Podcasts about minsan

Minsan feeling natin sobra na ang mga pagkakamali natin para patawarin pa ng Diyos. Pero ipinapaalala ng Awit 103 na ang Diyos ay puno ng awa, biyaya, at pagmamahal. Lagi Siyang handang magpatawad sa mga lumalapit sa Kanya. Walang kasalanang higit kaysa sa Kanyang awa, at walang buhay na hindi Niya kayang baguhin. Kaya natin Siya sinasamba—hindi dahil karapat-dapat tayo, kundi dahil mabuti Siya.Speaker: Ptr. Paul De Vera Series: Heart Songs: Worship in the PsalmsScripture: Psalm 103:1-22Watch the full message here: https://go.ccf.org.ph/06212026Tag

Chester, Monica, Bibay, and Dingdong are back in this episode of Tawa Let's as they read and react to different Reddit entries. Kung naghahanap kayo ng advice at swerte kayong mapili, baka kayo na ang susunod nilang himayin. Sometimes it's serious, sometimes hindi talaga. Minsan may wisdom, minsan pure kalokohan — pero siguradong may mapupulot kayo… kahit konti.

In this episode of Tawa Let's, Dingdong, Bibay, Monica, and Chester pick random pages from random books and use them as jump-off points for conversations, stories, and unexpected tangents. Minsan serious topics, minsan naman sabaw. Enjoy!

Minsan, hindi sapat na nagbibigay ka lang. Dapat din itong pag-isipan kaysa malunod sa mga bagay na sinisira na pala ang inyong buhay. Pakinggan ang kwento ni Socorro sa Barangay Love Stories.

Ang buhay natin ay punong-puno ng mga bagay na inaakala nating mahalaga. Minsan, nagiging busy tayo sa work, pag-aaral, o iba't ibang activities. Pero ano nga ba talaga ang mahalaga?All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Kung may isang bagay sa buhay mo na mahalaga sa'yo, pero pinapabitawan na ng Diyos dahil hindi ito tama, kaya mo ba itong isuko?Hindi laging madali ang sumunod. Minsan, makakaramdam ka ng sakit  o kaya naman ito ay may kapalit. Pero sa likod ng pagsunod, may mas malalim na plano ang Diyos. Handa ka bang magtiwala sa Kaniya?Support CBN Asia today!https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Minsan, hindi talaga mapagkakatiwalaan ang puso kaya dapat lagi pa ring gamitin ang utak. Dahil kapag natukso na ang damdamin, kailangan ng matinding disiplina upang makaiwas dito. Nagawa na sana iyan ni Andrea pero kung lalapitan ulit siya, makakailag pa ba. Pakinggan ang kwento ni Andrea sa Barangay Love Stories.

Waiting on God doesn't mean He's not moving. Minsan, hindi lang talaga ito dumarating sa paraang inaasahan natin. It's in the waiting that He's doing His deepest work. Kaya   kung nasa season ka ng paghihintay ngayon, kapit lang. God is shaping you in ways you can't see yet.All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Minsan, ang hirap nang maniwala sa himala, lalo na kung tila walang pagbabago sa matagal mo nang ipinapanalangin.Pero paano kung may Diyos na patuloy pa ring kumikilos kahit hindi mo pa ito nakikita?May mga kwentong magpapaalala sa'yo na hindi ka nag-iisa at magpapaalala sa'yo na kahit sa panahon natin ngayon, posible pa rin ang himala.Support CBN Asia today!https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Now on that same day two of them were going to a village called Emmaus, about seven miles from Jerusalem, and talking with each other about all these things that had happened. While they were talking and discussing, Jesus himself came near and went with them, but their eyes were kept from recognizing him. And he said to them, “What are you discussing with each other while you walk along?” They stood still, looking sad. Then one of them, whose name was Cleopas, answered him, “Are you the only stranger in Jerusalem who does not know the things that have taken place there in these days?” He asked them, “What things?” They replied, “The things about Jesus of Nazareth, who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, and how our chief priests and leaders handed him over to be condemned to death and crucified him. But we had hoped that he was the one to redeem Israel. Yes, and besides all this, it is now the third day since these things took place. Moreover, some women of our group astounded us. They were at the tomb early this morning, and when they did not find his body there they came back and told us that they had indeed seen a vision of angels who said that he was alive. Some of those who were with us went to the tomb and found it just as the women had said, but they did not see him.” Then he said to them, “Oh, how foolish you are and how slow of heart to believe all that the prophets have declared! Was it not necessary that the Messiah should suffer these things and then enter into his glory?” Then beginning with Moses and all the prophets, he interpreted to them the things about himself in all the scriptures. As they came near the village to which they were going, he walked ahead as if he were going on. But they urged him strongly, saying, “Stay with us, because it is almost evening and the day is now nearly over.” So he went in to stay with them. When he was at the table with them, he took bread, blessed and broke it, and gave it to them. Then their eyes were opened, and they recognized him, and he vanished from their sight. They said to each other, “Were not our hearts burning within us while he was talking to us on the road, while he was opening the scriptures to us?” That same hour they got up and returned to Jerusalem, and they found the eleven and their companions gathered together. They were saying, “The Lord has risen indeed, and he has appeared to Simon!” Then they told what had happened on the road and how he had been made known to them in the breaking of the bread. Luke 24:13-35 NRSVUE Sermon Part 2: Christ in Our Conversations So for this part two, our theme of our preaching is “Christ in our conversations.” Sabi nga sa Matthew chapter 18:20, “For where two or three are gathered in my name, I am there among them.” But of course, we also honor and value ‘yung mga intimate at personal conversations natin with God through prayer. While it is true na mas yumayabong at nabibigyan ng buhay ang ating mga conversations with each other and the community. After all nga ‘di ba, bilang isang Metropolitan Community Church, community is our middle name. Tama ba?. I also believe na mahalagang pagtuunan din natin ng pansin and a good practice ‘yung pagiging self-aware. Ang matutong makinig sa pansariling pangangailangan, to listen to our bodies, to affirm ourselves first na hindi kasalanan ang pagiging bakla, so that we can also affirm others. We need to resolve our own struggles before we can do that for other people. The famous line: you cannot pour from an empty cup. And we have clarity in our personal lives to inspire that capacity to others. Shit ba? Paborito na ni Joseph?. Mga kasita, we miss you, Chang. So we know that God, through Jesus, has always been with us in our journey. At napakinggan din natin ang isa sa mga pinaka-life-changing na holy conversation moment doon sa ating gospel reading , kung saan, after nilang mag-sharing about scripture ng breaking of bread ay bigla na lang naglaho ‘yung stranger na kasalubong nila patungong Emmaus. At sa punto ring ‘yon, na-realize nila na it was Jesus, that it was him all along. Christ is present in our conversations. Hindi lamang tuwing linggo sa ating praise and worship, kundi sa mga ordinary moments in our lives. Hindi lamang sa mga masasaya, lalo’t higit sa mga masasalimuot at difficult conversations that we have to deal with. Naalala ko ‘yung chika ko, paniniwala ako nung bago ako dumating sa MCC sa Open Table. Pansin niyo ba na sa mga moments na when we have personal conversations with God, may mga times na tayo lang ‘yung nagsasalita, where we cry out to Jesus. We give thanks, we ask forgiveness, and may mga moments naman na tayo ay tahimik lang and letting our hearts speak the prayers that our mouths couldn’t utter. Parang ‘yung mga moments na ‘yon na siya naman ‘yung nangungusap sa atin. Man through words, pero alam mo at ramdam mo ‘yung healing, ‘yung kagaanan ng loob, at sa mga ganitong moments natin tila mas nararamdaman ang kanyang presence sa ating buhay. So last week ay na-mention ko ‘yung tungkol sa mga naging struggle ko sa work recently at kung paano ko binaka ‘yung feeling of being overwhelmed. I mean, I am glad that I was able to get through it, but I am also aware that it’s not the same for everyone. Some people may still be in that situation or perhaps find themselves in the loop na paulit-ulit lang or paikot-ikot lang. Sa dami ng aking iniisip—trabaho, travels, at iba pang ganap as an extrovert at natural people person. At the same time, ‘yung mga gampanin sa ating simbahan as pastor in discernment, in that journey, I stumbled upon ‘yung podcast of Coach Pia Acevedo. Kilala niyo ba si Coach Pia? So si Coach Pia is a life coach, author, and a leadership trainer with over two decades of experience in coaching and counseling. She helps people cut through confusion and live with clarity, purpose, and intention so that they can focus on what truly matters. Isa sa mga magandang napulot ko from her ay connected sa pagiging present. Hindi man lingid sa kaalaman ng lahat na marami sa ating mga akla ay mga breadwinner. Imagine as a queer person who is already struggling to fight discrimination on top of the fight for the same rights as our straight allies. Isa pa sa mga dagdag na challenge ang pagiging breadwinner. Hindi ko na alam kung ilang beses ko nang na-tackle ang topic na ito. I think deserve na nito ng isang preaching series at malalang holy conversation moments at kasama na sa mga listahan ng mga personal advocacies na malapit sa aking puso. Pero habang wala pa tayo doon, I suggest you can grab muna ‘yung copy nung books from Coach Pia. Nag-promote pa, not sponsored. So I’m yet to finish ‘yung first book and ito ‘yun. Ito ‘yung unang “Focus on What Matters”. I’m yet to finish this and plan to start ‘yung isa pa, ‘yung “Moment to Moment”, right after. I hope na makatulong ito upang magkaroon tayo ng clarity sa dami ng ating mga iniisip. So anyway, I’m sure nag-aantay na kayo kung ang haba na ng sinabi ko at wala pa ako doon sa main point. Ito na nga, bilang isang breadwinner na bakla, at another example is sa ating mga straight allies na as a parent, sa mga kapatid nating OFWs na nagtatrabaho at kumakayod , ginagawang araw ang gabi para lang makapagpadala ng pera sa kanilang mga mahal sa buhay. ‘Di ba nga sila ‘yung mga sagot natin sa tanong na, “Para kanino ka bumabangon?”. “Para sa pamilya, para sa future ng mga anak ko.” ‘Di bale nang magkalayo kami kaysa naman sama-sama kaming mamatay na dilat at gutom. At dahil sa dami na nating iniisip, siyempre wala na tayong capacity para sa maliliit na bagay. Tama ba?. No more time to play with the kids after work dahil madalas pagod na lang sa trabaho kung ‘di pa rin sa commute. Buti kung ganun lang, pero minsan mas malala. At personally, ganito ‘yung eksena ko nung mga unang taon ko sa BPO industry bilang isang breadwinner. Napansin ko na sobrang mainitin ang ulo ko at ang dali kong ma-trigger, ‘yung angil sa mga tao kahit na wala pa naman silang ginagawang masama or kahit sa mga maliliit na bagay. Kayo rin ba may ganitong eksena? Let’s pause for a moment at balikan ‘yung mga sandali ng ating mga buhay na tayo ay napasabi ng, “Ang dami ko nang iniisip, dumagdag pa ‘to.”. Ito ang isang manifestation ng kawalan ng clarity. Akala ko ba para sa kanila ka bumabangon, pero sila rin ‘yung unang nakakaramdam ng mga angil at frustrations mo sa buhay. And si Coach Pia reminds us that when we don’t do our inner work, we don’t just suffer alone. The people we love encounter a compromised version of us. ‘Yun ‘yon. Meet the compromised version of you. Imagine that you’re in front of the mirror ng mahiwagang salamin, boy, for a few moments. Look at that compromised version of you. Do you like what you see?. And imagine kung ano na kaya ang extent ng damage that it had cost you and your loved ones. So paano natin matutulungan ‘yung ating compromised version? What does it take to achieve clarity and focus sa ating mga buhay?. So sa book na “Focus on What Matters,” Coach Pia talks about the need for inner work, which is a journey that starts by laying the groundwork for clarity through practices like self-mastery, self-development, and self-commitment. She talked about habits that we can commit to in order to achieve personal clarity. And for today, I’d like to share to you about M.I.C.K. abbreviation siya. That stands for motivating, inspiring, cheering, and being kind to ourselves. It is both a habit that we can commit to and a muscle we exercise because, again, we can’t pour from an empty cup. And these intentional habits will help us fill our cup. So number one is ‘yung letter M, Motivation. Motivation habit is any regimen or routine that you know works well for you. It involves committing to routines, no matter how trivial, that bring out the best in you. Through these personalized activities, we nurture ourselves and anchor on the stability they provide. An example could be making your bed in the morning, listening to music, and preparing breakfast. One more example could be dedicating a time to exercise, let’s say three times a week. So how do we know if a habit or activity is worth committing to?. We know when we feel something is missing if we skip it, and when we distinctly feel recharged by integrating it into our schedule regularly. Motivation habit serves as a fuel to our tank. By committing to these habits, we experience a steady rhythm that keeps us grounded, whether these are daily, weekly, or monthly habits. Next is your Inspiration, your I. If motivation muscle provides the structure for self-care, inspiration muscle naman brings a wave of joy that refreshes us. Unlike motivation habits which follow rhythm, inspiration habits are done less frequently but offer a full recharge. It enables us to stay connected to what makes us feel alive, providing a surge of deep joy in moments when it is needed. Tapping our sources of inspiration which ignite our natural creativity can foster positive energy and overall well-being. And sabi ni Coach Pia, among doon sa mga clients niya, travel is the most common source of inspiration. We can only take trips every so often, but when we do, there’s infusion of new energy. Traveling reconnects us to the natural enthusiasm and joy reminiscent of childhood. And to activate inspiration muscle is to take ownership of your need for mga picker-upper choices and activities that infuse you with the surge of energy. Other than travel, this can also range from planning a trip or to simple pleasures like enjoying a YouTube video or tuning into a podcast. Mga ka-eme. May mga ka-eme ba dito? Yes. Or listening to music that swiftly recharges you to become your best self. Learning something new or engaging in hobbies that awaken your creativity can also serve this purpose. Even revisiting ‘yung mga old hobbies that once sparked joy can once again ignite your enthusiasm for life and tap into the best version of yourself. As clarity is a personal journey, only you yourself are capable of choosing the inspiration that you need. An inspired person feels alive. Whatever brings you inspiration is a non-negotiable in your life. Next naman is ‘yung C which stands for Cheer. Picture yourself as your own personal cheerleader. The cheer muscle involves encouraging ourselves to push past our limits, especially in our adversity. Cheer is a non-negotiable habit we put in place to help us manage stress. We can proactively anticipate stressful times and plan ahead by intentionally plotting activities and inserting habits into our schedule. This will help us manage the demand of our hectic schedule. Sensitivity toward ourselves is crucial in strengthening our cheer muscle. Start exercising sensitivity and observation skills. Look at your calendar and anticipate which specific meetings, social events, projects, or deliverables you know will trigger your stress, anxiety, or heaviness. Kumbaga paghahandaan mo na siya. Pag alam mo mas-stress ako sa week na ‘to , kailangan gumawa na ako ng mga habits na magre-recharge sa akin. This approach provides you with the support needed to manage potential heaviness or disengagement. Since we know ourselves best, let’s prepare ourselves for anticipated stress and activities. Just like a cheerleader motivates the team during the final seconds of a game, we cheer for ourselves to stay resilient and persevere towards our goals. Even when the going gets tough, our cheer muscle enables us to face life’s challenges well-prepared as they often come relentlessly unexpected. A strong cheer muscle enhances our resilience, enabling us to bounce back more quickly from stressful situations. Last naman is ‘yung Kindness. Kindness is your capacity to be nurturing, kind, patient, and compassionate towards yourself just as you would a loved one or a best friend. The strength of our kindness muscle should allow you to be intentional in your caring for others as you would care for yourself. One strong measure of the strength of your kindness muscle is our capacity to forgive ourselves, forgive others, or ask for forgiveness for when we feel we may have hurt. And kindness is the most difficult muscle to strengthen. As often than not, we did not grow up with strong models of people around us living a life of kindness, nurturing patience and love for ourselves. Nabanggit ko rin ‘to doon sa ano natin, parang hirap para sa atin na maging forgiving of ourselves. From a young age, we are also taught to prioritize the needs of others. Yet, our ability to care for others hinges on how well we take care of ourselves. Showing kindness to ourselves is important, especially when we face setbacks or disappointments. It’s about offering ourselves the same support and encouragement that we readily give others. Strengthening our kindness muscle means taking the time to pause, relax, and rest. Doing anything that nurtures you, like eating well, enjoying your favorite food, and getting plenty of sleep is essential. We must accept that we cannot always meet our own expectations and let go of attachments to specific outcomes. By forgiving ourselves when we falter, honoring the progress we’ve made, and staying open to learning from failures, we create a space for us to grow into the best versions of ourselves. Being kind to yourself is also a non-negotiable in your life. So ano siya, pwedeng magkakahalo siya, ‘yung mga what motivates you can also inspire you. Pwedeng-pwede siyang pumasok doon sa alin sa mga iyon. So our internal guide has a big say in how we make decisions. It’s all about progress, learning, and embracing our imperfections along the way. This journey of growth allows us to center ourselves and focus on what truly counts in life. The more we nurture this process, the better we become at self-care and connecting with our genuine selves. So I hope that you also learned something as much as I did nung sa book na ‘to at marami pa. Ipapa-hiram ko kasi hindi pa ako tapos. At ‘yun sa part na nai-share ko sa inyo about sa “Focus on What Matters” by Coach Pia, ito ‘yung mga simpleng bagay na pwede nating gawin para sa ating mga sarili to move from a compromised version to the best version of ourselves. Pero hindi natatapos doon ang lahat. As we strive to become the best version of ourselves, mahalaga ring pag-usapan ang pagse-set ng boundaries. Beep beep. Baka may matamaan sa pagse-set ng boundaries. Minsan parang profound pakinggan kasi nung boundaries at hindi siya ganoon ka-common sa kultura nating mga Pilipino. Pero just because it’s not common doesn’t mean hindi na natin ito dapat pagtuunan ng pansin. Halimbawa sa pagiging breadwinner, dahil ikaw na ‘yung naghahanap-buhay, mahalagang mag-set ka ng boundaries through shared responsibility sa inyong mga bahay, mga tahanan. I-delegate mo ang mga simpleng gawain upang kahit papaano ay mabawasan ang iyong iniisip. Some might say na madaling sabihin pero mahirap gawin , lalo na para sa ilan na bukod sa pagiging breadwinner ay magulang din, or to be specific, nanay. Mahirap talagang iwalay ang pagiging nanay sa pagiging provider as a mother. Pero mahalaga na naiintindihan ito ng mga tao sa paligid mo. Oo, nanay ka , maghahanda ka ng pagkain, mag-aasikaso ka ng gamit ng mga anak mo, but it’s also important to set boundaries. Tandaan mo na kailangan mo rin ng sapat na pahinga para makapag-focus ka sa trabaho na siyang nagbibigay ng kakayahan mong mag-provide para sa iyong pamilya. Kailangan itong ma-communicate. Kailangan ng maayos na usapan kung paano mas mapapagaan ang inyong sitwasyon. At isa lang ito sa marami pang mga halimbawa. Iba’t iba ‘yung dynamics ng bawat isa. Pero ang punto ay ito: Huwag mong piliting saluhin ang lahat. Matutong manghingi ng tulong kapag kailangan. Alam ko hindi ‘to madali, but I hope you are able to do so and have these conversations. After all, wala namang hindi nadadaan sa maayos na usapan. So now let’s go back to the journey ni Cleopas at isa pang disciple. Let us be reminded of their enthusiasm when they realized that they had been in conversation with Jesus all along. This story reminds us that God is always with us sa ating paglalakbay, that we can be that other disciple na unnamed. Hindi man tayo ever makapaglalakad kasama ang historical Jesus, ‘di ba, o baka sa panaginip, pero ano ba ‘yung pangako? That we have each other. We experience Christ in our many conversations with our families, with our loved ones, with our chosen families like here sa ating simbahan, at lalo na when we are intentional sa ating pakikinig at pagiging in solidarity sa iba’t iba pang community lalo na sa mga maralita. As I close this part two, keyword “close,” napaisip rin ako baka lumalayo na ako sa theme na “Christ in our conversations.”. Pero I had a Holy Spirit activate moment. I feel that this is a perfect opportunity to also talk about self-love —ang matutunang makinig sa kung anong sinasabi ng ating mga katawan at isip. After all, magkaugnay ang pagkakaroon ng personal clarity sa ating buhay at ang pagkakaroon ng meaningful conversations sa ating kapwa. By building these small habits for ourselves ay mas mapapayabong natin ang ating mga conversation at ang pag-unawa sa journey ng bawat isa, dahil hindi naman tayo pare-pareho ng kwento, and that’s the beauty of our diversity. Maaaring hindi tayo pare-pareho ng ating pinagdadaanang struggle pero pareho lang naman ang ating pinaglalaban. At sa bawat pakikipag-usap natin sa iba, we find Christ in their stories and hope that they find Christ in us and through us. Napapalalim ang ating pakikipagbahagi at pakikisangkot sa pakikinig ng kanilang kwento. We hold the power to carry these stories and share them with others. And being with Open Table MCC for almost 10 years now, marami na akong nakasama, nakasalamuha, nakadaupang-palad, nakausap at narinig ng mga kwento—ang mga Lumad, ang mga persons deprived of liberty sa QC Women’s Penitentiary , ang mga magsasaka sa Lupang Ramos, ang mga batang PLHIV na nasa pangangalaga ng Duyan Foundation at Project Red Ribbon, at ang ilan sa mga communities na naabutan ng tulong ng Pride Cares, mga nasalanta ng bagyo sa Rodriguez, Rizal at iba pang naabutan ng tulong through our partnership sa iba’t iba pang LGBTQIA+ organizations. Ang kanilang mga kwento ay patuloy kong dadalhin at subukang maibahagi sa marami pang pakikipag-usap, lalo na sa panibagong responsibility as pastor in discernment. Ganito rin ang sinasabi ko sa mga students who come and be in immersion with us. Iilan lang sa kanila ang bakla at may katulad na kwento sa atin, pero ibinabahagi natin ang ating mga kwento in the hope na dalhin nila ito as they go on in their lives hanggang makarating na sila sa kanilang adulting journey, sharing the good news sa mga kapwa nila estudyante who still struggle to resolve their sexuality with their spirituality, to tell them about the small church where you can come as you are in your most authentic self, where you can express your love of God in the most fantabulous and flamboyant way. Amen ba? At bilang Easter people, dahil hindi lang natapos ang kwento sa muling pagkabuhay ni Kristo, let us be reminded that we are the continuation of the story. Galing kay RD ‘yan at lagi kong panghahawakan ‘yang narinig ko sa preaching niya. Ayan, nawala na ako. And with that comes the power na magpatuloy at bilang Open Table MCC to have meaningful conversations, even difficult ones, to take part in the call for ceasefire and to put an end to meaningless war. Conversations that continue to create safe spaces, and our participation in the wider work of justice and peace through Jesus who proclaimed a radically inclusive love for all people, at ‘pag kinakailangan ay harapin ang mga usapang mahirap lalo na sa mga kakilala or kapamilya natin na patuloy nagbubulag-bulagan at pumipili at naghahalal ng mga leader na corrupt at sangkot sa katiwalian. Hindi man ito madali, I hope that we’re always reminded na parte rin sila ng pinaglalaban, that there’s more that unites us than separates us. Let us also be intentional sa pangangamusta sa mga mahal natin sa buhay knowing always that Jesus is present in our conversations to speak with love and compassion. At kung ikaw naman ‘yung may kinikimkim sa loob mo kung ano man ‘yan, I hope that the Holy Spirit touches your heart so you can find the courage to have that conversation, one that could inspire, heal, and transform you and others, knowing that God, Jesus, will be there with you. Amen. The post Easter: The Walk To Emmaus Part 2 appeared first on Open Table Metropolitan Community Church.

Now on that same day two of them were going to a village called Emmaus, about seven miles from Jerusalem, and talking with each other about all these things that had happened. While they were talking and discussing, Jesus himself came near and went with them, but their eyes were kept from recognizing him. And he said to them, “What are you discussing with each other while you walk along?” They stood still, looking sad. Then one of them, whose name was Cleopas, answered him, “Are you the only stranger in Jerusalem who does not know the things that have taken place there in these days?” He asked them, “What things?” They replied, “The things about Jesus of Nazareth, who was a prophet mighty in deed and word before God and all the people, and how our chief priests and leaders handed him over to be condemned to death and crucified him. But we had hoped that he was the one to redeem Israel. Yes, and besides all this, it is now the third day since these things took place. Moreover, some women of our group astounded us. They were at the tomb early this morning, and when they did not find his body there they came back and told us that they had indeed seen a vision of angels who said that he was alive. Some of those who were with us went to the tomb and found it just as the women had said, but they did not see him.” Then he said to them, “Oh, how foolish you are and how slow of heart to believe all that the prophets have declared! Was it not necessary that the Messiah should suffer these things and then enter into his glory?” Then beginning with Moses and all the prophets, he interpreted to them the things about himself in all the scriptures. As they came near the village to which they were going, he walked ahead as if he were going on. But they urged him strongly, saying, “Stay with us, because it is almost evening and the day is now nearly over.” So he went in to stay with them. When he was at the table with them, he took bread, blessed and broke it, and gave it to them. Then their eyes were opened, and they recognized him, and he vanished from their sight. They said to each other, “Were not our hearts burning within us while he was talking to us on the road, while he was opening the scriptures to us?” That same hour they got up and returned to Jerusalem, and they found the eleven and their companions gathered together. They were saying, “The Lord has risen indeed, and he has appeared to Simon!” Then they told what had happened on the road and how he had been made known to them in the breaking of the bread. Luke 24:13-35 NRSVUE Isang mapayapang araw sa inyong lahat. For today and the next dalawang Linggo, iisang Scripture reading lamang ang ating tatalakayin, ngunit hahatiin natin ang preaching sa tatlong bahagi. For this Sunday, I'd like to talk about being present. Sa ating buhay, madalas tayong nagiging masyadong pokus sa pagtapos ng mga gawain (tasks). Masyado tayong nagmamadali na nakakalimutan na nating maramdaman o ma-appreciate ang proseso—ang “smelling the roses” at ang tunay na pag-enjoy sa journey. Nang una kong mabasa ang tekstong ito mula sa Ebanghelyo ni Lucas (The Road to Emmaus), naisip ko: “Parang ang lakas mang-power trip ni Jesus?” Dahil sa isang kisap-mata, pinigilan niyang makilala siya ng mga alagad, at sa isang kisap-mata rin ay ipinakilala niya ang kanyang sarili. Pero kalaunan, na-realize ko na si Jesus ay kasama na nila sa buong biyahe. Hindi niya ito ginawa para paglaruan sila; sadyang ang dalawang alagad ay masyadong nakapokus sa ibang bagay. Marahil sila ay puno ng kalituhan at emosyon dahil sa balita ng muling pagkabuhay. Unveiling the Characters: Who Was on the Road? Habang binabasa ang kuwento, may mga tanong na lumitaw sa isip ko: Bakit sila papuntang Emmaus? Taga-doon ba sila? At isa pang mahalagang tanong: Sino ang kasama ni Cleopas? Sa kuwento, si Cleopas lamang ang pinangalanan. Sabi ng ilang scholars, maaaring si Simon Peter ito, pero marami ang naniniwala na ang kasama niya ay si Mary of Cleopas—ang kanyang asawa. Ayon sa tradisyon ng Simbahan, si Cleopas ay kapatid ni Jose (na asawa ni Maria, ang ina ni Jesus). Ibig sabihin, sila ay magbilas. Bago natin sagutin ang ibang tanong, nais kong bigyang-diin ang presensya ng mga kababaihan sa buhay at ministeryo ni Jesus. Mula simula hanggang sa krus, at maging sa muling pagkabuhay, laging nandoon ang mga babae. Sila ang may lakas ng loob at pananampalataya na hindi iniwan si Jesus. Minsan, ang pangalawang disipulo ay sadyang hindi pinangalanan sa Bibliya upang makita natin ang ating mga sarili sa kuwento. Tayo ang kasama ni Cleopas sa paglalakad. The Retreat from Hope Bakit nga ba sila papuntang Emmaus? Walang record na taga-doon sila. Maaaring ito ay nagsilbing temporary refuge o “halfway house” para sa kanila. Alam natin ang nangyari: Marami ang umasa na si Jesus ang magpapalaya sa kanila mula sa Imperyong Romano. Nang siya ay mamatay, tila namatay din ang kanilang mga pangarap. Ang pag-alis nila sa Jerusalem patungong Emmaus ay simbolo ng kanilang pag-atras mula sa pag-asa at komunidad. Ngunit narito ang maganda: Ang pagpapakita ni Jesus sa kalsada ay patunay na ang “Divine Presence” ay sumasalamin sa atin kahit sa mga sandaling tayo ay tumatalikod na sa pag-asa. Si Jesus ang nag-adjust para sa kanila. Nakipagtagpo siya sa kanila kung nasaan man sila. Ipinahayag niya ang kanyang sarili sa pamamagitan ng Kasulatan at sa pagpipiraso ng tinapay (Breaking of the Bread). At nang muling mag-alab ang pag-asa sa kanilang puso, bumalik agad sila sa Jerusalem nang gabing iyon upang magbahagi ng mabuting balita. Vulnerability as Strength Sa ating sariling buhay, madalas tayong nahihirapang lumapit sa Diyos kapag tayo ay nasa gitna ng pagsubok. Kadalasan, lumalapit lang tayo para magpasalamat kapag “tapos na” ang problema. Minsan naman, lumalapit lang tayo kapag nasa breaking point na tayo. Hindi ba natin naiisip na sa gitna ng ating mabigat na problema, malumanay na tumatawag si Jesus: “Hello, I am here. You can be vulnerable with me.” Your vulnerability is as beautiful as your strength. Madalas din nating mahalin ang ating “privacy” hanggang sa punto na hindi na tayo nakakapag-open up sa mga kaibigan o mahal sa buhay. Sinasabi lang natin ang kuwento kapag “overcome” na natin ang challenge. Paano naman yung mga struggle na kasalukuyan nating nilalabanan? Nasaan ang diwa ng komunidad? Bilang inyong pastor, nais kong malaman ninyo na maaari kayong maging vulnerable sa akin. Maaaring hindi ko masolusyunan ang lahat ng inyong problema, lalo na kung pinansyal, pero nangangako akong sasamahan ko kayo sa inyong paglalakbay. We are here to journey with you in your “Emmaus moments.” Learning to Pause Sa gitna ng trabaho at buhay, marami tayong bitbit na “baggages”: job security, inflation, midlife crisis, and the search for purpose. Para silang mabibigat na bag na isa-isang pinapasan hanggang sa tayo ay “ma-freeze” o ma-paralyze sa bigat. Minsan, kailangan nating tumigil at mag-assess: Bakit ito mabigat? 2. Alin sa mga ito ang pwede ko nang bitawan? 3. Alin dito ang pwede kong ipagkatiwala sa iba? Huwag nating kalimutang tumingin sa paligid. May mga taong handang tumulong sa pagpasan ng ating dalahin. Matutong huminga, tumigil, at pahalagahan ang mga kasama sa journey. Conclusion: Today is a Gift Bilang isang “frustrated wanderlust,” aminado akong hindi ako magaling sa direksyon o Maps. Umaasa lang ako sa mga landmarks. Sa paggamit ng mapa, mahalagang malaman mo muna kung nasaan ka (orienting yourself) bago mo malaman kung saan ka pupunta. Gayundin sa ating spiritual journey: Minsan kailangan nating mag-reflect kung nasaan na tayo. Gamitin natin si Jesus bilang ating compass at ang ating komunidad bilang sacred space para sa paghilom. Tandaan natin: Yesterday is history, tomorrow is a mystery, and today is a gift. That's why it's called the PRESENT. Pahalagahan natin ang kasalukuyan at magtiwala na ang Kristong nabuhay ay kasama natin sa bawat hakbang ng ating paglalakbay. The post Easter: The Walk To Emmaus appeared first on Open Table Metropolitan Community Church.

When it was evening on that day, the first day of the week, and the doors were locked where the disciples were, for fear of the Jews, Jesus came and stood among them and said, “Peace be with you.” After he said this, he showed them his hands and his side. Then the disciples rejoiced when they saw the Lord. Jesus said to them again, “Peace be with you. As the Father has sent me, so I send you.” When he had said this, he breathed on them and said to them, “Receive the Holy Spirit. If you forgive the sins of any, they are forgiven them; if you retain the sins of any, they are retained.” But Thomas (who was called the Twin), one of the twelve, was not with them when Jesus came. So the other disciples told him, “We have seen the Lord.” But he said to them, “Unless I see the mark of the nails in his hands and put my finger in the mark of the nails and my hand in his side, I will not believe.” A week later his disciples were again in the house, and Thomas was with them. Although the doors were shut, Jesus came and stood among them and said, “Peace be with you.” Then he said to Thomas, “Put your finger here and see my hands. Reach out your hand and put it in my side. Do not doubt but believe.” Thomas answered him, “My Lord and my God!” Jesus said to him, “Have you believed because you have seen me? Blessed are those who have not seen and yet have come to believe.” Now Jesus did many other signs in the presence of his disciples that are not written in this book. But these are written so that you may continue to believe that Jesus is the Messiah, the Son of God, and that through believing you may have life in his name. John 20:19-31 NRSVUE Magandang hapon sa inyong lahat. Kamusta kayo? Napansin niyo ba na parang ang haba ng Good Friday? Kahit Easter na, parang hindi natin maramdaman. Napakatahimik ng buong linggo. Pagod ang mga tao, walang gaanong sasakyan sa labas, at dahil na rin siguro sa mahal ng gas kaya nananatili lang tayo sa loob. Parang kailan lang nung kumanta tayo ng “Happy Day” noong Easter Sunday, pero heto na naman tayo, bumalik na sa tahimik at matamlay nating mga buhay. Ito ang nais kong pag-usapan natin ngayon: kung paano natin matututunang mapansin ang mga “glimpses of Easter” o ang mga bakas ng pag-asa sa gitna ng ating pang-araw-araw na buhay na madalas nating binabalewala. Ngayon ay ikalawang linggo na natin sa panahon ng Easter, at sinusundan natin ang naging buhay ng mga alagad pagkatapos mamatay ni Jesus. Sa ating pagbasa ngayon, makikita natin silang nasa loob ng isang silid na nakakandado ang pinto dahil sa takot. Takot sila sa mga awtoridad na baka sila ay hulihin o usigin dahil kakamatay lang ni Jesus. Noong mga oras na iyon, iilan pa lamang ang nakakita sa libingan, kabilang sina Simon Pedro at Juan. Tanging kay Maria Magdalena pa lamang nagpapakita si Jesus, at siya ang unang inutusan ni Jesus na ipahayag ang balita ng muling pagkabuhay. Sa katunayan, maaari nating sabihin na ang unang itinalagang ministro ni Jesus ay isang babae. Isipin natin ang nararamdaman ng mga alagad habang nakakulong sila sa silid na iyon. Isipin niyo ang takot na kailangan niyo pang i-lock ang pinto dahil sa sobrang paranoia. Ginagawa nila ito para lang maramdaman ang kahit katiting na seguridad. Wala na si Jesus. Patay na ang kanilang pinuno at hindi nila alam kung ano ang mangyayari sa kanila. Siguro ay hindi pa nga sila tapos mag-luksa, pero heto na agad ang banta ng pag-uusig. At ang mga kinatatakutan nila ay hindi lang basta ordinaryong tao; sila ay mga makapangyarihan at may awtoridad. Nakita nila ang sinapit ng kanilang lider, at iniisip nila na baka sila na ang susunod. Napakasakit ng kawalang-pag-asang nararamdaman nila. Wala na silang aasahan. Ang taong sandigan nila, ang nagbibigay sa kanila ng lakas at suporta, ay wala na. Naalala ko tuloy noong nalaman nating magsasabbatical si Pastor Sean—grabe ang naging reaksyon natin. Marami ang nalungkot at nagtanong, “Paano na tayo?” Gayong alam naman nating babalik din siya. Paano pa kaya ang mga alagad na sa isip nila ay tuluyan nang nawala si Jesus?. Kahit sino naman ay gagawin ang ginawa nila. Tayo rin, madalas nating “ikandado ang ating mga pinto” sa panahon ng kawalang-pag-asa at kalungkutan. Ang pagkakandado ng pinto ay maaaring maging porma ng pag-isolate sa sarili, ang hindi pagpapakita sa iba, at ang pagkawala ng gana sa mga bagay-bagay. Minsan ay napapatanong tayo: “Para saan pa? Bakit ko pa kailangang magpatuloy kung parang bale-wala rin ang lahat?”. Ang takot na nararamdaman natin ay hindi lang basta personal; madalas ito ay bunsod ng mga sistemang mas malawak sa atin. Sa ating panahon, marami tayong kinatatakutang “awtoridad” at mga pangyayaring hindi natin kontrolado. Andiyan ang takot para sa ating bansa. Malapit na ang 2028, at may personal akong pangamba: muli ba tayong mabibigoy? Ma-iistuck na naman ba tayo sa isang gobyernong mas malala pa sa nararanasan natin ngayon? Minsan, nakakapagod nang lumabas at makisangkot kung parang walang nangyayari sa ating mga pagsisikap na humanap ng mga lider na may tunay na malasakit sa bayan. Maging sa mga simpleng bagay tulad ng pagbabayad ng pamasahe o pagpapagas, pinapaalalahanan tayo ng mga epekto ng mga desisyong ginagawa ng mga makapangyarihang lider sa mundo. Nakakalungkot isipin na ang mga “tantrums” at reckless na desisyon ng mga taong ito ay nagdudulot ng pasakit sa buhay nating mga ordinaryong tao. Ito ay isang trend sa buong mundo—mga lider na tila walang pakialam sa kapakanan ng kanilang nasasakupan. Bukod sa politika, isa pang bumabagabag sa akin ay ang tila pag-atras o pag-regress ng pagtingin ng lipunan sa mga kababaihan. Kaya naman ngayong taon, ang ating tema ay nakatutok sa queer at feminist theology. Ito ang dahilan kung bakit naramdaman namin ang pangangailangang ilabas ang aming unang single na “She Preached” noong nakaraang Easter. Nais nating ipaalala na sa kasaysayan ng ating pananampalataya, ang unang boses na nagpahayag ng pinakamahalagang balita—ang muling pagkabuhay—ay boses ng isang babae. Minsan, ang mundo ang mismong nagsasara ng pinto para sa atin. Ngunit tulad ng mga alagad, sa gitna ng ating pagtatago at takot, doon tayo kailangang puntahan ng pag-asa. Ang nakakalungkot na katotohanan ay hindi lamang iisang tao ang ganito; ito ay naging trend na sa buong mundo—mga lider na tila walang tunay na malasakit sa bayan at inuuna ang sariling “tantrums” kaysa sa kapakanan ng nakararami. Ang problema, kapag nag-tantrums sila, tayong mga ordinaryong tao ang pumapasan ng hirap at pasakit. Isa pa sa mga bagay na personal na bumabagabag sa akin ay kung paano tila umaatras o nag-re-regress ang pagtingin ng lipunan sa mga kababaihan. Ito ang dahilan kung bakit, bukod sa pagiging tema natin ang queer at feminist theology ngayong taon, naramdaman namin ang bigat at pangangailangang ilabas ang ating unang single na “She Preach” noong nakaraang Easter. Ito ang aming paraan ng paglaban sa mga mapanirang naratibo at sentimyento laban sa mga kababaihan. Sa kabila ng lahat ng mga “pinto” na isinasara sa atin ng mundo—maging ito man ay dahil sa takot, politika, o diskriminasyon—ang mensahe ng Easter ay nananatili. Tulad ng mga alagad na nakakulong sa silid, doon tayo kailangang puntahan ng muling nabuhay na Kristo. Ang hamon sa atin ngayong panahon ng Easter ay ang matutong kumilala sa mga “glimpses” o bakas ng pag-asa na madalas nating hindi napapansin sa gitna ng ating pagod at takot. Huwag nating hayaang manatiling nakakandado ang ating mga puso. Sa bawat pagkakataon na tayo ay nagmamalasakit, tumitindig para sa katotohanan, at kumikilala sa halaga ng bawat isa, doon natin nararanasan ang tunay na muling pagkabuhay. Salamat sa inyong pakikinig, at nawa’y maging inspirasyon ito sa inyong pagharap sa bagong linggo. Amen. The post Easter: Pagkilala Sa Pag-Asa appeared first on Open Table Metropolitan Community Church.

Minsan, ang sobrang paghahangad sa mga materyal na bagay ang nagiging dahilan kaya nawawala ang mahal sa buhay. Pakinggan ang kwento ni Dayanara sa Barangay Love Stories.

Many of us go through seasons of Holy Saturdays in our lives, too. Minsan, the wait is too long, and we wonder if God would ever fulfill His promise. We sometimes wonder if God even listens o kaya naman ay kung may plano ba Siyang sagutin ang prayers natin.All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

She was only twelve when her family migrated to Australia. Jennifer Dizon's talent for singing led to new friendships and participation in school events, which led to being elected as a student leader in her high school and eventually a successful career in law. - Kasama ang mga magulang, tween pa lamang noong unang nakarating siya sa Australia. Sa bagong paaralan, ginamit ang talino sa pag-awit na siyang naging daan sa unti-unting pagkilala kay Jennifer Dizon.

Minsan, ganito rin tayo. Madali tayong magpuri sa Diyos kapag maganda ang takbo ng buhay. Pero paano kung iba ang plano Niya sa gusto natin? Susunod pa rin ba tayo kay Jesus bilang ating Hari kung hindi natin makuha ang gusto natin mula sa Kanya?All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Minsan, nate-take for granted natin na dito sa Pilipinas, malaya tayong nakakapagsimba kahit kailan natin gusto. Pero alam niyo ba na sa ibang bansa, ang paghawak lang ng Rosaryo o Bibliya ay sapat na para makulong o mabitay?

Minsan hindi naman talaga nagsisimula sa intensyon na manloko. It can start with something simple like conversations, attention, or feeling understood by someone new.But when you look at it from a psychological perspective, there may also be a dopamine-driven reward cycle involved. The brain responds to these interactions in ways that can slowly build emotional attachment.In this episode, I explore the psychology of attraction, dopamine, and the pleasure–pain balance, and how understanding these patterns might help us stay more aligned with the values we believe in.

Minsan, ang magkaibang paniniwala ay gulo ang dala. Pero pakinggan din ang panig nila dahil baka sila pala talaga ang tama. Pakinggan ang kwento ni Bea sa Barangay Love Stories.

Now there was a Pharisee named Nicodemus, a leader of the Jews. He came to Jesus by night and said to him, “Rabbi, we know that you are a teacher who has come from God, for no one can do these signs that you do unless God is with that person.” Jesus answered him, “Very truly, I tell you, no one can see the kingdom of God without being born from above.” Nicodemus said to him, “How can anyone be born after having grown old? Can one enter a second time into the mother's womb and be born?” Jesus answered, “Very truly, I tell you, no one can enter the kingdom of God without being born of water and Spirit. What is born of the flesh is flesh, and what is born of the Spirit is spirit. Do not be astonished that I said to you, ‘You must be born from above.' The wind blows where it chooses, and you hear the sound of it, but you do not know where it comes from or where it goes. So it is with everyone who is born of the Spirit.” Nicodemus said to him, “How can these things be?” Jesus answered him, “Are you the teacher of Israel, and yet you do not understand these things? “Very truly, I tell you, we speak of what we know and testify to what we have seen, yet you do not receive our testimony. If I have told you about earthly things and you do not believe, how can you believe if I tell you about heavenly things? No one has ascended into heaven except the one who descended from heaven, the Son of Man. And just as Moses lifted up the serpent in the wilderness, so must the Son of Man be lifted up, that whoever believes in him may have eternal life. “For God so loved the world that he gave his only Son, so that everyone who believes in him may not perish but may have eternal life. “Indeed, God did not send the Son into the world to condemn the world but in order that the world might be saved through him. John 3:1-17 (NRSVUE) Tayo at si Nikodemo Sa ating pagbasa, nakatagpo ni Hesus si Nikodemo sa gitna ng kadiliman. Si Nikodemo ay isang taong may mataas na katayuan ngunit may dalang mga tanong na hindi masagot ng kanyang tradisyon. Sinabi sa kanya ni Hesus, “Maliban na ang tao ay ipanganak na muli, hindi siya makakakita ng kaharian ng Diyos.” Bilang isang Katoliko at Kristiyanong bakla, madalas kong nararamdaman na ako si Nikodemo. Sa Juan 3, pumunta siya kay Hesus sa ilalim ng takip ng gabi. Bakit gabi? Siguro dahil takot siya sa sasabihin ng kapwa niya Pariseo , o siguro dahil hindi pa niya kayang pangatawanan sa harap ng marami ang kuryosidad ng pananampalataya niya. Ganoon din ako; maraming tanong, maraming takot. Until now, hindi pa rin ako sigurado sa aking pananampalataya. Gayon din ang pakiramdam ko sa tuwing naririnig ko ang mga mapanghusgang salita sa paligid na nagsasabing mali ako, makasalanan ako, at hindi karapat-dapat. Ang mga salitang ito ay parang kadiliman na nagpapalayo sa akin sa liwanag ng Diyos. Sa ating paglalakbay bilang mga LGBTQIA+ na mananampalataya, ang pag-uusap nina Hesus at Nikodemo ay tila isang salamin. Tulad ni Nikodemo, marami sa atin ang lumalapit sa Diyos sa gabi o sa gitna ng kadiliman , dala ng takot sa sasabihin ng iba , ng bigat ng ating pagkakakilanlan, at ng tanong na: “Tatanggapin ba ako? Karapat-dapat ba ako?”. Ang Tunay na Ibig Sabihin ng Muling Pagsilang Ang sagot ni Hesus ay hindi pagtataboy kundi isang paanyaya: “Kailangan kayong ipanganak na muli.” Ang muling pagsilang na ito ay hindi nangangahulugang kailangang burahin ang ating kulay. Sa halip, ito ay pagpapaubaya sa Banal na Espiritu na linisin ang ating paningin upang makita natin ang ating sarili ayon sa tingin ng Diyos : mahalaga, banal, at sapat. Ang konsepto ng muling pagsilang ay madalas gamitin laban sa atin upang sabihing kailangan nating magbago o itatwa ang ating tunay na pagkatao. Ngunit sa mas malalim na espiritwal na pag-unawa, ang muling pagsilang na tinutukoy ni Hesus ay hindi pagpatay sa ating katotohanan, kundi pagyakap sa ating banal na pagkakakilanlan bilang mga anak ng Diyos at malaya sa tanikala ng mapanghusgang mundo. Mahirap isabuhay ang gospel na ito sa mundong puno ng limitasyon. Ngunit dito pumapasok ang tunay na milagro ng Espiritu Santo. Aaminin ko, hindi madali. May mga araw na mabigat ang krus ng diskriminasyon at pagdududa. Subalit gaya ng hangin na binanggit sa bersikulo 8 na umiihip kung saan ito nais, ang Espiritu ng Diyos ay hindi nakakulong sa kahon ng tradisyon. Tuwing ako ay humihingi ng patnubay, ipinapaalala ng Diyos sa akin na ang Kanyang grasya ay sapat. Ang aking pagkatao ay hindi hadlang sa aking paglilingkod; ito ay aking natatanging paraan upang ipakita ang makulay at malawak na pag-ibig ng Maylikha. Hindi ako o tayo tinawag para maging perpekto ayon sa pamantayan ng tao, kundi para maging tapat sa ilalim ng biyaya. Paglilingkod sa Pamilya at Trabaho Ang paglilingkod ay hindi lamang ginagawa sa loob ng simbahan. Ito ay isinasabuhay natin sa bawat aspeto ng ating pang-araw-araw na pakikibaka. Sa Ating Pamilya: Madalas, sa pamilya tayo pinakahinahamon. Maraming mga kamag-anak na hanggang ngayon ay hindi pa rin tanggap ang iyong katotohanan , kung saan minsan ay kailangan pa nating patunayan ang halaga sa kabila ng ating pagkakaiba. Naririnig natin ang mga patama sa hapag-kainan o nararamdamang tila may limitasyon ang pagmamahal nila sa iyo. Subalit sa kabila nito, pinipili nating manatiling mapagmahal na anak, kapatid, o kamag-anak. Kapag tayo ang unang tumutulong sa oras ng pangangailangan , o nag-aalaga sa mga magulang na may sakit nang walang pag-aalinlangan, ipinapakita natin ang gospel in action. Pinapatunayan natin na ang pag-ibig ng isang LGBTQIA+ member ay hindi nababawasan ng kanilang panghuhusga. Kahit inaalipusta at sinasaktan ng mga mahal natin sa buhay , kung kailangan nila ng tulong o aruga , tayo ang unang tutugon kahit tayo ay nasasaktan. ‘Yan ang pag-ibig na kaya nating ibigay, at ang tawag diyan ay grasya. Sa Ating Trabaho: Madalas tayong kailangang magtrabaho nang doble upang patunayan sa ating mga kasamahan ang ating halaga. Ang propesyonalismo ay hinahaluan natin ng pagtitimpi at pagmamahal kahit sa mga hindi nakakaunawa sa atin. Hinaharap natin ang mga micro-aggressions o ang pakiramdam na kailangang itago ang ilang bahagi ng ating sarili upang hindi mapag-usapan. Ang ating katapatan sa trabaho at pagiging go-to person sa ating mga kasamahan ay isang porma ng ministeryo. Sa pamamagitan ng pagiging mahusay at mabuting katrabaho, binabali natin ang mga maling akala. Naglilingkod tayo sa pamamagitan ng pagbibigay ng dangal ayon sa ating propesyon , habang tahimik na nananalangin para sa mga kasamahang hindi pa bukas ang isipan. Ang Tahanan Natin sa Open Table MCC Lahat tayo—ako noon—ay takot at naghahanap ng isang community kung saan pwede tayong maging totoo sa ating pagkatao, kung saan tanggap tayo nang walang halong panghuhusga. Dito ako dinala sa simbahan ng Open Table MCC Manila pa noon, year 2000. (Kaya alam niyo na kung ilang taon na ako ngayon; siguro ako ang pinakamalapit nang maging ‘dalawang citizenship’) . Nang sabihin ni Hesus na kailangang ipanganak na muli, hindi Niya ibig sabihin na burahin natin kung sino tayo. Ang muling pagsilang ay ang pag-iwan sa mga lumang paniniwala na ang pag-ibig ng Diyos ay limitado lamang sa iilan. Sa Open Table MCC, natutunan ko na ang aking pagkatao bilang LGBT ay hindi hadlang kundi isang bahagi ng aking paglalakbay. Ang muling pagsilang para sa akin ay ang pagtanggap na tayo ay nilikha ng Diyos nang may layunin , at ang Kanyang Espiritu ay umiihip kung saan Nais Niya. Hindi ito nakakulong sa mga tradisyong puno ng poot. Dito sa ating komunidad, ang paglilingkod ay may ibang lalim. Ito ang ating tahanan kung saan ang pag-ibig ay walang pasubali. Dito natin nararamdaman na ang paglilingkod sa Diyos ay tunay na inklusibo. Juan 3:16-17: Sandigan ng Ating Pananampalataya Madalas gamitin ang Bibliya sa mga katulad natin para takutin tayo. Pero ang Juan 3:16-17 ang pinakamatibay nating sandigan. Actually, ito ‘yung gumising sa akin. Ito ‘yung nagbigay sa akin ng pundasyon na hawak ko until now , at sinasabi kong hinding-hindi ako magkakamali. “Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan , pinadala Niya ang Kanyang Anak at kung sino man ang maniwala ay hindi Niya pababayaan at Kanyang ililigtas.” Hindi sinabi na gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa mga “diretso” ang buhay. Sinabi Niya, “sa lahat,” hindi lang sa iilan. Kasama ako doon, kasama ka doon, kasama tayong lahat. Ang salitang “sanlibutan” ay walang itinatangi; lahat ay yayakapin. At ang pinakamahalaga para sa ating mga nakaranas ng diskriminasyon ay ang talatang 17 : “Sapagkat hindi sinugo ng Diyos ang Anak sa sanlibutan upang hatulan ang sanlibutan, kundi upang ang sanlibutan ay maligtas sa pamamagitan Niya.” Ang Diyos mismo ay hindi naparito upang husgahan tayo. Kaya sino sa mga tao sa paligid natin ang may karapatang gawin ‘yon? Paglilingkod ng mga Sugatan Ang pagod mula sa labas ng mundo ay dinadala natin sa loob ng simbahan. Minsan, mahirap maglingkod kapag ikaw mismo ay sugatan. Hindi tumitigil ang ingay ng mundo kapag tayo ay papasok sa pinto ng simbahan. Bawat isa sa atin ay may dalang bigat na bagahe: mga mapanghusgang tingin mula sa trabaho, ang pagod ng pakikipagsapalaran sa sistemang hindi tayo laging kinikilala, at ang mga sugat ng nakaraan na tila ayaw maghilom. Napakahirap magbigay ng liwanag kung ang sarili mong mitsa ay halos mapundi na. Minsan ang paglilingkod ay nagiging isang pakikibaka. Paano ka aawit ng pag-asa kung ang puso mo ay puno ng pag-aalinlangan? Paano ka mag-aayos ng upuan para sa iba kung ikaw mismo ay naghahanap ng lugar na matitigilan? Ngunit dito papasok ang tunay na diwa ng grasya. Ang paglilingkod ay hindi nangangailangan ng pagiging perpekto. Ang ating mga sugat ay hindi hadlang sa ating ministeryo. Sa halip, ito ang nagbibigay sa atin ng lalim at malasakit na hindi matutumbasan ng sinumang hindi pa kailanman nasaktan. Sa loob ng simbahan, ang ating pagod ay kinikilala at ang ating sugat ay hinahayaang huminga—at damang-dama ko ‘yon dito sa Open Table MCC. Ang pag-aayos ng mga upuan ay hindi lamang paghahanda ng espasyo ; ito ay pagtiyak na mayroong lugar ang bawat ligaw na kaluluwa. Sa pag-awit sa koro o simpleng pagyakap sa isang bagong miyembro na takot at naghahanap ng pagtanggap , ikaw at ako ay nagiging daluyan ng muling pagsilang para sa iba. Isang Radikal na Akto ng Pag-ibig Ang Open Table MCC ay nagiging patunay na ang Diyos ay hindi limitado ng pader ng tradisyon. Ang paglilingkod natin dito ay isang deklarasyon : Narito ako, narito tayo, tinawag ng Diyos at karapat-dapat. Ang bawat maliit na gawain sa loob ng simbahan ay isang radikal na akto ng pag-ibig. Ang pag-awit sa koro ay hindi lamang paglabas ng himig ; ito ay pagpaparinig ng boses na minsang pinatahimik ng tradisyon. Kapag niyakap mo ang isang bagong miyembro na puno ng takot at pag-aalinlangan, hindi mo lang siya tinatanggap sa isang organisasyon ; ibinabalik mo sa kanya ang kanyang dignidad. Ang komunidad na ito ay isang buhay na patunay na ang pag-ibig ng Diyos ay parang karagatan na hindi kayang ikulong ng mga makitid na doktrina. Ang ating paglilingkod ay isang matapang na deklarasyon laban sa lahat na nagsabing ikaw ay kulang o mali. Sa bawat pagkakataon na ikaw ay tumitindig para sa iba , sinasabi mo sa mundo: “Narito ako, hindi dahil sa pahintulot ng tao kundi dahil sa tawag ng Diyos. Ako ay buo, ako ay pinili, at ako ay karapat-dapat.” Hindi madaling maging asin at ilaw sa mundong madalas ay ayaw tayong pasikatin. Ngunit ang muling pagsilang sa Espiritu ay nangangahulugan na hindi tayo umaasa sa sariling lakas. Tuwing nararamdaman mo ang pagod, tandaan mo ang hangin—ang Espiritu ay umiihip kung saan Ito nais. Hayaan mong tangayin ka ng hanging ito patungo sa mga taong nangangailangan ng iyong kalinga. Ang iyong pagkatao ay hindi hadlang ; ito ay natatanging paraan upang ipakita ang grasya ng Diyos para sa lahat. The post Muling Pagsilang appeared first on Open Table Metropolitan Community Church.

As the Father has loved me, so I have loved you; abide in my love. If you keep my commandments, you will abide in my love, just as I have kept my Father's commandments and abide in his love. I have said these things to you so that my joy may be in you and that your joy may be complete. “This is my commandment, that you love one another as I have loved you. No one has greater love than this, to lay down one's life for one's friends. You are my friends if you do what I command you. John 15:9-14 (NRSVUE) So, this Sunday is the first Sunday in our Lent season. As all of you know naman, Lent season is in preparation for Easter or Resurrection Sunday. This is when Jesus rose again. So that's going to be a month from now — malapit na. And along with that, all the preparations that we as a community is going to face. This is the season where we reflect on the life of Jesus — lahat ng drama bago siya mamatay at mabuhay muli. And in this season we are invited to pray, to fast, reflect, and to be charitable, which I encourage all of us to observe in our own little ways. Even though some of us here are hindi naman Katoliko, and if hindi ka naman religious, the practice of abstinence and self-discipline is still valuable pa rin naman and something that we must all practice. Lent season is not just about the disciplines in themselves. The challenge for all of us Christians this Lent is that these practices will eventually lead us to repentance and transformation. And repentance and transformation all start with the acknowledgement of our sins as an individual and as a collective. That's why this afternoon we would be discussing sin — the nature of sin, and kung ano nga ba ang sin. In the study of theology, sa mga may theology background diyan or nagse-seminary, we also divide theological topics into branches. Just like in science — sa science we have biology, we have chemistry, zoology. In theology, meron din. Dini-divide din natin yung knowledge or study ng theology into branches. So in systematic theology, we also have the likes of Christology, which is the study that concerns the nature of Jesus. We have Soteriology, which we will be discussing in the coming weeks. Soteriology is concerned with salvation in the Christian sense. And for today we would be discussing Hamartiology, which is the study of sin. So yung paglabas niyo mamaya, uy grabe, feeling niyo may MDiv na kayo dahil may natutunan kayong theology on this service. Pwede niyo nang i-flex sa mga friends niyo. So why is it called hamartiology? I-clarify ko lang: hamartiology is spelled — it's a single word. Hindi siya “hamar” and “theology” with space. It's from the Greek word hamartia, which means to miss the mark. So in your New Testament books, when you read the word sin, some of those came from the word hamartia and is translated to sin in English. So I mention na some of those kasi hindi lang naman hamartia yung word for sin. There are many of that. But for this afternoon, we will be focusing on the word hamartia for sin. There are some people who think na pag progressive ka wala ka nang konsepto ng kasalanan. Kasi nga if ang same-sex relationship ay hindi niyo naman tinuturing na kasalanan, then ano pang kasalanan for you? Since parang lahat naman ay pwede — diyan kayo nagkakamali. Kaya nga may community guidelines tayo. The funny thing is, for some people it seems that being gay is the greatest sin that there is — even worse than the seven deadly sins. It seems to be more acceptable to some than gay people getting married or being in a same-sex relationship. Para mas grabe pa ang reaksyon nila dito rather than a president ordering the killing of people, regardless kahit maraming inosente ang madadamay. So the question is: wala nga ba tayong konsepto ng kasalanan bilang progressive Christians? Not at all. Not at all. In fact, the challenge with being a progressive Christian is that what we consider sins are sometimes those that are not obvious and sadly even considered as normal or acceptable in this society that we're in. Pumunta lang kayo sa news feed niyo at sa comment sections ng mga tita at tito niyo. Grabe. Hindi ko naman jine-generalize lahat ng tita, kahit ako naloloka minsan na grabe normal okay lang sa kanila 'to. Minsan napapa-question ako: ako ba yung mali? For example, killing people for the greater good daw is acceptable for some. Makikita mo yan sa comment section. Corruption — some people, even Christians, don't even seem to care or are not angry with the rampant corruption that's happening in our country. Yung iba jina-justify pa at pinagtatanggol. Yung iba may pa-prayer vigil pa. They are even more angry sa pagbuo ng relationships nating mga bakla and even with the recent Supreme Court decision allowing same-sex partnerships to co-own properties. Mas kasalanan pa sa kanila na may dalawang babae o dalawang lalaki na magkaroon ng legal protection to own properties rather than their own favorite politicians na nagnanakaw ng properties that aren't theirs and even killing innocent people in the process — and worse, using God to justify it. And for some of us, we are not immune to societal sins that pervade us. For example, rampant consumerism — from the belief that happiness lies in consuming more and obtaining things that doesn't satisfy us. O ‘di ba? Ilan na yung nasa cart niyo? O hindi ko kayo iju-judge kung kailangan niyo talaga 'yan — i-checkout niyo na. Kung needs naman, go, hindi naman kayo huhusgahan diyan. Pero aminin natin, 'di ba, sometimes tayo can be consumeristic at times. Oo, 'di ba? O labubo — baka ma-bash ako. Ayon. O next topic. Naku ito — how about our dependence sa social media? 'Di ba, na parang… o kita niyo, kahit ako parang social media na rin magsalita with that trend. Social media na nagde-dictate sa atin kung ano yung dapat nating magustuhan, who to vote, and what a good life is. Huwag kasi kayong maniniwala sa aming mga advertisers. I'm raising my hand here, so baka mawalan ako ng trabaho next week. Oh 'di ba? This just all points out na yung mga personal sins natin ay related sa systemic and social sin. But also alam ko din naman that all of us here are middle class and some are even considered poor. Wala naman sigurong nepo baby dito, no — except kay RD. Joke lang. Oo, mukha kasing congressman si John sa recent date nila, so parang nepo vibes ang dating. So it's okay. We are all just getting by for us to bear the burden of these complex systemic issues or sins that all of us are trapped in. So ito na: What is sin and how do we know? Because for some pastors or churches, the very existence of our own church — MCC — and even me, your baklang lay pastor, is considered not just a sin but even an abomination that we deserve na maging panggatong sa impiyerno. 'Di ba? For us progressives, that's what constitutes sin: the likes of rape and abuse that don't reflect Jesus' command for us to love one another. Actions that cause real harm and pain that are felt, lived, and experienced — whether it is spiritual, mental, emotional, physical, sexual, and so on. Sin is two gay men or women having a loving and life-giving relationship na hindi naman nakakaabala or nakakapanakit sa mga buhay ng mga taong naniniwalang isa siyang kasalanan. The sin in this scenario is their judgment and condemnation over something that God obviously intended to be part of the diversity of God's creation. And ito — ito na yung pinaka-favorite nating progressive pero pinakamalaking haggard din sa atin: it is condemning systemic or structural sins. We also name and condemn systemic sins that bring suffering and harm to us and other people. These sins can be political, economical, and religious in nature — such as inequality, religious extremism, homophobia, misogyny, racism, environmental neglect, and so on. These are actually the sins that Jesus cared more about. ossible ba na kahit busy tayo to work on social justice as progressive Christians, we still miss the mark — that we are still capable of hurting others and forgetting the way of Jesus this Lent season? Now maybe this is a good time for all of us as progressive Christians to reflect on how, in our own ways, we are unconsciously becoming perpetrators also of the sin that we condemn. Maybe we can ask ourselves: masyado na rin ba tayong nagiging katulad ng mga Pharisees that Jesus speaks against? That what we only see is the speck in our brother's eye rather than the plank in our own eye? Sabi nga ni Jesus sa Matthew chapter 7. Because of our hyperfixation with justice, we can become the same people that we condemn — oppressive, judgmental, unforgiving. Are our condemnation or correction to other people rooted in our genuine love and care? Or is it just to satisfy our egos or to assert our moral superiority? Do we still give space for grace and transformation? Or do we easily cut short the transformative power of God's grace in the lives of others — realizing that even if they also perpetuate oppression, they too are victims of oppression themselves? Baka naman call-out lang tayo nang call-out that we forgot that we too are in the process of lifetime transformation and also need grace from other people. Tayo rin ba, personally, bukas ba tayo sa correction? O kapag tayo na ang kino-call out, defensive agad? My hope is that we don't get stuck sa pagde-deconstruct at sa pagiging mulat, but we move forward sa bagong faith at kalayaan na natagpuan natin. That in the middle of all the mess in this world, people will see that we are Jesus' disciples — because it is evident in our lives filled with love, joy, gentleness, and fierceness na strategically nilulugar din sa sitwasyon. As progressive Christians, we cannot change the world alone and overnight. We wouldn't even be able to see the fruits of our labor in our lifetime. After all, it is not our labor — it is God's labor. Kaya huwag tayong mag-alala. We just show up. We love. We find ways to be joyful, to be gentle and kind to one another, and to be fierce only when specific situations call for it. And we find strength and hope in the combined efforts of our communities who work for justice. So let us love, be joyful, and do justice where we are. Let us begin again — in our homes and in this community of Open Table. God bless us all. The post Nature of Sin appeared first on Open Table Metropolitan Community Church.

Nakaka-relate ka ba? Madalas din, dahil sa pride, takot tayong magpakita ng weaknesses. Minsan, alam natin na may dapat ayusin sa atin, pero ayaw nating ipakita sa iba ang ating kahinaan. Pero kung isasantabi natin ang pride ay magiging mas open and willing tayong lumapit sa Diyos.All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

An opportunity to study in Paris led to 18 years of designing for Saudi Royalty, today Amir Sali spends his his time teaching his fellow Filipinos the art of bead-work and designing. - Minsan nabigyan ng oportunidad na makapag-aral sa Paris, matapos ang 18 taon bilang desinger ng Saudi Royalty ngayon binabalik naman ni Amir Sali ang oportunidad sa mga kababayan Pilipino.

Minsan ba feeling mo "routine" na lang ang pag-aayuno at abstinence tuwing Kuwaresma? Gusto mo bang ma-feel ang tunay na spirit ng Lent pero hindi mo alam kung paano sisimulan? Don't worry, hindi mo kailangang mag-penitensya o mag-self-flagellate para mapalalim ang iyong pananampalataya!

Minsan makikilala mo ang ugali ng kaibigan mo kapag nagkautangan na. May mga marunong naman magbayad pero may iba talaga na sa hindi malamang kadahilanan ay napakahirap singilin - kagaya ni Jesh. Maayos naman ang simula ng pagkakaibigan ni Nelly at Jesh, pero nang naniningil na si Nelly, minasama naman ito ni Jesh. Pakinggan ang kwento ni Nelly sa Barangay Love Stories.

Takot sa kamatayan ang jowa ni Mildred kaya sobra ito kung mag-alala kapag hindi siya nakakapag-update. Minsan, nakakalimutan ni Mildred ang takot na iyon ni Lulu at nagagawa niya pang magbiro tungkol sa mga disgrasya at kamatayan. Pero sa sobrang pangangamba ni Lulu, natatakot na rin ang mga tao sa paligid niya. Pakinggan ang kwento ni Mildred sa Barangay Love Stories.

Minsan, hindi naiiwasan ang pagkakaroon ng tampuhan at alitan sa pinagtatrabahuhan. Buti na lang ay may Desirey sina Dina at Domeng na handang makinig at umintindi sa kanilang kwento. Pero mahirap pagbatiin ang mga taong naubos na ang tiwala sa iba. Pakinggan ang kwento ni Desirey sa Barangay Love Stories.

Have you met someone na biglaang yumaman o na-promote, pero hindi pa handa sa bagong responsibilidad? Minsan, ang saya ng biglang biyaya — bagong posisyon, mas malaking suweldo, mas maraming opportunities. Pero, hindi lahat ay mentally at spiritually prepared para i-handle ang “big time” changes.All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Minsan nang humarap sa entablado sa araw na pumanaw ang kanyang ama, itinuloy ni Alex Calleja ang show at pansamantalang nilimot ang pagdadalamhati.

Minsan ba'y nakakaramdam ka na kulang ka o nahihiya sa sarili? Madaling maniwala na hindi tayo sapat para magdulot ng pagbabago.Ngunit hindi tinitingnan ni Hesus ang kung ano ang mayroon tayo, ang mahalaga sa Kanya ay ang puso nating handang magpasakop. Hindi Niya hinahanap ang laki ng ating maibibigay, kundi ang ating kahandaang isuko ito para sa Kanya.Tuklasin natin kung paano ka magagamit ng Diyos upang makapagbigay-lakas sa iba!Speaker: Ptr. Bong SaquingSeries: God Empowers: Influence That Shapes GenerationsScripture Reading: John 6:1-14Watch The Full Message here: https://go.ccf.org.ph/10122025Eng

Alam mo ba na hindi masama ang magkamali, pero importanteng matutunan ang mga pagkakamali natin? Minsan, parang napakahirap tanggapin ang correction ng iba, lalo na kung akala mo ay tama ka. Pero ang totoo, ang pagkakaroon ng bukas na puso para matuto mula sa pagkakamali ay mahalaga para sa personal development natin.All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Benett Hernandez and her husband of twenty years once dreamed of becoming parents, but life had other plans. They were overjoyed when they learned of their four pregnancies, only to be devastated when their pregnancies turned into miscarriages. - Minsan pinangarap nina Benett Hernandez at ng kanyang asawa ng may dalwang dekada na maging mga magulang, ngunit, hindi ito itinadhana. Napuno sila ng ligaya noong nalamang nabuntis sila, apat na beses naramdaman ang saya ngunit apat na ulit din silang nagluksa noong di nabuo ang bata sa sinapupunan.

Minsan, ang simpleng “Kamusta ka?” ay maaaring maging simula ng pag-asa para sa mga taong humaharap sa depresyon. Pakinggan ang kwento ni Fil-Aussie creative na si Vienna Marie, ang kanyang pagharap sa mga hamon ng mental health at ang naging papel ng kanyang pamilya sa panunumbalik ng kanyang katatagan at inspirasyon sa buhay.

Ikaw, naranasan mo na rin bang masaktan dahil sa panlalait ng iba? Words truly can make or break us. Minsan ang mga salitang hindi natin pinag-isipan ay naka-offend na pala.All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

“AHindi mo naman kailangang pasanin ang lahat eh. Minsan kailangan mo ‘ring aminin sa sarili mo na hanggang dito lang ‘yung kaya mo... at pag nagawa mo ‘yun, saka ka palang makakausad. Saka pa lang unti-unting makakabangon.”– THE JANETH STORY#DearMORUsadFollow us:Youtube: https://www.youtube.com/c/MOREntertainment Twitter: https://www.twitter.com/MORentPHInstagram: https://www.instagram.com/morentertainmentph

May mga nagsabi na “hanggang d'yan ka na lang.” Minsan pamilya pa. Minsan sarili mo na rin. Pero tandaan: ✅ Hindi mo kasalanan kung mahirap ka ✅ Pero responsibilidad mong ipaglaban ang pangarap mo In this episode, Chinkee Tan shares stories of ordinary people with extraordinary grit. Pangarap hindi sinusukuan — ginagawan ng paraan. Kahit pa wala kang load. Kahit wala kang budget. Kahit pagod ka na. Kung kailangan mo ng paalala na may karapatan ka pa ring mangarap — eto na ‘yon. #ChinkPositive #PangarapPaRin #RealTalkPodcast #LabanLang #Iponaryo #MindsetShift Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Na-experience mo bang maliitin dahil lang mahirap ka? Minsan, mismong pamilya pa ang unang sumuko sa pangarap mo. In this episode, Chinkee Tan shares his personal story and powerful reminders on why your background doesn't define your future. ✔️ Paano muling mangarap kahit mahirap ✔️ Practical steps to start again ✔️ Faith-based encouragement to believe in your calling Kung binigyan ka ni Lord ng vision, may provision din Siya para sa'yo. Listen now and be inspired to rise above rejection and pursue your dreams! #ChinkPositive #Podcast #Motivation #DreamAgain #FaithAndFinance Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

There was a time when Filipino celebrity Ian Veneracion considered migrating to Sydney. - Minsan pinag-isipan ng Pinoy celebrity na si Ian Veneracion na mag-migrate sa ibang bansa at Sydney ang unang lungsod na isina-alangalang niya.

Kapag may nag-share sa atin ng kanilang sama ng loob, ano ang unang reaction natin? Nakikinig ba muna tayo? O ready na agad tayong magbigay ng advice, kahit unsolicited ito? Minsan hindi natin ito mapigilan kasi feeling natin ito ang reason kung bakit tayo nilapitan. Pero paano kung kailangan lang pala ng kausap natin ng makikinig sa kanya nang walang panghuhusga?All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Madalas tayong nagmamadali sa buhay na gaya ni Jared. Just because we have to achieve something today, we often take the shortcut not thinking about the future. Kaya a lot of times, may itinuturo sa atin si God at kailangan nating dumaan sa proseso pero minamadali natin Siya. Minsan kahit sinabi Niyang “Wait” we take it as, “OK naman pala, so why not do it today?” All Rights Reserved, CBN Asia Inc.https://www.cbnasia.com/giveSupport the show

Minsan nasisira ang isipan kung hindi kayang ibalik ang masayang nakaraan lalo na't paulit-ulit pang nasasaktan. Pakinggan ang kwento ni Jomar sa Barangay Love Stories. 

Minsan talaga ang hirap ng life! How do you rise above challenges as a better and stronger person? How do you figure out who you are and own your voice when those around you have something to say and sometimes put you in a box? Paano ba ‘to?! Bianca Gonzalez sits down with the star of the film Sunshine, Maris Racal, to talk about the great privilege of growing pains.Please watch this powerful film, Sunshine, lalo na kung babae ka—showing starting July 23 exclusively in SM Cinemas! Follow #PaanoBaTo on our socials!IG: www.instagram.com/paanobatoFB Group: www.facebook.com/groups/paanobatoTiktok: www.tiktok.com/@askpaanobato To know more about the work of Bianca Gonzalez, check out her pages on IG/FB/X/YouTube/Tiktok: @iamsuperbianca Paano Ba ‘To?!Created by Bianca GonzalezEst. 2014

Are you always the strong one for everyone else? This episode is your reminder—rest is not weakness. Let Chinkee Tan guide you through healing and self-care. Join our supportive community or message for one-on-one coaching. #ChinkPositive #Rest #SelfCare #Breadwinner #MentalWellness #FamilyHero Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

In this inspiring episode of Chink Positive, Wealth Coach Chinkee Tan talks about the value of staying humble and grateful, no matter how successful you become. Minsan, sa bilis ng pag-angat, nakakalimutan natin ang pinagmulan at mga taong tumulong sa atin. Chinkee reminds us that true wealth isn't just about what's in your bank account — it's about having a heart that knows how to look back and give thanks. Discover simple ways to stay grounded, give back, and inspire others through your journey. Whether you're an entrepreneur, employee, or dreamer, this episode will help you succeed not just in finances but in character. Don't forget to subscribe and share this with someone who needs a reminder to stay humble and grateful! #ChinkPositive #WealthCoach #Gratitude #StayHumble #SuccessMindset #PinoyPodcast #FinancialFreedom #PositiveMindset #GiveBack #TunayNaYaman Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

The Queen of Potential Sound, Kara David, is here! Minsan lumulusong sa ilog para manghuli ng maluluto sa Pinas Sarap, o kaya naman umaakyat ng bundok para sa kaniyang dokyumentaryo sa I-Witness. Para sa isang Kara David, makapangyarihan ang pagkukuwento. Sa bagong episode ng GMA Pinoy TV Podcast, alamin natin kung paano nga ba sumakses ang isang Kara David sa mundo ng media. Hosted by Tonie Pua, Part 1 NOW STREAMING on Spotify, GMA Pinoy TV Youtube channel and Facebook page. Audio episode also available on Apple Podcasts! Catch Part 2 of the interview on May 2!

Minsan talaga, pati mga psychic nakikipag consult sa mga kapwa psychic. Pero sa episode na ito, may medical consultation rin.Maraming salamat sa ating mga suki! Sam, JP, Aling Jojo, at kay Doc! Kung ito ang unang episode na napakinggan mo, sigurado akong litong lito ka sino ba itong mga taong ito!? Bakit parang magkakakilala na sila, aba'y syempre, mga suki sila sa podcast :D hehehe. Mas maiging pakinggan mo talaga ang podcast na chronological para masundan ang kwento't buhay ng mga repeat guest natin. Eto ang links ng mga episode nila:Sam EP 21 - My SleepingThird Eye Part 1 - https://youtu.be/WQImHhpmGfQEP 22 - My SleepingThird Eye Part 2 - https://youtu.be/Jvmi2ewRfuICharmed OnesEP 36 - Charmed OnesPart 1 - https://youtu.be/UtY1CocxnUEEP 37 - Charmed OnesPart 2 - https://youtu.be/TOwZsavIyKcEP 109 - Sam's PastLives - https://youtu.be/qI4TXImgXOsEP 143 - Sam's ETFriends - https://youtu.be/rXggmdiJ-3EEP 170 - Sam'sThailand Trip - https://youtu.be/njosZgG98hMEP 190 - Encountersin England - https://youtu.be/IZf-DSBie1U  You can also catchSam on his own PodcastSpotify - https://open.spotify.com/show/1DN59qysQoiMnqk8WPBEjH?si=fe3cf60d736e40cdYouTube - https://www.youtube.com/channel/UCzLbIuY5zVJUU1G81vP1DDgJPSoutheast AsianFolkloreEP 76 - Part 1 - https://youtu.be/47y1yuNZmRMPart 2 - https://youtu.be/hUVYNZbYHMAPart 3 - https://youtu.be/BugSgKSTgjgSpirit Walk - https://youtu.be/XIRIZc6fWXkLove, Loss, andGhost Riders - https://youtu.be/I0srVcO5RkIKatalonan in NewYork - https://youtu.be/BpanE4v3fA0EP 148 - AkashicRecords JP - https://youtu.be/UepG9c253LwEP 173 - Katalonanat Babaylan - https://youtu.be/-lCcZ9sIa4UEp 181 - Bituin ngBulan - https://youtu.be/KmS5IPoIg5ECase Files 001 - TooMany Gods - https://youtu.be/XqtQ8Edx2XcAling JojoEP 103 Psychic Consultation - https://youtu.be/HQtSxAq-b2wEP 106 The Psychic - https://youtu.be/IzYW1rSPu_QAt syempre kay DocDoc - https://youtu.be/50-xVkDMrhsKung meron ka namang mga kwentong kakaiba sa mundo ng di nakikita, willing ako makinig say, pwede mo yan share sa paranormalsph@gmail.com    Kung mahilig ka naman sa mga first hand stories ng mga experiencer sa kababalaghan, baka gusto mo simulan sa unang episode ng podcast.EPISODE 1 The Unexpected Visitor - https://youtu.be/AHSHtHOsNP0 or tell you story thru chat on the Discord Server of Para Normal Podcast, just click on the invite link below: ⁠⁠https://discord.gg/YWF4BpS4gQ ⁠⁠Kung gusto mo ma update tuwing may bagong episode baka gusto mo mag subscribe :D ⁠⁠Facebook⁠⁠⁠⁠Spotify⁠⁠⁠⁠YouTube⁠⁠⁠⁠Tiktok⁠⁠ ⁠⁠Apple Podcast⁠⁠- - - - - - - - - - - - - - - - - - Do you want to support the podcast? You can help keep us going by giving us a cup of joe! ⁠⁠⁠ko-fi.com/paranormalpodcast ⁠⁠⁠You can also support us on Patreon ⁠⁠⁠https://www.patreon.com/paranormalpodcast⁠⁠⁠ We have different tiers for supporters, from the general support to early access, to joining us on the calls way in advance. No pressure, just additional help for us :) The Para Normal Podcast. Engineered and Produced by f90 Productions Rate and Review our show on Spotify, Pocket Casts, and Apple PodcastsEnjoy. 

Paano nga ba talaga umibig? Minsan hindi rin talaga ito maipaliwanag ng iba tulad na lang nang muling ma in-love si Shauna. Noong unang beses pa lang na makita niya si Luis, parang alam na niya agad na ito na ang lalaking para sa kanya. Pero kahit gaano pa katapang ang isang tao, kapag nagduda ka sa taong mahal mo, baka manghina ang buo mong pagkatao. Pakinggan ang kwento ni Shauna sa Barangay Love Stories. 

Minsan, ang direksyon ng mga pangarap ay nag-iiba kapag mayroon kang kasama. Maaaring ito'y matupad niyong dalawa o makakamit mo lang kung ikaw ay mag-isa na. Pakinggan ang kwento ni PJ sa Barangay Love Stories.