Podcasts about algauw

Zover komen dat je niet meer bang bent.Dat is het ultieme doel van de mens.– Italo Calvino, Het pad van de spinnennesten Eind januari 2024. Hind Rajab is vijf jaar oud. Ze zit ineengedoken op de achterbank in de auto van haar oom en tante, samen met hun vier kinderen. Meteen nadat het zoveelste evacuatiebevel werd gegeven in het westelijke gebied van Gaza, is haar moeder met haar andere kinderen te voet gevlucht, maar vanwege de kou en de regen is Hind door haar oom en tante in de auto meegenomen. Het is vroeg in de middag, het gedreun van de bommen dringt de auto binnen en er lijkt een verkeersopstopping te zijn. Er is iets aan de hand. Haar oom en tante voelen het, ze zijn nerveus, zitten opgewonden te praten. Niet ver van een tankstation in de wijk Tel al-Hawa wordt de auto meermaals beschoten door Israëlische machinegeweren. Daarna een ijzige stilte. Hind kijkt om zich heen: niemand praat meer, ze zitten allemaal in elkaar gezakt. Met trillende handen pakt ze de telefoon uit de handen van haar vijftienjarige nichtje Layan, die is getroffen terwijl ze in gesprek was met iemand van de Rode Halve Maan. Hind vertelt: ‘De anderen zijn dood, of misschien slapen ze', en smeekt om hulp. ‘De tank staat naast me. Hij rijdt. Komen jullie me halen? Ik ben zo bang.' De medewerkster aan de andere kant van de lijn is hevig bezorgd, want ze weet hoe gevaarlijk de situatie is; ze noemt Hind liefdevol ‘habibti', ‘schatje', en blijft aan de lijn om haar gezelschap te houden. ‘De tank staat naast me. Hij rijdt. Komen jullie me halen? Ik ben zo bang' Na een drie uur durende communicatie – zo veel tijd hadden haar collega's van de Rode Halve Maan nodig voor overleg met de Israëlische autoriteiten om de locatie van de auto te bepalen en toestemming te krijgen om het meisje in veiligheid te brengen – verzekert de medewerkster Hind dat er twee hulpverleners naar haar toe komen. De registratie van dit hartverscheurende gesprek, waarbij het leven van het kind aan een zijden draadje hangt, is bewaard gebleven voor de geschiedenis, en zal hopelijk ook ooit gebruikt kunnen worden door rechters, om de verantwoordelijken voor het bloedbad waarbij Hind door het Israëlische leger werd vermoord te straffen. Pas na twaalf dagen zal het levenloze lichaam van Hind worden gevonden, in die auto waarop iemand maar is blijven schieten, doorboord door 335 kogels, niet ver van de ambulance met daarin de lijken van de hulpverleners van de Rode Halve Maan, die haar niet op tijd hebben kunnen bereiken. Het Britse team van Forensic Architecture, onder leiding van professor Eyal Weizman, heeft de afstanden en de richting van de schoten gereconstrueerd. Deze onderzoeken hebben aangetoond dat het ‘niet plausibel' is dat de Israëlische soldaten die vanuit de tank schoten geen duidelijk zicht zouden hebben gehad op de burgers die in de auto zaten – onder wie dus kinderen. Het verhaal van Hind is een symbool geworden voor de wreedheid van de Israëlische aanval op de bevolking van Gaza, sinds 7 oktober 2023. Maar dit meisje is meer dan drie maanden na 7 oktober gedood, toen Israël al meer dan 26.000 mensen had vermoord, onder wie minstens 10.000 kinderen. Hoe heeft men dit allemaal kunnen laten gebeuren? En hoe is het mogelijk dat er ook nu – eind maart 2025, terwijl ik dit boek aan het redigeren ben –, nu het vastgestelde aantal omgekomen kinderen al meer dan 17.000 bedraagt, van wie er duizend nog geen één jaar waren, nog steeds straffeloosheid heerst, en dat de moordmachine die Israël in gang heeft gezet onvermoeibaar doorgaat? Het antwoord schuilt in decennia van manipulatief woordgebruik, dat heeft geleid tot een verwrongen perceptie van de machtsverhoudingen tussen Israëliërs en Palestijnen. Elk Palestijns leven wordt gezien als een mogelijk toekomstig gevaar voor de overleving van Israël De laatste dertig jaar heeft die bewuste manipulatie velen ertoe gebracht om te geloven dat de Palestijnen verantwoordelijk zijn voor hun eigen situatie, en dat ze een existentiële dreiging vormen voor Israël. Ook de kinderen? Ja, die ook, en misschien wel vooral de kinderen, want in de logica van de Israëlische aanval die na 7 oktober begon wordt elk Palestijns leven gezien als een mogelijk toekomstig gevaar voor de overleving van Israël. Hoeveel Palestijnse kinderen zijn er zo omgekomen? Met de straffeloosheid van de schuldigen, met het gruwelijke verdriet van hele families en gemeenschappen? Dat zijn er tienduizenden. Het verhaal van Hind, hoe afschuwelijk ook, is niet ongewoon in Palestina. Mohammed Tamimi was twee jaar oud toen hij, een paar maanden voor 7 oktober 2023, door het Israëlische bezettingsleger – dat formeel bekendstaat onder de naam Israëlisch defensieleger (Israël Defence Forces: IDF) – door zijn hoofd werd geschoten terwijl hij bij zijn vader in de auto zat op de bezette Westelijke Jordaanoever. Niemand werd er verantwoordelijk voor gehouden, zoals gewoonlijk. Dat is de kindertijd, in Palestina. Toen Max en ik in Jeruzalem woonden, grensde onze tuin aan een heuveltje waarop een reusachtige, ongelooflijke moerbeiboom stond, die maandenlang vruchten droeg. Onder die boom lag altijd een paars tapijt van gevallen moerbeien, en de kinderen kwamen ze vaak rapen. Dat is de kindertijd, in Palestina. Vlak naast ons huis was een stenen muurtje waar zo'n metalen hekwerk op stond, dat er ooit, jaren eerder, provisorisch moest zijn geplaatst. De kinderen kropen er altijd onderdoor om moerbeien te gaan rapen, waardoor er een opening was ontstaan. Op een dag zag ik ze en zei: ‘Hé kinderen, als jullie moerbeien willen mogen jullie ook bij mij aanbellen en dan doe ik de poort voor jullie open, dan hoeven jullie niet daar onderdoor te kruipen.' De meesten van hen verstonden me niet, want bijna niemand van hen sprak Engels, behalve een jongetje met donkere wallen dat ik al vaker in de buurt had zien spelen met zijn tweelingzusje en hun vriendjes. ‘Hallo,' herhaalde ik dus, nu rechtstreeks tegen hem. ‘Ik weet dat jullie hier in de wijk wonen, ik heb jullie al heel vaak zien spelen. Als jullie moerbeien willen is het geen probleem, vraag het dan gewoon aan ons, zodat je je niet bezeert aan dat hekwerk.' Zijn beleefde maar vastberaden antwoord deed me versteld staan. ‘Nee, dank u,' zei hij. ‘U hoeft de poort niet voor ons open te doen. Wij blijven onder het hekwerk door kruipen, zoals we altijd hebben gedaan.' Die kleine Mohammed was al heel assertief op zijn elfde. Zijn familie was een van de eerste in de wijk Sheikh Jarrah geweest die door Israëlische kolonisten – gewapende burgers die de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever bevolken, met steun van het leger – uit hun huis was gezet. ‘U hoeft de poort niet voor ons open te doen. Wij blijven onder het hekwerk door kruipen, zoals we altijd hebben gedaan' In dit huis had Rifqa, de oma van Mohammed en van zijn zusje Muna, in 1948 haar toevlucht gezocht nadat ze was verdreven uit Haifa (sindsdien deel van Israël). Na een lange juridische strijd werd in 2009 het hoofdgebouw van hun bezit ingenomen door Israëlische kolonisten, terwijl de familie El-Kurd in de moestuin een huisje moest bouwen waar ze noodgedwongen met z'n allen in gingen wonen. De reactie van Mohammed verbaasde me, want het is niet vanzelfsprekend dat een kind van elf jaar – of zeven, twaalf, veertien jaar – zo'n duidelijk besef heeft van rechten, ruimte en identiteit. Maar dat is wel de realiteit voor de Palestijnen die zijn opgegroeid onder de bezetting, en voor de miljoenen Palestijnen die zijn geboren in de vluchtelingenkampen rondom Palestina. Generaties mensen zijn opgegroeid terwijl ze zagen dat hun land dag na dag onder hun voeten vandaan werd gerukt, wat de voedingsbodem vormt voor een eindeloze strijd om hun huis, hun waardigheid, en om alles wat op die leeftijd vanzelfsprekend zou moeten zijn. De kindertijd wordt afgepakt van de Palestijnen, ze worden volwassen in een kinderlichaam en gaan gebukt onder zorgen, spanningen, angsten en verantwoordelijkheden die ze op hun leeftijd niet zouden moeten hebben. Vandaar dat ik, als Speciaal Rapporteur van de VN voor de mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden, in 2023 besloot om mijn derde rapport aan de kindertijd te wijden, waarbij ik gebruikmaakte van een Engels woord dat de Palestijnse realiteit levendig beschrijft: unchilding, oftewel ‘de kindertijd ontnemen'. De keuze voor dat onderwerp ontstond uit de hoop dat ik het grote publiek meer inzicht zou kunnen geven in de ernst van de situatie als ik zou laten zien hoe het leven van een kind in Palestina daadwerkelijk is, naast de opgenomen statistieken en regelgeving. unchilding, oftewel ‘de kindertijd ontnemen' Toen ik mijn onderzoek deed, was alles heel anders dan nu: mijn rapport werd twee weken na 7 oktober 2023 gepresenteerd, maar ik had het twee weken voor die datum afgerond. En ook toen al was de situatie verschrikkelijk. Op dat moment in het najaar waren de gegevens over de Palestijnse kinderen die in vijftien jaar tijd (van 2008 tot september 2023) waren gedood al schrikbarend: het waren er meer dan 1400. Ieder van hen een klein universum dat voorgoed was uitgewist. Van 7 oktober 2023 tot maart 2025 was dat toch al huiveringwekkende aantal meer dan tien keer zo groot geworden: in zeventien maanden zijn er ruim 17.000 kinderen gedood, onder wie meer dan duizend baby's, van wie het leven al abrupt werd afgebroken nog voordat ze hadden kunnen leren kruipen, praten en spelen. In augustus 2024 was Mohammed Abu al-Qumsan in Gaza bezig de geboortecertificaten op te halen van zijn tweeling, die drie dagen daarvoor was geboren, toen hij werd gebeld: je appartement is gebombardeerd, je vrouw en kinderen zijn in het ziekenhuis. We konden niets meer voor ze doen. Dood voordat ze hun ogen openden naar het leven. Dat is de kindertijd, in Palestina. Toen ik in 2023 niet het benodigde visum van de Israëlische regering kreeg om in de regio mijn onderzoek te gaan doen voor de Algemene Vergadering van de VN dat najaar, besloot ik een andere tactiek toe te passen. Met steun van Palestijnse maatschappelijke organisaties en andere betrokkenen werden er focusgroepen opgericht, zodat ik de kinderen online kon interviewen. Dat is de kindertijd, in Palestina In die periode was ik met mijn gezin op vakantie op Sicilië, bij opa en oma (mijn schoonouders). Elke middag nadat ik met mijn kinderen had geluncht en even een duik in zee had genomen, ging ik naar het dakterras van ons verblijf, en nadat ik mijn computer daar had ingeplugd in een van de weinige stopcontacten die er waren begon ik met de afspraken, die elke dag uren doorgingen.Algauw bleek dat de groepen kinderen en pubers die ik interviewde goed gestructureerd en gedisciplineerd waren. Ze waren verdeeld in leeftijdscategorieën en geografische ligging, en zowel de jongeren als hun ouders waren blij met deze kans om hun ervaringen en getuigenissen met mij te delen. Samen aan een tafel, of zittend op stoelen die soms veel te groot voor ze waren (zoals bij de kinderen in Jenin), zaten ze allemaal heel aandachtig voor het scherm. Er was iemand bij om te tolken, maar het merendeel van de kinderen spreekt goed Engels, vooral in Gaza, waardoor ik rechtstreeks met ze kon praten. Door die ontmoetingen werd ik geconfronteerd met een waar wonder van leven, vitaliteit en vriendelijkheid, een kader waarin de energie en de hoop leken voort te bestaan, ondanks alle ellende. Te midden van alle moeilijkheden van de permanente bezetting en de onophoudelijke oorlogen in Gaza, waar iedereen door de belegering in feite gevangen zat in een getto, en te midden van de verwoestende nabijheid van de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, met veelvuldige arrestaties, continue invallen van soldaten en aanvallen van de kolonisten, vertoonden de kinderen die ik die zomer heb leren kennen een buitengewoon talent om de fundamentele waarden te behouden, op de eerste plaats hun liefde voor school. Ze hadden voor de gelegenheid hun nette kleren aan, het haar van de jongens was netjes gekamd, de meisjes hadden kleurige jurkjes aan en hun lange haar was bedekt met een hoofddoek, of ze hadden een hoofddoek los over hun schouders hangen. In hun stemmen hoorde ik een grote honger naar kennis en een vurig verlangen naar de toekomst. Ook dat is de kindertijd, in Palestina. PALESTINA ALS PLAATS DELICT De Italiaanse rechtsgeleerde Francesca Albanese, een uitgesproken criticus van Israël, werd aangesteld door de VN-Mensenrechtenraad (Human Rights Council) als onbetaalde onafhankelijke expert om toezicht te houden op mensenrechtenkwesties. Dat heeft ze met verve gedaan. Vervolgens riep ze expliciet op tot strafrechtelijke vervolging van bedrijven en hun leidinggevenden die Israëlische nederzettingen en/ of militaire acties en oorlogvoering faciliteren of ervan profiteren, waaronder wapenproducenten en grote vermogensbeheerders. VN-lidstaten moesten, vond zij, sancties en een wapenembargo tegen Israël instellen. Dat nam niet iedereen haar in dank af. Pro-Israëlische groepen en de VS bekritiseren Albanese regelmatig, waarbij de Amerikaanse regering haar werkwijze als ‘opruiend, juridisch twijfelachtig en antisemitisch' bestempelt. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio legde sancties op aan de VN-expert, een hoogst ongebruikelijke maatregel, schrijft de Russisch-Amerikaanse journalist M. Gessen in The New York Times, aangezien het gaat om een aan de VN-gelieerde jurist. Haar boek Wanneer de wereld slaapt begint Albanese – die dagelijks wordt beschuldigd van antisemitisme – met een verklaring dat ze de moord en ontvoering van Israëlische burgers door Hamas op 7 oktober 2023 zonder voorbehoud veroordeelt. Albaneses kompas, schrijft Antonin Iommi-Amunategui in Le Monde, is het internationaal recht, de strijd tegen onrechtvaardigheid en solidariteit, die Albanese ‘een politieke vorm van liefde' noemt. Palestijnen en hun bondgenoten beschouwen Albanese als een onverzettelijke voorvechter van Palestijnse rechten. Israël en Amerikaanse Joodse organisaties verwerpen echter haar beschuldigingen van genocide en stellen dat ze zelden geweld tegen Israëlische burgers veroordeelt of Palestijnse gewapende groepen zoals Hamas bekritiseert. Het boek is geen geschiedkundig of juridisch werk, maar geeft het woord aan tien mensen – Palestijnen, Israëliërs en anderen – die elk vanuit hun eigen perspectief de Palestijnse tragedie belichten. Een centraal verhaal is dat van Hind Rajab, een vijfjarig meisje dat op 29 januari 2024 door het Israëlische leger werd gedood. Als enige overlevende in de auto van haar oom was ze drie uur lang aan de telefoon met de hulpdiensten, die onderweg naar haar werden gedood door het Israëlische leger. Ook Hind overleefde het niet. Andere stemmen in het boek behandelen thema's als bezetting en segregatie, antisemitisme, apartheid, trauma en genocide. Albanese beschouwt Palestina als een plaats delict waar ‘we allemaal onze vingerafdrukken hebben achtergelaten'. Toch probeert ze ook hoop over te dragen, geïnspireerd door Palestijnse kinderen die ondanks alles een ‘vurig verlangen naar de toekomst' behouden.

Annemieke Bosman gaat met Gaea Schoeters in gesprek over het boek Het Geschenk. Over het boek: plots wemelt het in Berlijn van de olifanten. Algauw wordt duidelijk dat de dieren niet uit de dierentuin komen, maar een geschenk van de president van Botswana zijn. 20.000 olifanten heeft hij de Duitsers cadeau gedaan, als ‘dank' voor de verscherpte wetgeving met betrekking tot de invoer van jachttrofeeën. De bondskanselier zit met de handen in het haar: hij moet deze crisis snel en daadkrachtig aanpakken. Want straks zijn er verkiezingen en zijn politieke tegenstanders ruiken bloed...

De romans van Willem Frederik Hermans zijn niet meer weg te denken uit de Nederlandse literatuur. Wij lazen één van zijn beroemde boeken, dat bijna 60 jaar geleden verscheen. Het unieke verhaal voert ons mee op een expeditie naar Noorwegen, waar de geologiestudent Alfred Issendorf met vurige ambitie op zoek gaat naar bewijs voor de hypothese van zijn leermeester. Algauw blijkt deze zoektocht aanzienlijk moeilijker dan gedacht. Hoe weerbarstiger de ongerepte natuur, hoe meer Alfred worstelt met onzekerheid en achterdocht. Wat verbergen zijn reisgenoten? En speelt de Noorse professor uit Oslo wel open kaart? Niet alleen bespreken wij of de hoofdpersonages sympathiek zijn, maar ook of dit veel geprezen verhaal nog steeds tijdloos is.   Website: https://onzeboekencast.podbean.com/ Spotify: https://open.spotify.com/show/1RCSbWgHjXrdXRoplhBDzp Itunes: https://podcasts.apple.com/nl/podcast/onze-boekencast/id1502166520 Twitter: https://twitter.com/onze_boekencast Facebook: https://www.facebook.com/Onze-Boekencast-110337417458188   in one place... by ikkun Easy by Ron Gelinas Chill Beats

Kirsten Lüpke (1963) is van huis uit dramadocente, trainer, coach en ‘gediplomeerde clown'. Na haar theaterstudie geeft ze vanaf 1993 vele jaren theatercursussen en regisseert ze amateurtheatergroepen. Een paar jaar later ontdekt ze de clown. Al tijdens haar studie was zij geboeid door de raakvlakken tussen spel en spiritualiteit. De clown geeft haar precies de diepgang die ze zoekt. En na het doorlopen van de Nederlandse clownsschool heeft ze haar roeping helemaal gevonden. Algauw geeft ze alleen nog maar clownslessen en kort daarop richt ze ClownSpirit op. Sinds meer dan 20 jaar geeft Kirsten nu een opleiding tot clown, trainingen, workshops en coaching op het gebied van clown, spel, communicatie en bewustwording en begeleidt ze met grote toewijding mensen op hun clowns- en bewustzijnspad. Ze staat bekend voor haar vermogen om veiligheid en verbondenheid te creëren, voor haar fijngevoeligheid, haar mensenkennis en haar humor. Daarnaast heeft Kirsten sinds 2006 haar eigen productiegroep waar ze thematische voorstellingen mee maakt, die ze in binnen-en buitenland speelt. Ze heeft een geheel eigen stijl ontwikkeld, sterk beïnvloed door de clownerie, nonverbaal, emotioneel, beeldend en muzikaal. Zeker geen klassiek clownstheater, ook geen mime… Kirsten noemt het ‘essentieël theater'. Naast haar theater- en clownsopleidingen heeft Kirsten veel geleerd van onder meer: de 5 ritmes van Gabriele Roth, Biodanza, energiewerk volgens Bob Moore, Avatar®, het bewustzijnswerk van Diamond Logos en van de Zijnsoriëntatie, van tantra in het Centrum voor tantra Amsterdam en bij OshoLeela, de Galli-Methode van Johannes Galli, Feminine Power bij Katherine Woodward Thomas en Claire Zemmit, zelfrealisatie bij Angelo Vasalos (Heart of awakening)

Nadat in 2016 bekend wordt dat hobbyduikers een 17e eeuws scheepswrak hebben gevonden met daarin onder meer een heel sjieke jurk in goede staat, duiken wetenschappers er bovenop. Is de jurk gelinkt aan het Engelse koningshuis in de 17e eeuw?  Algauw vinden wetenschappers Helmer Helmers en Nadine Akkerman hier inderdaad bewijs voor: de jurk is van een vrouwelijke spion aan het Engelse hof! Het is direct wereldnieuws en Museum Kaap Skil op Texel wordt overspoeld met bezoekers. Maar dan verschijnen de eerste barstjes in de theorie…  Een aflevering over waarom we eigenlijk vooral de verhalen van witte, mannelijke zeevaarders en schilders kennen als we het over de 17e eeuw hebben. En over hoe de wetenschap, media en musea soms in het nauw komen door de druk op publicatie, ‘een goed verhaal' of hoge bezoekersaantallen.  Met: Helmer Helmers, Nadine Akkerman, Emmy de Groot, Geert Jansen en Alec Ewing. Als je de tekst van de aflevering wil lezen, klik dan hier (https://content.omroep.nl/ntr/cultuur/jurkenhetscheepswrak/transcript_podcast_afl1_de_jurk_en_het_scheepswrak.pdf)

Deze keer bespreken wij de roman De nachtstemmer van Maarten 't Hart. Het is een uniek verhaal over een Groningse orgelstemmer die de opdracht krijgt een orgel te stemmen in een klein havenstadje. De meeste inwoners hebben het niet zo op nieuwkomers. Algauw leert de orgelstemmer zijn fascinerende assistent en haar flamboyante moeder kennen. Zij voelen zich alles behalve thuis in het havenstadje en lijken een mysterie met zich mee te dragen. Het stemmen verloopt niet bepaald vlekkeloos en een onbekende figuur gunt de orgelstemmer weinig rust. Luister mee hoe wij het lezen van dit boek hebben ervaren.   Website: https://onzeboekencast.podbean.com/ Spotify: https://open.spotify.com/show/1RCSbWgHjXrdXRoplhBDzp Itunes: https://podcasts.apple.com/nl/podcast/onze-boekencast/id1502166520 Twitter: https://twitter.com/onze_boekencast Facebook: https://www.facebook.com/Onze-Boekencast-110337417458188   Free by KV | https://www.youtube.com/c/KVmusicprod Journey by LiQWYD | https://www.liqwydmusic.com

Vandaag in Onze Boekencast bespreken wij voor de tweede keer een boek over de hekser Gerald van Rivia. Weer kruisen diverse monsterlijke wezens zijn pad. Een van deze monsters blijkt opvallend menselijk te zijn en draagt een onheilspellend mysterie met zich mee. Ditmaal trekt de hekser ten strijde zonder zijn beroemde zwaarden. Deze lijken bij toverslag verdwenen. Algauw ontdekt Gerald dat de verdwijning van zijn wapens het begin is van een gevecht met een wel heel sluwe tegenstander. De verhalen die we in deze aflevering bespreken spelen zich af voor het eerste boek, of toch niet?

In 2009 begon Linda haar militaire carriere op de Ermelose Heide met de opleiding tot Marechaussee. Algauw kwam ze erachter dat ze meer wilde doen met haar laboratoriumopleiding en stapte ze over naar de Koninklijke Landmacht. Emiel, the Walking Soldier, wandelt met Linda door het gebied waar het ooit allemaal begon. Hij vraagt haar figuurlijk de kleren van het lijf. Aan het eind mag hij zelf ervaren wat het werk van Linda inhoudt. Je bekijkt deze aflevering op het YouTube-kanaal van de Koninklijke Landmacht.-----------------------------------------------------------------Voor meer informatie over werken bij de landmacht,ga je naar: https://werkenbijdefensie.nl/landmachtVolg ons ook op SOCIAL MEDIA:Facebook: https://www.facebook.com/landmacht/Instagram: http://instagram.com/koninklijkelandm...Twitter: https://twitter.com/landmacht/Snapchat: https://wbdef.nl/snapchat#landmacht #defensie #militairDe podcasts van Landmacht FM kunnen altijd beter. Daarom willen we in de maand september jouw mening horen. Ga naar ‘landmacht.fm/onderzoek' en vul de korte vragenlijst in! We verloten vijf Klapmok met Thee klapmokken onder de deelnemers. Dus, laat van je horen en help de landmacht podcasts beter te maken!Ga naar ‘landmacht.fm/onderzoek' en doe mee.

In 2009 begon Linda haar militaire carriere op de Ermelose Heide met de opleiding tot Marechaussee. Algauw kwam ze erachter dat ze meer wilde doen met haar laboratoriumopleiding en stapte ze over naar de Koninklijke Landmacht. Emiel, the Walking Soldier, wandelt met Linda door het gebied waar het ooit allemaal begon. Hij vraagt haar figuurlijk de kleren van het lijf. Aan het eind mag hij zelf ervaren wat het werk van Linda inhoudt. Je bekijkt deze aflevering op het YouTube-kanaal van de Koninklijke Landmacht.-----------------------------------------------------------------Voor meer informatie over werken bij de landmacht,ga je naar: https://werkenbijdefensie.nl/landmachtVolg ons ook op SOCIAL MEDIA:Facebook: https://www.facebook.com/landmacht/Instagram: http://instagram.com/koninklijkelandm...Twitter: https://twitter.com/landmacht/Snapchat: https://wbdef.nl/snapchat#landmacht #defensie #militair

Heel Piekepolder is uitgenodigd voor een picknick op het strand. Algauw wordt er een wedstrijd bedacht: zandkastelen bouwen...Uitgegeven door SAGA EgmontSpreker(s): Stan Limburg

In 2008 ging Vonne van der Meer te rade bij pastoor Nico de Gooijer, met de vraag of hij iets kon vertellen over het Heilig Oliesel, ook wel de laatste sacramenten genoemd. Algauw werd het Van der Meer duidelijk dat zij deze heldere en levendige verteller nog veel meer te vragen had. In een reeks bijeenkomsten spraken ze over zijn ervaringen als priester, één die alle veranderingen in de kerk in de jaren zestig, zeventig had meegemaakt, met als uitgangspunt: de zeven sacramenten die de katholieke kerk kent.

Deze week waagden wij ons aan het eerste deel van de veelbesproken Sam Porter trilogie. Algauw bleek dat het verhaal minstens zo ijzingwekkend is als de lovende recensies deden vermoeden. De vondst van een verkeersslachtoffer, vergezeld van een dagboek vol onthullingen en een alarmerend pakketje, zet de zoektocht naar een ongrijpbare seriemoordenaar op scherp. Het is moeilijk te zeggen wat gruwelijker was om te lezen: de fragmenten over de ontvoerde vastgeketende Emory, de hoofdstukken vanuit het perspectief van de moordenaar of de ontrafeling van de onomkeerbare gebeurtenis die rechercheur Sam Porter blijft achtervolgen. Verbazingwekkend genoeg weet de auteur humor aan het verhaal toe te voegen. Deze wonderlijke combinatie zorgde voor een unieke leeservaring en veel gespreksstof.

Onheilspellend, spookachtig en beklemmend: zo laat de thriller van deze aflevering zich het best omschrijven. Het verhaal begint in de Schotse gevangenis, waar Rowan Caine met ingehouden adem haar proces afwacht. Zij tracht wanhopig om in de brieven naar haar advocaat uiteen te zetten wat ertoe heeft geleid dat zij van moord wordt beschuldigd. Enkele maanden terug aanvaardde Rowan gretig de functie van nanny. Hiervoor reisde zij af naar het afgelegen Heatherbrae House. Daar werd zij niet alleen overweldigd door een veeleisend gezin, maar ook door de talrijke technische snufjes van het Victoriaanse landhuis. Algauw merkte zij dat zij nauwlettend in de gaten werd gehouden door verontrustend slimme apps en buitensporig veel camera's. Maar, waren het wel enkel digitale toeschouwers? Was het inbeelding dat er nacht na nacht krakende voetstappen boven haar kamer klonken? Wij vertellen je bijna alles over dit boek, zonder te onthullen welk geheim Rowan zelf verborgen houdt.

In de laatste zomers dat ik met mijn ouders meeging op vakantie, heb ik Acciaroli leren kennen, een gehucht aan de Zuid-Italiaanse kust, ruim onder Napels. Van het dorp herinner ik me weinig. Er staat me alleen iets bij van een incident op een steil weggetje, waarbij een tegemoetkomende tractor, onze gezinsauto en een stapel schadeformulieren betrokken waren. In de jaren erna kwam Acciaroli af en toe in het nieuws. In het najaar van 2010 werd burgemeester Angelo Vassallo doodgeschoten, nadat hij zich openlijk had uitgesproken tegen de drugsmaffia in de regio. De moord is nooit opgelost en het verhaal is verfilmd als Il sindaco pescatore (te zien op Netflix). Twee dagen na Vassallo’s dood verwoordde Roberto Saviano in La Repubblica het gevoel van de Zuid-Italiaan: ‘Ze zetten ons alleen op de kaart als er wordt geschoten. Of als de juiste vakantiebestemming moet worden gekozen.’ Saviano kon niet bevroeden dat het dorp jaren later z’n nieuwscomeback zou maken dankzij een dieet – de man heeft belangrijker dingen aan z’n hoofd, waar sinds de publicatie van Gomorra een prijs op staat. Het Pioppi-dieet, een hype van enkele jaren terug, was vernoemd naar een in de buurt van Acciaroli gelegen dorpje waar de mensen opvallend oud worden. In feite betrof het dieet een levensstijl die het bestaan van de bejaarden daar imiteerde: olijfolie, noten, vis, veel wandelen, weinig stress. Algauw werd duidelijk dat ze in Acciaroli nóg ouder werden, en hup, daar stroomden de kranten vol met zonovergoten beelden van stokoude mannetjes en vrouwtjes, blakend van gezondheid en levenslust. De boer die destijds onze auto sloopte, zat er vast ook tussen. Bij het lezen van het verhaal van Peter de Graaf over het Brabantse dorp Leende, moest ik onwillekeurig aan Acciaroli denken. In Leende leven talloze dorpelingen volgens de regels van de voedingsleer van ene professor Noakes. Die leer klinkt veelbelovend: vet eten, toch afvallen. De emmers Griekse yoghurt zijn er niet aan te slepen. Ook het eten van vlees wordt aangemoedigd. Niet iedereen houdt het vol: mensen die opgeven, worden in het artikel ‘afvallers’ genoemd – een schrale troost. Belangrijk aspect van Noakes’ theorie is dat het voedsel ‘echt’ moet zijn, ‘geen nep-eten’. Of zoals de plaatselijke huisarts het formuleert: ‘Gezonde voeding heeft geen etiket.’ Stukje etiketshaming, lijkt me, geworteld in overdreven eerbied voor het begrip ‘echt’. Plotse bewustwording op het ene vlak leidt vaak tot bewustzijnsvernauwing op het andere. Want: lekker veel vlees eten, echt? Leest die Noakes weleens een krant? Er is meer dan je eigen gezondheid alléén. Schrijver Juli Zeh omschreef zaterdag in deze krant de worsteling van de moderne mens, die het op geen enkel front fout wil doen. Bespaar, en eet etiketteneten. Dieet, en vergroot je ecologische voetafdruk (en het dierenleed). Gevolg: krampachtigheid en permanente twijfel. De onzekere, moralistische strebers die door Zehs romans struikelen vormen zo een pracht van een afzetmarkt: aan de randen van min of meer gemiddeld gezond gedrag staan de dieetverzinners, Instagram-modellen, oertijdeters, Pioppi-apostelen, rauwwaterdrinkers en andere hele en halvegaren te wapperen met uitstekende, goedbedoelde en/of krankzinnige voedingstips. Allemaal beloven ze houvast in de vorm van gezondheid – tegen geringe vergoeding. De foutloze leefstijl als moderne god: of-ie bestaat is onbekend, maar als businessmodel voldoet hij prima. Klein gezondheidsadvies mijnerzijds: ga te voet naar Zuid-Italië, bak je vis in olijfolie en word nooit burgemeester.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Wie over het Amsterdamse Frederiksplein loopt ziet een opvallende tekst: ‘Ik sta even stil en dat is een hele uitdaging'. Het is de tekst op de gevel van The School of Life. Josine Peters is inmiddels vijf jaar actief bij de organisatie en is te gast in de Eindbazen podcast.Het gesprek tussen Josine Peters en Michel Vos begon met een passage uit een boek van Herman Hesse, Narcissus en goldmund. ‘‘The School of Life stoft oude wijsheden af en geeft ze opnieuw aan mensen mee om een wijzer en mooier leven te leiden'', vertelt Peters. De internationale organisatie is ruim tien jaar geleden opgericht in Londen. Alain de Botton, filosoof en bestsellerauteur, vond dat scholen teveel gericht waren op het professionele leven en niet op het leven zelf. ‘‘Alain begon met een schooltje voor volwassenen in London. Hij gaf lessen in beter ruziemaken, hoe je de liefde vindt en meer. Algauw werd het concept een succes. Inmiddels zijn er vestigingen over de hele wereld ontstaan.''Een van de doelen van The School of Life is het leiden van een ‘wijs en mooi' leven. Volgens de organisatie rust dit leven op drie pijlers: het zelf, relaties en werk. Als consultant ontdekte Peters eind jaren negentig een bijzondere tweedeling in haar leven. ‘‘Ik zag ineens dat ik twee verschillende garderobes had. Een voor het werk en een voor vrije tijd. Steeds meer kreeg ik het gevoel dat ik niet helemaal mezelf kon zijn op het werk. Ik kon mezelf niet meenemen naar het werk. De garderobe begon steeds meer het symbool te worden voor mijn twee levens.'' Onbewust kreeg Peters een ander inzicht, wat haar leven veranderde. ‘‘Door de drie fundamenten van het leven krijg je veel duidelijkheid over waar je staat. Geef je bijvoorbeeld meer tijd aan je werk of aan je relaties? Dan raakt er iets uit balans. The School of Life kan met haar wijsheden dienen als een spiegel.''Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Historici Edwin Klijn en Robin te Slaa vertellen, naar aanleiding van het verschijnen van het tweede deel van hun monumentale geschiedschrijving van de NSB, over hoe die partij tussen 1936 en 1940 veranderde. Hoewel de NSB zich in het begin vooral aan het Italiaanse fascisme spiegelde, veranderde dat vanaf 1936 snel. Algauw werd de NSB een op Duitse leest geschoeide nazipartij. Partijleider Mussert begon te dromen van een fascistisch Europa, waarbij hij de leiding zou krijgen over een ‘groot Nederland’.

Sjeng Scheijen is slavist, Ruslandkenner en auteur van verscheidene boeken over Russische kunst. Zijn laatste boek De Avant-gardisten is genomineerd voor zowel de Libris Geschiedenis Prijs als de Bookspot Literatuurprijs voor non-fictie. In het revolutionaire Rusland van de jaren twintig in de vorige eeuw lukte het een groepje kunstenaars om binnen te dringen in de macht. Ze krijgen hooggeplaatste functies binnen de nieuwe politieke structuur. Hun ideeën waren groots, maar geen lang leven beschoren. Algauw probeerde Lenin ze weer uit de machtsstructuur te krijgen. Wat kunnen we leren van die roerige tijd, waarin niet Apple en Facebook bepaalden hoe onze toekomst eruit ziet, maar denkers en kunstenaars? Sander Pleij bespreekt het in de laatste aflevering van dit seizoen met Sjeng Scheijen. Kijk voor een overzicht van alle afleveringen van MENS op vn.nl/mens.

In dit muzikale audio drama ontbinden Anton Cogen (stem), Fernand Bernauw (muziek) en Patrick Bernauw (tekst) al hun duivels. Het griezelverhaal maakte oorspronkelijk deel uit van een muzikaal moordspel, Mysteries van het Duivelsteen (2005). Patrick Bernauw publiceerde in hetzelfde jaar ook de korte magisch-realistische roman Duivelsteen over de vele legenden rond dit middeleeuwse gebouw in het hartje van Gent, hier nog verkrijgbaar (ook als ebook): http://www.scriptomanen.org/2013/02/duivelsteen-ebook-van-patrick-bernauw.html "In zijn sombere kasteel Duivelsteen brengt Gerard de Duivel zijn dagen door met braspartijen en gruweldaden. Algauw krijgt het Duivelsteen in Gent de naam behekst te zijn. Geen wonder dat het later een tehuis voor krankzinnigen wordt. Een van hen schrijft koortsachtig alle verhalen over het Duivelsteen op..."

Bart Coenen noemt zichzelf een wereldverbeteraar en sloot daardoor op jonge leeftijd aan bij de groene beweging. Algauw werd hij lid van Agalev (Later Groen!) en sloot hij aan bijLees meerVan Groen! Tot Ecomodernisme (4)

Bart Coenen noemt zichzelf een wereldverbeteraar en sloot daardoor op jonge leeftijd aan bij de groene beweging. Algauw werd hij lid van Agalev (Later Groen!) en sloot hij aan bijLees meerVan Groen! Tot Ecomodernisme (3)

Bart Coenen noemt zichzelf een wereldverbeteraar en sloot daardoor op jonge leeftijd aan bij de groene beweging. Algauw werd hij lid van Agalev (Later Groen!) en sloot hij aan bijLees meerVan Groen! Tot Ecomodernisme (2)

Bart Coenen noemt zichzelf een wereldverbeteraar en sloot daardoor op jonge leeftijd aan bij de groene beweging. Algauw werd hij lid van Agalev (Later Groen!) en sloot hij aan bijLees meerVan Groen! Tot Ecomodernisme (1)