ATHENS VOICE Podcast

Οι άνθρωποι δεν μπαίνουν απλώς στη ζωή μας. Εγκαθίστανται μέσα στον ψυχικό μας κόσμο. Γίνονται φορείς ελπίδας, φόβου, μνήμης και επιθυμίας. Σε αυτό το επεισόδιο μιλάμε για τις σχέσεις που μας αλλάζουν, για τις απώλειες που μας μεταμορφώνουν και για το πώς συναντάμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους.

Στο 207ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «“Αναλογικά” διαλείμματα στην ψηφιακή ρουτίνα», μιλάμε για την ανάγκη του σύγχρονου επιχειρηματία να κάνει, έστω και προσωρινά, ένα βήμα πίσω από την οθόνη. Ο επιχειρηματίας ήταν σχεδόν πάντα από τους πρώτους που αγκάλιαζαν την τεχνολογία: από τα πρώτα κινητά και το Internet, μέχρι τα social media, τα digital εργαλεία και την τεχνητή νοημοσύνη. Όμως, όσο πιο ψηφιακή γίνεται η καθημερινότητά του, τόσο μεγαλύτερη αξία αποκτούν τα μικρά «αναλογικά» διαλείμματα. Στο podcast αυτό μιλάμε για τη δύναμη του χαρτιού και του μολυβιού, την ανάγκη να μειώσουμε τα ατελείωτα video calls, τη σημασία της χαλάρωσης χωρίς οθόνη και την αξία ενός χόμπι που γίνεται με τα χέρια και όχι με pixels.

Όταν ένα παιδί ζωγραφίζει τέρατα, μάχες, ζόμπι ή σκηνές βίας, πολλοί γονείς αναρωτιούνται: «Μήπως αυτή η ζωγραφιά κρύβει κάτι;» Σε αυτό το επεισόδιο, εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για τη σχέση ανάμεσα στο παιδικό σχέδιο και τον οπτικό πολιτισμό. Πώς επηρεάζουν τις ζωγραφιές τα κινούμενα σχέδια, τα βιντεοπαιχνίδια, το YouTube και οι εικόνες που βλέπουν καθημερινά τα παιδιά; Γιατί τα τέρατα και οι μάχες εμφανίζονται τόσο συχνά στα σχέδιά τους; Και πότε χρειάζεται πραγματικά να παρατηρήσουμε κάτι περισσότερο; Ελάτε να δούμε παρέα, γιατί μια ζωγραφιά δεν είναι πάντα αυτό που φαίνεται με την πρώτη ματιά και πώς μπορούμε να ακούμε καλύτερα τις ιστορίες που θέλουν να μας αφηγηθούν τα παιδιά μέσα από το σχέδιό τους.

Στο δέκατο ένατο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς θα γίνει να μεγαλώσουν οι ώρες για να κάνω πράγματα για τον εαυτό μου;» Μήπως προτιμάς μια Τζάγκουαρ που είναι και πιο εύκολο; «Τι να κάνω για να ξεφύγω από το βάλτωμα; Τατουάζ; Ή να τον χωρίσω;» Χμμ... Μην κάνεις τατουάζ. «Αδιάβροχο ή ομπρέλα;» Ποτέ κανένα αδιάβροχο δεν έβγαλε το μάτι κανενός. Αλλά υπάρχουν και εξαιρέσεις. Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Ο Άκης Πάνου υπήρξε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, όμως η δημόσια εικόνα του σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από ένα τραγικό έγκλημα που συγκλόνισε την κοινή γνώμη το 1997. Η υπόθεση συνδέεται με τη σχέση της νεαρής κόρης του, Ελευθερίας, με τον Σωτήρη Γιαλαμά, την οποία ο Πάνου δεν αποδεχόταν. Η ένταση ανάμεσα στις δύο πλευρές κλιμακωνόταν για μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς ο συνθέτης διατηρούσε αυστηρές και παραδοσιακές αντιλήψεις σχετικά με την οικογένεια και τον ρόλο του πατέρα. Την 1η Αυγούστου 1997, στο σπίτι της οικογένειας στην Ξάνθη, ο Γιαλαμάς πήγε με σκοπό να συζητήσει και να εξομαλύνει τις σχέσεις, όμως η συνάντηση κατέληξε σε τραγωδία. Κατά τη διάρκεια έντονου διαπληκτισμού, ο Πάνου χρησιμοποίησε περίστροφο και πυροβόλησε τον νεαρό άνδρα, προκαλώντας τον θάνατό του μπροστά σε συγγενικά πρόσωπα. Η πράξη αυτή οδήγησε στη σύλληψη και παραπομπή του σε δίκη, όπου κρίθηκε ένοχος για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, χωρίς να του αναγνωριστούν ελαφρυντικά. Η υπόθεση προκάλεσε έντονες κοινωνικές αντιδράσεις και συζητήσεις γύρω από ζητήματα οικογενειακής εξουσίας, πατριαρχικών αντιλήψεων και της έννοιας της «τιμής». Κατά τη διάρκεια της κράτησής του διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και τελικά αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας λίγο πριν πεθάνει το 2000. Έτσι, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της ελληνικής μουσικής συνδέθηκε για πάντα όχι μόνο με το έργο του, αλλά και με ένα από τα πιο πολυσυζητημένα εγκλήματα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Ελένη Ψυχούλη και η Μανίνα Ζουμπουλάκη μιλάνε για το ψέμα και την αλήθεια στην καθημερινή ζωή. Αφορμή αποτελεί το ερώτημα αν υπάρχουν άνθρωποι που δεν λένε ποτέ ψέματα, με τις δυο τους να υποστηρίζουν ότι τα λεγόμενα «λευκά ψέματα» συχνά λειτουργούν ως αναγκαίο κοινωνικό εργαλείο. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες και παραδείγματα, εξετάζουν αν η απόλυτη ειλικρίνεια μπορεί να γίνει σκληρή, αγενής ή ακόμη και πληγωτική, ιδιαίτερα όταν αφορά την εμφάνιση, τις σχέσεις ή την προσωπική ζωή των άλλων. Παράλληλα, αναφέρονται στις δικαιολογίες που χρησιμοποιούμε για να προστατεύσουμε τον χρόνο, τα όριά μας και την ψυχική μας ηρεμία, καθώς και στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αλήθεια, το ψέμα και τη σιωπή. Η συζήτηση επεκτείνεται και στη δημιουργική πλευρά του ψέματος, όπως οι μικρές μυθοπλασίες που σκαρώνουμε σε αγνώστους ή οι ιστορίες που επινοούμε για να κάνουμε την καθημερινότητα πιο ενδιαφέρουσα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Πώς να απαλλαχθείτε αποτελεσματικά από τη συγκεντρωτικοτητα    Σήμερα θα μιλήσουμε για την συγκεντρωτικότητα, κάτι που χαρακτηρίζει πολλούς ικανούς ανθρώπους, και μέσα από αυτήν, πρώτα απ' όλα βλάπτουν τον εαυτό τους, αλλά και στερούν την δυνατότητα προόδου των άλλων. Συχνά στις συνεδρίες μου συναντώ επιχειρηματίες που δεν έχουν ποτέ χρόνο για τον εαυτό τους, περνάνε όλα από τα χέρια τους, και νιώθουν μεγάλη ανασφάλεια να λείψουν έστω και λίγες μέρες να ξεκουραστούν, γιατί φοβούνται πως αν εκείνοι δεν είναι εκεί, η δουλειά τους θα πέσει. Όμως το να κρατάτε όλες τις ευθύνες πάνω σας, ενώ έχετε συνεργάτες, κρατάει και εσάς σκλαβωμένους, και την δουλειά σας σε τέλμα.  Γι' αυτό θα μοιραστώ τέσσερις στρατηγικές που θα σας βοηθήσουν να απαλλαχθείτε από την συγκεντρωτικότητα. Πριν όμως, θέλω να τονίσω πως η ανάθεση ρόλων και καθηκόντων δεν σημαίνει μόνο «μοιράζω τις δουλειές». Είναι μια ουσιαστική αναπτυξιακή διαδικασία, που προϋποθέτει αμοιβαία εμπιστοσύνη, και περιλαμβάνει καθοδήγηση, παρακολούθηση και ανατροφοδότηση.  Αναγνωρίστε τι πραγματικά φοβάστε εσείς : Πίσω από τη συγκεντρωτικότητα συνήθως κρύβεται ανασφάλεια και διάφοροι φόβοι: μήπως οι άλλοι δεν κάνουν την δουλειά σωστά; Μήπως εκτεθείτε ή χάσετε τον έλεγχο;  Αναρωτηθείτε «κάνω τη δουλειά μόνος μου γιατί είναι κρίσιμη ή γιατί δεν εμπιστεύομαι κάποιον άλλον;  Ή μήπως αναθέτοντας καθήκοντα δεν θα είμαι τόσο απαραίτητος ή σημαντικός;» Και απαντήστε ειλικρινά στον εαυτό σας. Αναθέστε ξεκάθαρα και με σαφήνεια : η ανάθεση σε άλλους δεν πετυχαίνει όχι επειδή οι άνθρωποι δεν έχουν ικανότητες, αλλά επειδή δεν κατάλαβαν τι ακριβώς τους ζητάτε. Γι' αυτό, όταν δίνετε σ' ένα συνεργάτη να κάνει μια δουλειά, ξεκαθαρίστε με σαφήνεια τι ακριβώς είναι το ζητούμενο, πώς και με ποιους θα γίνει και πότε θα παραδοθεί.  Όσο πιο ξεκάθαρο είναι το πλαίσιο, τόσο πιο άνετα μπορεί κάποιος να κινηθεί μέσα σε αυτό.Κι αν χρειαστούν ενδιάμεσες οδηγίες, φροντίστε να είστε εκεί να τις δώσετε. Υποστηρίξτε χωρίς να παρεμβαίνετε συνεχώς : για να μπορέσουν οι άνθρωποί σας να χτίσουν εμπειρία, χρειάζονται οδηγίες, καθοδήγηση, αλλά όχι συνεχή έλεγχο και παρέμβαση σε κάθε βήμα.  Αφού εξηγήσετε τι θέλετε, αφήστε τους χώρο και χρόνο να το κάνουν και μην στέκεστε πάνω από το κεφάλι τους αν δεν σας ζητήσουν βοήθεια. Μ' αυτόν τον τρόπο τους βοηθάτε να πάρουν την ευθύνη τους, και μόνο έτσι θα χτίσουν εμπειρία.  Αντιμετωπίστε τα λάθη και τις αποτυχίες σαν μαθήματα ανάπτυξης : αν κάθε λάθος ή αστοχία οδηγεί σε αυστηρή κριτική, απόρριψη, ή αφαίρεση ευθυνών, η ομάδα σας θα χάσει την έμπνευση, το κίνητρό της και θα πάψει να προσπαθεί.Για να εξελιχθούν οι άνθρωποί σας χρειάζονται ψυχολογική ασφάλεια, και ενθάρρυνση να δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους χωρίς να φοβούνται. Μετά από κάθε αποτέλεσμα, δώστε χρήσιμη ανατροφοδότηση με στόχο τη μάθηση, όχι την τιμωρία. Βοηθήστε τους συνεργάτες σας να μάθουν από ότι δεν πήγε καλά, παίρνοντας καθοδήγηση για το μέλλον, κι έτσι θα γίνουν πολύ πιο υπεύθυνοι και δεν θα εκτελούν απλά εντολές.

Με κάθε νέο επεισόδιο του «Στο Χιλιοστό», αναμοχλεύονται μας μνήμες τραυματικές. Για το πόσο διαφορετικά βλέπαμε οι Έλληνες το διακύβευμα της διαπραγμάτευσής μας με την Ευρώπη. Για το πόσο δε συνειδητοποιήσαμε πόσο κοντά στην άβυσσο φτάσαμε. Ήμασταν και με τα δύο πόδια, τελικά, εκτός ευρώ; Τι ακριβώς έκανε τον Αλέξη Τσίπρα να μετατρέψει το «όχι» σε «ναι;» Γιατί ήταν άλλος πολιτικός απέναντι στους Έλληνες κι άλλος απέναντι στους Ευρωπαίους; Και τι είναι αυτό το τραύμα που μας κατατρύχει ακόμα; Η Βικτώρια Δενδρινού, συνδημιουργός του «Στο Χιλιοστό» συνομιλεί με την Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, που το μακρινό 2019 βοήθησε την ίδια και την Ελένη Βαρβιτσιώτη να στήσουν το βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» ως επιμελήτριά του, για όσα συμβαίνουν πίσω από τις κάμερες του ντοκιμαντέρ, πίσω από τις σελίδες του βιβλίου, την έρευνα, τον τρόπο γραφής, την αφηγηματικότητα, τα data. Γιατί η πραγματική δουλειά, όπως δείχνει και το ντοκιμαντέρ, γίνεται «Μακριά από το πλήθος». Συντελεστές Συνέντευξη: Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι συμβαίνει όταν αυτό που ήμασταν δεν μας χωρά πια, αλλά αυτό που πρόκειται να γίνουμε δεν έχει ακόμη γεννηθεί; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε στον συναρπαστικό κόσμο της μεταμόρφωσης της πεταλούδας και ανακαλύπτουμε γιατί η αλλαγή δεν μοιάζει με βελτίωση αλλά με διάλυση και αναγέννηση. Με αφορμή τα λεγόμενα imaginal cells —τα κύτταρα που κουβαλούν το σχέδιο της πεταλούδας πολύ πριν αυτή υπάρξει— εξερευνούμε πώς το τραύμα, οι άμυνες, η ντροπή, η ενοχή και τα παλιά μοτίβα συχνά πολεμούν ακριβώς εκείνα τα κομμάτια που προσπαθούν να μας οδηγήσουν προς μια πιο αυθεντική ζωή. Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό παιδί, το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι, τη θεραπεία και το θάρρος που χρειάζεται για να εγκαταλείψουμε μια ταυτότητα που κάποτε μας προστάτευσε, αλλά πλέον δεν μας επιτρέπει να πετάξουμε. Ίσως η πεταλούδα να μην είναι το τέλος της διαδρομής. Ίσως να ήταν πάντα μέσα μας. Αν βρίσκεσαι σε μια περίοδο αλλαγής, αν νιώθεις ότι κάτι μέσα σου πεθαίνει ενώ κάτι νέο προσπαθεί να γεννηθεί, αυτό το επεισόδιο θα σου δώσει μια εντελώς διαφορετική ματιά στο ταξίδι της προσωπικής εξέλιξης.

Στο 206ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Ψηφιακή προσβασιμότητα για όλους», μιλάμε για ένα θέμα που κάθε σύγχρονη επιχείρηση οφείλει πλέον να παίρνει σοβαρά: την προσβασιμότητα του website ή του e-shop της. Με αφορμή την ιστορία ενός επιτυχημένου επιχειρηματία με οπτική αναπηρία, εξετάζουμε γιατί ένα ψηφιακό περιβάλλον δεν πρέπει να σχεδιάζεται μόνο για όσους βλέπουν, ακούν, κινούνται και πλοηγούνται με τον «συνηθισμένο» τρόπο. Στο podcast αυτό αναλύουμε τι σημαίνει accessibility-first, γιατί δεν είναι απλώς τεχνική λεπτομέρεια ή νομική υποχρέωση, αλλά στρατηγική επιλογή, και πώς παραδείγματα όπως η Amazon δείχνουν ότι η προσβασιμότητα μπορεί να γίνει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα. Γιατί όταν ένα site είναι πιο καθαρό, πιο κατανοητό, πιο λειτουργικό και πιο εύχρηστο για ανθρώπους με αναπηρία, γίνεται τελικά καλύτερο για όλους. Και αυτό δεν είναι κόστος. Είναι επένδυση σε εμπιστοσύνη, φήμη και μακροπρόθεσμη αξία.

Γιατί ένα παιδί ζωγραφίζει ξανά και ξανά το ίδιο αστεράκι, την ίδια καρδιά ή την ίδια μικρή λεπτομέρεια; Είναι απλώς συνήθεια ή μήπως κάτι περισσότερο; Σε αυτό το επεισόδιο του Podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», εξερευνούμε τι σημαίνει η επανάληψη στο παιδικό σχέδιο και πώς ένα μικρό μοτίβο μπορεί να λειτουργεί σαν τρόπος σκέψης, επεξεργασίας και ασφάλειας για το παιδί. Ένα επεισόδιο που βοηθά γονείς και ενήλικες να παρατηρούν πιο ουσιαστικά και να βλέπουν τη ζωγραφιά όχι σαν «τεστ», αλλά σαν έναν ανοιχτό διάλογο με το παιδί. Γιατί αυτό που βλέπεις δεν είναι πάντα αυτό που νομίζεις.

Η Γαλήνη Τσεβά είναι ηθοποιός και σκηνοθέτρια. Έχει λάβει μέρος σε πολλές θεατρικές παραστάσεις (Το σπίτι στην Εθνική ένα ήσυχο μέρος, Άντρες έτοιμοι για όλα, Μπαμπά μην ξαναπεθάνεις Παρασκευή, Ωραία μου κυρία, Ευρέ-Εργά, Εσωτερικαί ειδήσεις, Αταίριαστο ζευγάρι, Ψυλλοι στ' αυτιά, Νεράιδα κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Και σερά σερά, Μαμά & γιος, Δέκα λεπτά κήρυγμα, Δεσποινίς Μαργαρίτα, Ντόλτσε βίτα κ.α.). Έχει σκηνοθετήσει τις παραστάσεις Αναμείνατε στο ακουστικό σας (ΕΘΟΛ, Πνευματικό Κέντρο Σπάρτης) και Φερμουάρ (Θεατρική Ομάδα Main Point, Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης). Το μυθιστόρημα «Φερμουάρ» (2014) της Μανίνας Ζουμπουλάκη για πρώτη φορά μεταφέρεται στο θέατρο, σε σκηνοθεσία της Γαλήνης Τσεβά και ηθοποιούς της ομάδας Main Point. Μία παράσταση με ατμόσφαιρα noir και αιχμές μαύρης κωμωδίας, που φωτίζει τις σκοτεινές πλευρές μιας κοινωνίας όπου η εξουσία, η ανάγκη και ο φόβος μπλέκονται επικίνδυνα. Ένα έγκλημα με θύμα τον Υπουργό Ανεργίας γίνεται η αφετηρία μιας αλυσίδας αποκαλύψεων και φέρνει κοντά πρόσωπα που προσπαθούν να κρατηθούν όρθια μέσα σε μια πραγματικότητα που διαρκώς μετακινεί τα όρια της ενοχής και της επιβίωσης: Μια λαϊκή τραγουδίστρια, μια δημόσια υπάλληλος, μια σκηνοθέτρια, ένας μακιγιέρ και μια άνεργη μοδίστρα βρίσκονται ξαφνικά παγιδευμένοι στην ίδια υπόθεση — ο καθένας με τη δική του εκδοχή, το δικό του άλλοθι, τη δική του σιωπή. Καθώς η ιστορία ξετυλίγεται, το προσωπικό και το πολιτικό γίνονται αξεχώριστα, ενώ η αλήθεια μοιάζει συχνά λιγότερο σημαντική από την ανάγκη να αντέξει κανείς. Το «Φερμουάρ» δεν είναι μόνο ένα αστυνομικό μυστήριο. Είναι ένα έργο για τα όρια της ηθικής, για τις μικρές και μεγάλες ενοχές που κουβαλά ο καθένας και για το πώς η κοινωνική πίεση μπορεί να μετατρέψει τους ανθρώπους σε συνένοχους — ακόμη και μέσα από τη σιωπή τους. Και όσο η υπόθεση προχωρά, το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι μόνο ποιος σκότωσε τον Υπουργό, αλλά τι θεωρεί τελικά ο καθένας σωστό και δίκαιο… Το έργο παρουσιάζεται για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Ξεκίνησε στις 25 και 26 Μαΐου και θα παιχτεί και στις 8-9 Ιουνίου 2026 στις 20.30, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης. Χορηγός επικοινωνίας: ATHENS VOICE

Στο δέκατο όγδοο επεισόδιο του «Deep Thought», άκρως τολμηρές απαντήσεις σε δύο τρομερά κρίσιμες ερωτήσεις: «Γιατί με εκνευρίζουν όλοι;» «Ακούστε τι μηνύματα λαμβάνω από έναν κύριο που θέλει να προωθήσει μόνος το βιβλίο του. Μου στέλνει συνέχεια μια ανάρτηση —την ίδια κάθε φορά— και από κάτω μού γράφει: “Πολύ Καλό Βιβλίο!” Είναι αυτός σωστός τρόπος προώθησης ενός βιβλίου; Γιατί δεν ρωτάνε κάποιον που ξέρει; Γιατί μάς κάνουν τα νεύρα κρόσια;» Στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε ΟΛΕΣ.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για τη σημασία του «κύκλου ασφαλείας» όσο μεγαλώνουμε: λίγοι αλλά ουσιαστικοί άνθρωποι στους οποίους μπορούμε να στηριχτούμε στις δύσκολες στιγμές. Μέσα από προσωπικές εμπειρίες, μιλούν για το ξεσκαρτάρισμα των σχέσεων, τη δημιουργία μιας «νέας οικογένειας» από φίλους και συγγενείς που πραγματικά νοιάζονται, αλλά και για την ανάγκη αυτονομίας και εσωτερικής δύναμης. Παράλληλα, αναδεικνύουν τη σημασία της οργάνωσης στην καθημερινότητα — από ένα οργανωμένο σπίτι και βασικές προμήθειες μέχρι την τακτοποίηση λογαριασμών και πρακτικών εκκρεμοτήτων. Η συζήτησή τους καταλήγει στο ότι η πραγματική ασφάλεια δεν βρίσκεται μόνο στη βοήθεια των άλλων, αλλά και στην ικανότητα να περνάμε καλά με τον εαυτό μας, να φροντίζουμε τις ανάγκες μας και να χτίζουμε μια ζωή με μικρές σταθερές χαράς και απόλαυσης. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τελευταία γύρω μας συναντάμε όλο και περισσότερους ανθρώπους με θέματα ψυχικής υγείας, στρες, άγχος και πολλά νεύρα που δεν μπορούν να συγκρατήσουν και ξεσπούν στους ανθρώπους γύρω τους. Αν σας συμβαίνει και σας κάποιες φορές, ακόμα και κοντινοί σας άνθρωποι στο οικογενειακό ή επαγγελματικό περιβάλλον να σας προσβάλλουν ή να σας υποτιμούν, θα μοιραστώ τέσσερις κινήσεις για να τους αντιμετωπίσετε:   #1. Κάντε μια παύση πριν απαντήσετε: είναι λογικό η πρώτη σας αντίδραση να είναι έντονα συναισθηματική. Αν απαντήσετε χωρίς σκέψη εκείνη τη στιγμή, δεν θα εκφράσετε τον καλύτερο εαυτό σας. Γι' αυτό πάρτε μια ανάσα, έστω και λίγα δευτερόλεπτα μπορεί να κάνουν την διαφορά. Η παύση αυτή δεν είναι αδυναμία: είναι έλεγχος στον εαυτό σας που σας επιτρέπει να απαντήσετε συνειδητά, ήρεμα και όχι παρορμητικά. #2. Μην μπείτε στο παιχνίδι της προσβολής και της υποτίμησης. Όταν κάποιος σας προσβάλλει, είναι θυμωμένος και έχει τα νεύρα του, συχνά θέλει την παρόμοια αντίδρασή σας για να ξεσπάσει περισσότερο. Και επιζητάει είτε τον καυγά ή την επιβεβαίωση της δύναμής του πάνω σας. Κι έτσι αν απαντήσετε κι εσείς με τον ίδιο τρόπο, απλά έχετε τσιμπήσει και συνεχίζετε το παιχνίδι του. Αντί γι' αυτό, μπορείτε να πείτε ήρεμα: «Σε παρακαλώ, άλλαξε τον τόνο σου, δεν μου μιλάς με σεβασμό» ή «Αυτός ο τρόπος δεν μου ταιριάζει». Και πείτε το ήρεμα, με λίγες και ξεκάθαρες λέξεις, χωρίς εξηγήσεις ή απολογία.   #3. Μην πάρετε μέσα σας την προσβολή, δεν σας αφορά, ούτε σας ανήκει : Η μεγαλύτερη ζημιά δεν γίνεται από τα λόγια του άλλου, αλλά από το αν τα πιστέψετε. Αναρωτηθείτε αν αυτό που ειπώθηκε, έχει δόση αλήθειας ή είναι απλά η γνώμη του άλλου; Η αυτοεκτίμησή σας δεν πρέπει να εξαρτάται από τη γνώμη, την έγκριση, ή την συμπεριφορά των άλλων. Δεν χρειάζεται, ούτε έχετε να αποδείξετε τίποτα σε κανέναν. Και η αξία σας δεν μειώνεται μόνο και μόνο επειδή κάποιος ξύπνησε στραβά και προσπαθεί να την αμφισβητήσει. #4. Επιλέξτε πότε αξίζει να αποχωρήσετε και να απομακρυνθείτε. Μια ακόμα επιλογή είναι εκείνη που λέει πως δεν χρειάζεται να απαντάτε σε όλα. Κάποιες φορές, η πιο δυνατή αντίδραση είναι η αποχώρηση. Όχι από φόβο, αλλά από αυτοσεβασμό. Κι όταν κάποιος επιμένει να σας υποτιμά, δείχνει ότι δεν μπορεί ή δεν θέλει να σας σεβαστεί. Και τότε, εσείς χτίζετε ανθεκτικότητα προστατεύοντας την ενέργεια και την αξιοπρέπειά σας. Κλείνοντας να τονίσω πως εσείς δεν ελέγχετε τι λένε οι άλλοι. Ελέγχετε όμως την δική σας αντίδραση και το κατά πόσο επιτρέπετε στις προσβολές τους να σας επηρεάσουν. Και κάθε φορά που αντιδράτε με συνειδητή επιλογή αντί για την συναισθηματική παρόρμηση, χτίζετε κάτι πολύ βαθύτερο από μια απάντηση. Χτίζετε εσωτερική δύναμη.  

Το νέο βιβλίο της Μανίνας Ζουμπουλάκη «Πεθαίνω για Σένα» (εκδόσεις Παπαδόπουλος), με τον τίτλο δανεισμένο από το γνωστό τραγούδι, είναι κάπως σαν αξονική τομογραφία αυτού που συμβαίνει επί ελληνικού εδάφους εναντίον των γυναικών, χωρίς βαρύγδουπες, επιστημονικές κορώνες ή φεμινιστική γλώσσα. Η Ζουμπουλάκη την επιστημοσύνη την κρατάει για το τέλος, εκεί που σε συνεργασία με τη δικηγόρο Δανάη Κασίμη παραθέτει τις ποινές για καθένα από μία σειρά εγκλημάτων έμφυλης βίας.  Η ηρωίδα του «Πεθαίνω για Σένα», εν αντιθέσει με τον πολύ μάτσο σύζυγό της, δεν έχει όνομα. Θα μπορούσε να είναι μία από εμάς. Εγώ, εσύ, η κορη σου, η κολλητή σου, όλες μας. Και η πικρή αλήθεια είναι ότι σχεδόν όλες έχουμε γνωρίσει έναν Γιάννη. Απλώς κάποιες σταθήκαμε τυχερές. Ήταν τεράστια τα redflags και δεν γινόταν να μην τα δούμε; Είχαμε κάποι@ να νοιάζεται για το αν φάγαμε / κλάψαμε / κοιμηθήκαμε και ο λεγάμενος δεν βρήκε πρόσφορο έδαφος να «χωθεί» κι άλλο; Κάπως έτσι.  Όλα αυτά, για ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσεις όσο χρονών κι αν είσαι, όποια κι αν είσαι, ό,τι δουλειά κι αν κάνεις τα συζητάμε στο vidcast με τη συγγραφέα και απλά, κατανοητά και με παραδείγματα τα βάζουμε σε σειρά, για όλες εκείνες τις σχέσεις που για τις γυναίκες κατέληξαν στο νοσοκομείο ή ακόμα χειρότερα στο νεκροταφείο. Συντελεστές Συνέντευξη: Χριστίνα Γαλανοπούλου |  Sound design, ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης. Η ηχογράφηση έγινε στο AthensVoiceStudio

Υπάρχουν γυναίκες που έμαθαν να κατεβαίνουν στον Άδη χωρίς να φοβούνται. Να αντέχουν. Να φροντίζουν. Να επιβιώνουν. Αυτό που δεν έμαθαν ποτέ πραγματικά είναι να επιθυμούν χωρίς ενοχή. Στον μύθο της Ψυχής, το πιο επικίνδυνο σημείο δεν είναι το σκοτάδι, ούτε οι δοκιμασίες, ούτε η απώλεια του Έρωτα. Είναι η στιγμή που ανοίγει το κουτί πιστεύοντας πως χρειάζεται να γίνει κάτι περισσότερο για να αξίζει αγάπη. Και ίσως εκεί να συναντιούνται ακόμη σήμερα πολλές γυναίκες. Στην εξάντληση του να προσπαθούν διαρκώς να γίνουν πιο αρκετές. Πιο όμορφες. Πιο ήρεμες. Πιο δοτικές. Πιο «εύκολες». Ένα επεισόδιο για το εσωτερικό κορίτσι, τη γυναικεία επιθυμία, τη ντροπή γύρω από το «θέλω» και τη στιγμή που μια γυναίκα αρχίζει σιγά-σιγά να πιστεύει πως δεν χρειάζεται να μικραίνει για να αγαπηθεί.

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες» της Athens Voice, ο Γιώργος Παυλάκης μιλά για τη διαδρομή του στην έρευνα, τη φύση της επιστήμης και τις μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης ιατρικής. Ξεκινώντας από τα παιδικά του χρόνια, περιγράφει πώς επηρεάστηκε από το όνειρο του πατέρα του να γίνει γιατρός και πώς ήδη από το δημοτικό είχε στραφεί προς τη βιοχημεία και την επιστημονική αναζήτηση. Τονίζει ότι η επιστήμη, παρά τη γοητεία της, είναι κυρίως μια διαρκής διαδικασία αποτυχιών, όπου ο ερευνητής πρέπει να μάθει να «πέφτει και να ξανασηκώνεται». Σύμφωνα με τον ίδιο, το 99% των πειραμάτων αποτυγχάνει, αλλά κάθε αποτυχία μπορεί να οδηγήσει σε νέα γνώση. Ο Παυλάκης εξηγεί πως η έρευνα απαιτεί ακραία εξειδίκευση, γεγονός που συχνά περιορίζει τη γενικότερη εικόνα, ενώ παράλληλα αναφέρεται στη χαρά της ανακάλυψης, περιγράφοντας τη στιγμή που κατάλαβε ότι ένα «αποτυχημένο» πείραμα αποκάλυπτε έναν νέο μηχανισμό ανοσοθεραπείας για τον καρκίνο. Εστιάζει ιδιαίτερα στις εξελίξεις στη θεραπεία του καρκίνου, επισημαίνοντας ότι πολλές μορφές του πλέον είτε ιάσιμες είτε μετατρέπονται σε χρόνιες παθήσεις. Ξεχωρίζει τη σημασία των νέων θεραπειών για τον καρκίνο του παγκρέατος, που βασίζονται στη στόχευση του γονιδίου RAS, αποτέλεσμα δεκαετιών ερευνών. Σημαντικό μέρος της συζήτησης αφιερώνεται στην ανοσοθεραπεία, την οποία παρουσιάζει ως μια επανάσταση σε σχέση με τη χημειοθεραπεία, καθώς αξιοποιεί το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα για την καταπολέμηση του καρκίνου. Περιγράφει επίσης τη συμβολή της τεχνολογίας mRNA, τόσο στα εμβόλια κατά της Covid-19 όσο και στις μελλοντικές θεραπείες για τον καρκίνο και το AIDS. Αναφερόμενος στην πανδημία, υπογραμμίζει ότι οι Κινέζοι επιστήμονες αντέδρασαν γρήγορα δημοσιεύοντας το γενετικό υλικό του κορωνοϊού, γεγονός που επέτρεψε την ταχεία ανάπτυξη διαγνωστικών εργαλείων και εμβολίων. Παράλληλα, εκφράζει ανησυχία για το μέλλον της ανθρωπότητας απέναντι στις νέες τεχνολογίες και την τεχνητή νοημοσύνη, σημειώνοντας ότι η τεχνολογική πρόοδος δεν συνοδεύεται πάντα από ανάλογη ηθική πρόοδο. Κλείνοντας, ο Παυλάκης τονίζει ότι κάθε επιστήμονας προσπαθεί να προσθέσει «ένα μικρό βοτσαλάκι» στο οικοδόμημα της γνώσης, βασιζόμενος πάντα στο έργο των προηγούμενων γενεών και αφήνοντας παρακαταθήκη για τις επόμενες. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο 205ο podcast της στήλης Business & MarketingTips της AthensVoice με τίτλο «Ανακαλύψτε το θεληματικό αυτί», μιλάμε για μια κρίσιμη αλλαγή στον ρόλο του σύγχρονου επιχειρηματία: από τον αυταρχικό «ηγέτη-μονόλογο» στον άνθρωπο που ακούει, ρωτά, κατανοεί και χτίζει εμπιστοσύνη. Η εποχή του επιχειρηματία με το βαρύ γραφείο, το διαπεραστικό βλέμμα και την ανάγκη να έχει πάντα τον τελευταίο λόγο έχει τελειώσει. Σήμερα, η πραγματική ηγεσία δεν φαίνεται μόνο στις αποφάσεις, αλλά στον τρόπο που ένας άνθρωπος ακούει την ομάδα του, κάνει σωστές ερωτήσεις και δείχνει έμπρακτο σεβασμό. Στο podcast αναλύουμε γιατί η ενεργητική ακρόαση, οι ουσιαστικές ερωτήσεις, η ορατή καλοσύνη, το θετικό χιούμορ και η ειλικρινής ευγνωμοσύνη δεν είναι «soft» συμπεριφορές, αλλά βασικά εργαλεία διοίκησης και επιχειρηματικής αποτελεσματικότητας. Γιατί τελικά, ο επιχειρηματίας που ακούει καλύτερα, καταλαβαίνει γρηγορότερα. Και αυτός που καταλαβαίνει γρηγορότερα, παίρνει καλύτερες αποφάσεις.

Όταν ένα παιδί αρχίζει να χρησιμοποιεί πολύ μαύρο στις ζωγραφιές του, πολλοί γονείς ανησυχούν. Είναι απλώς μια φάση; Ένα αισθητικό παιχνίδι; Ή μήπως κάτι βαθύτερο; Σε αυτό το επεισόδιο του Podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ξεκινάμε από έναν πραγματικό γονεϊκό προβληματισμό και εξερευνούμε τι λένε οι έρευνες για το μαύρο χρώμα στο παιδικό σχέδιο. Από τη μουτζούρα και τον πρώιμο πειραματισμό, μέχρι τον οπτικό πολιτισμό, τους ήρωες, τα video games και την εφηβική ταυτότητα, βλέπουμε πώς η ηλικία αλλάζει το νόημα και γιατί κανένα χρώμα μόνο του δεν αρκεί για ένα συμπέρασμα. Ένα επεισόδιο που δεν στοχεύει στον πανικό ή στις εύκολες ερμηνείες, αλλά στο να βοηθήσει γονείς και ενήλικες να παρατηρούν βαθύτερα, να ρωτούν καλύτερα και να βλέπουν τη ζωγραφιά του παιδιού ως μέρος ενός μεγαλύτερου διαλόγου. Γιατί αυτό που βλέπεις… δεν είναι πάντα αυτό που νομίζεις.

Στο δέκατο έβδομο επεισόδιο του «Deep Thought», ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Σκεφτήκατε τι θα συνέβαινε αν το ChatGPT έδινε μόνο χαζές απαντήσεις ακόμα και στην απλούστερη ερώτηση;» «Μήπως σάς έρχεται καμία ιδέα γιατί λέμε, “Ήρθαν τα πάνω κάτω”; Ποια είναι τα κάτω και ποια τα πάνω; Για ποιο λόγο αλλάζουν θέση; Θα ξαναμπούν στις θέσεις τους κάποτε;» «Με λύπησε ιδιαιτέρως το κόψιμο του τοκ σόου του Στίβεν Κολμπέρ, ειδικά λόγω του τρόπου που έγινε. Η αγαπημένη μου ενότητα είναι οι φιλοσοφικές ερωτήσεις προς τους καλεσμένους του και θέλω να σας κάνω μία: Πώς είναι για εσάς το τέλειο σάντουιτς;» Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Η Μιλένα Αποστολάκη, βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ στον Βόρειο Τομέα Αθηνών, μιλώντας στο νέο επεισόδιο του vidcast «Briefing» της Athens Voice, αναφέρθηκε στις πολιτικές εξελίξεις και στις προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, υποστηρίζοντας ότι το αίτημα για πολιτική αλλαγή παραμένει ισχυρό στην κοινωνία. Όπως σημείωσε, το ΠΑΣΟΚ οφείλει να πείσει τους πολίτες ότι μπορεί να αποτελέσει μια αξιόπιστη και προοδευτική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης απέναντι στη σημερινή κυβέρνηση. Η κ. Αποστολάκη στάθηκε ιδιαίτερα στην οικονομική πίεση που δέχονται τα νοικοκυριά από την ακρίβεια, στις αυξανόμενες κοινωνικές ανισότητες και στα προβλήματα που σχετίζονται με τη λειτουργία των θεσμών και του κράτους δικαίου. Υποστήριξε ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν πρέπει να εξαντλείται στις δημοσκοπικές μεταβολές ή στις εσωκομματικές εξελίξεις άλλων κομμάτων, αλλά να επικεντρώνεται στις λύσεις που απαιτούν τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών. Αναφερόμενη στην πορεία του ΠΑΣΟΚ, επισήμανε ότι το κόμμα διαθέτει βαθιές κοινωνικές ρίζες και σημαντική παρακαταθήκη μεταρρυθμίσεων που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη Ελλάδα. Τόνισε ότι η παράταξη συνδυάζει την εμπειρία παλαιότερων στελεχών με την παρουσία μιας νεότερης γενιάς πολιτικών, επιδιώκοντας να διευρύνει την επιρροή της στον προοδευτικό χώρο. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στο ζήτημα της στέγασης, το οποίο χαρακτήρισε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της εποχής. Σύμφωνα με την ίδια, η εκτίναξη των ενοικίων και το αυξημένο κόστος απόκτησης κατοικίας δημιουργούν σοβαρά εμπόδια για τους νέους ανθρώπους και τις οικογένειες, ενώ επανέρχεται το ενδεχόμενο αναζήτησης επαγγελματικών ευκαιριών στο εξωτερικό. Για τον λόγο αυτό, ανέδειξε ως βασικές προτεραιότητες του ΠΑΣΟΚ την αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης, των κόκκινων δανείων και του ιδιωτικού χρέους, μέσα από ένα ολοκληρωμένο σχέδιο κοινωνικής πολιτικής και οικονομικής στήριξης.

Οι αδελφές Χατσατουριάν είχαν υποστεί για χρόνια σωματική, ψυχολογική και σεξουαλική κακοποίηση, ενώ ζούσαν υπό καθεστώς φόβου, απομόνωσης και απειλών από τον πατέρα τους. Το 2018 οι αδελφές Κριστίνα, Αντζελίνα και Μαρία κατηγορήθηκαν για τη δολοφονία του πατέρα τους, σε μια υπόθεση που προκάλεσε έντονη συζήτηση για την ενδοοικογενειακή βία. Την ημέρα του θανάτου του, μετά από ένα ακόμη περιστατικό βίας, οι δύο μεγαλύτερες αδελφές τον τραυμάτισαν θανάσιμα με μαχαίρι, με την τρίτη να εμπλέκεται έμμεσα. Η υπόθεση αρχικά αντιμετωπίστηκε ως φόνος εκ προμελέτης, όμως στη συνέχεια τέθηκε το ζήτημα της αυτοάμυνας λόγω της μακροχρόνιας κακοποίησης. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου του podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη σχολιάζουν πως όροι όπως «τοξικός», «ναρκισσιστής», «τραύμα» ή «διπολική διαταραχή» χρησιμοποιούνται πια αβίαστα από όλους, συχνά χωρίς πραγματική γνώση του νοήματός τους, μετατρέποντας σύνθετα ψυχικά ζητήματα σε εύκολες ετικέτες. Μέσα από προσωπικά παραδείγματα και καθημερινές σκηνές, επισημαίνουν ότι αυτή η γλώσσα συχνά αντικαθιστά την ουσιαστική επικοινωνία και οδηγεί σε απλουστεύσεις ή ακυρώσεις ανθρώπων και σχέσεων. 

Στις ατομικές μου συνεδρίες πολλοί γονείς με ρωτούν: «Πώς θα κάνω το παιδί μου να πιστεύει στον εαυτό του;» Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να «δώσουμε» αυτοπεποίθηση όπως δίνουμε ένα αντικείμενο. Μπορούμε όμως να δημιουργήσουμε το έδαφος για να ανθίσει: μέσα σ ένα περιβάλλον ασφάλειας, αποδοχής και ενθάρρυνσης, όπου το παιδί μαθαίνει σταδιακά να πιστεύει στον εαυτό του, λέγοντας «Αξίζω. Μπορώ. Ακόμα κι αν δυσκολεύομαι». Και θα μοιραστώ κάποιους τρόπους για να το κάνετε: Δώστε αποδοχή χωρίς όρους: Τα παιδιά δεν χρειάζονται να είναι τέλεια για να αξίζουν, αλλά να νιώθουν ότι αγαπιούνται ακριβώς όπως είναι. Όταν η αγάπη συνδέεται μόνο με την επίδοση –τους βαθμούς, τις επιτυχίες, τη «σωστή» συμπεριφορά– το παιδί αμφισβητεί την αξία του και διεκδικεί την αγάπη σαν να την «εξαγοράζει». Αντί να δίνετε το «μπράβο» μόνο στο άριστα, επιβραβεύστε την προσπάθεια Αντί να πείτε «με απογοήτευσες» πείτε «δεν μου άρεσε η συμπεριφορά σου, αλλά είμαι εδώ να μου μιλήσεις γι' αυτό». Και το μήνυμά σας πρέπει να είναι ξεκάθαρο: μπορεί ένα αποτέλεσμα ή μια συμπεριφορά να μην ήταν η επιθυμητή, αλλά η αξία του παιδιού είναι αδιαπραγμάτευτη. Αφήστε χώρο στα λάθη: Η αυτοπεποίθηση δεν χτίζεται όταν προστατεύετε τα παιδιά σας από κάθε δυσκολία. Χτίζεται όταν τους επιτρέψετε να δοκιμάζουν, να αποτυγχάνουν και να ξανασηκώνονται. Όταν παρεμβαίνετε συνεχώς, το παιδί συνηθίζει να νιώθει ότι «δεν μπορεί μόνο του» και γίνεται εξαρτημένο. Και όταν δημιουργούν κάτι, ασχοληθείτε να καταλάβετε πώς σκέφτηκαν, αντί να προσπαθήσετε να τα διορθώσετε και να το κάνετε εσείς καλύτερα. Δώστε περισσότερη ενθάρρυνση και στήριγμα και λιγότερο έλεγχο και υπεραπαίτηση. Μην πανικοβάλλεστε μπροστά στα λάθη τους, γιατί τους μεταφέρετε το δικό σας άγχος, και πάνω απ' όλα δείξτε τους πως τα λάθη και οι αποτυχίες είναι μέρος της μάθησης και της εξέλιξης και όχι απόδειξη ανεπάρκειας. Ασχοληθείτε με τα συναισθήματά τους, όχι μόνο με τα αποτελέσματα των δράσεών τους: Για να χτίσει αυτοπεποίθηση ένα παιδί χρειάζεται να μάθει να αναγνωρίζει και να αντέχει τα συναισθήματά του. Όχι να τα κρύβει. Όταν ακούμε ένα παιδί να λέει «δεν τα κατάφερα», πίσω από αυτό συνήθως κρύβεται ντροπή, απογοήτευση ή φόβος. Αντί να βιαστείτε να παρηγορήσετε το παιδί ή να βρείτε εσείς μια λύση, αναγνωρίστε πρώτα το συναίσθημά του: Πείτε του «Καταλαβαίνω πόσο απογοητεύτηκες». Και μόνο αυτή η απλή φράση θα το κάνει να νιώσει αποδοχή, να χτίζει εσωτερική ασφάλεια και να νιώσει ότι δεν είναι μόνο του μέσα στα δύσκολα. Γίνετε εσείς το παράδειγμα: Τα παιδιά δεν ακούν τόσο τι λέμε. Παρατηρούν πως αντιδράτε εσείς, πώς αντιμετωπίζετε εσείς μια αποτυχία ή μια δυσκολία. Αν εσείς οι ίδιοι υποτιμάτε τον εαυτό σας, αν φοβάστε τα λάθη και το δείχνετε, κι αν δεν συγχωρείτε ποτέ τον εαυτό σας, το παιδί θα μάθει το ίδιο. Γι' αυτό μιλήστε ανοικτά, παραδεχτείτε το λάθος σας και προσπαθήστε ξανά! Κι αυτός είναι από τους καλύτερους τρόπους να εμπνεύσετε αυτοπεποίθηση στα παιδιά σας, η καλύτερη κληρονομιά που μπορείτε να του αφήσετε.

Ο Αναπληρωτής Διευθύνων Σύμβουλος του Υπερταμείου, Παναγιώτης Σταμπουλίδης, επιχειρεί να αποδομήσει την αρνητική εικόνα που συνοδεύει το Υπερταμείο, υποστηρίζοντας ότι δεν «ξεπουλά» τη δημόσια περιουσία αλλά τη διαχειρίζεται με στόχο την ανάπτυξη και την ενίσχυση του δημόσιου συμφέροντος. Στο επίκεντρο της συζήτησης βρέθηκαν έργα όπως η αναβάθμιση του ΟΑΚΑ, οι ανακαινίσεις δεκάδων νοσοκομείων και κέντρων υγείας, οι παρεμβάσεις σε λιμάνια και αεροδρόμια, αλλά και μεγάλα περιβαλλοντικά έργα αντιπυρικής προστασίας. Ο ίδιος υπογράμμισε ότι το Υπερταμείο λειτουργεί με ταχύτητα και ευελιξία ιδιωτικής εταιρείας, διατηρώντας παράλληλα δημόσιο χαρακτήρα και λογοδοσία. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη σύνδεση των επενδύσεων με την περιφερειακή ανάπτυξη, την προσέλκυση κεφαλαίων και τη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, ενώ δεν έλειψαν και οι αιχμές για τη βαριά ευρωπαϊκή γραφειοκρατία που, όπως υποστήριξε, καθυστερεί διαχρονικά τα δημόσια έργα στην Ελλάδα. Συντελεστές Ηχοληψία,Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Ο Παύλος Τσίμας έρχεται στο στούντιο της Athens Voice και μας αφηγείται ιστορίες από τη μακρά διαδρομή του στη δημοσιογραφία, από τις εφημερίδες και την τηλεόραση μέχρι το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ και τις εκπομπές έρευνας, που γνωρίζει όσο λίγοι. Πώς φτιάχνεται το «Ημερολόγιο», που τόσο αγαπά; Ποια είναι η σχέση του με τη μουσική και πώς ξεκίνησε στα εφηβικά του χρόνια στην Κυψέλη; Ποιες τηλεοπτικές στιγμές θυμάται και ποιες αναμνήσεις ξεχωρίζει – από την Κούβα και τον Τσε Γκεβάρα μέχρι τα Γλυπτά του Παρθενώνα, την τελευταία συνέντευξη με τη Μελίνα και το νέο του ντοκιμαντέρ για το γήπεδο του Παναθηναϊκού; Μας εξηγεί τι σημαίνει η δουλειά του δημοσιογράφου – και γιατί αισθάνεται ένας πολύ τυχερός άνθρωπος. Και, ταυτόχρονα, μιλά για κάποιες πιο προσωπικές πλευρές του, με το ήθος και τη σεμνότητα που τον χαρακτηρίζουν. Συντελεστές Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Τι μας λένε πραγματικά οι θεές για τις γυναίκες, το σώμα, τη δύναμη, τη μητρότητα, την επιθυμία και τον φόβο μέσα στους αιώνες; Σε αυτό το επεισόδιο ταξιδεύουμε από τις πρώτες Μεγάλες Μητέρες της προϊστορίας μέχρι τις θεές της αρχαίας Ελλάδας, τις μάγισσες του Μεσαίωνα, τις αγίες, τις «επικίνδυνες» γυναίκες και τις σύγχρονες γυναικείες ταυτότητες. Η Άρτεμις, η Αφροδίτη, η Αθηνά, η Δήμητρα, η Περσεφόνη, η Εκάτη και η Μέδουσα δεν είναι απλώς μυθολογικές μορφές. Είναι ψυχικοί χάρτες. Είναι τρόποι με τους οποίους κάθε εποχή προσπάθησε να εξημερώσει, να διαιρέσει, να λατρέψει ή να φοβηθεί το θηλυκό.

Στο 204ο podcast της στήλης Business & Marketing Tips της Athens Voice με τίτλο «Λάθη που κάνουμε στις απαντήσεις κριτικών», μιλάμε για ένα θέμα που επηρεάζει άμεσα την εικόνα, την αξιοπιστία και τη σχέση μιας επιχείρησης με τους πελάτες της: τον τρόπο με τον οποίο απαντά στις online κριτικές. Σήμερα, ο καταναλωτής δεν είναι απλώς «βασιλιάς». Έχει δημόσιο βήμα, άποψη, δύναμη και πολλές φορές μεγάλη αυστηρότητα. Μια αρνητική κριτική μπορεί να φανεί άδικη, υπερβολική ή ακόμα και κακόβουλη. Το λάθος όμως αρχίζει όταν η επιχείρηση απαντά παρορμητικά, αμυντικά ή μηχανικά. Στο podcast αναλύουμε τα πιο συχνά λάθη: τις επιθετικές απαντήσεις, τα copy/paste μηνύματα, τη σιωπή, την άσκοπη εμπλοκή με τρολ, αλλά και την υποτίμηση των θετικών κριτικών. Στόχος δεν είναι απλώς να «σβήσουμε τη φωτιά», αλλά να δείξουμε επαγγελματισμό, ψυχραιμία και πραγματική φροντίδα. Γιατί κάθε απάντηση σε κριτική δεν απευθύνεται μόνο στον πελάτη που την έγραψε, αλλά και σε όλους τους επόμενους που τη διαβάζουν.

Το παιδικό σχέδιο δεν είναι γρίφος για γρήγορες ερμηνείες, ούτε τεστ χαρακτήρα. Είναι ένας ζωντανός δρόμος εξέλιξης, σκέψης και δημιουργίας. Στο podcast «Όταν το παιδί ζωγραφίζει», ο Κυριάκος Μούρτζης (δάσκαλος εικαστικών και συγγραφέας) συνδέει διεθνή έρευνα, πραγματικές εμπειρίες τάξης και σύγχρονες γονεϊκές αγωνίες, για να αποδομήσει μύθους και να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τις παιδικές ζωγραφιές. Με απλή και ουσιαστική γλώσσα, κάθε επεισόδιο προσφέρει γνώση, πρακτικά εργαλεία και βαθύτερη κατανόηση, βοηθώντας τον ενήλικα να στηρίζει πιο συνειδητά το παιδί και να ενισχύει τη δική του έκφραση, τη σύνδεσή του με τον κόσμο και την εμπιστοσύνη στη μοναδική προσωπική του πορεία. Επεισόδιο 1: Γιατί το παιδί μου ζωγραφίζει μόνο μουτζούρες; Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο, ξεκινάμε από την αρχή. Από εκεί που πραγματικά γεννιέται το παιδικό σχέδιο. Μέσα από τη διεθνή έρευνα, αλλά και όσα βλέπω καθημερινά στην τάξη ως δάσκαλος εικαστικών, ανακαλύπτουμε παρέα, γιατί η μουτζούρα δεν είναι απλώς ένα στάδιο που πρέπει να περάσει, αλλά η κατανόηση του παιδιού ότι μπορεί να αφήσει το αποτύπωμά του στον κόσμο αυτό. Θα μιλήσουμε για τη μη ελεγχόμενη, την ελεγχόμενη και τη συμβολική μουτζούρα, για το πώς διαφορετικά υλικά, επιφάνειες και κινήσεις χτίζουν τη βάση της δημιουργίας, και για το τι πραγματικά χρειάζεται ένα παιδί σε αυτή τη φάση πέρα από διορθώσεις, άγχος ή βιασύνη. Αν έχεις ποτέ κοιτάξει ένα παιδικό χαρτί και αναρωτήθηκες «Τι είναι αυτή η μουτζούρα;», τότε αυτό το επεισόδιο μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο που βλέπεις την αρχή της δημιουργίας.

Στο δέκατο έκτο επεισόδιο του «Deep Thought», που σήμερα είναι μονοθεματικό, ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Αν γυριζόταν τώρα η σειρά X-Files, θα ήταν τόσο επιτυχημένη όπως τότε; Θα τη βλέπαμε μέσα στις τόσες που κυκλοφορούν από τις πλατφόρμες; Θα ξεχώριζε;» «Σε ποιο κύκλο έπρεπε να τελειώσουν τα X-Files; Πότε βαρεθήκατε;» «Έχετε αγαπημένο/α επεισόδιο/α από τα X-Files;» Λοιπόν, ακούστε.. Και: στείλτε μας κι εσείς μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Στην ελληνική πρεμιέρα του βραβευμένου «Iwasastranger», της ταινίας μυθοπλασίας του BrandAndersen για την επικίνδυνη διάσχιση του Αιγαίου από πρόσφυγες και μετανάστες με βάρκες από τις ακτές της Τουρκίας, ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης —που στην ταινία υποδύεται ένα πραγματικό πρόσωπο, τον λιμενικό Κυριάκο Παπαδόπουλο, που έσωσε εκατοντάδες ανθρώπους από πνιγμό— γνώρισε τον Μοχάμεντ Λαμίνε Τραορέ, πρόσφυγα από τη Γουινέα. Ο Μοχά, όπως τον αποκαλούν οι φίλοι του, είχε φύγει από τη Γουινέα διωκόμενος από στρατιώτες του καθεστώτος Κοντέ και, μέσω Σενεγάλης και Κωνσταντινούπολης, προσπάθησε να ζητήσει άσυλο στην Ισπανία τον Αύγουστο του 2019. Αντ' αυτού, το μόνο που εισέπραξε από την ισπανική αστυνομία ήταν ξύλο και διά της βίας επιστροφή στην Τουρκία. Εκεί φυλακίστηκε, κατόπιν αποφυλακίστηκε και, μετά από διάφορες περιπέτειες, βρέθηκε στη Σμύρνη προσπαθώντας να περάσει, πληρώνοντας διακινητή, στην Ελλάδα. Εφτά χρόνια αργότερα, με το χαρτί της άδειας παραμονής στην Ελλάδα επιτέλους στο χέρι, ο Μοχά διηγήθηκε τον Κωνσταντίνο πόσο κοντά στη δική του ιστορία ήταν ό,τι είχε δει μόλις στην οθόνη. Και με αφορμή αυτή τη συνάντηση, ήρθαν και οι δύο στο στούντιο της AthensVoice για να μας αφηγηθεί ο Μοχά, μπροστά στην κάμερα και στα ελληνικά που έμαθε στο καμπ της Σάμου και της Ριτσώνας, τις περιπέτειές του στη Βαρκελώνη, την Κωνσταντινούπολη, τη Σμύρνη· τον φόβο, την απελπισία, τον αποπροσανατολισμό. Αλλά και τους περίεργους μηχανισμούς στους οποίους εμπλέκονται κράτος και ιδιώτες στην Τουρκία, δημιουργώντας παράλληλες οικονομίες εκμετάλλευσης αλλά και αφομοίωσης προσφύγων και μεταναστών. [Στο επόμενο μέρος: από τα νερά του Αιγαίου στην Αθήνα — οι περιπέτειες ενός ανθρώπου που αρχικά δεν ήξερε πού πέφτει η Ελλάδα και κατέληξε να επιτυγχάνει στις πανελλήνιες εξετάσεις, να γράφεται στο πανεπιστήμιο, και να γίνεται μέντορας ασυνόδευτων προσφύγων στο καμπ της Σάμου.] Συντελεστές Ηχοληψία, Sound design: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Το «Σάτυροι και Μαινάδες: το φεστιβάλ πορνό ταινιών της Αθήνας» είναι μια γιορτή της τέχνης και της σεξουαλικότητας που προσελκύει κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο. Το φεστιβάλ, που επιστρέφει για 7η φορά με 4 ημέρες προβολών, εκδηλώσεων και πάρτι στο Ρομάντσο 21-24 Μαΐου και διαδικτυακά 1 -14 Ιουνίου, παρουσιάζει πάνω από 100 ταινίες που απεικονίζουν το σεξ -από το μεταφορικό έως το σκληροπυρηνικό- με αισθητική, αφηγήσεις και ερμηνευτές που δεν μπορείτε να δείτε στο mainstream πορνό. Το πρόγραμμα τεσσάρων ημερών είναι γεμάτο ταινίες και πολλές εκδηλώσεις, όπως το Super Lezat, μια νύχτα αραβούργημα στο Sami's Bar λίγο πριν ξεκινήσει το φεστιβάλ. Το Disobedient Dolls party που διοργανώνεται από τα queer party icons Strap-On Unicorns  που επιστρέφουν για 5η φορά στο φεστιβάλ. Το 4ο Philosophy in the Boudoir Night, που συνδυάζει μια προβολή  BDSM ταινιών με ένα ολονύχτιο πάρτι με τον DJ PJ Mugiwara. Οι ημερήσιες δραστηριότητες περιλαμβάνουν την Πορνολαϊκή (παζάρι δημιουργών), που φέτος θα γίνει καθ' όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ στον πρώτο όροφο και το Σαββατοκύριακο και στο υπόγειο, ένα εργαστήριο BDSM από τον KingMaster D, διαδραστικές συζητήσεις για τον εθισμό στην πορνογραφία, και το εργαστήριο The Porn Academy - μια πρακτική εκπαίδευση στη δημιουργία artporn για ντόπιους εκκολαπτόμενους πορνογράφους και αμέσως μετά θα παρουσιάσουν τις ταινίες που έβγαλε η Ακαδημία την φετινή χρονιά. Και φυσικά την τελετή βράβευσης με την μοναδική Μελίτα Σκαμπώ που θα θαμπώσει με το ταλέντο της για 3η χρονιά κοινό και καλεσμένους. Μενέλας Σιαφάκας, ο δημιουργός του φεστιβάλ Σάτυροι & Μαινάδες O Μενέλας Σιαφάκας είναι ένας δημιουργός που δύσκολα χωρά σε μία μόνο ιδιότητα: καλλιτέχνης, φωτογράφος, σκηνοθέτης, curator και queer ακτιβιστής. Είναι ο άνθρωπος πίσω από το Satyrs & Maenads, το Athens Porn Film Festival, μια διοργάνωση που δεν αντιμετωπίζει το πορνό ως φτηνό σοκ αλλά ως αφορμή για να μιλήσουμε σοβαρά για αισθητική, επιθυμία, ταυτότητα, σεξεργασία, queer ορατότητα και δημόσιο χώρο. Τον καλέσαμε γιατί στην ελληνική σκηνή είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις ανθρώπου που μπορεί να μιλήσει ταυτόχρονα ως διοργανωτής, ως θεατής, ως δημιουργός και ως ακτιβιστής για το τι σημαίνει να φτιάχνεις ένα τέτοιο φεστιβάλ στην Αθήνα σήμερα. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio 

Η αγάπη είναι από τις πιο πολυχρησιμοποιημένες λέξεις και από τις πιο παρεξηγημένες έννοιες. Όλοι μιλούν γι' αυτήν, τη διεκδικούν, αλλά ελάχιστοι έχουν πραγματικά συνειδητοποιήσει τι είναι και —κυρίως τι δεν είναι— αγάπη. Γιατί πολλές φορές ο μεγαλύτερος πόνος δεν προέρχεται από την απουσία αγάπης, αλλά από το ότι ονομάζουμε αγάπη κάτι που μόνο αγάπη δεν είναι. Και σήμερα θα σας βοηθήσω να το ξεχωρίσετε. Η αγάπη είναι επιλογή — όχι ανάγκη! Αγάπη σημαίνει να θέλετε μια σχέση για να μοιραστείτε με τον άλλον, κι όχι από φόβο μην μείνετε μόνοι. Όταν μπαίνετε ή μένετε σε μια σχέση επειδή φοβάστε τη μοναξιά, την ηλικία, ή το «τι θα πει ο κόσμος», αυτό δεν είναι αγάπη. Είναι εξάρτηση και ανάγκη. Κι όπου υπάρχει ανάγκη, υπάρχει πίεση, ενώ όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει ελευθερία. Η αγάπη σας αναπτύσσει — δεν σας μειώνει. Η αγάπη δεν απαιτεί να θυσιάσετε την ταυτότητά σας για να επιβιώσει η σχέση και να σας χωρέσει. Δεν θέλει να σωπαίνετε για να μη χαλάσει το κλίμα, ούτε να προσαρμόζεστε μόνιμα για να μην απορριφθείτε. Όταν αγαπάτε και αγαπιέστε, νιώθετε άνετα να εκφράσετε σκέψεις, συναισθήματα, ανάγκες, ακόμα και διαφωνίες, χωρίς κανένα φόβο. Και ο άνθρωπος που σας αγαπάει, θέλει να σας βλέπει να χαίρεστε και να ανθίζετε, κι όχι να σας μειώνει και να θαμπώνει τη λάμψη σας. Η αγάπη φαίνεται στις πράξεις — όχι στα λόγια: Αυτός που αγαπά πραγματικά δεν χρειάζεται να υπόσχεται. Είναι δίπλα σας και το δείχνει, χωρίς να έχει ανάγκη να εξηγεί συνεχώς το πόσο νοιάζεται για σας. Το δείχνει με τις πράξεις του, με την παρουσία του, με την σταθερότητα, την συνέπεια και την σιγουριά που σας εμπνέει.  Βέβαια, όμορφα είναι και τα λόγια αγάπης, αλλά μόνο όταν συνοδεύονται από αντίστοιχες πράξεις. Η αληθινή αγάπη δεν σας βάζει ποτέ να αναρωτιέστε, ούτε να αγωνιάτε, είναι ξεκάθαρη και σταθερή. Η αγάπη σέβεται τα όρια — δεν τα παραβιάζει, ούτε τα αγνοεί. Όποιος σας αγαπάει πραγματικά, δεν προσβάλλεται ούτε από την προσωπικότητά σας, τις ανάγκες σας, ούτε από τα «όχι» σας. Ποτέ δεν τα ειρωνεύεται, δεν τα ακυρώνει, δεν σας κάνει να νιώθετε ένοχοι γι' αυτό που είστε, για την δουλειά σας, την οικογένεια, τις υποχρεώσεις σας. Η αγάπη ακούει. Σέβεται. Προσαρμόζεται. Αντίθετα, ο έλεγχος, η ζήλια, η χειριστικότητα και η συναισθηματική πίεση δεν είναι αγάπη, όσο κι αν από κάποιους βαφτίζονται «πάθος» ή «έντονο ενδιαφέρον». Θυμηθείτε ότι η αγάπη δεν φυλακίζει. Αντίθετα, δημιουργεί χώρο. Η αγάπη φέρνει ηρεμία — όχι ανασφάλεια, ούτε αγωνία. Η αγάπη μπορεί να έχει ένταση και πάθος, αλλά σας κάνει να νιώθετε ηρεμία και ασφάλεια. Δεν σας κρατά σε διαρκή εγρήγορση, φόβο ή αγωνία για το πού βρίσκεστε, τι νιώθει ο σύντροφός σας ή αν θα σας εγκαταλείψει με την πρώτη αφορμή. Αν μια σχέση σας εξαντλεί συναισθηματικά, σας γεμίζει αμφιβολίες ή χάνετε την εσωτερική σας ισορροπία, αυτό δεν είναι αγάπη. Και το κυριότερο: μέσα σε μια σχέση αγάπης, νιώθετε άνετα να είστε ο εαυτός σας και μάλιστα να σας αρέσει ο εαυτός σας!

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη συζητούν για το διαρκές αίσθημα ανεπάρκειας που βιώνουν πολλοί άνθρωποι, κυρίως οι γυναίκες, μέσα από κοινωνικές προσδοκίες, συγκρίσεις και προσωπικές ανασφάλειες. Με αφορμή εμπειρίες από την παιδική ηλικία, τις σχέσεις και την πίεση της εικόνας, αναλύουν πώς η ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση επηρεάζει την αυτοεκτίμηση και τις επιλογές μας. Παράλληλα, μιλούν για τη σημασία της αυτοαποδοχής, της ενθάρρυνσης από τους ανθρώπους γύρω μας και της ανάγκης να σταματήσουμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τους άλλους. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο του vidcast Συναντήσεις στα Εξάρχεια φιλοξενούμε τον Χρήστο Γούλα, Γενικό Διευθυντή του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ και του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, με αφορμή τη νέα μελέτη του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ για την οργανωμένη φροντιστηριακή εκπαίδευση στην Ελλάδα. Μιλάμε για ένα φαινόμενο βαθιά ριζωμένο στην ελληνική κοινωνία: το φροντιστήριο ως «δεύτερο σχολείο», ως οικογενειακή επένδυση, αλλά και ως ένδειξη των δομικών αδυναμιών του εκπαιδευτικού συστήματος. Η έρευνα καταγράφει το οικονομικό βάρος που σηκώνουν τα νοικοκυριά, τη σύνδεση με τις Πανελλαδικές, τις εκπαιδευτικές ανισότητες, αλλά και τον ρόλο των φροντιστηρίων στην καθημερινότητα μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών. Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης, Όλγα Καραγιάννη Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στην Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτών, ο Υφυπουργός Υγείας Μάριος Θεμιστοκλέους μίλησε στην Athens Voice για τις προκλήσεις και τις αλλαγές στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον ρόλο των νοσηλευτών. Όπως ανέφερε, το νοσηλευτικό επάγγελμα αποτελεί «τη ραχοκοκαλιά του συστήματος», καθώς οι νοσηλευτές βρίσκονται καθημερινά δίπλα στους ασθενείς, προσφέροντας όχι μόνο φροντίδα αλλά και ανθρώπινη στήριξη. Ο Υφυπουργός προανήγγειλε παρεμβάσεις που αφορούν μισθολογική και ασφαλιστική αναβάθμιση, αλλά και θεσμική αναγνώριση του κλάδου, με ανακοινώσεις που αναμένονται εντός του 2026. Παράλληλα, στάθηκε στη δημιουργία του Εθνικού Συμβουλίου Νοσηλευτών και στην προσπάθεια ανάπτυξης νέων εξειδικεύσεων, ώστε οι επαγγελματίες υγείας να έχουν περισσότερες δυνατότητες εξέλιξης. Αναφερόμενος συνολικά στο ΕΣΥ, υποστήριξε ότι τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει σημαντικές αλλαγές, με βασικό παράδειγμα την εμπειρία του εμβολιαστικού προγράμματος κατά την πανδημία, που – όπως είπε – έφερε νέα κουλτούρα οργάνωσης και ποιότητας στις υπηρεσίες υγείας. Ειδική αναφορά έκανε στις ψηφιακές υπηρεσίες, όπως τα ηλεκτρονικά ραντεβού και η διανομή φαρμάκων κατ' οίκον μέσω του ΕΟΠΥΥ. Τέλος, παραδέχθηκε ότι εξακολουθούν να υπάρχουν ελλείψεις και πιέσεις στο σύστημα, κυρίως σε νοσηλευτικό προσωπικό, τονίζοντας όμως ότι στόχος του Υπουργείου είναι η συνεχής βελτίωση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας. Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Σε αυτό το επεισόδιο μπαίνουμε σε ένα από τα πιο σκοτεινά και σιωπηλά κομμάτια της μητρότητας: τη συγχώνευση. Τι συμβαίνει όταν μια μάνα δεν μπορεί να αποχωριστεί ψυχικά το παιδί της; Όταν ο ομφάλιος λώρος δεν κόβεται ποτέ πραγματικά; Όταν η αγάπη γίνεται ενοχή, έλεγχος, εξάρτηση και αόρατη κατοχή; Μέσα από τον αρχαίο μύθο της Λάμιας —της μητέρας που, ανίκανη να αντέξει την απώλεια, άρχισε να καταβροχθίζει τα παιδιά των άλλων— επιχειρούμε μια βαθιά ψυχοδυναμική ανάλυση της συγχωνευτικής μητέρας. Μιλάμε για μητέρες που αγαπούν, αλλά δεν αφήνουν. Που θυσιάζονται, αλλά ασυνείδητα ζητούν πίσω τη ζωή του παιδιού τους. Για γιους που δεν επιτρέπεται να φύγουν και κόρες που μεγαλώνουν κουβαλώντας ενοχή κάθε φορά που διαφοροποιούνται. Αναλύουμε: γιατί κάποιες μητέρες δυσκολεύονται να αντέξουν την αυτονόμηση του παιδιού, πώς η συγχώνευση περνά από γενιά σε γενιά, τι λέει η σύγχρονη ψυχολογία για την υπερπροστασία, τον ψυχολογικό έλεγχο και την ενοχή, γιατί ακόμη και μετά τον θάνατο μιας μητέρας η συγχώνευση μπορεί να συνεχίζει να ζει μέσα στο παιδί ως εσωτερική φωνή, και πώς αρχίζει τελικά η ψυχική ενηλικίωση. Ένα επεισόδιο για όσους κάποτε αισθάνθηκαν ότι για να γίνουν ο εαυτός τους, έπρεπε πρώτα να αντέξουν ότι θα απογοητεύσουν τη μητέρα τους. Γιατί υπάρχουν μητέρες που γεννούν παιδιά. Και υπάρχουν μητέρες που, χωρίς να το καταλάβουν, δυσκολεύονται να τα αφήσουν να γεννηθούν ψυχικά.

Τον Αύγουστο του 2025, η ελληνική πολιτεία αναγνώρισε τους Μπεκτασήδες - Αλεβίτες της Θράκης ως ξεχωριστή θρησκευτική μειονότητα της χώρας. Πού τοποθετούνται αυτοί οι άνθρωποι ανάμεσα στο σιιτικό και το σουνιτικό Ισλάμ; Γιατί θεωρούνται ανάχωμα απέναντι στο ριζοσπαστικό Ισλάμ; Γιατί η Τουρκία αρνείται να αναγνωρίσει τους περίπου 20 εκατομμύρια Αλεβίτες της; Και γιατί ο Έντι Ράμα θέλει να δημιουργήσει ένα «Βατικανό» για τους Μπεκτασήδες της Αλβανίας; Ο Βαγγέλης Αρεταίος, ανταποκριτής ελληνικών και κυπριακών εφημερίδων στην Τουρκία για 24 χρόνια και βαθύς γνώστης των Βαλκανίων, εξηγεί πόσο κομβική είναι η θρησκευτική αυτή μειονότητα για τη δημοκρατική και πρωτοποριακή θέση της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο νέο επεισόδιο της σειράς «Η επιστήμη και οι επιστήμονες» της Athens Voice, ο διεθνώς αναγνωρισμένος βιολόγος και ομότιμος καθηγητής του Harvard, Σπύρος Αρταβάνης-Τσάκωνας, μιλάει για τη διαδρομή του στην επιστήμη, τη μαγεία της μοριακής βιολογίαςκαι τις μεγάλες προκλήσεις της σύγχρονης έρευνας. Από τα πρώτα του βήματα στο Cambridge και τη συνάντησή του με κορυφαίες μορφές, μέχρι την ανακάλυψη του μονοπατιού Notch και τη σημασία του στην κατανόηση του καρκίνου και των νευροεκφυλιστικών ασθενειών, ο καθηγητής  εξηγεί με απλό και γοητευτικό τρόπο πώς «συνομιλούν» τα κύτταρα και γιατί η επιστήμη παραμένει ένα ανοιχτό πεδίο αναζήτησης. Παράλληλα, μιλά για τη δύναμη της διαίσθησης στην έρευνα, τον ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης στη βιολογία, αλλά και την ανάγκη η Ελλάδα να επενδύσει ουσιαστικά στη βασική έρευνα και στους νέους επιστήμονες. Με την υποστήριξη των Σίμου και Ζέτας Παληού Συντελεστές Sound design, ηχοληψία: Κάκια Γκουδίνα Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Στο δέκατο πέμπτο επεισόδιο του «Deep Thought», ακόμη πιο τολμηρές απαντήσεις σε ακόμη πιο κρίσιμες ερωτήσεις: «Πώς εξωτερικεύει δημόσια τη γνώμη του για κάθε κοινωνικό ζήτημα όποιος δεν έχει τις κατάλληλες εξωτερικές προσλαμβάνουσες; Πού βρίσκει την αυτοπεποίθηση;» Ομολογούμε, όχι πώς το κάνουν οι άλλοι, αλλά πώς το κάνουμε εμείς! «Ποια σειρά ή ταινία ξαναβλέπετε σαν comfort viewing;» Πόση ώρα έχουμε;… «Στην περίπτωση που βρεθείτε με ένα υπέρογκο ποσό χρημάτων στην κατοχή σας από λαχείο ή κληρονομιά, ποια σπατάλη θα κάνετε πρώτα;» Ω Θε μου... Από πού ν' αρχίσουμε; Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες, χωρίς φόβο και πάθος.

Η υπόθεση της Ρούλας Πισπιρίγκου αφορά τον θάνατο των τριών παιδιών της οικογένειας Δασκαλάκη στην Πάτρα: της Μαλένας, της Ίριδας και της Τζωρτζίνας. Αρχικά οι θάνατοι αποδόθηκαν σε παθολογικά αίτια, όμως η έρευνα επανεκκινήθηκε μετά τον αιφνίδιο θάνατο της 9χρονης Τζωρτζίνας το 2022. Οι τοξικολογικές εξετάσεις έδειξαν παρουσία κεταμίνης, ουσίας που θεωρήθηκε ότι προκάλεσε τον θάνατό της. Οι Αρχές υποστήριξαν ότι η ουσία χορηγήθηκε ενώ το παιδί νοσηλευόταν, με αποτέλεσμα να στραφούν οι υποψίες προς τη μητέρα. Κατά τη διάρκεια της δίκης κατατέθηκαν μαρτυρίες γιατρών και νοσηλευτών σχετικά με ύποπτα περιστατικά στις νοσηλείες των παιδιών, ενώ εξετάστηκαν ιατροδικαστικά ευρήματα, ο χρόνος χορήγησης της κεταμίνης και οι συνθήκες θανάτου. Η υπεράσπιση αμφισβήτησε τα συμπεράσματα των ειδικών και υποστήριξε ότι δεν αποδείχθηκε εγκληματική ενέργεια. Η υπόθεση προκάλεσε έντονο κοινωνικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον σε όλη τη χώρα, λόγω των αντιφάσεων, της δημοσιότητας και της σοβαρότητας των κατηγοριών. Η Πισπιρίγκου καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για τον θάνατο της Τζωρτζίνας, ενώ συνεχίστηκαν οι διαδικασίες και για τους θανάτους των άλλων δύο παιδιών. Συντελεστές Έρευνα - Κείμενο: Μιμή Φιλιππίδη Αφήγηση, Sound design, Ηχοληψία: Δάφνη Γερογιάννη

Σε μια εποχή όπου η πληροφορία είναι περισσότερη από ποτέ, η εμπιστοσύνη φαίνεται να βρίσκεται σε κρίση. Γιατί όμως όλο και περισσότεροι πολίτες αμφισβητούν όχι μόνο τα μέσα ενημέρωσης ή την πολιτική εξουσία, αλλά ακόμη και την ίδια την επιστήμη; Οι θεωρίες συνωμοσίας δεν αποτελούν απλώς λανθασμένες πεποιθήσεις, αλλά έναν εναλλακτικό τρόπο ερμηνείας του κόσμου. Έναν τρόπο που συνδέεται με την αβεβαιότητα, την έλλειψη εμπιστοσύνης στους θεσμούς, αλλά και με τις νέες δυναμικές των ψηφιακών μέσων. Τι σημαίνει όταν η επιστημονική γνώση δεν αρκεί για να πείσει; Πώς διαμορφώνεται μια κοινωνία όπου «όλα μοιάζουν ύποπτα»; Και τελικά, μπορούμε να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη ή έχουμε ήδη περάσει σε μια νέα εποχή καχυποψίας; Το επεισόδιο αυτό βασίζεται σε δύο πρόσφατες έρευνες της MetronAnalysis  και του Θ. Αραμπατζή.  Ένα επεισόδιο για την αλήθεια, την αμφιβολία και τα όρια της σύγχρονης δημόσιας σφαίρας.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή παρουσιάζει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, για μια μοναδική παράσταση στις 20 Ιουνίου 2026, την όπερα Μήδεια του Λουίτζι Κερουμπίνι, ανασυνθέτοντας τη θρυλική παραγωγή του 1961, σε σκηνοθεσία Αλέξη Μινωτή, σκηνικά – κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη, χορογραφία Μαρίας Χορς, με τη Μαρία Κάλλας στον ομώνυμο ρόλο. Η «Μήδεια» του 1961 αναβιώνει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου από την ΕΛΣ Στο πλαίσιο του θεματικού άξονα της καλλιτεχνικής περιόδου 2025/26, ο οποίος εξερευνά την έννοια «της όπερας του μέλλοντος μέσα από τη μήτρα του παρελθόντος», η Εθνική Λυρική Σκηνή επιλέγει να αναβιώσει τη Μήδεια του 1961, με τα υλικά τού σήμερα. Μέσα από τα βιβλία σκηνοθεσίας του Μινωτή, τα σχέδια του Τσαρούχη, καθώς και το πλούσιο φωτογραφικό υλικό που σώζεται από τις θρυλικές παραστάσεις της Κάλλας στην Επίδαυρο, θα επιχειρηθεί μια ανασύνθεση της παράστασης, όπως την εμπνεύστηκαν και την παρουσίασαν οι μυθικοί εκείνοι καλλιτέχνες που σφράγισαν τον ελληνικό πολιτισμό. Για την ανασύνθεση της ιστορικής παραγωγής του 1961 ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ Γιώργος Κουμεντάκης στελεχώνει μια νέα δημιουργική ομάδα, αποτελούμενη από τους Παναγή Παγουλάτο (σκηνοθεσία), Λίλη Πεζανού (σκηνικά), Τότα Πρίτσα (κοστούμια) και Χρήστο Τζιόγκα (φωτισμοί), με στόχο να προσφέρει στο σημερινό κοινό μια σπάνια ευκαιρία να γνωρίσει ένα εμβληματικό ορόσημο του ελληνικού πολιτισμού. Καλεσμένος του Πανικοβάλ podcast, ο σκηνοθέτης της παράστασης Παναγής Παγουλάτος, ένας άνθρωπος με βαθειά γνώση και αγάπη για το λυρικό θέατρο που, όπως μας εξηγεί, μεταχειρίστηκε το ιστορικό υλικό που πήρε στα χέρια του (βιβλία σκηνοθεσίας, σκίτσα, σχέδια, μακέτες σκηνικού κλπ) με την όση προσοχή και αγάπη απαιτεί η σύνθεση των κορυφαίων ονομάτων του ελληνικού πολιτισμού εκείνης της παράστασης του 1961 αλλά και με τη χαρά και δημιουργικότητα ενός καλλιτέχνη που χειρίζεται εκ νέου το έργο, πατώντας στα ιστορικά του χνάρια. Παναγής Παγουλάτος - βιογραφικό Ο Παναγής Παγουλάτος σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές ακουστικής φυσικής και επιστημολογίας στο Παρίσι, όπου σπούδασε επίσης θεατρολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Από το 1988 εργάζεται ως βοηθός σκηνοθέτη και σκηνοθέτης σε Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία, Ιταλία, Γερμανία, Ιρλανδία, Ισραήλ κ.α. Από το 2001 είχε μόνιμη συνεργασία με την ΕΛΣ, το Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, την Όπερα Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Θέατρο, την Όπερα Δωματίου Αθηνών κ.ά. Στην Ελλάδα σκηνοθέτησε τις παραγωγές Διδώ και Αινείας (Πέρσελ), Το τηλέφωνο (Μενόττι), Γάμος μετά φανών (Όφενμπαχ, πανελλήνια πρώτη), Ολυμπιάδα (Παϊζιέλλο, παγκόσμια πρώτη), Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα (Μοντεβέρντι), Ο ταυρομάχος (Αντάμ, πανελλήνια πρώτη). Στην ΕΛΣ σκηνοθέτησε Αλτσίνα (Χαίντελ), Ιμπρεσάριο (Μότσαρτ), Η υπηρέτρια κυρά (Περγκολέζι), τρία μονόπρακτα στην Πειραματική Σκηνή της ΕΛΣ, Τόσκα σε συνεργασία με τον Νίκο Σ. Πετρόπουλο, Αΐντα στο Ηρώδειο, Η ανθρώπινη φωνή (Εναλλακτική Σκηνή). Από το 2011 έως το 2017 διετέλεσε καλλιτεχνικός συντονιστής στην Όπερα και τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Νίκαιας (Γαλλία). Από το 2017 είναι διευθυντής καλλιτεχνικού συντονισμού και διανομών της ΕΛΣ. Στην παράσταση της 20ής Ιουνίου στην Αρχαία Επίδαυρο, τον ρόλο της Μήδειας θα ερμηνεύσει η σπουδαία Ιταλίδα δραματική υψίφωνος Άννα Πιρότσι και μαζί της ο Ζαν-Φρανσουά Μπορράς ως Ιάσων, ο Τάσης Χριστογιαννόπουλος στον ρόλο του Κρέοντα, η Αλίσα Κολόσοβα ως Νέρις και η Δανάη Κοντόρα στον ρόλο της Γλαύκης.

Τα περισσότερα ζευγάρια, μόλις περάσουν λίγα χρόνια σταματούν να νιώθουν και να ζουν ερωτευμένα.  Όμως ο έρωτας δεν τελειώνει ξαφνικά.  Σπάνια φεύγει με θόρυβο. Συνήθως ξεθωριάζει σιωπηλά, μέσα στην καθημερινότητα, στις υποχρεώσεις, στην κούραση, στην αίσθηση ότι «ο άλλος θα είναι πάντα εδώ». Κι όμως, οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο δεν είναι θέμα τύχης ή έντονης αρχικής χημείας. Είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής, φροντίδας και συναισθηματικής ωριμότητας.  Πώς θα το καταφέρετε; #1. Μην σταματήσετε να επιλέγετε συνειδητά ο ένας τον άλλον: στην αρχή της σχέσης όλα μοιάζουν αυτονόητα. Η παρουσία, το ενδιαφέρον, η φροντίδα έρχονται αβίαστα.  Με τον καιρό όμως, η σχέση μπαίνει στον «αυτόματο πιλότο», κι εκεί αρχίζει η φθορά. Γι' αυτό κάντε μικρές πράξεις που δείχνουν στον σύντροφό σας ότι τον επιλέγετε όπως στην αρχή: δώστε του προτεραιότητα, ακούστε τον πραγματικά, φροντίστε τον. Οι άνθρωποι εξελίσσονται, κι αν δεν εξελιχθεί ζωντανή και η σχέση μαζί τους, δημιουργείται απόσταση.  #2. Καλλιεργήστε συναισθηματική οικειότητα, όχι μόνο λειτουργική συνύπαρξη : Πολλά ζευγάρια λειτουργούν άψογα στην πράξη: υποχρεώσεις, παιδιά, δουλειές, πρόγραμμα. Όμως συναισθηματικά απομακρύνονται, σαν να ζουν δυο παράλληλες ζωές.  Όμως, στην ερωτική σχέση χρειάζεται να μιλούν οι δύο σύντροφοι για τα συναισθήματα, τους φόβους, τις ανασφάλειες, τα όνειρα, ή και την κούραση!  Και να κάνετε τον άνθρωπό σας να νιώθει αποδοχή και ότι δεν χρειάζεται ούτε εσείς, ούτε εκείνος να είστε τέλειοι για να αγαπηθείτε. #3. Διαχειριστείτε τις συγκρούσεις με σεβασμό, όχι με επίθεση: μέσα στην σχέση είναι αναμενόμενο ότι θα υπάρξουν διαφωνίες, αλλά οι συγκρούσεις δεν καταστρέφουν τις σχέσεις αν τις διαχειριστείτε εποικοδομητικά.  Όταν η διαφωνία γίνεται επίθεση, ειρωνεία, απόρριψη ή σιωπή, τότε μεγαλώνει το χάσμα.  Γι' αυτό, χρειάζεται να μάθετε να τσακώνεστε «σωστά». Αυτό σημαίνει: να μιλάτε για το πώς νιώθετε χωρίς να ακυρώνετε τον άλλον, να ακούτε χωρίς να ετοιμάζετε απάντηση, να ζητάτε συγγνώμη χωρίς «αλλά» σαν να την παίρνετε πίσω. Γιατί ακόμα και στην διαφωνία, υπάρχει σεβασμός και σύνδεση. #4. Κρατήστε ζωντανή την επιθυμία, όχι μόνο τη συνήθεια : Ο έρωτας δεν πεθαίνει από τον χρόνο, αλλά από την αδιαφορία. Όταν σταματάτε να φλερτάρετε, να αγγίζεστε, να κοιτάζεστε με ενδιαφέρον, η σχέση γίνεται λειτουργική αλλά όχι ερωτική. Η επιθυμία χρειάζεται χώρο, παιχνίδι και παρουσία. Να κάνετε για τον σύντροφό σας όλα αυτά που κάνατε στην αρχή, να βρίσκετε χρόνο ο ένας για τον άλλον μόνοι σαν ζευγάρι. Να θυμάστε ότι δεν είστε μόνο σύντροφοι στη ζωή και στην οικογένεια, αλλά και εραστές.  Κάντε κάθε τόσο ένα μικρό ταξίδι ή βγείτε για ένα ποτό μόνοι σας, οι δυο σας, μην το αμελείτε! #5. Μεγαλώστε και εξελιχθείτε μαζί — όχι παράλληλα:  Οι σχέσεις που αντέχουν στον χρόνο είναι εκείνες όπου και οι δύο σύντροφοι εξελίσσονται, χωρίς να απομακρύνονται. Υποστηρίξτε ο ένας τα όνειρα του άλλου, χωρίς να ανταγωνίζεστε ή να φοβάστε ότι η πρόοδος του ανθρώπου σας θα σας αφήσει πίσω.  Αντίθετα, εμπνευστείτε και εξελιχθείτε μαζί, γιατί όταν ένας άνθρωπος προχωράει και ο άλλος μένει πίσω, η σχέση σπάει.  Όταν όμως αλλάζετε μαζί — με σεβασμό, επικοινωνία και κοινό όραμα — η σχέση δυναμώνει.  Μιλήστε για το μέλλον και τα όνειρά σας, δείξτε τον ενθουσιασμό και τον θαυμασμό σας στον σύντροφό σας, γιατί τελικά, έρωτας χωρίς θαυμασμό δεν υπάρχει, ούτε διατηρείται.

Στο νέο επεισόδιο του εβδομαδιαίου τους podcast, η Μανίνα Ζουμπουλάκη και η Ελένη Ψυχούλη μιλούν για τον χρόνο: Είναι μια ανθρώπινη επινόηση για να οριοθετήσουμε την αιωνιότητα; Πώς συνδέεται με την απώλεια, τη μνήμη και τις ενοχές για όσα δεν προλάβαμε να ζήσουμε; Μήπως η σύγχρονη καθημερινότητα μάς ωθεί να κυνηγάμε συνεχώς στόχους, με αποτέλεσμα να χάνουμε τη σημασία της διαδρομής και της παρουσίας στη στιγμή; Με αφορμή προσωπικές ιστορίες και καθημερινές στιγμές, θίγουν τη σχέση του χρόνου με την απώλεια, τη μητρότητα και τη μνήμη, ενώ υπογραμμίζουν ότι συχνά ζούμε στο «μετά», χάνοντας τη διαδρομή.

Η Εύα Καραϊτίδη, εκδότρια του ιστορικού εκδοτικού οίκου της Εστίας —του παλαιότερου στην Ελλάδα—, εκδότρια, μεταξύ άλλων, του Καραγάτση, του Βενέζη, του Θεοτοκά, του Μυριβήλη, του Αθανασιάδη, της θρυλικής «Λωξάντρας» της Μαρίας Ιορδανίδου, αλλά και του Θανάση Βαλτινού, του Μίλαν Κούντερα, του Μισέλ Ουελμπέκ, της εμβληματικής 7τομης μετάφρασης του «Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο» του Μαρσέλ Προυστ, μιλάει στην Athens Voice. Από το «παταράκι» της Σόλωνος —το θρυλικό γραφείο της μητέρας της, Μάνιας Καραϊτίδη, όπου συγκεντρωνόταν όλη η συγγραφική ελίτ της Αθήνας— μέχρι τη σημερινή έδρα του οίκου στην οδό Βουλής· κι από τον Τηνιακό Γεώργιο Κασδόνη (που πρωτοεξέδωσε τους νεαρούς τότε Κρυστάλλη, Bαλαωρίτη, Bιζυηνό, Παπαδιαμάντη, Kαρκαβίτσα, Mητσάκη, Θεοτόκη, κ.ά.) μέχρι τις μέρες μας, ο εκδοτικός οίκος της Εστίας έχει συνοδεύσει το σύγχρονο ελληνικό κράτος και την πνευματική του ζωή εδώ και 141 ολόκληρα χρόνια — τα 54 εξ αυτών με δύο γυναίκες στο τιμόνι.  Τι σημαίνει να κληρονομείς μια τέτοια ιστορική συνέχεια; Και, πέραν της ιστορίας, ποια είναι η ευθύνη μιας εκδότριας σήμερα; Τι συμβουλεύει η Εύα Καραϊτίδη τους εκκολαπτόμενους συγγραφείς; Να διαβάζουν, να διαβάζουν, να διαβάζουν και να δοκιμάζονται: να εντρυφούν στην ελληνική γλώσσα και να μη φοβούνται να λαμβάνουν αρνητικές απαντήσεις. Κάθε εμπόδιο είναι και μια μαθητεία. Απορίες; Σχόλια; Ιδέες; Επικοινωνήστε μαζί μας στο map.athensvoice@gmail.com Συντελεστές Sound design, Ηχοληψία: Θάνος Ψυλλίδης Κάμερα - Μοντάζ: Στέλλα Σερέφογλου Η ηχογράφηση έγινε στο Athens Voice Studio

Όχι άλλη πίεση να τα κάνουν «σωστά». Όχι άλλη απαίτηση να είναι ήρεμες, διαθέσιμες, υπομονετικές, ευγνώμονες και συνεχώς παρούσες. Γιατί πολλές μητέρες δεν εξαντλούνται επειδή δεν αγαπούν αρκετά. Εξαντλούνται επειδή αγαπούν επί χρόνια χωρίς χώρο για τον εαυτό τους. Κουβαλούν τη μνήμη του σπιτιού, τις ανάγκες όλων, τις ενοχές όλων, την οργάνωση της καθημερινότητας, τη συναισθηματική θερμοκρασία της οικογένειας. Και συχνά το κάνουν τόσο αθόρυβα, που κανείς δεν βλέπει πόσο βαριά είναι αυτή η αόρατη εργασία. Η μητέρα δεν χρειάζεται να γίνει πιο δυνατή. Έχει ήδη μάθει να αντέχει περισσότερο απ' όσο της αναλογεί. Χρειάζεται χώρο. Χρειάζεται μοίρασμα. Χρειάζεται ανθρώπους που να μην τη χειροκροτούν μόνο για τη θυσία της, αλλά να τη βοηθούν να μη χρειάζεται να εξαφανίζεται για να αγαπά. Γιατί το παιδί δεν χρειάζεται μια τέλεια μάνα. Χρειάζεται μια μάνα ζωντανή.

Στο δεύτερο επεισόδιο του podcast «Χώρες κομμένες στα δύο» πηγαίνουμε στη Γερμανία, στο πιο χαρακτηριστικό ευρωπαϊκό παράδειγμα διαίρεσης του Ψυχρού Πολέμου. Από τις αποφάσεις των Συμμάχων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και τη δημιουργία τεσσάρων ζωνών κατοχής ανάμεσά τους και της Γαλλίας μέχρι την οριστική συγκρότηση δύο κρατών το 1949, παρακολουθούμε πώς μια χώρα βρέθηκε στο επίκεντρο της σύγκρουσης ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Η αφήγηση ακολουθεί την πορεία προς το 1961 και την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου, ένα σύνορο που δεν χτίστηκε για να κρατήσει έξω έναν εχθρό, αλλά για να κρατήσει μέσα τους πολίτες του ίδιου του κράτους. Μέσα από πραγματικά γεγονότα, διπλωματικές κρίσεις και την καθημερινότητα των ανθρώπων στις δύο πλευρές, βλέπουμε πώς το Βερολίνο έγινε το πιο ισχυρό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου. Και φτάνουμε στο 1989, στην πτώση του Τείχους, ένα γεγονός που δεν σήμανε μόνο το τέλος μιας διαίρεσης, αλλά και την αρχή μιας νέας εποχής για την Ευρώπη. Ένα επεισόδιο για το πώς μια γραμμή στον χάρτη μπορεί να χωρίσει έναν λαό και για το πόσο δύσκολο είναι να σβηστεί.

Στο δέκατο τέταρτο επεισόδιο του «Deep Thought», τολμηρές απαντήσεις σε κρίσιμες ερωτήσεις: «Τα όνειρα σας είναι όλα με χρώμα, ή και ασπρόμαυρα; Ονειρευόμαστε σε χρώμα όλοι, ή και σε άσπρο-μαύρο; Είχατε εσείς ποτέ κάποιο συνειδητό ή διαυγές όνειρο;» Λοιπόν, ακούστε για τα όνειρα κάτι... «Έχετε κάποιο ιδιαίτερο ή ασυνήθιστο χάρισμα, σαν υπερδύναμη δηλαδή;» ΝΑΙ. Στείλτε μας μέιλ με τη δική σας ερώτηση, στο dipthotpod@gmail.com. Μη διστάσετε! Τις απαντάμε όλες. We're on a mission from God.

Στις προσωπικές σχέσεις, οι περισσότερες απογοητεύσεις δεν ξεκινάνε από κακή πρόθεση, αλλά από επιλογή που γίνεται με λάθος προσδοκία. Για παράδειγμα, μπαίνετε σε μια σχέση ελπίζοντας ότι ο άλλος «θα αλλάξει» στην πορεία, συχνά αγνοείτε κάποια σημάδια που στον ενθουσιασμό σας δεν θέλατε να δείτε. Γι' αυτό θα μοιραστώ μερικές κόκκινες σημαίες που σας δείχνουν ότι έχετε ξεκινήσει μια σχέση με τον λάθος άνθρωπο... Είμαι η Ξένια Κούρτογλου, ειδικός στην Ψυχική Ανθεκτικότητα και στην εκπομπή μου μαθαίνετε πώς να αντιμετωπίζετε με επιτυχία τις συνεχείς αλλαγές της ζωής προσωπικά και επαγγελματικά.