Podcasts about ewangeli

Wiara wyzwala z lęku przed wypełnianiem naszej misji świadczenia o miłującym Bogu w świecie pogrążonym w grzechu, ale odkupionym przez Jezusa. Paradoksalnie, pierwszą i najważniejszą formą ewangelizacji jest poddanie się jej przez nas samych, osobiste nawracanie się i odnowa naszych struktur kościelnych w świetle Ewangelii. Niech nasza wiara i zaufanie do Boga nigdy nie słabną, zwłaszcza w tym pełnym wyzwań czasie. Jakich cierpień i przeszkód doświadczyłeś w twoim głoszeniu i życiu Ewangelią? Jak Pan Bóg podtrzymał Cię w twojej misji pomimo trudności?

Kiedy nie wiemy, kim jesteśmy w Chrystusie, trudno nam mówić o Jezusie i świadczyć o tym, co zrobił w naszym życiu. Pastor Maciek Liziniewicz pokazuje, że prawdziwa odwaga do dzielenia się Ewangelią wypływa z mocnej tożsamości w Bogu. To przesłanie o odkrywaniu, kim jesteśmy, aby z odwagą pokazywać dalej, kim jest Jezus. Wesprzyj nas: https://patronite.pl/lifepodcast

Dlaczego w liturgii na Uroczystość Trójcy Świętej czytamy Ewangelię, która na pierwszy rzut oka w ogóle nie mówi o Duchu Świętym?Te trzy różne etapy historii łączy jeden wspólny mianownik: miłość, która zawsze wyraża się w konkretach. Od małżeńskich drobnych gestów, przez Krzyż Jezusa, aż po nasz... piątkowy post. Czy Twoja relacja z Bogiem to wciąż żywa odpowiedź miłości, czy już tylko religijna rutyna i przyzwyczajenie? Posłuchaj i pomyśl o tym w domu.Tags)#homilia #kazanie #Ewangelia #TrojcaSwieta #BogJestMiloscia #wiara #kosciol #katolicyzm #SlowoBoze #rozważanie #niedziela #postwpiatek #relacje #milosc #duchowosc

Kto uczył wiary małego Carla? Nie jego rodzice. Nie wielkie rekolekcje. Nie religijny dom. Tylko młoda kobieta z Polski, która pokazała mu obraz Czarnej Madonny i powiedziała mu, gdzie w kościele mieszka Jezus. Od tego zaczęła się historia, która po rusza do dziś.Opowiem też o słowach Jezusa: „Nie zostawię was sierotami”. O lęku przed samotnością, o pragnieniu bycia odnalezionym i o Bogu, który nie patrzy tylko na wielkie dramaty wielkich ludzi, ale zna także nasze ukryte zmagania, pytania i cierpienia.Podzielę się historią Conrada Hiltona — człowieka, który w czasie wielkiego kryzysu stracił niemal wszystko, ale dzięki wierze i modlitwie potrafił zaczynać od nowa. Jego życie staje się mocnym przykładem tego, że nadzieja przekazana przez rodziców może ocalić człowieka w najtrudniejszych chwilach.A Ty pamiętasz osobę, która kiedyś pomogła Ci zobaczyć wiarę, nadzieję albo Boga w nowy sposób? Podziel się tym w komentarzu.#CarloAcutis #SzklankaDobrejRozmowy #Nadzieja #Wiara #Ewangelia #Duchowość #Modlitwa #ŚwiadectwoWiary⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Chłopak wybrany przez Boga - Carlo Acutis i niania z Polski05:49 - Zabawa w chowanego - Fred Craddock07:58 - Świadectwo - Conrad Hilton14:12 - Dzieje Apostolskie

W tym nagraniu poruszam też temat bardzo aktualny: podrabianie głosu w internecie, fałszywe treści generowane przez sztuczną inteligencję i zamęt, w którym coraz trudniej odróżnić prawdę od imitacji. Tym bardziej trzeba dziś wrócić do pytania: czy znam głos Tego, za którym idę?To nie jest tylko komentarz do Ewangelii. To jest wezwanie do czujności, odwagi i zaufania. Bo w świecie pełnym podróbek nie wystarczy słyszeć. Trzeba jeszcze umieć rozpoznać.Nie każde światło ogrzewa. Nie każdy głos prowadzi.Dobry Pasterz nie ogłusza — On woła po imieniu.Posłuchaj. Być może ten odcinek pomoże Ci usłyszeć najważniejszy głos w swoim życiu.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Budynek, który źle wpływa na ludzi02:03 - Najemnicy i złodzieje dusz04:12 - Wspomnienie pasterzy z Ziemi Świętej05:32 - Pies Border collie07:12 - Rozpoznajemy głos - jak pasterz woła swoje owce10:05 - W internecie kradną głos księży13:26 - Zagroda - Open Doors

A jeśli największym problemem człowieka nie jest to, że się boi, ale to, że szuka bezpieczeństwa nie tam, gdzie trzeba? Dzisiejsza Ewangelia zaczyna się od słów, których chyba wszyscy potrzebujemy:„Niech się nie trwoży serce wasze”. Ale Jezus nie mówi tego jak ktoś, kto obiecuje łatwe życie. Nie mówi: „Nie bój się, bo ominą cię choroby, cierpienie i trudności”. Nie mówi: „Nie bój się, bo wszystko zawsze skończy się tak, jak zaplanowałeś”. Jezus daje inną odpowiedź. Dużo głębszą.Jednym z najbardziej przejmujących obrazów tego odcinka jest historia Sary Winchester — kobiety, która po śmierci męża, producenta broni, zaczęła szukać ratunku przed lękiem w seansach spirytystycznych. Usłyszała tam, że musi budować dom, a dopóki budowa będzie trwała, ona będzie żyła. Kiedy wbije ostatni gwóźdź — umrze. I tak powstała przedziwna willa pełna schodów prowadzących donikąd, drzwi otwierających się w pustkę i pomieszczeń bez sensu. To mocny symbol człowieka, który próbuje ocalić siebie sam, budując coraz więcej, kontrolując coraz więcej, uciekając coraz dalej — ale bez Boga jego serce wciąż pozostaje niespokojne. Bo lęku nie da się zamurować. Lęk można oddać tylko Temu, który naprawdę potrafi ocalić.Każdy z nas zna uczucie lęku - nawet tonący Piotr, ale pamiętaj chrześcijanin nie jest człowiekiem, który nie widzi burzy. Chrześcijanin jest człowiekiem, który pośród burzy widzi Jezusa.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Największa potrzeba współczesnego człowieka01:24 - Misja Artemis II04:56 - Czy św. Piotr umiał pływać07:53 - Gdzie szukamy oparcia?10:05 - Mistrzostwa księży w piłce nożnej11:50 - Nawet większych dzieł dokonacie15:05 - Bądź wola Twoja - pięknie powiedziane

Najdłużej trwają nie te wojny, które są na świecie, ale te, które człowiek nosi w sercu.Kim był ostatni żołnierz II wojny światowej? Dlaczego nie uwierzył, że wojna już dawno się skończyła? Chrystus uczniom idącym do Emaus wyjaśnia, że wojna została już wygrana, zło i śmierć zostały pokonane, a teraz On jako Zwycięzca zaprasza na Ucztę.Opowiem o oczach, które są „na uwięzi”. O sercu zatrzymanym w bólu, które wciąż przeżywa doświadczenie wypadku. O człowieku, któremu z pomocą przyjaciela udało się wyrwać z nieustannego rozpamiętywania przeszłości i na nowo zacząć żyć.W tym odcinku przywołuję także poruszające świadectwo Jacka Magiery — człowieka, który potrafił dostrzegać znaki Boga w codzienności, rozeznawać decyzje na modlitwie i przekazywać wiarę swoim dzieciom. To piękny przykład, że Bóg nie przemawia tylko w rzeczach niezwykłych, ale także w prostych spotkaniach, w modlitwie, w relacji i w zwyczajnym życiu.Zapraszam Cię na tę rozmowę. Być może właśnie dziś usłyszysz w niej coś bardzo ważnego dla siebie.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Ostatni wojownik II wojny światowej03:35 - Zamrożony umysł - Kaznodzieja Martyn Lloyd-Jones06:46 - Kapitalny film - Sułtani westernu (1991)10:54 - Pamiętamy o osobach które wnoszą światło w nasze życie - świadectwo trenera Jacka Magiery

Czy można stanąć tak daleko od Boga, że nie da się już wrócić? A może właśnie wtedy, gdy w naszym życiu kończy się „paliwo”, zaczyna się coś najważniejszego? Poruszająca historia kapłana, który upadł i został podniesiony. Bo ten kto sam został uratowany, ten nie rzuca kamieniem — tylko wyciąga rękę. Poznasz mądrość ojców pustyni, którzy uczą, dlaczego człowiek świadomy własnych grzechów przestaje osądzać innych.Zestawiam też dwie niezwykle mocne wizje: ciemny „Upadek” Camusa i pełne nadziei spojrzenie św. Faustyny. Jedna prowadzi do zamknięcia, chłodu i osądu. Druga otwiera na ocean Bożego Miłosierdzia, w którym nawet największy grzech nie ma ostatniego słowa.To odcinek dla tych, którzy czasem czują, że zabrakło im sił.Posłuchaj, jeśli chcesz na nowo uwierzyć, że nie jesteś sumą swoich upadków, a miłosierdzie Boga jest większe niż wszystko, co próbujesz przed Nim ukryć.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Ciekawy prezent01:36 - Ułaskawiony Łotr04:18 - Mądrość Ojców Pustyni06:57 - Powieść filozoficzna Alberta Camusa09:22 - Dlaczego łatwo wytykać wady

Każdy z nas chce od tego uciec. Opowiem dziś O bólu. O chorobie. O bezradności. O chwilach, w których człowiek pyta: „Po co to wszystko?”. Ale usłyszysz też coś więcej — historie, które pokazują, że cierpienie nie musi być końcem sensu, ale może stać się miejscem spotkania z Bogiem.To odcinek o krzyżu, który boli, ale nie jest pusty. O cierpieniu, które nie musi być ostatnim słowem. O nadziei, która rodzi się tam, gdzie po ludzku trudno już ją zobaczyć.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Alarm i cierpienie02:20 - Diagnoza - RAK03:52 - Kapłan James Moloney07:08 - Samotność to też cierpienie08:19 - Rozmowa Teresy z Bogiem09:37 - Pozdrowienia dla Wadowic13:49 - Przepiękne podejście do cierpienia

Misja Jezusa nie przywraca świata do „starej wersji”, do "ustawień fabrycznych" ale przemienia go od środka. Misja Jezusa to opowieść o śmierci, która dzięki Chrystusowi przestaje być tylko przepaścią, a staje się Przylądkiem Dobrej Nadziei. Dzisiaj opowiem także o ludziach, którzy żyli tak i naprawdę wierzyli, że zmartwychwstanie zmienia wszystko — o Wenantym Katarzyńcu, Maksymilianie Kolbe i Helenie Kmieć.Jeśli nosisz w sobie pytania o sens cierpienia, o przemijanie, o życie pośród ciemności tego świata — ten odcinek jest właśnie dla Ciebie.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Mamy pragnienie cofnąć czas02:55 - Przylądek Dobrej Nadzieji05:44 - Każda śmierć jest nie w porę06:57 - Zmartwychwstanie zmienia podejście do śmierci i do życia11:08 - Przepiękny Hymn Wielkanocny14:55 - Przepiękne życie Helenki Kmieć

W najnowszej odsłonie „Skądinąd” gości Michał Okoński, publicysta i zastępca redaktora naczelnego „Tygodnika Powszechnego”. A rozmawiamy o współczesnych sporach o chrześcijaństwo. Rozmawiamy także o liście biskupów z okazji 40-lecia wizyty Jana Pawła II w rzymskiej synagodze oraz intensywnych dyskusjach wokół tego listu. O pęknięciach i podziałach we współczesnym chrześcijaństwie. O fundamentalizmie i integryzmie. O „chrześcijaństwie” spod znaku MAGA w wersji Petera Thiela i JD Vance'a. O naturze i źródłach przemocy i o tym, jak na przemoc patrzy chrześcijaństwo. O możliwych scenariuszach na przyszłość. A także o wielu jeszcze innych sprawach. Owocnego słuchania!

Czy Dzieje Apostolskie to tylko historia sprzed dwóch tysięcy lat… czy może opowieść, która wciąż się pisze – także w Twoim życiu?W nowym odcinku podcastu Puzzle Wiary zapraszamy do głębokiej rozmowy o księdze, która pokazuje, jak rodził się Kościół i jak Duch Święty przemienia zwykłych ludzi w świadków wiary. Razem z dr Danutą Piekarz szukamy odpowiedzi na pytania: jak czytać ten tekst, co łączy go z Ewangelią Łukasza i jakie znaczenie ma postać Teofila.Zatrzymujemy się przy wydarzeniu Pięćdziesiątnicy, odkrywając jego sens nie tylko historyczny, ale i duchowy – aktualny także dzisiaj. 

To opowieść o człowieku, lekarzu, który stanął na granicy życia i śmierci — i wrócił odmieniony. O lekarzu, który przez 22 dni leżał nieprzytomny, a po odzyskaniu przytomności zaczął patrzeć na świat zupełnie inaczej. Wacław Szuniewicz nie tylko wrócił do życia. On odnalazł jego nowy sens.To jednak nie jest tylko opowieść o jednym człowieku. To także próba odpowiedzi na bardzo ważne pytanie: czy można patrzeć, a nie widzieć? I czy bywa tak, że dopiero przez cierpienie, stratę albo ciemność człowiek zaczyna dostrzegać to, co naprawdę ważne?W tym nagraniu łączę niezwykłe życiorysy ludzi, którzy w różny sposób zmagali się z utratą wzroku – artystów, świętych i ludzi wiary. Pojawi się m.in. Andrea Bocelli, który mimo ślepoty odkrył swoje powołanie i głos poruszający miliony.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Rewelacyjna historia życia Lekarza04:31 - Profesor Edward Wylęgała05:35 - Edgar Degas i problemy ze wzrokiem07:24 - Jezus uzdrawia08:26 - Andrea Bocelli10:26 - Niektórzy widza więcej - św. Jan z Dukli

Wyobraź sobie, że siedzisz spokojnie w restauracji… a ktoś wstaje i zaczyna mówić o Jezusie.

Czy Ewangelia św. Jana naprawdę tak bardzo różni się od pozostałych? W najnowszym odcinku Puzzli Wiary zapraszam Cię do wspólnego wejścia w świat Janowej opowieści o Jezusie — świata pełnego znaków, symboli i duchowej intensywności. Razem z moim gościem, biblistą i dominikaninem Pawłem Trzopkiem OP, przyglądamy się temu, co wyróżnia tę Ewangelię, dlaczego znaki znaczą więcej niż cuda i jak pierwsza wspólnota uczniów mierzyła się z kryzysem wiary, podziałami i prześladowaniami.www.puzzlewiary.pl/212 dołącz do grupy mailingowej: https://sendfox.com/puzzlewiary wesprzyj moją działalność: www.puzzlewiary.pl/wesprzyj/ 

Ten polski obraz okazał się „strategiczny”. Uznali dzieło sztuki za tak groźne, że wyznaczono za nie nagrodę wartą fortunę — i grozili śmiercią za samo ukrywanie. Na szczęście obraz został zwinięty w rulon, przewieziona w tajemnicy i zakopany tak, by nikt go nie znalazł. Dlaczego? Bo nawet wrogowie wiedzieli, że pewne obrazy podnoszą naród z kolan.I właśnie od tego przechodzę do Góry Tabor. Jezus też daje swoim uczniom „obraz”, po to, by umieli przejść przez noc krzyża. Nie na pokaz. Nie dla sensacji. Dla wierności.A potem schodzimy z góry do codzienności. Do historii, które brzmią jak „przypadek”, ale zostają w sercu jak znak: olśnienie modlitwą „Ojcze nasz”, rzadki ptak pod oknem człowieka, który całe życie kocha ptaki, i jeden prosty gest w szpitalu, który staje się dla kogoś uśmiechem Pana Jezusa.Jeśli czasem pytasz: „czy to wszystko ma sens?”, to ten odcinek jest właśnie o tym, że sens przychodzi nie zawsze w huku, ale często w ciszy — i umie podtrzymać człowieka na całe życie.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Dlaczego Niemcy szukali tego obrazu?02:29 - Doświadczenia Bożego wsparcia03:54 - Dla kogo są znaki od Boga?06:36 - Pociecha w cierpieniu08:38 - A gdyby Jezusa nie było nigdy - Roman Brandstaetter11:05 - Dlaczego Jezus nie przemienił się wobec wszystkich ?

Historia jak zwykle zaczęła się niewinnie - zagubione narzędzie, potem wykrywacz metalu i odkrycie jednego z największych rzymskich skarbów. A w Ewangelii też skarb - nie chodzi o monety. Chodzi o to, co dzieje się z człowiekiem, kiedy w zwykłym dniu spotyka Kogoś, kto zna jego historię… i nie odchodzi, nie gardzi tą historią. Dlaczego Samarytanka przychodzi do studni wtedy, gdy nikt nie patrzy? Co robi z nami wstyd, lęk i poczucie odrzucenia? I dlaczego jedna rozmowa potrafi sprawić, że człowiek przestaje uciekać, a zaczyna biec – do ludzi, z odwagą, z nową radością?Opowiadam też o niezwykłych biografiach, które jak echo tej Ewangelii pokazują prawdę aż do bólu: można mieć “wszystko”, a wciąż być spragnionym. Anna Golędzinowska i Elizabeth Taylor – dwie historie, dwa światy, jedno pytanie: czym naprawdę karmisz swoje serce?Jeśli czujesz, że w Twoim życiu “fakty się nie zmieniają”, ale chciałbyś przestać się bać… ten odcinek jest właśnie o tym. O spotkaniu z Jezusem, które nie zawsze zmienia okoliczności – ale zmienia człowieka tak, że okoliczności tracą władzę nad jego sercem.⏰ Kliknij w rozdział, żeby przejść do konkretnego fragmentu kazania.00:00 - Niewinny młotek02:41 - Anna Golędzinowska - świadectwo07:57 - Elizabeth Taylor - przejmująca historia09:49 - W samo południe - mocny film13:09 - Światło Chrystusa

„Ojcze nasz” to modlitwa, którą większość z nas zna na pamięć.Wielu z nas modli się nią od dzieciństwa. A jednak z czasem można odkryć, że słowa, które wypowiadamy tak często, mają głębię, której wcześniej nie widzieliśmy.W tym odcinku „SOWINSKY Podcast” zatrzymuję się właśnie przy tej modlitwie.Przez lata wracam do niej i wciąż odkrywam w niej coś nowego. Coraz bardziej widzę, że „Ojcze nasz” nie jest tylko modlitwą, którą Jezus nam zostawił - jest też Drogą, która prowadzi nas przez całą Ewangelię.W kilku prostych zdaniach Jezus pokazuje nam, jak patrzeć na Boga, na siebie, na świat i na innych ludzi.

Trzy pokusy wcale się nie zestarzały. One tylko zmieniły opakowanie: dziś kuszą nas „na skróty” przez natychmiastową gratyfikację, przez popularność, przez obsesję kontroli. I dlatego opowiadam historię o skrzypku Julianie i tajemniczym „nauczycielu perfekcji” — bo czasem można grać bezbłędnie, a jednak… zgubić siebie.Potem dokładam mocny obraz z gabinetu lekarskiego: jak internet potrafi nakarmić człowieka lękiem tak skutecznie, że przestaje słyszeć prawdziwego Lekarza.Na końcu zostawiam też zdanie, które mnie samego zatrzymało na długo: jeśli zły wchodzi do domu, to tylko przez drzwi, którymi wcześniej wyprosiłem Chrystusa. Mocne. Proste. Prawdziwe.Jeśli chcesz wejść w Wielki Post inaczej niż zwykle — nie przez presję, tylko przez odzyskanie serca — to ta „szklanka dobrej rozmowy” jest właśnie po to. Bo droga do wolności nie jest drogą na skróty. Jest drogą z Jezusem.

Wschodnia przypowieść o sułtanie, którego mogła uratować jedynie „koszula człowieka szczęśliwego”, wprowadza nas w mądrość zawartą w Ewangelii. Nie chodzi o idealizowanie niedostatku, lecz o uważność, wdzięczność i zaufanie, które pozwalają zobaczyć sens mimo strat i niepewności. To propozycja nowej perspektywy - by szukać szczęścia nie tyle w kolejnych nabytych warstwach, ile w tym, co pozostaje – nawet gdy wszystko inne odpadnie.Edward Rickenbacker, pionier lotnictwa i bohater wojenny, przez 24 dni dryfował na Pacyfiku z kilkoma towarzyszami po awaryjnym wodowaniu. Przeżyli dzięki prostym, wręcz skrajnym środkom i codziennej modlitwie: łapali deszcz do ubrań, jedli przypadkowo złapaną mewę, z jej wnętrzności zrobili przynętę na ryby. Po latach Rickenbacker mówił, że dopiero gdy człowiekowi pozostaje samo życie, uczy się właściwego stosunku do rzeczy. Co piątek karmił mewy na wybrzeżu – gestem wdzięczności za ocalenie.Podobną lekcję dystansu pokazuje anegdota o Leopoldzie Staffie. Gdy podczas wojennej tułaczki nieznajomy „pomógł” mu nieść ciężką walizkę i zniknął z całym dobytkiem, poeta miał powiedzieć żonie: „Widocznie on bardziej potrzebował tych rzeczy niż my. Poradzimy sobie.” Człowiek jest naprawdę wolny dopiero wtedy, gdy nie musi niczego posiadać, żeby być szczęśliwym.

Opowiadam o Alexisie Carrelu: racjonaliście, który jedzie do Lourdes przekonany, że zobaczy zbiorową histerię… a wraca wstrząśnięty tym, czego był świadkiem. I zadaje Bogu jedno z najuczciwszych pytań, jakie można zadać: „Jeśli to Twoje działanie – pozwól mi dopisać lepszy rozdział do mojego życia.”Później wejdziemy w Ewangelię (J 9), gdzie pada pytanie, które każdy z nas zna aż za dobrze: „Dlaczego ja? Kto zawinił?”Opowiem też co znaczy być dobrym lekarzem. Dobry lekarz leczy do końca. Robi wszystko, co tylko potrafi zrobić medycyna, wiedza, doświadczenie i ludzkie serce. Ale czasem idzie jeszcze krok dalej. Dobry lekarz leczy także wtedy, gdy nie może już wyleczyć. Leczy obecnością, spokojem, prawdą, nadzieją. Ratuje nie tylko ciało, ale także godność, pokój serca, poczucie, że człowiek nie jest sam. I czasem właśnie to „jeszcze trochę dalej” okazuje się najważniejsze — bo medycyna ratuje życie, ale miłość potrafi uratować sens życia.

Wyobraź sobie lekarza, który mówi: „Najważniejsze, żeby zbić gorączkę… a przyczyna? - nieważna”. Brzmi jak żart? A teraz powiedz szczerze: czy my czasem nie robimy dokładnie tego samego z własną duszą?Opowiem Ci historię człowieka, który miał otwarte drzwi wolności, a jednak przez 10 lat nie umiał wyjść… oraz moment z mojego dzieciństwa, kiedy byłem „idealny” tylko dlatego, że bałem się reakcji surowego wujka — a gdy drzwi się zamknęły… powiedziałem: „No, teraz już mogę”. To zabawne i bolesne zarazem, bo pokazuje prawdę o nas: bez przemiany serca dobro staje się maską. Na koniec usłyszysz mocne świadectwo przełomu: jak jedno zdanie wypowiedziane publicznie uruchomiło lawinę, a zwykły raport z telefonu stał się znakiem, który zmienił rytm życia i odzyskał czas dla Boga.Jeśli chcesz przestać „naprawiać się” na siłę, a zacząć naprawdę oddychać wolnością — posłuchaj do końca. Bo być może Twoje życie ma otwarte drzwi… tylko przeszkoda jest w środku.

Czym najbardziej zaskakują misje w Afryce? Co jest wyjątkowego w naturalnej religijności mieszkańców Burundi i Rwandy? Kim jest Imana i jak się ma do Boga chrześcijan? Jak kulturowy kontekst wpływa na przeżywanie wiary? Czy różnica kultur utrudnia głoszenie Ewangelii? I w jaki sposób inkulturacja Ewangelii staje się drogą do wolności?O wierze i misjach rozmawiamy z o. Maciejem Jaworskim, karmelitą bosym, misjonarzem w Burundi i Rwandzie pracującym wśród Pigmejów.—Zapraszamy na nasz profil na Patronite.pl:⁠Smak Karmelu na Patronite—00:00 Wprowadzenie01:26 Pierwsze wyobrażenia o Afryce i ich weryfikacja11:20 Imana: pierwszy Bóg Rwandyjczyków i Burundyjczyków16:41 Spirytualizm, kult przodków i praktyki magiczne33:23 Męczennicy wolności od magii43:43 Jak opowiedzieć Ewangelię w innym kontekście kulturowym?52:40 Świadectwo Felicité

Odnaleziono poszukiwany od 80 lat - obraz Józefa Mehoffera. Wisiał… w miejscu, którego nikt by nie podejrzewał. I kiedy na niego patrzę, widzę coś więcej niż historię sztuki. Widzę Ewangelię.Na płótnie: Powstanie Warszawskie, mrok, cierpienie i dramat. A jednak – snop światła, Archanioł Michał i znak, że ostatnie słowo należy do Boga. I dokładnie o tym jest dzisiejsza Ewangelia: Jezus nie wybiera bezpiecznych dróg. Idzie do ziemi Zabulona i Neftalego – do miejsca najbardziej napiętego, poranionego, pogmatwanego. Bo On zawsze wchodzi w to, co w nas najsłabsze.Opowiem też o czymś, co mocno nas dotyka dzisiaj: o życiu „na zdjęcia”, o tym jak łatwo utrwalić wszystko na telefonie… i nie przeżyć niczego. I na koniec – historia, która wygląda jak gotowy scenariusz, a jest prawdziwa: małżeństwo z Sycylii, sen, Jan Paweł II i adopcja rodzeństwa, w której widać cichą, ale konkretną logikę Bożego prowadzenia.„Ciemność nie znika od narzekania — znika, gdy odsuwasz zasłonę.”„Bóg nie obiecuje łatwej drogi. Obiecuje światło, które prowadzi przez mrok.”

Czasem, zwłaszcza doświadczając szczególnie trudnych sytuacji życiowych albo będąc świadkami czyjegoś cierpienia, zadajemy sobie pytanie "gdzie jest Bóg?". Z dzisiejszej refleksji o. Alvaro Grammatica nad Ewangelią na III niedzielę zwykłą wynika, że jest tam, gdzie zasadniczo być Go nie powinno i robi nie to, czego byśmy się po Nim spodziewali... Posłuchajcie zresztą sami! A za tłumaczenie i odczytanie komentarza o. Alvaro dziękujemy - jak zwykle - Elżbiecie Wróbel. Napisz do nas! Wesprzyj nas! Wszystkie odcinki z podziałem na cykle tematyczne znajdziesz na www.koinoniagb.pl/podcast Obserwuj kanał Podcast Koinonii Jan Chrzciciel w WhatsAppieRead transcript

Pan Bóg przemawia do człowieka na wiele sposobów. Jednym z nich jest...dowcip. O tym, czy Pan Jezus miał poczucie humoru, jak nie zanudzić wiernych podczas Mszy i jak żarty pomagają w duszpasterstwie opowiada ksiądz Boguś.Chcesz budować Królestwo Niebieskie tutaj na ziemi? Dołącz do naszej misji!Wesprzyj nas, abyśmy mogli docierać do jeszcze szerszego grona odbiorców. Jak to zrobić?1. Wesprzyj nas materialnie na Patronite - https://patronite.pl/salvenet2. Pomódl się za nas.3. Możesz również zgłosić się do nagrania świadectwa wiary lub skontaktować nas z osobą chętną do podzielenia się swoim życiem duchowym. Napisz na: redakcjasalve@gmail.com.Dzięki Twojemu wsparciu możemy dokonać zakupu nowego sprzętu (kamery, lampy, mikrofony), uczestniczyć w szkoleniach oraz zapewnić odpowiednie warunki dla naszych gości.00:00 Intro00:38 Poczucie humoru Pana Boga05:08 Żart, który przybliża Ewangelię11:58 Jak nie zanudzić wiernych na śmierć18:05 Między powagą a dowcipemZOBACZ TEŻ NOWY KANAŁ SALVENET MODLITWA:  @salvenetmodlitwa 

Historia astronauty (James Irwin) jest jak „zimny prysznic” dla naszej pogoni za podziwem. Punkt ciężkości przenosi się z wielkich osiągnięć na jedno pytanie: kto rządzi moim życiem i co je oświetla?Po misji Apollo 15 wszyscy czekali, że astronauta będzie mówił o wielkości człowieka. A on powiedział coś, co mnie zatrzymało - zapraszam posłuchaj.Popatrzmy dziś na Baranka Bożego w trzech odsłonach:– w słowach Jana Chrzciciela, który nie robi show z siebie, tylko wskazuje na Jezusa,– w genialnym obrazie Zurbarána, gdzie jedno światło sprawia, że zwykły baranek przestaje być „zwykły”,– i w prawdziwych historiach, które pachną życiem: Molokai i św. Damian, cierpienie, zgoda, pokora… i pytanie, którego nie da się ominąć.Na koniec zaproszę Cię do prostego, ale mocnego kroku: przedstaw się Barankowi.Nie ogólnie. Nie „ładnie”. Tylko prawdziwie: Kim jestem dla Ciebie, Jezu? Kim chcę być?Może właśnie w tym miejscu, w Twojej pustyni, Baranek „stuknie kopytkiem” – i popłynie woda.

Czujesz, że Kościół Cię męczy? Że coś w nim zgrzyta, uwiera, czasem wręcz wkurza? Że widzisz grzech, hipokryzję, skandale, heretyczne kazania i zadajesz sobie pytanie: czy ja naprawdę chcę tu jeszcze być? A jednocześnie… czujesz, że odejście nie jest odpowiedzią. Że pod tym całym ludzkim chaosem jest coś głębszego, prawdziwego, Żywego.Ten odcinek „SOWINSKY Podcast” jest właśnie o tym napięciu. O byciu w Kościele bez iluzji, ale też bez ucieczki. O wierze, która przeszła przez zgorszenie, złość, pytania i nie udaje, że ich nie było.Rozmawiamy z Kubą Nowakiem (Anatom) o powodach, dla których (mimo wszystko) zostaliśmy w Kościele katolickim. Nie z lojalności wobec instytucji. Nie z przyzwyczajenia. Ale z doświadczenia czegoś, co okazało się silniejsze niż grzech ludzi…To rozmowa nie-teoretyczna. Zakorzeniona w życiu, sakramentach, kryzysach i decyzjach podejmowanych „tu i teraz”.W tym odcinku usłyszysz m.in.:〰️ dlaczego można się wkurzać na kazania, księży i Kościół i wciąż nie tracić wiary,〰️ czym różni się zgorszenie Bogiem od zgorszenia ludźmi Kościoła,〰️ dlaczego odejście z Kościoła „przez ludzi” często oznacza, że staliśmy na ludziach,〰️ czym są sakramenty w praktyce, a nie w teorii i dlaczego dla wielu są „ostatnim bastionem”,〰️ jak Bóg potrafi działać nawet przez grzech i moralny upadek człowieka,〰️ dlaczego brak zgody na zło nie oznacza odejścia, ale odpowiedzialność,〰️ czym jest dojrzała wiara: nie emocją, nie zachwytem, ale wiernością,〰️ dlaczego „Bóg – tak, Kościół – nie” brzmi dobrze, ale nie wytrzymuje konfrontacji z Ewangelią,〰️ jak tradycja, autorytet i rozum mogą chronić przed duchową pychą,〰️ czym jest Kościół powszechny i co zmienia doświadczenie tej samej wiary na drugim końcu świata,〰️ oraz pytanie, które zostaje na długo: na czym naprawdę stoi Twoja wiara: na ludziach czy na Bogu?Ten odcinek jest dla tych, którzy mają dość uproszczeń.Dla tych, którzy nie chcą udawać, że wszystko jest w porządku, ale też nie chcą uciekać.Dla tych, którzy szukają dojrzałej wiary w niedojrzałym świecie.Jeśli jesteś w drodze między złością a wiernością, jest to rozmowa dla Ciebie.

Czy można zgasić światłość wiekuistą… dla oszczędności? W tym odcinku wracam do ostatnich słów Juliana Tuwima – zapisanych na serwetce godzinę przed śmiercią. Zderzam je z naszym światem: piosenkami bez sensu, szopkami bez twarzy, kulturą bez Boga.Opowiadam historię wypreparowanej kolędy, sztucznej inteligencji, która nie rozumie Wcielenia, i przyjaźni dwóch poetów, w której więcej było poszukiwania niż deklaracji wiary.To nie jest odcinek o potępianiu świata.To jest rozmowa o tęsknocie, o prawdzie, o wierze, która potrzebuje gorąca, żeby w ogóle mogła zaistnieć.Jeśli czujesz, że coś ważnego jest dziś systematycznie usuwane z języka, kultury i serca – zapraszam.Zaparzmy razem herbatę. Ale ostrzegam: zimna woda nie wystarczy.

Opowiem Ci o lekarzu, którego wyśmiano, choć mógł ocalić tysiące istnień. O człowieku, którego świat nie rozpoznał, bo prawda przyszła w zbyt pokornej formie. I zapytam wprost: czy my nie robimy podobnie z Bogiem?Bo czasem ratunek stoi tuż obok… tylko my go nie poznajemy.I wreszcie najważniejsze: jeśli kiedykolwiek żyłeś pod presją, że musisz zasłużyć na miłość — ta Ewangelia jest jak oddech. Bóg nie wysyła już tylko słów. On przychodzi osobiście. Schodzi do naszych „slumsów”, do tego, czego się wstydzimy, i mówi: „Nie jesteś problemem do naprawy. Jesteś dzieckiem do przytulenia.”

Co by było, gdybyś po 12 dniach wycofał się z własnego powołania/małżeństwa/kredytu/z założonej firmy?Ta historia wydarzyła się naprawdę. Jeden z założycieli Apple przestraszył się… i odszedł. Stracił fortunę, ale przede wszystkim – zabrakło mu ciszy, w której rodzi się mądre rozeznanie.W tym odcinku zapraszam Cię do bardzo osobistej refleksji na progu Nowego Roku. Zderzamy lęk i pośpiech z postawą Maryi, która „zachowywała wszystko i rozważała w swoim sercu”.

Rodzina nie rozpada się od wielkich burz — częściej od małych ucieczek. Dzisiaj opowiem Ci historię, która nie daje spokoju. Mały chłopczyk, bardzo ciężko chory, trafia na OIOM… reanimacja, sekundy, życie na włosku. Uratowany wraca do ośrodka — i nikt nie chce go adoptować, bo „to zbyt trudne”. Aż w końcu dzwoni kobieta. Mówi spokojnie: „Ja go przyjmę.” I wtedy pada zdanie, po którym człowiek milknie: „Jestem lekarką z OIOM-u. To ja go reanimowałam.” Jeśli chcesz zobaczyć, jak wygląda miłość, która nie jest teorią — posłuchaj tej historii.Ale to dopiero początek. W Święto Świętej Rodziny pytam wprost: dlaczego rodzina stała się dziś miejscem największego napięcia? Dlaczego tyle ataków, kryzysów, podważania sensu małżeństwa? Czasem największy cios nie przychodzi z zewnątrz. Czasem jest mały, cichy i… świeci ekranem. Dziecko zaczyna opowiadać o szkole — i nagle „pik!” powiadomienie. Mama odwraca wzrok. I w sercu dziecka rodzi się myśl, której nikt nie wypowiada, ale wszyscy ją czują: „Internet jest ważniejszy ode mnie.”W tym odcinku chcę Cię zaprosić do czegoś prostego i bardzo trudnego: do odzyskania obecności. Do obrony rodziny nie hasłami, ale codziennym wyborem: „Patrzę na Ciebie, słucham Cię, jestem.”Jeśli masz wrażenie, że relacje w domu słabną — ten odcinek może być Twoim „zatrzymaniem” i powrotem do tego, co najważniejsze.

Kawa dla Miłki: https://buycoffee.to/dziennik.zmianW czasach nieustannych zmian i niepewności, szukamy punktów stałych. Czasami znajdujemy je w sztuce, a czasami... w zadymionej garderobie legendarnego krakowskiego kabaretu.

Wyobraź sobie: noc, autokar pełen pielgrzymów… i nagle ktoś orientuje się, że jedziemy pod prąd autostradą. Przez 15 minut strach ściska gardło – a jeden przeoczony znak mógł kosztować życie wielu osób.I wtedy zadałem sobie pytanie, które dziś stawiam także Tobie: czy my przypadkiem nie robimy tego samego w życiu duchowym?Czy nie ignorujemy znaków, które Bóg stawia przy naszej drodze – bo… boimy się, dokąd nas poprowadzą?W tym odcinku wracam do króla Achaza, który „udaje świętego”, ale w rzeczywistości nie chce znaku od Boga, bo wie, że musiałby zmienić decyzje. A potem pokazuję, jak Bóg przemawia: czasem przez sen (św. Józef), czasem przez jedno zdanie, czasem przez wydarzenie, czasem przez ból, który ostrzega, a czasem przez książkę, która trafia w ręce w idealnym momencie.To nie jest odcinek o „polowaniu na cuda”.To odcinek o uważności, o sercu, które nie jest zatwardziałe.O tym, że Bóg naprawdę jest „Emmanuelem” – Bogiem blisko, a znaki nie mają nas zabawiać… tylko ratować.Jeśli chcesz odkryć, jakie znaki możesz przegapiać właśnie teraz – i jak odzyskać duchową czujność bez przesady i bez naiwności – kliknij i posłuchaj do końca.Na końcu zostawiam też prośbę: jeśli doświadczyłeś w życiu znaku Boga – napisz w komentarzu. Zbudujemy się tym razem.

Czy wiesz kto wynalazł lampki na choinkę? Kiedyś takie lampki to był luksus. Dzisiaj luksusem jest „światło w sercu” – sens, spokój, przejrzystość. To nie jest film o „ładnej pobożności”. To jest odcinek o odwadze. Jeśli czujesz, że migające lampki nie wystarczą, jeśli męczy Cię udawanie, jeśli masz wątpliwości, których nikt nie rozumie – ten odcinek jest dla Ciebie.Dzisiaj spotykamy Jana Chrzciciela – proroka Adwentu, człowieka radykalnie wolnego, który nie dał się systemowi „kupić” ani zaszantażować. Jego prostota jest nieprzyjemna jak wielbłądzia skóra na gołym ciele, ale dzięki niej może mówić prawdę bez kompromisów.Pojawia się też dysydent Władimir Bukowski, który świadomie zrezygnował z pracy, majątku, a nawet rodziny, by system nie miał na niego żadnego „haka”. I wreszcie – prosta gospodyni, która jednym zdaniem o chłodnym barszczu przebija wszelkie kościelne kurtuazje. To małe memento: czasem najodważniej mówią ci, którzy niczego nie udają.Centralny epizod dotyczy jednak wątpliwości. Jan, który wcześniej zapowiadał nadejście silniejszego, z więzienia posyła uczniów z pytaniem do Jezusa: „Czy Ty jesteś Tym, który ma przyjść?”. Zapraszam posłuchajcie jak na te wątpliwości reaguje sam Jezus.Usiądź ze mną przy „szklance dobrej rozmowy” i zobacz, co się dzieje, gdy Jan Chrzciciel, ks. Michał Heller i zwykli ludzie z kaplicy adoracji spotykają się w jednym pytaniu: Jak zbudować w sobie światło, którego nie da się zgasić?

Homilia inspirowana oczywiście Ewangelią, ale także postacią bł. ks. Frelichowskiego, a także jednym ze zdań z jego „Pamiętnika”

Czy zdarzyło ci się, że nastawiasz 5 alarmów, żeby nie zaspać a i tak masz wrażenie, że przesypiasz coś ważnego w swoim życiu? W tym pytaniu kryje się prosta metafora współczesności: można przywyknąć do ignorowania sygnałów ostrzegawczych. Ciekawą analogię daje ekologia lasu. Małe, naturalne pożary potrafią oczyszczać ściółkę i zapobiegać wielkim, niszczącym żywiołom. Gdy gasi się każdy najmniejszy ogień, narasta materiał, który przy jednym zapłonie tworzy “drabinę ogniową” prowadzącą aż po korony drzew. W życiu ludzi sygnał bólu lub dyskomfortu bywa podobnym małym pożarem – niewygodnym, ale ochronnym. Zlekceważony może przerodzić się w dramat. Wstrząsająca historia lekarza, który spóźnił się z pomocą, bo priorytetem była zapłata, pokazuje, jak daleko prowadzi przyzwolenie na codzienne drobne kompromisy.W tym odcinku usłyszysz także mocne świadectwo Pawła, producenta „Władców much”:człowieka sukcesu, który miał wszystko, a przegrał prawie wszystko – alkohol, Xanax, rok w szpitalu, różaniec, którym nie umiał się modlić… i żonę, która nie odeszła, choć radzono jej inaczej. W miejscu największego upadku rodzi się jednak iskra nowego życia i pomysł na animację „Nie z tej ziemi”, która nie udaje, że świat jest cukrowy – tylko pokazuje, że łaska potrafi przeprowadzić przez ciemność.

Ważne słowa często docierają do nas w momentach granicznych. W przywołanej historii strażak przeszukujący ruiny po ataku na World Trade Center odnajduje fragment Biblii stopiony z metalem – z przesłaniem „oko za oko… a ja wam powiadam: nie stawiajcie oporu złemu”. Ten obraz „słowa z ruin” staje się metaforą dla czasu, w którym żyjemy: świata pełnego wstrząsów, w którym łatwo przeoczyć to, co najistotniejsze. Adwent, rozpoczynający nowy rok liturgiczny, tradycyjnie kojarzy się z oczekiwaniem – i właśnie o jakości tego oczekiwania jest ta opowieść.Opowiem dziś kilka historii o tym, jak łatwo przegapić ostrzeżenia. Generał, który nie przeczytał listu wywiadu, bo wciągnęła go gra w karty, stracił życie i bitwę – choć ratunek miał dosłownie „w kieszeni”. Podobny mechanizm pokazuje baśń Andersena: Gerda, zatrzymana w przytulnym domku, niemal porzuca swoją misję. Nie trzeba „wielkich czarów”, by uśpić czujność; wystarczą drobne wygody, rutyna i rozproszenia. W dobrobycie łatwo zapomnieć o głębszych tęsknotach i celach – i nieprzypadkowo historia zna praktyki, które znieczulały społeczeństwa, zamiast je budzić.Te historie nie są tylko ciekawostką. One składają się w jedno, bardzo mocne pytanie:Czy ja przypadkiem nie żyję tak, jakby ostrzeżenia Boga mnie nie dotyczyły?Mówię wprost o duchowej krótkowzroczności – gdy widzimy tylko to, co blisko: wygodę, komfort, przyjemności, sukcesy… „Świat usypia nas wygodą, a Bóg budzi nas Słowem.”

Jaki obraz okazał się najcenniejszy na aukcji, na którą przyjechało ponad tysiąc kolekcjonerów z całego świata? Nie największy. Nie najdroższy. Nie ten, który wszyscy chcieli zdobyć.Najcenniejszy okazał się… dziecięcy rysunek zmarłego chłopca.Zwykła kartka, krzywe linie, coś, czego nikt nie chciał kupić — nikt, oprócz starego sługi, który kochał syna właściciela. Gdy tylko zapłacił parę drobnych i wziął rysunek do ręki, prowadzący ogłosił koniec aukcji. W testamencie zapisano bowiem jedno: Kto kocha Syna — ten dostaje wszystko.To zdanie jest kluczem do całego tego odcinka.Bo dziś stajemy wobec pytania jeszcze ważniejszego niż tamta aukcja:

Koledzy chcieli zrobić wrażenie i przynieśli siekiery na ślub, by uczcić swojego przyjaciela, jednak Bóg przebił ich pomysłowość — bo właśnie siekierą posłużył się, by naprawić jego rodzinę. Ta historia pokazuje, że największe cuda dzieją się wtedy, gdy porządkujemy nasze priorytety.W tym odcinku opowiadam o trzech osobach, których życie stało się lekcją o przemijaniu i nadziei:

Ks. Krzysztof Gryz Ksiądz, przewodniczący Komitetu Organizacyjnego Międzynarodowego Katolickiego Festiwalu Filmów i Multimediów Niepokalana 2025, omawia nadchodzący festiwal i jego znaczenie.Nasz festiwal już od 39 lat promuje wspaniałych twórców, filmowców, radiowców, a w tym roku również fotografów i autorów aplikacji multimedialnych, którzy chcą głosić Ewangelię przez media – przekazywać dobre wartości, nie tylko religijne, ale patriotyczne, społeczne, czy edukacyjne.~ mówi duchowny. Tegoroczna edycja odbędzie się w dniach 19-21 września. W piątek i sobotę projekcje wyświetlane będą w sali audiowizualnej św. Józefa w parafii Matki Bożej Częstochowskiej w Józefowie. W ramach wydarzenia odbędzie się też konkurs, zaprezentowane wcześniej dzieła docenione zostaną w niedzielę podczas Uroczystej Gali Wręczenia Nagród, która odbędzie się w Ołtarzewie. Ks. Krzysztof Gryz podkreśla też, że tegoroczna edycja wydarzenia ma dla niego szczególne znaczenie:W tym roku szczególnie cieszymy się i jesteśmy wdzięczni Bogu za osobiste błogosławieństwo papieża Leona XIV, które udało nam się otrzymać za pośrednictwem nuncjatury. Papież skierował przesłanie do uczestników, a jego treść zostanie odczytana podczas uroczystej gali wręczenia nagród 21 września w seminarium Księży Pallotynów w Ołtarzewie.W odpowiedzi na pytanie redaktor Jaśminy Nowak, duchowny zaznacza, że współczesne formy multimedialne są znakomitym narzędziem do głoszenia Słowa Bożego:To absolutnie niezbędne narzędzia, bo to właśnie nimi dysponujemy. Nasz patron, św. Maksymilian Maria Kolbe, już na przełomie XIX i XX wieku był pionierem – tworzył Radio Niepokalanów, planował także rozwój telewizji. Był wizjonerem, który stał się dla nas wielkim autorytetem i przykładem, jak twórczo wykorzystywać media.I dodaje:Papież Paweł VI podkreślał z kolei, że Kościół ponosiłby winę wobec Boga, gdyby zaniedbywał używanie tych środków w dziele ewangelizacji. Nigdy wcześniej nie mieliśmy tak szerokich możliwości głoszenia – przez fale radiowe, telewizyjne anteny, głośniki w domach, a dziś także dzięki multimedialnym narzędziom.W tegorocznej edycji ukazane zostanie 130 prac, w tym 80 dzieł filmowych. Prezentowane treści będą odnosić się m.in. do wartości patriotycznych i religijnych.Gość Radia Wnet podkreśla, że data, w której odbywa się festiwal jest nieprzypadkowa — trzecia niedziela września została ustanowiona przez Kardynała Stefana Wyszyńskiego jako Niedziela Środków Społecznego Przekazu:Podczas moich badań naukowych zauważyłem, że choć to ważne święto istnieje, dotychczas brakowało wydarzenia, które w pełni i świadomie by je upamiętniało. Dlatego postanowiliśmy je mocniej promować – nie tylko w tym roku, ale także w przyszłości. Chcemy, aby było to święto wszystkich mediów, nie wyłącznie katolickich.Na koniec rozmowy, ks. Krzysztof Gryz zachęca do zapoznania się ze szczegółowym programem festiwalu, dostępnym na stronie ksfniepokalana.pl:Tam jest też taka zakładka „Wesprzyj nas”, jakby ktoś chciał wspomóc naszą ideę./ab 

Na Dżumie Alberta Camusa, od lat będącej szkolną lekturą, wychowały się całe pokolenia uczniów. Regularnie na przedmaturalnych giełdach pojawiają się spekulacje o możliwych tematach, w których należałoby wytłumaczyć alegorię tytułu, omówić postawy mieszkańców Oranu wobec losu albo przeprowadzić analizę ethosu lekarskiego na przykładzie jednego z głównych bohaterów – doktora Rieux.Ten współczesny mit, traktujący o przeznaczeniu człowieka, napisany został przez znakomitego artystę, a nie przez filozofa. Z odwagą stawia on istotne pytania teologiczne odnośnie do sensu ludzkiego cierpienia, ludzkiej wolności, nawrócenia oraz Bożej sprawiedliwości w obliczu ludzkiego grzechu.Autor Dżumy nigdy nie mówił o sobie, że jest ateistą, a przyglądając się swoim bohaterom zastanawiał się, czy jest możliwa świętość bez Boga i jak być szczęśliwym w świecie, w którym suma nieszczęść jest większa niż suma szczęścia.Amerykański trapista Thomas Merton uważał, że Camus w swojej powieści surowo osądził chrześcijan, którzy porzucili swoją misję przeciwstawiania się dżumie, rozumianej jak zło, totalitaryzm i przemoc – tak silnie obecnych w dzisiejszym świecie – usprawiedliwiając zachowania sprzeczne z Ewangelią. Czy tak rzeczywiście jest? O tym w najnowszym odcinku cyklu Dobrze się wierzy literaturą rozmawiają profesor Ryszard Koziołek i Roman Bielecki OP.

W konfesjonale mam kalendarz z Ewangelią na każdy dzień, wydany przez Wydawnictwo świętego Pawła. Jego zaletą jest przede wszystkim odmienne tłumaczenie od tego, które spotykam w lekcjonarzu. To czasem pomaga dostrzec coś, czego nie widzi się na pierwszy rzut oka. Tak jest z dzisiejszą Ewangelią. W końcu „ Nie znam was” brzmi cokolwiek mocniej od „Nie wiem skąd jesteście”. A to stanowi krok ku pytaniu: Co tak na prawdę znaczy „znać Jezusa”?

W jaki sposób głoszą Słowo Boże dominikanie i dlaczego ich misja jest dziś tak ważna? W tym odcinku serii „Powołanie dominikańskie” rozmawiamy o tym, czym jest dominikańskie kaznodziejstwo, jak wygląda codzienność głoszenia Słowa Bożego oraz jakie wyzwania i formy przybiera współczesna ewangelizacja. Gośćmi Radka Węcławka OP są Adam Szustak OP ( @Langustanapalmie ) i Jacek Hajnos OP– dominikanie, którzy na co dzień dzielą się Ewangelią poprzez słowo, sztukę i obecność na Youtube.00:00:00 Intro00:00:06 Kim są dominikanie i po co są? 00:01:14 Co to jest kaznodziejstwo dominikańskie?00:03:47 Jak wygląda praktyka kaznodziejstwa na co dzień?00:07:03 Jak kaznodziejstwo wpływa na życie wspólnotowe?00:28:45 Jakie są współczesne formy głoszenia Słowa Bożego?00:35:52 Jakie są niepodjęte lub zapomniane formy głoszenia?00:40:29 Co wyróżnia kaznodziejstwo dominikańskie?00:48:52 Jak żyć stylem życia apostołów według dominikanów?00:56:03 Jak zadbać o swoje serce jako kaznodzieja?01:01:01 Jak świeccy mogą głosić Słowo Boże dzisiaj?To szczera, pełna inspiracji rozmowa o wyzwaniach, radościach i codzienności dominikańskiej misji. Usłyszysz o sile wspólnoty, znaczeniu autentyczności, pokory i nieustannego nawracania się. Poznasz także praktyczne wskazówki, jak dbać o własne serce, rozwijać talenty i głosić Ewangelię w codziennym życiu – niezależnie od powołania.Zachęcamy do obejrzenia całego odcinka i podzielenia się swoimi przemyśleniami w komentarzach!

Ewangelia nie jest religijnym obowiązkiem, to potężna wiadomość! Posłuchaj inspiracji pastora Maćka Liziniewicza, który rozkłada na czynniki pierwsze Ewangelię. Czy jest Ci potrzebna? Jak mówić o niej innym? Sprawdź to! Wesprzyj nas: https://patronite.pl/lifepodcast

Nie musisz być misjonarzem w Afryce, żeby nieść Ewangelię.Twoja codzienność – dom, praca, osiedle, kawiarnia – to jest właśnie Twoje pole misyjne. Bóg nie posyła Cię gdzieś daleko, ale dokładnie tam, gdzie teraz jesteś. Wesprzyj nas: https://patronite.pl/lifepodcast

Jak dziś wygląda i gdzie się ukrywa ideologia rasistowska? Jak Chrystus ratuje od grzechu, nienawiści i uzdrawia ze śmiertelnej choroby? Jak głosić Ewangelię w najbardziej ekstremalnych środowiskach: kryminalnych i biznesowych? Mieszka znajdziesz na: https://krausgroup.pl/

Od XVII wieku katolickiej kontrreformacji ewangelia o darmowym zbawieniu była praktycznie nieznana w Polsce. Diametralna zmiana nastąpiła dopiero pod koniec XX wieku. To wtedy do Polski przyjechał syn polskich emigrantów z Chicago Joe Łosiak. #IPPTVBiblia #chrześcijaństwo #spotkaniekościoła ZOBACZ kursy ewangelizacyjne: 1. Porozmawiaj z Jezusem: https://megakosciol.pl/kursy/porozmaw... 2. Odkryj, kim jest Jezus: https://megakosciol.pl/kursy/odkryj-k... -----------------------------------------------------------------

– Żadna z Ewangelii nie jest biografią Jezusa – mówi w Radiu Naukowym prof. Robert Wiśniewski, specjalista historii chrześcijaństwa późnej starożytności z Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego. – Ewangelie są o misji, działalności Jezusa – dodaje. W tym sensie nie należy ich traktować jako kronik. Autorom teksów przyświecało przekazanie pewnych treści teologicznych.Dotyczy to zarówno autorów Ewangelii kanonicznych, jak i tych, które do kanonu nie weszły. Sama idea stworzenia zamkniętego korpusu teksów kształtuje się w II w. – W ogniu sporów wewnątrzchrześcijańskich – podkreśla prof. Wiśniewski. Formą prowadzenia tych sporów było tworzenie właśnie tekstów apokryficznych. W sposób narracyjny przedstawiano w nich swoje racje teologiczne. Chociaż niektóre powstały też znacznie później, w średniowieczu, a nawet w językach słowiańskich.Część apokryfów jest szczególnie bogata w wątki, w które ubogie są teksty Łukasza i Mateusza, a u Marka i Jana nie pojawiają się wcale: narodzenie i dzieciństwo Chrystusa. Bodaj najbardziej oryginalna jest Ewangelia Dzieciństwa Tomasza, w którym poznajemy zupełnie innego Jezusa. Jako kilkulatek popisuje się nadprzyrodzoną mocą, chodzi po promieniu światła, a kolegów, którzy byli dla niego nieuprzejmi, zamienia w świnie. Chociaż niektórzy kończyli gorzej. – Nie jest jasne, dlaczego tekst powstał w takiej formie. Niewykluczone, że napisano go dla dzieci – mówi historyk.Z kolei protoewangelia Jakuba przybliża nam okoliczności życia Maryi i poczęcia Jezusa, zawiera też piękny opis narodzin Jezusa w grocie: świat zamiera w momencie, gdy Jezus przychodzi na świat. Ewangelia Pseudo-Mateusza szczegółowiej rozwija wątek ucieczki Jezusa z rodziną do Egiptu, podaje też opis sceny, w której maleńki Jezus rozkazuje drzewu palmowemu, by się pochyliło i podzieliło z Maryją daktylami. W Koranie również pojawia się ta historia, w wersji uczynienia cudu przez Jezusa jeszcze z brzucha matki.Ale nie dajmy się teoriom spiskowym. – To nie jest tak, że w tekstach apokryficznych kryją się elementy autentycznej historii Jezusa – zaznacza prof. Wiśniewski.Opisywanie niezwykłych uzdolnień w dzieciństwie są popularne w starożytnych opowieściach o różnych ważnych postaciach: władcach, dowódcach. Pojawia się w historiach o Aleksandrze Macedońskim czy Okawianie Auguście. Motyw wykracza poza krąg śródziemnomorski. – Budda miał zacząć mówić zaraz po narodzinach i wszystkim wyjaśnić, kim jest – przypomina prof. Wiśniewski.Z odcinka dowiecie się, jak interpretować intencje starożytnych autorów, czy Ewangelię św. Marka, św. Łukasza, św. Mateusza i św. Jana naprawdę napisali ludzie o tych imionach, o tym, jak Kościół traktował apokryfy (krytykowano, ale i czytano!), a także jak w tej przedziwnej sytuacji, w jakiej miał zostać postawiony, radził sobie św. Józef.