Podcasts about palestijnse

In deze aflevering van De Nieuwe Wereld gaat Ad Verbrugge in gesprek met rechtsfilosoof en politiek adviseur Christiaan Alting von Geusau. Direct na zijn terugkeer uit Israël en de Palestijnse gebieden deelt Alting von Geusau zijn diepgaande analyse over de huidige militaire escalatie tegen Iran.Wat is de werkelijke drijfveer achter deze oorlog? Is het een constitutionele strijd in de VS, een existentiële noodzaak voor Israël, of een religieus gedreven conflict over de 'eindtijd'?-----------------------------Steun DNWMaak het geluid van de Nieuwe Wereld mogelijk. Zonder uw steun geen DNW! Word lid of doneer:

Aangrijpende Franse roman over het leven en leed van een gewone Palestijnse boekenhandelaar in Gaza, verrijkt met verhalen en lessen uit zijn lievelingsromans Uitgegeven door Atlas Contact Spreker: Chris Kijne

Hoewel er sinds oktober officieel een staakt-het-vuren geldt, bombardeert en beschiet het Israëlische leger Palestijnen in Gaza nog dagelijks. Hoe heb je het als Palestijn in Nederland met je kind over de genocide? Dina Zbeidy, antropoloog aan de Hogeschool van Leiden, praat elke dag met haar dochter Hayet over wat er gebeurt in hun thuisland. In deze aflevering van Achter de Frontlinie vertelt Zbeidy hoe het gesprek over Gaza in Nederland onterecht verstomt, welke tol de dagelijkse realiteit eist en waar ze in deze moeilijke tijden toch kracht uit put.

Bondi Beach, ooit een symbool voor de multiculturele identiteit van Sydney, is na de aanslag in december 2025 veranderd in een grimmige herinnering aan het levende antisemitisme binnen de Australische maatschappij. Bondi Beach heeft een speciale plek binnen de Australische geschiedenis. In een land waar ruim 90 procent van de bevolking binnen 50 kilometer van de kust woont, staan stranden symbool voor de kern van het Australische gedachtegoed; een openbare plaats waar iedereen gelijk is. Een plek met zonlicht en een verre horizon, passend bij het optimistische karakter van het land. Bondi belichaamt dit credo. Kunstenaars en fotografen gebruiken deze 800 meter lange sikkel al jaren als inspiratiebron. Maar het bloedbad van 14 december heeft de idealen verstoord en dwingt Australiërs hun identiteit en samenleving in twijfel te trekken. Nadat twee in het zwart geklede schutters een Chanoekaviering op het strand beschoten, kwamen minstens twaalf mensen om het leven en raakten negenentwintig mensen gewond. [Later is het uitgekomen op vijftien overledenen en veertig gewonden.] Door sociale media is ontstellend beeldmateriaal van deze gebeurtenis snel in het publieke domein terechtgekomen, bijvoorbeeld van de man die door de Australische televisie werd geïdentificeerd als Ahmed El Ahmed, een winkeleigenaar en vader van twee, die eigenhandig een schutter neerhaalde. Ook is vastgelegd hoe de politie de schutters aanhield. Op de beelden is te zien hoe agenten een razende menigte moeten tegenhouden die klaarstaat om wraak te nemen. Joodse gemeenschap Hoewel Bondi een oord is voor backpackers en surfers, vormt het ook het epicentrum van de Joodse gemeenschap van Sydney. In de decennia voor en na de Tweede Wereldoorlog vestigden Joodse vluchtelingen uit Europa zich in Bondi – eerst op de vlucht voor de nazi's, later voor de communisten. Tussen Bondi Beach en het stadscentrum van Sydney ligt een rijke, heuvelige buitenwijk, waar een groot deel van de Joodse gemeenschap woont. De schutters hebben het hart van deze wereld getroffen, een wereld die decennialang open en ontspannen was, zelfs zodanig geïntegreerd dat die term niet meer van toepassing was. Maar ook vóór deze aanslag was het relatief onbezorgde bestaan van Joden in Sydney al aan het afbrokkelen. Slechts twee weken voor de schietpartij publiceerde de Executive Council of Australian Jewry een verslag over een toenemend aantal antisemitische incidenten, van graffiti en posters tot brandstichting en aanvallen. Ook vóór deze aanslag was het relatief onbezorgde bestaan van Joden in Sydney al aan het afbrokkelen Na de terroristische aanval op Israël van 7 oktober door Hamas en de daaropvolgende invasie van Gaza door het Israëlische leger, is het aantal antisemitische incidenten ernstig toegenomen. Aan het begin van dit decennium schommelde het aantal incidenten in Australië rond de 450. Dit stabiele jaargemiddelde is gestegen naar 2062 voorvallen in 2024, met 1654 voorvallen in de twaalf maanden tot 30 september 2025. In de provincie New South Wales, waar Sydney een groot deel van uitmaakt, vond ongeveer 40 procent van deze incidenten plaats. In het verslag komt een verontrustende reeks gebeurtenissen voorbij. Joodse mensen worden geconfronteerd met de Hitlergroet of krijgen grove woorden naar hun hoofd geslingerd. Een auto werd in de as gelegd en er werd brand gesticht in een restaurant en een kinderopvang. Nazisymbolen en -leuzen werden herhaaldelijk op muren en ramen van Joodse synagogen en scholen gekladderd. Vervolgens stonden er begin november zestig zwartgeklede betogers buiten het parlementsgebouw van New South Wales met een spandoek met daarop de tekst ‘schaf de Joodse lobby af'. ‘Er heerst een ziekte in de hedendaagse Australische maatschappij, en dat is Jodenhaat,' zei Daniel Aghion van de Executive Council of Australian Jewry bij de publicatie van het verslag. Maar zelfs hij had zich de gruwel die op de loer lag niet kunnen voorstellen. Deur open De aanslag bij Bondi Beach is niet alleen de ergste antisemitische aanslag die Australië ooit heeft gekend, het is tevens de dodelijkste terroristische op Australisch grondgebied ooit. Op een aantal opmerkelijke uitzonderingen na hebben Australische steden nauwelijks rassenrellen meegemaakt. Stemmers scharen zich zelden achter het soort militante anti-immigratiepopulisten die de Europese peilingen tegenwoordig domineren. Australiërs zullen zich nu afvragen hoe een samenleving die lang de deur openhield voor migratie en trots was op de bijkomende tolerantie, zo heeft kunnen veranderen. Het land heette in de jaren zestig voor het eerst groepen Italiaanse en Griekse migranten welkom, die een enorme invloed hebben gehad op de cultuur. Vervolgens kwamen er in de jaren zeventig en tachtig Vietnamese vluchtelingen, evenals Libanezen die de burgeroorlog ontvluchtten. Net als de Zuid-Europeanen stuitten ze aanvankelijk op lokale achterdocht of zelfs vijandigheid, alvorens hun niche te vinden in het – toen nog – flexibele Australië. In de jaren negentig waren de Chinezen en Koreanen aan de beurt. Rond deze tijd verscheen de roodharige, populistische Pauline Hanson ten tonele, die verkondigde dat Australië te veel Aziatische immigranten toeliet. Stemmers scharen zich zelden achter militante anti-immigratiepopulisten die de Europese peilingen domineren De toenmalige conservatieve regering onder John Howard wist de toenemende zorgen over immigratie te bedaren door ‘de bootjes tegen te houden' – doelend op illegale migratie vanuit het noorden. De overheid gebruikte dit optreden tegen illegale migratie om legale migratie toegankelijker te maken. Er volgde een vloedgolf aan migrerende families en hoogopgeleiden, waarbij migranten uit het Indische subcontinent de afgelopen jaren het voortouw namen. Het aantal Australiërs dat in het buitenland is geboren, steeg sinds de eeuwwisseling van 23 naar 32 procent. De migratie van moslims begon tijdens de vele conflicten in het Midden-Oosten en ontstak misschien wel een van de grootste culturele conflicten tot nu toe, hoewel het aantal Australiërs dat zich als moslim identificeert nauwelijks boven de 3 procent uitkomt. In december 2005 brak er een gevecht uit tussen witte mannen en Libanese Australiërs op Cronulla Beach in Sydney – ook al een deuk in het imago van het strand, dat symbool stond voor egalitaire openheid. ‘We grew here, you flew here', luidde het motto. Hanson kwam onlangs onder de internationale aandacht toen ze de plenaire zaal van de Australische senaat betrad in een boerka. De Joodse emigratiegolf ging vooraf aan deze ontwikkelingen, evenals de bijkomende antisemitische reacties. Joden bedragen nu ongeveer 0,4 procent van de bevolking, een aantal dat overeenkomt met het VK [en Nederland]. © Pexels Zo raakte ook de Joodse gemeenschap in Australië verzeild in de grote kwesties van onze tijd: de toekomst van migratie en multiculturalisme en de ogenschijnlijk onoverbrugbare polarisatie die deze onderwerpen oproepen. Al in de eerste verslagen werd gemeld dat een van de schutters een recentelijk ontslagen metselaar was van Pakistaans-Islamitische afkomst. De focus van het debat rond antisemitisme kan hierdoor overgaan in een gesprek over het gevaar van de islam op Australisch grondgebied. Dit debat zal genuanceerd worden door het heldhaftige optreden van Ahmed El Ahmed op 14 december, die zijn landgenoten eraan herinnerde dat groepen mensen niet over één kam te scheren zijn. Niemand weet dit beter dan de Joodse gemeenschap, die dagelijks te maken heeft met de vage grens tussen pro-Palestina- of anti-Israëlsentiment en antisemitisme. Het opvallende aan de positie van de Joodse bevolking is dat ze haast politiek omsingeld zijn. Zelfs als de woede vanuit het overwegend linkse, pro-Palestijnse kamp niet ontaardt in antisemitisme, draagt het nog bij aan een klimaat waarin neonazigroepen – zoals de in het zwart gehulde parlementbetogers – hun eigen boosaardigere complottheorieën kunnen promoten. Het opvallende aan de positie van de Joodse bevolking is dat ze haast politiek omsingeld zijn. In de buitenwijken ten oosten van Sydney zijn de oorlogsvluchtelingen en hun nakomelingen er lang van uitgegaan dat ze de schaduw van het antisemitisme goed en wel hadden achtergelaten op het besneeuwde continent. Nu werpt het een lijkwade over het zonovergoten strand. De lokale Joodse gemeenschap staat samen met alle andere Australiërs voor de vraag: zal de geopolitieke vloedgolf de nationale mythe van het openbare democratische strand met zich meesleuren als het weer eb wordt? En deze vraag gaat niet alleen Australiërs aan. Europese regeringen, waaronder de Britse, zijn momenteel bezig de beveiliging van Chanoeka-vieringen opnieuw te beoordelen. Zoals Marina Rosenberg van de Anti-Defamation League al vóór de gruwelijke gebeurtenissen zei: ‘Wat in Australië gebeurt, is een alarmbel voor de hele wereld.'

De tweestatenoplossing is officieel dood. Bekijk deze aflevering met beeld.Terwijl de wereld wegkijkt, herschrijft het kabinet-Netanyahu de kaart van het Midden-Oosten. Met juridische trucs en sluipende uitbreidingen op de Westelijke Jordaanoever wordt de Palestijnse staat vakkundig bij het grofvuil gezet. Maarten van Rossem en Tom Jessen analyseren deze 'stille annexatie'. Is er nog een weg terug, of zijn we getuige van de definitieve nekslag voor de tweestatenoplossing?En verder: Stop met de olympische hysterie.

Twee weken geleden werd in de rechtbank in Den Haag de evacuatie van drie Palestijnen met een geldig visum voor Nederland besproken. De Palestijnen, met geldig visum, willen hulp van Buitenlandse Zaken bij hun evacuatie, maar Nederland weigert. Vandaag volgt de uitspraak in deze zaak. Waarom wil Nederland mensen met een verblijfsvergunning niet helpen, hoe ziet deze zaak eruit, en schept deze uitspraak een precedent? Bij mij in de studio, migratieadvocaat Lotte van Diepen. En aan de telefoon, advocaat Emiel de Bruijne met Palestijnse achtergrond. 

Aan tafel deze week: oud-minister van Landbouw CDA Cees Veerman, oud-minister voor Grote Stedenbeleid D66 Roger van Boxtel, directeur van Artsen zonder Grenzen Karel Hendriks, spoedarts Emily Vandamme, schrijfster Anna Enquist. Presentatie: Joost Vullings Wil je meer weten over de gasten in Buitenhof? Op onze website vind je meer informatie. Daar kan je deze aflevering ook terugkijken en je vindt er natuurlijk nog veel meer gesprekken: https://bit.ly/buitenhof-8feb26 Partijprominenten Cees Veerman (CDA) en Roger van Boxtel (D66) riepen als eersten op tot een minderheidskabinet in Buitenhof. Na wekenlange onderhandelingen zijn hun partijen er samen met de VVD uit en is minderheidskabinet-Jetten aanstaande. Hoe kijken de oud-ministers nu naar deze nieuwe constellatie? Over drie weken moet Artsen zonder Grenzen samen met 34 andere hulporganisaties Gaza en de Palestijnse gebieden verlaten. Israël heeft hun registratie niet verlengd omdat de organisaties geen persoonlijke details over hun medewerkers willen delen. Karel Hendriks, directeur van Artsen zonder Grenzen, schuift aan. Hij noemt het ‘een lastercampagne'. Hoe is de medische situatie in Gaza nu? Daarover ook spoedarts Emily Vandamme vanuit Gaza.  'Het einde van Erna Ankersmit', de nieuwe roman van schrijver Anna Enquist, begint met een ontmoeting bij de voordeur. Een 40-jarige thuiszorgmedewerker belt ongevraagd aan bij de 80-jarige schrijver Erna Ankersmit. Zij weigert hulp, maar toch ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee vrouwen. Hoe kijken jongere generaties naar ouderen? En wat kunnen ze van elkaar leren?   

Aan tafel deze week: oud-minister van Landbouw CDA Cees Veerman, oud-minister voor Grote Stedenbeleid D66 Roger van Boxtel, directeur van Artsen zonder Grenzen Karel Hendriks, spoedarts Emily Vandamme, schrijfster Anna Enquist. Presentatie: Joost Vullings Wil je meer weten over de gasten in Buitenhof? Op onze website vind je meer informatie. Daar kan je deze aflevering ook terugkijken en je vindt er natuurlijk nog veel meer gesprekken: https://bit.ly/buitenhof-8feb26 Partijprominenten Cees Veerman (CDA) en Roger van Boxtel (D66) riepen als eersten op tot een minderheidskabinet in Buitenhof. Na wekenlange onderhandelingen zijn hun partijen er samen met de VVD uit en is minderheidskabinet-Jetten aanstaande. Hoe kijken de oud-ministers nu naar deze nieuwe constellatie? Over drie weken moet Artsen zonder Grenzen samen met 34 andere hulporganisaties Gaza en de Palestijnse gebieden verlaten. Israël heeft hun registratie niet verlengd omdat de organisaties geen persoonlijke details over hun medewerkers willen delen. Karel Hendriks, directeur van Artsen zonder Grenzen, schuift aan. Hij noemt het ‘een lastercampagne'. Hoe is de medische situatie in Gaza nu? Daarover ook spoedarts Emily Vandamme vanuit Gaza.  'Het einde van Erna Ankersmit', de nieuwe roman van schrijver Anna Enquist, begint met een ontmoeting bij de voordeur. Een 40-jarige thuiszorgmedewerker belt ongevraagd aan bij de 80-jarige schrijver Erna Ankersmit. Zij weigert hulp, maar toch ontstaat er een bijzondere vriendschap tussen de twee vrouwen. Hoe kijken jongere generaties naar ouderen? En wat kunnen ze van elkaar leren?   

Zover komen dat je niet meer bang bent.Dat is het ultieme doel van de mens.– Italo Calvino, Het pad van de spinnennesten Eind januari 2024. Hind Rajab is vijf jaar oud. Ze zit ineengedoken op de achterbank in de auto van haar oom en tante, samen met hun vier kinderen. Meteen nadat het zoveelste evacuatiebevel werd gegeven in het westelijke gebied van Gaza, is haar moeder met haar andere kinderen te voet gevlucht, maar vanwege de kou en de regen is Hind door haar oom en tante in de auto meegenomen. Het is vroeg in de middag, het gedreun van de bommen dringt de auto binnen en er lijkt een verkeersopstopping te zijn. Er is iets aan de hand. Haar oom en tante voelen het, ze zijn nerveus, zitten opgewonden te praten. Niet ver van een tankstation in de wijk Tel al-Hawa wordt de auto meermaals beschoten door Israëlische machinegeweren. Daarna een ijzige stilte. Hind kijkt om zich heen: niemand praat meer, ze zitten allemaal in elkaar gezakt. Met trillende handen pakt ze de telefoon uit de handen van haar vijftienjarige nichtje Layan, die is getroffen terwijl ze in gesprek was met iemand van de Rode Halve Maan. Hind vertelt: ‘De anderen zijn dood, of misschien slapen ze', en smeekt om hulp. ‘De tank staat naast me. Hij rijdt. Komen jullie me halen? Ik ben zo bang.' De medewerkster aan de andere kant van de lijn is hevig bezorgd, want ze weet hoe gevaarlijk de situatie is; ze noemt Hind liefdevol ‘habibti', ‘schatje', en blijft aan de lijn om haar gezelschap te houden. ‘De tank staat naast me. Hij rijdt. Komen jullie me halen? Ik ben zo bang' Na een drie uur durende communicatie – zo veel tijd hadden haar collega's van de Rode Halve Maan nodig voor overleg met de Israëlische autoriteiten om de locatie van de auto te bepalen en toestemming te krijgen om het meisje in veiligheid te brengen – verzekert de medewerkster Hind dat er twee hulpverleners naar haar toe komen. De registratie van dit hartverscheurende gesprek, waarbij het leven van het kind aan een zijden draadje hangt, is bewaard gebleven voor de geschiedenis, en zal hopelijk ook ooit gebruikt kunnen worden door rechters, om de verantwoordelijken voor het bloedbad waarbij Hind door het Israëlische leger werd vermoord te straffen. Pas na twaalf dagen zal het levenloze lichaam van Hind worden gevonden, in die auto waarop iemand maar is blijven schieten, doorboord door 335 kogels, niet ver van de ambulance met daarin de lijken van de hulpverleners van de Rode Halve Maan, die haar niet op tijd hebben kunnen bereiken. Het Britse team van Forensic Architecture, onder leiding van professor Eyal Weizman, heeft de afstanden en de richting van de schoten gereconstrueerd. Deze onderzoeken hebben aangetoond dat het ‘niet plausibel' is dat de Israëlische soldaten die vanuit de tank schoten geen duidelijk zicht zouden hebben gehad op de burgers die in de auto zaten – onder wie dus kinderen. Het verhaal van Hind is een symbool geworden voor de wreedheid van de Israëlische aanval op de bevolking van Gaza, sinds 7 oktober 2023. Maar dit meisje is meer dan drie maanden na 7 oktober gedood, toen Israël al meer dan 26.000 mensen had vermoord, onder wie minstens 10.000 kinderen. Hoe heeft men dit allemaal kunnen laten gebeuren? En hoe is het mogelijk dat er ook nu – eind maart 2025, terwijl ik dit boek aan het redigeren ben –, nu het vastgestelde aantal omgekomen kinderen al meer dan 17.000 bedraagt, van wie er duizend nog geen één jaar waren, nog steeds straffeloosheid heerst, en dat de moordmachine die Israël in gang heeft gezet onvermoeibaar doorgaat? Het antwoord schuilt in decennia van manipulatief woordgebruik, dat heeft geleid tot een verwrongen perceptie van de machtsverhoudingen tussen Israëliërs en Palestijnen. Elk Palestijns leven wordt gezien als een mogelijk toekomstig gevaar voor de overleving van Israël De laatste dertig jaar heeft die bewuste manipulatie velen ertoe gebracht om te geloven dat de Palestijnen verantwoordelijk zijn voor hun eigen situatie, en dat ze een existentiële dreiging vormen voor Israël. Ook de kinderen? Ja, die ook, en misschien wel vooral de kinderen, want in de logica van de Israëlische aanval die na 7 oktober begon wordt elk Palestijns leven gezien als een mogelijk toekomstig gevaar voor de overleving van Israël. Hoeveel Palestijnse kinderen zijn er zo omgekomen? Met de straffeloosheid van de schuldigen, met het gruwelijke verdriet van hele families en gemeenschappen? Dat zijn er tienduizenden. Het verhaal van Hind, hoe afschuwelijk ook, is niet ongewoon in Palestina. Mohammed Tamimi was twee jaar oud toen hij, een paar maanden voor 7 oktober 2023, door het Israëlische bezettingsleger – dat formeel bekendstaat onder de naam Israëlisch defensieleger (Israël Defence Forces: IDF) – door zijn hoofd werd geschoten terwijl hij bij zijn vader in de auto zat op de bezette Westelijke Jordaanoever. Niemand werd er verantwoordelijk voor gehouden, zoals gewoonlijk. Dat is de kindertijd, in Palestina. Toen Max en ik in Jeruzalem woonden, grensde onze tuin aan een heuveltje waarop een reusachtige, ongelooflijke moerbeiboom stond, die maandenlang vruchten droeg. Onder die boom lag altijd een paars tapijt van gevallen moerbeien, en de kinderen kwamen ze vaak rapen. Dat is de kindertijd, in Palestina. Vlak naast ons huis was een stenen muurtje waar zo'n metalen hekwerk op stond, dat er ooit, jaren eerder, provisorisch moest zijn geplaatst. De kinderen kropen er altijd onderdoor om moerbeien te gaan rapen, waardoor er een opening was ontstaan. Op een dag zag ik ze en zei: ‘Hé kinderen, als jullie moerbeien willen mogen jullie ook bij mij aanbellen en dan doe ik de poort voor jullie open, dan hoeven jullie niet daar onderdoor te kruipen.' De meesten van hen verstonden me niet, want bijna niemand van hen sprak Engels, behalve een jongetje met donkere wallen dat ik al vaker in de buurt had zien spelen met zijn tweelingzusje en hun vriendjes. ‘Hallo,' herhaalde ik dus, nu rechtstreeks tegen hem. ‘Ik weet dat jullie hier in de wijk wonen, ik heb jullie al heel vaak zien spelen. Als jullie moerbeien willen is het geen probleem, vraag het dan gewoon aan ons, zodat je je niet bezeert aan dat hekwerk.' Zijn beleefde maar vastberaden antwoord deed me versteld staan. ‘Nee, dank u,' zei hij. ‘U hoeft de poort niet voor ons open te doen. Wij blijven onder het hekwerk door kruipen, zoals we altijd hebben gedaan.' Die kleine Mohammed was al heel assertief op zijn elfde. Zijn familie was een van de eerste in de wijk Sheikh Jarrah geweest die door Israëlische kolonisten – gewapende burgers die de nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever bevolken, met steun van het leger – uit hun huis was gezet. ‘U hoeft de poort niet voor ons open te doen. Wij blijven onder het hekwerk door kruipen, zoals we altijd hebben gedaan' In dit huis had Rifqa, de oma van Mohammed en van zijn zusje Muna, in 1948 haar toevlucht gezocht nadat ze was verdreven uit Haifa (sindsdien deel van Israël). Na een lange juridische strijd werd in 2009 het hoofdgebouw van hun bezit ingenomen door Israëlische kolonisten, terwijl de familie El-Kurd in de moestuin een huisje moest bouwen waar ze noodgedwongen met z'n allen in gingen wonen. De reactie van Mohammed verbaasde me, want het is niet vanzelfsprekend dat een kind van elf jaar – of zeven, twaalf, veertien jaar – zo'n duidelijk besef heeft van rechten, ruimte en identiteit. Maar dat is wel de realiteit voor de Palestijnen die zijn opgegroeid onder de bezetting, en voor de miljoenen Palestijnen die zijn geboren in de vluchtelingenkampen rondom Palestina. Generaties mensen zijn opgegroeid terwijl ze zagen dat hun land dag na dag onder hun voeten vandaan werd gerukt, wat de voedingsbodem vormt voor een eindeloze strijd om hun huis, hun waardigheid, en om alles wat op die leeftijd vanzelfsprekend zou moeten zijn. De kindertijd wordt afgepakt van de Palestijnen, ze worden volwassen in een kinderlichaam en gaan gebukt onder zorgen, spanningen, angsten en verantwoordelijkheden die ze op hun leeftijd niet zouden moeten hebben. Vandaar dat ik, als Speciaal Rapporteur van de VN voor de mensenrechten in de bezette Palestijnse gebieden, in 2023 besloot om mijn derde rapport aan de kindertijd te wijden, waarbij ik gebruikmaakte van een Engels woord dat de Palestijnse realiteit levendig beschrijft: unchilding, oftewel ‘de kindertijd ontnemen'. De keuze voor dat onderwerp ontstond uit de hoop dat ik het grote publiek meer inzicht zou kunnen geven in de ernst van de situatie als ik zou laten zien hoe het leven van een kind in Palestina daadwerkelijk is, naast de opgenomen statistieken en regelgeving. unchilding, oftewel ‘de kindertijd ontnemen' Toen ik mijn onderzoek deed, was alles heel anders dan nu: mijn rapport werd twee weken na 7 oktober 2023 gepresenteerd, maar ik had het twee weken voor die datum afgerond. En ook toen al was de situatie verschrikkelijk. Op dat moment in het najaar waren de gegevens over de Palestijnse kinderen die in vijftien jaar tijd (van 2008 tot september 2023) waren gedood al schrikbarend: het waren er meer dan 1400. Ieder van hen een klein universum dat voorgoed was uitgewist. Van 7 oktober 2023 tot maart 2025 was dat toch al huiveringwekkende aantal meer dan tien keer zo groot geworden: in zeventien maanden zijn er ruim 17.000 kinderen gedood, onder wie meer dan duizend baby's, van wie het leven al abrupt werd afgebroken nog voordat ze hadden kunnen leren kruipen, praten en spelen. In augustus 2024 was Mohammed Abu al-Qumsan in Gaza bezig de geboortecertificaten op te halen van zijn tweeling, die drie dagen daarvoor was geboren, toen hij werd gebeld: je appartement is gebombardeerd, je vrouw en kinderen zijn in het ziekenhuis. We konden niets meer voor ze doen. Dood voordat ze hun ogen openden naar het leven. Dat is de kindertijd, in Palestina. Toen ik in 2023 niet het benodigde visum van de Israëlische regering kreeg om in de regio mijn onderzoek te gaan doen voor de Algemene Vergadering van de VN dat najaar, besloot ik een andere tactiek toe te passen. Met steun van Palestijnse maatschappelijke organisaties en andere betrokkenen werden er focusgroepen opgericht, zodat ik de kinderen online kon interviewen. Dat is de kindertijd, in Palestina In die periode was ik met mijn gezin op vakantie op Sicilië, bij opa en oma (mijn schoonouders). Elke middag nadat ik met mijn kinderen had geluncht en even een duik in zee had genomen, ging ik naar het dakterras van ons verblijf, en nadat ik mijn computer daar had ingeplugd in een van de weinige stopcontacten die er waren begon ik met de afspraken, die elke dag uren doorgingen.Algauw bleek dat de groepen kinderen en pubers die ik interviewde goed gestructureerd en gedisciplineerd waren. Ze waren verdeeld in leeftijdscategorieën en geografische ligging, en zowel de jongeren als hun ouders waren blij met deze kans om hun ervaringen en getuigenissen met mij te delen. Samen aan een tafel, of zittend op stoelen die soms veel te groot voor ze waren (zoals bij de kinderen in Jenin), zaten ze allemaal heel aandachtig voor het scherm. Er was iemand bij om te tolken, maar het merendeel van de kinderen spreekt goed Engels, vooral in Gaza, waardoor ik rechtstreeks met ze kon praten. Door die ontmoetingen werd ik geconfronteerd met een waar wonder van leven, vitaliteit en vriendelijkheid, een kader waarin de energie en de hoop leken voort te bestaan, ondanks alle ellende. Te midden van alle moeilijkheden van de permanente bezetting en de onophoudelijke oorlogen in Gaza, waar iedereen door de belegering in feite gevangen zat in een getto, en te midden van de verwoestende nabijheid van de Israëlische nederzettingen op de Westelijke Jordaanoever, met veelvuldige arrestaties, continue invallen van soldaten en aanvallen van de kolonisten, vertoonden de kinderen die ik die zomer heb leren kennen een buitengewoon talent om de fundamentele waarden te behouden, op de eerste plaats hun liefde voor school. Ze hadden voor de gelegenheid hun nette kleren aan, het haar van de jongens was netjes gekamd, de meisjes hadden kleurige jurkjes aan en hun lange haar was bedekt met een hoofddoek, of ze hadden een hoofddoek los over hun schouders hangen. In hun stemmen hoorde ik een grote honger naar kennis en een vurig verlangen naar de toekomst. Ook dat is de kindertijd, in Palestina. PALESTINA ALS PLAATS DELICT De Italiaanse rechtsgeleerde Francesca Albanese, een uitgesproken criticus van Israël, werd aangesteld door de VN-Mensenrechtenraad (Human Rights Council) als onbetaalde onafhankelijke expert om toezicht te houden op mensenrechtenkwesties. Dat heeft ze met verve gedaan. Vervolgens riep ze expliciet op tot strafrechtelijke vervolging van bedrijven en hun leidinggevenden die Israëlische nederzettingen en/ of militaire acties en oorlogvoering faciliteren of ervan profiteren, waaronder wapenproducenten en grote vermogensbeheerders. VN-lidstaten moesten, vond zij, sancties en een wapenembargo tegen Israël instellen. Dat nam niet iedereen haar in dank af. Pro-Israëlische groepen en de VS bekritiseren Albanese regelmatig, waarbij de Amerikaanse regering haar werkwijze als ‘opruiend, juridisch twijfelachtig en antisemitisch' bestempelt. De Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio legde sancties op aan de VN-expert, een hoogst ongebruikelijke maatregel, schrijft de Russisch-Amerikaanse journalist M. Gessen in The New York Times, aangezien het gaat om een aan de VN-gelieerde jurist. Haar boek Wanneer de wereld slaapt begint Albanese – die dagelijks wordt beschuldigd van antisemitisme – met een verklaring dat ze de moord en ontvoering van Israëlische burgers door Hamas op 7 oktober 2023 zonder voorbehoud veroordeelt. Albaneses kompas, schrijft Antonin Iommi-Amunategui in Le Monde, is het internationaal recht, de strijd tegen onrechtvaardigheid en solidariteit, die Albanese ‘een politieke vorm van liefde' noemt. Palestijnen en hun bondgenoten beschouwen Albanese als een onverzettelijke voorvechter van Palestijnse rechten. Israël en Amerikaanse Joodse organisaties verwerpen echter haar beschuldigingen van genocide en stellen dat ze zelden geweld tegen Israëlische burgers veroordeelt of Palestijnse gewapende groepen zoals Hamas bekritiseert. Het boek is geen geschiedkundig of juridisch werk, maar geeft het woord aan tien mensen – Palestijnen, Israëliërs en anderen – die elk vanuit hun eigen perspectief de Palestijnse tragedie belichten. Een centraal verhaal is dat van Hind Rajab, een vijfjarig meisje dat op 29 januari 2024 door het Israëlische leger werd gedood. Als enige overlevende in de auto van haar oom was ze drie uur lang aan de telefoon met de hulpdiensten, die onderweg naar haar werden gedood door het Israëlische leger. Ook Hind overleefde het niet. Andere stemmen in het boek behandelen thema's als bezetting en segregatie, antisemitisme, apartheid, trauma en genocide. Albanese beschouwt Palestina als een plaats delict waar ‘we allemaal onze vingerafdrukken hebben achtergelaten'. Toch probeert ze ook hoop over te dragen, geïnspireerd door Palestijnse kinderen die ondanks alles een ‘vurig verlangen naar de toekomst' behouden.

Dwars door Gaza loopt de gele lijn. De denkbeeldige grens waarachter het Israëlische leger zich, volgens de afspraken in de wapenstilstand met Hamas, heeft teruggetrokken. In de tweede fase van het bestand heeft die gele lijn een belangrijke rol. Gazanen zouden ernaartoe mogen; er zouden betere tenten staan, een kliniek en andere faciliteiten. Maar wie kiest voor de oversteek, mag niet meer zomaar terug. En waar ligt die lijn precies? Op de grond is dat lang niet altijd duidelijk. En vanuit de lucht is te zien, dat de lijn sinds de wapenstilstand een flink stuk is verschoven. Samen met correspondent Israël en Palestijnse gebieden Nasrah Habiballah bekijken we satellietbeelden en kaarten van het gebied rond de gele lijn. En beantwoorden we de vraag: welke rol speelt de gele lijn in het leven van Gazanen? Een kaart van waar de gele lijn loopt, vind je hier: https://www.nytimes.com/interactive/2026/01/12/world/middleeast/israel-cease-fire-gaza-demolition.html  De satellietbeelden zijn te zien in dit artikel van de BBC: https://www.bbc.com/news/articles/ckgxl6zkenqo  Reageren? Mail naar dedag@nos.nl Presentatie & montage: Dieuwke Teertstra Redactie: IJsbrand Terpstra & Judith van de Hulsbeek

Tom Mikkers gaat in deze aflevering in gesprek met journalist Arie Kok, schrijver van het boek Strijd om een land. Ze bespreken belangrijke vragen over het Israëlisch-Palestijnse conflict waaraan maar geen eind lijkt te komen. Zowel Tom als Arie bezochten Israël meerdere keren. Deze reizen veranderden hun mening over de situatie in het land. Iedereen claimt het land vanuit zijn of haar geloof of geschiedenis. Hoe kun je als journalist een rol spelen in het conflict? Hoe verhouden wij ons in het westen tot het antisemitisme. En hoe hou je geloof en politiek uit elkaar? 

FILM – In de vierde aflevering van 2026 reizen we naar de jaren tachtig (All That’s Left of You) voor de filmhuistip en de jaren negentig (Confidante) voor een gewaagde streamtip en de TV-tip speelt zich…Continue Reading "De geschiedenis van een Palestijnse opstandeling (film)"

Er zijn momenten waarop taal zijn onschuld verliest. Woorden die ooit bedoeld waren om iets te duiden, raken los van hun oorspronkelijke context en gaan een eigen leven leiden. Ze worden geladen, ideologisch, gevaarlijk. De geschiedenis van de christelijke omgang met Mattheüs 27:25 laat dat op pijnlijke wijze zien. De zin “Zijn bloed kome over ons en onze kinderen” is in de loop der eeuwen verschoven van een dramatische uitspraak binnen een intern Joods conflict naar een van de meest destructieve instrumenten van christelijk antisemitisme. Niet omdat de tekst dat per se beoogde, maar omdat latere generaties hem hebben ingezet als retorisch wapen tegen een heel volk.De ethische waarde van taal ligt echter niet in de intentie, maar in de uitwerking.Wie de geschiedenis van het antisemitisme kent, herkent het patroon. Een tekst wordt uit zijn bedding gelicht, veralgemeniseerd, moreel verzwaard en vervolgens gebruikt om een collectief te demoniseren. De historische situatie vervaagt; wat overblijft is een ideologisch beeld van “de Joden” als moreel verdorven en schuldig. Zo ontstaat een blood libel: een beschuldiging die niet langer verwijst naar feiten, maar naar een vijandbeeld dat zichzelf voedt.Vanuit die historische gevoeligheid zie ik met groeiende zorg hoe in het hedendaagse debat over Israël vergelijkbare mechanismen werkzaam zijn. Termen als “genocide”, “apartheid”, “kolonialisme” en “bezetting” worden in bepaalde activistische contexten niet gebruikt als nauwkeurige juridische begrippen, maar als ideologische etiketten die een volk of een staat reduceren tot een morele karikatuur.Dat betekent niet dat elk gebruik van deze woorden per definitie onjuist of kwaadaardig is. Maar in vele discoursen functioneren ze niet langer beschrijvend; ze worden instrumenten van demonisering. Slogans die emoties aanwakkeren in plaats van de werkelijkheid te verhelderen. Wapens in een ideologische strijd, geen middelen tot analyse. Precies daarin schuilt hun gevaar.De parallellen met Mattheüs 27:25 zijn niet historisch, maar retorisch. In beide gevallen zien we hoe taal wordt losgemaakt van nuance en context, hoe een collectief wordt aangesproken alsof het één morele actor is, hoe een complex conflict wordt teruggebracht tot een zwart-witbeeld, en hoe woorden worden gebruikt om een vijandbeeld te creëren dat zich afsluit voor correctie.Wanneer ik hoor hoe pro-Palestijnse groepen en Hamas-aanhangers termen als “genocide” en “apartheid” hanteren, herken ik datzelfde mechanisme. De woorden dienen niet om een juridische discussie te voeren, maar om een moreel oordeel te vellen. Niet om de werkelijkheid te onderzoeken, maar om een vijandbeeld te bevestigen. Ze functioneren niet als begrippen, maar als beschuldigingen. In die zin zijn het moderne blood libels.Het gaat er niet om politieke kritiek onmogelijk te maken. Kritiek op staten, regeringen, beleid en militaire acties is essentieel in elke democratische samenleving. Maar kritiek verliest haar legitimiteit wanneer zij omslaat in demonisering. Wanneer woorden worden gebruikt om een volk te ontmenselijken, wanneer begrippen worden ingezet als wapens, wanneer taal wordt gebruikt om haat te mobiliseren, betreden we gevaarlijk terrein. De geschiedenis van het antisemitisme laat zien hoe snel zulke retoriek kan ontsporen.Daarom is het noodzakelijk deze mechanismen te benoemen. Niet om historische situaties gelijk te schakelen, maar om zichtbaar te maken hoe vijandbeelden ontstaan. Hoe taal groepen kan reduceren tot negatieve morele categorieën. Hoe woorden kunnen worden ingezet om haat te legitimeren. En hoe belangrijk het is om alert te blijven op elke vorm van retoriek die mensen ontmenselijkt, ongeacht wie het doelwit is. Become a supporter of this podcast: https://www.spreaker.com/podcast/koinonia-bijbelstudie-live--595091/support.

Mouin Rabbani werd in Nederland geboren als zoon van Palestijnse vluchtelingen.  Zijn hele werkzame leven staat in het teken van de bestudering van het Midden-Oosten, waarin het Israëlisch-Palestijnse conflict een centrale plaats inneemt. Zijn analyses worden door iedereen hoog gewaardeerd. Als iemand inzicht kan verschaffen over hoe het in vredesnaam verder moet met de toekomst van Palestina dan is het Mouin Rabbani. Nadia Moussaid spreekt met hem.

Wat wordt deze kerstweek nieuws? Op maandag blikken we in De 7 altijd vooruit naar de week die komt, met een gast. Vandaag is dat chef Politiek en Economie bij De Tijd Jasper D'Hoore. Nog geen kerstvakantie voor de regering-De Wever: dinsdag moeten ze nog een paar belangrijke knopen doorhakken voor het einde van het jaar. Rusland blijft bereid om te onderhandelen over vrede in Oekraïne. Dat zegt het Kremlin na gesprekken in Miami dit weekend. Welke vooruitgang kunnen de betrokken partijen deze week nog maken? We hebben het in deze weekvooruitblik ook over inflatie en de Belgische loonindexering, kerst in de Palestijnse gebieden en wat de beurzen nog doen in deze voorlaatste week van het jaar. Host: Roan Van EyckProductie: Joris VanderpoortenSee omnystudio.com/listener for privacy information.

Sources for this series (more will be added later):The Economist often for current affairs (cited when relevant)ABICHT L. Israël, Palestina. ABICHT LUDO. Delalniettemin: over Joodse wijsheid en humorARNES I. Historische atlas van het jodendom : de bewogen geschiedenis van het joodse geloof in kaart gebracht.Librero, Kerkdriel, 2012, 400 p. BLACK I. Enemies and neighbours. Arabs and Jews in Palistine and Israel, 1917-2017. Alan Lane, s.l., 2017, 605 p.BLOK ARTHUR. Morgen misschien: waarom de problemen in Libanon niet worden opgelost.COOGAN M. The Oxford History of the Biblical World. Oxford University Press, 2001, 508 p.DAVIES W.D., HORBURY W., STURDY J. The Cambridge History of Judaism EVERS LOU: jodendom, een heldere inleiding.HINCHCLIFFE P., MILTON-EDWARDS B. Jordan. A Hashemite LegacyHIRSCHFELD H. Kernpunten van hetIsraelisch-Palestijns conflict,HARRIS W., Lebanon a history. Oxford University Press.JOHNSON P. Ahistory of the Jews. Londen, Phoenix, 2004, 643 p.MASALHA N. Palestine:a four thousand year history. Zed Books, Londen, 2018, 459 p.SCHAMA S. De geschiedenis van deJodenLEVY RACHEL. Israël op een doordeweekse dag. ROBINS P. AHistory of Jordan, University of Oxford, Oxford. 2004, 266 p.SAND SCHLOMO. The invention of the land of Israel: from holy land to HomelandSOETERIK R. De verwoesting vanPalestina. Van der Horst, Pieter Willem. Het joodse koninkrijk Himyar en de christelijke martelaars van Nadiran: joden en christenen in Arabië in de zesde eeuw. Van Diggele, Els. "We haten elkaar meer dan de joden: tweedracht in de Palestijnse maatschappij. "VAN MIDDEN PIET: Israël, een wereld apart: een geschiedenis van 3000 jaar op leven en dood

Autobiografie van een Palestijnse man, zoon van een van de oprichters van Hamas. Uitgegeven door KokBoekencentrum Non-Fictie Spreker: Daniël Meppelink

In de eerste fase van de wapenstilstand tussen Israël en Hamas, stemde Israël ermee in zich terug te trekken tot een grens die zich ten noorden, zuiden en oosten van Gaza uitstrekte. Ondank duidelijke afspraken blijkt de grens, gemarkeerd met een “gele lijn”, al 300 meter te zijn opgeschoven richting het leefgebied van de Gazanen. Ook vinden er over en weer nog steeds bombardementen plaats, met hoge aantallen doden aan Palestijnse kant tot gevolg. Dit allemaal in de week dat de VN-resolutie over Gaza is aangenomen. Is er nog wel te spreken over een bestand? En zo ja, welke waarde heeft die? Daarover Peter Malcontent, onderzoeker aan de Universiteit van Utrecht, gespecialiseerd in het Isarelisch Palestijnse conflict.  (11:13) Overal op zoek naar Suriname Volgende week viert Suriname 50 jaar onafhankelijkheid: een dag die ook bij de Nederlandse diaspora groot gevierd zal worden. Schrijver Raoul de Jong leerde het land van zijn vader pas als volwassene kennen. Zijn zoektocht naar zijn Surinaamse herkomst bracht hem niet alleen naar het land zelf. De afgelopen jaren vond hij verspreid over de hele wereld stukjes gedeelde geschiedenis. Ook op plekken waar je die niet zou verwachten.  Presentatie: Sophie Derkzen

De VN-Veiligheidsraad stemt in met het sturen van een internationale troepenmacht naar de Gazastrook, als onderdeel van het zogenoemde Trump-plan. Dertien landen stemmen voor, terwijl Rusland en China zich van stemming onthouden omdat het plan volgens hen niet ver genoeg gaat. De resolutie legitimeert de inzet internationaal en geeft de vredesmacht de taak om Gaza te beveiligen, te demilitariseren en de veiligheid van Palestijnse burgers te waarborgen. De Tweede Kamer kiest vandaag een nieuwe voorzitter, met kandidaten Tom van der Lee (GroenLinks-PvdA), Thom van Kampen (VVD) en zittend voorzitter Martin Bosma (PVV). De stemming verloopt via meerdere rondes; Bosma geldt als favoriet bij het rechterdeel van de Kamer, terwijl voor Van der Lee speelt dat zijn partij al de senaatsvoorzitter levert en Van Kampen als onervaren te boek staat. Politiek verslaggever Leendert Beekman verwacht een spannend politiek spel rond de uiteindelijke benoeming. Uit onderzoek van Ipsos en ABN AMRO blijkt dat 40% van de Nederlanders een verhoogd risico loopt op fraude door vaak hetzelfde wachtwoord te gebruiken bij verschillende webshops. ‘Je staat er vaak niet bij stil, maar hergebruik van wachtwoorden kan uiteindelijk grote gevolgen hebben’, waarschuwt Marco Hendriks, fraude-expert bij ABN AMRO. Jaarlijks ontvangt de Autoriteit Persoonsgegevens zo’n 35.000 meldingen van mogelijke datalekken. Deze omschrijving is met AI gemaakt en gecontroleerd door een BNR-redacteur. Over deze podcast In Ochtendnieuws hoor je in 20 minuten het belangrijkste nieuws van de dag. Abonneer je op de podcast via bnr.nl/ochtendnieuws, de BNR-app, Spotify en Apple Podcasts. Of luister elke dag live via bnr.nl/live.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Spraakmaker is vandaag Radi Suudi. In het Mediaforum zijn Lindsay Mossink en Freek Staps te gast. Bij Stand.nl de stelling: 'Alle zorgverzekeraars moeten het eigen risico voor financieel kwetsbare mensen schrappen.' In het tweede uur gaan we het hebben over de populariteit van de vechtsport MMA en de IDFA-film House of Hope, waarin een Palestijnse school centraal staat.

Aan tafel deze week: defensie-onderzoeker Michelle Haas, dem. minister van Buitenlandse Zaken David van Weel, vz. Nationaal Klimaat Platform Kees Vendrik, hoogleraar Informatica Felienne Hermans Presentatie: Maaike Schoon Wil je meer weten over de gasten in Buitenhof? Op onze website vind je meer informatie. Daar kan je deze aflevering ook terugkijken en je vindt er natuurlijk nog veel meer gesprekken: https://bit.ly/buitenhof-9-nov-25 In België vlogen afgelopen week verdachte drones over militaire complexen en vliegvelden. Vluchten werden stilgelegd, de Nationale Veiligheidsraad kwam bijeen en er is grote onrust onder de bevolking. Michelle Haas is defensie-onderzoeker aan de Universiteit van Gent. We spreken haar over de drones en de vermoedens van een Russische dreiging. Waarom België? En is Nederland ook kwetsbaar? David van Weel, demissionair minister van Buitenlandse Zaken, was deze week in Israël en de Palestijnse gebieden. Hij sprak onder meer met de Israëlische president Yitzhak Herzog en de Palestijnse premier Mohammad Mustafa. Hoe kijkt Van Weel naar de nabije toekomst in het Midden-Oosten? In Brazilië is de dertigste VN-klimaattop van start gegaan. In aanloop daarnaartoe besloten de EU-landen het klimaatdoel af te zwakken. Ook in Nederland lijkt de kans dat we onze klimaatdoelen van 2030 gaan halen zo goed als verdwenen. Welk signaal geeft dit af aan de rest van de wereld? Te gast is Kees Vendrik, voorzitter van het Nationaal Klimaat Platform.  Is kunstmatige intelligentie slimmer dan menselijke intelligentie? Als je het aan sommige AI-wetenschappers vraagt, zijn we al door systemen ingehaald. Maar wat is 'slim' eigenlijk? Hoe meten we 'intelligentie'? En helpen slimme systemen ons ook om slimmere keuzes te maken? Daarover in Buitenhof: hoogleraar Informatica aan de Vrije Universiteit Amsterdam, Felienne Hermans.

Voordat er eindelijk verder wordt afgeteld met die Top 25, willen John en Coen toch eerst nog even hun oordeel geven over het nieuwe werk van die gekke Griek Yorgos Lanthimos: Bugonia. Zijn muze Emma Stone wordt ontvoerd door twee complotdenkers die er van overtuigd zijn dat zij een alien is. Hoeveel meer heeft de film te bieden dan die maffe premisse? Verder zijn er een aantal titels ook nog gezien: achterlijke anime-hit Chainsaw Man, Palestijnse familiekroniek All That's Left of You, hondenhorror Good Boy en de schokkende HBO-documentaire The Alabama Solution over de misstanden in de Amerikaanse gevangenissen. 00:00 Introductie02:19 Recensie: Bugonia20:28 Ook nog gezien: Chainsaw Man, All That's Left of You, Good Boy, The Alabama SolutionSupport the show: https://www.patreon.com/movieinsidersSee omnystudio.com/listener for privacy information.

Send us a text''Pleegt Oekraïne aanslagen op Oost-Europese Olie-installaties, die Russische olie importeren?'' De Tweede Kamerverkiezingen zijn achter de rug, en de formatiefase breekt aan. Welk kabinet kunnen we verwachten?Ondertussen lijkt Rusland de oorlog in Oekraïne naar zijn hand te zetten. Toch blijven de Europeanen Oekraïne steunen met wapens en weigeren ze te praten over de Russische vredesvoorwaarden.Kan Trump een vredesverdrag tot stand brengen? Eerder wist hij zowel Netanyahu als Hamas te bewegen tot een akkoord over Gaza.Intussen erkennen steeds meer landen de Palestijnse staat. Komt de Staat Palestina nu echt dichterbij?Bij de verkiezingen won Forum voor Democratie zeven zetels. Oud-Tweede Kamerlid Pepijn van Houwelingen keert daarmee terug in de Kamer, hij is vandaag onze gast.Daarnaast bespreken we met oud-hoogleraar internationale betrekkingen Kees van der Pijl de huidige geopolitieke situatie.Support the showWaardeer je deze video('s)? Like deze video, abonneer je op ons kanaal en steun de onafhankelijke journalistiek van blckbx met een donatieWil je op de hoogte blijven?Telegram - https://t.me/blckbxtvTwitter - / blckbxnews Facebook - / blckbx.tv Instagram - ...

De Verenigde Staten zouden Oekraïne al maanden helpen met het aanvallen van de Russische oliesector. En ook die Amerikaanse Tomahawk-raketten hangen nog altijd boven de markt. In het Midden-Oosten is het dan zover: Trumps vredesplan is in werking gegaan. En dat betekent: een staakt-het-vuren tussen Israël en Hamas, alle levende Israëlische gijzelaars vrij - net als honderden Palestijnse gevangenen. Maar vrede - kun je het zo noemen? En dan Nederland: over precies twee weken gaan we naar de stembus voor de Tweede Kamerverkiezingen. Hoog tijd om de defensieplannen in de verkiezingsprogramma’s onder de loep te nemen. Jos de Groot bespreekt het samen met generaals buiten dienst Peter van Uhm en Mart de Kruif.See omnystudio.com/listener for privacy information.

De vrijlating van de gijzelaars stelt de Israelische premier Netanyahu voor - deels persoonlijke - problemen. Door de oorlog kon hij de grote corruptiezaak tegen hem bijvoorbeeld op afstand houden. En er is een politiek probleem. Het pad naar vrede, waar volgens het Amerikaanse plan vanaf nu aan gewerkt moet worden, voorziet in uitzicht op een Palestijnse staat. Dat is voor de extreemrechtse coalitiepartners van Netanyahu onacceptabel en ook zelf is hij daar op tegen. Wil Netanyahu nu wel vrede? In deze podcast schetst Israel-duider Inez Polak hoe er in Israel op dit moment twee werkelijkheden naast elkaar lijken te bestaan. De werkelijkheid van Netanyahu die dit weekend door honderdduizenden mensen op het Gijzelaarsplein werd uitgefloten. Zij zeggen dat hij de oorlog onnodig lang heeft door laten gaan uit eigen politiek belang. En de werkelijkheid van de politieke applausmachine zoals die gisteren in de Knesset te horen was. En waar de Amerikaanse president Trump de Israelische president Herzog vroeg om Netanyahu gratie te verlenen zodat hij niet vervolgd kan worden.  Hoe kwetsbaar is de positie van Netanyahu geworden na de vrijlating van de gijzelaars?  Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Elisabeth Steinz Redactie: IJsbrand Terpstra

Vanochtend werden Israëlische gegijzelden vrijgelaten in ruil voor Palestijnse gevangenen. Het lijkt een dag van hoop. Wereldleiders komen vanmiddag in Egypte samen om te praten over de verdere toekomst van Gaza en een verder pad naar vrede. Ook Europese landen zijn aanwezig. Wat wordt hun rol precies? We bespreken het met correspondent Ruth Vandewalle en onderzoeker Peter Malcontent.    (14:35) Milei: van kettingzaag tot Witte huis De president van Argentinië, Javier Milei, is de afgelopen twee jaar flink tekeer gegaan om de torenhoge inflatie aan te pakken. Maar die bikkelharde aanpaak eist zijn tol. De Argentijnse economie verkeert opnieuw in zwaar weer, en het geduld van de bevolking raakt op. Nu nodigt bondgenoot Donald Trump hem uit in het Witte Huis en belooft financiële steun, twee weken voor de tussentijdse verkiezingen. Kan dit Milei politieke redding brengen? Remy Lehmann Presentatie: Laila Frank

Hamas heeft vanochtend alle twintig nog levende Israëlische gijzelaars overgedragen aan het Rode Kruis. Als tegenprestatie laat Israël vandaag bijna tweeduizend Palestijnse gevangenen vrij. Daarmee komt fase 2 van het vredesproces in zicht. Wat kunnen we daarvan verwachten? Luister naar Midden-Oosten-correspondent Jenne Jan Holtland en voormalig correspondent in Israël en de Palestijnse gebieden, Monique van Hoogstraten. Onze journalistiek steunen? Dat kan het beste met een (digitaal) abonnement op de Volkskrant, daarvoor ga je naar www.volkskrant.nl/podcastactie Presentatie: Pieter KlokRedactie: Corinne van Duin, Lotte Grimbergen, Julia van Alem en Jasper VeenstraMontage: Rinkie BartelsSee omnystudio.com/listener for privacy information.

In deze aflevering hoor je al het laatste nieuws over de vrijlating van de gijzelaars door Hamas en Palestijnse gevangenen. De vrijlating is onderdeel van de afspraken voor een staakt-het-vuren die eind vorige week zijn gemaakt. Over de toekomst van Gaza praten wereldleiders vandaag in de Egyptische badplaats Sharm-el-Sheikh. Daarnaast breekt het nieuwe cijferseizoen deze week aan, waarin bedrijven hun kwartaalcijfers vanaf nu weer 'en masse' voorleggen aan hun aandeelhouders.Tot slot zitten we gevaarlijk dichtbij een klimatologisch kantelpunt, waardoor de Atlantische Oceaancirculatie voorgoed verandert. Als dit gebeurt, zal dat ook grote gevolgen hebben voor het klimaat in Noordwest-Europa. See omnystudio.com/listener for privacy information.

[English follows Dutch] De VN-commissie die onderzoek doet naar het geweld in Gaza en de Palestijnse gebieden zegt dat Israël zich in de Gazastrook schuldig maakt aan genocide. Volgens de onderzoekers is er sprake van de moedwillige vernietiging van het Palestijnse volk. Welke consequenties heeft dit? Waarom heeft deze uitspraak zo lang op zich laten wachten? En is er een verband met de vele landen die in de dagen erna de Palestijnse staat erkenden? Luister naar jurist Henri de Waele en historicus Paul Reef en stel ook je eigen vragen. UN: Violence in Gaza is Genocide | Actualiteitencollege met jurist Henri de Waele en historicus Paul Reef Donderdag 25 september 2025 | 12.30 - 13.15 uur | Collegezalencomplex, Radboud Universiteit | Radboud Reflects en VOX Lees het verslag: https://www.ru.nl/services/sport-cultuur-en-ontspanning/radboud-reflects/nieuws/un-violence-in-gaza-is-genocide-actualiteitencollege-met-jurist-henri-de-waele-en-historicus-paul-reef Like deze podcast, abonneer op dit kanaal en mis niks. Bekijk ook de agenda voor nog meer verdiepende lezingen: www.ru.nl/radboud-reflects/agenda Wil je geen enkele verdiepende lezing missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief: www.ru.nl/rr/nieuwsbrief ENGLISH The UN commission investigating violence in Gaza and the Palestinian territories has declared that Israel is committing genocide in the Gaza Strip. According to the commission, there is evidence of the deliberate destruction of the Palestinian people. What are the consequences of this statement? Why did it take so long to be made? And is there a connection to the wave of countries that recognized the Palestinian state in the days that followed? Listen to scholar of law Henri de Waele and historian Paul Reef as they explore these questions—and bring your own. UN: Violence in Gaza Is Genocide | Current Affairs Lecture with Scholar of Law Henri de Waele and Historian Paul Reef Thursday, 25 September 2025 | 12.30 – 13.15 hrs | Lecture Hall Complex, Radboud University Radboud Reflects and VOX Read the review: https://www.ru.nl/services/sport-cultuur-en-ontspanning/radboud-reflects/nieuws/un-violence-in-gaza-is-genocide-actualiteitencollege-met-jurist-henri-de-waele-en-historicus-paul-reef Never want to miss a podcast again? Subscribe to this channel! Also don't forget to like this podcast. Radboud Reflects organizes public lectures and courses about current affairs. Check our website for upcoming in-depth lectures: www.ru.nl/radboudreflects Do you want to stay up to date about our activities? Please sign in for the English newsletter: www.ru.nl//rr/newsletter

[ENG follows NL]Grote opluchting in Gaza, Israël en de rest van de wereld over het vredesplan in Gaza. Palestijnse journalisten gingen de straat op om mensen te informeren, familieleden van gijzelaars zochten elkaar op. Niemand had verwacht dat het zo snel zou gaan. Is het nu dan eindelijk vrede? Wat gaat dit betekenen voor de Palestijnen en voor Israël? Welke rol heeft Amerika gespeeld? Het huidige plan is een akkoord voor de korte termijn -wat gaat er daarna gebeuren? Luister naar politicoloog Niels Terpstra. Peace in Gaza? | Current Affairs Lecture with political scientist Niels Terpstra Donderdag 9 oktober 2025 | 12.30-13.15 uur | Collegezalencomplex, Radboud Universiteit | Radboud Reflects en VOX Lees het verslag: https://www.ru.nl/services/sport-cultuur-en-ontspanning/radboud-reflects/nieuws/peace-in-gaza-actualiteitencollege-met-politicoloog-niels-terpstra Like deze podcast, abonneer op dit kanaal en mis niks. Bekijk ook de agenda voor nog meer verdiepende lezingen: www.ru.nl/radboud-reflects/agenda Wil je geen enkele verdiepende lezing missen? Schrijf je dan in voor de nieuwsbrief: www.ru.nl/rr/nieuwsbrief ENGLISH A wave of relief has swept through Gaza, Israel, and the rest of the world following the Gaza peace plan. Palestinian journalists took to the streets to inform citizens, and families of hostages reunited. No one expected things to move this quickly. But is this truly peace? What does the agreement mean for Palestinians and for Israel? What role has the United States played? And since the current plan is only a short-term agreement—what comes next? Listen to political scientist Niels Terpstra. Peace in Gaza? | Current Affairs Lecture with political scientist Niels Terpstra Thursday, 9 October 2025 | 12:30 – 13:15 | Lecture Hall Complex, Radboud University | Radboud Reflects and VOX Read the review: Never want to miss a podcast again? Subscribe to this channel! Also don't forget to like this podcast. Radboud Reflects organizes public lectures and courses about current affairs. Check our website for upcoming in-depth lectures: www.ru.nl/radboudreflects Do you want to stay up to date about our activities? Please sign in for the English newsletter: www.ru.nl//rr/newsletter

Israël en Hamas hebben een deal voor een staakt-het-vuren. Bijna 2000 Palestijnse gevangen komen vrij in ruil voor de 48 gijzelaars. Dit is niet het eerste bestand tussen beide partijen, hoe groot is de kans op slagen nu? Dennis legt 't je uit. 

Dit keer kijken we naar twee jaar EU-beleid rondom Gaza, of eerder het gebrek daaraan. Want waarom zijn er nog geen concrete stappen genomen tegen Israël, hoewel experts het er inmiddels over eens zijn dat de Israelische staat genocide pleegt? En hoe kijken Israëliërs en Palestijnen naar het EU-beleid? Ondertussen ontvlammen overal in Europa grootschalige protesten tegen het Israëlische geweld in Gaza. In Amsterdam vormden 250.000 mensen een rode lijn. Wat krijgen Israëliërs en Palestijnen hiervan mee? Annette van Soest bespreekt het met Sander van Hoorn, verslaggever en correspondent bij de NOS. Hij zat onder meer in Brussel en het Midden-Oosten.  Sinds 7 oktober 2023 is hij voor de NOS weer regelmatig in Israël en de Palestijnse gebieden.  Tips en verwijzingen uit deze aflevering:  Sander tipt het kookboek ‘The Gaza Kitchen' van Laila El-Haddad https://www.bol.com/nl/nl/f/th... en de podcast ‘Achter de Frontlinie' van de VPRO https://podcastluisteren.nl/po...-Frontlinie  Annette raadt haar eigen podcast ‘Goliath' van Omroep HUMAN en NPO Luister aan https://npo.nl/luister/podcast... Redacteur Annelies tipt ‘Het geweten van Israël' van de NTR https://npo.nl/start/serie/het...-israel  Chef redactie Freek raadt aan te luisteren naar de Palestijnse componist Faraj Suleiman https://www.youtube.com/watch?...=FZ8HH9aQ12U    Annette van Soest is host van Café Europa en presentator voor o.a. Haagsch College en omroep HUMAN.  De podcast Café Europa is een initiatief van Haagsch College en Studio Europa Maastricht Deze podcast wordt mede mogelijk gemaakt door Nieuwspoort.

Bram Vermeulen sprak in Israël met journalist Gideon Levy over de genocide in Gaza en de toekomst van Israël. In de studio Aisja Hamed en Marieke de Hoon, over de vraag: wat is het erkennen van de Palestijnse staat nou precies waard? En wie neemt Europa nog serieus nu wij betrokken zijn bij wat er in Gaza gebeurt?

Op de start van Algemene Vergadering van de Verenigde Naties is er deze week één agendapunt dat domineert: de erkenning van de staat Palestina. Onder meer Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en Canada gaan over tot die erkenning. Ons land ook, maar onder voorwaarden. Netanyahu is furieus en zweert dat er nooit een Palestijnse staat zal zijn. Dreigt Israël het geweld nog verder te escaleren? Hoe belangrijk is die erkenning van Palestina? En zijn de Palestijnen nu geholpen met de erkenning van hun land? Journalisten Koen Vidal, Jorn De Cock | Presentatie en redactie Alexander Lippeveld | Redactie Jutte Verelst | Eindredactie Sofie Steenhaut | Audioproductie en muziek Brecht Plasschaert | Chef podcast Alexander Lippeveld See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een paar uur nadat de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Marco Rubio, op bezoek in Israël, tijdens een persconferentie met premier Netanyahu zei dat Amerika onverminderd achter het Israelische beleid in Gaza staat, volgden om kwart over twee in de nacht de eerste berichten van zware aanvallen op Gaza-Stad en van tanks in de straten. Het grote al eerder aangekondigde grondoffensief is begonnen en sindsdien kijkt de wereld realtime toe hoe Palestijnse burgers worden verdreven en hun stad wordt vernietigd. In deze podcast vertelt correspondent Nasrah Habiballah over de eerste 24 uur van dit offensief, dat volgens het leger zeker enkele maanden gaat duren.  Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Elisabeth Steinz Redactie: Lisa Konings

Kefah Allush is presentator en programmamaker van Palestijnse afkomst. In 2009 trad hij in dienst bij de Evangelische Omroep (EO) en werd uitvoerend producent van onder andere ‘De Pelgrimscode' en ‘The Passion'. Allush presenteerde ook programma's als ‘Jezus van Nazareth verovert de wereld' en ‘Oases in de Lage Landen'. In 2009 startte hij ook met het programma ‘De Kist', dat dit jaar terugkeert met een 15eseizoen. In het programma gaat Allush in gesprek met bekende Nederlanders over de dood, de zin van het leven en het leven na de dood. Femke van der Laan gaat met Kefah Allush in gesprek.

Jonas Vingegaard zet de puntjes op de i op Bola del Mundo. Nadat het peloton een aanval van een groep demonstranten had overleefd, toonde de Deen zich de sterkste op de loeisteile laatste klim van deze Vuelta. Was het tactisch plan van UAE deze keer wel goed en kon João Almeida gewoon niet beter, of had de ploeg nog wat anders kunnen bedenken? Niek Goedvolk bespreekt het in deze In Het Wiel met Roxane Knetemann en Marijn Abbenhuijs. Ook was het weer een dag met pro-Palestijnse protesten, waar demonstranten nu zelfs op de weg gingen zitten en het peloton in probeerden te rennen. De slotrit naar Madrid is al ingekort en volgens Rox had bijvoorbeeld Team Jayco–AlUla de tickets naar huis al bijna geboekt. Verder blikken we terug op de WK mountainbike, waarbij Puck Pieterse vandaag in actie kwam. Morgen jaagt Mathieu van der Poel daar zijn grote doel na: wereldkampioen worden in een vierde verschillende discipline. Een bomvolle aflevering dus!See omnystudio.com/listener for privacy information.

Egan Bernal wint in de Vuelta na vier jaar eindelijk weer een rit op het hoogste niveau, maar hij had ongetwijfeld op een ander decor gehoopt: het werd een geïmproviseerde finish op 8 kilometer van de oorspronkelijke streep, na opnieuw pro-Palestijnse protesten. Wat betekent dit voor de rest van de laatste week? Gaan we dit nu op elke slotklim krijgen en is die rit in Madrid überhaupt nog wel mogelijk? Niek Goedvolk bespreekt het in een nieuwe aflevering van In Het Wiel met Roxane Knetemann en Daniël Dwarswaard. En er wordt een plannetje gesmeed om Niek vrijwilliger te laten zijn bij de Tour of Holland... luisteren maar!See omnystudio.com/listener for privacy information.

Een herhaling van zetten | Arm Moldavië | Israël geeft ook Palestijnse gevangenen te weinig te etenSee omnystudio.com/listener for privacy information.

Een onaangename verrassing voor de Zuid-Koreanen, die net een handelsdeal hebben gesloten waarbij zij voor honderden miljarden gaan investeren in de Verenigde Staten. De Amerikaanse migratiedienst ICE besloot 300 Zuid-Koreaanse arbeidsmigranten uit te zetten. Wat het betekent voor de relaties tussen de twee landen, vertelt journalist en Korea-kenner Casper van der Veen. (12:23) Moet het VN-hoofdkwartier weg uit New York? Morgen begint in New York de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Dé plek waar wereldleiders elkaar ontmoeten. Maar als het aan de Amerikanen ligt is er dit jaar géén Palestijnse delegatie bij. Hun visa werden door de VS ingetrokken. En dat net nu er een belangrijk gesprek op de agenda staat over het erkennen van de Palestijnse staat. Is de VS nog wel een betrouwbaar gastland? Daarover VN-kenner en diplomatiek expert Robert van de Roer en oud-topdiplomaat Ed Kronenburg.  Presentatie: Nadia Moussaid

Samen met Kirsten en Otto-Jan bespreken we de terugkeer van Radiohead. Hun optredens, hun virale hit en hun vage statements over de Palestijnse zaak. Otto-Jan tovert probleemloos de volledige tekst van 'It's The End of The World' van REM uit zijn mouw en hoe zit dat nu met rechten die Morrissey bezit op het merk 'The Smiths'? 

Toegangspasjes, beveiligers in burger en registratielijsten voor het bezoeken van een discussiebijeenkomst. Dit soort veiligheidsmaatregelen zijn sinds 7 oktober 2023 op veel universiteiten standaardpraktijk. Vaak wordt er extra scherp gekeken naar bijeenkomsten over Israël en de Palestijnse gebieden. Daar kleven immers extra veiligheidsrisico's aan, zeggen universiteiten. Maar volgens critici botst dat met het open karakter van de universiteit en het academisch debat. Hoe gaan universiteiten om met dit licht ontvlambare onderwerp? Argos onderzocht het beleid aan enkele universiteiten en ontdekte een patroon. Presentatie: Liesbeth Staats Redactie: Or Goldenberg

Toegangspasjes, beveiligers in burger en registratielijsten voor het bezoeken van een discussiebijeenkomst. Dit soort veiligheidsmaatregelen zijn sinds 7 oktober 2023 op veel universiteiten standaardpraktijk. Vaak wordt er extra scherp gekeken naar bijeenkomsten over Israël en de Palestijnse gebieden. Daar kleven immers extra veiligheidsrisico's aan, zeggen universiteiten. Maar volgens critici botst dat met het open karakter van de universiteit en het academisch debat. Hoe gaan universiteiten om met dit licht ontvlambare onderwerp? Argos onderzocht het beleid aan enkele universiteiten en ontdekte een patroon. Presentatie: Liesbeth Staats Redactie: Or Goldenberg

Femke van der Laan gaat met Roufaida in gesprek. In 2015 debuteerde zangeres Roufaida Aboutaleb onder de artiestennaam Southbound met een EP die ze maakte tijdens haar studie aan het Rytmisk Musikkonservatorium in Kopenhagen. In 2023 brak ze definitief door met de ‘Roufaida EP', die haar, naast twee nominaties voor een Edison Award, internationale aandacht opleverde. Ze put inspiratie uit bestaande poëzie, de verhalen van Riffijnse vrouwen, en haar eigen ervaringen als Marokkaans-Nederlander. In haar muziek vertaalt ze de uitdagingen van deze tijd naar onconventionele melodieën en metaforische teksten. Zo nam ze eerder dit jaar een videoclip van het nummer ‘Ken Ness' op in Gaza, samen met een Palestijnse crew. Roufaida is op zaterdag 30 augustus te zien op festival Into The Great Wide Open en op 10 oktober verschijnt haar debuutalbum ‘Coming up for air'. Op het album staan nummers als ‘Silver Linings', dat eerder dit jaar verscheen.

Er komen duizenden nieuwe woningen voor kolonisten op de Westelijke Jordaanoever. Israël heeft het zogenoemde E1-plan goedgekeurd. Een plan dat illegale nederzettingen op de Westoever moet verbinden. En daardoor tegelijkertijd een enorme impact heeft op het leven van Palestijnen daar. Zoveel impact dat het de doodsteek van de Palestijnse staat genoemd wordt. Verslaggever en oud-correspondent Sander van Hoorn reisde door E1. Veel Palestijnen die er wonen moesten tientallen jaren geleden al vertrekken vanwege de bouw van een andere nederzetting. En nu vallen ze in herhaling. Ondanks dat de bulldozers van Israël elk moment kunnen komen, vertrekken velen niet. Want dan hebben de kolonisten gewonnen, vertellen ze in deze aflevering van podcast De Dag. Reageren? Mail dedag@nos.nl (mailto:dedag@nos.nl) Presentatie en montage: Marco Geijtenbeek Redactie: Judith van de Hulsbeek

Beeldend kunstenaar Susanne Khalil Yusef werd geboren in Duitsland, als dochter van Palestijnse vluchtelingen. Yusef behaalde haar bachelor en master in Fine Arts aan de St. Joost Academie in Den Bosch en raakte toegewijd aan onderzoek naar haar familiegeschiedenis en de Palestijnse diaspora tijdens een semester aan de International Academy of Art Palestine (IAAP) in Ramallah. Ze maakt kleurrijke installaties door verschillende media te combineren, zoals muurschilderingen, video, keramiek en publieksparticipatie. Hoewel haar felgekleurde werk luchtig en speels is, stelt ze kritische vragen over thema's als thuisland en ontheemding, identiteit en sociaalgeografische machtsverhoudingen. Werken van haar hand zijn op dit moment te zien op De Textiel Biënnale 2025 in Museum Rijswijk en in de vierde editie van ‘Makersgeheimen', in het Textielmuseum in Tilburg. Femke van der Laan gaat met Susanne Khalil Yusef in gesprek.

De regering-Netanyahu wil de oorlog in Gaza verder uitbreiden door Gaza-stad te bezetten. Dit voornemen leidt internationaal tot groeiend verzet en tot een roep om meer te doen om Palestijnse burgers te beschermen, zo ook in de Nederlandse politiek. 'Waarom doet Nederland niet wat het moet doen,' was een van de vele vragen aan demissionair Veldkamp tijdens een debat vorige week, waar de minister en Kamerleden hun zomerreces voor onderbraken. Nederland is volgens het internationaal recht verplicht om te handelen. Hoofddocent internationaal recht aan de UvA Marieke de Hoon legt in deze podcast uit wat Nederland moet en kan doen om druk uit te oefenen op Israel. Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Elisabeth Steinz Redactie: Judith van de Hulsbeek

Palestijnse staat? Welke Palestijnse staat? by Voorheen TPO Podcast

Met vandaag: De wanhoop over Palestijnse honger | Ursula von der Leyen op bezoek bij Trump in Schotland | De Tour de France door de ogen van oud-commentator Michel Wuyts | De Bezeten Bezitter over 80 jaar Suske en Wiske | Presentatie: Wilfried de Jong.

Barbara Debeuckelaere is journalist en fotograaf. Ze was als journalist in dienst bij de Standaard, de Morgen en VRT, waar ze aan radio- en televisieprogramma's werkte. Voor VRT reisde ze geregeld naar het Midden-Oosten om reportages te maken. In 2014 verliet ze de omroep en de nieuwsindustrie, om een meer poëtisch perspectief van de wereld te delen, onder andere door beeldende kunst en fotografie.  In de loop van 2023 en 2024 werkte Debeuckelaere aan een fotoproject in samenwerking met vijftig Palestijnse vrouwen in Tel Rumeida, in Hebron op de Westelijke Jordaanoever. Dit project kreeg de titel ‘OM (أُمّ, mother), want 'om betekent moeder in het Arabisch. Met analoge fotocamera's maakten de vrouwen zelf beelden in hun directe omgeving, waar een derde van de huizen verlaten is door het aanhoudende geweld tegen Palestijnen. 'OM is een werk dat de apartheid in Palestina toont op een intieme manier, via momentopnames in de levens van moeders en hun kinderen. Het project werd in 2024 gepubliceerd in boekvorm en nu is er in FOMU een gelijknamige tentoonstelling te zien. Ernst-Jan Pfauth gaat met Barbara Debeuckelaere in gesprek.