Podcasts about poczucie

Temat bezpieczeństwa w Berlinie powrócił w rozmowie z Janem Bogatką przy okazji przywołanych danych o liczbie przestępstw. W stolicy Niemiec – liczącej ok. 3,7 mln mieszkańców – w 2024 roku odnotowano ponad pół miliona przestępstw, czyli więcej niż w całej Polsce w tym samym okresie.Publicysta wskazuje, że różnica jest znacząca i widoczna zarówno w statystykach, jak i w codziennym funkcjonowaniu miasta.„Zagrożenie ze strony klanów jest gigantyczne”Jan Bogatko podkreśla, że problem bezpieczeństwa jest zauważany także przez władze Berlina, a jednym z jego źródeł jest działalność zorganizowanych środowisk przestępczych.„Różnica jest kolosalna. Nawet aktualny rząd miasta landu Berlina mówi o tym, że zagrożenie ze strony klanów arabskich w tym mieście jest gigantyczne. Oni coraz bardziej w tym mieście zachowują się tak, jakby byli u siebie na Bliskim Wschodzie”.Poczucie bezpieczeństwa w praktyceZdaniem Bogatki skala zjawiska jest odczuwalna także dla przyjezdnych. Jak mówi, osoby odwiedzające centrum miasta mogą mieć zupełnie inne wrażenie niż po wejściu w mniej reprezentacyjne okolice.„To jest szokujące dla wielu przybyszów do tego miasta nawet, którzy zamieszkają w luksusowym hotelu przy Bramie Brandenburskiej i zapuszczą się nieopatrznie parę ulic w bok. To nie jest miłe i można stracić nie tylko zegarek, jak to się mówiło kiedyś, tylko coś innego także”.

Hyggebukser to duński zwyczaj przebierania się po powrocie do domu w ubrania, które uspokajają ciało i umysł. Ten prosty rytuał, zakorzeniony w filozofii hygge, pomaga wyciszyć układ nerwowy, poczuć bezpieczeństwo i łatwiej wejść w tryb odpoczynku. Autorka: Ana Morales Artykuł przeczytasz pod linkiem: https://www.vogue.pl/a/hyggebukser-dunski-nawyk-ktory-relaksuje-i-obniza-kortyzol-jak-stosowac-digitalsyndication

Czy ktoś kiedyś mówił Ci, co „Bóg chce” od Twojego życia?Czy bałeś się odejść z jakiejś wspólnoty, bo straszono Cię duchowymi konsekwencjami?Czy miałeś poczucie, że zadawanie pytań jest tu niemile widziane?W tym odcinku „SOWINSKY Podcast” wchodzę w temat, o którym w Kościele i w przestrzeni duchowej wciąż mówi się za cicho:

Pan Bóg przemawia do człowieka na wiele sposobów. Jednym z nich jest...dowcip. O tym, czy Pan Jezus miał poczucie humoru, jak nie zanudzić wiernych podczas Mszy i jak żarty pomagają w duszpasterstwie opowiada ksiądz Boguś.Chcesz budować Królestwo Niebieskie tutaj na ziemi? Dołącz do naszej misji!Wesprzyj nas, abyśmy mogli docierać do jeszcze szerszego grona odbiorców. Jak to zrobić?1. Wesprzyj nas materialnie na Patronite - https://patronite.pl/salvenet2. Pomódl się za nas.3. Możesz również zgłosić się do nagrania świadectwa wiary lub skontaktować nas z osobą chętną do podzielenia się swoim życiem duchowym. Napisz na: redakcjasalve@gmail.com.Dzięki Twojemu wsparciu możemy dokonać zakupu nowego sprzętu (kamery, lampy, mikrofony), uczestniczyć w szkoleniach oraz zapewnić odpowiednie warunki dla naszych gości.00:00 Intro00:38 Poczucie humoru Pana Boga05:08 Żart, który przybliża Ewangelię11:58 Jak nie zanudzić wiernych na śmierć18:05 Między powagą a dowcipemZOBACZ TEŻ NOWY KANAŁ SALVENET MODLITWA:  @salvenetmodlitwa 

Na podstawie "Emotional first aid" Guy Winch oraz "Inteligentne emocje" Frances Wilks. Jakie są 3 rodzaje poczucia winy, jak sobie z nimi radzić, jak przepraszać efektywnie, kiedy NIE przepraszać.

Samoregulacja - jeden z Waszych ulubionych tematów w Sznurowadłach. Powstały już dwa solowe odcinki, dziś przedstawiam Wam trzeci, kończący tę trylogię. Najbardziej praktyczny, wypełniony narzędziami do pracy z ciałem i zmysłami, przez które przechodzę razem z Wami na żywo w trakcie odcinka. Nie przeraźcie się więc buczeniem, oddychaniem i pauzami - to część zamysłu.Ten odcinek jest dla Ciebie, jeżeli:- często zalewa Cię lęk, stres, złość i napięcie, ale nie umiesz się w takich momentach regulować- wiele rzeczy rozumiesz i wiesz, a mniej czujesz i masz wgrane w ciało- szukasz poczucia bezpieczeństwa u innych w postaci zapewnień i aprobaty, ale zauważasz, że długofalowo to nie działa- chcesz wzmocnić swoje kompetencje samoregulacyjne i poczuć się bezpiecznie we własnym cieleOpowiem, czym jest ucieleśnione poczucie bezpieczeństwa, dlaczego tyle z nas pozostaje w stanie hiperczujności na zagrożenie, jak się koregulować i podłączać pod stan wyregulowania bliskich nam osób. Pokażę Wam trzy ćwiczenia do subtelnej pracy z ciałem i autonomicznym układem nerwowym, do których nie potrzebujecie przyrządów, wiedzy, ani specjalnego przygotowania. Po odsłuchu najprawdopodobniej poczujecie ulgę, spokój i kontakt z bazą. Zapraszam!Poprzednie odcinki o samoregulacji: https://open.spotify.com/episode/5dQS2y0dFpMVrpcZG3K4uJ?si=jPV1JknOTS6XZJjpTW0LHA oraz https://open.spotify.com/episode/1M63dRU8Z6V20c6DjevWKbWspomniana metaanaliza Aldao, Nolen-Hoeksemy i Schweizer z 2010: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20015584/[ współpraca reklamowa ] z BoschKoniecznie sprawdźcie najnowszą kampanię promocyjną Bosch na różne inteligentne sprzęty do Waszych domów w atrakcyjnych cenach. Link do strony: https://bit.ly/3Lb9nNZ__Spis treści:00:00 Wstęp i chwila dla partnera odcinka05:09 Czym ten odcinek różni się od poprzednich o samoregulacji?07:43 Ucieleśnione poczucie bezpieczeństwa18:57 Koregulacja i podłączanie się pod stan wyregulowania bliskich osób24:33 Praktyczne ćwiczenia z samoregulacji - do zrobienia na żywo39:18 Zakończenie i podziękowania__WSPÓŁPRACA kama.wojtkiewicz@gmail.comINSTAGRAM ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.instagram.com/sznurowadla.mysli/⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠PATRONITE  ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://patronite.pl/sznurowadla-mysliREALIZACJA DŹWIĘKUPiotr Szonert / El Studio de Esperanto

Czy uprzejmość naprawdę może stać się przewagą biznesową? I dlaczego w wielu firmach życzliwość wciąż uchodzi za słabość? Posłuchaj rozmowy z Natalią Ginter z podcastu Ludzka Strona Biznesu — ten odcinek może kompletnie zmienić Twoje podejście i wywołać lawinę w Twoim zespole.

*Kasa, sukces i szczęście - tutorial na start w 2026 r.**Przepis na dobre życie - prywatne i zawodowe!*Jest parę rzeczy do ogarnięcia. *Krok 1*Oznacz cele i efekty.Gdzie idziesz i po co? Jaka jest wizja? Jakie potrzeby chcesz zaspokoić?Jakie efekty uzyskać?Jak chcesz się czuć? *Krok 2*Przygotuj się do podróży. Zinwentaryzuj swoją aktualną sytuację: zasoby (mam i chcę), przekonania (mam i nie chcę), wartości (ukryte pod "nie mam i nie chcę" i raz jeszcze sprawdź cele (nie mam i chcę).*Krok 3*Stwórz plan podróży - plan dotarcia do celów i efektów. Bez planu, będziesz robić to co zawsze, tak jak zawsze i skończysz tam gdzie zawsze. Zacznij działać i na każdym etapie drogi sprawdzaj, czy cel jest aktualny. W razie potrzeby, koryguj. *Krok 4*Rozpraw się z przekonaniami, które są nieużyteczne, czyli sprawiają, że nie osiągniesz swoich celów. Oddziel ziarna od plew. Ukróć przekonania, które ci nie służą i sprawiają, że nie sięgasz po to, po co chcesz sięgnąć. *Krok 5* Zadbaj, aby w realizacji celów i efektów mieć poczucie sensu, wykorzystać zasoby i talenty, a także dobrze się bawić i czuć radość. Tak powstają marki osobiste, autentyczne specjalizacje i mocne konta. *Krok 6*Użyj w planowaniu i drodze do celu wyobraźni, bo to w niej kryją się twoje pragnienia oraz twoje ograniczenia. Zajmij się krytykiem wewnętrznym i syndromem oszusta (to ci, którzy często podcinają twoje skrzydła) oraz marzycielem, który potrafi godzinami latać w chmurach i nic więcej nie robić. Urealnij się, by w końcu zacząć działać i realizować plan. *Krok 7*Zrób porządek w relacjach, bo niektóre na pewno nadal stoją ci na drodze do upragnionego życia. Zacznij od relacji z sobą, bo ona układa twoje relacje z otoczeniem. Zadbaj - w każdej relacji - o swoje potrzeby i granice. Uporządkuj relację z sobą, z współpracownikami, z przeciwnikami, z bezdusznym systemem. Naucz się też rezygnować i odmawiać. *Krok 8*Poczucie własnej wartości i adekwatna pewność siebie - bez nich ciągle będziesz się zatrzymywać i (auto)sabotować. Bez nich będziesz sobie ciągle mówić "nie jestem tyle wart", "to nie jest tyle warte", "moja praca nie zasługuje na takie wynagrodzenie". Zatroszcz się o te obszary.*Krok 9*Teraz zbuduj zdrową relację z pieniędzmi. Dopiero z tego miejsca - z świadomością poczucia wartości - buduj ofertę, wyceniaj siebie, swoją pracę i komunikuj ją bez zająknięcia.*Krok 10*Buduj strategię rozwoju dzięki zaufaniu - deleguj! Opuść swoją kontrolę i własną nieomylność. Inny, nie znaczy gorszy. Inaczej, nie znaczy gorzej. Tak buduje się skalę i wzrost. *Krok 11*Przygotuj się na kryzysy, wątpliwości, potknięcia i dylematy. Są częścią życia i częścią biznesu. Naucz się ich używać jako sprzymierzeńców, zamiast kłaść się na ziemii i krzyczeć do poduszki we łzach "mam już tego dość!".*Krok 12*Zdefiniuj się, w roli zawodowej oraz innych, które są z nią w związku (trochę ich jest). Zbuduj spójną postać. I tu jest odpowiedź na pytania: czy i jaka marka osobista? jaka specjalizacja? Odkryj konflikty twoich życiowych ról i osobowości, zarządź nimi. *Krok 13*Dopiero teraz zajmij się robotą: procesami, organizacją, zadaniami, priorytetami, wykorzystaniem technologii i AI. Dopiero teraz wiesz kim jesteś, co robisz i po co. *Krok 14*Zadbaj też o równowagę. Zdecyduj, czy to ma być life balance, czy work-life balance. Niezależnie od tego, czy łączysz czy rozdzielasz te dwa obszary, określ warunki i umów się z sobą na ich przestrzeganie.*Krok 15*Dbaj o trwałą zasobność siebie, jako człowieka, siebie jako prawnika. Równowaga, emocje, spokój, wypoczynek, uważność, samoobserwacja, akceptacja swojej ciemnej strony... elastyczność i gotowość na korekty.15 kroków.Dla jednych maraton. Dla drugich półmaraton.Dla jeszcze innych tylko pobożne życzenia odkładane przez całe życie "na następny rok".Możesz robotę wykonać sam/a albo popracować z każdym obszarem w grupie Prawnik od nowa. Start: 8.1.26https://prawnikodnowa.plZapraszam.

W nowym zespole programowym PiS-u nie znalazło się miejsce dla Mateusza Morawieckiego, co ma być powodem konfliktu między członkami partii. - Napięcie jest widoczne i myślę, że kwestia rady programowej jest formułą zastępczą dla opinii publicznej, ponieważ opisując napięcia wewnątrz ugrupowań, trzeba upraszczać pewne sytuacje - mówił w Polskim Radiu 24 dr Andrzej Anusz. 

Jak zmieniać narracje na swój temat i budować stabilne poczucie własnej wartości? Po co nam dziś syndromy i łatki diagnostyczne typu DDA czy ADHD? Czy kultura kształtuje historie, które opowiadamy o sobie? I co do tego wszystkiego ma nasze ciało?Po raz drugi gościłam u siebie Joannę Flis, psycholożkę, terapeutkę uzależnień, autorkę książek i podcastu Madame Monday - po dorosłemu. Rozmawiamy o jej najnowszej książce poświęconej terapii narracyjnej. Jest więc o budowaniu zdrowej samooceny, przekształcaniu szkodliwych przekonań i narracji na własny temat, ale też o tym, jak autentyczność staje się dziś towarem. Na koniec dotykamy kwestii kryzysów, historii naszego ciała i hejtu. Dowiecie się również, jak Asia poukładała się z własną diagnozą ADHD. Koniecznie posłuchajcie do końca![ współpraca reklamowa ] z Wydawnictwem AgoraNowa książka Asi, To samo, ale inaczej: https://www.empik.com/napisz-sie-na-nowo-flis-joanna,p1658435183,ksiazka-p

Tysiące mężczyzn dzieli się intymnymi zdjęciami swoich partnerek (a nawet córek!) bez ich wiedzy na zamkniętych grupach internetowych. Szukamy psychologicznych przyczyn tego zjawiska. Poczucie władzy i kontroli? Potrzeba przynależności do grupy? A może po prostu "stara dobra" psychopatia lub mroczna tetrada? Najnowsze technologie, samotność i dehumanizacja splatają się tu w jednym z najbardziej niepokojących współczesnych zjawisk społecznych.  Jak się chronić przed IBSA (Image Based Sexual Abuse), jakie są skutki tej "przemocy bez dotyku" dla ofiar - to wszystko w tym odcinku podcastu Stacja Dywagacja.0:00 Wprowadzenie2:07 Odkrycie i skala patologii9:33 Konsekwencje dla ofiar15:02 Motywacje sprawców25:10 Mroczna tetrada30:42 Jak się bronić?YouTube: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.youtube.com/@stacjadywagacja⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Inne platformy: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://stacjadywagacja.pl⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠FB: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.facebook.com/stacjadywagacja⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Insta: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.instagram.com/stacja.dywagacja⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠Prowadzący: Michał Sławiński i Michał PlichtaGrafika: Agnieszka Kosiec-Plichta (⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://agakosiec.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠)

Nowy raport SBS i University of Canberra, analizujący poczucie przynależności i reprezentację medialną wśród wielojęzycznego społeczeństwa Australii, wykazał, że większość z nich czuje się częścią spoleczeństwa australijskiego, ale mniej niż połowa z nich czuje, że może mieć wpływ na to społeczeństwo.

Rośnie, spada, rośnie. Poczucie zadowolenia z życia zmienia się wraz z wiekiem. Do tej pory globalną średnią obrazowała krzywa w kształcie litery „U”, jednak coś się zmieniło. Ci, którzy dotychczas byli najszczęśliwsi, czyli młodzi, zamienili się miejscami z osobami znajdującymi się w kryzysie wieku średniego.  Autorka: Angelika KucińskaArtykuł przeczytasz pod linkiem: https://www.vogue.pl/a/krzywa-szczescia-david-blanchflower-pokolenie-z

Piotr Winiarski, przedsiębiorca i działacz polonijny od 1987 r. mieszkający w Berlinie, na antenie Radia Wnet opisywał zmiany w niemieckiej codzienności: od modlitw na ulicach, przez napięcia w szkołach, po rolę mediów i nastroje polityczne. Jego zdaniem to doświadczenia, z których Polska powinna wyciągnąć wnioski.Gość Odysei Wyborczej zwrócił uwagę, że w Berlinie zjawiska religijnej obecności w przestrzeni publicznej są coraz częstsze. Jak dodał, gastronomia została w dużej mierze opanowana przez firmy tureckie i arabskie. Dodał, że kebab to nie tylko fast-food - to symbol innej cywilizacji próbującej się zadomowić w Europie. Dodaje, że za kulinarnymi trendami idzie zmiana języka i znaków kulturowych w mieście.Pytany o reakcje służb na zgromadzenia w przestrzeni publicznej, mówi o zróżnicowanych praktykach między landami.W Berlinie częściej widzę akcje przy demonstracjach skrajnej lewicy. Standardy interwencji nie są jednolite. Coraz częściej w policji widać też osoby z innych kultur - to ma plusy i minusy– dodaje.Wspomniał też o szkolnictwie. Winiarski podkreślił, że są klasy, gdzie ponad 50 proc. uczniów to dzieci imigrantów, często bez znajomości języka. Wskazuje, że poziom nauczania spada, a na przerwach rośnie agresja.Według Winiarskiego rośnie liczba polskich rodzin wracających do kraju, nie tylko ze względów ekonomicznych, ale także kulturowych i bezpieczeństwa.Poczucie bezpieczeństwa to podstawowy instynkt. W Polsce czuję je wyraźniej. W Berlinie, nawet w dobrej dzielnicy, przestaliśmy z żoną biegać do parku po nieprzyjemnych sytuacjach

Potrzeba ładu, kontroli i przestrzegania zasad jest tak silnie zakorzeniona, że determinuje życie. To nie tylko bycie wymagającym wobec siebie, lecz również trwały wzorzec myślenia i zachowań, który potrafi zdominować codzienne życie, relacje i poczucie własnej wartości. O anankastycznym zaburzeniu osobowości opowiada psycholożka i psychoterapeutka Agnieszka Balicka. Autorka: Anna Korytowska Artykuł przeczytasz pod linkiem: https://www.vogue.pl/a/anankastyczne-zaburzenie-osobowosci-cechuje-potrzeba-kontroli

Lęk przed opuszczeniem i porzuceniem.Lęk przed bliskością.Lęk przed odrzuceniem.Lęk przed zatraceniem się w relacji.Które z lęków w miłości to lęki do zaakceptowania i samodzielnego opracowania? A które zaczynają być już kliniczne i wymagają wsparcia specjalisty? Jak pracuje się z lękiem przed opuszczeniem w terapii? I co pomaga nam wzmacniać się w bezpiecznym przywiązaniu?Zapraszam Was do drugiego odcinka w ramach wakacyjnego cyklu z Igorem Rotbergiem, psychologiem, psychoterapeutą integracyjnym, psychotraumatologiem i.. najczęstszym gościem Sznurowadeł myśli w historii podcastu (obok Tomka Stawiszyńskiego i Cvety Dimitrovej). Nie bez powodu. Pierwszy odcinek o narcyzmie przyjęliście/łyście z dużym zainteresowaniem i wielością opinii. Mam nadzieję, że i drugi okaże się dla Was wnoszący, wartościowy i ciekawy. Dobrego odsłuchu!

o tym jak odzyskuję kontrolę nad własnym życiem, o małych krokach i małych (wielkich) sukcesach, o wychodzeniu ze swojej strefy komfortu, zaufaniu do siebie i organizacji swojej najbliższej przestrzeni link do mojej magisterki (osoby z i bez ADHD) ❤️ : ⁠⁠⁠⁠https://forms.gle/RmBgQJa4ryuGsga69⁠⁠⁠⁠! mężczyźni i kobiety 30+ zapraszam was na mojego: instagrama: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.instagram.com/kasia_fatyga/⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠tik toka: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.tiktok.com/@kasiafatyga?lang=pl-PL⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠oraz do obserwacji i oceny podcastu a jeśli uważacie moje treści za wartościowe (lub po prostu przydatne) i chcecie mnie w jakiś sposób wesprzeć możecie postawić mi wirtualną kawę na ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://buycoffee.to/moje-adhd⁠ ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠z góry dziękuję za każdy rodzaj wsparcia

Poczucie własnej wartości to coś, czego nie kupimy, ale możemy zdobyć. Podobnie jest z pewnością siebie. Na to w jaki sposób się kształtuje ma wpływ wiele czynników, m.in. to jak traktowali nas rodzice, nasi najbliżsi, jak odnajdywaliśmy się wśród rówieśników, jak byliśmy traktowani w szkole, jakie przekonania mamy na swój temat. Pewność siebie to przede wszystkim poczucie własnej wartości, akceptacja siebie i wiara we własne możliwości, niezależnie od zewnętrznych okoliczności. Wokół pewności siebie funkcjonuje jednak wiele mitów? Jak odróżnić pewność siebie od buty i arogancji? Co odbiera nam pewność siebie? W jaki sposób budować ją skutecznie i czy każdemu jest to potrzebne, czy każdemu ta sztuka się uda? Gościem Michała Poklękowskiego w tej edycji Drogowskazów jest Elżbieta Grabarczyk-Ponimasz, psycholog, psycho-traumatolog, certyfikowana specjalistka psychoterapii uzależnień i mediatorka. Autorka książki „Dlaczego mnie to spotyka” oraz „Jak budować pewność siebie”, e-booków oraz licznych artykułów popularyzujących wiedzę z zakresu psychologii i psychoterapii.

O poczuciu własnej wartości opowiadał również odcinek 243K3.Tytuł jest jednak nieco mylący, bo teraz rozmawiamy inaczej,patrzymy z innej perspektywy.Moja dzisiejsza rozmówczyni to pedagożka, autorka książek,twórczyni warsztatów.Wspiera dorosłych w tym, by odnaleźli i rozwijali poczuciewłasnej wartości i z kolei oni wspierali w tym dzieci.To bardzo ważny, może kluczowy – i mocno zaniedbany – temat,prawda?  Zapraszam Państwa! Foto: Rafał Masłow

Przez długi czas zabierałem się do stworzenia tego wideo. Mimo że temat już poruszałem zarówno w książce jaki w innych filmach. Wideo nie jest kolarskie. Wideo jest takie jak ja wraz ze wszystkimi tego konsekwencjami. Stąd też niekiedy materiały należące do ciężkostrawnych oraz niepopularnych. Jednak nigdy nie rozwinąłem zagadnienia dotyczącego podstaw przez których zaniedbanie decydujemy się na życie w ciągłym napięciu i stresie, obniżając jakość naszego życia. Nawet bez względu na sport. Bo okazuje się, że szosa, bieganie, triathlon to kolejne pole do zagospodarowania przez nasze fobie i wieczne, podświadome ocenienie samego siebie. Tym sposobem psując sobie nawet momenty odpoczynku, albo na rowerze, które tak naprawdę również przepełnione są ciągłym napięciem. Bo najgłębiej w sercu na samym jego dnie znajduje się lęk przed byciem nielubianym. Tymczasem nie wszyscy muszą zarówno ciebie jak i mnie lubić a odkrycie tego i wdrożenie do swojej podświadomości jaki również do serca ułatwia nam codzienne funkcjonowanie i cieszenie się życiem jak i każdą chwilą z osobna. Tak, to jest wideo o mnie, o moich kompleksach i czułych punktach. Skąd to się bierze. Głównie z dzieciństwa. Na skutek naszego otoczenia, na skutek tego co wpajali nam rodzice kiedy byliśmy mali. Kim byli rówieśnicy z jakich domów pochodzili. Może jak ja byłeś(aś) pośmiewiskiem i klasowym workiem treningowym? Tak, to co opisuje to syndrom worka treningowego. Z tym się wchodzi w dorosłe życie i mknie jak po szynach. Trwale zaprogramowanym. Tą momenty które tkwią głęboko w głowie każdego z nas mimo że kiedy się wydarzyły 30 lat temu. I mija 30 lat, gdy zaczynasz to rozumieć. Jak wiele jesteś w stanie poświęcić jako dziecko by być lubianym. Chcesz należeć do nas to zapal papierosa. Rzuć szklanką z 4 piętra. By być lubianym przez rodziców musisz się dobrze uczyć. Mieć dobre oceny i gotowym na ocenianie. Jak wyglądasz? Ile ważysz? Jaki masz plecak? Co masz z matematyki? Czemu ta chemia tak słabo? Czemu tak mało zarabiasz? Czemu tak wolno? Czemu brzuch Ci wystaje? Czemu masz dwie różne skarpetki? Czemu nie poszedłeś do komunii? Czemu nie masz gry telewizyjnej w domu? Czemu masz taki krzywy nos? Czemu nie medycyna? Czemu nie poboczem? Przez lata tkwisz w schemacie jednowymiarowej oceny. Oceniasz siebie tak jak oceniano Ciebie w dzieciństwie. Językiem dziecka. Bo wciąż nim jesteś. Mimo, że masz dowód i nikt nie pyta Cie w sklepie o wiek. Szkołę zamieniłeś na pracę. Dres z WFu na trykot kolarski. Rodziców na męża, żonę, teściowego lub teścia. Oni też oceniają. Wszyscy ludzie z którymi masz do czynienia Cię oceniają. Cały Internet spogląda na Ciebie i ocenia. Dostrzegasz, że nawet gdy nie musisz wciągasz brzuch sam dla siebie. Przyzwyczajasz się do bólu przepony. Nie umiesz już jej rozluźnić. Odkrwasz, że masz wiecznie spiętą szyję od patrzenia w ziemię. Maskę masz założoną nawet będąc w samotności. Jesteś tak przyzwyczajony do tej peleryny, że przestajesz ją czuć na skórze. Ona wrosła się w Ciebie, choć początkowo była dopasowana do 140 cm wzrostu. Stąd tak ciężko jest ją zdjąć. Dlatego to tak bardzo boli, a im później zdobędziesz się na ten krok, to cierpienie będzie silniejsze. A im bardziej polaryzowane i płaskie jest spojrzenie naszego społeczeństwa tym większy masz lęk przed byciem sobą. Dzisiejszy świat przepełniony jest moim zdaniem jednowymiarowością intelektualną. Mam wrażenie że w dużej mierze w socialmedia są najbardziej adekwatnym atrybutem do wyrażenia tych zmian mentalnych. Masz jedno zdjęcie przedstawiające jedną daną sytuację i na podstawie krótkiego filmu czy jednej stopklatki jesteś oceniany. Nawet przyznam że mnie to niekiedy irytuje ,bo w ten sam sposób bardzo często konsumuje się nagłówki w portalach newsowych, wyciąga się wnioski na podstawie tytułu, wreszcie ocenia drugiego człowieka przez pryzmat fryzury, figury, samochodu jakim jeździ. Jednowymiarowość oceny jest wygodna, bo daje natychmiastową odpowiedź na trudne pytanie. WE. To Warszawiak. Tyle, że 800 000 z tych aut nigdy nie było w Warszawie. Trzeba się zastanowić dlaczego? Różowy strój = pedał. Mimo, że nie zamieniłem z nim ani słowa. Musiałbym z nim porozmawiać. Koślawy nos oznacza niepolskie pochodzenie. Choć nie przeanalizowałem jego historii. Za mały rower. A teraz? Już dokonano oceny na podstawie płaskiej fotografii bez studiowania optyki. Które koło na tym zdjęciu jest większe? A może oba są takie same? A czy jesteś pewień, że ten bezdomny jest w takiej sytuacji z własnej winy? Poznałeś jego genezę, że już wydajesz ocenę? Grubas. A może po prostu chory? Utrudnienie w ruchu. A może po prostu człowiek, tylko na innego rodzaju pojeździe. Dzisiaj w taką pogodę jeździsz na trenażerze? A może to zdjęcie jest z wczoraj? Nikogo uczciwego nie stać na taki samochód. A może to ja się za mało staram. Te smugi to jest chemia. A może po prostu nie rozumiem jak one powstają? Mam swój pogląd i atakuje nim innych. A czy sprawdziłem czy mam rację. Nie rozumiem. Więc oceniam. To jest jednowymiarowość. Kuszący skrót dla umysłów. Także dla mojego. Wyjście poza ten schemat wymaga przede wszystkim chęci, ale też posiadania szerszej perspektywy patrzenia na świat. Nie dla każdego jest to proste. Spora część ludzi ma współecześnie z tym problem, a media czy social media tylko utrwalają ten sposób konsumpcji życia. Miniatury, krzyczące nagłówki, mowa obrazkowa. Minutowe pionowe filmy. Jak najprostszy przekaz, by treści były łatwe, nie wymagały analizy i szerszego spojrzenia. Jesteśmy tak wygodni, że nie chce się nam nawet doczytać do końca. Przesunięcie palcem albo myszką jest wyczerpujące. Stąd oceniamy ludzi i świat po pierwszym zdaniu i 3 sekundach patrzenia na miniaturę. Zauważasz też, że ludzie są coraz bardziej wrogo nastawieni wobec siebie. Chcą dostrzegać jedynie negatywy. Jest czarne i białe. Jak w takiej sytuacji sprawić by wszyscy Ciebie lubili? Nie da się. Ludzie widzą Twoje 5% i tak zostanie. Możesz karać samego siebie żyjąc w ciągłym napięciu, bo ktoś źle mnie oceni. Dostrzegasz, że unikasz ludzi i sytuacje, które mogą potencjalnie narazić na osąd. Żyjesz w apatii i stopniowo się wycofujesz. Swoje niewielkie kompleksy przekształcasz w prawdziwe problemy. Tak jak ludzie z depresją wywołaną otyłością, ją zajadają. Albo tak jak swoje niepowodzenia życiowe, zapijają. Tak, bo to też sposób na ucieczkę od tego napięcia wywołanego lękiem przed byciem gorszym. Nielubianym, nieakceptowanym. Tylko sam przed sobą mogą być sobą? A teraz zadaj sobie pytanie – co z tego, że ktoś mnie nie lubi? Co z tego, że nie wpisuje się w czyjś światopogląd? To jest obcy schemat. Nie mój. Tylko, aby uwierzyć to potrzebna jest pewność siebie. Poczucie własnej wartości. Jednak samo zdanie sobie z tego sprawy już bardzo pomaga. Tak samo jak przerobienie w swojej głowie dzieciństwa. Odkrycie, że to jest schemat. Ten sam. Patrzę na świat wrażliwe jak sześciolatek. Jak dziecko, które tak samo bezkrytycznie przyjmuje ocenię innych. Ocenę, która nie musi być prawdziwa. Stąd mało mnie interesuje jak oceni mnie obcy człowiek w Internecie, który kompletnie mnie nie zna. Dzięki temu też łatwiej wyjść mi na zewnątrz i się otworzyć przed ludźmi. Choć oczywiście nie zawsze. Bo niekiedy bywam słaby i ta tarcza ochronna gdzieś niknie. Albo w skórze znajduje reszty zatopionej peleryny supermana. Ale też dałem sobie sprawę z tego, że nie każdego dnia muszę być silny. Po drugie, kto jest najbardziej skory to wydawania jednowymiarowej oceny? Zazwyczaj osoby wiodące jednowymiarowe życie. Kto próbuje zepchnąć Cie z drogi tłumacząc, że miasto obok jest ścieżka? Jak smutne życie może wieść osoba, która ma motywację do tego, by obrażać obcą osobę w Internecie? A być może to jest tak, że statystyczne 6% ludzi ma satysfakcję z zadawania cierpienia innym? Czy na pewno zależy Ci na tym, by te osoby musiały Ciebie lubić? Czy Twoje napięcie, stres jest tego warte? Czy jeśli 5% okolicznych mieszkańców mojej gminy nienawidzi mnie za to, że jeżdżę na rowerze mam rezygnować że sportu? Kim statystycznie są Ci ludzie. Czy oni muszą mnie kochać? Co jest dla mnie ważniejsze? Wizerunek czy bycie sobą i realizowanie swoich potrzeb, marzeń oraz celów. By przestać się bać należy być także nieco egoistą. Nie zawsze musisz się wpisywać w potrzeby swojego otoczenia. Z resztą jak toksyczne są próby robienia wszystkiego wbrew sobie tylko po to, by czuć się częścią społeczności do której nie do końca chcemy należeć. Jednak chcemy by nas lubili. Albo kochali. Na końcu daj się zamknąć w klatce swojego związku, by być idealną zoną, matką, ojcem, mężem. Zrezygnuj do tego że swoich pasji, przekonań, poglądów. Byle to inni byli szczęśliwy i nas kochali. Tak babciu, nienawidzę tatara, ale zjem by Ci nie było przykro, byś mnie kochała. Oczywiście kochana żono. Nie będę już chodzić z kolegami. Oczywiście mój mężu, nie będę chodzić na treningi, bo jesteś zazdrosny. Tak tato, masz rację, depresja nie istnieje, a leki uzależniają. Już odwołałam wizytę. Tylko mnie kochaj. Wiem sąsiedzie. Masz rację. Smog nie istnieje. Też czasami lubię popalić śmieciami. Masz prawo mieć swoje zdanie i być innym. Bo każdy z nas jest inny. I pamiętaj, że ogrom ludzi ma problem z akceptacją jakiejkolwiek odmienności. Nawet nie wiesz jak szeroka część społeczeństwa jest zapatrzona w swoje wewnętrzne wyobrażenia i przekonania. Jest jeden tor i masz zawsze po nim jeździć. Jest jeden kolor i masz go lubić. Bo tak jest łatwo. Łatwiej się jeździ gdy na drodze nie ma innego rodzaju pojazdów. Łatwiej gdy każdy z nas ubiera się tak jak my lubimy. Łatwiej jest jak niczyja sylwetka się nie wyróżnia. Łatwiej gdy ktoś nie wyraża innych poglądów do naszych. A czy to oznacza, że mam swoim kosztem ułatwiać komuś jednowymiarowe patrzenie? Może jednak lepiej być sobą? Wraz że swoimi zaletami i wadami. Być jakimś. Jakimś to także nielubianym przez wszystkich. Nie lubi mnie 7% moich Widzów. Można mnie krytykować za brak mięśni Za wystający brzuch. Brak wyników. Za posiadany rower. Za emocjonalność. Za odmienność. Bo jestem inny. Jak każdy, kto jest sobą.

O dorastaniu u boku brata z zespołem Downa opowiada Dominika Nowak.---„7 metrów pod ziemią” to internetowe wywiady o tematyce społecznej. Rozmawiam z ciekawymi ludźmi - konkretnie i bez zbędnych dygresji. Mój cel? Wydobyć z rozmówców prawdę, na którą nie zdobyliby się w telewizyjnym studiu. Rafał Gębura.Oprawa muzyczna: Dawid „Shimz” SchiemannOprawa graficzna: Andrzej Wąsik#podcast

Ten odcinek podkastu psychologicznego „Polityki” jest związany z tragicznymi wydarzeniami, które wstrząsnęły Polską w ostatnich dniach. Student Uniwersytetu Warszawskiego brutalnie zamordował przypadkową pracowniczkę uczelni. Pacjent Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie śmiertelnie ranił nożem lekarza. W odniesieniu do obu tych spraw szybko pojawiły się w mediach opinie, że sprawcy „zapewne są niepoczytalni”. Co to miałoby znaczyć? Jak się to sprawdza? Rozmawiamy z dr. Maciejem Klimarczykiem, specjalistą psychiatrii z Bydgoszczy. Lekarz, który jest też psychoterapeutą i seksuologiem, tłumaczy, na czym polegają wyzwania z diagnozą niepoczytalności, dlaczego opinie biegłych w tej sprawie bywają rozbieżne. Jest też o tym, co wynika z takiej diagnozy dla podejrzanego i czy symulacja ograniczonej poczytalności się opłaca. (00:31) Wstęp (01:36) Niepoczytalność: co to jest? (05:12) „Ty jesteś niepoczytalny”: o rozmowach potocznych, ale stygmatyzujących (07:32) Jak ocenia się osobę, która może być niepoczytalna (11:11) „Większości przestępstw nie popełniają osoby chore psychicznie” (17:32) O działaniach biegłych sądowych. (19:05) Na czym polega doświadczenie psychotyczne (21:06) Skomplikowane sprawy sądowe: na czym polega proces obserwacji sprawców? (22:27) Jak wyglądają zespoły biegłych sądowych? (26:42) „Zło nie jest chorobą” (30:20) O izolowaniu osób groźnych dla społeczeństwa. (32:55) Poczucie winy, które wraca do pacjenta po wyleczeniu. (34:51) Podsumowanie. Chcesz dowiedzieć się więcej? Wykup dostęp do Polityka.pl i odkryj bogactwo materiałów na tematy edukacyjne, psychologiczne i społeczne. Skorzystaj z kodu PSYCHOLOGICZNY30, aby otrzymać 30% zniżki na subskrypcję standard, kupując ją na sklep.polityka.pl.

W chwili obecnej każdy pojawiający się impuls myślowy podlega bezwysiłkowej obserwacji. Poczucie oddzielenia to jedynie iluzja, a Świadomość jest niezmierzoną przestrzenią pełną spokoju. Docierając do sedna naszej natury, odkrywamy uzdrawiającą moc zrozumienia, że nie jesteśmy ani swoimi emocjami, ani przelotnymi myślami. Powrót do prostoty to zgoda na to, co jest — bez oporu, bez interpretacji.

Rutyny, rytuały, przyzwyczajenia... Niekiedy nawet nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak wiele ich mamy i jak duży mają wpływ na nasze życie. Jedni nie wyjdą z domu bez pościelenia łóżka, drudzy nie położą się spać, bez choćby krótkiej rozmowy z bliską osobą. A niektóre z naszych codziennych rutyn mogą naprawdę sporo namieszać w życiu naszym czy innych...

Istnieje mnóstwo sposobów rozumienia poczucia własnej wartości. Dziś bierzemy na tapet koncepcję Nataniela Brandena, uzupełniając ją o aspekty związane z wiarą. Czym jest poczucie wartości? Jakie są jego elementy składowe? W jaki sposób dojrzała religijność wiąże się z kształtowaniem poczucia wartości? W dzisiejszym odcinku usłyszysz o lekceważeniu kontrolek naszej psychiki, o Bobie Budowniczym i jego […]

Druga część rozmowy z Lucyną Lech, pseudomin literacki "Lucy Lech", pisarką od lat mieszkającą i tworzącą w Sydney, autorką takich książek jak: "Prowincjuszka", "Paniusia", "Pamiętnik", "On wróci", "Ona i antypody" i "Miłość na krańcu świata". W swoich książkach opisuje doświadczenia emigracyjne i spotkania z ciekawymi ludźmi w Australii....

To taki ważny temat, a jak dotąd nie rozmawialiśmy o nim wK3; w każdym razie nie wystąpił jeszcze w roli głównej.Iza Maliszewska (moja rozmówczyni w odcinku #207 o wzroście potraumatycznym)jest psycholożką i psychoterapeutką, autorką książki o poczuciu własnejwartości.Twierdzi, że jest ono czymś naturalnym, oczywistym,przynależnym nam wszystkim, „jak krew w żyłach”.Jest? Pewnie tak. Ale czy je tak czujemy?Co zrobić, żeby tak właśnie je poczuć?Zapraszam Państwa serdecznie! Foto: Rafał Masłow

Darmowy webinar "Pierwszy 1000 zł na Amazon KDP" ► https://odkelneradomilionera.pl/webinarium/ DARMOWY KURS Kryptowalut i Bitcoina ► https://odkelneradomilionera.pl/kurs-bitcoina/ Darmowy kurs Poranne Nawyki ► https://odkelneradomilionera.pl/porannenawyki/  

KURS "POKONAJ NIEDOCZAS": ⁠https://sklep.andrzejtucholski.pl/⁠ Dobre planowanie to takie, w którym jesteśmy dla siebie łagodni i ludzcy i wiemy, że KAŻDY MUSI ODPOCZYWAĆ. A co robić, jeśli nasz mózg i tak się upiera, że jest w tym coś złego? Przekonajmy się! Cześć! Mam na imię Andrzej. Jestem psychologiem biznesu pomagającym zadbać o siebie i innych w późnym kapitalizmie. Podpowiadam, jak lepiej radzić sobie z trudną codziennością oraz żyć i pracować w zgodzie z własnymi wartościami i bez wypalenia. Stworzyłem koncepcję osoby wysokosprawczej. O tym wszystkim nagrywam (ten!) podcast, wysyłam popularny newsletter, wrzucam rolki na insta i tiktoka, piszę książki oraz szkolę w firmach. Cztery razy zaproszono mnie na TEDx. W drugim życiu jestem autorem fabularnym: piszę powieści oraz scenariusze. Piję stanowczo za dużo kawy. --- Wszystkie linki znajdziesz tutaj: ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://andrzejtucholski.pl/⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ (Piosenka w intro to "Amsterdam" by ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠lately lui⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠.)

Ciągłe poszerzanie wiedzy i nabywanie nowych umiejętności to klucz do poczucia życiowej sprawczości. Przekonanie, że mamy wpływ na własne życie, możemy osiągać wyznaczone cele, a w przypadku trudności – radzić sobie z porażkami, utrzymuje nas w równowadze i pozwala zaakceptować fakt, że błędy są naturalną częścią rozwoju. Właśnie w takich okolicznościach rośnie poczucie własnej wartości. Co więcej – pozostaje ono na wysokim poziomie nawet wtedy, gdy nie wszystko idzie po naszej myśli. O znaczeniu edukacji widzianej z perspektywy psycholożki oraz osoby, która poszerza swoją wiedzę przez całe życie, opowiedziała prof. dr hab. Ewa Trzebińska w rozmowie z psychologiem Tomaszem Kuźmiczem. Wspólnie analizowali wpływ edukacji na jakość życia, jej rolę w kształtowaniu zdrowia psychicznego oraz stosunek do uczenia się na różnych etapach rozwoju. Strefa Psyche Uniwersytetu SWPS to projekt popularyzujący wiedzę psychologiczną na najwyższym merytorycznym poziomie oraz odkrywający możliwości działania, jakie daje psychologia w różnych sferach życia zarówno prywatnego, jak i zawodowego. Projekt obejmuje działania online, których celem jest umożliwienie rozwoju każdemu, kto ma taką potrzebę lub ochotę, niezależnie od miejsca, w którym się znajduje. Więcej o projekcie: https://web.swps.pl/strefa-psyche

Poczucie humoru to dziedzictwo ewolucyjne, to dojrzały mechanizm obronny, to narzędzie komunikacji, nauki i rozwoju. Rośne na kulturze i ją współtworzy, rozwija się w nas i pomaga nam w najcięższych momentach. Wzmacnia więzi, obniża kortyzol - samo dobro jednym słowem. Gdyby nie to, że bywa agresywne, podłe, wąsate i oślizgłe. O tym, czy naprawdę mamy Wielki Kryzys Poczucia Humoru i o tym, że jednak wolno żartować ze śmierci kotka, pod warunkiem, że to twój kotek, dowiecie się z tego wzmacniającego odcinka.

Czy Bóg ma poczucie humoru? Czy w Biblii można znaleźć żarty? A może Bóg jest raczej poważnym władcą bez cienia uśmiechu? Razem odkryjemy, czy w Bożym planie jest miejsce na humor! #IPPTV #WarsztatyBiblijne #Biblia #HumorWBiblii #chrześcijaństwo #Jezus #komedia ----------------------------------------------------

Poczucie własnej wartości jest jednym z najcenniejszych zasobów ludzkiej psychiki; wpływa na jakość naszego życia i relacje z innymi. To ono sprawia, że podnosimy się po porażkach, bo chwile niepowodzeń nie ciągną nas na dno. Z kolei zaniżone poczucie własnej wartości może położyć się cieniem na wielu aspektach naszego funkcjonowania i stać się źródłem długotrwałych problemów emocjonalnych. Rozchwiane poczucie własnej wartości jest typowe zwłaszcza dla okresu dorastania. Aby chronić się przed konsekwencjami takiego stanu, młodzi ludzie sięgają po rozmaite strategie. Nie wszystkie są dla nas, dorosłych, zrozumiałe i nie wszystkie faktycznie spełniają swoją rolę. Jak zatem wspierać nastolatka, by uwierzył, że jest wystarczająco dobry? Jak przekonać go, że nie musi niczego nikomu udowadniać ani spełniać cudzych oczekiwań? O tym wszystkim mówiła pedagożka i mediatorka Małgorzata Musiał w ramach swojego wystąpienia podczas trzeciej konferencji z cyklu Dziecko-Nastolatek-Dorosły. Spotkanie odbyło się pod hasłem: Szkoła przetrwania. Jak budować odporność psychiczną w systemie edukacji? Małgorzata Musiał – pedagożka i mediatorka. Wspiera dorosłych w lepszym rozumieniu dzieci i samych siebie. Pisze poradniki, nagrywa podcasty, tworzy kursy online i prowadzi bloga www.dobrarelacja.pl. Prywatnie żona oraz mama trojga nastolatków. W cyklu podcastów “Dziecko, Nastolatek, Dorosły” Strefy Psyche Uniwersytetu SWPS mówimy o zdrowiu psychicznym dzieci i młodzieży. Wraz z psychologami, psychoterapeutami i innymi specjalistami rozmawiamy o przemocy jakiej dzieci i młodzież doświadczają ze strony swoich rówieśników, jak również ze strony dorosłych. Strefa Psyche Uniwersytetu SWPS to projekt popularyzujący wiedzę psychologiczną na najwyższym merytorycznym poziomie oraz odkrywający możliwości działania, jakie daje psychologia w różnych sferach życia zarówno prywatnego, jak i zawodowego. Projekt obejmuje działania online, których celem jest umożliwienie rozwoju każdemu, kto ma taką potrzebę lub ochotę, niezależnie od miejsca, w którym się znajduje. Więcej o projekcie: https://web.swps.pl/strefa-psyche #dziecko #poczuciewartości #motywacja

Ponad połowa Polaków deklaruje, że czuje się samotna. Aż 35% z nas nie ma nikogo, do kogo może się zwrócić po pomoc. Poczucie samotności dotyka niemal co drugą młodą osobę, a w szczególności płci męskiej – wskazuje na to 55% mężczyzn do 24 roku życia. Czy to więc możliwe, by sztuczna inteligencja okazała się receptą na nasze osamotnienie?Jak wynika z badań przeprowadzonych w Wielkiej Brytanii, ponad 70% Brytyjczyków uważa, że chatboty AI mogą być ważnymi graczami w zwalczaniu problemu samotności, a połowa Brytyjczyków wierzy, że rozwój tej technologii może znacznie poprawić jakość ludzkiego życia. Sondaż w ponad 300 ośrodkach medycznych w Europie i USA wykazał natomiast, że 69 proc. lekarzy zgadza się co do tego, że roboty społeczne mogą zapewniać towarzystwo, łagodzić poczucie osamotnienia i potencjalnie poprawiać zdrowie psychiczne pacjentów. Aż 70 proc. lekarzy oceniło, że agencje ubezpieczeniowe powinny pokrywać koszty robotów towarzyszących, jeżeli okaże się, że są skutecznym wsparciem dla samotnych osób. Czy czeka nas rewolucja? Wysłuchaj nowego odcinka podcastu! Gościnią Olgi Kozierowskiej była Jowita Michalska, założycielka i dyrektorka generalna Digital University, ekspertka w zakresie sztucznej inteligencji i nowych technologii.

Czym się różni poczucie krzywdy od krzywdy faktycznie doznanej? Dlaczego działa ono na nas jak okulary, przez które postrzegamy świat? I dlaczego staje się często samospełniającą się przepowiednią? Z psychiatrą i psychoterapeutą Bogdanem de Barbaro rozmawia Katarzyna Kubisiowska.Szkoła uczuć to nowy cykl w Podkaście Tygodnika Powszechnego: rozmowy o uczuciach, tych codziennych i niecodziennych, ekstatycznych i dojmujących, pojętych i niepojętych, zawsze – ludzkich. Z prof. Bogdanem de Barbaro rozmawia Katarzyna Kubisiowska.Prof. Bogdan de Barbaro jest psychiatrą i psychoterapeutą, zajmuje się terapią rodzin.Mecenasem odcinka jest Impact – kongres, który dba o Twoją wewnętrzną równowagę. Posłuchaj zamiast scrollować!

Wed, 17 Jul 2024 05:00:00 +0000 https://niktnasniepytal.podigee.io/123-czy-feministki-maja-poczucie-humoru 1af7ec85c62cddbdb936ce5cafe3c0ee No właśnie, czy mamy poczucie humoru? A może zwyczajnie nie śmieszną nas kiepskie żarty? W tym odcinku rozmawiamy o świetnej książce - "Przewodnik feministycznej psujzabawy" Sary Ahmed (wyd. Krytyka Polityczna). Psujzawaba (z ang. killjoy) to postawa, filozofia i po prostu życie jako osoba feministyczna. A zatem jak żyć? Podpowiadamy! O podcaście: Nikt nas nie pytał, ale i tak się wypowiemy. Kasia Chrobak i Agnieszka Szczepanek spotykają się co dwa tygodnie. Są feministkami, jak każdy rozsądny człowiek. Gadają o tym wszystkim, też o tym co dla nich znaczy być feministką, bo cały czas sobie to definiują. Trzy odcinki podcastu opowiadające o historii feminizmu są lekturą i wstępem do kursu „Płeć, seksualność, polityka /Gender, sexuality, politics/” na Uniwersytecie Łódzkim. Portal Vogule Poland określił podcast jako jeden z ich „najukochańszych polskich podcastów. Uwielbiam mądrość autorek, która pięknie łączy się z ich brakiem potrzeby bycia kapłankami oświadczającymi nam, jak ma wyglądać rzeczywistość. Świetny miks charakterów i tematów. Każdy odcinek jest doskonały.” – vogulepoland.net Estrada Poznańska to instytucja kultury działająca od 70 lat. Organizujemy m.in. kwalifikujący do Oscara® Międzynarodowy Festiwal Filmów Animowanych ANIMATOR. Opiekujemy się Kinem Muza oraz działamy w sieci tworząc 9 autorskich serii podcastów, słuchowiska, produkując piosenki i teledyski oraz książki dla całych rodzin. Dołącz do nas: https://www.estrada.poznan.pl https://facebook.com/EstradaPoznanska/ https://www.instagram.com/estradapoznanska/ 123 full no Eryk Kozłowski 2688 123

Sylwia jest terapeutką stylu i mentorką. Pracuje z kobietami nad budowaniem ich poczucia własnej wartości już od 25 lat. Pod koniec 2023 r. trafiłam na jej warsztaty, które w końcu dały mi odpowiedź na pytania które od dawna tliły się w mojej głowie: od czego zacząć pracę nad poczuciem własnej wartości tu i teraz, co to właściwie znaczy, jak wpłynie to na moje życie. Nowy rok - nowa ja jest mocno wyeksploatowanym sloganem, ale głęboko wieżę, że ta praca nad własnym rozwojem może zacząć się dla nas dzisiaj. Sylwia w tej rozmowie opowiada o narzędziach, których używa do pracy ze swoimi klientkami. To techniki, które każda z nas może wykorzystać mając notes i długopis, aby zacząć zmieniać swoje życie. Zajrzyj na moje inne kanały: YT: https://www.youtube.com/channel/UCb7alXCRPCP8YNsKuEPiuJw IG: www.instagram.com/nataliakusiak o mnie: https://www.nataliakusiak.com

Czy jesteście gotowi na szokujące doniesienia? Czas wyjaśnić kolosalną aferę w rządzie! Prowadzący przygotowali dla Was ekskluzywny wywiad z jego członkinią. W dalszej części programu Wojciech Mann i Krzysztof Materna rozkładają na czynniki pierwsze poczucie humoru Polaków. Dowiecie się również o tym, jak panowie się poznali oraz jak wyglądała ich pierwsza, wspólna audycja. Gotowi?

Zeszłotygodniowy atak Hamasu na Izrael porównuje się z wojną Jom Kippur - i nie tylko dlatego, że sam atak symbolicznie miał miejsce w 50 rocznicę wybuchu tej wojny. O jej historii opowiadał Konstanty Gebert - ekspert ds. stosunków międzynarodowych, współpracownik Kultury Liberalnej, autor m.in. książki "Pokój z widokiem na wojnę" i podcastu "Ziemia zbyt obiecana".

Kilka słów wyciągniętych z tego odcinka: Poczucie własnej wartości może przypominać ciężar, który nosimy wciąż ze sobą, może przypominać też skrzydła, które pozwalają nam się wznosić. Jeżeli Twoje poczucie własnej wartości jest stabilne i zdrowe oceniasz swoje umiejętności, działania, zachowania dość realistycznie. Widzisz co robisz, widzisz co potrafisz. Poczucie własnej wartości jest tym, co myślisz na swój temat. Co Ty myślisz na swój temat? Praca nad poczuciem własnej wartości jest tematem na całe życie. To, co robisz dzisiaj wpłynie na to jak poradzisz sobie jutro z kryzysem albo trudną sytuacją. To z czym w końcu się uporasz zbuduje fundamenty Twojej przyszłości. Niskie poczucie własnej wartości widzimy też w unikaniu przyznawania się do błędów. Zamiast przeprosić i pozwolić innym na dostrzeżenie własnej niedoskonałości, spróbuje im udowodnić, że wina nie leży po mojej stronie. Zapraszam do wysłuchania kolejnego odcinka Podcastu o psychologii. Jeśli wiesz, że Twój znajomy mógłby skorzystać z tego nagrania, koniecznie prześlij mu link do tego odcinka. Zacznij też subskrybować mój podcast, dodaj ocenę i napisz w recenzji w Apple Podcasts, co sądzisz o kolejnych odcinkach. Twoja opinia ma dla mnie duże znaczenie. Dzięki Tobie mam szansę docierać do szerszego grona odbiorców i pokazywać różne kolory psychologii. Kliknij tutaj, dodaj pięć gwiazdek i wybierz opcję "napisz recenzję". Nie zapomnij też o tym, aby wysłać do mnie zrzut ekranu ze swoją recenzją - w podziękowaniu za poświęcony czas, wyślę do Ciebie e-book "Działaj".

W tym odcinku rozmawiam z Gabi Workowską, która na codzień mówi o minimalizmie i prowadzi podcast Chociażby. Rozmawiamy o drodze od niezadowolenia z życia i destrukcyjnych nawyków do spełnienia, zadowolenia i praktyowania zdrowych codziennych nawyków. Rozmawiamy także o minimaliźmie, budowaniu poczucia sprawczości i pewności siebie.Instagram Gabi:https://www.instagram.com/chociazby/Strona www Gabi:https://chociazby.pl/