Podcasts about c radio

„Postęp a Sezony w parku. Adaptacja” to trzecia edycja programu publicznego BWA Wrocław, realizowanego w Parku im. Lesława Węgrzynowskiego, obok przyszłej siedziby instytucji. Park jest tu nie tyle miejscem regeneracji, ile przestrzenią uczenia się relacji z ludzkimi i nieludzkimi sąsiadami. Adaptacja nie oznacza tu pogodzenia się z kryzysem, ale aktywną i twórczą odpowiedź. O tym, że postęp nie musi być przymusem ciągłego wzrostu, ale rozwojem sieci wzajemnego wsparcia, rozmawiamy z kuratorkami działania – Iwoną Kałużą, Joanną Synowiec i Magdaleną Weber. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Uczestniczki warsztatu w Parku im. Lesława Węgrzynowskiego we Wrocławiu, fot. Agata Kalinowska Materiał powstał we współpracy z BWA Wrocław Galerie Sztuki Współczesnej, www.bwa.wroc.pl

Nagrodzona w konkursie Najpiękniejsze Polskie Książki 2025 publikacja „Brak lasu” jest rezultatem wieloletniego projektu Martyny Miller realizowanego na terenach Borów Tucholskich dotkniętych nawałnicą w sierpniu 2017 roku. Wydana przez Pamoja Press, jest połączeniem książki artystycznej, refleksyjnego eseju i otwartego archiwum, składającego się z fotografii krajobrazu i świadectw mieszkańców. W efekcie powstała opowieść o ekologicznej żałobie, trwaniu społeczności i przebiegu regeneracji biosfery. Z autorką, artystką i antropolożką Martyną Miller, rozmawiamy o książce, ale także o sposobach upamiętniania krajobrazu, który zniknął, o ludzkich emocjach i szczególnej roli materii ocalałej po katastrofie. Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Brak-Lasu/9962 Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Martyna Miller, https://noforest.com Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni 2025-2026”.

Na warszawskiej mapie sztuki pojawiło się nowe miejsce – Fotopol. To wspólna inicjatywa Kamili Bondar i Łukasza Gorczycy. Kamila szefuje Fundacji Sztuki Polskiej ING, a Łukasz współprowadzi Galerię Raster. Postanowili otworzyć galerię, jakiej w Warszawie brakuje – taką, która specjalizuje się w fotografii, pokazuje ją, promuje wśród kolekcjonerów i sprzedaje. Pierwsza wystawa, zatytułowana "Tutejsi", łączy klasyka fotografii Jana Bułhaka i jednego z najważniejszych współczesnych twórców tego medium – Kuby Dąbrowskiego. Ich twórczość dzieli stulecie, ale z pewnością mieliby o czym rozmawiać. O pomyśle na galerię Fotopol w dniu otwarcia galerii opowiadali nam jej założyciele , a o tutejszości rozmawialiśmy z Kubą Dąbrowskim. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Kuba Dąbrowski, Warszawa, 2023, https://fotopol.pl

Niskonakładowe niezależne wydawnictwa nagrodzone w konkursie Najpiękniejsze Polskie Książki 2025, można latem oglądać w Bęc Księgarni w Warszawie. Niezależne wydawanie jest jednym z najciekawszych obszarów współczesnej działalności wydawniczej – pozwala na większą swobodę formalną, eksperyment z materiałem, formatem, typografią, obrazem i sposobem produkcji. W takich realizacjach decyzje projektowe.wynikają zarówno z ograniczeń budżetowych i technologicznych, jak i ze szczególnej dbałości o każdy element książki. O tegorocznych wystawach prezentujących efekty 66. edycji Konkursu Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, organizowanego od 1957 r., rozmawiamy z Magdaleną Frankowską, komisarką konkursu i uznaną projektantką graficzną. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni 2025-2026”. Fot. Alicja Bielawska, The Edge of the Vessel at the Height of My Mouth, Najpiękniejsze Polskie Książki 2025, wyróżnienie w kategorii Dział V. Sztuka (albumy i katalogi i książki fotograficzne), projekt graficzny: Pilar Rojo, Stefan Lorenzutti, Wydawnictwo Bored Wolves, Kraków, fot. archiwum Bęc Zmiany

Tytuł najnowszej wystawy artystki Izy Tarasewicz, można rozumieć jako uwolnienie potencjalności – energii i możliwości zakorzenionych we wspólnocie, pamięci oraz doświadczeniu przekazywanym przez innych. "Boom, czyli wybuch, staje się impulsem uruchamiającym narrację wystawy i siłą, która splata jej poszczególne wątki w opowieść o współdzielonej energii i nieustannym procesie przemiany” – pisze kurator wystawy Piotr Lisowski. Z Izą Taraseiwcz rozmawialiśmy nie tylko o tym skąd pochodzi tytuł, o pracach, które składają się na wystawę, o poszukiwaniu powiązań pomiędzy chaosem a porządkiem, ale także o doborze materiałów, które w praktyce artystki służą transformowaniu wiedzy w obiekty sztuki. Wystawę "Boom" prezentowaną we wrocławskiej Subiektywnej Instytucji Kultury 66P, można nadal oglądać w wersji wirtualnej: https://66p.pl/wystawa/boom-iza-tarasewicz/wirtualny-spacer Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Iza Tarasewicz, Boom, 2021, dzięki uprzejmości artystki oraz Gunia Nowik Gallery Materiał powstał dzięki współpracy z 66P Subiektywną Instytucją Kultury, www.66p.pl

Ira Glass, creator and host of This American Life, got his start right here in Washington D.C.. He's back in the District this week for a live performance at Capital Turnaround and spoke with WAMU's All Things Considered host Tamika Smith about how his time here influenced his career. 

Tytuł wystawy queerowych artystów Michała Kowalczys i Michała Iwańskiego zaczerpnięty został z książki Agnieszki Osieckiej "Rozmowy w tańcu", w której autorka prowadzi dialog z samą sobą. Pisze: „Normalni ludzie, ludzie z sercem i z babcią, wyglądają jak wykopaliska. Jak anioły zostawione w szatni”. Kowalczys i Iwański też przyglądają się swoim emocjom i doświadczeniom. Ich prace podejmują próbę dekonstrukcji społecznych kodów i narracji, które kształtują normatywne wyobrażenia o tożsamości, pożądaniu i przynależności. Wystawa w BWA Wrocław Główny to efekt naboru prowadzonego przez instytucję w 2025 roku. Inspiracją do powstania prezentowanych na niej prac była m.in. lokalizacja i tożsamość miejsca, jakim jest wrocławski dworzec, gdzie jedną ze swoich siedzib ma wrocławskie Biuro Wystaw Artystycznych. Z twórcami wystawy rozmawiamy o "Lubiewie" Michała Witkowskiego, ale przede wszystkim o wystawie "Anioły zostawione w szatni", którą można oglądać do 26 lipca 2026 r. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Michał Iwański, Ufam Tobie, 2025, dzięki uprzejmości artysty Materiał powstał we współpracy z BWA Wrocław Galerie Sztuki Współczesnej, www.bwa.wroc.pl

"PLOP – Polish Design Revue" to anglojęzyczne pismo o współczesnym polskim projektowaniu graficznym, wydawane przez Slanted Publishers we współpracy z Three Dots Type Foundry i Polish Graphic Design Foundation. PLOP nie jest zwykłym przeglądem portfolio ani eksportowym katalogiem dobrze zaprojektowanych rzeczy. To raczej mała, precyzyjnie pomyślana publikacja, która pyta, co dzieje się z lokalną kulturą wizualną, gdy trafia do globalnej dystrybucji i musi opowiedzieć siebie poza własnym kontekstem. Czy polski design potrzebuje dziś tłumaczenia? Czy dzięki niemu staje się bardziej widzialny, czy przeciwnie — traci część swojej chropowatości? O fundamentach PLOP, drugim wydaniu pisma, eskperymentach i spontaniczności w relacjonowaniu teraźniejszości rozmawiamy ze współtwórcami PLOP – Marianem Misiakiem i Rene Wawrzkiewiczem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Okładka drugiego numeru czasopisma "PLOP", www.slanted.de/?s=plop

Wystawa „Stefan Knapp. Alchemik i wizjoner", którą do końca maja można oglądać w Centrum Sztuki Współczesnej „Znaki Czasu” w Toruniu, to największa od 1974 roku prezentacja twórczości tego artysty w Polsce, a zarazem zwieńczenie obchodów 80-lecia Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1973 roku, z okazji 500. rocznicy urodzin Kopernika, Stefan Knapp – uznany na świecie polski artysta podarował uczelni wielobarwne panneau, które stało się symbolem toruńskiego kampusu. Emaliowana mozaika, symbolizująca układ ciał niebieskich, jest jedną z dwóch największych i najważniejszych realizacji Knappa w Polsce. Jego dzieła pojawiały się w budynkach użyteczności publicznej i w przestrzeniach publicznych miast na całym świecie – na wystawie możemy oglądać 110 prac, m.in.: obrazy na płótnie, gobelin, emalie na stalowych płytach, rzeźby z brązu i aluminium, lampy akrylowe i z korzeni drzew, dających pojęcie o talencie i niezależności twórczej Stefana Knappa. O artyście rozmawiamy z Katarzyną Moskałą, kuratorką wystawy. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Stefan Knapp z panneau dla UMK w swoim ogrodzie w Sandhills, 1972, fot. Archiwum Emigracji Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu

Artystka Dominika Łabądź prowadzi nas po ekologicznych i społecznych ruinach kapitalizmu, gdzie ze szczelin i pęknięć widać nowe ekosystemy. Tworzy je poprzez słowa, dźwięki, ruch ciał, choreografię, materię i wyobraźnię, dynamiczne formy, niejednorodne strukturalnie i gatunkowo teksty, obrazy i przedmioty. Jej wystawa jest jak zdziczały ogród pełen śladów działalności ludzkiej, ale tętniący już własnym życiem poza spojrzeniem człowieka. Świat, który tworzy Dominika Łabądź nie mieści się w prostych podziałach. To różnorodne środowisko bytów i procesów, splątane rytmy i spotkania, które wykraczają poza to, co da się nazwać, pomyśleć czy sklasyfikować. To, co „nie do pomyślenia” nie znika – przeciwnie – działa, porusza, splata różne elementy i domaga się zauważenia. O tym co kryje się w tytule wystawy „Czego nie możemy pomyśleć?" prezentowanej  we wrocławskiej 66P – Subiektywnej Instytucji Kultury, rozmawiamy z autorką wystawy oraz jej kuratorką – Joanną Synowiec. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: kadr z filmu Dominiki Łabądź Czego nie możemy pomyśleć?, dzięki uprzejmości artystki. W rozmowie wykorzystano fragment utworu „What Can We Not Think" Arnolda de Boera. Materiał powstał dzięki współpracy z 66P Subiektywną Instytucją Kultury, www.66p.pl

Raport „Marne szanse… SPRAWDZAM! Badanie na temat obecności kobiet na państwowych uczelniach artystycznych 2025” powstał jako odpowiedź na pytanie: jak w ostatniej dekadzie zmieniła się sytuacja kobiet w akademiach sztuk wizualnych w Polsce? 10 lat po opublikowaniu przez Fundację Katarzyny Kozyry pionierskiego badania „Marne szanse na awanse?”, dzięki wsparciu od Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego sprawdzono w nowym badaniu, co udało się zmienić, a co wciąż stanowi przeszkodę w awansie naukowym i zawodowym kobiet na uczelniach artystycznych. Co nowe dane mówią o doświadczeniach kobiet w środowisku akademickim? O tym rozmawialiśmy z inicjatorką badania Anną Walewską oraz socjologiem Maciejem Frąckowiakiem. Szczegóły znajdziecie na stronie szanseawanse.pl, a omówienie wyników badań w dziale "Raporty" marcowo-kwietniowego wydania czasopisma NN6T. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: praca z okładki raportu „Marne szanse… SPRAWDZAM!", Julia Królikowska, Doczesna, akryl i olej na organzie, 2025 NN6T. Stały program uczestnictwa w kulturze współczesnej Warszawy 2026-2028 współfinansowany jest ze środków m.st. Warszawy

W Polsce wciąż buduje się dużo zamków. W celu zbadania polskiej miłości do tego typu architektury Kuba Snopek, urbanista i kurator wystawy „Ostatni zamek. Zamczystość polska: od Wawelu do Stobnicy”, wprowadza pojęcie zamczystości. Opisuje ono różnorodność postrzegania obiektu jakim jest zamek, wyłaniającą się ze zbiorowych wyobrażeń. Wystawa koncentruje się na najnowszych zamkach, ale dowodzi, że korzenie ich współczesnego postrzegania tkwią w XIX wieku. To wtedy wytworzył się język zamczystości, którym posługujemy się dziś. O wystawie rozmawialiśmy z jej kuratorem – Kubą Snopkiem, podczas wernisażu zarejestrowaliśmy fragment wystąpienia prof. Małgorzaty Omilanowskiej, dyrektorki Zamku Królewskiego w Warszawie, a o kontekście jaki daje rozważaniom o zamczystości historia warszawskiego zamku rozmawialiśmy z Jarosławem Trybusiem, historykiem architektury i wicedyrektorem tej instytucji. Wystawę można oglądać do końca czerwca 2026 r. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. widok wystawy „Ostatni zamek. Zamczystość polska: od Wawelu do Stobnicy”, Pałac pod Blachą przy Zamku Królewskim w Warszawie, 2026, fot. archiwum Bęc Radia

Ba vạn sáu nghìn cây là khoảng cách có thể giúp con người đi được gần hết một vòng trái đất, dù không biết mất bao lâu, có thể vài giờ bay, nhiều ngày đi xe, hay thậm chí nhiều năm đi bộ. Những gì có điểm đến, tất dĩ cứ đi thì chắc chắn sẽ đến được. Vậy mà, người ta vẫn thường nói yêu xa khó lắm vì phải nhớ, phải chờ, phải chịu sự cô đơn giữa những ngày dài thiếu vắng một cái ôm. Có lẽ là vì họ chưa bao giờ biết được những khoảng cách xa hơn, những khoảng cách không tính được bằng cây số, không lấp đầy bằng một chuyến tàu hay một cuộc gọi video. Xa nhau về khoảng cách sẽ chẳng bằng xa nhau một đời. Hai con người hai thế giới, tách biệt âm dương có thể biến tình yêu thành nỗi đau vĩnh cửu, biến những giọt lệ lăn dài trên má chảy dài tựa như sông Hoàng Hà. Khoảng cách địa lý là bài kiểm tra cho sức bền, nhưng chia ly âm dương thì lại là vết thương khó lành.hãy cùng @visaothenhi đón nghe xem những người đã chia xa muốn nhắn nhủ điều gì tới người kia nhé. _____Follow thêm dự án truyện ngắn của chúng mình tại ​⁠ @lunglinhlaploe nha!

Afrofuturyzm to szeroki ruch estetyczny i filozoficzny, który łączy kulturę afrykańską, kulturę afro-diaspory z technologią, historią i przyszłością, tworzy radykalny projekt sprawiedliwszego świata. Termin ukuty w latach 90. odnosi się do opowieści, które wykorzystują science-fiction i spekulatywną fikcję, by krytykować przeszłe i współczesne niesprawiedliwości, a jednocześnie oferować alternatywne wizje przyszłości — pełne innowacji i różnorodnie praktykowanego wyzwolenia. Afrofuturyzm nie tylko kwestionuje stereotypy, ale też stawia pytania o to, jakie światy mogą być naprawdę równe i inkluzywne, gdy wyobraźnia stanie się narzędziem oporu. Dlaczego dziś warto zainteresować się afrofuturyzmem? Czemu warto czytać tę literaturę? O tym rozmawialiśmy z Pawłem Frelikiem, kulturoznawcą i literaturoznawcą, profesorem w Ośrodku Studiów Amerykańskich Uniwersytetu Warszawskiego w czasie minifestiwalu afrofuturystycznego, który odbył się w końcu stycznia w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026 Ilustracja: Raenisha28, źródło: commons.wikimedia.org

„Okrągły Stół. Moment przejścia”, nowa wystawa w Muzeum Historii Polski, zamiast opowiadać historię transformacji linearnie, skupia się na materialnym świadku wydarzeń z 1989 roku. To właśnie przy tym meblu, między lutym a kwietniem, spotkali się przedstawiciele władzy i opozycji, rozpoczynając proces przejścia od konfrontacji do negocjacji i otwierając drogę do demokratycznych zmian nazywanych dziś transformacją. Twórcy wystawy zapraszają nas w półmroczną przestrzeń przypominającą jaskinię – miejsce wyciszenia, skupienia i zawieszenia czasu. Czy rok 1989 był debatą, czy raczej momentem wyjścia z jaskini? Stół nie jest tu meblem politycznym, lecz obiektem, wokół którego powstaje doświadczenie bardziej zmysłowe niż historyczne. Węch jest zmysłem wysyłającym nam sygnał o tym czy znajdujemy się w sytuacji bezpiecznej czy w sytuacji zagrożenia. Jak więc pachnie najważniejszy mebel współczesnej historii Polski? O zmysłowości Okrągłego Stołu rozmawiamy z dyrektorem Muzeum Historii Polski Marcinem Napiórkowskim, konserwatorem zbiorów MHP Wojciechem Komorowskim, badaczem okresu transformacji i rzecznikiem prasowym MHP Michałem Przeperskim oraz Karolem Żbikowskim z firmy Platige Image, która przygotowała wizualizację wnętrza jaskini. Wystawę jednego obiektu „Okrągły Stół. Moment przejścia” można zwiedzać do 17 maja 2026 r. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Na zdjęciu: widok wystawy „Okrągły Stół. Moment przejścia”, Muzeum Historii Polski, fot. Bogna Świątkowska

Wystawa „O czym wspólnie marzymy? Globalne związki, porzucone przyjaźnie” przyglądała się zapomnianym sieciom artystycznych relacji budowanych w czasach PRL. Punktem wyjścia były archiwa Zachęty Narodowej Galerii Sztuki, refleksja nad politykami kulturalnymi tamtego okresu, a także nad pojęciem „internacjonalistycznej przyjaźni”, która z jednej strony niosła aspiracje emancypacyjne i solidarnościowe, z drugiej splatała się z zależnościami ekonomicznymi, eksploatacją zasobów i przemocą. Do udziału w wystawie zaproszeni zostali współcześni artyści i artystki – sięgając po dokumenty historyczne i prezentując nowe realizacje – konfrontują te narracje z teraźniejszością. Pytają, co pozostało z dawnych sojuszy po 1989 roku i czy mogą one dziś inspirować inne sposoby myślenia o wspólnej przyszłości. W centrum wystawy znajduje się także rola instytucji kultury: jako przestrzeni dialogu w coraz bardziej zróżnicowanym społeczeństwie, miejsca reagującego na narastającą ksenofobię i mechanizmy wykluczenia, a zarazem laboratorium nowych języków współodpowiedzialności. O wystawie rozmawiamy z krytykiem sztuki Piotrem Kosiewskim, badaczką archiwów Karoliną Zychowicz oraz artystką Marysią Lewandowską, której praca "Let Me Speak" powstała na bazie archiwów Zachęty specjalnie na tę wystawę. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. widok wystawy „O czym wspólnie marzymy? Globalne związki, porzucone przyjaźnie” , Zachęta Narodowa Galeria Sztuki w Warszawie, https://zacheta.art.pl/pl/wystawy/o-czym-wspolnie-marzymy-globalne-zwiazki-porzucone-przyjazni

Nowa siedziba Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego na Kampusie Ochota, realizacja pracowni Projekt Praga, zachwyca! Budynek jest dowodem na siłę i urok architektury przemyślanej do najdrobniejszego szczegółu. Jest także dowodem na to, że architektura akademicka może skutecznie odejść od logiki „gmachu instytucji” ku budynkowi-miejscu: otwartemu, czytelnemu, wspierającemu nie tylko wymianę wiedzy, ale także tworzenie społeczności i współpracę. Pod względem funkcjonalnym i estetycznym to architektura niezwykle uważna na potrzeby użytkowników: przemyślany dobór materiałów, duże przeszklenia i rytm betonowych elementów zestawiono z drewnem, zielenią i miękkim światłem dziennym, tworząc wnętrza jednocześnie spokojne, a jednocześnie poddające się intensywnemu użytkowaniu. Naturalne doświetlenie, widoki na zieleń i na panoramę Warszawy, starannie zaprojektowana akustyka oraz czytelny układ komunikacji poza swoją podstawową funkcją edukacyjną sprzyjają nieformalnym spotkaniom i odpoczynkowi między zajęciami. To budynek, w którym estetyka nie jest dodatkiem, lecz narzędziem pracy: wspiera koncentrację, redukuje stres i porządkuje codzienne doświadczenie studiowania i prowadzenia badań. Wokół budynku zaprojektowano także zieleń, w tym ogród na dachu, który zaprasza nie tylko pracowników wydziału i studentów, ale także mieszkańców miasta. Po budynku i procesie projektowym oprowadzają nas architekci: Karolina Tunajek i Marcin Garbacki. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Karolina Tunajek i Marcin Garbacki w budynku Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego, fot. Nate Cook, https://www.projektpraga.pl/projekty/wydzial-psychologii-uniwersytetu-warszawskiego

Sekcja – termin z żargonu zawodowego architektów projektujących mieszkania w budownictwie wielorodzinnym – jest najważniejszym problemem projektowym budynku mieszkalnego. Analiza jej rzutu, elewacji i przekroju pozwala ocenić spójność, trafność rozwiązań, wygodę przyszłych użytkowników. Umiejętność projektowania mieszkań widoczna jest także w fasadach budynków – znajdując się na styku budynku z jego otoczeniem, mieszkanie jest pośrednio elementem przestrzeni publicznej. Autorzy książki „Sekcja. Architektura domów wielorodzinnych w Polsce 1918-2023”, wydanej przez Politechnikę Warszawską, porządkują wiedzę o tym jak wyglądało projektowanie mieszkań w ponad stuletniej historii polskiej architektury mieszkaniowej wielorodzinnej. O tym jakie są powinności architekta i jak ważne jest czerpanie z najlepszych wzorców, wysiłek by projektować mieszkania wygodne dla ludzi, a nie tylko opłacalne dla deweloperów, rozmawiamy z autorami książki – architektami Rafałem Mazurem i Piotrem Trębaczem. Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Sekcja.-Architektura-domow-wielorodzinnych-w-Polsce-1918-2023/9881 Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

„Strojenie świata” najważniejsze dzieło w dorobku zmarłego w 2021 r. kanadyjskiego kompozytora Raymonda Murraya Schafera, a zarazem prekursorska pozycja w tradycji humanistycznych badań nad dźwiękiem, to klasyczne już dzieło, które wprowadzając termin pejzażu dźwiękowego, zmieniło sposoby myślenia o dźwięku w kulturze i w środowisku. Zapraszamy do wysłuchania fragmentów krakowskiej premiery książki, która miała miejsce 8 listopada 2025 r. podczas Festiwalu Sacrum Profanum. O tym jakie pytania książka „Strojenie świata” niemal 50 lat po jej napisaniu stawia przed nami i o tym jak brzmi nasza dźwiękowa rzeczywistość, rozmawiają w kolejności zabierania głosu: tłumacz polskiego wydania – Krzysztof Marciniak oraz Anna Nacher i Justyna Stasiowska, a następnie włączają się głosy osób uczestniczących w spotkaniu. Moderacja: Bogna Świątkowska „Strojenie świata” Raymonda Murraya Schafera w tłumaczeniu Krzysztofa Marciniaka ukazało się nakładem Fundacji Bęc Zmiana. Premiera książki miała miejsce podczas Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej Warszawska Jesień 24 września 2025. Książkę dofinansowaną ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego, patronatem objęły: magazyn „Glissando” oraz Nadbałtyckie Centrum Kultury w Gdańsku. Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Strojenie-swiata/9388 Murray Schafer (1933-2021) – kanadyjski kompozytor, nauczyciel, podróżnik, filozof muzyki, inicjator nauki o pejzażu dźwiękowym i ruchu ekologii akustycznej. Twórca m.in. monumentalnego cyklu teatru muzycznego Patria, licznych utworów wokalnych i serii 13 kwartetów smyczkowych; autor zbioru publikacji edukacyjnych, w których rozwijał przewrotną metodę kształcenia zdolności słuchowych „czyszczenie uszu”. Jego najważniejsza książka – wydane w 1977 roku Strojenie świata – do dziś stanowi niewyczerpane źródło inspiracji i kontrowersji dla międzynarodowego grona artystów, artystek oraz osób zajmujących się naukami o dźwięku. Krzysztof Marciniak – absolwent muzykologii na Uniwersytecie Warszawskim, pismak, krytyk, ekolog akustyczny, kurator przedsięwzięć z dziedziny sztuki dźwięku. W latach 2013-2023 członek kolektywu redakcyjnego magazynu o muzyce współczesnej „Glissando”. Mieszka i opiekuje się kawałkiem ziemi nad rzeczką Rakówką we wsi Romanówek na Lubelszczyźnie. dr hab. Anna Nacher, prof. UJ – pracuje w Instytucie Sztuk Audiowizualnych Uniwersytetu Jagiellońskiego. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się na kulturze cyfrowej, badaniach nad dźwiękiem, sztuce mediów, e-literaturze, humanistyce ekologicznej i posthumanizmie. Aktywność naukową łączy z działalnością artystyczną oraz ekologiczną. Od 1999 roku współtwórczyni projektu muzyki improwizowanej Projekt Karpaty Magiczne, z którym ma na koncie kilkanaście płyt wydanych w Polsce i za granicą, dwie trasy koncertowe w Stanach Zjednoczonych, koncerty w Polsce i w Europie. Aktywna także w projektach solowych z obszaru field recordings i literatury elektronicznej. Od 2015 roku współprowadzi wraz z Markiem Styczyńskim ośrodek permakulturowy Biotop Lechnica w Lechnicy na Słowacji. Od 2023 roku prezeska Fundacji Biotop Lechnica. Justyna Stasiowska – queerowa ślązaczka zajmująca się teorią poprzez dźwięk występując w roli kompozytorki, artystki dźwięku, sound designerki oraz publikując w czasopismach naukowych i muzycznych. Występowała na festiwalach Sanatorium Dźwieku (PL), Phonon (CZ), Canti Spazializzati (PL), Control Room (PL). Tworzy również sound design dla działań performatywnych, architektonicznych, filmowych oraz teatralnych.

Grid Arthub oficjalnie działa od końca czerwca 2025, a już zdobył nagrodę Urban Innovator podczas Kongresu Nowej Mobilności w Katowicach przyznawaną inicjatywom, które realnie zmieniają polskie miasta. Miejsce na terenie dawnej Stoczni w Gdańsku, powstało z myślą o wspieraniu połączeń środowiska kreatywnego, artystycznego, przedsiębiorczości i samorządu. To pracownie artystyczne, tymczasowe rezydencje i przestrzeń wspólna, w której przy ogromnym czerwonym stole może spotkać się dowolny zestaw uczestników i uczestniczek dyskusji i dzielić się doświadczeniem. O idei powołania Grid ArtHubu, gdzie między innymi nadaje internetowe Radio Ingrid, współtworzone przez osoby związane z trójmiejską sceną muzyczną, rozmawiamy z Alicją Jabłonowską, psycholożką i przedsiębiorczynią, od wielu lat działającą na terenie dawnej Stoczni Gdańskiej, pomysłodawczynią i współtwórczynią tego ciekawego miksującego środowiska miejsca, a także z architektem Filipem Kozarskim, który zaprojektował wnętrza z wykorzystaniem materiałów z odzysku. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: otwarcie Grod Arthub, czerwiec 2025, fot. Rafał Mroziński

Żyjnia – przestrzeń BWA Wrocław – powraca po dwuletnim remoncie jako galeria-środowisko, w którym praktyki artystyczne – podobnie jak relacje międzyludzkie – współistnieją w dynamicznej współpracy. Koncepcja miejsca odwołuje się do idei „żywej instytucji”: takiej, która nie tyle prezentuje obiekty, ile współtworzy warunki do bycia, obserwowania i reagowania. Słowo „żyjnia”, dawne tłumaczenie living room, zostaje tu odzyskane jako nazwa miejsca codziennej obecności. Żyjnia, która otwiera się 23 stycznia 2026 r., oferuje roczny cykl sytuacji – środowisk tworzonych przez artystki i artystów, które podlegają zmianom, sezonowym rytmom i wspólnemu użytkowaniu. Można tu wracać, obserwować, jak prace dojrzewają lub ulegają rozpadowi, jak instytucja wchodzi w relację zarówno z publicznością, jak i z własną infrastrukturą. Rozmawiamy z Katarzyną Roj, autorką koncepcji Żyjni, kuratorką i wicedyrektorką ds. programowych BWA Wrocław Galerii Sztuki Współczesnej, o miejscu pomyślanym jako sanatorium dla wyobraźni – przestrzeni odpoczynku, ale i pracy nad tym, czym w ogóle jest instytucja kultury w czasach przeciążenia i nadmiaru bodźców. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Materiał powstał we współpracy z Żyjnia BWA Wrocław, www.bwa.wroc.pl Na zdjęciu: Żyjnia BWA Wrocław, fot. Karol Pałka

Współczesne miasta rozwijają się na terenach, które przez stulecia były wsiami – ze swoimi układami osadniczymi, podziałami własności i sposobami gospodarowania ziemią. Choć fizyczne ślady tych struktur często zniknęły, wiele z nich nadal kształtuje funkcjonowanie metropolii: od przebiegu ulic po problemy komunikacyjne i planistyczne. Mikołaj Gomółka, architekt, urbanista i wykładowca Politechniki Warszawskiej, bada właśnie te ukryte warstwy miejskiej przestrzeni: dawne wsie, ich integrację z rozwijającym się miastem oraz konsekwencje procesów urbanizacyjnych. W swoich badaniach zajmował się miastami o odmiennych logikach rozwoju: Berlinem oraz Hanoi. Korzystając z archiwalnych i współczesnych źródeł kartograficznych, map własności, dokumentów planistycznych oraz pracy terenowej, rekonstruuje historyczne układy wsi, śledzi proces ich włączania do struktur miejskich oraz identyfikuje, które elementy przetrwały w dzisiejszej tkance urbanistycznej. Interesuje go zarówno to, jak dawne osady wpływają na funkcjonowanie współczesnych miast, jak i to, jak planowanie przestrzenne powinno podchodzić do urbanizacji wsi w przyszłości. Celem badań jest stworzenie zestawu praktycznych wniosków i rekomendacji dla urbanistów i decydentów – przewodnika po tym, jak nie tracić lokalnych tożsamości podczas rozrastania się miast. Rozmawiamy z Mikołajem Gomółką w ramach prowadzonego przez Fundację Bęc Zmiana projektu poświęconego wsiom Warszawy: www.wsiewarszawy.pl Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Projekt Fundacji Bęc Zmiana „Wsie Warszawy" jest współfinansowany przez m.st. Warszawa. Współpraca: Narodowy Instytut Kultury i Dziedzictwa Wsi. Partnerstwo: Fundacja Działań i Badań Miejskich Puszka. Patronat medialny: NN6T Ilustracja: Wsie Berlina, fot. archiwum Mikołaja Gomółki

Dziesięć lat temu, w 2015 roku, ukazała się książka „W ramach wystawy. Rozmowy z kuratorami” Marty Czyż i Julii Wielgus – pierwsza na polskim rynku tak systematyczna próba opisania pracy kuratorskiej i zasad współpracy galerii oraz instytucji sztuki z artystami. Autorki przepytały dwunastkę kuratorek i kuratorów z instytucji publicznych i galerii prywatnych o strategie programowe, warunki pracy, relacje z artystami i publicznością, ale też o władzę, odpowiedzialność i porażki. Po dekadzie, w czasie kolejnych zmian w polu sztuki, pytania z tej książki wybrzmiewają na nowo –rozmawiamy o tym w księgarni Bęc Zmiana podczas dyżuru z autografem z autorkami: Martą Czyż – dziś uznaną i odnoszącą sukcesy międzynarodowe kuratorką wystaw sztuki współczesnej i Julią Wielgus – dziś pracowniczką brukselskiego centrum sztuk audiowizualnych 𝓪𝓻𝓰𝓸𝓼. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

„Luksus kontra proste życie” to książka, która pokazuje złożone tło dzisiejszych fantazji o komforcie i dobrobycie. Czym właściwie są modne dziś narracje o minimalizmie i świadomym życiu? Czy „proste życie” to nowy luksus klasy średniej, czy raczej sposób na oswojenie różnego rodzaju problemów, kryzysów, braków? Komu służy idea „prostego życia”? Czy to realna próba odzyskania podmiotowości w przeładowanym konsumpcją świecie, czy raczej kolejna dekoracja i sposób na przykrycie rosnących nierówności? Z autorem książki, architektem Jakubem Szczęsnym, rozmawialiśmy w trakcie jego dyżuru z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie, m.in. o architekturze, która bywa także ćwiczeniem umiejętności radzenia sobie w sytuacjach niedoboru. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Luksus-kontra-proste-zycie/9651 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

Książka “Oczy obrazu” powstała z potrzeby namysłu nad “naturą” obrazu. Opiera się na dialogu artystki Natalii Szostak i kuratorki Agaty Kiedrowicz, a ich rozmowa staje się metodą wspólnej pracy i medium poznawczym. Dotykając uniwersalnych aspektów egzystencji: straty, choroby, dziedzictwa, relacji z materialną, organiczną warstwą świata, staje się opowieścią o zmianie i jej akceptacji. O książce, na którą składa się zbiór esejów skomponowanych zgodnie z ideą kłącza o nielinearnej strukturze, rozmawiamy z jej autorkami po dyżurze z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Oczy-obrazu/9686 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

MDM, socrealistyczne serce Śródmieścia Warszawy, miał być ucieleśnieniem „miasta idealnego” – z placem Konstytucji, neonami i mieszkaniami dla tysięcy osób. W książce „MDM. Marszałkowska Dzielnica Marzeń” Krzysztof Mordyński, historyk i historyk sztuki, po raz pierwszy całościowo opowiada historię tej powojennej dzielnicy: od planów nowej stolicy i gry między architektami a „czynnikami politycznymi”, po codzienność sklepów, restauracji i podwórek oraz późniejsze lata krytyki i zaniedbań. Rekonstruuje proces projektowania, decyzje władz i zmieniające się emocje wokół MDM-u, wydobywając spod socrealistycznego kostiumu spójną wizję miasta i pytając, co dziś możemy w niej zobaczyć na nowo. O tym, jak czytać MDM – jako zabytek, przestrzeń życia i pole sporów o pamięć – rozmawiamy z Krzysztofem Mordyńskim, który był gościem Dyżuru z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie. Książka wydana przez Centrum Architektury, nagrodzona została w 2025 r. nagrodą KLIO, przyznawaną za wybitny wkład w badania historyczne. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/MDM.-Marszalkowska-dzielnica-marzen/9118 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

Joanna Jurga w swojej najnowszej książce „Hotel Ziemia” proponuje wnikliwe spojrzenie na to, jak mieszkamy i jak kształtujemy nasze otoczenie. Projektantka przestrzeni i badaczka, znana z pracy nad poczuciem bezpieczeństwa i relacją ciała z otoczeniem, łączy w książce psychologię środowiskową, projektowanie i codzienne doświadczenia. Prowadzi nas od skali miasta — jego hałasu, zieleni, dostępności i wspólnotowości — po skalę domu, w którym światło, powietrze i materialność decydują o naszym dobrostanie. Jurga zachęca do traktowania Ziemi jak wspólnego „hotelu”, za który jesteśmy odpowiedzialni: gościmy w nim krótko, ale możemy zmieniać go na lepsze poprzez uważne decyzje i świadome projektowanie. To książka o tworzeniu przestrzeni bardziej empatycznych, etycznych i sprzyjających zdrowiu — indywidualnie i wspólnotowo. Z autorką rozmawialiśmy podczas jej dyżuru z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Hotel-Ziemia.-Zyc-i-mieszkac-dobrze/9687 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

W projekcie "WAW. Miasto i ulice kobiet" artystka Maryna Tomaszewska wykonała pracę badawczą i przeanalizowała wszystkie nazwy ulic i obiektów w Warszawie, by rozpoznać jaka jest faktyczna reprezentacja kobiet w sferze publicznej. Wystawie, prezentującej statystki i prace artystyczne, towarzyszy bardzo ciekawa publikacja, w której znalazły się biogramy kobiet–matronek. Z Maryną Tomaszewską rozmawiamy o książce, którą artystka podpisywała w czasie swojego dyżuru z autografem w Bęc Księgarni, polecamy wystawę, którą w Domu Spotkań z Historią można oglądać do 22 lutego 2026 r., a także bardzo ciekawą rozmowę zatytułowaną ”Artystka Excela”, która ukazała się w najnowszym grudniowo-lutowym numerze NN6T, o badaniach artystycznych, czyli ulubionej metodzie pracy Maryny. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/WAW.-Miasto-i-ulice-kobiet/9628 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026

W ramach tegorocznej edycji gdańskiego festiwalu Inside Seaside można było zanurzyć się w wielozmysłowej wystawie "Relax. Przerwa w transmisji". Jej tytuł nawiązywał do słynnej piosenki "Transmission" Joy Division (1979), będącej manifestem generacyjnego napięcia, presji i samotności epoki postindustrialnej. Wystawa, do której zaproszonych zostało kilkanaście artystek i artystów posługujących się bardzo różnorodnymi środkami wyrazu, była okazją do przyjrzenia się różnym formom odpoczynku: od eskapizmu i marzeń sennych, przez rytuały ciała i natury, po technologiczną alienację lub rezygnację. Kompozycja ich prac tworzyła przestrzeń, w której można się było wyłączyć. O wystawie, ale też o dzisiejszym trudzie tworzenia przestrzeni do relaksu, rozmawiamy z kuratorką wystawy Emilią Orzechowską. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl W nagraniu wykorzystano fragmenty utworu skomponowanego na wystawę "Relax. Przerwa w transmisji" przez Piotra Pawlaka i Patricię Vernhes. Materiał powstał we współpracy z festiwalem Inside Seaside, https://insideseaside.pl/wystawa-relax-przerwa-w-transmisji Ilustracja: Wiktoria Walendzik, Łabędź, rzeźba, dokumentacja wystawy "Relax. Przerwa w transmisji", 2025, fot. Alina Żemojdzin

"Świątynia i śmietnik. Architektura dla życia", najnowsza książka Grzegorza Piątka, to wciągająca opowieść o współczesnych miastach. Spektakularne realizacje i wielkie dzieła ustępują w niej miejsca temu, co najważniejsze – wygodnej architekturze pomyślanej dla człowieka i jego potrzeb. W książce będącej połączeniem eseju, reportażu, pamiętnika i manifestu Grzegorz Piątek zaprasza nas do miejsc nieprestiżowych, a jednak niezbędnych: publicznych toalet, żłobków, przedszkoli, ośrodków dla seniorów, węzłów przesiadkowych i mieszkań komunalnych. Pokazuje architektki i inwestorów, którzy starają się wyjść poza utarte schematy, łączą oszczędność i jakość, piękno i użyteczność, tworzą przestrzenie dostępne fizycznie i finansowo. Z autorem rozmawialiśmy podczas jego Dyżuru z autografem w Bęc Księgarni w Warszawie. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Grzegorz Piątek – pisarz, publicysta, krytyk architektury, z wykształcenia architekt. Pisze o ludziach i miastach, architekturze i historii. Laureat Paszportu Polityki i Nike Czytelników, Nagrody Historycznej im. Kazimierza Moczarskiego, Nagrody Architektonicznej Prezydenta m.st. Warszawy oraz – dwukrotnie – Nagrody Literackiej m.st. Warszawy. Zamów książkę: https://sklep.beczmiana.pl/pl/p/Swiatynia-i-smietnik.-Architektura-dla-zycia/9649 Fundacja Nowej Kultury Bęc Zmiana jest beneficjentką programu własnego Instytutu Książki „Certyfikat dla małych księgarni” 2025-2026.

Rezydencje w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie to kilkumiesięczne interdyscyplinarne pobyty artystyczno-badawcze o zakresie tematycznym ustalanym indywidualnie między rezydentem lub rezydentką a kuratorem lub kuratorką. To może być przygotowanie kolejnego projektu, a może to być czas całkowicie nakierowany na odzyskanie sił, regenerację, sieciowanie z lokalnym środowiskiem sztuki. Rezydencje stanowią ważny obszar działalności CSW Zamek Ujazdowski, gdzie program rezydencyjny działa od 2002 roku. Od tego czasu w Warszawie pojawiło się ponad trzysta osób związanych ze sztuką z ponad pięćdziesięciu krajów Europy, Azji, Ameryki Północnej i Południowej oraz Afryki, nie tylko tworzących sztukę i wydarzenia artystyczne, ale także badających pole sztuki, tworzących projekty edukacyjne. Z Iką Sienkiewicz-Nowacką i Julią Harasimowicz, kuratorkami programu U-jazdowski Rezydencje, rozmawiamy o codzienności działania tego programu, o trosce i granicach opieki, o dobroczynnym oddziaływaniu wspólnych posiłków, a także o tym co robią obecnie goszczący w Warszawie: syryjska poetka Kholoud Charaf, szwajcarsko-portorykański artysta Sebastián Dávila oraz Oz Oderbolz ze szwajcarskich środowisk artystyczno-aktywistycznych. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Materiał powstał we współpracy z Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie Na zdjęciu: Wspólne Pole 2025, warsztaty z Julią Ciunowicz, fot. Dominika Jaruga, archiwum U-jazdowski Rezydencje, www.u-jazdowski.pl/program/rezydencje

Fundacja Katarzyny Kozyry realizuje program "Przeciw(stawanie)", którego celem jest wspieranie młodych artystek i łączenie mniejszych ośrodki kultury z warszawską sceną artystyczną. Tematem tegorocznego naboru do tego programu było ciało jako narzędzie oporu, komunikacji i obecności. Zgłoszone prace musiały mieć formę wizualną i performatywną. Wyniki prezentowane były na wystawie "Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem". Oddech, głos, pot, błoto, cegła, skóra, tkanina – te materiały i substancje stworzyły zmysłową mapę oporu. O wystawie rozmawiamy z artystkami, których prace oglądać można było w listopadzie tego roku w Turnusie na Wolskiej w Warszawie: Magdaleną Babicz, Magdą Buczek, Dobrawą Borkałą, Eweliną Węgiel oraz z Adrianną Kowalik, główną kuratorką i koordynatorką platformy Secondary Archive, powołanej przez Fundację Katarzyny Kozyry przestrzeni prezentacji artystek z regionu Europy Centralnej i Wschodniej, największego zasobu wiedzy o twórczości kobiet w tym regionie. https://secondaryarchive.org Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: zdjęcie dokumentujące działania w ramach wystawy "Przeciw(stawanie). Pękająca cisza ciałem", fot. archiwum Fundacji Katarzyny Kozyry Materiał powstał we współpracy z Fundacją Katarzyny Kozyry, https://katarzynakozyrafoundation.pl

"Ciepło / Zimno" to poruszający projekt zrealizowany przez Fundację Kraina dzięki grantowi od fundacji Artystyczna Podróż Hestii, która w ramach programu "Czas otwarcia" wspiera interdyscyplinarne projekty artystyczne dotykające istotnych kwestii życia społecznego. "Ciepło / Zimno" wykorzystuje technologię termowizyjną do ukazania różnych aspektów miejskiej bezdomności. Artywista i streetworker Wojtek Skibicki, od siedmiu lat zaangażowany w działania z osobami w sytuacji bezdomności we wrocławskiej fundacji MiserArt oraz kurator wystawy, artysta Konrad Smoleński, wyszli od podstawowego znaku życia – ciepła ludzkiego ciała, by poruszyć całą gamę emocji, skojarzeń i realnych problemów cywilizacyjnych, którą ujawnia bliższe przyjrzenie się sytuacji osób w kryzysie bezdomności. Rozmawiamy z Wojtkiem Skibickim oraz z Agatą Kozak, prezeską warszawskiej Fundacji Kraina, gdzie wystawa wraz z bogatym programem towarzyszącym prezentowana jest do 10.12.2025. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Nagranie powstało dzięki współpracy z fundacją Artystyczna Podróż Hestii, www.artystycznapodrozhestii.pl Ilustracja: Ciepło / Zimno, fot. Wojtek Skibicki

Muzea i galerie mają nadzieję, że dzięki programom edukacyjnym, prezentującym wiedzę o działaniach artystycznych w ciekawy, angażujący sposób, spowodują większe otwarcie społeczeństwa na sztukę współczesną. W tej formule każdy, bez względu na wiek czy status społeczny jest zaproszony do udziału w swobodnej rozmowie opartej czasem na emocjach, a czasem na krytycznym myśleniu. MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, realizuje program wspierający osoby zajmujące się edukacją o sztuce. "Wspólnota doświadczenia" daje możliwość udziału w konsultacjach eksperckich, tworzy okazję do skupienia się na kluczowych zagadnieniach związanych z edukacją artystyczną, dostępnością oraz zaangażowania publiczności w kulturę. O programie "Wspólnota doświadczenia", ale także o codzienności działań wokół wystaw prezentowanych w MOCAKu, rozmawialiśmy z Magdaleną Mazik, szefową Działu Wiedzy o Sztuce tej instytucji. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Nagranie powstało we współpracy z MOCAK Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, www.mocak.pl Na zdjęciu: Wernisaż dla dzieci, MOCAK, 2025, fot. Rafał Sosin

Biennale Malarstwa Bielska Jesień już od 60 lat promuje współczesne malarstwo polskie, dając szansę na zaistnienie zarówno debiutującym, jak i doświadczonym artystom. Wśród grona wyróżnionych są m.in. Wilhelm Sasnal, Martyna Czech, Karol Palczak czy Ewa Juszkiewicz, dziś znani i uznani. Elementem wyróżniającym ten konkurs spośród innych, jest jego otwarta formuła – nie narzuca tematu, formatu, techniki i nie wyklucza. Do tegorocznej, 47. edycji nadesłano ponad trzy tysiące prac zgłoszonych przez 1005 twórców. Spośród nich jury w składzie: Dorota Buczkowska, Anna Mituś, Karol Radziszewski, Agata Smalcerz, Stach Szabłowski i Ada Piekarska, wyłoniło 120 prac 57 artystek i artystów, a Grand Prix przyznało Małgorzacie Mycek. Wybór – jak zwykle – jednych ucieszył, innych rozjuszył. Wystawę pokonkursową można oglądać w Galerii Bielskiej BWA do 11.01.2026, a my w czasie wernisażu, tuż po wręczeniu nagród rozmawialiśmy ze Stachem Szabłowskim, kuratorem, krytykiem sztuki i publicystą i przewodniczącym jury tegorocznej edycji Bielskiej Jesieni. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl

"Sposoby widzenia" to największa wystawa sztuki XX i XXI wieku, którą można oglądać w najstarszym polskim muzeum sztuki nowoczesnej, czyli Muzeum Sztuki w Łodzi. Punktem wyjścia jest "Teoria Widzenia" Władysława Strzemińskiego, jednak ekspozycja nie jest ilustracją jego tez – proponuje odczytanie twórczości artystycznej jako żywej formy dialogu i oporu, reagującej na doświadczenia współczesnego świata. Pokaz koncentruje się na fenomenie widzenia – zarówno jako biologicznej funkcji, jak i kulturowego oraz politycznego aktu. Prace artystek i artystów z obszernej kolekcji instytucji zostały pogrupowane w tematyczne rozdziały zaczerpnięte z dzieł znajdujących się w zbiorach. Wszystkie odnoszą się na różne sposoby do widzenia i niewidoczności: od wiedzy i pamięci, przez ciało, przestrzeń i emocje, po społeczne i polityczne wymiary patrzenia. Ważnym kontekstem dla pokazu są również Dary Przyjaźni – blisko sto dzieł podarowanych Muzeum w ostatnim czasie przez artystki i artystów z całego świata. O "Sposobach widzenia" rozmawiamy ze współkuratorem wystawy, a zarazem dyrektorem Muzeum Sztuki w Łodzi, Danielem Muzyczukiem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Władysław Strzemiński, rysunek do "Teorii Widzenia. Schemat powidoku oka", 1947-1950, kalka techniczna, tusz, karton, kolekcja Muzeum Sztuki w Łodzi

Komiks "Warszawa w roku 2025" autorstwa Benedykta Hertza i Aleksandra Świdwińskiego ukazał się po raz pierwszy 27 listopada 1924 roku. Jego bohaterami była para warszawskich inteligentów – Piotr z małżonką. Mężczyzna po stracie pracy i nieudanych próbach zdobycia pieniędzy, znajduje w gazecie ogłoszenie o możliwości zażycia gazu usypiającego na całe stulecie. Zdesperowana para postanawia poddać się zabiegowi, by przespać trudny czas i obudzić się sto lat później. W setną rocznicę publikacji, opowiastkę przypomina Muzeum Karykatury. Wystawa "Warszawa w roku 2025. Jak sto lat temu wyobrażano sobie przyszłość stolicy" konfrontuje wyimaginowaną przyszłość stolicy sprzed lat z motywami obecnymi w twórczości współczesnych artystów komiksu, ilustracji i rysunku satyrycznego, m.in.: Przemka Truścińskiego, Jakuba Topora, Marcina Podolca, Anny Krzoń, Edyty Kranc, Wojciecha Stefańca i Beaty Pytko. Narracje rysunkowe są tu termometrem nastrojów społecznych – oczekiwań, nadziei, ale i niepokojów. O wystawie rozmawialiśmy z jej twórcami: Michałem Olechem i Michałem Rzecznikiem. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Ilustracja: Beata Pytko, fragment komiksu prezentowanego na wystawie Warszawa w roku 2025 w Muzeum Karykatury w Warszawie

Sztuka sąsiedztwa to wydarzenie poświęcone oddolnym, lokalnym praktykom artystycznym. Tu spotykają się ci, których działania wyrastają z podwórek, krzaków, zaułków i często wciąż nie mają stałego adresu. W tym roku Forum Kulturalnych Działań Lokalnych odbędzie się we Wrocławiu już po raz czwarty, a spotkają się tu osoby i kolektywy artystyczne z całej Polski. O swoich doświadczeniach opowiedzą: Turnus na Wolskiej (Warszawa), Galeria UL (Gdańsk), Scena Supernova (Kraków), Ostatni Wolny Lokal (Kraków), BREDNIE Kolektyw (Wrocław, bez siedziby), Plenum Osób Opiekujących Się (bez siedziby), Wrocławska Inicjatywa Taneczna (Wrocław, bez siedziby), Kolektyw Hydroza (Warszawa, bez siedziby) oraz kolektyw Społem fest z Białegostoku. O korzyściach płynących z tego rodzaju spotkań rozmawiamy z Dominiką Kawalerowicz, dyrektorką Wrocławskiego Instytutu Kultury, który jest inicjatorem i organizatorem wydarzenia. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Sztuka Sąsiedztwa, Wrocław, 2024, fot. Wojciech Chrubasik, archiwum Wrocławskiego Instytutu Kultury Materiał powstał we współpracy z Wrocławskim Instytutem Kultury, https://instytutkultury.pl/

Follow thêm dự án truyện ngắn của chúng mình tại @lunglinhlaploe ​⁠ nhé! Có bao giờ cậu từng nghĩ về một phiên bản khác của chính mình đang sống một cuộc đời khác ở một hành tinh song song? Nơi những lời yêu thương chưa kịp ngỏ được cất lên, những hành động chưa kịp thực hiện được hoàn thành, nơi những điều "giá như" trở thành những lựa chọn đúng đắn, kịp thời? Mình tin rằng, mỗi trái tim đều cất giấu một câu chuyện như thế. Một mối tình, một cảm xúc, dù chỉ là thoáng qua, nhưng lại in sâu trong ký ức. Chúng mình tiếc nuối vì một khoảnh khắc chần chừ, một sự im lặng khó nói, hay chỉ đơn giản là vì chưa đúng thời điểm. Ở vũ trụ này, mình là người chưa đủ dũng cảm để nói ra, cậu ấy là người chưa đủ sẵn sàng để đón nhận. Nhưng ở một chiều không gian song song nào đó, biết đâu mình đã không giữ im lặng, và cậu ấy cũng sẽ chẳng quay lưng bước đi.Và hôm nay, hãy cùng "Vì Sao Thế Nhỉ! Radio đến với những lá thư của những mối tình còn bỏ ngỏ, những yêu thương chưa từng được cất thành lời, và cả những rung động vẫn khắc khoải đợi chờ một cái tên nhé!

Follow thêm dự án mới của chúng mình tại ​⁠ @lunglinhlaploe nhé! _________Khi còn bé, chúng mình từng mong lớn thật nhanh để rời khỏi căn nhà nhỏ… Chúng mình nghĩ, hạnh phúc là ở ngoài kia, nơi có bầu trời cao rộng, có những ước mơ lớn lao.Nhưng rồi, khi lớn lên, đi qua những tháng năm vội vã, chợt nhận ra hình như trong những khát khao ngày nhỏ, mình đã bỏ quên điều gì đó rất đỗi thân thương. Mình lại chỉ ước được bé lại, để quay trở về nhà, nơi có những niềm vui nhỏ bé, có cánh đồng xanh mê mải, cả những buổi trưa hè nằm dài trên chiếc phản gỗ mát rượi hay những lần trốn ngủ đi bắt chuồn chuồn, tắm mưa cùng lũ bạn trong tiếng cười giòn tan,...Có những điều bình thường ngày xưa, lớn lên rồi mới thấy là hạnh phúc. Thứ chúng mình nhớ nhất không chỉ là ngôi nhà với mái ngói cũ kỹ hay khu vườn rợp bóng cây, mà chính là những người đã cùng lớn lên dưới mái nhà ấy – là gia đình, là nơi bắt đầu của mọi thương yêu.Hãy cùng Vì sao thế nhỉ! Radio ngược dòng thời gian, lật mở từng trang ký ức để trở về những khoảnh khắc bình dị mà ấm áp trong ngôi nhà của mình để trân trọng hơn những điều thân thuộc, và gửi gắm lời yêu thương đến những người thân yêu trong gia đình nhé!

Xem phiên bản video:https://youtu.be/ceDBQw0Eb7I?si=Zd25ppN_HAwqR0k_ Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/@NHILE_SG để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

- Trong mùa mưa lũ khắc nghiệt ở vùng cao Tây Bắc, thông tin trên sóng phát thanh đã đồng hành với người dân ở những vùng thường xuyên chịu ảnh hưởng thiên tai, ngập lụt, sạt lở, lũ quét... Đặc biệt là vào những thời điểm mưa lũ tàn phá, chia cắt nhiều xã, bản, sóng điện thoại, mạng internet gián đoạn, mất kết nối... riêng phát thanh vẫn đến được với bà con. Chủ đề : bão lũ, nghe đài --- Support this podcast: https://podcasters.spotify.com/pod/show/vov1tintuc/support

Xem phiên bản video: https://youtu.be/b4tnh953S70?si=GDGmAtbxKZy7R7T9 Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/@NHILE_SG để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

Xem phiên bản video: https://youtu.be/9npZB2VpTlw?si=ZFR4nMeKOACIOFXP Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/@NHILE_SG để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

Xem phiên bản video: https://youtu.be/4pol5bQWZ9U?si=GTcWiTJmsNq4oVQy Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/@NHILE_SG để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

Jonathan and Daryl discuss Kansas City's readiness for Royals-Guardians and WNBA players taking cheap shots and commenting on Caitlin Clark. 

Xem phiên bản video:https://youtu.be/vRZOxLCfHtA?si=0lphjcLQLkJ8ZKVm Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/c/NHILELifecoach để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

Xem phiên bản video:https://youtu.be/dm3oMZP0J5k?si=jt6x2yHuh-uNpYKS Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/c/NHILELifecoach để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

Xem phiên bản video: https://youtu.be/SeTvLA5mqXY?feature=shared Nhi Le Podcast cảm ơn bạn đã dành thời gian lắng nghe Theo dõi Fanpage tại https://www.facebook.com/AnneNhiLe và Subscribe kênh Youtube NHI LE https://www.youtube.com/c/NHILELifecoach để xem và cập nhật các kiến thức mới mỗi ngày

January 4th, 2024 Donnie was a guest on a Washington D.C. sports radio station ahead of the Cowboys-Commanders on Sunday, and the gang review his performance. Follow us on Facebook, Instagram and X Listen to past episodes on The Ticket's Website And follow The Ticket Top 10 on Apple, Spotify or Amazon MusicSee omnystudio.com/listener for privacy information.