Τα Podcasts της ATHENS VOICE
Η δολοφονία του Μένη Κουμανταρέα σημειώθηκε το βράδυ της 5ης Δεκεμβρίου 2014 στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη. Ο 83χρονος συγγραφέας είχε βγει για φαγητό με φίλο του και επέστρεψε για λίγο στο σπίτι του, χωρίς όμως να ξαναεμφανιστεί. Λίγο αργότερα εντοπίστηκε νεκρός στο υπνοδωμάτιο, με σημάδια κακοποίησης και στραγγαλισμού. Δράστες ήταν δύο νεαροί άνδρες που τον περίμεναν στην είσοδο της πολυκατοικίας με σκοπό να τον ληστέψουν. Όταν εκείνος αρνήθηκε να αποκαλύψει πού είχε χρήματα, τον ξυλοκόπησαν και τελικά τον στραγγάλισαν. Ο ένας από αυτούς γνώριζε προσωπικά το θύμα και εκμεταλλεύτηκε αυτή τη σχέση, καθώς ήξερε ότι είχε πρόσφατα λάβει μεγάλο χρηματικό ποσό. Κατά τη δίκη αποκαλύφθηκαν και πτυχές της προσωπικής ζωής του συγγραφέα, καθώς και η σχέση του με τον έναν κατηγορούμενο, τον οποίο βοηθούσε οικονομικά. Αρχικά καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη, όμως σε δεύτερο βαθμό η ποινή τους μειώθηκε στα 15 χρόνια λόγω αναγνώρισης ελαφρυντικών. Ωστόσο, μετά από αναίρεση του Άρειου Πάγου και επανεκδίκαση της υπόθεσης, το δικαστήριο επέβαλε εκ νέου ισόβια κάθειρξη στους δύο κατηγορούμενους, μαζί με επιπλέον ποινή φυλάκισης για απόπειρα ληστείας. Παράλληλα, δεν τους αναγνωρίστηκαν ελαφρυντικά, γεγονός που οδήγησε στην επιστροφή τους στη φυλακή. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλούν για το «sexalescenza» που περιγράφει τη λεγόμενη «δεύτερη εφηβεία» μετά τα 60 όπως λένε οι Ιταλοί. Οι δυο τους αναλύουν αυτή τη φάση ως μια περίοδο αναζωογόνησης, ελευθερίας και επαναπροσδιορισμού της ζωής, όπου οι άνθρωποι απαλλάσσονται από ρόλους (γονεϊκούς, επαγγελματικούς ή κοινωνικούς) και αρχίζουν να ζουν πιο αυθόρμητα. Τονίζεται ότι, ειδικά μετά την εμμηνόπαυση στις γυναίκες, υπάρχει συχνά μια ισχυρή αίσθηση του πεπερασμένου χρόνου, που λειτουργεί ως κίνητρο για ταξίδια, κοινωνικότητα και νέες εμπειρίες. Οι γυναίκες εμφανίζονται πιο ενεργές και απελευθερωμένες από τους άνδρες, οι οποίοι συχνά παρουσιάζονται πιο αποσυρμένοι. Μέσα από παραδείγματα καθημερινής ζωής, περιγράφεται μια «αντιστροφή της εφηβείας»: παρέες ηλικιωμένων που διασκεδάζουν, ταξιδεύουν και ζουν με ένταση και χαρά.
Σήμερα θα σας περιγράψω κάποιες συμπεριφορές που συχνά μπορεί να προσπερνάτε στην ανάγκη σας να μην χαλάσετε μια σχέση ή μια φιλία, όμως τελικά, οι άνθρωποι που δεν αξίζουν την εμπιστοσύνη σας, το δείχνουν με την στάση τους, γι' αυτό χρειάζεται να την παρατηρείτε, ώστε να μην εμπιστεύεστε εύκολα και επενδύετε σε λάθος ανθρώπους. Όταν τα λόγια δεν συμβαδίζουν με τις πράξεις: Δώστε προσοχή όχι μόνο στο τι σας λέει κάποιος, αλλά κυρίως στο αν ο τρόπος που φέρεται συμβαδίζει με αυτά που λέει ή υπόσχεται. Ειδικά αν κάποιος σας λέει ότι θέλει το καλό σας ή ότι θέλει να σας βοηθήσει και να σας στηρίξει, και μετά οι πράξεις του δείχνουν το αντίθετο! Πολλοί άνθρωποι μιλάνε όμορφα, ευγενικά, δείχνουν ενδιαφέρον, είναι διαχυτικοί όταν τους βλέπετε, ή μπορεί να σας υπόσχονται κάτι, και όταν τους τηλεφωνήσετε ή στείλετε μήνυμα να μην απαντούν. Όταν κριτικάρει άσχημα ανθρώπους που δεν είναι παρόντες: Το κουτσομπολιό είναι γενικά μια συμπεριφορά που πρέπει να σας προβληματίζει: όταν δείτε πως κάποιος συστηματικά κουτσομπολεύει με κακή πρόθεση ανθρώπους πίσω από την πλάτη τους, μη φανταστείτε πως το κάνει επειδή σας εμπιστεύεται: με τον τρόπο του σας δείχνει το χαρακτήρα του και είναι θέμα χρόνου να κάνει το ίδιο και για σας, με πρώτη ευκαιρία. Όταν σαμποτάρει υπόγεια αυτό που θέλετε να κάνετε, ενώ σαν πρόθεση, δηλώνει ότι θέλει να σας βοηθήσει. Για παράδειγμα, έχετε μια ωραία ιδέα και ζητάτε τη γνώμη του προϊσταμένου σας. Εκείνος απαντάει θετικά, αλλά σας λέει πως μπορεί να μην αρέσει στην διοίκηση και καλό είναι να την δουλέψετε μόνος σας και να την δείτε πρώτα μαζί του. Δηλαδή, ενώ λεκτικά σας υποστηρίζει, στην ουσία, σας βάζει αμφιβολία και θέλει να ελέγξει τη δουλειά σας, ώστε να μην φανεί η δική σας δημιουργία στους ανώτερους. Όταν δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για τα αποτελέσματα στην ζωή του και την περνάει στους άλλους: Όταν κάποιος σας διηγείται την ιστορία του, καμαρώνει για τις επιτυχίες του, ενώ για ότι έχει πάει στραβά, το ρίχνει στους άλλους και στις συνθήκες. Είναι ένας άνθρωπος που αργότερα θα σας φορτώσει με ενοχές που δεν σας ανήκουν. Όταν προσβάλει, λέγοντας ότι κάνει χιούμορ: Υπάρχουν άνθρωποι που πετάνε καυστικά σχόλια, ειρωνείες ακόμα και κακίες και τα λένε γελώντας, δήθεν για αστείο! Αυτή τη συμπεριφορά να την προσέχετε, αν είστε καλοπροαίρετοι και έχετε την τάση να ανέχεστε τέτοια σχόλια εύκολα, προκειμένου να μην χαλάσετε την ατμόσφαιρα. Όταν σπέρνει αμφιβολίες με πρόφαση ότι εκφράζει την ανησυχία του: Είναι μια στάση που ακόμα και κοντινοί άνθρωποι μπορεί να υιοθετήσουν, ειδικά αν αυτό που εσείς ονειρεύεστε, πιθανά θα το ήθελαν κι εκείνοι, αλλά δεν το τολμούν. Εδώ δεν αναφέρομαι σε κάποιον που ενδιαφέρεται αυθεντικά να σας βοηθήσει να δείτε όλες τις πιθανότητες, αλλά σε κάποιον που συστηματικά σας τονίζει την αρνητική έκβαση σε κάθε νέο σας ξεκίνημα. Θυμηθείτε πως η εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται, και την αξίζετε!
Στο 201o επεισόδιο του podcast Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Επιχειρήσεις χωρίς τριβές δεν υπάρχουν», βάζουμε στο τραπέζι μια πραγματικότητα που συχνά αποσιωπάται. Οι επιχειρήσεις δεν είναι ταινίες. Δεν λειτουργούν με απόλυτη αρμονία, ούτε οι ιδρυτές είναι πάντα ευθυγραμμισμένοι. Στην πράξη, οι τριβές δεν είναι εξαίρεση - είναι ο κανόνας. Σε αυτό το podcast αναλύουμε τις πιο συχνές πηγές έντασης μεταξύ συνιδρυτών: διαφωνίες στο όραμα, ανισορροπία στη δέσμευση, συγκρούσεις γύρω από χρήματα και μετοχές, διαφορετικοί τρόποι λήψης αποφάσεων, αλλά και ζητήματα προσωπικότητας και επικοινωνίας. Παράλληλα, δίνουμε πρακτικές κατευθύνσεις για το πώς μπορούν αυτές οι τριβές να διαχειριστούν πριν εξελιχθούν σε κρίση — με σαφήνεια ρόλων, δομημένες διαδικασίες και ειλικρινή επικοινωνία. Γιατί το θέμα δεν είναι να αποφύγετε τις συγκρούσεις. Το θέμα είναι να μην αφήσετε τις συγκρούσεις να διαλύσουν την επιχείρηση.
Η σειρά «Χώρες κομμένες στα δύο» είναι ένα νέο αφηγηματικό podcast που επιστρέφει σε μεγάλες ιστορικές διαιρέσεις του σύγχρονου κόσμου. Σε κάθε επεισόδιο βλέπουμε πώς μια χώρα που ήταν κάποτε ενιαία κατέληξε να χωριστεί, τι προηγήθηκε, τι ακολούθησε και πώς αυτές οι ιστορικές τομές επηρέασαν όχι μόνο τους χάρτες, αλλά και τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων. Στο πρώτο επεισόδιο του podcast «Χώρες κομμένες στα δύο» ξεκινάμε από την Κορέα, ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας χώρας που χωρίστηκε στα δύο και δεν ξαναενώθηκε ποτέ. Ακολουθούμε, με απλό και χρονολογικό τρόπο, την πορεία από την ιαπωνική κατοχή στη διαίρεση του 1945, στον πόλεμο της Κορέας και στη μόνιμη γραμμή που εξακολουθεί να χωρίζει μέχρι σήμερα τη Βόρεια από τη Νότια Κορέα.
Στο ενδέκατο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς διαχειρίζεστε τον σύντροφό σας όταν συνειδητοποιείτε ένα πρόβλημα υγείας που έχει και εκείνος αρνείται να το αναγνωρίσει;» «Υπάρχει κόσμος που πιστεύει πως εξωγήινοι κυκλοφορούν και ζουν δίπλα μας. Εσείς τι λέτε;» «Η κολλητή μου θέλει να κεράσει escape room στα γενέθλιά της, και εγώ προτίθεμαι να φάω τα νύχια των ποδιών μου παρά να μπω σε τέτοιο πράγμα. Θα μου βρείτε μια καλή δικαιολογία για να της αλλάξω γνώμη;» Εν-νο-εί-ται. Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν ένα φαινόμενο που προβληματίζει πολύ κόσμο: μακροχρόνιες σχέσεις όπου το σεξ έχει εκλείψει, αλλά παραμένει απαγορευμένη κάθε εξωσυζυγική επαφή. Με αφορμή πραγματικές ιστορίες, εξετάζουν πώς και γιατί η σεξουαλική επιθυμία φθίνει μέσα στα χρόνια λόγω βιολογικών αλλαγών, ψυχολογικών παραγόντων, ρουτίνας, συγκρούσεων ή έλλειψης επικοινωνίας. Αναδεικνύουν τη σημασία της οικειότητας, της ειλικρίνειας και της σεξουαλικής έκφρασης ως βασικών στοιχείων μιας υγιούς σχέσης, ενώ τονίζουν ότι η απουσία σεξ δεν είναι ποτέ απλώς «φυσική», αλλά συχνά συνδέεται με βαθύτερα συναισθηματικά ζητήματα. Παράλληλα, θέτουν το ηθικό ερώτημα: είναι δίκαιο να στερείς από τον σύντροφό σου τη σεξουαλική ζωή επειδή εσύ δεν την επιθυμείς; Καταλήγουν ότι τέτοιες σχέσεις συχνά στηρίζονται στον φόβο, τη συνήθεια ή την ανασφάλεια και όχι στην αληθινή σύνδεση, προτείνοντας μεγαλύτερη ειλικρίνεια, αυτοκριτική και επαναδιαπραγμάτευση των ορίων. Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Σε αυτό το δεύτερο μέρος, «κατεβαίνουμε» εκεί όπου ο γυναικείος οργασμός παύει να είναι απλώς μια σωματική εμπειρία και αποκαλύπτεται ως κάτι βαθιά κοινωνικό, διαγενεακό και υπαρξιακό. Ξεκινώντας από τον μύθο του Τειρεσία —του μόνου που έζησε και ως άνδρας και ως γυναίκα— ανοίγουμε το ερώτημα: Τι είναι αυτό στη γυναικεία απόλαυση που ιστορικά δεν αντέχεται να ειπωθεί; Γιατί τιμωρείται η γνώση της; Και γιατί μέχρι σήμερα παραμένει κάτι που υπάρχει, αλλά δεν φαίνεται; Από τον μύθο περνάμε στη σύγχρονη πραγματικότητα. Μιλάμε για τη σχέση μητέρας-κόρης και το πώς η σεξουαλικότητα δεν διδάσκεται μόνο με λόγια, αλλά μεταδίδεται μέσα από βλέμματα, σιωπές και άρρητες εντολές. Για το πώς η επιθυμία μιας γυναίκας μπορεί να κουβαλά ντροπή που δεν της ανήκει — αλλά την κατοικεί. Ανοίγουμε ένα από τα πιο σιωπηλά θέματα: τον γυναικείο αυνανισμό. Όχι απλώς ως πράξη, αλλά ως σχέση με το σώμα, την αυτονομία και την απόλαυση χωρίς μάρτυρα. Και θέτουμε ένα κρίσιμο ερώτημα: Είναι πράγματι η γυναικεία απόλαυση «παθητική» — ή μήπως αυτή η ανάγνωση είναι μια κοινωνική κατασκευή που εξυπηρέτησε την ανάγκη ελέγχου της; Σε αυτό το επεισόδιο δεν ψάχνουμε απαντήσεις επιφανειακές. Ψάχνουμε να καταλάβουμε γιατί η γυναικεία απόλαυση παραμένει μέχρι σήμερα κάτι που επιτρέπεται — αλλά υπό όρους. Και τι σημαίνει, τελικά, για μια γυναίκα να επιστρέψει σε ένα σώμα που δεν χρειάζεται άδεια για να νιώσει. Κάποιοι μύθοι υποστηρίζουν ότι όταν η Αφροδίτη και οι τρεις Χάριτες (η Πασιθέα, η Καλή και η Ευφροσύνη) διαφώνησαν για το ποια από όλες ήταν η πιο όμορφη, η Αφροδίτη μεταμόρφωσε τον Τειρεσία σε γριά. Η Καλή όμως τον πήγε στην Κρήτη όπου του χάρισε υπέροχους βοστρύχους. Μετά από μερικές ημέρες, η Ήρα άρχισε να κατηγορεί τον Δία για τις πολυάριθμες απιστίες του. Εκείνος απολογήθηκε λέγοντας ότι έτσι κι αλλιώς όταν πλαγιάζει μαζί της, αυτή απολαμβάνει περισσότερο. «Οι γυναίκες βεβαίως απολαμβάνουν πολύ περισσότερο στην ερωτική πράξη από τους άντρες» υποστήριξε. «Κουταμάρες!» φώναξε η Ήρα, «ξέρεις πολύ καλά ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο». Κλήθηκε λοιπόν ο Τειρεσίας να λύσει τη διαφωνία, αφού οι δύο θεοί γνώριζαν ότι είχε υπάρξει διαδοχικά και άνδρας και γυναίκα. Ο Τειρεσίας απάντησε αδίστακτα: «Αν διαιρούσαμε την ηδονή σε μέρη δέκα, ένα θα έπαιρνε ο άντρας και εννιά η γυναίκα». Η Ήρα θύμωσε τόσο πολύ με το σαρκαστικό χαμόγελο του Δία, ώστε τύφλωσε τον Τειρεσία (αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται για να δικαιολογήσει την τύφλωσή του η ψευδοησιόδειος Μελαμποδία). Ο Δίας τότε, για να τον αποζημιώσει, του έδωσε το χάρισμα της μαντικής και διάρκεια ζωής εφτά γενεών.)
Στο 200ό επεισόδιο του podcast Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Direct mail: Η παραδοσιακή μορφή επικοινωνίας κάνει την επανεμφάνισή της», επιστρέφουμε σε ένα εργαλείο που πολλοί θεωρούσαν ξεπερασμένο — και όμως σήμερα επανέρχεται πιο δυναμικά από ποτέ. Από το μαζικό στο στοχευμένο, το direct mail του σήμερα δεν έχει καμία σχέση με εκείνο της δεκαετίας του 1980. Τότε, ήταν μια διαδικασία χωρίς ακρίβεια, χωρίς προσωποποίηση και χωρίς πραγματικό έλεγχο. Σήμερα, με τη δύναμη των δεδομένων και της ανάλυσης, μετατρέπεται σε ένα απόλυτα στοχευμένο εργαλείο επικοινωνίας. Δεν μιλάμε πλέον για «junk mail», αλλά για μηνύματα που φτάνουν στο σωστό άτομο, τη σωστή στιγμή, με περιεχόμενο που έχει πραγματική αξία. Από προσωποποιημένες προσφορές μέχρι δημιουργικά formats που ξεχωρίζουν, το direct mail αποκτά ξανά θέση στο σύγχρονο marketing mix. Παράλληλα, η σύνδεσή του με το digital —μέσα από QR codes, landing pages και εξατομικευμένες εμπειρίες— δημιουργεί ένα υβριδικό μοντέλο επικοινωνίας που συνδυάζει το φυσικό με το ψηφιακό. Σε αυτό το podcast αναλύουμε γιατί το direct mail επιστρέφει, πώς έχει εξελιχθεί, και πώς μπορεί να αξιοποιηθεί στρατηγικά χωρίς υπερβολές — ως μέρος ενός ισορροπημένου και αποτελεσματικού πλάνου marketing. Γιατί τελικά, δεν είναι θέμα καναλιού. Είναι θέμα timing, στόχευσης και εμπειρίας.
Ο Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζημάρκος μιλάει στο Vidcast Συναντήσεις με τον Μάκη Προβατά για τον ρόλο των τοπικών κοινωνιών σε μια εποχή έντονων γεωπολιτικών εξελίξεων, ιδιαίτερα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, όπου οι εντάσεις βιώνονται ως καθημερινότητα. Ο ίδιος απορρίπτει τον όρο «υπερτουρισμός» ως ασαφή, τονίζοντας ότι στην Ελλάδα πρόκειται κυρίως για ζήτημα κακής διαχείρισης και όχι υπερβολής, ενώ επισημαίνει ότι ο τουρισμός ενισχύει όχι μόνο την οικονομία αλλά και το δημογραφικό, φέρνοντας ανάπτυξη και αισιοδοξία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην περιβαλλοντική πολιτική με πρακτικές λύσεις, όπως τα πρότυπα έργα βιωσιμότητας σε νησιά (π.χ. μηδενικά απόβλητα, ενεργειακές καινοτομίες), υπογραμμίζοντας ότι η ευθύνη ξεκινά από τον πολίτη. Παράλληλα, ασκεί κριτική σε ιδεοληψίες και καθυστερήσεις που εμποδίζουν έργα υποδομών, ενώ αναδεικνύει την ανάγκη για καλύτερη διαχείριση πόρων, όπως το νερό. Τέλος, τονίζει την ανάγκη για ουσιαστική αποκέντρωση, περισσότερη αυτονομία στην αυτοδιοίκηση και πολιτική λογοδοσία με βάση το έργο και όχι τις προθέσεις.
Στο έκτο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες», ο Αλέξανδρος Νεχαμάς εξερευνά τη φύση της φιλοσοφίας, της ταυτότητας και της ανθρώπινης ζωής. Ο ίδιος αφηγείται πώς οδηγήθηκε στη φιλοσοφία μέσα από την πρόκληση κατανόησης δύσκολων έργων όπως του Σπινόζα και τη γοητεία που άσκησε πάνω του ο Φρίντριχ Νίτσε, ενώ αναδεικνύει τον Πλάτων ως κορυφαία μορφή λόγω του συνδυασμού οράματος, επιχειρηματολογίας και λογοτεχνικής δύναμης. Τονίζει ότι η φιλοσοφία δεν απαιτεί απαραίτητα τυπική εκπαίδευση αλλά είναι απαιτητική, καθώς κάθε φιλόσοφος εντάσσεται σε μια ευρύτερη παράδοση. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ταυτότητα δεν είναι ενιαία αλλά συγκροτείται από πολλαπλές κοινωνικές εκφάνσεις, οι οποίες συνδέονται μέσω ενός «στιλ» ή χαρακτήρα. Αναφερόμενος στη ζωή, διακρίνει το «ζην» από την απλή επιβίωση, υπογραμμίζοντας τη σημασία της δημιουργίας και της μοναδικότητας, όπως συμβαίνει και στην τέχνη. Τέλος, εξετάζει τον έρωτα και τη φιλία ως δυναμικές σχέσεις που εμπεριέχουν αβεβαιότητα, αλλαγή και την υπόσχεση για κάτι που δεν έχει ακόμη αποκαλυφθεί. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο δέκατο επεισόδιο του «Deep Thought»,, τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: #drumroll Τι θα διαλέγαμε, αν έπρεπε να απομακρυνθούμε από τη στεριά για μία εβδομάδα; Υποβρύχιο ή αεροπλάνο; Μπορούμε να χορεύουμε με το «Billie Jean» στα πάρτι με όσα ξέρουμε για τον Μάικλ Τζάκσον; Θα μας έκαναν πέρα οι φίλοι μας αν τους λέγαμε ότι ξαναείδαμε το «Βίκυ, Κριστίνα, Μπαρτσελόνα»; Τι μας αρέσει να τρώμε στο σινεμά; Ποπκόρν, πατατάκια ή νάτσος; Έλα μου ντε! Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.
Το Πάσχα είναι από τις λίγες στιγμές μέσα στον χρόνο που ακόμα και οι άνθρωποι που δεν έχουν έντονη θρησκευτική ζωή, νιώθουν την ανάγκη να πάνε στον Επιτάφιο, να κρατήσουν ένα κερί το βράδυ της Ανάστασης, να πάρουν το Άγιο Φως, να ψάλλουν «Χριστός Ανέστη». Όμως το Πάσχα δεν είναι μόνο μια θρησκευτική τελετή, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια βαθιά ανθρώπινη ιστορία, που μιλάει για δοκιμασία, για πόνο, για ελπίδα και τελικά για αναγέννηση. Κι αν το καλοσκεφτούμε, όλοι περνάμε «Μεγάλες Εβδομάδες» στη ζωή μας. Περιόδους που δοκιμαζόμαστε, κουραζόμαστε, απογοητευόμαστε. Το βασικό μήνυμα όμως του Πάσχα είναι ότι μετά από κάθε δυσκολία μπορεί να έρθει μια νέα αρχή. Και πέρα από αυτό το μήνυμα, αξίζει να εμβαθύνετε και στα άλλα σημαντικά μηνύματα που φέρνει μαζί του το Πάσχα και να τα υιοθετήσετε Δώστε χώρο στη σιωπή και στον αναστοχασμό: Η Μεγάλη Εβδομάδα έχει κάτι πολύ ιδιαίτερο: μας καλεί να χαμηλώσουμε τους ξέφρενους ρυθμούς που ακολουθούμε τον υπόλοιπο καιρό : Οι ψαλμοί, τα κεριά, η κατανυκτική ατμόσφαιρα μας θυμίζουν πόσο σημαντικό είναι, έστω για λίγο, να κάνουμε μια παύση από το τρέξιμο. Να μείνουμε λίγο σιωπηλοί και ήσυχοι και να σκεφτούμε πού είμαστε στη ζωή μας και πού θέλουμε να πάμε. Αφήστε πίσω ό,τι σας βαραίνει: Το Πάσχα είναι συμβολικά μια γιορτή απελευθέρωσης. Αυτό το μήνυμα σας θυμίζει πως ίσως είναι η στιγμή να αφήσετε πίσω παλιές πικρίες, θυμούς ή απογοητεύσεις. Όχι γιατί ήταν ασήμαντα, αλλά γιατί η ζωή γίνεται πιο ελαφριά όταν δεν κουβαλάτε συνεχώς τα βαρίδια του παρελθόντος. Επενδύστε στις σχέσεις σας: Μην αντιμετωπίσετε το πασχαλινό τραπέζι απλά σαν ένα έθιμο, ή μια οικογενειακή υποχρέωση. Δείτε το σαν μια υπενθύμιση ότι όλοι εμείς οι άνθρωποι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον. Πέρα από τις ετοιμασίες, κάντε αν χρειαστεί ένα τηλεφώνημα σε έναν αγαπημένο άνθρωπο που έχετε να δείτε καιρό, πείτε μια συγγνώμη εκεί που χρειάζεται, δώστε μια αγκαλιά – καμιά φορά αυτά έχουν μεγαλύτερη αξία από τα πλούσια τραπέζια, τους τύπους και τα έθιμα. Πιστέψτε στη δύναμη της νέας αρχής: Στο Πάσχα, η Ανάσταση είναι το απόλυτο σύμβολο ελπίδας. Μας θυμίζει ότι ακόμη κι όταν κάτι φαίνεται να έχει τελειώσει, μπορεί να είναι η αρχή για κάτι καινούργιο, κι αυτό σκεφτείτε το σε οποιονδήποτε τομέα της ζωής σας: στη δουλειά, σε κάποια σχέση, σε κάτι καινούργιο που θέλετε καιρό να ξεκινήσετε, στην προσωπική σας πορεία. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο μήνυμα του Πάσχα: ότι η ίδια η ζωή έχει μέσα της μια βαθιά δύναμη αναγέννησης. Κλείνοντας, να ευχηθώ σε όλους Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα και να θυμίσω πως είτε εκφράζετε την πίστη σας πηγαίνοντας συστηματικά στην εκκλησία είτε συμμετέχετε μόνο στις μεγάλες παραδοσιακές στιγμές, όλοι μπορείτε να πάρετε κάτι πολύτιμο μέσα από αυτές τις Πασχαλινές μέρες.
O Μάριο Μπανούσι, που κέρδισε τον Αργυρό Λέοντα στη Μπιενάλε Θεάτρου στη Βενετία, μιλά για τα πολυαγαπημένα από το κοινό «Ragada», «Taverna Miresia», «Goodbye Lindita» και «MAMI», για το πώς έφτασε να σκηνοθετεί θέατρο, για τη σιωπή ανάμεσα στις δυο μητρικές του γλώσσες, για το πόσο σημαντικό είναι να θαυμάζεις και να μαθαίνεις από τους άλλους ανθρώπους. Μια τρυφερή συζήτηση με το πιο λαμπρό, ανερχόμενο αστέρι του ελληνικού θεάτρου. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου του podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το soloaging: ναι, μεγαλώνεις μόνος, αλλά με το κρεβάτι όλο δικό σου, τον καφέ όπως τον θες και κυρίως χωρίς τα σενάρια που ήθελαν τα γηρατειά γκρίζα και εξαρτημένα. Οι δυο τους μιλούν για τα κλισέ (ότι τα παιδιά θα σε φροντίσουν, ότι «πρέπει» να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου) και προτείνουν κάτι πολύ πιο ρεαλιστικό: οργάνωση, δίκτυο ανθρώπων, φίλους-οικογένεια και μια καθημερινότητα που έχει λόγο να σε σηκώνει από τον καναπέ. Από χόμπι και ομάδες μέχρι τεχνολογία και μικρές απολαύσεις, το ζητούμενο είναι να παραμένεις μέσα στη ζωή—active, περίεργος, παρών. Γιατί τελικά δεν είναι θέμα ηλικίας ή αν έχεις σύντροφο, αλλά αν γελάς, αν κινείσαι, αν βρίσκεις κάθε μέρα έναν μικρό λόγο να πεις «καλά είμαι». Και αυτό, τελικά, είναι όλο το παιχνίδι.
Ο Θανάσης Δρίτσας συζητά με την προσκεκλημένη του καθηγήτρια Τζίνα Καλογήρου για την σχέση της λογοτεχνίας με τον πόνο, την φθορά και τον θάνατο. Η ασθένεια φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τα όριά του, την αναγκαιότητα της ζωής και τη θνητότητα. Η λογοτεχνία που εμπνέεται από τον πόνο και την ασθένεια αποτελεί μια βαθιά υπαρξιακή αναζήτηση, όπου το σώμα και η ψυχή που υποφέρουν μετατρέπονται δυνητικά σε καύσιμο για δημιουργία. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης θα αναφερθούν συγγραφείς των οποίων το έργο λειτούργησε ίσως ως διαδικασία κάθαρσης κατά τη διάρκεια της οποίας το αδιέξοδο της ασθένειας μετατρέπεται σε τέχνη. Παράλληλα θα συζητηθεί η αξία των ανθρωπιστικών σπουδών και ιδιαίτερα της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση των στελεχών της υγείας αλλά ως συστατικό της εκπαίδευσης γενικότερα και στις θετικές επιστήμες. Τζίνα Καλογήρου - βιογραφικό Η Δρ. Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου είναι Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και της Διδακτικής της στη Σχολή Επιστημών της Αγωγής/Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διευθύντρια δύο Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών: Ρητορική, Επικοινωνία και Δημιουργική Γραφή στην Εκπαίδευση» (Διιδρυματικό, ΕΚΠΑ/ΠΔΜ) και Κοινωνικές Επιστήμες και Ανθρωπιστικές Σπουδές στην Εκπαίδευση» (ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ). Είναι Διευθύντρια του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και Μελέτης της Λογοτεχνίας και της Ρητορικής (ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ). Είναι Συντονίστρια της σειράς εκδηλώσεων «Το ΕΚΠΑ στην Πόλη. Ποίηση, το αρνητικό της σιωπής» (διοργάνωση: ΕΚΠΑ και Δήμος Αθηναίων). Είναι συγγραφέας, επιμελήτρια ή συνεπιμελήτρια ακαδημαϊκών βιβλίων (στα ελληνικά και στα αγγλικά) και πολυάριθμων κεφαλαίων/άρθρων (στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά) σε συλλογικούς τόμους, διεθνή και εθνικά επιστημονικά περιοδικά με κριτές και πρακτικά συνεδρίων. Είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής του διεθνούς συνεδρίου The Child and the Book και συνεκδότρια-αρχισυντάκτρια του διεθνούς ακαδημαϊκού περιοδικού Journal of Literary Education. Είναι επίσης επίσημη συνεργάτιδα του παγκόσμιου ερευνητικού προγράμματος TALIS και του Διεθνούς Δικτύου Memità: Memory, Identity, Integration to Identify Analysis Models in Media Communication και μέλος των Επιστημονικών Επιτροπών των εκδοτικών σειρών Laboratorio Children's Books (Anicia Edizioni–Ρώμη), Niata (Πανεπιστήμιο του Παλέρμο) και της διεθνούς επιστημονικής επιτροπής Tρισκελής. Collana mediterranea di storia, letteratura e varia umanistica. Είναι επίσης η επιστημονικά υπεύθυνη (supervisor-in-chief) του νέου Εθνικού Προγράμματος Σπουδών Λογοτεχνίας για το Γυμνάσιο (Υπουργείο Παιδείας) και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου (Υπουργείο Πολιτισμού).
Ο γυναικείος οργασμός δεν είναι απλώς μια βιολογική κορύφωση. Είναι το σημείο όπου το σώμα συναντά όσα του επιτράπηκαν — και όσα του απαγορεύτηκαν. Σε αυτό το πρώτο μέρος, ανοίγουμε το θέμα χωρίς απλοποιήσεις: τι είναι πραγματικά ο γυναικείος οργασμός, πώς συμβαίνει και γιατί για πολλές γυναίκες δεν είναι αυτονόητος. Μιλάμε για: τη σχέση του οργασμού με την ασφάλεια και την παρουσία στο σώμα τον μύθο της «κανονικής» κορύφωσης και τον ρόλο της κλειτορίδας το χάσμα οργασμού στις ετεροφυλοφιλικές σχέσεις την προσποίηση: γιατί συμβαίνει και τι λέει βαθύτερα για τη θέση της γυναίκας μέσα στη σεξουαλική σκηνή την κουλτούρα των 90s και τα περιοδικά που διαμόρφωσαν μια σεξουαλικότητα πιο «ελεύθερη» αλλά συχνά επιτελεστική Αυτό το επεισόδιο δεν αφορά μόνο το σεξ. Αφορά τον τρόπο που μια γυναίκα μαθαίνει να υπάρχει μέσα στο σώμα της — ή να απομακρύνεται από αυτό. Στο δεύτερο μέρος, θα κατέβουμε πιο βαθιά: στην οικογένεια, στις γενιές, στα γονεϊκά βλέμματα και στις σιωπές που διαμορφώνουν τη γυναικεία επιθυμία. Και θα μιλήσουμε ανοιχτά για κάτι που σπάνια λέγεται: τον γυναικείο αυνανισμό — ως πράξη αυτογνωσίας, αυτονομίας και επανασύνδεσης με το σώμα.
Μια κινηματογραφίστρια που φημίζεται για το λοξό της βλέμμα: είτε κάνοντας σινεμά παρατήρησης, είτε video art, η Εύα Στεφανή μοιάζει να μπαίνει μονίμως σε διαφόρων αντιδραστικών τα ρουθούνια, με αποτέλεσμα να γίνεται συχνά στόχος επιθέσεων από συντηρητικούς ή αισθητικούς κύκλους που δεν αντέχουν να κοιτούν τις ρωγμές που ιχνηλατεί στο συλλογικό μας σώμα. Τη συναντήσαμε για δύο, χορταστικά επεισόδια vidcast, μέρος του podcast «Μακριά από το Πλήθος». Στο β' μέρος γίνεται πολύ πιο εξομολογητική: μας μιλάει για ένα κόμικ που σχεδιάζει και με το οποίο προσπαθεί να ξεπεράσει την εγγενή της ντροπαλότητα και να μιλήσει για πράγματα που νιώθει πως δεν μπορεί να πει στις ταινίες της ή στους δικούς της ανθρώπους: τη σεξουαλικότητα, το πένθος, τα ψέματα που μπορεί να λέμε όταν ντρεπόμαστε να πούμε την αλήθεια. Σε ένα βίντκαστ σχεδόν ψυχαναλυτικό, εξερευνούμε τον τρόπο με τον οποίο η Στεφανή αναζητά συνεχώς τη θηλυκότητα, αποζητεί την τρυφερή αρρενωπότητα και παίζει με το ανδρικό και γυναικείο βλέμμα στα έργα της. Το στοίχημα από εδώ και πέρα είναι να μην κρύβομαι, λέει. Μια βαθιά εξομολογητική και γενναία συζήτηση σε έναν κόσμο που γλιστράει ολοένα προς τον ηθικό συντηρητισμό.
Στο ένατο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Ποιο ρεφρέν ή ποιοι στίχοι θα ήσασταν;» Λοιπόν, άκου. «Τι θεωρείτε guilty pleasure και, αν έχετε κανένα, θέλετε να το πείτε στο podcast;» Θέλουμε. «Πειράζει που δεν ξεστόλισα το δέντρο και τα λαμπάκια από το 2020;» Χμμμ… Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.
Το πρώτο και βασικό «μυστικό επιτυχίας» για μακροχόνια καλή επαγγελματική εξέλιξη είναι το πώς θα γίνετε και θα παραμείνετε ένας καλός ομαδικός παίκτης. Γιατί σε κάθε επάγγελμα ή εξειδίκευση, πάντα θα έχετε να κάνετε με συνεργάτες, πελάτες, προμηθευτές, προϊσταμένους, υφισταμένους, συναδέλφους. Γιατί κανένας επαγγελματίας δεν λειτουργεί μόνος του, πάντα υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που συνεργάζονται για τον ίδιο σκοπό: είτε στο ίδιο γραφείο, στην ίδια εταιρία, στο ίδιο τμήμα, είτε σαν εξωτερικοί συνεργάτες. Πώς θα γίνετε καλοί ομαδικοί παίκτες; Θα μοιραστώ σημαντικές και χρήσιμες επιλογές: #1. Κατανόηση και ευθυγράμμιση με τον κοινό σκοπό: η πρώτη προϋπόθεση είναι να αντιλαμβάνεστε απόλυτα τον σκοπό, την αποστολή της ομάδας με τον ίδιο τρόπο, και ο σκοπός αυτός να σας εμπνέει, και να ταυτίζεται με τις δικές σας αξίες.Όλοι οι άνθρωποι παρακινούνται όταν αισθάνονται ότι συμμετέχουν σε κάτι που τους ενθουσιάζει, τους εξελίσσει, τους ενδυναμώνει και τους ανταμείβει. #2. Πλήρης αντίληψη του ρόλου και των υποχρεώσεών σας: σε μια ομάδα, ο κάθε παίκτης έχει συγκεκριμένη εξειδίκευση και αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όπως σε μια ομάδα ποδοσφαίρου υπάρχουν διαφορετικές θέσεις για κάθε παίκτη, έτσι και σε μια επιχείρηση, ο κάθε συνεργάτης έχει την δική του θέση και ρόλο με τα ανάλογα καθήκοντα. Και είναι σημαντικό να γνωρίζετε όχι μόνο τον δικό σας ρόλο και υποχρεώσεις, αλλά και εκείνες των άλλων, και να μπαίνετε στην θέση τους, μόνο αν σας ζητηθεί ή αν χρειαστεί. #3. Αμοιβαιότητα και σεβασμός : σαν καλός ομαδικός παίκτης, χρειάζεται να αναπτύξετε ενσυναίσθηση, να κατανοείτε τις ανάγκες των άλλων και της ομάδας, να κρατάτε σε ψηλή προτεραιότητα τον ομαδικό σκοπό, ακόμα κι αν χρειαστεί να βάλετε πίσω μια δική σας ανάγκη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα βάλετε δίκαια όρια, ή θα αναλαμβάνετε πάντα να κάνετε την δουλειά των άλλων. Θα δώσετε βοήθεια όταν χρειαστεί, αλλά θα ζητάτε και βοήθεια όταν εσείς την έχετε ανάγκη. #4. Δέσμευση και υπευθυνότητα : έχει κορυφαία σημασία να διεκπεραιώνετε ότι αναλαμβάνετε, όπως το υποσχεθήκατε και στην ώρα του, ώστε να χτίσετε αξιοπιστία. Αν κάτι δεν σας βγαίνει, ενημερώνετε έγκαιρα και ζητάτε λίγο παραπάνω χρόνο ή βοήθεια. Οι συμπαίκτες σας χρειάζεται να μπορούν να στηριχθούν πάνω σας, και να αναλαμβάνετε απόλυτα την ευθύνη και για τις επιτυχίες και για τις αποτυχίες. Κι' όταν σας τιμούν με μια βράβευση, ή μπροστά σε μια μεγάλη νίκη, πάντα να αναγνωρίζετε την ομάδα σας! #5. Θετικότητα και ευελιξία : αυτό θα το πετύχετε όταν συνειδητά επιλέγετε να εστιάζετε στα καλά της ομάδας και των άλλων παικτών. Από αυτά θα παίρνετε την έμπνευση και την δύναμη ώστε να ενισχύετε τα σημεία προς βελτίωση. Και όταν προκύπτει ένα πρόβλημα, είναι σημαντικό να κρατάτε την ψυχραιμία σας, να μην σπαταλάτε χρόνο και ενέργεια να ψάχνετε τα αίτια και τον φταίχτη, και να μεταδίδετε στην ομάδα την οπτική της αναζήτησης λύσεων και τρόπων αντιμετώπισης.
Ο Θανάσης Δρίτσας συζητά με την προσκεκλημένη του καθηγήτρια Τζίνα Καλογήρου για την σχέση της λογοτεχνίας με τον πόνο, την φθορά και τον θάνατο. Η ασθένεια φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με τα όριά του, την αναγκαιότητα της ζωής και τη θνητότητα. Η λογοτεχνία που εμπνέεται από τον πόνο και την ασθένεια αποτελεί μια βαθιά υπαρξιακή αναζήτηση, όπου το σώμα και η ψυχή που υποφέρουν μετατρέπονται δυνητικά σε καύσιμο για δημιουργία. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης θα αναφερθούν συγγραφείς των οποίων το έργο λειτούργησε ίσως ως διαδικασία κάθαρσης κατά τη διάρκεια της οποίας το αδιέξοδο της ασθένειας μετατρέπεται σε τέχνη. Παράλληλα θα συζητηθεί η αξία των ανθρωπιστικών σπουδών και ιδιαίτερα της λογοτεχνίας στην εκπαίδευση των στελεχών της υγείας αλλά ως συστατικό της εκπαίδευσης γενικότερα και στις θετικές επιστήμες. Τζίνα Καλογήρου - βιογραφικό Η Δρ. Γεωργία (Τζίνα) Καλογήρου είναι Καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και της Διδακτικής της στη Σχολή Επιστημών της Αγωγής/Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και Διευθύντρια δύο Προγραμμάτων Μεταπτυχιακών Σπουδών: Ρητορική, Επικοινωνία και Δημιουργική Γραφή στην Εκπαίδευση» (Διιδρυματικό, ΕΚΠΑ/ΠΔΜ) και Κοινωνικές Επιστήμες και Ανθρωπιστικές Σπουδές στην Εκπαίδευση» (ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ). Είναι Διευθύντρια του Εργαστηρίου Εφαρμοσμένης Γλωσσολογίας και Μελέτης της Λογοτεχνίας και της Ρητορικής (ΠΤΔΕ/ΕΚΠΑ). Είναι Συντονίστρια της σειράς εκδηλώσεων «Το ΕΚΠΑ στην Πόλη. Ποίηση, το αρνητικό της σιωπής» (διοργάνωση: ΕΚΠΑ και Δήμος Αθηναίων). Είναι συγγραφέας, επιμελήτρια ή συνεπιμελήτρια ακαδημαϊκών βιβλίων (στα ελληνικά και στα αγγλικά) και πολυάριθμων κεφαλαίων/άρθρων (στα ελληνικά, αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά) σε συλλογικούς τόμους, διεθνή και εθνικά επιστημονικά περιοδικά με κριτές και πρακτικά συνεδρίων. Είναι μέλος της συντονιστικής επιτροπής του διεθνούς συνεδρίου The Child and the Book και συνεκδότρια-αρχισυντάκτρια του διεθνούς ακαδημαϊκού περιοδικού Journal of Literary Education. Είναι επίσης επίσημη συνεργάτιδα του παγκόσμιου ερευνητικού προγράμματος TALIS και του Διεθνούς Δικτύου Memità: Memory, Identity, Integration to Identify Analysis Models in Media Communication και μέλος των Επιστημονικών Επιτροπών των εκδοτικών σειρών Laboratorio Children's Books (Anicia Edizioni–Ρώμη), Niata (Πανεπιστήμιο του Παλέρμο) και της διεθνούς επιστημονικής επιτροπής Tρισκελής. Collana mediterranea di storia, letteratura e varia umanistica. Είναι επίσης η επιστημονικά υπεύθυνη (supervisor-in-chief) του νέου Εθνικού Προγράμματος Σπουδών Λογοτεχνίας για το Γυμνάσιο (Υπουργείο Παιδείας) και Πρόεδρος της Επιτροπής για τα Κρατικά Βραβεία Παιδικού Βιβλίου (Υπουργείο Πολιτισμού).
Για περίπου έναν αιώνα, η γυναικεία σεξουαλικότητα αναλύθηκε και ερμηνεύτηκε, όμως όχι από τη δική της πλευρά. Και έτσι, αυτό που γνωρίζουμε σήμερα δεν είναι όλη η αλήθεια — είναι μόνο ένα μέρος της. Σε αυτό το επεισόδιο, ανοίγουμε τον χώρο για μια διαφορετική προσέγγιση. Όχι για να εξηγήσουμε τη γυναίκα, αλλά για να την ακούσουμε. Γιατί ίσως η γυναικεία σεξουαλικότητα δεν είναι κάτι που χρειάζεται διόρθωση, αλλά κάτι που χρειάζεται να ειπωθεί. θα ακολουθήσουν μελέτες, μελέτες και σκέψεις από γυναίκες για τις γυναίκες.
Mindthegap: Προσοχή στο το κενό μεταξύ στρατηγικής και υλοποίησης Στο 199ο επεισόδιο του Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Mind the gap», μιλάμε για ένα από τα πιο επικίνδυνα, και ταυτόχρονα πιο υποτιμημένα, φαινόμενα στο επιχειρείν: το κενό μεταξύ στρατηγικής και υλοποίησης. Γιατί, ενώ όλοι «έχουν στρατηγική», τόσο λίγοι καταφέρνουν να την εφαρμόσουν; Με αφορμή μια γνώριμη φράση από αποβάθρες — από τον ηλεκτρικό της Αθήνας μέχρι το Tube του Λονδίνου — χρησιμοποιούμε το «Mind the gap» ως μεταφορά για ένα κενό που δεν είναι πάντα ορατό, αλλά μπορεί να αποδειχθεί καταστροφικό. Σε αυτό το podcast, αναλύουμε γιατί δημιουργείται αυτό το gap: από τις ουτοπικές στρατηγικές που ζουν μόνο σε PowerPoint, μέχρι τις ασαφείς κατευθύνσεις που αφήνουν την υλοποίηση στην… ερμηνεία. Μιλάμε για τα δύσκολα trade-offs που αποφεύγονται, για τις αντιφάσεις που οδηγούν σε μηδενικό αποτέλεσμα, αλλά και για τη σκληρή αλήθεια ότι οι άνθρωποι εκτελούν αυτό για το οποίο ανταμείβονται — όχι αυτό που γράφει το πλάνο. Παράλληλα, εστιάζουμε σε ένα κρίσιμο, αλλά συχνά ξεχασμένο στοιχείο: το ownership. Γιατί όταν «όλοι» είναι υπεύθυνοι, τελικά δεν είναι κανείς — και η στρατηγική μένει στο συρτάρι. Πατάμε play. Και κοιτάμε προσεκτικά… το κενό.
Στο όγδοο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: Γιατί κάποιοι 50-60 plus αρνούνται να μεγαλώσουν; Τι φάση; Τι διαφορά έχει το «καταρχήν» από το «καταρχάς»; Και, καταρχάς, έχουν καμιά διαφορά; Επίσης: Τρόποι για να πλουτίσετε ΧΩΡΙΣ να δουλεύετε. Σατανικό! Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.
Κοντά στην εθνική μας επέτειο, προτείνω σε όλους μια μικρή παύση. Όχι μόνο για να θυμηθείτε ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά για να αναρωτηθείτε: τι κάνουμε σήμερα σαν λαός με την ιστορία μας; Την κουβαλάμε σαν κληρονομιά, πιθανά και σαν βάρος ή την αξιοποιούμε σαν πυξίδα; Σαν Έλληνες, έχουμε κάθε λόγο να καμαρώνουμε για τους ήρωές μας που, κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, τόλμησαν να ονειρευτούν ελευθερία, αξιοπρέπεια, αυτοδιάθεση. Η ιστορία μάς θυμίζει ότι όλα όσα σήμερα θεωρούμε δεδομένα και αυτονόητα κατακτήθηκαν με θυσίες.Όμως η ιστορία είναι και καθρέφτης. Μας δείχνει όχι μόνο τις κορυφαίες στιγμές, αλλά και τα λάθη, όπου βρίσκεται και η βαθύτερη αξία της στο να μπορούμε να τη διαβάζουμε με ωριμότητα κι επίγνωση, κι όχι μόνο με εξιδανίκευση ή ενοχή. Και το κύριο ερώτημα δεν είναι αν η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά το αν εμείς την επαναλαμβάνουμε ή την εξελίσσουμε. Και θα μοιραστώ τέσσερις προτάσεις : #1. Αναγνωρίζοντας τα συλλογικά μας προτερήματα : Η ιστορία μας δείχνει ξεκάθαρα ότι, σαν λαός, έχουμε τεράστια αποθέματα ανθεκτικότητας. Σε κρίσιμες στιγμές, όταν υπήρχε κοινός σκοπός, καταφέραμε το αδύνατο. Δημιουργικότητα, προσαρμοστικότητα, αλληλεγγύη. Όταν τα αναγνωρίζουμε, μπορούμε να τα καλλιεργούμε και στο σήμερα – στην εργασία, στην οικογένεια, στην κοινωνική μας ζωή, δηλαδή να γινόμαστε ένα όχι μόνο σε περιόδους κρίσης, αλλά και στην κανονικότητα της καθημερινής ζωής. #2. Μαθαίνοντας από τα λάθη χωρίς αυτομαστίγωμα : Η διχόνοια υπήρξε επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην ιστορία μας. Μόλις έφευγε ο κοινός εχθρός, χωριζόμασταν στα δύο, κι' αυτό χρειάζεται να το συνειδητοποιήσουμε, όχι μόνο για να αυτοκατηγορηθούμε αλλά για να διδαχθούμε μέσα από αυτό. Όταν κατανοήσουμε πώς και γιατί διχαστήκαμε στο παρελθόν, μπορούμε να γίνουμε πιο συνειδητοί στο παρόν. Να αντέχουμε τη διαφορετική άποψη, και να μην ταυτίζουμε τη διαφωνία με πόλεμο! #3. Ενδυναμώνοντας την αίσθηση συλλογικής ευθύνης: Η ιστορία μάς υπενθυμίζει ότι οι κοινωνίες δεν αλλάζουν μόνο από ήρωες, αλλά από καθημερινούς ανθρώπους που αναλαμβάνουν ευθύνη. Για να έρθει η αλλαγή και η βελτίωση στη ζωή μας, δεν μπορούμε να περιμένουμε να την κάνουν κάποιοι άλλοι για μας, αλλά εμείς οι ίδιοι. Και ξεκινάει από το πώς μιλάμε, πώς συνεργαζόμαστε, πώς φερόμαστε στον δημόσιο χώρο. Η πρόοδος ξεκινά από μικρές, επαναλαμβανόμενες πράξεις που γίνονται με συνειδητή επιλογή και γνώμονα όχι μόνο το άτομό μας, αλλά και το σύνολο, τον συνάνθρωπο δίπλα μας! #4. Χτίζοντας το μέλλον με αυτογνωσία, χωρίς φόβο : όταν γνωρίσουμε καλά την ιστορία μας, δεν θα φοβόμαστε τόσο το μέλλον. Γιατί έχουμε μέτρο σύγκρισης, ξέρουμε ότι έχουμε αντέξει, έχουμε πέσει και με κουράγιο έχουμε ξανασηκωθεί. Αυτή η γνώση μας κάνει περήφανους, πιο δυνατούς, και πιο ώριμους, γιατί μας βοηθάει να σχεδιάζουμε το αύριο με αυτοπεποίθηση, αλλά και με δέος και ταπεινότητα. Η ιστορία, λοιπόν, δεν είναι κάτι που απλώς τιμούμε μια φορά τον χρόνο. Είναι κάτι που κουβαλάμε μέσα μας κάθε μέρα.
O Χρατς Αλτουνιάν είναι ένας χαμηλού προφίλ αλλά σταθερά ενεργός μουσικός της αθηναϊκής σκηνής, με αρμενική καταγωγή, που ξεκίνησε από το blues/blues-rock και τα τελευταία χρόνια έχει κινηθεί προς ένα μίγμα blues, soul, jazz και hip-hop επιρροών. O Αλτουνιάν έχει γεννηθεί στο Ερεβάν της Αρμενίας και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το όνομά του στα αρμένικα σημαίνει «πύρινα μάτια». Τα τραγούδια του έχουν στοιχεία από την blues και τη soul μουσική και στίχους που αντλούν υλικό από τις προσωπικές του ιστορίες. Ξεκίνησε τη μουσική του πορεία το 2013 με τους Hrach Altunyan Band και το 2014 κυκλοφόρησε τον πρώτο του δίσκο, «Long Way Home». Το 2019 παρουσίασε τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, η οποία περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τα singles «I've Got the Blues», «Love Game», «Guide Me» και «Anna's Song». Το 2022 ακολούθησε το EP «3», συνεχίζοντας τη μουσική του πορεία, ενώ το 2024 συνεργάστηκε με τον παραγωγό Νίκο «Thanasimos» Χατζηευστρατίου για τα singles «If I Was a God» και «Deeper». Το 2026 παρουσιάζει τρία νέα singles («Raise Me Up», «Dance Away», «The Devil Inside»), σε συνεργασία με τον παραγωγό Νίκο Κωδωνά, συνδυάζοντας τη χαρακτηριστική blues φωνή του με έναν πιο σύγχρονο και κινηματογραφικό ήχο. Οι στίχοι του, λιτοί και άμεσοι, αφηγούνται βιωματικές ή και φανταστικές ιστορίες. Έτσι, μέσα από κάθε τραγούδι προσπαθεί να δημιουργήσει έναν διαφορετικό κόσμο, έναν κόσμο που θα μπορούσε κανείς να συναντήσει στο soundtrack μιας ταινίας.
Η υπόθεση της αστρολόγου Νατάσας Λιβάνηαποτελεί ένα από τα πιο σοκαριστικά εγκλήματα των τελευταίων ετών. Το 2013, μετά από έντονο καβγά με τον πρώην σύντροφό της, Πολυζώη Οικονομίδη, οι δυο τους βρέθηκαν μαζί στο αυτοκίνητό της. Κατά τη διάρκεια της διαδρομής, η ίδια κατέβηκε από το όχημα, όμως εκείνος πήρε τη θέση του οδηγού και την παρέσυρε, προκαλώντας τον θάνατό της. Στο δικαστήριο ακούστηκε ότι το αυτοκίνητο πέρασε από πάνω της περισσότερες από μία φορές. Αρχικά, ο κατηγορούμενος υποστήριξε πως δεν θυμόταν τι είχε συμβεί λόγω κατανάλωσης αλκοόλ και τελικά αθωώθηκε σε πρώτο βαθμό, λόγω αμφιβολιών. Ωστόσο, σε δεύτερο βαθμό, το Εφετείο ανέτρεψε την απόφαση και τον έκρινε ένοχο. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη
Σε νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλούν για τον σνομπισμό, από την ετυμολογία του όρου sine nobilitate (λατ.: «άνευ ευγενικής καταγωγής») μέχρι τις πιο σύγχρονες, καθημερινές του εκφράσεις. Πώς ο σνομπισμός συνδέεται με την κοινωνική ανασφάλεια, την ανάγκη για αποδοχή και την εμμονή με εξωτερικά χαρακτηριστικά όπως η εμφάνιση, το χρήμα και η καταγωγή; Από τα ακριβά μαγαζιά του Κολωνακίου μέχρι τα «καλά» σχολεία και τις ταξικές συμπεριφορές στην Ελλάδα, αποδομούν τα στερεότυπα και αναδεικνύουν την αντίφαση πίσω από την επίδειξη ανωτερότητας. Συζητούν γιατί ο σνομπισμός μοιάζει περισσότερο με έναν ιδιότυπο κοινωνικό ρατσισμό και γιατί, τελικά, είναι περισσότερο γελοίος παρά εντυπωσιακός. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Όταν η δημιουργικότητα συναντά το επιχειρείν Η δημιουργικότητα δεν είναι προνόμιο των «καλλιτεχνών», αλλά βασικό εργαλείο για κάθε επιχειρηματία Στο 198o επεισόδιο του PodcastBusiness & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Όταν η δημιουργικότητα συναντά το επιχειρείν» μιλάμε για κάτι που συχνά θεωρείται δεδομένο, αλλά σπάνια αναλύεται: τη δημιουργικότητα του ίδιου του επιχειρηματία. Είστε αποτελεσματικός. Είστε στρατηγικός. Ξέρετε να διαπραγματεύεστε, να διαβάζετε την αγορά, να εντοπίζετε ευκαιρίες πριν εμφανιστούν. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: είστε δημιουργικός; Σε αυτό το podcast, φωτίζουμε τα σημάδια που δείχνουν ότι η δημιουργικότητα δεν είναι προνόμιο των «καλλιτεχνών», αλλά βασικό εργαλείο για κάθε επιχειρηματία. Μιλάμε για το ρίσκο ως προϋπόθεση δημιουργίας, για την ικανότητα να «συνδέετε τις τελείες» εκεί που οι άλλοι βλέπουν χάος, και για το πώς η ονειροπόληση —αυτό που κάποτε θεωρούσαμε χάσιμο χρόνου— μπορεί να γίνει πηγή καινοτομίας. Αναφερόμαστε στη δύναμη της μοναχικότητας ως χώρου σκέψης, στην αξία των νέων εμπειριών ως καύσιμο δημιουργίας, αλλά και στη σημασία των μεγάλων ερωτήσεων που ξεφεύγουν από τα KPI της καθημερινότητας. Παράλληλα, εξετάζουμε πώς το περιβάλλον, η αισθητική και η παρατήρηση των ανθρώπων λειτουργούν ως αθόρυβοι αλλά καθοριστικοί παράγοντες δημιουργικής σκέψης. Γιατί τελικά, η δημιουργικότητα δεν είναι ταλέντο. Είναι τρόπος να βλέπεις, να συνδέεις και να τολμάς. Πατάμε play. Και βλέπουμε το επιχειρείν… λίγο πιο δημιουργικά.
Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τον θυμό των γυναικών — όχι ως πρόβλημα, αλλά ως ένα συναίσθημα που για χρόνια δεν είχε χώρο να υπάρξει. Μιλάμε για: το πώς μεγαλώσαμε μαθαίνοντας να τον φοβόμαστε ή να τον κρύβουμε το διπλό μέτρο με το οποίο κρίνεται ο ίδιος θυμός σε άντρες και γυναίκες τι συμβαίνει όταν ο θυμός καταπίνεται και γίνεται ενοχή, σιωπή ή εξάντληση και… πολλές γυναίκες δεν είναι «πολύ ευαίσθητες», αλλά χρόνια θυμωμένες χωρίς να τους επιτράπηκε ποτέ να το πουν Ίσως τελικά ο θυμός δεν είναι το πρόβλημα. Ίσως είναι το πρώτο ειλικρινές σημάδι ότι κάτι μέσα μας ζητά να προστατευτεί.
Στο έβδομο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: Υπάρχουν καλά σίκουελ; Νονός 1, Νονός 2, ή μήπως Νονός 3; Ψηφιακά ή πρακτικά εφέ; Ευρωπαϊκός κινηματογράφος ή αμερικανικό μπλοκμπάστερ; Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.
Στην εποχή μας, ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο είναι η παχυσαρκία, που έχει και βιολογικά αλλά και ψυχολογικά αίτια. Πιθανά έχετε παρατηρήσει πως πολλές φορές μπορεί να τρώτε από στενοχώρια, βαρεμάρα, απογοήτευση, και μάλιστα αναζητάτε συγκεκριμένες τροφές όταν σας πιάνει η συναισθηματική πείνα. Αν σας συμβαίνει κάτι τέτοιο, θα μοιραστώ το τι συμβολίζει η κάθε τροφή, που θα σας βοηθήσει να βρείτε τι είναι αυτό που πραγματικά σας λείπει και να το αντιμετωπίσετε με υγιή τρόπο. Η σοκολάτα συμβολίζει αγάπη, ζεστασιά: Όταν αναζητάτε επειγόντως σοκολάτα, σημαίνει ότι ψάχνετε επιβεβαίωση, αγκαλιά, ανακούφιση από πόνο ή μοναξιά. Όταν νιώσετε την έντονη ανάγκη ειδικά για σοκολάτα, πέρα από το να την φάτε, αναρωτηθείτε ποιο κενό αγάπης μπορεί να κουβαλάτε από παιδί, και πώς αυτή την έλλειψη μπορείτε να την καλύψετε σαν ενήλικας σήμερα, ξεπερνώντας το παιδικό τραύμα. Τα αλμυρά σνακς, τα τσιπς, υποδηλώνουν καταπιεσμένο θυμό που δεν εκφράζεται: Όταν ψάχνετε κάτι αλμυρό, επειδή το αλάτι ανεβάζει την ένταση, πιθανά προσπαθείτε να ξεσπάσετε θυμούς που δεν έχετε απελευθερώσει, προκειμένου να αποφύγετε κάποια σύγκρουση. Όμως, μπορείτε να απελευθερώσετε αυτούς τους θυμούς μέσα από σωματική άσκηση, έντονη κίνηση, μπουνιές σε σάκο του μποξ, και άλλες παρόμοιες ασκήσεις. Ψωμί, πίτες, παξιμάδια, σημαίνουν ανάγκη για σιγουριά, στήριξη, σταθερότητα: Το ψωμί, ως βάση της διατροφής συμβολίζει την ασφάλεια, την αίσθηση ότι πατάω κάπου γερά, ότι ανήκω. Αν πιάσετε τον εαυτό σας να αναζητά απεγνωσμένα ψωμιά, κουλούρια, τσουρέκια και τα συναφή, αναζητείστε την αιτία που νιώθετε ανασφάλεια, την απάντηση την έχετε μέσα σας, οπότε έχετε κάνει το μισό δρόμο για να την αντιμετωπίσετε υγιώς. Το Fast Food συμβολίζει την ανάγκη για γρήγορη ανακούφιση: Κάθε φορά που τρώτε κάτι γρήγορο και στο πόδι, πιθανά νιώθετε άγχος χρόνου, εσωτερική ανυπομονησία, ή προσπαθείτε να σβήσετε μέσα από το φαγητό ένα δυσάρεστο συναίσθημα. Όταν σας μπει η ιδέα ότι χρειάζεστε μια τέτοια τροφή, το πιο πιθανό είναι πως προσπαθείτε να καταπνίξετε έναν ψυχικό πόνο που δεν αντέχετε να βιώσετε και να διαχειριστείτε. Τα ζυμαρικά συνδέονται με την ανάγκη για αίσθηση οικογένειας: Τα μακαρόνια συμβολίζουν το οικογενειακό τραπέζι, όπου τρώνε όλοι μαζί. Η έντονη ανάγκη για ζυμαρικά, σημαίνει ότι αναζητάτε οικογενειακή θαλπωρή γιατί νιώθετε μόνοι, κουρασμένοι, άδειοι από ενέργεια. Ουσιαστικά, πρόκειται για συναισθηματική πείνα, όπου μόνο μέσα από εσωτερικό διάλογο θα ανακαλύψτε αυτό που πραγματικά σας λείπει. Το παγωτό συμβολίζει χαρά, παιδική ανεμελιά και ξενοιασιά: Όταν το μυαλό σας κολλήσει ότι θέλετε απεγνωσμένα παγωτό, πιθανά βιώνετε θλίψη ή πένθος από κάτι βαρύ. Έτσι, θέλετε να ξεφύγετε στα ξένοιαστα παιδικά χρόνια, και στην ασφάλεια που νιώθει ένα παιδί κοντά στους γονείς του. Αναρωτηθείτε ποιο πόνο προσπαθείτε να ανακουφίσετε μέσα από το παγωτό, αναγνωρίστε τον, γιατί αυτό θα σας βοηθήσει να τον ξεπεράσετε.
Στο τέταρτο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες», ο καθηγητής Αιματολογίας και Ογκολογίας Μελέτιος-Αθανάσιος Δημόπουλος μιλά για την πορεία του στην ιατρική και τις μεγάλες εξελίξεις στην έρευνα για τον καρκίνο, με έμφαση στο πολλαπλούν μυέλωμα. Περιγράφει τις σπουδές και την καριέρα του από τη Βαρβάκειο Σχολή και την Ιατρική Αθηνών μέχρι το Πανεπιστήμιο McGill και το MD Anderson στις ΗΠΑ, καθώς και την επιστροφή του στην Ελλάδα. Εξηγεί ότι τις τελευταίες δεκαετίες η πρόοδος στη μοριακή βιολογία και στη γονιδιακή ανάλυση έχει μεταμορφώσει την ογκολογία, επιτρέποντας στοχευμένες και ολοένα πιο εξατομικευμένες θεραπείες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πολλαπλούν μυέλωμα, όπου η επιβίωση των ασθενών έχει αυξηθεί θεαματικά σε σχέση με τη δεκαετία του 1980. Παράλληλα, αναφέρεται στον ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης, της ανοσοθεραπείας και των νέων φαρμάκων στην αντιμετώπιση του καρκίνου, αλλά και στη σημασία της πρόληψης, της ψυχολογικής κατάστασης του ασθενούς και παραγόντων όπως η παχυσαρκία. Όπως τονίζει, η Ιατρική σήμερα ζει μια περίοδο πραγματικής «κοσμογονίας», με συνεχείς επιστημονικές εξελίξεις που αλλάζουν ριζικά τη θεραπεία των νεοπλασιών. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλάνε για τις συνήθειες, αυτές τις μικρές «τελετουργίες» που κάνουμε καθημερινά και που κανείς άλλος δεν καταλαβαίνει, αλλά για εμάς είναι καταφύγιό μας. Από το αγαπημένο φλιτζάνι καφέ ή τσάι, μέχρι τον τρόπο που στύβουμε πορτοκάλια, πλένουμε τα χαλάκια ή χαλαρώνουμε με ένα ποτήρι κρασί ή ένα γλυκό. Οι συνήθειες μάς δίνουν ρυθμό, αίσθηση ελέγχου και σταθερότητα, ενώ χτίζουν τον χαρακτήρα μας και επηρεάζουν τις αποφάσεις μας. Μιλάνε για καλές και κακές συνήθειες, για το πώς μπορούμε να τις εντοπίσουμε και να τις αντικαταστήσουμε, και για το πώς αυτές μας κρατούν λειτουργικούς, μας ανακουφίζουν από το άγχος και μας βοηθούν να ζούμε με περισσότερη ηρεμία και συνείδηση. Οι καθημερινές μικρές συνήθειες είναι, τελικά, τα όπλα μας στον καθημερινό μας “πόλεμο” – και η διαφορά ανάμεσα σε μια μέρα που μας κουράζει και σε μια μέρα που νιώθουμε ότι τη ζούμε. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Η Έλενα Λαζάρου, γενική διευθύντρια του ΕΛΙΑΜΕΠ, μιλά για τις επιπτώσεις της κρίσης στη Μέση Ανατολή στην ευρωπαϊκή πολιτική και ασφάλεια. Η συζήτηση ξεκινά από το ζήτημα της παραπληροφόρησης και του ρόλου της τεχνολογίας και της τεχνητής νοημοσύνης στη σύγχρονη πολεμική σύγκρουση, επισημαίνοντας ότι οι πόλεμοι πλέον διεξάγονται σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τεχνολογικών συστημάτων, όπως drones και ψηφιακά μέσα παρακολούθησης. Η κ. Λαζάρου τονίζει ότι η κρίση λειτουργεί ως «σεισμός» για την ευρωπαϊκή στρατηγική, καθώς μέχρι πρόσφατα η ευρωπαϊκή αμυντική πολιτική επικεντρωνόταν κυρίως στη ρωσική απειλή και στον πόλεμο στην Ουκρανία. Η πιθανή απειλή προς την Κύπρο αναδεικνύεται ως σημαντική δοκιμασία για τη συλλογική άμυνα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, επαναφέροντας τη συζήτηση γύρω από το άρθρο αλληλεγγύης της Συνθήκης της Λισαβόνας. Παράλληλα, επισημαίνεται ότι η Ευρώπη καλείται να προσαρμοστεί σε μια πιο ρεαλιστική γεωπολιτική εποχή, ενισχύοντας την αποτρεπτική της ικανότητα χωρίς να εγκαταλείψει τις βασικές αξίες της, όπως το διεθνές δίκαιο, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τη συνεργασία. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία, Μοντάζ: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Ο αρθρογράφος και αναλυτής Γιάννης Κουτσομύτης μιλά για την κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή και εξηγεί ότι η σύγκρουση μεταξύ Ιράν, Ισραήλ και Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι μόνο ιδεολογική αλλά κυρίως γεωπολιτική και γεωστρατηγική. Η δολοφονία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη του Ιράν οδήγησε σε εκτεταμένες ιρανικές επιθέσεις με πυραύλους και drones εναντίον στόχων σε γειτονικές χώρες του Κόλπου, ενώ η πιθανότητα κλεισίματος των Στενών του Ορμούζ προκαλεί σοβαρές επιπτώσεις στις παγκόσμιες ενεργειακές ροές και στις τιμές του πετρελαίου. Σύμφωνα με τον κ. Κουτσομύτη, «νίκη» για κάθε πλευρά ορίζεται διαφορετικά: για το Ιράν αρκεί η επιβίωση του καθεστώτος, για τις ΗΠΑ η άνευ όρων συνθηκολόγηση, ενώ για το Ισραήλ η πτώση του θεοκρατικού καθεστώτος ή η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν. Παράλληλα εξετάζονται οι επιπτώσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, η στρατηγική σημασία της ελληνικής στρατιωτικής συνδρομής προς την Κύπρο και η πιθανή ενίσχυση μεγάλων γεωοικονομικών σχεδίων όπως ο Οικονομικός Διάδρομος Ινδίας-Μέσης Ανατολής-Ευρώπης. Τέλος, επισημαίνεται ότι η νέα αυτή σύγκρουση αποσπά την προσοχή από τον πόλεμο στην Ουκρανία και αναδεικνύει τα όρια του διεθνούς δικαίου και του συστήματος του Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία, Μοντάζ: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη. Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Τι εικόνα εμφανίζεται στο μυαλό μας όταν ακούμε τη λέξη «βιασμός»; Στο επεισόδιο αυτό του podcast «Αλήθειες», εξερευνούμε πώς διαμορφώθηκε η συλλογική εικόνα που έχουμε για τη σεξουαλική βία και γιατί η κοινωνία συχνά βλέπει μόνο ένα μέρος της πραγματικότητας. Πώς η ιστορία, οι κοινωνικές αντιλήψεις και τα στερεότυπα γύρω από το φύλο επηρέασαν τον τρόπο που κατανοούμε τον βιασμό; Γιατί πολλές μορφές σεξουαλικής βίας παραμένουν αόρατες; Και τι σημαίνει να μιλάμε γι' αυτό με περισσότερη ακρίβεια και λιγότερη σιωπή; Μέσα από μια ψυχολογική και κοινωνική ματιά, το επεισόδιο φωτίζει τις αλήθειες που συχνά μένουν έξω από την κυρίαρχη αφήγηση: τη δύναμη των στερεοτύπων, την αορατότητα πολλών θυμάτων και την ανάγκη να αλλάξει ο τρόπος που ακούμε και μιλάμε για τη σεξουαλική βία. Γιατί υπάρχουν εμπειρίες που δεν χωρούν στη σιωπή. Και κάθε φορά που ανοίγει χώρος για τον λόγο, ανοίγει και χώρος για την αλήθεια.
Η Iνώ Αφεντούλη, ειδική σύμβουλος του ΕΛΙΑΜΕΠ και επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Γεωπολιτικής και Διπλωματίας, αναλύει τις ρίζες της σημερινής κρίσης στη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας από την Ιρανική Επανάσταση του 1979, το Big Bang του 2001 με τις επιπτώσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, και την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Συζητάται η στρατηγική του Ιράν στην περιοχή, η δημιουργία περιφερειακής επιρροής μέσω της Χεζμπολάχ και των Χούτι, και οι επιδιώξεις ΗΠΑ και Ισραήλ, από τον έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος έως τη δυνατότητα αλλαγής ηγεσίας. Η συζήτηση περιλαμβάνει επίσης: τις γεωπολιτικές προεκτάσεις για την Ελλάδα και την Κύπρο, τις σχέσεις της Δύσης με τις μειονότητες του Ιράν και τις δυνατότητες πρόκλησης εσωτερικών συγκρούσεων, την τεχνολογική υπεροχή και πληροφοριακή διείσδυση του Ισραήλ, τον ρόλο της Κίνας και της Ρωσίας στην περιοχή, καθώς και τις πιθανές συνέπειες για το ΝΑΤΟ και την ευρύτερη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η κυρία Αφεντούλη καταλήγει ότι η κρίση αυτή αποτελεί τον «πρώτο πόλεμο μιας νέας εποχής», σηματοδοτώντας αλλαγή των παγκόσμιων συσχετισμών δυνάμεως. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία, Μοντάζ: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο 197ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Πώς να τιμολογείτε σωστά αυτό που πουλάτε» μιλάμε για έναν από τους πιο κρίσιμους αλλά και πιο παρεξηγημένους μηχανισμούς του marketing: την τιμή. Με αφετηρία μια χαρακτηριστική ιστορία από τον κόσμο της τέχνης, εξετάζουμε γιατί η τιμή δεν είναι απλώς ένας αριθμός αλλά ένα ισχυρό μήνυμα προς την αγορά, και παρουσιάζουμε έξι βασικές αρχές που μπορούν να βοηθήσουν επιχειρηματίες και επαγγελματίες να τιμολογούν πιο στρατηγικά τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους.
Ο καθηγητής διεθνών σχέσεων Κώστας Υφαντής αναλύει την πρόσφατη επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στο Ιράν και τις πιθανές γεωπολιτικές συνέπειες. Τονίζει ότι, παρότι μια τέτοια σύγκρουση θεωρούνταν πιθανή, η πραγματική έναρξή της δημιουργεί μεγάλη αβεβαιότητα, καθώς ακόμη και μια σύγκρουση με εμφανή ασυμμετρία ισχύος μπορεί να εξελιχθεί απρόβλεπτα. Υπογραμμίζει ότι η αμερικανική επίθεση αποτελεί σημαντική αλλαγή στρατηγικής, αφού για δεκαετίες οι ΗΠΑ απέφευγαν άμεση στρατιωτική σύγκρουση με το Ιράν. Ως πιθανούς λόγους αναφέρει τόσο εσωτερικούς πολιτικούς παράγοντες στις ΗΠΑ όσο και το όραμα του Ντόναλντ Τραμπ για μια πιο σταθερή Μέση Ανατολή, απαλλαγμένη από την επιρροή του Ιράν, με στόχο συμφωνίες που θα περιορίσουν το πυρηνικό και βαλλιστικό του πρόγραμμα. Παράλληλα επισημαίνει τον κίνδυνο της «παγίδας της κλιμάκωσης», όπου στρατιωτικές επιτυχίες σε τακτικό επίπεδο δεν οδηγούν απαραίτητα σε στρατηγική νίκη, όπως συνέβη στο Βιετνάμ. Κρίσιμος παράγοντας θεωρείται και η οικονομική διάσταση, ιδίως η ασφάλεια των Στενών του Ορμούζ, που επηρεάζει την παγκόσμια οικονομία και δυνάμεις όπως η Κίνα. Τέλος, ο Υφαντής υπογραμμίζει ότι ο πόλεμος αυτός μπορεί να επιταχύνει ευρύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις, επηρεάζοντας τις σχέσεις ΗΠΑ–Ευρώπης και το διεθνές σύστημα συνολικά. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία, Μοντάζ: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Ο επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών του Ινστιτούτου Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων, Πλάμεν Τόντσεφ, αναλύει τις διεθνείς διαστάσεις της κρίσης γύρω από το Ιράν, εξετάζοντας κυρίως τις σχέσεις της χώρας με την Κίνα, την Ινδία και τη Ρωσία. Υποστηρίζει ότι η σημαντικότερη διμερής σχέση του Ιράν είναι με την Κίνα, κυρίως λόγω της ενεργειακής συνεργασίας, καθώς μεγάλο μέρος του ιρανικού πετρελαίου κατευθύνεται προς την κινεζική αγορά, ενώ η συνεργασία επεκτείνεται και σε γεωπολιτικό επίπεδο μέσω οργανισμών όπως οι BRICS και ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης. Παράλληλα αναλύεται ο ανταγωνισμός Κίνας–Ινδίας, με τον οικονομικό διάδρομο IMEC να λειτουργεί ως αντίβαρο στον κινεζικό «Νέο Δρόμο του Μεταξιού». Ο Τόντσεφ επισημαίνει επίσης τη στρατηγική σχέση Ρωσίας–Ιράν και τη διαμόρφωση ενός ευρύτερου αντιδυτικού άξονα με τη συμμετοχή της Κίνας και της Βόρειας Κορέας. Σύμφωνα με τον ίδιο, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή συνδέεται με βαθύτερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην Ευρασία, καθώς το παγκόσμιο κέντρο βάρους μετατοπίζεται σταδιακά προς την Ασία. Τονίζει ακόμη ότι η Δύση καλείται να προσαρμοστεί σε έναν πιο πολυπολικό κόσμο, ενώ επισημαίνει πως οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή ενδέχεται να προκαλέσουν περαιτέρω αστάθεια και νέες περιφερειακές ανακατατάξεις τα επόμενα χρόνια. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία, Μοντάζ: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο έκτο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: Γιατί να ρωτάτε εμάς και όχι το Α.Ι.; Πόσες λέξεις το λιγότερο πρέπει να έχει ένα θεατρικό για να εκδοθεί; Ταρκόφσκι ή Κουροσάβα; Γεμιστά με κιμά ή γιαλαντζί; Σουβλάκι ή καλαμάκι; #not Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες.
Στο vidcast της Athens Voice ο πρώην υφυπουργός Εξωτερικών και πρώην πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης Δημήτρης Κούρκουλας αναλύει τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή μετά την επίθεση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στο Ιράν, τοποθετώντας τη σύγκρουση στο ευρύτερο πλαίσιο της αποσταθεροποίησης του διεθνούς συστήματος. Υπογραμμίζει ότι η σημερινή κλιμάκωση συνδέεται με την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου, η οποία ανέτρεψε τις ισορροπίες και πιθανώς στόχευε στην υπονόμευση της προσέγγισης μεταξύ Ισραήλ και αραβικών χωρών. Αναφέρεται επίσης στον ρόλο του Ιράν και των συμμάχων του στην περιοχή, όπως η Χεζμπολάχ, τονίζοντας ότι η στρατιωτική της ισχύς έχει μειωθεί σημαντικά λόγω των ισραηλινών επιχειρήσεων και των πολιτικών αλλαγών στη Συρία. Παράλληλα εξηγεί ότι μια αλλαγή καθεστώτος στο Ιράν θα ήταν εξαιρετικά δύσκολη χωρίς χερσαία στρατιωτική επέμβαση, δεδομένου του μεγέθους και της γεωγραφίας της χώρας. Ο Κούρκουλας αναλύει ακόμη τη σύνθετη θρησκευτική και πολιτική ισορροπία του Λιβάνου, καθώς και τη σημασία των χριστιανικών κοινοτήτων στην περιοχή. Τέλος, επισημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, αν και συχνά εμφανίζεται αργή στη λήψη αποφάσεων, έχει σημειώσει σημαντική πρόοδο στην κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα, ενώ τονίζει ότι σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία η Ευρώπη και η Ελλάδα οφείλουν να προσαρμόσουν την εξωτερική τους πολιτική με ψυχραιμία, ρεαλισμό και μεγαλύτερη στρατηγική εγρήγορση.
Μια κινηματογραφίστρια που φημίζεται για το λοξό της βλέμμα: είτε κάνοντας σινεμά παρατήρησης, είτε video art, η Εύα Στεφανή μοιάζει να μπαίνει μονίμως σε διαφόρων αντιδραστικών τα ρουθούνια, με αποτέλεσμα να γίνεται συχνά στόχος επιθέσεων από συντηρητικούς ή αισθητικούς κύκλους που δεν αντέχουν να κοιτούν τις ρωγμές που ιχνηλατεί στο συλλογικό μας σώμα. Τη συναντήσαμε για δύο, χορταστικά επεισόδια vidcast, μέρος του podcast«Μακριά από το Πλήθος». Στο α' μέρος μάς μιλά για την ‘Καρδιά του Ταύρου' το ντοκιμαντέρ της για τον φίλο της Δημήτρη Παπαϊωάννου και το πώς κατάφερε να εξισορροπήσει τι δική της, σχεδόν ντροπαλή φωνή, με τη στεντόρεια χολιγουντιανή υπερπαραγωγή του διάσημου θεατρικού σκηνοθέτη, για την «Ακρόπολη» και το «[Αι] Αθήναι» και για τα πολύτιμα υλικά που χρειάζεται κανείς για να κάνει σινεμά παρατήρησης, είτε φιλμάρεις έναν εμμονικό δημιουργό στη φωλιά του (Ε.Χ. Γονατάς, Δημ. Παπαϊωάννου), είτε τους καθημερινούς, ανώνυμους πρωταγωνιστές μιας πόλης. «Στο σινεμά παρατήρησης» λέει, «παίζεις ένα παιχνίδι μαζί με τους άλλους» μετουσιώνοντας τον απλό χαλκό σε κάτι πολύτιμο, χρυσό. Αδυνατεί να καταλάβει γιατί οι νέοι κινηματογραφιστές θέλουν να εξαρτώνται τόσο πολύ από τα pitch που κάνουν στους παραγωγούς και από τις αόρατες αλυσίδες που αυτά τούς φορούν, ενώ θα έπρεπε να μπαίνουν στη δημιουργία με το σώμα, παρά με το μυαλό «σα να περιμέν[ουν] μια εν δυνάμει αποκάλυψη.» Πώς λέμε «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός»; Η αλχημίστρια του ελληνικού ντοκιμαντέρ κάνει το ανάποδο: ό,τι δε λάμπει, το μετατρέπει σε χρυσό.
Η δολοφονία της 22χρονης φοιτήτριας νοσηλευτικής Λέικεν Ράιλι τον Φεβρουάριο του 2024 στο Πανεπιστήμιο της Τζόρτζια συγκλόνισε τις Ηνωμένες Πολιτείες και απέκτησε έντονη πολιτική διάσταση. Η Ράιλι βρέθηκε νεκρή σε πάρκο κοντά στην πανεπιστημιούπολη, ενώ δράστης αποδείχθηκε ο 26χρονος Χοσέ Αντόνιο Ιμπάρα από τη Βενεζουέλα, ο οποίος είχε εισέλθει παράνομα στη χώρα και είχε συλληφθεί στο παρελθόν για άλλα αδικήματα. Μετά τη σύλληψη και τη δίκη του, καταδικάστηκε τον Νοέμβριο του 2024 σε ισόβια κάθειρξη χωρίς δυνατότητα αποφυλάκισης. Η υπόθεση προκάλεσε έντονη δημόσια συζήτηση για τη μεταναστευτική πολιτική των ΗΠΑ, με Ρεπουμπλικάνους πολιτικούς να κατηγορούν την κυβέρνηση για ανεπαρκή έλεγχο των συνόρων. Παράλληλα, η Βουλή των Αντιπροσώπων προώθησε τον λεγόμενο «νόμο Λέικεν Ράιλι», που προβλέπει αυστηρότερα μέτρα κράτησης για παράνομους μετανάστες που κατηγορούνται για συγκεκριμένα εγκλήματα, ενώ η υπόθεση ανέδειξε και τη συνεχιζόμενη αντιπαράθεση γύρω από τη σχέση μετανάστευσης και εγκληματικότητας. Συντελεστές: Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη. Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη
Σε μια πρόσφατη ομιλία μου, έκανα μια ιστορική αναδρομή για την εξέλιξη της θέσης της γυναίκας στην κοινωνία, και διαπίστωσα πως ως γυναίκες, αποκτήσαμε δικαίωμα ψήφου μόλις 70 χρόνια πριν, ενώ περισσότερες γυναίκες αποφοιτούν από τα Πανεπιστήμια κυρίως μέσα στα τελευταία είκοσι χρόνια. Όμως, παρά την ραγδαία αυτή εξέλιξη, ακόμα συναντάμε μεροληψία απέναντι στις γυναίκες σε αρκετά επαγγελματικά περιβάλλοντα, αλλά και οικογενειακή και κοινωνική πίεση αν μια γυναίκα θέλει να κάνει καριέρα ή δεν θέλει να ακολουθήσει τα παλιότερα πρότυπα. Γι' αυτό σήμερα θα μοιραστώ τρία κορυφαία μυστικά προς όλες τις γυναίκες: Ακούστε από νεαρή ηλικία την εσωτερική σας φωνή και βρείτε το δικό σας «θέλω», το δικό σας «γιατί». Σίγουρα οι επιρροές από την οικογένεια, το σχολείο, τα κοινωνικά δίκτυα είναι πολύ πιο δυνατές στην νεαρή ηλικία, και συχνά μπορεί να παρασυρθείτε σε επιλογές που δεν είναι τελικά δικές σας, είτε αυτό αφορά τις σπουδές, είτε το επάγγελμα, είτε το αν θα στοχεύσετε στην δημιουργία οικογένειας. Φροντίστε ότι αποφασίσετε να είναι πραγματικά δική σας επιλογή, δικό σας όνειρο και όραμα για την ζωή σας, και για να το κάνετε αυτό, μείνετε λίγο μόνες και οραματιστείτε το πώς θα θέλατε να ζείτε μετά από δέκα χρόνια. Φτιάξτε την εικόνα: Πώς θα θέλατε να είναι η ζωή σας, η καθημερινότητά σας, η απασχόλησή σας; Σιγουρευτείτε πως αυτό που επιθυμείτε δεν επηρεάζεται ούτε από «κεκτημένη ταχύτητα» γιατί «έτσι κάνουν όλοι», ούτε από πρότυπα που σας έχουν επιβάλει από την οικογένεια ή τον κοινωνικό περίγυρο. Στη συνέχεια αξιολογείστε όλες τις σημερινές σας επιλογές, και ξεχωρίστε αυτές που θα σας πάνε στο όραμά σας από εκείνες που δεν σας πάνε εκεί. Ενδυναμώστε και αξιοποιείστε τα ατομικά σας ταλέντα, τα προσόντα και τα χαρακτηριστικά της γυναικείας φύσης: για να προχωρήσετε στη ζωή και στην σημερινή κοινωνία, αποφύγετε να πέσετε στην «παγίδα» του ότι είστε γυναίκα, άρα «από χέρι» υπολείπεστε των ανδρών στον επαγγελματικό στίβο, στην οικογένεια ή στην κοινωνία. Το ότι μπορεί η μητέρα ή η γιαγιά σας να είχε περάσει δύσκολα, όταν οι ρόλοι των δύο φύλων στην κοινωνία ήταν πολύ διαφορετικοί απ' ότι σήμερα, δεν σημαίνει ότι θα συμβεί και σε σας το ίδιο, αν δεν το επιτρέψετε. Φροντίστε να είστε πολύ καλές στη δουλειά σας, να γίνεστε κάθε μέρα όλο και καλύτερες, και εστιάστε στο να δίνετε αξία για να πάρετε αξία. Αποφύγετε την σύγκριση και τον ανταγωνισμό με τους άντρες. Όπως δείχνει και η επιστήμη της βιολογίας, ο ανδρικός και ο γυναικείος εγκέφαλος διαφέρουν, με αποτέλεσμα τα δύο φύλα να έχουν διαφορετικές ικανότητες, δεξιότητες και ενέργεια: Επομένως, η οποιαδήποτε σύγκριση είναι ουτοπική, και το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να συνεργαστείτε αρμονικά με τους άνδρες, γιατί συνολικά σαν ομάδα, είτε στην οικογένεια, είτε στην εργασία, είτε στην κοινωνία, θα αξιοποιήσετε τα συμπληρωματικά προσόντα και των δύο φύλων για το καλό όλων.
Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου του podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να αφηγούμαστε και να ακούμε ιστορίες. Με αφορμή μια προσωπική εμπειρία μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του Ντάνιελ στο Νότιο Πήλιο, περιγράφουν πώς άνθρωποι που συνήθως δεν μιλούν εύκολα ένιωσαν την ανάγκη να μοιραστούν όσα έζησαν. Η συζήτηση επεκτείνεται στη σημασία της αφήγησης από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα: από τις προϊστορικές τοιχογραφίες μέχρι τις οικογενειακές ιστορίες που περνούν από γενιά σε γενιά. Οι αφηγήσεις βοηθούν τους ανθρώπους να κατανοήσουν τις εμπειρίες τους, να επεξεργαστούν τραύματα, να βάλουν τάξη στις σκέψεις τους και να δημιουργήσουν μια προσωπική «μυθολογία». Τελικά, οι προσωπικές ιστορίες συνθέτουν τη συλλογική μνήμη και ιστορία, θυμίζοντας ότι κάθε εμπειρία, όσο μικρή κι αν φαίνεται, αξίζει να ειπωθεί και να ακουστεί. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος. Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο 196ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Η κατάλληλη στιγμή για να ακολουθήσετε τα trends» μιλάμε για το κρίσιμο ερώτημα του timing: πότε αξίζει πραγματικά να επενδύσετε σε ένα trend και πότε κινδυνεύετε είτε να βρεθείτε πολύ νωρίς είτε πολύ αργά. Μέσα από μια προσωπική ιστορία από την εποχή των Flash websites και με πρακτικές συμβουλές για επιχειρηματίες και marketers, εξετάζουμε πώς μπορεί κανείς να εντοπίσει τη στιγμή λίγο πριν από το σημείο καμπής — εκεί όπου ένα trend αρχίζει να αποκτά πραγματική δυναμική.
Ποιοι είναι οι TheoBros; Γιατί ονειρεύονται να κάνουν τις ΗΠΑ ένα χριστιανικό θεοκρατικό κράτος; Γιατί έχουν σαν «πρίγκιπά» τους τον Αντιπρόεδρο J.D.Vance; Τι επίδραση έχουν στα ταυτοτικά κινήματα της εθνικιστικής ακροδεξιάς στην Ευρώπη; Και είναι δυνατόν να υπάρχουν αμερικανοί OrthoBros, που βρίσκουν στην Ορθοδοξία την απάντηση στο woke-ism και στη Μόσχα το ιδεολογικό σπίτι που έψαχναν; Αν έχετε ποτέ ακούσει τις έννοιες «trad wife», «βιβλική αρρενωπότητα», sigma male, κι αν υποψιάζεστε ότι υπάρχει ένα νήμα που συνδέει τον TechBro Pieter Thiel, με τον Steve Bannon, τον Charlie Kirk, τον Jordan Peterson και το σύγχρονο ρεπουμπλικανικό κόμμα υπό τον Ντόναλντ Τραμπ με την identitarian δεξιά της Ευρώπης, αυτό το επεισόδιο του «Μακριά από το Πλήθος» είναι για εσάς. Μαζί μας, ο δημοσιογράφος διεθνών και θρησκευτικών θεμάτων του Βήματος, Διονύσης Σκλήρης. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com
Στο 3o επεισόδιο του Podcast «Briefing» της Athens Voice, η βουλεύτρια Δυτικού Τομέα Αθηνών και πρώην γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας, Μαρία Συρεγγέλα μιλά για την Εξεταστική Επιτροπή για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, το πολιτικό κλίμα, το πολύνεκρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, αλλά και τις μεγάλες θεσμικές συζητήσεις που ανοίγουν. «Βγαίνοντας» από τέσσερις μήνες συνεδριάσεων της Εξεταστικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, η Μαρία Συρεγγέλα επισημαίνει ότι πράγματι οι νέοι έδειξαν περισσότερο ενδιαφέρον για τις καταθέσεις, ωστόσο, viral έγιναν συγκεκριμένες περιπτώσεις. Όπως επισημαίνει, «καλέσαμε πάνω από 75 μάρτυρες» με στόχο «να δούμε τι έχει γίνει με αυτόν τον οργανισμό διαχρονικά». Για το γεγονός ότι συγκεκριμένες στιγμές έγιναν viral, σχολιάζει: «Γίναμε viral για συγκεκριμένες περιπτώσεις ανθρώπων… Έμοιαζε περισσότερο κάποιοι να επιδιώξουν να κάνουν ένα βιντεάκι στο TikTok». Σχετικά με το αν η υπόθεση ζημίωσε τη Νέα Δημοκρατία, απαντά: «Δεν ζημίωσε. Το πλεονέκτημά μας είναι ότι προσπαθούμε να βρούμε λύση. Και λύση που να είναι και σωστή και βιώσιμη». Για τον αγροτικό κόσμο σημειώνει: «Οι αγρότες και οι αγρότισσες πληρώθηκαν με μία μικρή καθυστέρηση ενός μηνός αλλά πληρώθηκαν». Οι εργασίες της Επιτροπής την οδήγησαν σε αντιπαράθεση με την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου. «Με προβλημάτισε πάρα πολύ αν έπρεπε να το κάνω ή όχι… αλλά δέχτηκα μεγάλη προσβολή προσωπικότητας και συκοφαντική δυσφήμιση», αναφέρει για την αγωγή που κατέθεσε κατά της κ. Κωνσταντοπούλου. Υποστηρίζει δε ότι την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας «την ενδιαφέρει μόνο μία ψήφος παραπάνω» και χαρακτηρίζει «απαράδεκτο» να αποδίδονται βαρείς χαρακτηρισμοί χωρίς αποδείξεις. Για την ίδρυση κόμματος από τη Μαρία Καρυστιανού, η κ. Συρεγγέλα σημειώνει δεν πιστεύει στα μονοπρόσωπα κόμματα. Σχολιάζοντας τις πρόσφατες δηλώσεις της για τις εκτρώσεις, σημειώνει: «θέλω να δω τις θέσεις της και σε άλλους τομείς» και επιμένει ότι «άλλο τα λόγια και άλλο όταν είσαι σε μια θέση ευθύνης και προσπαθείς να κάνεις πράγματα». Στη συζήτηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση θυμίζει ότι «το Σύνταγμα του 1975 ήταν το πιο δημοκρατικό συνταγματικό κείμενο για την εποχή του», αλλά προσθέτει ότι «υπάρχουν και εκεί θέματα που μπορούμε να βελτιώσουμε», όπως το άρθρο 16. Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος. Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
Στο τρίτο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες», καλεσμένος είναι ο καρδιοχειρουργός Στρατής Παττακός. Ο διεθνούς φήμης Έλληνας γιατρός μιλά για την πορεία της καρδιοχειρουργικής στην Ελλάδα από τη δεκαετία του '70 μέχρι σήμερα, περιγράφοντας μια εποχή όπου «υπήρχε καρδιά» σήμαινε επιστράτευση ολόκληρου νοσοκομείου. Αναφέρεται στη ραγδαία εξέλιξη μετά το bypass και τις σύγχρονες ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, επισημαίνοντας όμως ότι η λέξη «ρουτίνα» δεν έχει θέση στην καρδιοχειρουργική, καθώς το απρόβλεπτο 1% διατηρεί πάντα την αγωνία ζωντανή. Μιλά για το ψυχικό βάρος της απώλειας ασθενούς, τις θυσίες που απαιτεί το επάγγελμα και τον έντονο ανταγωνισμό που αντιμετωπίζουν οι νέοι γιατροί, ειδικά σε μια εποχή όπου οι επεμβατικές καρδιολογικές τεχνικές έχουν μειώσει τα χειρουργεία. Παράλληλα, σχολιάζει την αύξηση των καρδιοπαθειών λόγω τρόπου ζωής και διατροφής, ενώ εκφράζει αισιοδοξία ότι η γονιδιακή έρευνα και η βιοτεχνολογία ίσως στο μέλλον προλάβουν ή ακόμη και αντικαταστήσουν τις περισσότερες καρδιοχειρουργικές παθήσεις. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές: Sound design, Ηχοληψία: Στέφανος Ανδριτσόπουλος. Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio
© 2020-2026 Ivy Podcast Discovery LLC
