεύγει. Αν κάποια από αυτά τα συμπτώματα είναι συνεχή και συστηματικά, καλό θα είναι να: Παρατηρήστε αν οι δυσκολίες επηρεάζουν την καθημερινή ζωή του. Αν τα προβλήματα εμφανίζονται ξανά και συστηματικά, θα χρειαστεί να το ψάξετε περισσότερο. Συζητήστε με δασκάλους ή παιδαγωγούς για να δείτε πώς συμπεριφέρεται το παιδί σε διαφορετικά περιβάλλοντα που εσείς δεν είστε παρόντες. Καταγράψτε συγκεκριμένα περιστατικά, π.χ. πότε ξεχνά να φέρει τα βιβλία του ή χάνει προσοχή και ενδιαφέρον του για κάποιες δραστηριότητες, ώστε αν υπάρχει επαναλαμβανόμενο μοτίβο, να ενημερώσετε τους ειδικούς ώστε να έχουν σαφή εικόνα. Παρατηρήστε τα συναισθήματα του παιδιού: μπορεί να είναι ευαίσθητο, να απογοητεύεται εύκολα ή να νιώθει χαμηλή αυτοεκτίμηση εξαιτίας των δυσκολιών του. Η διάγνωση και η σωστή διαχείριση της ΔΕΠΥ απαιτούν ειδικό, όπως παιδοψυχολόγο ή παιδοψυχίατρο, που θα δώσει στρατηγικές, αγωγή και θεραπεία για καλύτερη συγκέντρωση, διαχείριση συναισθημάτων και ενίσχυση της αυτοεκτίμησης. Και θυμηθείτε πως τα παιδιά με ΔΕΠΥ μπορεί να αντιμετωπίζουν δυσκολίες, αλλά συχνά είναι ευφυή, γεμάτα ιδιαίτερα χαρίσματα και μοναδική δημιουργικότητα, ικανά να σκέφτονται έξω από το κουτί και να φέρνουν φρέσκες, πανέξυπνες ιδέες στον κόσμο γύρω τους.

Ζούμε σε μια εποχή που μας καλεί να γινόμαστε συνεχώς καλύτεροι. Να εξελισσόμαστε, να διορθωνόμαστε, να θεραπευόμαστε, να αποδίδουμε περισσότερο. Η αυτοβελτίωση μπορεί να είναι πολύτιμη όταν μας βοηθά να ζούμε σύμφωνα με τις αξίες μας. Όταν όμως βασίζεται στην πεποίθηση ότι δεν είμαστε αρκετοί, μετατρέπεται σε μια ατελείωτη προσπάθεια να αποδείξουμε την αξία μας. Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τη βιομηχανία της αυτοβελτίωσης μέσα από το βλέμμα της ψυχολογίας. Πώς διαμορφώνονται οι στόχοι μας; Είναι πραγματικά δικοί μας ή αντανακλούν τις προσδοκίες της οικογένειας, της κοινωνίας και της εποχής; Πότε η εξέλιξη είναι έκφραση φροντίδας προς τον εαυτό και πότε γίνεται μια ακόμη μορφή αυτοαπόρριψης; Με αφορμή το καλοκαίρι, μιλάμε για την αξία της παύσης, για την πίεση της διαρκούς παραγωγικότητας και για τη διαφορά ανάμεσα στο να ζεις για να εξελίσσεσαι και στο να εξελίσσεσαι για να ζήσεις πιο ελεύθερα. Ένα επεισόδιο για όσους κουράστηκαν να κυνηγούν την «καλύτερη εκδοχή» του εαυτού τους και θέλουν να ανακαλύψουν τι σημαίνει να επιστρέφεις σε μια ζωή που είναι πραγματικά δική σου.

Στο 211ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Όποιος βιάζεται, σκοντάφτει», μιλάμε για μια από τις μεγαλύτερες παγίδες της σύγχρονης επιχειρηματικότητας: τη βιασύνη. Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί το σύνθημα «think fast, move faster», εξετάζουμε γιατί οι σημαντικότερες επιχειρηματικές αποφάσεις χρειάζονται χρόνο, σκέψη και ψυχραιμία. Με αφορμή μια κλασική διαφήμιση του Jack Daniel's και παραδείγματα από επιχειρηματίες όπως ο Warren Buffett, ο Jeff Bezos και ο Charlie Munger, συζητάμε γιατί οι βιαστικές κινήσεις οδηγούν συχνά σε ακριβά λάθη, πώς η πίεση γεννά πανικό αντί για στρατηγική και γιατί οι δυνατές επιχειρήσεις, όπως και το καλό ουίσκι, χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν.

Μήπως, στην προσπάθειά μας να προστατεύσουμε τη δημιουργικότητα ενός παιδιού, έχουμε μπερδέψει την ελευθερία με την απουσία ορίων;  Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τη διαφορά ανάμεσα στο να ελέγχεις τη δημιουργία και στο να δημιουργείς ένα σταθερό πλαίσιο γύρω της.  Πότε ένα «όχι» περιορίζει το παιδί και πότε το βοηθά; Και τελικά, μπορούν τα όρια και η ελευθερία να συνυπάρχουν την ώρα που ένα παιδί ζωγραφίζει;

Πώς βλέπει η πρώτη γυναίκα πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας και πρώτη γυναίκα πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας την αντίδραση στις διεκδικήσεις των γυναικών λόγω της ανόδου του νεοσυντηριτισμού στη Δύση; Πώς εξηγεί την εγχώρια αντίσταση —νομικών αλλά και απλών ανθρώπων— στην κατοχύρωση του όρου «γυναικοκτονία»; Χωλαίνει όντως το κράτος δικαίου στην Ελλάδα, έτσι όπως διατείνονται πολλοί ελαφρά τη καρδία; Ή πολλές φορές στην Ελλάδα «μιλάμε για να μιλάμε»; Η Κατερίνα Σακελλαροπούλου μιλά για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, για την ιστορία και το μέλλον τους, αλλά και για τη σημασία του δημόσιου χώρου γενικά. Για τον ρόλο της ΠτΔ και κατά πόσο θα μπορούσε, μέσω συνταγματικής αλλαγής, να αποτελέσει αντίβαρο στο πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα. Μας μίλησε για την πολύπαθη Ουκρανία και την επίσκεψή της εκεί, για το πώς κοντράρεται σήμερα το διεθνές δίκαιο με το μοντέλο της δύναμης του ισχυρού. Καταλήξαμε όμως αισιόδοξα – λέγοντας για τη φιλοζωία, τη νομική αναγνώριση των δικαιωμάτων των ζώων και του περιβάλλοντος, για το πώς μπορεί ο συμβολικός ρόλος του/της ΠτΔ να «ανοιχτεί» προς την κοινωνία.  Όπως τονίζει και η ίδια, όταν είσαι δημόσιος λειτουργός έχεις ηθικό καθήκον να είναι αισιόδοξος, αλλιώς δεν μπορείς να επιφέρεις την αλλαγή. «Και ο χρόνος ευνοεί πάντα την αλλαγή». Συντελεστές: Ηχοληψία, Sounddesign: Κάκια Γκουδίνα | Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα  Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι είναι τελικά το τραύμα; Είναι πάντα αποτέλεσμα ενός μεγάλου γεγονότος ή μπορεί να γεννηθεί και από μια εμπειρία που για τους άλλους μοιάζει ασήμαντη; Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τις ψυχικές πληγές που όλοι, λίγο ή πολύ, κουβαλάμε και για τον τρόπο με τον οποίο αυτές επηρεάζουν τη ζωή, τις σχέσεις και το σώμα μας. Με αφορμή προσωπικές εμπειρίες, επιστημονικά δεδομένα και ιστορίες από την καθημερινότητα, αναζητούν τα σημάδια που αφήνει το τραύμα, από το άγχος και τις κρίσεις πανικού έως τις δυσκολίες στις ανθρώπινες σχέσεις. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτογνωσίας, της ψυχοθεραπείας, αλλά και της δημιουργικής έκφρασης μέσα από τη γραφή, την τέχνη, τον χορό και τη σωματική άσκηση ως δρόμους επεξεργασίας και θεραπείας. Η συζήτηση τους επεκτείνεται και στις διαφορές ανάμεσα στις παλαιότερες και τις νεότερες γενιές ως προς τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες, καταλήγοντας σε μια αισιόδοξη διαπίστωση: οι «ρωγμές» μας δεν είναι μόνο οι πληγές μας, αλλά και η πηγή της αυθεντικότητας, της δημιουργικότητας και της δύναμής μας. Γιατί όσο μεγαλώνουμε, δεν θεραπεύουμε μόνο τα τραύματά μας· μαθαίνουμε και να ζούμε πιο συμφιλιωμένοι με αυτά. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Αν σκεφτείτε όλα αυτά που σας συμβαίνουν καθημερινά και διαχρονικά, μπορείτε να τα κατατάξετε σε δύο βασικές ομάδες: στις επιτυχίες και στις αποτυχίες, και όπως είναι φυσικό, αισθάνεστε χαρά για το πρώτο και απογοήτευση, θυμό, θλίψη ή ενοχές για το δεύτερο. Όμως, επειδή όλα στη ζωή είναι πολύτιμα, θα μοιραστώ τα τέσσερα βήματα της κορυφαίας τεχνικής του αναλογισμού, που πιστεύω πως θα σας βοηθήσουν να αξιοποιείτε κάθε εμπειρία σας και να βγαίνετε κερδισμένοι μέσα από αυτήν, όποια προσωρινή έκβαση και αν είχε. Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως πρόσφατα είχατε ένα μεγάλο συμβόλαιο που περιμένατε να κλείσει, και ο πελάτης το ακύρωσε. Πώς βοηθάει ο αναλογισμός; Αναρωτηθείτε τι ακριβώς έγινε. Περιοριστείτε στα αντικειμενικά γεγονότα, χωρίς δικές σας ερμηνείες ή υποθέσεις. Γράψτε πότε σας ζήτησε ο πελάτης την πρόταση, πότε την στείλατε, πότε χρειάστηκαν επεξηγήσεις ή αναθεώρηση στα οικονομικά, πότε και πώς ανταποκριθήκατε. Δηλαδή μόνο τα γεγονότα και τίποτε άλλο, ώστε να μπορείτε να προχωρήσετε στο δεύτερο βήμα, όπου θα… Αναρωτηθείτε: Εγώ τι έκανα μέσα σε αυτά τα γεγονότα; Πώς λειτούργησα; Στο συγκεκριμένο παράδειγμα: έδωσα αρκετή ενέργεια, σκέψη και δημιουργικότητα να ετοιμάσω την πρότασή μου γι' αυτή τη δουλειά; Ασχολήθηκα με τις ανάγκες του πελάτη και όχι μόνο με τις δικές μου; Έστειλα την πρόταση στην ώρα της; Έκανα την κατάλληλη υποστήριξη όταν εκείνος ζήτησε επεξηγήσεις; Έδωσα καλύτερες τιμές ή κάποιες παραπάνω εναλλακτικές; Με άλλα λόγια, έδωσα το μάξιμουμ που μπορούσα; Αξιολογείστε πώς μπορεί η δική σας συμπεριφορά να έφερε αυτά τα αποτελέσματα ή όχι. Εξετάστε προσεκτικά και αντικειμενικά κατά πόσον τα αποτελέσματα επηρεάστηκαν από την δική σας στάση, οφείλονται εξ ολοκλήρου στην άλλη πλευρά, ή έχουν συμβεί και τα δύο. Ψάξτε αν η αντίδραση του άλλου μπορεί και να οφείλεται σε δικές σας συμπεριφορές ή επιλογές, γιατί μέχρι να φτάσουμε σε ένα αποτέλεσμα, μεσολαβεί μια διάδραση μεταξύ των δύο πλευρών. Σίγουρα, δεν μπορείτε να αλλάξετε την επιλογή της άλλης πλευράς, όμως μπορείτε να βρείτε σε ποιόν βαθμό την επηρεάσατε εσείς. Και τέλος… Έχοντας πάρει τη γνώση, το μάθημα, καταγράψτε: τι θα κάνω την επόμενη φορά; Τι έμαθα μέσα από αυτή την εμπειρία; Στα προηγούμενα βήματα έχετε εντοπίσει αρκετές πληροφορίες, ώστε να ξέρετε πώς μπορείτε να λειτουργήσετε καλύτερα στο μέλλον. Μένοντας στο συγκεκριμένο παράδειγμα με τον πελάτη που δεν έκλεισε το συμβόλαιο, έχετε μάθει όχι μόνο τι περισσότερο μπορείτε να κάνετε κατά τη διάρκεια της προσφοράς και της διαπραγμάτευσης, αλλά και κάποια περισσότερα πράγματα, πχ. μήπως χρειάζεται να γνωρίζετε καλύτερα τις ανάγκες των πελατών σας; Μήπως να διευρύνετε το πιθανό σας πελατολόγιο ή τις υπηρεσίες σας; Μήπως να μελετήσετε καλύτερα τον ανταγωνισμό σας και να εξελίξετε τις υπηρεσίες σας; Την πολύτιμη διαδικασία του αναλογισμού μπορείτε να την εφαρμόζετε όχι μόνο στα επαγγελματικά σας, αλλά και στις προσωπικές, φιλικές, οικογενειακές σας σχέσεις, και να βγαίνετε πάντα κερδισμένοι. 

Αν σας ζητούσαν να ζωγραφίσετε ένα σπίτι μέσα σε δέκα δευτερόλεπτα, πιθανότατα θα σχεδιάζατε το ίδιο γνωστό σπιτάκι με το τρίγωνο για σκεπή. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό; Και γιατί το ίδιο σχέδιο εμφανίζεται στις ζωγραφιές τόσων παιδιών, ακόμη κι αν δεν ζουν σε τέτοια σπίτια; Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε πώς δημιουργούνται τα στερεοτυπικά σχέδια, τι μας λέει η επιστημονική έρευνα για τον τρόπο που σκέφτονται τα παιδιά όταν ζωγραφίζουν και πώς οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά διαμορφώνουν το δικό τους οπτικό λεξιλόγιο. Θα ανακαλύψουμε γιατί το γνωστό σπιτάκι δεν είναι έλλειψη φαντασίας, αλλά ένα φυσικό βήμα στην ανάπτυξη της σκέψης και της δημιουργικότητας, και θα δούμε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τα παιδιά να εμπλουτίσουν τον τρόπο με τον οποίο παρατηρούν και αποτυπώνουν τον κόσμο γύρω τους.

Το εικοστό τρίτο επεισόδιο του «Deep Thought» είναι το τελευταίο της σεζόν! Σήμερα μιλάμε για 1+2 ταινίες που μας καθήλωσαν όταν ήμασταν νέοι: Ρίντλεϊ Σκοτ, Μπερνάρντο Μπερτολούτσι, Στίβεν Σπίλμπεργκ. Καλή σας ακρόαση, καλές ταινίες και σειρές, καλά βιβλία, καλά μπάνια, και ραντεβού τον Σεπτέμβριο!

Το «ριφιφί» στην Τράπεζα Εργασίας το 1992 παραμένει μία από τις πιο εντυπωσιακές και μυστηριώδεις ληστείες που έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα. Μια υπόθεση που συνδύασε κινηματογραφική οργάνωση, αστυνομικό μυστήριο και έναν θρύλο που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Λίγες ημέρες πριν από τα Χριστούγεννα του 1992, οι υπάλληλοι του υποκαταστήματος της Τράπεζας Εργασίας στην οδό Καλλιρρόης έρχονται αντιμέτωποι με ένα πρωτοφανές θέαμα. Δεκάδες τραπεζικές θυρίδες έχουν αδειάσει, χωρίς να υπάρχουν ίχνη παραβίασης στις εισόδους ή στα συστήματα ασφαλείας. Η απάντηση βρίσκεται κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια τους. Οι δράστες είχαν ανοίξει ένα υπόγειο τούνελ μήκους περίπου 25 μέτρων, ξεκινώντας από την κοίτη του Ιλισσού. Με εξοπλισμό που θύμιζε εργοτάξιο, ράγες και βαγονέτο για την απομάκρυνση των χωμάτων, εργάστηκαν επί εβδομάδες χωρίς να γίνουν αντιληπτοί. Η ακρίβεια του σχεδίου, η γνώση του χώρου και η απόλυτη μυστικότητα της επιχείρησης έκαναν πολλούς να μιλήσουν για το «τέλειο έγκλημα». Η αστυνομική έρευνα υπήρξε εκτεταμένη. Εξετάστηκαν δεκάδες σενάρια, αναζητήθηκαν πιθανοί συνεργοί και δεν έλειψαν οι υποψίες για εσωτερική πληροφόρηση. Ωστόσο, παρά τις έρευνες και τις καταθέσεις, οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ και η υπόθεση έμεινε ανεξιχνίαστη. Με τα χρόνια, το ριφιφί της Καλλιρρόης πέρασε από τις σελίδες του αστυνομικού δελτίου στη σφαίρα του θρύλου. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Τι σημαίνει να είσαι μητέρα όταν το παιδί σου έχει πλέον ενηλικιωθεί; Και πώς αλλάζει η σχέση όταν τα παιδιά γίνονται 25, 30 ή και 40 ετών, αλλά οι οικονομικές συνθήκες τα κρατούν συχνά στο πατρικό σπίτι; Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη δύσκολη μετάβαση από τη διαρκή φροντίδα στην ισότιμη σχέση με τα ενήλικα παιδιά. Με αφορμή την εξομολόγηση μιας φίλης που δηλώνει πως «βαρέθηκε να είναι μάνα», εξετάζουν πώς οι γονείς μπορούν να αποδεχτούν ότι ο ρόλος τους εξελίσσεται, χωρίς να χάνεται η αγάπη και η σύνδεση. Η κουβέντα αγγίζει τις οικονομικές δυσκολίες που καθυστερούν την ανεξαρτητοποίηση των νέων, τη συγκατοίκηση γονιών και ενήλικων παιδιών, αλλά και τις καθημερινές συνήθειες που συχνά διαιωνίζουν μια σχέση εξάρτησης. Πότε η φροντίδα γίνεται υπερπροστασία; Πότε η βοήθεια μετατρέπεται σε παρέμβαση; Μιλούν για το «σύνδρομο της άδειας φωλιάς», τη σημασία του να αποκτήσουν οι γονείς ξανά προσωπικούς στόχους, ενδιαφέροντα και χρόνο για τον εαυτό τους, καθώς και για τα όρια που χρειάζονται ώστε η σχέση με τα παιδιά να παραμείνει υγιής. Συζητούν επίσης για τις παρεμβάσεις στις προσωπικές επιλογές των παιδιών, τον ρόλο των παππούδων και των γιαγιάδων, αλλά και τη σημασία του αμοιβαίου σεβασμού όταν οι οικογενειακοί δεσμοί περνούν σε μια νέα φάση. Ένα επεισόδιο για τη μητρότητα που δεν τελειώνει ποτέ, αλλάζει όμως μορφή. Γιατί τα ενήλικα παιδιά δεν χρειάζονται διαρκή έλεγχο· χρειάζονται εμπιστοσύνη, στήριξη όταν τη ζητήσουν και γονείς που συνεχίζουν να ζουν τη δική τους ζωή. Η μεγαλύτερη πρόκληση ίσως δεν είναι να μεγαλώσεις ένα παιδί, αλλά να το αφήσεις να σταθεί μόνο του.

Στις ατομικές μου συνεδρίες, συχνά βλέπω ανθρώπους που νιώθουν ότι βιώνουν την αίσθηση του θύματος μέσα στις κοντινές τους σχέσεις, είτε αυτές είναι προσωπικές, οικογενειακές, επαγγελματικές, φιλικές. Γι' αυτό θα μοιραστώ κάποιες σημαντικές ενδείξεις που αν σας συμβαίνουν, είναι πολύ πιθανό να θυματοποιείστε μέσα στις κοντινές σας σχέσεις, και τους τρόπους για να σταματήσετε να είστε θύματα εκμετάλλευσης! Αν έχετε την τάση να συγχωρείτε εύκολα. Μήπως είστε από τους ανθρώπους που όταν τους στριμώχνουν ή δεν τους φέρονται καλά, λέτε δεν πειράζει, και συγχωρείτε συμπεριφορές που σας υποτιμούν; Ελέγξτε μήπως οι κοντινοί σας άνθρωποι βάζουν σε χαμηλή προτεραιότητα και εσείς το δέχεστε, κάνετε τα στραβά μάτια, είτε γιατί δεν θέλετε να συγκρουστείτε, είτε γιατί φοβάστε μήπως τους δυσαρεστήσετε. Προσέξτε τι και ποιους συγχωρείτε, γιατί είναι άλλο δεν κρατώ πικρό συναίσθημα και άλλο ανέχομαι μια επαναλαμβανόμενη κακή συμπεριφορά.  Αν βρίσκετε πάντα δικαιολογίες και «χρυσώνετε το χάπι» στον εαυτό σας. Η θετική προσέγγιση στην ζωή σημαίνει ότι εστιάζετε στις θετικές πλευρές των καταστάσεων και των ανθρώπων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν βλέπετε τις αρνητικές ή τις καμουφλάρετε με δικαιολογίες. Αν για παράδειγμα ο δικός σας άνθρωπος συνηθίζει να σας κακομιλάει ή να σας προσβάλει μπροστά σε άλλους, μην πείτε «Ελα μωρέ, δεν πειράζει, κατά βάθος μ' αγαπάει». Θυμηθείτε πως η ανθεκτικότητα είναι αρετή, η ανεκτικότητα όχι! Αν έχετε την τάση να τρέχετε για όλους και για όλα. Ελέγξτε μήπως είστε πάντα βολικοί, λέτε ναι σε ότι σας ζητάνε, και υπερ-προσφέρετε με την ελπίδα ότι έτσι θα σας εκτιμήσουν, θα σας αγαπήσουν, θα πάρετε το «ευχαριστώ» τους και θα σας λένε «καλό άνθρωπο»; Επειδή στην πράξη συμβαίνει το αντίθετο, ξεκινήστε τα «όχι» βάζοντας όρια! Αν στα δύσκολα, είστε πάντα εσείς εκείνος που θα τρέξει να σώσει τα πράγματα. Είτε στη δουλειά, είτε στα προσωπικά σας, μήπως είστε εσείς εκείνος από τον οποίο οι άλλοι περιμένουν να τρέξετε να βρείτε τις λύσεις; Μήπως τους έχετε μάθει να επαναπαύονται πάνω σας και να αποφεύγουν τις ευθύνες τους γιατί εσείς έχετε δηλώσει παντοδυναμία; Σας προτείνω την επόμενη φορά που θα έρθει κάτι δύσκολο, να συνεργαστείτε, αλλά μην το αναλάβετε εξ ολοκλήρου εσείς: βάλτε και τους άλλους στο παιχνίδι! Αν νιώθετε ενοχές και ανασφάλειες. Αν συνηθίζετε να υποτιμάτε τον εαυτό σας, αν η αυτοεικόνα και η αυτοεκτίμησή σας είναι χαμηλές, αν συχνά για ότι αρνητικό συμβεί ψάχνεστε μήπως φταίτε εσείς, τότε είναι πολύ εύκολο για τους άλλους να σας εκμεταλλευτούν, και εσείς να το ανέχεστε γιατί πιστεύετε ότι δεν αξίζετε κάτι καλύτερο. Ο τρόπος για να το αντιμετωπίσετε είναι μέσα από το εσωτερικό ταξίδι, ανακάλυψης της δικής σας δύναμης, της αποδοχής του εαυτού σας με τα καλά και τις αδυναμίες του. θα πατήσετε πολύ καλύτερα στα πόδια σας και θα ξεκινήσετε να αξιολογείτε αντικειμενικά και δίκαια τις καταστάσεις, χωρίς να ρίχνετε υπέρμετρο φταίξιμο στον εαυτό σας.

Συχνά αναρωτιόμαστε γιατί κάποιοι άνθρωποι παραμένουν σε σχέσεις που τους πληγώνουν. Ίσως όμως η πιο δύσκολη ερώτηση είναι όταν αυτός ο άνθρωπος είμαστε εμείς. Σε αυτό το επεισόδιο εξερευνούμε τι συμβαίνει στον ψυχισμό όταν ο πόνος γίνεται οικείος, πώς οι πρώιμες εμπειρίες προσκόλλησης επηρεάζουν τις επιλογές μας στις ενήλικες σχέσεις και γιατί η αγάπη συγχέεται τόσο συχνά με την αγωνία, την αναμονή και την αβεβαιότητα. Θα μιλήσουμε για την επανάληψη των τραυματικών μοτίβων, τη βιολογία της προσκόλλησης, τη δύναμη της ντροπής, τον φόβο της εγκατάλειψης και το γιατί η αποχώρηση από μια επιβλαβή σχέση είναι συχνά πολύ πιο δύσκολη από όσο φαίνεται στους άλλους. Γιατί τελικά, δεν μένουμε επειδή αγαπάμε τον πόνο. Μένουμε γιατί κάποτε μάθαμε ότι έτσι μοιάζει η αγάπη. Και η θεραπεία αρχίζει όταν αποκτούμε το θάρρος να ξαναγράψουμε αυτή την ιστορία.

Στο 210ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Μια διαφορετική προσέγγιση της διαπραγμάτευσης», μιλάμε για μια τακτική που μπορεί να επηρεάσει καθοριστικά το αποτέλεσμα μιας επαγγελματικής συμφωνίας: την αρχική υψηλή απαίτηση. Στο podcast εξετάζουμε πώς μια πρώτη, αρκετά φιλόδοξη πρόταση μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο αναφοράς και να κάνει την επόμενη, χαμηλότερη απαίτηση να φαίνεται πιο λογική και αποδεκτή. Δεν πρόκειται όμως για μια τεχνική που εφαρμόζεται μηχανικά, ούτε ταιριάζει σε όλους. Αναλύουμε γιατί χρειάζεται αυτοπεποίθηση, ψυχραιμία, εμπειρία και σωστή ανάγνωση του συνομιλητή, αλλά και πού βρίσκεται το όριο ανάμεσα στο «ζητάω ψιλά» και στο «χάνω τη συμφωνία πριν καν ξεκινήσει». Γιατί στη διαπραγμάτευση, ο πρώτος αριθμός έχει δύναμη. Όμως αυτό που κάνει τη διαφορά δεν είναι η υπερβολή, αλλά το μέτρο, η στρατηγική και η ικανότητα να οδηγήσεις τη συζήτηση προς ένα “ναι” που έχει πραγματική αξία.

«Τα καρπούζια δεν είναι μπλε!» Μια φράση που σχεδόν όλοι έχουμε πει ή έχουμε σκεφτεί μπροστά σε μια παιδική ζωγραφιά. Τι θα γινόταν όμως αν, πριν τη διόρθωση, επιλέγαμε την περιέργεια; Σε αυτό το επεισόδιο δεν μιλάμε πραγματικά για καρπούζια. Μιλάμε για τον τρόπο που στεκόμαστε απέναντι στη δημιουργία ενός παιδιού και για το πώς οι λέξεις μας μπορούν να του δώσουν χώρο να συνεχίσει να φαντάζεται.

Το εικοστό δεύτερο επεισόδιο του «Deep Thought» είναι μονοθεματικό: ΒΙΒΛΙΟ! Και, όπως πάντα, δίνουμε άκρως τολμηρές απαντήσεις σε άβολα κρίσιμες ερωτήσεις: «Γιατί διαβάζω ένα πολυδιαφημισμένο μυθιστόρημα και βαριέμαι τη ζωή μου;» Μην ανησυχείς, συμβαίνει ΠΟΛΥ πιο συχνά από όσο νομίζεις. «Μπορείτε να μου προτείνετε βιβλία για τις διακοπές;» Ναι, αμέ! Έχουμε LGBT literature από Πατάκη, Southern noir από Gutenberg, και φεμινιστική λογοτεχνία από Εστία. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podacst, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν ένα φαινόμενο που πολλοί έχουν ζήσει αλλά λίγοι παραδέχονται: γιατί οι διακοπές, αντί να σώζουν μια σχέση, συχνά την οδηγούν στα όριά της. Αφορμή είναι η διαδεδομένη πεποίθηση ότι ένα ρομαντικό ταξίδι μπορεί να ανανεώσει έναν κουρασμένο δεσμό. Οι δύο τους υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αυταπάτες των ζευγαριών. Τα προβλήματα που υπάρχουν στην καθημερινότητα δεν εξαφανίζονται επειδή αλλάζει το σκηνικό. Αντίθετα, μεταφέρονται και συχνά μεγεθύνονται όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται μαζί όλο το εικοσιτετράωρο, χωρίς τις αποστάσεις και τις διεξόδους που προσφέρει η καθημερινή ζωή. Η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις υπερβολικές προσδοκίες που συνοδεύουν τις διακοπές: το ειδυλλιακό δωμάτιο, το ηλιοβασίλεμα, τα καινούργια ρούχα και η ελπίδα ότι ο έρωτας θα αναζωπυρωθεί. Όμως, όπως επισημαίνουν, κανένας προορισμός δεν μπορεί να λύσει προβλήματα που παραμένουν άλυτα στην πόλη. Αντίθετα, οι διαφορές στο πρόγραμμα, στις ανάγκες και στις επιθυμίες γίνονται συχνά αφορμή για εντάσεις και καβγάδες. Το βασικό συμπέρασμα είναι απλό: οι διακοπές δεν μπορούν να σώσουν μια προβληματική σχέση. Μπορούν όμως να γίνουν πολύ πιο ευχάριστες όταν σταματήσουμε να τις φορτώνουμε με υπερβολικά ρομαντικά οράματα και επικεντρωθούμε στο να περάσουμε καλά, πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως ζευγάρι. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Με αφορμή την κυκλοφορία της νέας κινηματογραφικής παραγωγής «The Birthday Party», συναντάμε έναν από τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες και ενορχηστρωτές της γενιάς του, τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο. Η ταινία του Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεθ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, διαδραματίζεται στα τέλη της δεκαετίας του 1970 σε ένα ιδιωτικό νησί του Ιονίου. Πρωταγωνιστής είναι ένας πανίσχυρος Έλληνας μεγιστάνας, τον οποίο υποδύεται ο Γουίλεμ Νταφόε, σε μια ιστορία όπου η χλιδή, η εξουσία και τα οικογενειακά μυστικά συνυπάρχουν κάτω από τον καυτό ήλιο του ελληνικού καλοκαιριού. Η ταινία κυκλοφορεί στους ελληνικούς κινηματογράφους στις 2 Ιουλίου από τη Heretic, ενώ το original motion picture soundtrack κυκλοφορεί ψηφιακά στις 26 Ιουνίου από τη Minos EMI, a Universal Music Company. Το soundtrack υπογράφει ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος, ο οποίος δίνει τον μουσικό τόνο σε αυτό το ατμοσφαιρικό δράμα, ενώ παράλληλα παρουσιάζει μια ιδιαίτερη, σκοτεινή και βαθιά κινηματογραφική διασκευή του κλασικού «Don't Let Me Be Misunderstood», ερμηνευμένη από τον Γουίλεμ Νταφόε και τη Czech Studio Orchestra. Ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος είναι συνθέτης, ενορχηστρωτής και πιανίστας με διεθνή παρουσία. Έργα του έχουν παρουσιαστεί και ηχογραφηθεί σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία και Αυστραλία, ενώ έχει συνεργαστεί με κορυφαίες προσωπικότητες και οργανισμούς της μουσικής, ανάμεσά τους ο Alexandre Desplat, ο Michel Legrand, οι Canadian Brass, η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, η Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και η Ελληνική Συμφωνική Ορχήστρα Νέων. Παράλληλα αποτελεί μία από τις πιο δημιουργικές και πολυσχιδείς παρουσίες της ελληνικής μουσικής σκηνής, κινούμενος με την ίδια άνεση ανάμεσα στη συμφωνική μουσική, το θέατρο, τον κινηματογράφο και το ελληνικό τραγούδι. Στη συζήτησή μας μιλά για τη δημιουργία της μουσικής του «The Birthday Party», τις ηχογραφήσεις στην Πράγα, τη σχέση του με τον κινηματογράφο, τις διασκευές που κάνει, το «Σπιρτόκουτο The Musical» και τα επόμενα καλλιτεχνικά του σχέδια. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο 209ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ένας απλός οδηγός για να καταλαβαίνετε τους πολύ έξυπνους άνθρωπους», μιλάμε για τα σημάδια που μπορεί να αποκαλύψουν μια σπάνια ευφυΐα μέσα σε μια επαγγελματική συζήτηση. Στο επιχειρείν, η επικοινωνία είναι καθημερινή υπόθεση. Συνομιλείτε με συνεργάτες, υποψήφιους εργαζόμενους, πελάτες, ανταγωνιστές και ανθρώπους που μπορεί να επηρεάσουν την πορεία της επιχείρησής σας. Το ερώτημα είναι: μπορείτε να καταλάβετε πότε απέναντί σας βρίσκεται ένα πραγματικά δυνατό μυαλό; Στο podcast αναλύουμε 7 ενδείξεις ευφυΐας: από τις σωστές ερωτήσεις και την άνεση του “δεν γνωρίζω”, μέχρι την ικανότητα αλλαγής άποψης, την απλοποίηση σύνθετων θεμάτων, τη σύνδεση φαινομενικά άσχετων πραγμάτων, την ουσιαστική ακρόαση και το έξυπνο χιούμορ. Γιατί ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος δεν ξεχωρίζει απαραίτητα από αυτά που δηλώνει ότι ξέρει. Ξεχωρίζει από τον τρόπο που σκέφτεται, ακούει, ρωτά, μαθαίνει και συνδέει τα δεδομένα γύρω του.

Η Κίνα παρουσιάζει το παράδοξο να είναι μια κομμουνιστική χώρα που έχει υιοθετήσει μια μορφή καπιταλισμού ή, όπως τον αποκαλεί το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, «σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά». Μάλιστα, ο μεγαλύτερος καπιταλιστής στην Κίνα είναι το ίδιο το Κομμουνιστικό Κόμμα. Πώς λειτουργεί ο καπιταλισμός στην Κίνα; Ποια είναι η σχέση του Κομμουνιστικού Κόμματος με τις ιδιωτικές επιχειρήσεις της χώρας; Τι είναι το σύστημα του «μαστιγίου και του καρότου»; Πώς επηρεάζει αυτό το σύστημα την οικονομική ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητα στην Κίνα; Ποιες είναι οι επιπτώσεις του για τις ξένες εταιρείες και για τις χώρες που επιδιώκουν να προσελκύσουν ιδιωτικές επενδύσεις από την Κίνα; Και ποιες είναι οι προοπτικές της κινεζικής οικονομίας; Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, μιλήσαμε με την Ning Leng, Επίκουρη Καθηγήτρια στη Σχολή Δημόσιας Πολιτικής McCourt του Πανεπιστημίου Georgetown και κορυφαία ειδικό στην πολιτική οικονομία της Κίνας και της Παγκόσμιας Κίνας, καθώς και στις θεσμικές επιπτώσεις του αυταρχισμού. Αυτή η συζήτηση αποτελεί μέρος της σειράς podcast του Κινεζικού Προγράμματος του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων σε συνεργασία με το "Ti Kosmos podcast". Παρουσιάστρια του podcast είναι η Μαριλίζα Αναστασοπούλου. Το Κινεζικό Πρόγραμμα του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων (Ι.ΔΙ.Σ.) προωθεί τη συστηματική μελέτη της σύγχρονης Κίνας στην Ελλάδα, επιδιώκοντας να προσφέρει σε βάθος κατανόηση της ιστορικής εξέλιξης, των αντιθέσεων, των πολιτικών οικονομικών και κοινωνικών διεργασιών, καθώς και του παγκόσμιου ρόλου της σύγχρονης Κίνας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το Πρόγραμμα, δείτε https://chinaprogram.gr

Γιατί το παιδί κάνει δύο γραμμές και ζητάει αμέσως άλλο χαρτί; Είναι σπατάλη ή κρύβεται κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή τη συμπεριφορά; Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τη σχέση των παιδιών με το χαρτί, τη δημιουργικότητα και τη διαδικασία της ζωγραφικής. Ποιες ανάγκες μπορεί να καλύπτει το «καινούριο χαρτί»; Πώς αλλάζει αυτή η συμπεριφορά καθώς το παιδί μεγαλώνει; Και γιατί η ανησυχία του ενήλικα για τη σπατάλη, τα υλικά και το περιβάλλον είναι απολύτως δικαιολογημένη; Ίσως τελικά το παιδί να μη ζητάει απλώς ένα καινούργιο χαρτί. Ίσως να ζητάει μια καινούργια αρχή.

«Ζούμε για να πληρώνουμε τις τράπεζες», «Ε και τι θα γινόταν αν βγαίναμε από το ευρώ;». Ερωτήσεις σαν κι αυτές ακούγονται συχνά στον δημόσιο διάλογο, ακόμα και από έμπειρους επαγγελματίες. Αν εξαιρέσουμε τα περίπλοκα εργαλεία με τα οποία λειτουργούν οι σύγχρονες οικονομίες —τα κράτη, οι τράπεζες, οι επιχειρήσεις αλλά και οι πολίτες— σε μια παγκοσμιοποιημένη αγορά, τι είναι αυτό που κάνει τόσους Έλληνες να μην καταλαβαίνουν τη λειτουργία των τραπεζών, του νομίσματος ή τον προστατευτικό ρόλο της Τράπεζας της Ελλάδος; Καλέσαμε τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννη Στουρνάρα για να μας εξηγήσει, με τον μεταδοτικό και προσιτό του λόγο, τα κενά του οικονομικού αλφαβητισμού στην Ελλάδα και να μοιραστεί τους λόγους για τους οποίους παραμένει αισιόδοξος για το μέλλον. Συντελεστές: Κάμερα - Μοντάζ: Κάκια Γκουδίνα | Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Μουσική επεισοδίου: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio