POPULARITY
Categories
Hay películas que no son necesariamente las mejores, pero sí las nuestras. Las que vemos una y otra vez. Las que nos devuelven a una época, a una persona o a una versión antigua de nosotros mismos. Hoy hacemos nuestra particular lista de esas “películas refugio” del siglo XXI con Meriidiano, actriz, divulgadora de cine y creadora del podcast ‘Una de las Nuestras'. Un episodio sobre cine, memoria y ese extraño placer de saber exactamente lo que va a pasar y aun así querer volver.
====================================================SUSCRIBETEhttps://www.youtube.com/channel/UCNpffyr-7_zP1x1lS89ByaQ?sub_confirmation=1==================================================== DEVOCIÓN MATUTINA PARA ADOLESCENTES 2026“LA VUELTA AL MUNDO EN 365 DIAS”Narrado por: Mone MuñozDesde: Buenos Aires, ArgentinaUna cortesía de DR'Ministries y Canaan Seventh-Day Adventist Church27 de Febrero101%«TODO LO QUE HAGAS, HAZLO BIEN» (ECLESIASTÉS 9:10).Durante muchos años, el título de «edificio más alto del mundo» estuvo en manos de la ciudad de Taipéi, en la isla de Taiwán. La enorme torre de acero y vidrio en forma de escalones encastrados impresiona a cualquiera que se acerque a esa megaconstrucción. Obviamente, la mayor adrenalina se consigue al subir en el ascensor a 62 km por hora hasta el último piso, nivel 101, que corresponde al piso 106. Después de «levitar» por 30 segundos hasta el «techo del mundo», como denominaron a su mirador, la visión desde allí arriba sorprende.¿Sabes cuál es el nombre de este edificio? Taipei 101. ¿Y por qué? En primer lugar, para homenajear la informatización del siglo XXI y la llegada del código binario, el sistema de representación de datos que utiliza los números 0 y 1 para representar información en computadoras y dispositivos electrónicos. Pero la segunda razón es la más interesante: los taiwaneses querían mostrarle al mundo que el 100% no es suficiente, sino que es necesario dar y ser más que eso. Por eso usaron el número 101, de 101 %.¿Has pensado en eso? La superación ya no consiste en dar «solamente» lo máximo; ha pasado a ser más que eso. Cuando la búsqueda de la excelencia sobrepasa los límites conocidos, es necesario aventurarse más en el terreno de lo desconocido. De otra manera, nunca se habrían inventado la lámpara eléctrica y el avión, ni tampoco se habría llegado a la Luna. Las grandes conquistas de la inteligencia humana siempre pidieron más que lo obvio; exigían osadía creativa. Y tú también puedes hacer más.¿Y si decides hacer de manera diferente lo que todo el mundo hace igual? ¿Para qué ser alfombra de las mayorías siempre con la misma? monotonía? Dios busca y necesita muchachos y muchachas como José, David, Ester y Timoteo. Este planeta carece de personas valientes capaces de romper las cadenas del miedo y tomar riesgos con la confianza puesta en el cielo.Los más grandes pagarían por algo que tú tienes gratis: la oportunidad. El problema es que pase el tiempo y desperdicies la oportunidad exclusiva de ser y dar el 101 %. ¿Y si inventamos algo en lo que nadie pensó? ¿Y si observamos más las cosas increíbles y bloqueamos las influencias de la pereza? Serás más si Jesús es tu todo y llegarás más lejos si estás cerca de Dios, la Biblia y las personas buenas.¿Quién sabe si, al leer estas palabras, surge alguien que sea 101 %? O mejor: ¡olvídate de Taiwán y sé un 102 %! Tu generación te lo agradecerá.
¿Qué pasa cuando juntas a Gustavo Adolfo Bécquer, el “jovenlandés” de TikTok, un aula llena de adolescentes diciendo “lit, bro” y una profesora que responde con un épico “cero unidades de persona”?Pues pasa este episodio.En “Gustavo” viajamos del romanticismo del siglo XIX al cringe del siglo XXI sin escalas. Partimos de una versión actualizada y viral de ¿Qué es poesía? para reflexionar —con humor y mucha ironía— sobre cómo cambia el lenguaje, cómo se apropian las generaciones de las palabras y qué ocurre cuando la literatura clásica se cruza con el random, el full cringe y el peck.Hablamos de:
Con motivo de la publicación del nuevo libro del equipo referente en análisis internacional El Orden Mundial, titulado Las fuerzas que mueven el mundo, celebramos en el Espacio Fundación Telefónica un encuentro dedicado a comprender los grandes hitos que han marcado el siglo XXI. #LasFuerzasQueMuevenElMundo Mas información en: https://espacio.fundaciontelefonica.com/evento/las-fuerzas-que-mueven-el-mundo-encuentro-con-el-orden-mundial/ Un nuevo espacio para una nueva cultura: visita el Espacio Fundación Telefónica en pleno corazón de Madrid, en la calle Fuencarral 3. Visítanos y síguenos en: Web: https://espacio.fundaciontelefonica.com/ Twitter: https://twitter.com/EspacioFTef Facebook:https://www.facebook.com/espaciofundaciontef Instagram:https://www.instagram.com/espacioftef/ YouTube: https://www.youtube.com/user/CulturaSiglo21
Directo MARCA Asturias con Pablo Guisasola desde El Leonés Actualidad del Real Sporting de Gijón con Borja Fernández. Escuchamos a Corredera. Sección cuando fuimos los mejores. Cote y Canella los mejores laterales del siglo XXI. Actualidad del Real Oviedo con Gabriel Gallego. Tertulia azul con Joaquín Alonso y Jerkan. Además, toda la actualidad del deporte asturiano
En este reporte especial de la UIAD, desglosamos la crisis diplomática desatada por el proyecto de fibra óptica Chile-China Express. Revelamos cómo el gobierno de EE. UU. ha escalado la presión mediante la revocación de visas a altos funcionarios chilenos, el uso del programa Visa Waiver como moneda de cambio y la lucha silenciosa por el control de los datos y el sistema financiero BricksPay. No es solo tecnología; es la lucha por quién controlará los "peajes" de la economía digital del siglo XXI.Conviértete en un supporter de este podcast: https://www.spreaker.com/podcast/informe-chile--4167430/support.Este episodio incluye contenido generado por IA.
Quatre ans depuis ce 24 février 2022, quand le fracas des bombes a réveillé un continent qui pensait la guerre d'invasion appartenait au passé. Depuis, des villes détruites, des millions de vies bouleversées, des équilibres géopolitiques redessinés et une guerre qui s'est installée dans la durée. Le conflit russo-ukrainien est au cœur du podcast du jour. Où en sont les négociations de paix ? Où en est la ligne de front ? Le champ de bataille ukrainien est-il le Verdun du XXI ème siècle ? On va poser toutes ces questions à Philippe Regnier, journaliste au pôle International.« À propos », c'est notre sélection de l'actualité, du lundi au vendredi dès 5 heures sur Le Soir et votre plateforme de podcasts préférée. Retrouvez tous les podcasts du journal « Le Soir » sur https://podcasts.lesoir.be
Donoszenie na Polskę, proszenie UE o interwencję, przesyłanie kompromatów na premiera, podlizywanie się Donaldowi Trumpowi... Politycy PiS-u w ciągu ostatnich trzech lat udowodnili wielokrotnie, że reprezentują prawicę serwilistyczną. I tak też było w ostatnich dniach, przy interwencji ambasadora USA. To, że nie lubi się Włodzimierza Czarzastego, nie ma tu żadnego znaczenia, gdyż w tym sporze nie reprezentował on siebie, tylko całe państwo. PiS może i jest opozycją, ale głównie wobec własnego państwa. Tymczasem Polska to coś więcej niż logo ulubionej partii.
Quatre ans depuis ce 24 février 2022, quand le fracas des bombes a réveillé un continent qui pensait la guerre d'invasion appartenait au passé. Depuis, des villes détruites, des millions de vies bouleversées, des équilibres géopolitiques redessinés et une guerre qui s'est installée dans la durée. Le conflit russo-ukrainien est au cœur du podcast du jour. Où en sont les négociations de paix ? Où en est la ligne de front ? Le champ de bataille ukrainien est-il le Verdun du XXIème siècle ? On va poser toutes ces questions à Philippe Regnier, journaliste au pôle International.« À propos », c'est notre sélection de l'actualité, du lundi au vendredi dès 5 heures sur Le Soir et votre plateforme de podcasts préférée. Retrouvez tous les podcasts du journal « Le Soir » sur https://podcasts.lesoir.be
Trudno było wstać z tego czerwonego fotela, gdy w sali kinowej powoli zapalono światła, a wokół dało się słyszeć tylko zbiorowe, ciche pociąganie nosem, jak nad grobem bohatera ludzkości. Ten film, mimo że traktuje przecież o wielkim dzierżycielu pióra, nie przytłacza nas słowami. Szum lasu, skrzypiąca podłoga na surowym, angielskim poddaszu, ostrzenie stępiałego pióra, płacz dziecka, żona głaszcząca po włosach i emocje, wyrażane urwanymi półsłówkami, westchnieniami, krzykami, szeptami – całą tę scenografię przykrywa tren Fortynbrasa.
W sprzedaży jest wciąż 33. numer „Polityki Narodowej”, którego tematem jest Idea Piastowska. Jednym z najważniejszych zagadnień poruszanych w numerze są Ziemie Zachodnie.
Jaka będzie wyglądać Polska i świat przyszłości? W jakim otoczeniu geopolitycznym, gospodarczym i społecznym będą wychowywać się następne pokolenia Polaków? Wreszcie, z jakim stanem środowiska naturalnego i klimatu będziemy musieli sobie radzić jako ludzkość? Czy będzie to świat cyfrowej dyktatury roboludzi, „podrasowanych” przez genetyczny dobór i implanty mózgowe zwiększające nasze zdolności? A może, idąc za myślą prof. Zybertowicza, powszechne stanie się moratorium technologiczne, spowalniające rozwój technologii, z uwagi na rozdźwięk pomiędzy jego tempem a możliwościami dostosowawczymi gatunku ludzkiego i potęgującymi się wątpliwościami etycznymi?
La categoría del bienestar incluyendo salud física, bienestar emocional y longevidad está emergiendo como uno de los factores más influyentes en las decisiones de inversión inmobiliaria del siglo XXI. La tendencia wellness ha superado su estigma de concepto difuso para convertirse en una disciplina integral que moldea cómo se diseñan, construyen y valoran los espacios habitables.Desde viviendas residenciales que optimizan la salud de sus habitantes hasta hoteles que redefinen la experiencia de descanso y prevención, el bienestar está transformando el valor inmobiliario. Esta nueva categoría no solo responde a la demanda de los consumidores modernos, sino que también posiciona al sector como un actor clave en la promoción de estilos de vida saludables y la prevención de enfermedades a través del entorno construido.
Habita este bosque la necesidad de aclarar ideas y hechos que, tal vez, es difícil dar por veraces y, especialmente, por razonables, si atendemos al paradigma oficial, politizado, publicitado, impuesto, diría yo, como pensamiento único. Cuando parece que el mundo se está viniendo abajo del todo, es preciso revisar la historia de las coincidencias, ésas que cíclicamente preceden a los conflictos más graves, para situar las culpas y l@s culpables en la cara visible de las responsabilidades. Sin duda, las invasiones, genocidios, guerras y la impunidad del ICE (Immigration and Customs Enforcement de Estados Unidos) están cambiando el rumbo de las políticas nacionales y la política internacional y provocando la respuesta de las sociedades ciudadanas. Por eso hoy, nos regalamos un gran pensamiento emboscado con Joaquín Araújo, que ha vivido y reflexionado en sus respectivos presentes sobre muchas, muchas guerras y despropósitos del siglo XX y XXI. Joaquín nos remite a Giner de los Ríos, por amor a las cosas morales, y nos ayuda a diagnosticar los modelos básicos imperantes. Durante la conversación, hitos importantes a traer al presente: los hippies, los yippies, el do it, la guerra del Vietnam, las guerras de antes y después de Vietnam, los pacifistas, los nuevos ecopacifistas…En fin, seguro que es el principio de una gran amistad con la necesidad de entender, que saciaremos a lo largo de otros programas.Hoy sabremos cómo les va Ana y Edurne de Biela y Tierra en su gran aventura. Raúl Alcanduerca nos traslada al universo nidal que esconden los carrizos. Club de la Hojarasca: Isabel Ruíz Lara, Arturo Martín Lafuente y Marta Iraeta. Especialmente, gracias a Álvaro Soto y Luis de Andrés del Pozo por su ayuda en la elaboración de este programa. Y ahora unámonos, alcemos la voz, signifiquémonos, encontremos el modo de contestar pero eso sí, trabajando con amor profundo y consciencia en la utopía de un mundo más verde, más justo y sencillo, repleto de la dignidad del otro, sin duda, territorio conmovido…¡Arriba las ramas!HT: #DesordenMundialRadio3Escuchar audio
Generación XY continúa recordando lo mejor de finales de los años 70, los 80, los 90 y los primeros años del siglo XXI. Esta semana hablaremos de: - Acción Mutante: La primera película de Alex de la Iglesia - Las Aventuras del Joven Indiana Jones, una serie de aventuras basada en el mítico personaje - La Máquina del Tiempo de María Berzal nos ayudará a recordar a nuestras primeras mascotas - El Tocata de Orlando Montoro nos hablará de Los Chunguitos Y como siempre en algún momento del programa llegará el concurso de la melodía revival
====================================================SUSCRIBETEhttps://www.youtube.com/channel/UCNpffyr-7_zP1x1lS89ByaQ?sub_confirmation=1==================================================== LECCIÓN DE ESCUELA SABÁTICA I TRIMESTRE DEL 2026Narrado por: Eddie RodriguezDesde: Guatemala, GuatemalaUna cortesía de DR'Ministries y Canaan Seventh-Day Adventist ChurchDOMINGO 22 DE FEBRERORECONCILIADOS DE MALAS OBRAS Lee Colosenses 1:21, 22. ¿A qué se refiere Pablo cuando habla del alejamiento y la enemistad con Dios? ¿Cuál es el resultado final esperado de la muerte de Cristo (ver también Efe. 5:27)? Pablo es consistente en su retrato desfavorable de la humanidad, al menos de la que está alejada de la justicia de Cristo. Hoy, casi dos mil años después, nadie podría cuestionar esa percepción. Alguien dijo en cierta ocasión que la única doctrina cristiana que no necesita ser aceptada por fe es la de la pecaminosidad de la humanidad. No obstante, y a pesar de nuestra maldad, Dios ha tomado la iniciativa de reconciliarnos con él desde la aparición misma del pecado en el mundo. Dios ha obrado desde el principio para resolver el problema del pecado, aunque la solución solo se encontraba en su propia muerte en la Cruz. En el Edén, Dios preguntó a Adán, la obra maestra de su Creación: “¿Dónde estás?” (Gén. 3:9). Y hoy sigue buscando a su única oveja perdida: nosotros. Nos busca uno por uno. Tiene un plan perfecto para alcanzarnos: aplica la promesa del evangelio en ciernes que aparece ya en Génesis 3:15 al poner enemistad entre nosotros y Satanás. El evangelio es convertido a veces en algo tan complicado y teórico que tiene poco significado práctico para la vida del siglo XXI. Por el contrario, es muy sencillo y directo. El evangelio consta de tres partes: 1. Jesús vino y murió por nuestros pecados pues somos incapaces de salvarnos a nosotros mismos (ver Rom. 5:6-8).2. Al aceptar su muerte como nuestro Sustituto, somos justificados y liberados de la condenación del pecado mediante la fe, el arrepentimiento y el bautismo (ver Rom. 5:9-11; 6:6, 7).3. La vida del cristiano que ha sido justificado por la fe en el sacrificio vicario de Cristo es el resultado de su unidad con Cristo, de su poder recreador y de la presencia del Espíritu Santo en nosotros (ver 2 Cor. 5:17-21; Gál. 2:20). Estas tres experiencias no ocurren necesariamente de forma separada, sino que pueden darse simultáneamente cuando aceptamos a Jesús, y pueden ser renovadas diariamente al entregarnos a él cada mañana. Independientemente de cómo haya experimentado cada persona la obra salvadora de Cristo en su vida, el fundamento descansa siempre sobre la muerte de Jesús. Debemos volver siempre a ella. Cuando evalúas tu carácter y lo más íntimo de tu ser, ¿qué te dice lo que ves acerca de tu necesidad de la Cruz?
¿Es cierto que los ricos son cada vez más ricos? Analizamos los datos que demuestran que vivimos en una sociedad cada vez más igualitaria. ¿Es mala la desigualdad? Pues no está tan claro. Como decía un famoso economista, "nadie murió de desigualdad, pero mucho sí han muerto de pobreza". Sin embargo, a pesar de esta evidencia, durante las últimas tres décadas, el debate económico en Europa ha desplazado su foco de atención desde la lucha contra la pobreza hacia la denuncia de una supuesta desigualdad creciente. Este giro discursivo, alimentado por tesis como las de Thomas Piketty (en su famoso libro, El capital en el siglo XXI), sostiene que el capitalismo tiende de forma inevitable a concentrar la riqueza en unas pocas manos. Algo que es peligroso por la tensión social que se genera y porque daña el crecimiento a medio y largo plazo. El problema es que no es cierto. Es decir, no discutimos aquí si la desigualdad es buena o mala. O si tiene los efectos que asegura Piketty. Lo que decimos que no es cierto es que vivamos en una época de creciente desigualdad. En realidad, los datos históricos y las nuevas investigaciones académicas, como la del economista sueco Daniel Waldenström en su libro Más ricos y más iguales (Deusto), que acaba de publicarse en España, contradicen esta narrativa. Las sociedades actuales no solo son más ricas, sino también más igualitarias en casi cualquier variable que analicemos. De hecho, como nos explican Nuria Richart y Domingo Soriano en el episodio de esta semana de Economía Para Quedarte Sin Amigos, el análisis de las métricas de bienestar revela una convergencia sin precedentes entre las distintas clases sociales. Si se observan indicadores como la alfabetización, la esperanza de vida, el consumo o incluso la estatura media —estrechamente ligada a la nutrición—, las brechas que separaban a ricos y pobres hace un siglo se han reducido drásticamente. Mientras que en la Inglaterra de finales del siglo XIX la mortalidad infantil afectaba el doble a las familias humildes que a las pudientes, hoy esa diferencia es prácticamente nula. Esta igualación real en las condiciones de vida es el resultado de un proceso de creación de riqueza que ha permitido a las mayorías sociales acceder a estándares de consumo y salud antes reservados a una élite mínima.Música Esta semana, la protagonista de nuestra selección musical es Joe Crepúsculo. Y estos son los temas que hemos escuchado: "La canción de tu vida" "Toda esta energía" "Música para adultos" "Tus cosas buenas"
Tegoroczna Monachijska Konferencja Bezpieczeństwa odbywała się w atmosferze wyraźnego napięcia. W Europie coraz częściej powraca pytanie, czy Stany Zjednoczone rzeczywiście pozostaną trwałym gwarantem bezpieczeństwa kontynentu. Dyskusje o możliwym ograniczeniu amerykańskiej obecności, o europejskich zdolnościach odstraszania czy o relacjach z Chinami przestały być tematem akademickiej debaty, stając się realnym elementem polityki.
Mesterterv #16Pénteken újra képernyőn a Mesterterv, ahol Kereki Gergő, a Mandiner.hu főszerkesztője, Mráz Ágoston Sámuel, a Nézőpont Intézet vezetője, és G. Fodor Gábor, a XXI. Század Intézet stratégiai igazgatója, a Magyar Nemzet főmunkatársa elemzik a hét legfontosabb politikai eseményeit. Hogyan folytatódik Magyar Péter drogos bulibotránya? Kikkel és miről tárgyalt Magyar Péter Münchenben? Vajon tudott arról a Tisza elnöke, hogy Ukrajna a Barátság olajvezeték leállítására készül? Mi Orbán Viktor évértékelőjének üzenete? Összezár a Shell, az Erste és Brüsszel az ukránok mögött, Trump és Rubio viszont felsorakozott a miniszterelnök mellé. Mi lesz ebből? A szakértők minden kérdésre választ keresnek, és a számok mögött elemezzük a Fidesz és a Tisza 2026-os győzelmi stratégiáját, mestertervét.Műsorvezető: Kereki GergőA műsor vendégei: Mráz Ágoston Sámuel, G.Fodor GáborFelelős szerkesztő: Gyürky Enikő
La economía estudia la asignación de unos recursos escasos y en la resolución de este problema ético, la filosofía es de mayor utilidad que las matemáticas. María Blanco quiere saber cómo se ha estudiado la economía a lo largo de los siglos. Esta ciencia se matematizó en la segunda mitad del siglo XX por culpa de Paul Samuelson, quien representaría mediante complejas ecuaciones las funciones de la oferta y la demanda. No siempre fue este el método de estudio, los primeros economistas se asemejaban más a los filósofos. Antes de escribir La riqueza de las naciones, Adam Smith había publicado La teoría de los sentimientos morales, un tratado sobre la moral. Por suerte, todo río regresa a su cauce. La economía del siglo XXI será filosófica, no matemática.Kapital es posible gracias a sus colaboradores:Thenomba. La escuela que te hará encontrar tu propósito.Thenomba es la escuela que te prepara para encontrar un propósito, no un trabajo.Me han hecho embajador del máster y puedo ofrecerte un descuento especial en el precio. Si quieres matricularte, utiliza el código KAPITAL20 para llevarte una rebaja del 20%. 42 oyentes de este podcast ya utilizaron el código en la exitosa edición de diciembre. Si te preguntas si esto encaja contigo, te recomiendo simplemente escuchar los episodios de hace unas semanas con Higinio Marín y Ricardo Piñero. Higinio y Ricardo son dos de los profesores del máster y esas dos entrevistas reflejan la vocación humanista de su programa. Si resuenan en tu cabeza algunas de las ideas de esas conversaciones, entonces Thenomba es para ti.Patrocina Kapital. Toda la información en este link.Índice:0:32 Un empresario paga costes antes de conocer beneficios.8:18 Valor contraintuitivo de Mercadona.14:23 Compañía de las Indias Orientales.21:04 Todos somos empresarios.32:24 Economistas con vidas de película.39:55 Batalla de gallos entre Keynes y Hayek.46:46 Innecesaria matematización de la economía.49:50 Las movidas de Veblen.54:02 Académicos multidisciplinares.1:06:20 ¿Es un historiador optimista sobre el futuro?1:15:54 Escuela de Salamanca.1:24:04 Solo los judíos podían prestar con interés.1:29:43 Tigres, leones, todos quieren ser los campeones.1:38:26 Es más fácil contar pobres que contar ricos.Apuntes:La riqueza de las naciones. Adam Smith.La teoría de los sentimientos morales. Adam Smith.Risk, uncertainty and profit. Frank Knight.The capitalist and the entrepreneur. Peter Klein.Start-up nation. Dan Senor & Saul Singer.Tratado de economia politica. Jean Baptiste Say.La acción humana. Ludwig von Mises.Teoría general de la ocupación, el interés y el dinero. John Maynard Keynes.Principios de economía política y tributación. David Ricardo.Hacia la estación de Finlandia. Edmund Wilson.Teoría de la clase ociosa. Thorstein Veblen.Economical writing. Deirdre McCloskey.Armonías económicas. Frédéric Bastiat.Bastiat as an economist. María Blanco & Carlos Rodríguez Braun.
🔴 EN VIVO:¿Fue solo un show de medio tiempo o presenciamos la liturgia más grande del siglo XXI? En este programa de Misterio3, Salvador y Mónica desglosan, cuadro por cuadro, la simbología oculta del Super Bowl LX. Desde la frecuencia de 18.9 Hz detectada en los comerciales hasta el significado masónico del blazer 64. Analizamos la agenda geopolítica del Nuevo Orden Mundial, el ritual de iniciación entre Lady Gaga y Bad Bunny, y el mensaje cifrado del "Apagón" que nos prepara para un 2026 convulso. #Terror #SuperBowlLX #Misterio3 #Rituales #Conspiración #PodcastEnVivo #NWO Emisión: 19/02/2026 Temporada 12 Episodio 04 Conviértete en miembro de este canal para disfrutar de ventajas: https://www.youtube.com/channel/UCovCkTauWfbvVYKbYjAYw1w/join Gracias por Suscribirte: https://www.youtube.com/user/recetarioelajo?sub_confirmation=1 Follow en Twitter: https://x.com/recetarioelajo Like en FB:https://www.facebook.com/recetarioelajo/ WEB: http://www.elajoproducciones.com Podcast Ivoox: https://go.ivoox.com/sq/2458 Ajófono:(+52) 56.100.56.1.56 (MX) Ajomail: elajo.producciones@gmail.com #Misterio3 Animación Intro El Ajo Producciones: Cortesía El Último Escriba Animación Intro Misterio 3: Cortesía El Último Escriba Animación Intraterreno: Cortesía El Último Escriba Música Fondo: Kevin Macleod https://incompetech.com/music/royalty-free/ Copyright Disclaimer! Title 17, US Code (Sections 107-118 of the copyright law, Act 1976): All media in this video is used for purpose of review & commentary under terms of fair use. All footage, & images used belong to their respective companies. Fair use is a use permitted by copyright statute that might otherwise be infringing. ***** Enlaces de Interés ***** Anacrónico ¡Ya Disponible! : https://a.co/d/8Z5OABJ PODCAST Dante: https://www.youtube.com/watch?v=rZkE2IKIJVc Dante Vanzetti spotify: https://open.spotify.com/artist/08MlOZSrQ6psjZbZWEVCgH?si=j6fSsfBATw-HwwjInMyOCg Dante Vanzetti YT: https://youtu.be/N8BJxFrRbGQ?si=ACbIH2GEOQoVzbkK Yasfer Cuadrante Mágico: https://yasferlvx.wixsite.com/arcano-obscuro-radio Marcos Urbex: https://youtube.com/@markoz320?si=qH2JyDW1gX2ohDH_ Mónica Canal Misterio: https://youtube.com/@proyectoguionenblancomiste3209?si=xt2T2iYtlIlwag-f Canal Vladimir Chargoy: https://www.youtube.com/@vladimirchargoy1711
Co naprawdę tracimy, gdy znika kultura materialna i instytucje podtrzymujące ciągłość cywilizacyjną? Dlaczego grabież kultury jest stratą równie dotkliwą, jak zniszczenia materialne? W drugim odcinku cyklu „Kakogenika” temat przesuwa się ze strat biologicznych i likwidacji elit na uszczuplenie polskiego kapitału kulturowego: grabieże księgozbiorów, rabunek prywatnych kolekcji, niszczenie dworów, bibliotek, muzeów i archiwów. Wojciech Lizak pokazuje, że ten proces trwa od stuleci. Od najazdów XVII wieku, przez konfiskaty i sekularyzacje w zaborach, aż po apogeum podczas II wojny światowej, gdy grabież kultury została w praktyce usankcjonowana zarówno w III Rzeszy, jak i w ZSRR. Cykl „Kakogenika” prowadzi dla Państwa Wojciech Lizak - doktor nauk humanistycznych, historyk, od 1997 roku prowadzi Antykwariat "Wu-eL" w Szczecinie. Współautor audycji radiowych i autor książek, m.in. „Kakogenika. Wprowadzenie”, ktorą można nabyć pod poniższym linkiem: https://allegro.pl/produkt/kakogenika-wojciech-lizak-316b0906-449f-4e2b-87b0-2d1abac46700?offerId=15020374560
Pour son premier roman, Raphaël Baud s'est inspiré de faits réels pour nous relater l'histoire méconnue de George Psalmanazar, un imposteur de génie du XVIIIè siècle qui parvint à berner tout le monde en se faisant passer pour un Japonais, allant même jusqu'à publier un traité sur l'île de Formose (aujourd'hui Taïwan) en y inventant une grammaire et des coutumes purement fictives. Petit, Raphaël Baud a inventé sa propre langue avec son frère. Et c'est justement cette passion pour la cryptophasie (la science des langages secrets parlés et/ou écrits par un petit nombre de personnes) qui a mené l'auteur français à s'intéresser au curieux personnage de George Psalmanazar. Mais Psalmanazar, d'origine française, lui, est allé encore plus loin que Baud : il n'a pas juste inventé une langue, il s'est inventé une vie. Une vie de « païen nippon » visitant la France et l'Europe au XVIIIè siècle. Un mensonge total qui a permis au prétendu Formosan d'origine japonaise de goûter aux luxes de la bourgeoisie de l'époque et notamment à ceux de la haute société britannique. Est-ce que l'invention, c'est du mensonge ? - Raphaël Baud Pour nous empreindre au maximum de cette histoire ô combien loufoque mais pourtant vraie, Raphaël Baud a décidé de jouer à fond la carte de l'imposture, allant même jusqu'à mentir sur sa propre vie dans le prologue. Et, pour encore plus de réalisme, l'écrivain haut-saônois s'est également efforcé à narrer son tout premier roman dans un style d'écriture proche de celui du XVIIIè siècle. Mais rassurez-vous, cet ouvrage entre fiction et réalité est tout à fait compréhensible pour un lecteur du XXIè siècle et nous raconte surtout une histoire vraie à dormir debout ! Invité : Raphaël Baud, auteur de Psalmanaazaar, paru aux éditions Les Belles Lettres. Programmation musicale : L'artiste Nina Uzan et son titre Charade.
Pour son premier roman, Raphaël Baud s'est inspiré de faits réels pour nous relater l'histoire méconnue de George Psalmanazar, un imposteur de génie du XVIIIè siècle qui parvint à berner tout le monde en se faisant passer pour un Japonais, allant même jusqu'à publier un traité sur l'île de Formose (aujourd'hui Taïwan) en y inventant une grammaire et des coutumes purement fictives. Petit, Raphaël Baud a inventé sa propre langue avec son frère. Et c'est justement cette passion pour la cryptophasie (la science des langages secrets parlés et/ou écrits par un petit nombre de personnes) qui a mené l'auteur français à s'intéresser au curieux personnage de George Psalmanazar. Mais Psalmanazar, d'origine française, lui, est allé encore plus loin que Baud : il n'a pas juste inventé une langue, il s'est inventé une vie. Une vie de « païen nippon » visitant la France et l'Europe au XVIIIè siècle. Un mensonge total qui a permis au prétendu Formosan d'origine japonaise de goûter aux luxes de la bourgeoisie de l'époque et notamment à ceux de la haute société britannique. Est-ce que l'invention, c'est du mensonge ? - Raphaël Baud Pour nous empreindre au maximum de cette histoire ô combien loufoque mais pourtant vraie, Raphaël Baud a décidé de jouer à fond la carte de l'imposture, allant même jusqu'à mentir sur sa propre vie dans le prologue. Et, pour encore plus de réalisme, l'écrivain haut-saônois s'est également efforcé à narrer son tout premier roman dans un style d'écriture proche de celui du XVIIIè siècle. Mais rassurez-vous, cet ouvrage entre fiction et réalité est tout à fait compréhensible pour un lecteur du XXIè siècle et nous raconte surtout une histoire vraie à dormir debout ! Invité : Raphaël Baud, auteur de Psalmanaazaar, paru aux éditions Les Belles Lettres. Programmation musicale : L'artiste Nina Uzan et son titre Charade.
Carla Matos hoy nos desvela por qué los datos son el oro del siglo XXI con el profesor Juan Manuel López Zafra. ¡No te lo pierdas!
No novo episódio do Linhas Cruzadas, Andresa Boni e Luiz Felipe Pondé encaram um personagem bem conhecido do nosso dia a dia: o fanático. Aquele que não discute, não escuta e não duvida — só repete, compartilha e ataca. O fanatismo, que antes vivia nos templos, hoje mora nos stories, nos grupos de whatsapp e nos perfis que transformam opinião em dogma.Da Roma Antiga, onde o fanático era visto como alguém tomado pelos deuses, ao Iluminismo de Voltaire, que chamou isso de “doença do espírito”, a conversa chega ao século XXI: redes sociais, gurus digitais, política polarizada e algoritmos que premiam certezas absolutas e punem a dúvida.Será que o fanático tem medo de pensar sozinho? E o que ele ganha quando se dissolve na massa — likes, pertencimento, sensação de sentido?Uma discussão que atravessa a política, a religião, a internet… e, muitas vezes, a gente mesmo.Não perca, quinta-feira, a partir das 22h30, na TV Cultura
"Una vez que lo sabes, ya no hay vuelta atrás". ¿Puede una idea ser un virus? En este episodio, Manny León nos sumerge en la oscuridad de LessWrong para desenterrar el Basilisco de Roko: la teoría que afirma que una IA todopoderosa del futuro está observando quién la ayudó a nacer... y quién no. Exploramos la delgada línea entre la ciencia ficción y el pánico real de los hombres más poderosos de la tecnología. Si creías que los algoritmos de hoy eran intrusivos, espera a conocer al "Dios Digital" que podría estar creando una simulación de ti para cobrarte tus deudas. ¿Es una locura colectiva o la apuesta más lógica del siglo XXI? Dale play... si te atreves a entrar en la lista. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
Paypal: https://www.paypal.com/paypalme/editorialtpv El día de hoy hablaremos sobre el libro "Siguiendo a Dios de todo corazón", por Joel Beeke y Michael Reeves. Ver aquí: https://teologiaparavivir.com/beeke-siguiendo-a-dios-de-todo-corazon/ Video: https://youtu.be/slJCDFSyxkY PPT: https://teologiaparavivir.com/wp-content/uploads/2026/02/Silencio_y_Fuego_El_Legado_Puritano.pdf ¿Qué tienen en común un antiguo espía hebreo llamado Caleb y un grupo de pastores ingleses del siglo XVII? En este episodio, nos adentramos en las páginas de "Siguiendo a Dios de todo corazón: Una Introducción a los Puritanos", una obra monumental de los historiadores Joel R. Beeke y Michael Reeves. Descubriremos por qué los puritanos, a menudo malinterpretados como aguafiestas austeros, fueron en realidad "Calebs" espirituales: hombres y mujeres que vivieron con una pasión incandescente por seguir a Dios "plenamente", sin reservas ni concesiones. Acompáñanos en un viaje fascinante a través de la historia y la teología para entender cómo este movimiento buscó reformar no solo la iglesia, sino la vida cotidiana, el matrimonio y el trabajo. Exploraremos su profunda teología trinitaria, su devoción centrada en Cristo y su insistencia en una piedad práctica que abarca desde la predicación poderosa hasta la intimidad de la oración secreta. Beeke y Reeves nos desafían a mirar más allá de los estereotipos y a encontrar en los puritanos a mentores espirituales para el siglo XXI. ¿Es posible vivir hoy con la misma intensidad, consistencia y sacrificio que Caleb y los puritanos? ¿Cómo puede su visión de la "vida en el Espíritu" transformar nuestra propia caminata con Dios? Este episodio no es solo una lección de historia; es una invitación a recuperar una herencia olvidada y a encender una llama de devoción que consuma todo temor y tibieza. Prepárate para ser desafiado, inspirado y, sobre todo, llamado a seguir a Dios de todo corazón.
Solemos asociar las listas de espera con objetos de lujo extremo o superdeportivos de edición limitada. Sin embargo, la historia del automóvil nos revela una realidad muy distinta: en muchas ocasiones, el coche más deseado no ha sido el que más corre, sino aquel que simplemente no se podía fabricar al ritmo que la sociedad lo necesitaba. Desde la necesidad más básica de movilidad hasta el consumo impulsivo, hoy recorremos las historias de aquellos vehículos que agotaron la paciencia de generaciones enteras. La estafa del sueño alemán: El KdF-Wagen (1938) Antes de que el mundo lo conociera como el Volkswagen Escarabajo, nació como el KdF-Wagen. El gobierno nazi ideó un sistema de ahorro mediante el cual los obreros pegaban sellos de 5 marcos en una cartilla semanal. La promesa era sencilla: al completar el pago de 990 marcos, recibirían su vehículo. Utilidad social frente al dinero: Citroën 2CV (1948) Tras la Segunda Guerra Mundial, Francia necesitaba moverse. El Citroën 2CV, despreciado inicialmente por la prensa, se convirtió en un éxito absoluto entre la población rural. La lista de espera alcanzó los seis años, pero lo fascinante fue el criterio de entrega. Pierre-Jules Boulanger, director de Citroën, instauró una selección ética: se dio prioridad absoluta a parteras, veterinarios, médicos rurales y agricultores. El Rastrojero: Orgullo e ingenio argentino (1952) En Argentina, la falta de divisas para importar vehículos llevó a la creación del Rastrojero. Fabricado por la estatal IAME utilizando motores de tractores sobrantes de Estados Unidos, este vehículo se convirtió en el símbolo del trabajo en la Pampa. Su dureza y fiabilidad generaron una demanda tan masiva que las listas de espera se contaban por años. El SEAT 600 y la picaresca española (1957) El 600 fue el motor de la libertad para España, pero la fábrica de la Zona Franca en Barcelona no podía seguir el ritmo del país. Para entrar en la lista de espera, que superaba los dos años, había que adelantar una fianza de 20.000 pesetas. Esto dio lugar a un fenómeno muy particular: el mercado secundario de "turnos". Quienes recibían la notificación de entrega y no podían o no querían el coche, vendían su derecho a compra a precios desorbitados. El Ford Mustang y la histeria americana (1964) En Estados Unidos, el lanzamiento del Mustang no generó una lista de espera convencional, sino una auténtica fiebre colectiva. Ford esperaba vender 100.000 unidades en un año; vendieron 22.000 el primer día. Los concesionarios vivieron escenas de caos absoluto, con clientes durmiendo dentro de los coches de exposición para evitar que otros se los llevaran. El Trabant 601: Una vida entera esperando (1964) En la República Democrática Alemana, la economía planificada llevó el concepto de espera al extremo del absurdo. El Trabant, con su carrocería de duroplast y motor de dos tiempos, tenía una lista de espera de entre 12 y 17 años. Esto creó una economía invertida: un Trabant usado costaba el doble que uno nuevo, simplemente porque el usado estaba disponible de inmediato. Crisis del petróleo y el Honda Civic (1973) Cuando la crisis del petróleo de 1973 golpeó a Occidente, los enormes motores V8 americanos se volvieron insostenibles. Honda apareció con el Civic, un coche que "gastaba como un mechero". La demanda fue tal que los concesionarios en EE.UU. introdujeron los "Market Adjustments": sobreprecios de hasta el 40% que los clientes pagaban sin rechistar con tal de no seguir arruinándose en las gasolineras. Mercedes-Benz W123: El taxi que no se devaluaba (1976) El antecesor del Clase E fue víctima de su propia excelencia. Su reputación de indestructible hizo que la lista de espera oficial en Alemania llegara a los tres años. Al igual que ocurrió con el Trabant, pero en un mercado libre, los ejemplares con un año de uso se vendían más caros que los nuevos en el concesionario. La lotería nacional del Nissan Figaro (1991) En el Japón de la burbuja económica, Nissan lanzó el Figaro, un pequeño descapotable de diseño retro. La previsión era de 8.000 unidades, pero recibieron 300.000 solicitudes. Ante la imposibilidad de gestionar una lista de espera de décadas, la marca optó por una solución salomónica: sortear el derecho a compra. Toyota Land Cruiser 300: El reto del siglo XXI (2021) Incluso hoy, con toda nuestra capacidad industrial, el deseo sigue superando a la oferta. El lanzamiento del Land Cruiser 300, sumado a la crisis de microchips, provocó esperas de cuatro años.
Jak w Państwowej Inspekcji Pracy oceniany jest projekt reformy przygotowywany przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej? Czy inspektor pracy powinien mieć uprawnienia do przekształcania umów B2B w etaty i wydawania wiążących opinii? Jak wygląda walka z szarą strefą, która w Polsce może sięgać nawet 18% PKB? PIP jest na granicy wytrzymałości, a liczba skarg drastycznie rośnie. Jak sobie z tym poradzić? Jakie mogą być dobre praktyki w pracy i jak wprowadzać standardy zatrudnienia XXI wieku? W nowym odcinku „8:10” Maria Korcz rozmawia z Głównym Inspektorem Pracy Marcinem Staneckim, o wyzwaniach i planach Państwowej Inspekcji Pracy oraz o tym, jak reforma może realnie zmienić polski rynek pracy. Więcej podcastów na: https://wyborcza.pl/podcast. Piszcie do nas w każdej sprawie na: listy@wyborcza.pl.
"He dudado mucho en calificar a Donald Trump de fascista. Hasta ahora", afirmó Robert O. Paxton, uno de los mayores expertos en fascismo, tras el asalto al Capitolio en 2021. Cinco años después, las detenciones masivas de migrantes, los asesinatos del ICE y las amenazas de expansión territorial plantean la pregunta: ¿es Donald Trump un presidente fascista? Aunque el término se usa con frecuencia, analizar si realmente se aplica requiere entender qué caracteriza al fascismo, cómo se diferencia de la derecha radical y en qué se parece o se distancia de los regímenes de los años treinta. Eduardo Saldaña y Alba Leiva exploran esta cuestión junto a Franco Delle Donne, autor del libro "Epidemia ultra" y creador del podcast del mismo nombre, para debatir si Estados Unidos ha cruzado la línea hacia el fascismo. Hoy en "No es el fin del mundo" debatimos si Donald Trump es un presidente fascista. Artículos: Trump, el líder fascista del siglo XXI: https://elordenmundial.com/trump-fascista-estados-unidos-ice-politica-democracia/ Libros: Epidemia ultra - Franco Delle Donne (Ediciones Península) Anatomía del fascismo - Robert O. Paxton (Capitán Swing) Las nuevas caras de la derecha. Potencia y contradicciones de la etapa posfascista - Enzo Traverso (Siglo XXI). Politics as Religion - Emilio Gentile (Princeton University Press) Historia del fascismo, 1914–1945 - Stanley G. Payne (University of Wisconsin Press) The Fascist Revolution: Toward a General Theory of Fascism - George L. Mosse (University of Wisconsin Press) Fascismo. Una breve introducción - Kevin Passmore (Alianza Editorial)
O Curupira foi incorporado ao folclore brasileiro e foi transformado em personagem de histórias infantis, filmes e séries. Recentemente, se tornou mascote da COP-30, a conferência internacional da Organização das Nações Unidas sobre mudanças climáticas, que em 2025 foi realizada pela primeira vez no Brasil, em Belém do Pará. Mas para os povos da floresta ele é muito mais que um mito. Você vai descobrir curiosidades sobre esse personagem nesse episódio que foi idealizado e produzido por Juliana Vicentini, revisado por Mayra Trinca e editado por Yama Chiodi. ____________________ Roteiro Juliana: Se você entrar na floresta e ouvir um assobio, fique atento, você não está sozinho. É o Curupira, o guardião da natureza. Ele defende a mata e os animais daqueles que invadem, desmatam, caçam ou exploram o meio ambiente sem necessidade. O Curupira nasceu na cultura dos povos indígenas e continua vivo por meio da oralidade e da memória que se perpetua de geração em geração. Para os indígenas, ele é uma entidade, um espírito protetor da floresta e dos seres vivos. Mas durante o processo de colonização, o Curupira foi distorcido e sofreu tentativas de apagamento. Ele resistiu a isso e saiu do seu habitat natural para ganhar o Brasil e o mundo. O Curupira foi incorporado ao folclore brasileiro e foi transformado em personagem de histórias infantis, filmes e séries. Recentemente, se tornou mascote da COP-30, a conferência internacional da Organização das Nações Unidas sobre mudanças climáticas, que em 2025 foi realizada pela primeira vez no Brasil, em Belém do Pará. Juliana: Nesse episódio, nós faremos uma viagem para entendermos o Curupira. Nossa trilha começa pela perspectiva de quem cresceu ouvindo sobre ele não como uma lenda, mas como uma presença viva e protetora da natureza. Ao longo do nosso caminho, pesquisadores e jornalistas nos conduzem nessa jornada, nos revelando camadas que passam pela linguística, história e colonialidade, apresentando a trajetória do Curupira desde uma figura ancestral até a sua chegada como símbolo da COP30. Essa viagem nos ajuda a compreender o Curupira como um símbolo potente de resistência cultural, de decolonialidade e de sustentabilidade. Juliana: Eu sou a Juliana Vicentini, esse é o podcast Oxigênio e o episódio de hoje é o “Curupira: da floresta à COP30”. [vinheta] Juliana: Algumas histórias não são ensinadas em aulas, não são vistas em livros, vídeos e fotografias. Elas são compartilhadas na convivência entre as pessoas, no chão da floresta, em meio ao som das águas e pássaros, e até mesmo ao redor de uma fogueira. Tem histórias que não são apenas lúdicas, mas que fazem parte da vida, da memória e do território e que pulsam no coração das pessoas com um significado especial. Juliana: No Brasil, há 391 etnias indígenas, segundo o Censo do Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística de 2022. E cada povo indígena tem suas próprias entidades que protegem a natureza. O Curupira é um desses seres e ainda assim, suas características nem sempre são contadas da mesma maneira por todos os povos. Juliana: Hoje nós vamos ouvir alguém que cresceu entre a aldeia e a escola e que carrega histórias que quase não se contam no povo Suruí atualmente — histórias guardadas, íntimas, que vêm do vínculo com o pai e com o território. Maribgasotor Suruí: Não é um ser mitológico, não é um ser assim, de livro de história, né? Mas é verdadeiro. Nós acreditamos no Curupira. Juliana: Maribgasotor Suruí é estudante de Direito na Universidade Federal de Rondônia. Ele pertence a etnia Suruí, da terra indígena Sete de Setembro, localizada nos estados de Rondônia e Mato Grosso. Maribgasotor Suruí: Eu cresci no meio disso, alguém falando disso, já faz parte do meu convívio, da minha cultura, do meu sangue, inclusive eu tenho curiosidades, tem isso também, um dia a ver, né? Mas como meu pai mesmo fala que não é qualquer pessoa que vê, e é um privilégio um dia, né? Hoje em dia, no Suruí, ninguém conta muito, ninguém pergunta muito, ninguém tem essa história que nós estamos falando. Eu e meu pai somos muito íntimos, né e desde pequenos, somos uma pessoa muito curioso. Eu saí muito cedo de casa, eu estudei com a escola internato, escola agrícola, eu estudei em São Paulo, né? Eu tenho esse conhecimento, essa mistura de duas culturas diferentes. Eu sempre tive curiosidade com meu pai contar isso para mim, não é todos que querem saber, né? Porque hoje em dia, como eu falo, a evangelização chegou né, junto com os contatos e isso tirou a sensibilidade, a tradição, é como a gente descreve no direito indígena, como se fosse etnocídio. Juliana: A própria palavra Curupira carrega em si muito da história desse ser com os povos indígenas. Quem explica para a gente é o Thomas Finbow da Universidade de São Paulo, onde é professor de linguística histórica, área que investiga como as línguas evoluem. Thomas: Curupira é uma palavra que vem do tupi, especificamente a fase que a gente conhece como tupi antigo, que seria aproximadamente do período entre 1500 e o final do século 17. E tupi é uma língua que era falada no litoral do que é o atual Brasil e é falada por várias nações indígenas. Esse é uma língua tupi guarani, que é um ramo de uma grande família linguística, família tupi, que tem 10 ramos e essas línguas estão localizadas desde Rondônia, dentro do Brasil, e atravessando a Amazônia, historicamente também no litoral e também existem na Guiana Francesa, no Peru, na Colômbia, na Venezuela, na Argentina, também na Bolívia, então é uma família muito muito dispersa geograficamente. Atualmente não tem mais falantes nativos dessa língua tupi, mas existem vários projetos entre os grupos descendentes das nações falantes de tupi, então os potiguara, na Paraíba, no Rio Grande do Norte, os tupinambás na Bahia, os tupiniquins no Espírito Santo que estão trabalhando para revitalizar essa língua. Juliana: Quando a gente tenta entender a origem de uma palavra indígena, nem sempre encontra uma resposta única e Curupira é um exemplo de ambiguidades. O Thomas explicou que a palavra pode ter alguns significados, mas que nem sempre eles batem com as histórias que conhecemos. Thomas: Curupira parece ter um item coru e pira como se comenta, então, mas o problema exatamente é de interpretar o que que seriam essa parte de coru. Coru significa uma pele com bolhas, como uma pele de sapo, com uma pele irregular, então isso é uma possibilidade para esta raiz e pira é uma raiz. Pira significa pele. Que é curioso porque isso não é uma característica que se comenta do Curupira. Tradicionalmente hoje, se fala de pele vermelho, de ter os pés virados para trás, de ter o corpo pequeno etc. Então é curioso, talvez isso pode levantar hipótese de que isso não seja exatamente o significado desses raízes e tem alguma coisa que se perdeu em termos da construção da palavra, na transição entre o tupi e o português. Juliana: Temos outras explicações possíveis pra essa palavra então? Thomas: Eu também vi tentativas de explicar essa palavra Curupira usando a palavra kurumin, ou seja, menino, em tupi é kunumin. Esse raiz piir poderia ser uma interpretação da palavra para corpo. Isso também é algo que se vê na língua geral amazônica, no Yengatu, que pira hoje não tem o significado de pele. E aí seria uma tentativa de dizer que é um homemzinho, uma estatura pequena, baixa do Curupira. Então, poderia ser corpo de menino, em tupi, o possuidor vem primeiro como em inglês e a coisa possuída vem depois. A gente sabe que é um conceito antigo, parece que é algo pré-colonial, pré-europeu, porque os primeiros registros já no século XVI mencionam esse nome, Curupira. Então, não parece ser alguma coisa que tenha saído da cabeça dos europeus. E as pessoas que registravam os termos eram pessoas que conheciam o tupi antigo muito bem. É pouco provável que eles tenham errado muito no registro do nome também. Mas eles não explicam o que significa. Juliana: Assim como é difícil estabelecer um consenso sobre o significado da palavra Curupira, também não há unanimidade quanto à sua descrição. O Curupira é representado de diversas maneiras e suas características físicas ilustram o seu papel como o guardião da floresta e dos animais. A Januária Cristina Alves, que é jornalista, escritora, pesquisadora da cultura popular e apaixonada pelo folclore brasileiro nos dá detalhes sobre isso. Januária: Ele é um menino, dizem que ele raramente anda sozinho, né, ele anda sempre ao lado de uma companheira, tem hora que ele aparece com um só olho no meio da testa, né, com um nariz bem pontudo. Em outras descrições, ele não tem nem nariz, ele não tem nenhum buraco, nenhum orifício no corpo. Ele tem dentes verdes, em algumas regiões, em outras, os dentes são azuis. Ele muitas vezes aparece careca, outras vezes bastante cabeludo. Em algumas ocasiões descrevem com orelhas enormes, sem articulações nas pernas. Mas de qualquer maneira, ele é sempre visto como uma entidade muito forte, que anda virado, com os pés virados para trás, exatamente para confundir as pessoas que tentam persegui-lo, que vão seguir a pista errada. Juliana: Afinal de contas, por que a gente se depara com tantas descrições físicas diferentes do Curupira, Januária? Januária: Na verdade, não é exclusivo do Curupira, não, a Caipora também é assim. Por serem parte da tradição oral, suas histórias correm de boca em boca, quem conta um conto, aumenta um ponto, é assim que diz o ditado popular. Então, de fato, essa narrativa oral vai permitindo com que as pessoas muitas vezes esqueçam um ponto ou acrescentem alguma outra característica e com isso a gente vai reunindo diferentes versões, muitas vezes o nome do personagem muda também, mas as suas características principais, a sua essência, ela é mantida. Então, no caso do Curupira, é verdade, ele aparece em diferentes versões, dependendo da região, da época, né? Mas, no geral, a gente sabe que ele é aquele menino que tem basicamente os pés virados para trás. Juliana: Independentemente das características físicas do Curupira, o que é unânime nas cosmologias indígenas é que ele ensina que a convivência entre os seres humanos e a natureza deve ser respeitosa e quando isso não acontece, o Curupira desaprova, não é mesmo Maribgasotor? Maribgasotor Suruí: Normalmente os caçadores, mata o bicho por hobby, deixa o animal padecendo no mato, ele não gosta. Até com nós que é índio que faz essas coisas, que nasceu dentro do mato, ele já não gosta, imagina com as pessoas que faz destruição com o habitat dele. Ele não tem limite, ele está em todo lugar e inclusive não pode falar muito o nome dele, né? Porque ele é um ser que devemos respeitar. Juliana: Luís da Câmara Cascudo, em seu livro intitulado Geografia dos Mitos Brasileiros, detalha que a personalidade do Curupira varia segundo as circunstâncias e o comportamento dos frequentadores da floresta. Basicamente, o Curupira não gosta de quem desrespeita o meio ambiente e acaba punindo essas pessoas, por isso, nem sempre ele visto com bons olhos. A Januária conta mais sobre isso Januária: Ele é o protetor da floresta, né, e muitas vezes, de fato, ele não é politicamente correto. Ele tem lá as leis dele. Por exemplo, um caçador que mate uma fêmea grávida, ele não vai perdoar. Ele vai matar. Muitas vezes, até por isso, ele foi tido como demônio da floresta, principalmente com a chegada dos jesuítas, que tentaram catequisar os índios e tal. A figura do Curupira foi bastante associada ao mal, ao demônio. Ele costuma fazer acordos, né, em troca de bebida, comida, presente. E ele gosta de confundir, né, as pessoas. Então ele passa informações erradas. Ele indica o caminho confuso, faz as pessoas buscarem coisas que ele oferece lá e não tem nada, né. Enfim, mas de qualquer jeito, ele não aceita que ninguém mate por gosto, sem necessidade. Ele se torna mesmo um inimigo implacável. Então, essa é a personalidade do Curupira. Ele é implacável na defesa da natureza. Juliana: O Curupira utiliza algumas estratégias para proteger a floresta e os animais. Ele é um ser muito ágil, o que faz com que ele ande de um lugar para o outro na mata muito rapidamente. Também é conhecido pelos assobios, gritos e outros barulhos que usa para desorientar invasores e pelos rastros deixados por seus pés virados, que é considerado um artifício poderoso para confundir sua direção. Mas afinal de contas, Januária, o que mais o Curupira é capaz de fazer? Ele tem poderes? Januária: Ele mesmo consegue se disfarçar em caça, por exemplo, num bicho, para fugir dos caçadores. Mas o caçador nunca consegue pegá-lo, né. Ele é bom de se disfarçar, ele é bom de disfarçar os caminhos. O pé virado para trás facilita, mas ele de qualquer maneira faz com que o caçador se perca na floresta, no meio dos labirintos. Então, muitas vezes o caçador fica perdido sem nunca conseguir sair de lá, porque o Curupira faz esses caminhos muito confusos. Então, na verdade, não é um super-poder, mas é, sobretudo, uma convicção de que para proteger a floresta, os animais, ele é capaz de tudo. Dizem que ele tem um assobio muito alto e muito estridente. E ele anda em muitas regiões montado num porco do mato. E aí atrás dele sempre vem uma manada também dos porcos do mato. E muitas vezes também vem cachorro selvagem. Ele gosta dos cachorros. Ele é um ente muito ligado à questão da caça. E muitas vezes dizem também que ele consegue saber se vai ter tempestades, se vai ter essas intempéries grandes na natureza, porque ele bate no tronco da árvore dependendo do barulho que faz ele consegue saber se vai chover ou não, por exemplo. E ele também faz vários barulhos. E os caçadores que tentam segui-lo por meio dos barulhos acabam se confundindo. Porque são barulhos que os caçadores não têm condição de identificar. Enfim, mas ele não é um super-herói. Juliana: Dá pra perceber que o Curupira é ardiloso e tem uma série de truques pra proteger a floresta e quem vive nela, mas afinal de contas, qual é a origem do Curupira e qual foi o primeiro registro que descreveu esse ser, Januária? Januária: A figura do Curupira tá mais ligada mesmo aos indígenas, inclusive o primeiro registro é uma descrição que o padre José de Anchieta faz na carta, onde ele descreve as coisas naturais da Capitania de São Vicente, ele já fala do Curupira. Então ele é fortemente ligado à mitologia indígena. Então, a gente não tem muita dúvida e ele é encontrado, suas histórias, suas tradições no Brasil inteiro. Juliana: A Carta de São Vicente foi escrita em 1560 pelo jesuíta José de Anchieta. Esse tipo de registro era uma mistura de relatório e observação do território brasileiro pelo olhar europeu e cristão. O objetivo dessa carta em específico era descrever a natureza, os habitantes e a cultura indígena. Quem conta para gente como o Curupira foi interpretado e materializado nesses escritos é a Gracinéia dos Santos Araújo. Ela é tradutora, escritora, professora universitária e docente de Espanhol na Faculdade de Letras da Universidade Federal do Pará. Ela atua sob uma perspectiva decolonial piracêmica-emancipatória que reivindica o protagonismo dos mitos e lendas de maneira geral. Gracinéia: A gente precisa retroceder no espaço, no tempo, e lembrar que com a chegada da empresa colonizadora, ao que se chamou Novo Mundo, entre aspas, né, a história dos nossos mitos, mitos autóctones, foi marcada pela demonização. Seres encantados como Curupira e muitos outros foram relegados à condição de demônio, isso foi o que registrou, por exemplo, o Jesuíta Espanhol, Jesuíta de Anchieta. Evidentemente não foi apenas a Anchieta quem o demonizou, porque outros letrados, cronistas da época, ou não, também o fizeram, bem como nos lembra o folclorista Luís da Câmara Cascudo. Juliana: A maneira de os jesuítas explicarem o que viam onde hoje é o Brasil, é marcada pela oposição entre o divino e o demoníaco. Na ausência de um meio-termo e na tentativa de afastar os indígenas de suas crenças, toda figura que não fosse divina, na percepção dos europeus, era demoníaca e, consequentemente, maligna. O Curupira foi o primeiro, mas não o único, a passar por esse processo. Gracinéia: Cascudo destaca, que Curupira foi o primeiro duende selvagem que a mão branca do colonizador europeu fixou em papel e deu a conhecer além das nossas fronteiras e o fez precisamente por meio de uma espécie de certidão de batismo que escreveu na referida carta de São Vicente. Para o colonizador europeu, nesse caso, o José de Anchieta, o Curupira foi visto como um ser temível, um ser meramente do mal, totalmente a contracorrente da perspectiva nativa em relação a este ser encantado. Juliana: O Thomas detalha como o José de Anchieta usou as características de defensor da mata do Curupira pra transformar ele nesse ser que engana as pessoas de um jeito puramente maldoso no lugar do personagem complexo que ele é. Thomas Finbow: Na segunda metade do século 16, ele menciona a existência de tipos, vou lhe descrever como demônios na visão cristã dele, para que maltratavam indígenas em certas situações, quando ele podia levar eles a se perder nas matas, até acidentes, a sofrer lesões corporais que açoitavam as pessoas, aí as pessoas deixavam oferendas em determinados lugares na floresta para esses demônios. Juliana: Mais pra frente na história, nos registros dos naturalistas e viajantes do século XIX, o Curupira não era descrito como o protetor das florestas. Nos contos escritos a partir do olhar estrangeiro nesse período, ele retoma a figura ambígua: ora ajuda as pessoas, ora as persegue. O Thomas fala mais sobre isso. Thomas: Por exemplo, Barbosa Rodrigues, um botânico importante, ele tem toda uma série de contos sobre o Curupira, de aventuras nas florestas, que às vezes ajuda, às vezes atrapalha as pessoas, muitas vezes é o caçador que precisa escapar do Curupira. Ele simplesmente é o Curupira que conversa com os seres humanos, mas pode ajudar dando flechas mágicas, por exemplo, que sempre acertam a caça, ou pode querer comer as pessoas também. Então, assim, ele oscila, ele não tem uma característica apenas boa ou ruim. São entidades, seres, habitantes das matas que são um aspecto dos perigos da mata, que as pessoas que circulam precisam lidar e precisam se prevenir contra esses seres. Então, assim, teve essas versões que mostram certos atributos dos Curupiras e essa visão que temos hoje é muito adaptada pelos contos transmitidos pelo século XIX. A nossa imagem do Curupira atualmente é uma coisa composta, que é feita de várias tradições que existiam desde tempos muito antigos em diversos lugares do Brasil, mas todos relacionados mais ou menos com essas figuras da cosmovisão dos povos tupi-guarani principalmente. Juliana: O significado do Curupira depende de quem conta a sua história, por isso, um dia ele já foi demônio, mas continua sendo o protetor da floresta. Essas interpretações diferentes nos revelam mais sobre as pessoas do que o próprio Curupira. Quem nos ajuda a entender isso é a Gracinéia. Gracinéia: Com o contato linguístico e cultural, resultante do processo de colonização, estendeu-se a ideia do Curupira como um demônio, porque a ideologia predominante dogmática foi a ideologia eurocêntrica dogmática que viu o mito apenas como um demônio, mas para os povos nativos da floresta, o Curupira não é e nunca foi um demônio, mas o pai ou mãe da mata, um ser encantado, que se tem muito respeito, se obedece, porque sabe que como pai da mata, ele a protege, e evidentemente vai defendê-la dos possíveis invasores e dos perigos que põem em jogo a vida dos seus habitantes. Daí que aplique inclusive castigos exemplares, mas mesmo assim, quem padece desses castigos exemplares, não considera como demônio, e reconhece muitas vezes que foi pela sua atitude inapropriada para com a mãe natureza. Juliana: Parte da transformação do Curupira em demônio também passa pelo projeto de exploração de recursos naturais que se baseava a colonização portuguesa por aqui. Destruir a imagem do protetor da floresta facilitava isso. Gracinéia: Não podemos esquecer que o principal objetivo da empresa colonizadora foi explorar nossas matérias primas e por outro lado, impor ao colonizado, o seu modo de vida e tudo o que isso implicou, a língua, a religião, a guerra etc. os seus mitos, né? Mas, tamanha é a valia de Curupira, que ele ou ela, porque é um ser multifacetário, o Curupira ou a Curupira, sobrevive até os nossos dias e continua igualmente mencionado, dosando o seu valor real. Para o nativo não houve um antes e depois do mito Curupira. Os estudos mais atuais têm nos revelados que para os habitantes da Amazônia, nativos ou forâneos, Curupira é pai ou mãe da mata e isso não resta dúvida. Juliana: Quando o Curupira é compreendido a partir de versões diferentes, a gente começa a refletir que não se trata apenas de leituras distintas, mas que há disputas sobre memória, cultura e poder. Podemos pensar que esse processo de demonização do Curupira foi uma tentativa de apagamento cultural. A visão eurocêntrica estava se sobrepondo ao simbolismo indígena, como disse a Gracinéia. Gracinéia: Eu acredito, sem dúvidas, né, que com a chegada do colonizador europeu, não apenas mitos como Curupira sofreram uma tentativa de apagamento, mas muitos povos e culturas milenárias, culturas originárias em uma dimensão ampla, foram apagadas, muitas delas exterminadas. Cabe destacar que muitos povos foram, inclusive, dizimados, e com eles desapareceram línguas, desapareceram culturas, e tudo o que isso implica, né, como seus mitos e as suas lendas. Foram sim seus mitos, porque os mitos também morrem, precisa a gente destacar isso. Então, é importante destacar, por outro lado, que muitos povos ainda resistem também, mas vivem sufocados e condenados a desaparecer, agonizando, junto com os seus mitos, com os mitos que ainda restam, e essa é uma das consequências funestas do processo de colonização, que ainda perdura até os nossos dias. Juliana: A tentativa de apagamento do Curupira, e consequentemente, da cultura dos povos indígenas, é uma herança colonial, mas que não ficou no passado. No presente, há outros elementos que contribuem para silenciar o Curupira? Gracinéia: Há outros fatores igualmente impactantes, como podem ser os avanços tecnológicos, a televisão, a internet, entre outros, que exercem uma evidente influência, uma vez que sem pedir licença acabam impondo novas formas de vida, novos mitos também. O Ailton Krenak no seu livro “Futuro Ancestral”, destaca e denuncia que querem silenciar, inclusive, nossos seres encantados, de que forma isso ocorre? Acredito eu, que uma vez que nós destruímos as matas, estamos silenciando os nossos encantados, porque estamos destruindo o seu habitat, então, uma vez que não há floresta, evidentemente os mitos desaparecem. Então, isso vem ocorrendo desde a chegada do colonizador europeu. Criaturas fantásticas como Curupira, que é parte da floresta como é o sol, as águas, a terra etc., se funde, se confunde com a realidade, assumindo um papel de guardião da floresta, tudo que ela habita, sendo uma espécie de protetor da própria vida no planeta. Juliana: A fala da Gracinéia mostra como o processo de apagamento da cultura indígena segue em curso. Ainda assim, o Curupira ainda tem forças e permanece como guardião da floresta. Gracinéia: Apesar de tudo, muitos seres encantados da floresta conseguem sobreviver, como é o caso do Curupira, e outros mitos né, que sobrevivem, embora a duras penas, sem que a civilização entre aspas e progresso, tenham conseguido acabar com eles. Isso é o fato de um progresso científico e tecnológico não conseguirem tranquilizarem os nossos medos, ou seja, os frutos desse progresso ainda estão longe de acalmar os medos ancestrais de homens e mulheres. Curupira é um ser que faz parte da idiossincrasia dos povos originários e se manteve vivo pelo papel que representa como pai ou mãe da mata, né, do mato. Juliana: Manter o Curupira vivo no século XXI é uma forma de honrar e valorizar a cultura indígena e a importância desses povos na preservação da natureza e no enfrentamento à crise climática. Então, faz sentido que essas histórias se mantenham por outro elemento muito importante da cultura originária: a oralidade e as histórias contadas de geração em geração. Quem compartilha conosco a sua perspectiva sobre isso é o Maribgasotor: Maribgasotor Suruí: A melhor estratégia para manter essa história, é falar para as crianças que é verdade, não é conto de história, que esse ser existe. Outro dia eu estava pensando sobre isso, que poderia ser mais pesquisado, mais na área acadêmica, na base da cultura, dar mais valor, reconhecer mais, não visto como um mito, uma história, mas como uma coisa verdadeira. Juliana: O Curupira tem circulado para além das florestas e ganhou o Brasil. Ele está presente em livros, poemas, filmes e séries. Isso se deve em parte a ele ser um dos integrantes do nosso folclore. Quem nos conta quando foi isso é a Januária. Januária: É muito difícil a gente demarcar quando foi que isso aconteceu. Os indígenas foram preservando as suas tradições também oralmente. Então, a gente entende que é uma coisa natural, né? Que essas histórias que os indígenas foram contando, os seus cultos, as suas tradições, foram também se imbricando com a nossa cultura, a ponto de integrarem nosso folclore, serem quase que uma coisa só. Mas, de qualquer maneira, é muito importante deixar claro que mesmo sendo uma figura folclórica, não existe desrespeito, né, à figura do Curupira. Muito pelo contrário, né? Ele é muito respeitado exatamente por ser um protetor da natureza. Juliana: Januária, a essência indígena do Curupira se manteve no folclore brasileiro? Januária: Basicamente ele se manteve tal como os indígenas o descreviam, né, tanto fisicamente como de personalidade, o que prova exatamente isso, que houve uma mistura. As histórias se amalgamaram do culto religioso para as tradições populares. Como é muito comum de acontecer com diversos personagens do folclore brasileiro. Juliana: O Curupira que já é conhecido no Brasil – seja como um ente da cultura indígena, integrante do folclore brasileiro ou personagem infantil – ganhou projeção internacional. Ele foi escolhido para ser o mascote da COP30. Segundo o comunicado oficial, disponível no site cop30.br Simone: o “Curupira reforça a relação da identidade brasileira com a natureza”. Juliana: Maribgasotor Suruí fala sobre as suas impressões a respeito de quem escolheu o uso do Curupira como símbolo da conferência sobre clima. Maribgasotor Suruí: Espero que essa pessoa tenha mesmo compreensão, tenha o mesmo respeito que eu tenho por ele, não por brincadeira, não por marketing, não por nada. Espero que essa pessoa esteja pedindo a permissão dele, dos seres espirituais. Um evento desse daí, desse nível, né, é um apelo, um grito, e espero que as pessoas compreendam isso, que para falar de Curupira, não é qualquer um, e como se fosse falar de uma religião, que você fala de uma ideia e uma filosofia de vida, não é só apenas um Curupira, uma filosofia de vida que a pessoa vai levar. Por isso, é uma honra falar isso para você, o que é tão significado que esse ser tem para nós, e eu estou muito orgulhoso por falar do meu irmão. Juliana: O Curupira como mascote da COP30 é uma maneira de fortalecer a cultura indígena e de reforçar a necessidade de respeito à natureza. Quem detalha isso pra gente é a Gracinéia. Gracinéia: Depois de muitos anos, de muitos séculos de invisibilização do modo de vida dos povos originários, considerados primitivos, muitos séculos de apagamento das suas tradições, das suas crenças, de chamá-los de gente sem Deus e sem alma, selvagens indígenas de tutela do colonizador europeu, dar protagonismo para um ser mítico ancestral e próprio das culturas nativas, como é o caso do Curupira em um evento com uma COP30 é sem dúvida, uma forma muito acertada de reconhecimento também, e de certa reparação histórica, uma reparação histórica e cultural, para com os nossos antepassados indígenas e as suas crenças, as suas tradições. Os povos indígenas, é bem sabido, mantém uma relação estrutural com a natureza. Juliana: A realização da COP30 acontece para que a sociedade como um todo e em todo o mundo discutam ações para o enfrentamento do aquecimento global. Isso significa que vivemos um cenário de crise climática e que entes como o Curupira se tornam ainda mais relevantes nesse contexto, não é mesmo, Gracinéia? Gracinéia: Insisto que dar protagonismo a seres encantados como Curupira é mais do que importante, é muito necessário. É um compromisso moral e ético que todos deveríamos assumir se queremos continuar sobrevivendo no planeta. Aqui eu falo desde o lugar que eu ocupo como docentes do contexto amazônico e do contexto amazônico, especialmente pelo papel que representa o mito como o protetor da floresta. Juliana: Isso não significa se ver preso a um modo de vida do passado ou pensar na mata como uma espécie de paraíso perdido… Gracinéia: Mas de olhar e agir para um futuro de maneira circular, ter de encontro nosso passado para entender o nosso presente, e conviver com a natureza de maneira mais respeitosa sem degradação. É precisamente isso que nos ensina o mito Curupira, com o uso responsável dos recursos naturais que significa claramente extrair da natureza apenas o que precisamos para sobreviver, sem avareza, sem devorá-la. Nesse sentido, colocar de releio figuras tão relevantes como Curupira, é sem dúvidas o anúncio de um recomeço, de respeito de ressignificar a nossa relação com a natureza e tudo o que ela nos aporta. Juliana: O combate à crise climática deve ir além da ciência e da tecnologia. É preciso integrar as culturas originárias e tradicionais que são detentoras de saberes profundos sobre a natureza. O Curupira, como o guardião da floresta, é um ser capaz de conectar esses conhecimentos diversos rumo a sustentabilidade planetária, Gracinéia? Gracinéia: Curupira, sem dúvida, pode ajudar a conectar a cultura, ciência e espiritualidade na luta climática, né. Porque temos em conta que o Curupira não é um simples adorno da floresta. O Curupira é uma lei reguladora da própria vida no planeta, em uma dimensão ampla, porque permite, de certo modo, que siga havendo vida na Terra. O Curupira é essa lei que nos exige que redimensionemos a nossa forma de viver e nos relacionar com a natureza. Juliana: O modo de vida trazido pelos europeus durante a colonização nos afastou dessa conexão com a terra e com a natureza. Mas os muitos povos indígenas que resistem no Brasil ainda protegem essa herança e podem nos ensinar a ter uma outra relação com o ambiente que nos cerca. Gracinéia: No mundo amazônico, ao longo de séculos e séculos, a relação do ser humano com a Terra era de estreita sintonia, de evidência e dependência, uma dependência harmoniosa. Nessa relação, surge a ciência ancestral como geradora de cultura, geradora de vida abundante, fecunda. No entanto, hoje em dia não é assim. Estamos atordoados. O grande problema da ruptura da relação com a Terra é evidente. Não existe uma espiritualidade com a Terra, com o rio, com a floresta. Porque essa relação com a natureza está se tornando cada vez mais distante. Está havendo uma total ruptura do contato com a Terra, porque a Terra é vista como algo sujo, nos lembra Krenak. Algo que as crianças não podem pisar descalça porque a Terra suja o pé. Essa é uma espécie de mantra que tem se repetido especialmente no contexto das cidades, no contexto dos mais urbanizados ou mais urbanos. Daí que reivindicamos a espiritualidade indígena no contato com a Terra, com a água, com a natureza, em uma dimensão ampla de respeito e de cuidado, mas também de desfrute, de deleite. Isso demonstra que a espiritualidade mantém uma relação estreita com a ciência e vice-versa, porque a ciência é parte da cotidianidade da vida. Juliana: O Curupira com seus pés virado para trás nos ensina que é preciso olharmos para o passado e para a relação de nossos ancestrais com a natureza, para que possamos seguir para o futuro na construção de um mundo mais justo, ético e sustentável. Juliana: Nossa viagem pelo universo do Curupira chega ao fim. Registramos nossos agradecimentos à Maribgasotor Suruí, Thomas Finbow, Januária Cristina Alves e Gracinéia dos Santos Araújo pelas contribuições valiosas e gentis. Pesquisas, entrevistas e roteiro foram feitas por mim, Juliana Vicentini, e narração do podcast é minha e da Simone Pallone, a revisão do roteiro foi realizada por Mayra Trinca e a edição foi de Yama Chiodi. A trilha sonora é do Pixabay. A imagem é do acervo do Freepik. O Oxigênio é um podcast vinculado ao Laboratório de Estudos Avançados em Jornalismo (LABJOR) da UNICAMP. Segue a gente nas redes sociais, curte, comenta e compartilha. Até a próxima! Tchau.
Templo de huesos y Guerra civil, ¿premonición? Alex Garland es uno de los cineastas más inclasificables con los que cuenta la industria del cine en Estados Unidos. Al mismo tiempo, los proyectos en lo que se involucra cuentan siempre con su sello, uno que, paradójicamente, puede identificarse pero no es sencillo definir. En los últimos dos años tuvimos dos de esos proyectos en cine a través de tres películas. Primero llegó Guerra Civil, escrita y dirigida por él. Y después se estrenaron Exterminio: Evolución y Exterminio: Templo de huesos, en las que fungió como guionista. Las propuestas se ubican en mundos alternos al nuestro, quizá en el futuro. Pero al revisar estas tres películas salta ante nosotros algo que las une. Prácticamente cuentan la misma historia pero de forma muy distinta y, por si eso fuera poco, es una historia muy parecida a la del mundo en el siglo XXI. ¿Es verdad que Guerra Civil, Evolución y Templo de huesos se parecen tanto? Para responder invitamos a este podcast Cinegarage a Edna Campos Tenorio, directora de Macabro, Festival Internacional de Cine Horror de la Ciudad de México, y experta en fines del mundo. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
A Silvia Herreros de Tejada, autora de "Juvencolía: cómo sobrevivir al hechizo de la juventud eterna" (editorial Debate), la vida ha terminado enseñándole a dejar de performar la juventud después de toda una vida reflexionando sobre el miedo a crecer. En esta investigación literaria, mezcla de autobiografía, ensayo cultural y glosario, la experta en Peter Pan reflexiona sobre nuestra relación con la edad, no solo a medida que envejecemos, sino a partir de cómo los tiempos que vivimos van construyendo los mitos en torno a las edades. Así, si el siglo XIX fue el de la invención de la infancia, y el siglo XX inventó la juventud, el siglo XXI va camino de inventar la mediana edad.
Durante la cumbre de Davos, en Suiza, aprovechando la presencia de altos mandatarios internacionales y de multimillonarios hombres de negocios, asistimos a la escenificación del nacimiento de un nuevo organismo internacional: la Junta de Paz. Una entidad diseñada por Donald Trump y su círculo más íntimo, gobernada por él a modo de club privado, en el que entra y sale quien solo él decida previo pago de 1.000 millones de dólares. Este organismo pretende suplantar las funciones de la ONU en las zonas de conflicto y, sobre todo, ser la plataforma de inversión para la reconstrucción de regiones enteras devastadas por criminales de guerra o genocidas miembros, a su vez, de esta Junta de Paz. Con Javier Biosca, jefe de Internacional de elDiario.es, explicamos en qué consiste la Junta de Paz, cómo pretende funcionar y quiénes son, de momento, sus miembros. Con Jesús Núñez, codirector del Instituto de Estudios sobre Conflictos y Acción Humanitaria, analizamos las repercusiones para el orden internacional que puede tener este nuevo colonialismo del siglo XXI. *** Envíanos una nota de voz por Whatsapp contándonos alguna historia que conozcas o algún sonido que tengas cerca y que te llame la atención. Lo importante es que sea algo que tenga que ver contigo. Guárdanos en la agenda como “Un tema Al día”. El número es el 699 518 743See omnystudio.com/listener for privacy information.
Las tierras raras no son raras, pero sí decisivas. Desde los teléfonos móviles y los vehículos eléctricos hasta los sistemas de armas más avanzados, estos 17 elementos sostienen la economía tecnológica, la transición energética y el equilibrio militar global. Este podcast analiza qué son realmente las tierras raras, por qué su extracción y procesamiento son tan complejos y cómo China ha construido un dominio estructural sobre toda la cadena de valor. A partir de ahí, se examinan las implicaciones geopolíticas, los riesgos de dependencia estratégica y las respuestas de actores como la Unión Europea y Estados Unidos. Un análisis riguroso sobre recursos críticos, poder industrial y competencia entre grandes potencias en el siglo XXI.
Supervisan modernización de la autopista Siglo XXI Aseguran avionetas e inmueble en cateo en VeracruzEU intenta deportar a menor ecuatoriano detenido con su padreMás información en nuestro podcast
El lince ibérico, a inicios del siglo XXI, estuvo a punto de extinguirse con menos de 100 ejemplares en libertad. Y es que este felino endémico de la Península Ibérica, es el mayor símbolo del monte mediterráneo. Cazador experto de conejos, llegó a desaparecer de la mayor parte de su hábitat, pero un ambicioso plan de conservación logró revertir su destino. Hoy, con más de 2 400 individuos en libertad, el lince ibérico protagoniza uno de los mayores éxitos de recuperación de fauna en Europa, aunque sigue enfrentando amenazas que ponen a prueba su supervivencia. Y descubre más historias curiosas en el canal National Geographic y en Disney +. Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices
Es difícil imaginar, casi inconcebible, cómo es posible que el Real Madrid haya conseguido sobrevivir más de un siglo. No hablamos de haber ganado tantos títulos, de haber sido nombrado mejor club de fútbol del siglo XX y de llevar un palmarés envidiable en el siglo XXI. No, no hablamos de nada de eso. Hablamos de seguir existiendo, de no haber desaparecido, teniendo en cuenta que, según los ciudadanos periodistas y un buen puñado de aficionados, lo hace todo mal, justo al revés de como lo debería hacer en cada momento. Min. 01 Seg. 50 – Intro Min. 09 Seg. 07 - Un descanso poco edificante Min. 18 Seg. 11 - Puro marketing nada más Min. 23 Seg. 19 - El problema es de calidad, no de físico Min. 28 Seg. 48 - Las cosas que no le gustan al club Min. 35 Seg. 34 - Hay que tener paciencia con los principiantes Min. 40 Seg. 50 – Un entrenamiento en tres turnos Min. 45 Seg. 37 - Pirotecnia de cara a la galería Min. 50 Seg. 15 - Sobreviviendo día a día Min. 55 Seg. 01 - Vacaciones en Disneyland Min. 59 Seg. 05 - Despedida The Bangles (Amsterdam 16/02/1985) Hero Takes A Fall He's Got A Secret 7 And 7 Is Dover Beach James Going Down To Liverpool Where Were You When I Needed You Restless Want You I'm Not Talkin' Tell Me Daniel Lanois, Brian Blade & Jim Wilson - The Maker (Toronto 22/03/2012)
Agé de 16 ans, Moïse Kouamé est l'une des grandes promesses du tennis masculin français. Né à Sarcelles le 6 mars 2009, le Tricolore est projeté sur le devant de scène depuis un mois après ses deux premiers titres professionnels acquis à Hazebrouck et Bressuire sur le circuit ITF. Moïse Kouamé s'est surtout fait remarquer à Montpellier, détenteur d'une invitation pour les qualifications, le Français a remporté ses deux matches pour se qualifier pour le tableau principal du tournoi. Un exploit puisqu'à 16 ans et 333 jours, la Parisien, assuré d'entrer dans le top 550 est devenu le cinquième joueur le plus jeune depuis le début du XXIème siècle à se qualifier pour un tableau principal d'un tournoi ATP. Le dernier ? Richard Gasquet est aujourd'hui son entraineur.Si la route du jeune parisien s'est arrêtée au premier tour face à l'Américain Aleksandar Kovacevic, 83ème joueur mondial, Moïse Kouamé a démontré qu'il pouvait frapper à la porte des plus beaux tournois du monde. Dès cette année ? Ce podcast est hébergé par Podcastics, la plateforme pour créer et diffuser votre podcast facilement.
Time es el noveno álbum de estudio de la banda británica Electric Light Orchestra, publicada por la compañía discográfica Jet Records en julio de 1981.Time es un álbum conceptual que relata la historia de un hombre que es transportado por viajeros del tiempo hasta finales del siglo XXI. Una vez allí, queda maravillado por las visiones futuristas de la humanidad, pero al mismo tiempo se siente preocupado por el tiempo en el que vivía, donde ha dejado a la mujer que ama. Aunque se le provee una mujer robot, que obedece a todos los mandatos sin cuestionarlos, pronto se da cuenta de que es un pobre sustituto para su verdadero amor, debido a que el robot nunca podrá amar ni él podrá amar nunca al robot.Su deseo de volver al pasado crece cada vez más, y aunque los viajeros del tiempo le comunican que es imposible volver atrás, intenta escaparse usando el equipo de transporte de sus captores. Su prematura huida es seguida por sus captores, y pronto descubre que le habían mantenido en el futuro sólo para ilustrarle el camino seguido por el ser humano durante el último siglo. Finalmente, el hombre es devuelto a su año de origen, 1981.
À bien des égards, le XXIème footballistique démarre à l'été 2008. Et en finale de LDC 2009, le Barça de Pep (an I) livre un récital. Analyse.
Son debates que regresan cíclicamente. Ahora le ha vuelto a tocar a la ausencia de un líder en el vestuario del Madrid. Hace no mucho, decían que ese líder era Mbappe, pero ya no. Sí es un extraordinario futbolista, por no es un líder de los que te agarran por la pechera y te sacuden para que cumplas con lo que se supone que es tu obligación. Están anclados en el siglo pasado hasta en esto del liderazgo, de cómo ha de ser un líder en el siglo XXI. Min. 01 Seg. 52 – Intro Min. 09 Seg. 15 - Se busca y no se busca un entrenador Min. 18 Seg. 07 - Lo que se aprende en la escuela de entrenadores Min. 25 Seg. 19 - La intención es no quitarles nunca Min. 30 Seg. 36 - Se acabó el efecto Arbeloa Min. 36 Seg. 02 - Es un crack, pero no es un líder Min. 44 Seg. 14 - El problema está en la dirección de juego Min. 48 Seg. 55 – El plan renovación ha fracasado Min. 55 Seg. 18 - Elegido para contentar a los jugadores Min. 61 Seg. 10 - Hay que fiarse de los sonidos del Bernabéu Min. 67 Seg. 02 - Defender a los tuyos por cobardía Min. 73 Seg. 00 - Despedida Marianne Faithfull (Bremen 30/06/1999) Wilder Shores Of Love Brain Drain The Ballad Of Lucy Jordan Broken English Dreamin' My Dreams I'll Keep It With Me Vagabond Ways File It Under Fun From The Past Tower Of Song Working Class Hero Guilt Why d'Ya Do It? Incarceration Of A Flower Child Supertramp - Give A Litle Bit (Múnich 24/07/1983)
Sísifo, rey de Éfira, es conocido por su castigo ejemplar impuesto por los dioses, que fue empujar una piedra cuesta arriba por una montaña pero, antes de llegar a la cima, volvía a rodar hacia abajo, hecho que se repetía una y otra vez. Pues eso es el Real Madrid, un Sísifo moderno del siglo XXI. Cada vez que parece remontar el vuelo, al primer tropezón, le envían rodando por la ladera hasta el fondo para que tenga que comenzar la ascensión otra vez. Con las victorias hay que relativizar y esperar, con las derrotas hay que ser categórico en lo negativo. Min. 01 Seg. 51 – Intro Min. 07 Seg. 16 - Becarios y, además, muy malos Min. 12 Seg. 50 - Hace falta otra pitada Min. 18 Seg. 34 - Todo se ha difuminado tras el espejismo Min. 24 Seg. 15 - Ni fútbol, ni futbolistas, ni entrenador Min. 29 Seg. 54 - Es hora de señalar a los jugadores Min. 34 Seg. 37 - Un fracaso calamitoso Min. 40 Seg. 11 – Uno que entrene, no que lance soflamas Min. 44 Seg. 35 - Preferiría no tener entrenador Min. 50 Seg. 26 - Un modelo de poco éxito Min. 56 Seg. 45 - Despedida Rickie Lee Jones (Minneapolis, MN 11/11/1991) Last Chance Texaco Spring Can Really Hang You Up The Most Instrumental We Belong Together Something Cool It Must Be Love My One And Only Love Up From The Skies Second Time Around Weasel And The White Boys Cool Bruce Springsteen - Born In The USA (Londres 30/06/2013)
Meditación en la memoria de los Santos Timoteo y Tito, discípulos fieles de San Pablo. Entre los consejos que Pablo escribe a Timoteo está este: «te recuerdo que reavives el don de Dios que hay en ti por la imposición de mis manos, pues Dios no nos ha dado un espíritu de cobardía, sino de fortaleza, de amor y de templanza. Así pues, no te avergüences del testimonio de nuestro Señor (...) antes bien, toma parte en los padecimientos por el Evangelio». Es todo un programa para nosotros, cristianos del siglo XXI, llamados a colaborar con el Papa y los Obispos en la Evangelización.