Podcasts about molukse

Nederland had nooit excuses moeten aanbieden aan de Molukkers.Premier Rob Jetten heeft namens Nederland excuses aangeboden aan de Molukse gemeenschap. Maar moeten huidige generaties verantwoordelijkheid dragen voor fouten uit het verleden? Maarten van Rossem vindt van niet en opent daarmee een debat dat veel verder gaat dan de Molukse kwestie alleen.Een aflevering over de gevaarlijke logica achter historische excuses. Kijk deze podcast hier met beeld

Premier Rob Jetten bood zondag zijn excuses aan voor hoe Nederland is omgegaan met Molukse Nederlanders. Het is een gebaar waar decennia op is gewacht. Redacteuren Fitria Jelyta en Bas Blokker over de historische en emotionele betekenis van dit moment.Gast: Bas BlokkerPresentatie: Bram EndedijkRedactie: Fitria Jelyta & Elze van DrielMontage: Jan Paul de BondtEindredactie: Nina van HattumCoördinatie: Ilse EshuisProductie: Rhea StroinkHeb je vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar onze redactie via podcast@nrc.nl.Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

De excuses van premier Jetten aan de Molukse gemeenschap passen in een trend. Nederland biedt de laatste jaren steeds vaker excuses aan voor onrecht dat burgers is aangedaan. Vraag is: wat zijn die waard en hoe doe je het goed? Niké Wentholt, verbonden aan de Universiteit voor Humanistiek, doet onderzoek naar erkenning en rechtvaardiging van institutioneel onrecht. In de podcast vertelt ze aan de hand van fragmenten van verschillende excuses hoe gekozen woorden, momenten of vormen soms goed en soms ook juist helemaal niet goed werken.  Wentholt vindt dat Nederland 'niet heel goed is in toegeven dat het fout zit', al denken we vaak juist van wel. Maar ze ziet ook hoe er geleerd wordt door de hausse aan excuses van de afgelopen jaren.  Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Elisabeth Steinz Redactie: Max Smedes Eindredactie: Rosanne Sies

Premier Jetten zei gisteren sorry tegen de Molukse gemeenschap in Nederland. In de jaren vijftig werden Molukkers voor tijdelijk naar Nederland gehaald, maar veel van hen konden nooit meer naar hun thuisland terugkeren. Wat daar gebeurde, vertelt Frederica je in deze podcast.   We maakten eerder ook een uitgebreidere explainer over geschiedenis van de Molukkers in Nederland, die kun je hier terugkijken https://www.youtube.com/watch?v=ID9ZhTdjnMw Onze collega's van NOS Stories maakten deze video, over de jonge generatie Molukkers https://www.youtube.com/watch?v=O-J3uTaIQRs

(01:20) Vijfenzeventig jaar geleden kwamen zo'n 13.000 Molukkers naar Nederland. Ze dachten een paar maanden te blijven, maar ze bleven voor altijd en vormden een hechte gemeenschap. Er wordt gespeculeerd dat dat premier Jetten deze zondag de langverwachte excuses namens de Nederlandse staat aan gaat bieden. Maar waar wat betekent een sorry na 75 jaar voor de Molukse gemeenschap? We praten er over met Wim Manuhutu, historicus, en Eva Metselaar, schrijfster.  (15:53) China waarschuwde zijn vissers deze maand voor schildpadden en vissen met sensoren. Want die zouden, onder het mom van klimaatonderzoek, weleens aan spionage kunnen doen. Sciencefiction? Eerder een echo van een lange geschiedenis; van de postduif met camera tot de CIA-kat vol microfoons. En daar hebben we het over met historicus Gerbrand Kip, co-auteur van Hellehonden en ander dierenleed 1914 - 1945, een ode aan het dier in oorlogstijd. (28:12) Begin deze week heeft de eerste kamer ingestemd met een verbod op homogenezing. Inmiddels is de consensus dat seksualiteit geen keuze of kwaal is, maar in de vroege jaren vijftig heerste het idee dat deze ‘zonde' verholpen kon worden. David Bos is godsdiensthistoricus en socioloog en heeft onderzoek gedaan naar de geschiedenis van de ex-homo in Nederland en is te gast om te vertellen hoe deze therapieën in ons land opkwamen en ook weer naar de achtergrond verdwenen.  (40:26) Deze week is recensent Fresco Sam-Sin te gast. Hij bespreekt twee boeken en een website: De eik en de lariks - Sophie Pinkham (vert. Anneke Bok) Historical Photographs of China - website van University of Bristol Arm Vlaanderen, een wereldgeschiedenis - Maarten van Gindernachter   (52:08) Deze zondag gaan de European Transplangames van start. Duizenden atleten tussen de 8 en 80 jaar oud komen vanuit heel Europa naar Arnhem toe omdat ze één ding gemeen hebben; ze hebben allemaal een orgaan of stamceltransplantatie ondergaan.   Waar transplantaties in de jaren 60 nog sciencefiction leken, zijn het nu gebruikelijke medische behandelingen. Journalist en historicus Jeroen van der Kris is blij dat dit zo snel is gegaan. Want toen hij een nieuwe lever nodig had, was de medische wereld daar ook klaar voor.    (01:04:43) OVT Doc: Ed van der Elsken - De straatfotografie voorbij Ed van der Elsken kennen we vooral van zijn iconische straatfotografie, maar hij deed veel meer dan dat. Dat is te zien in de tentoonstelling ‘Ed van der Elsken. Up Close' die deze week opende in het Rijksmuseum in Amsterdam.  Programmamaker Rinke Vreeke dook met conservator fotografie van het Rijksmuseum, Hinde Haest, in het persoonlijke werkarchief van Van der Elsken. Aan de hand van niet eerder aan het publiek getoonde notities, schetsen, proefversies van fotoboeken en een onverfilmd script, maakte ze een portret over hem. Over hoe Van der Elsken te werk ging, hoe hij experimenteerde, maar ook over zijn vele reizen en de rol van zijn (ex-)partners in zijn carrière. Een portret over de mens die schuilgaat achter het beeld van de vrijgevochten fotograaf.    Meer info: https://www.vpro.nl/ovt/artikelen/ovt-21-juni-2026  

Op woensdag 29 april werd op de Javakade herdacht dat 75 jaar geleden de Molukse KNIL-militairen voet zetten op Nederlandse bodem. Hun ontvangst was, zacht uitgedrukt, lauw. Na aankomst werden zij verspreid over het land en ondergebracht in voormalige detentie- en deportatie-kampen. Ondanks deze omstandigheden toonde de Molukse gemeenschap veerkracht en onderlinge verbondenheid. Hoewel het trauma van het niet kunnen terugkeren bleef, wisten zij toch een plek te vinden in de Nederlandse samenleving.Reportage en samenstellling: Leon PaquayMuziek: Hena masa waja

Op 29 april 1951 arriveerde de New Australia aan de Javakade, de eerste van 4 schepen die Molukse KNIL militairen en hun gezinnen naar Amsterdam heeft gebracht. Voor de gelegenheid zal er een onthulling van een monument en een herdenking plaatsvinden. We gaan het over de Molukse geschiedenis met Nederland hebben met Ton Louhenapessij Voorzitter van stichting Omba Pikul Amsterdam en Huib Akihary Secretaris van Stichting Omba Pikul Amsterdam en oud directeur van moluks historisch museum Maluku. 

De discussie over excuses laait opnieuw op. Vlak voor zijn dood vroeg oud-premier Dries van Agt de Koning om excuses voor de Molukse gemeenschap. Eerder heeft Nederland excuses gemaakt voor het slavernijverleden. Moeten we sorry blijven zeggen voor het verleden of schieten we daar niets mee op?Maarten van Rossem en Tom Jessen bespreken deze felle discussie in een live podcast vanuit Museum Sophiahof in Den Haag. Maarten is onverbiddelijk. Excuses zijn stompzinnig en voegen niets toe. Maar wat betekent dat voor de omgang met het koloniale verleden van Nederland in Nederlands-Indië?Voor nazaten van slachtoffers zijn excuses essentieel. Waar ligt de grens tussen erkenning en symboolpolitiek? En wie heeft eigenlijk het recht om excuses te maken voor het verleden?Bekijk hier de video van deze aflevering.

We gaan in deze Delta Tango terug in de tijd. Naar de jaren zeventig toen de eerste generatie terreurbestrijders in Bovensmilde een gijzeling door Molukse terroristen beëindigden, naar de missie in Afghanistan van eerder deze eeuw en naar een donkere nacht boven Kosovo in 1999. Die momenten uit de krijgsgeschiedenis waren deze week allemaal actueel. Olof van Joolen en Silvan Schoonhoven vertellen waarom.See omnystudio.com/listener for privacy information.

De ongemakkelijke stilte tijdens een eerste date, het doodzwijgen na een ruzie, of ergens geen woorden voor hebben. Stilte gaan we vaak uit de weg. Maar volgens cultuurwetenschapper Gerlov van Engelenhoven rust er een heuse kracht in stilte. Zo kan stilte veel betekenen in een postkoloniale context. Wanneer het te pijnlijk is om te spreken, kunnen onderwerpen in de lucht blijven hangen. Van Engelenhoven vertelt over de stilte in zijn eigen Molukse familie. Volgens hem is het niet de verantwoordelijkheid van de zwijger om die stilte te beëindigen. Een stilte doorbreken noemt hij dan ook een gewelddadige metafoor.    "Als een stilte voortkomt uit een kwetsbare situatie moet je die de ruimte bieden."   En die ruimte begint bij het luisteren. Wil jij ook luisteren naar wat Gerlov van Engelenhoven te vertellen heeft over stilte? Beluister de fragmenten hieronder. Presentatie: Merel van Waalwijk van Doorn

Annemieke Bosman in gesprek met Jeroen Junte en Eline Pollaert. Jeroen Junte maakte het boek Nieuwe Iconen: Een andere kijk op vier eeuwen Dutch Design, dat dit najaar verscheen.   De meubels waarop we zitten, de kleding die we dragen, de reclames die we zien – ze vertellen de geschiedenis van Nederland. Maar wat maakt Dutch Design eigenlijk ‘Nederlands'? En laten de iconische ontwerpen wel het hele verhaal zien? Zien we onmisbare objecten en ontwerpen over het hoofd? En welke verborgen verhalen gaan hier achter schuil? Jeroen Junte, design- en architectuur journalist bij de Volkskrant, sprak met verschillende professionals uit de design-, mode- en architectuurwereld en vroeg hen om bij te dragen aan een meerstemmige lijst van designiconen waarin alle Nederlanders zich kunnen herkennen. Van de coverfoto van de Molukse latin rock- en funkband MASSADA en het kraaksymbool uit de jaren 80 tot het eigenzinnige tijdschrift BUTT, waarin gays en queers een podium krijgen. Met deze, en nog veel meer andere ontwerpen, koppelt Nieuwe Iconen verrassende historische inzichten aan 400 jaar design met uiteenlopende essays en interviews. Eline Pollaert, cultuurhistoricus bij de Vrije Universiteit Amsterdam, leverde een bijdrage aan het boek Nieuwe Iconen. Pollaert's promotieonderzoek richt zich op de geschiedenis van handicap in Nederland, specifiek Het Dorp in Arnhem.

Mas van Putten is chef. Samen met haar partner, Carl Lemette-Polhaupessy, vormen zij ‘De Vrouw met de Baard'. Het is een culinair duo dat samen kookt, schrijft, fotografeert en verhalen vertelt.  Ze brengen een mix van de Indische, Molukse en bredere Aziatische keuken naar tafel met een combinatie van hun eigen persoonlijkheid en roots. Dit doen ze met hun catering, restaurant, kookboeken en zij koken op festivals en keukens door het hele land. Eerder schreven zij: ‘Soulfood', over gerechten die vrienden en families van over de hele wereld samenbrengen, en ‘Jiwa', met 88 recepten uit Azië. Nu komt het duo met hun derde boek ‘Maluku' die de lezer meenemen naar de bron. Ze reisden naar het spirituele hart van de Molukken en verzamelden daar verhalen. Het resultaat is een boek met recepten, foto's en muziek: een archief van smaak, cultuur en herinneringen. Femke van der Laan gaat met Mas van Putten in gesprek.

Koks, kook- en reisboekenschrijvers en horecaondernemers Mas van Putten en Carl Lemette-Polhaupessy praten met host Petra Possel over hun fantastische reis naar de Molukse eilanden, resulterend in een rijk en adembenemend boek Maluku, de pure keuken van de Molukse eilanden. Ze vertellen over hun ontmoetingen met families, (thuis-)koks, dorpsoudsten en hun inwijding in de Alifuru-gemeenschap. Mas en Carl zijn tot familie gemaakt! Een emotioneel verhaal. De onderstroom is een zoektocht naar hun wortels en de levenslessen uit de gemeenschap die ze mee terug naar Nederland konden nemen.De rijkdom van smaken, de variatie en beschikbaarheid van ingrediënten, de bereidingswijzen: het komt allemaal langs. Belangrijk is dat je ziet wat de verschillende bereidingswijzes zijn. Afhankelijk van de ingrediënten vloeien daar gerechten uit voort. En wat een wijsheid: een officiële "warme picknick" als instituut om maatschappelijke tegenstellingen te overbruggen.Keukenprins Pieter maakt vandaag klepon: kleverige ketanrijst met pandan en een vulling van palmsuiker. Het recept van deze zoete lekkernij is terug te vinden op onze site. Met dank aan maar liefst twéé Molukse Tilly's voor hun inbreng.Met dank aan onze Culinaire Vriend Hofweb.nlWil je ook Culinaire Vriend worden? Mail dan met adverteren@smakelijkpodcast.nl

Nazif Lopulissa maakte jarenlang abstract werk. Schilderijen met gradients in een bepaalde kleur, of met speelse vormen die over elkaar werden geplaatst, beschilderde doeken die hij in stukken sneed en in andere samenstelling aan elkaar naaide, of grote, glanzende sculpturen van RVS. Maar toen Nazif het sjaaltje vond dat zijn inmiddels overleden opa in zijn studio had achtergelaten, kwam de ikat-weefmethode zijn praktijk binnen, en daarmee zijn Molukse familiegeschiedenis. Sinds enkele jaren refereert Nazif in zijn werk aan de koloniale geschiedenis van de Molukken: onder meer aan hoe KNIL-militairen naar Nederland kwamen, aan hoe beloftes van de Nederlandse overheid over terugkeer en zelfbeschikking zijn verbroken, en aan de neiging binnen zijn Molukse familie om over de pijnlijke details uit de geschiedenis te zwijgen.Het resulteert bijvoorbeeld in werken waarvoor fotoprints volgens de ikat-methode zijn verweven met versluierende gordijnen, en gezichten en landschappen op fotoprints zijn uitgebeten door bleek - als metafoor voor het agressieve 'zuiveren', wit maken en uitwissen van bestaande culturen en identiteiten.   

Elizar Veerman begon als tiener met het portretteren van zijn vrienden op straat, en ontdekte al snel dat fotografie een goed medium is om meer zichtbaarheid te creëren voor de Molukse gemeenschap en cultuur. Na zijn portretten van meerdere generaties Molukkers in Nederland, richt hij zich op het vastleggen van jonge mannen die leven in de periferieën van grote Europese steden, zoals Amsterdam of Marseille. Op een warme en soms dromerige manier vangt hij in analoge foto's hoe ze zich via hun bewegingen, kleding en voertuigen profileren en zich hun omgeving eigen maken.

We praten met de Nederlands-Molukse schrijfster Sylvia Pessireron. Ze werd in 1958 geboren in Breskens, in het Molukse woonoord De Haven, dat doorgaans werd aangeduid als het ‘Ambonezenkamp'. Hier heeft zij haar eerste levensjaren doorgebracht. Toen zij meer dan vijftig jaar later haar eerste roman schreef, verwerkte zij daarin de herinneringen aan haar jeugd in Zeeland. Sylvia is de jongste in een gezin met elf kinderen. Haar ouders kwamen uit een dorpje aan de zuidkust van Seram, niet ver van Ambon. Haar vader was sergeant in het Koninklijk Nederlandsch-Indisch Leger (KNIL). Sylvia's moeder vertelde haar elke dag een verhaal, om alles dat de Molukkers in Nederland was overkomen door te geven. We praten over haar jeugd, over de belazering van de Molukkers door de Nederlandse overheid, over de wanhoop en de woede van haar generatie, die leidde tot een aantal gewelddadige acties en over de jaren daarna. Leeft het ideaal van de Vrije Republiek der Molukken nog? Contact met Vincent en Hein: vrijheidskwartiertje@gmail.com

(00:47) Veel te lang vertrouwden historici blindelings op verhalen die zijn opgetekend door mannen met macht, stellen Karwan Fatah-Black en Camilla de Koning in 'Ooggetuigen van de Nederlandse slavernij'. Hoe veranderen de perspectieven op slavernij in het nieuwe boek? (15.50) Deze week Het Spoor Terug: Van de Molukkers die hier in de jaren 50 aankwamen woont het merendeel nog in Nederland. Maar een deel is ook teruggegaan. Hoe is het ze vergaan? Jakob Koolschijn verbleef op de Molukse eilanden en ging in gesprek met de terugkeerders. Meer info: https://www.vpro.nl/programmas/ovt/luister/afleveringen/2024/12-05-2024.html (https://www.vpro.nl/programmas/ovt/luister/afleveringen/2024/12-05-2024.html)

Jurist, hoogleraar, politicus en diplomaat Dries van Agt was op z'n zachtst gezegd een bijzonder politicus. Toen hij minister president was (1977-1982), maar ook al daarvoor als Minister van Justitie werd hij de spil in politieke commotie rond de Drie van Breda, abortuskliniek Bloemenhove, de zaak Mentens en de Molukse trein- en schoolkapingen. Na zijn politieke carrière schoof hij op naar links, zei zijn lidmaatschap van het CDA op en werd pleitbezorger van de Palestijnse zaak. Hij overleed onlangs op hoge leeftijd, samen met zijn echtgenote Eugenie Krekelberg, als gevolg van duo-euthanasie. In Wat Blijft volgt Peter Blom zijn spoor terug en praat met journalist Jan Tromp (Volkskrant), voormalig politica Hedy d'Ancona en Van Agt's kleindochter en profwielrenster Eva van Agt.  ---- Redactie radio: Laura Iwuchukwu, Nina Ramkisoen, Geerte Verduijn, Jessica Zoghary. Eindredactie: Bram Vollaers  ---   Meer over Wat blijft: https://www.human.nl/wat-blijft Zie voor de playlist met alle muziek uit Wat blijft: https://open.spotify.com/playlist/1Gu8KXUHeVhLYE9M2jKkwu?si=cf8248e5824a48e5

Jurist, hoogleraar, politicus en diplomaat Dries van Agt was op z'n zachtst gezegd een bijzonder politicus. Toen hij minister-president was (1977-1982), maar ook al daarvoor als Minister van Justitie werd hij de spil in politieke commotie rond de Drie van Breda, abortuskliniek Bloemenhove, de zaak Menten en de Molukse trein- en schoolkapingen.  Na zijn politieke carrière schoof hij op naar links, zei zijn lidmaatschap van het CDA op en werd pleitbezorger van de Palestijnse zaak. Hij overleed onlangs op hoge leeftijd, samen met zijn echtgenote Eugenie Krekelberg, als gevolg van duo-euthanasie.  In Wat Blijft volgt Peter Blom zijn spoor terug en praat met journalist Jan Tromp (Volkskrant), voormalig politica Hedy d'Ancona en Van Agt's kleindochter en profwielrenster Eva van Agt. 

Met vandaag:  Het eindverslag van informateur Plasterk, en hoe nu verder? | Rutte waarschuwt Netanyahu: “Don't do it!” | Waarom ligt Duitsland dwars binnen de EU? | Molukse gemeenschap organiseert Boerebroéloft Venlo | Presentatie: Chris Kijne

Vanuit Hotel De Wereld in Wageningen praten we met Emma van Proosdij, directeur van Museum Sophiahof in Den Haag. Het museum is de pleisterplaats voor de Indische, Molukse, Papoea, en Chinees-Indonesische gemeenschap en een levendige en dynamische plek, waar culturen worden gevierd, waar geschiedenis levend wordt gehouden en waar de kennis over het verleden en de doorwerking ervan nu en in de toekomst met steeds meer mensen wordt gedeeld. De missie is het actief bijdragen aan de betekenis van het materiële en immateriële erfgoed dat samenhangt met het koloniale verleden in Nederlands- Indië/Indonesië en het levend houden daarvan in het collectieve bewustzijn van alle Nederlanders. We praten eerst over het museum en daarna zoomen we in op Nederlands laatste oorlog, die tussen 1950 en 1962, in het westelijk deel van Nieuw-Guinea. Alle info over het museum en de activiteiten vind je op www.sophiahof.nl Contact met Hein en Vincent: vrijheidskwartiertje@gmail.com

Acteur en regisseur Martin Schwab verwierf bekendheid door zijn rollen in de soapserie ‘Onderweg naar Morgen' en televisieserie ‘Baantjer'. In 2005 maakte hij zijn regiedebuut met ‘De Cock en de moord op de middenstip', waarna hij ook afleveringen van ‘Flikken Maastricht' en ‘Flikken Rotterdam' regisseerde. Zijn nieuwe telefilm ‘Pulang' is gemaakt met een vrijwel volledige Indische/Molukse cast en crew. Met dit familiedrama wil Schwab het rijke Indische en Molukse leven een plek geven binnen de Nederlandse cultuur. Klik hier (https://npo.nl/start/video/pulang) om de film te bekijken op NPO Start. Femke van der Laan gaat met Martin Schwab in gesprek.

Argos dook samen met OVT in het geheime persoonsdossier van ir. Johan Manusama die van 1966 tot 1993 president in ballingschap was van de RMS (Republiek der Zuid Molukken). Ook in de roerige jaren zeventig toen Molukse jongeren diverse keren tot gewapende actie overgingen. Manusama veroordeelde het geweld meermaals expliciet. Toch bestaat er een omvangrijk dossier over hem dat een periode van bijna 40 jaar beslaat. Naar welke informatie waren de diensten op zoek?  Presentatie: Eric Arends

Argos dook samen met OVT in het geheime persoonsdossier van ir. Johan Manusama die van 1966 tot 1993 president in ballingschap was van de RMS (Republiek der Zuid Molukken). Ook in de roerige jaren zeventig toen Molukse jongeren diverse keren tot gewapende actie overgingen. Manusama veroordeelde het geweld meermaals expliciet. Toch bestaat er een omvangrijk dossier over hem dat een periode van bijna 40 jaar beslaat. Naar welke informatie waren de diensten op zoek?  Presentatie: Eric Arends

Monica Akihary is zangeres. Eerder dit jaar won zij de Boy Edgar Prijs 2023, de belangrijkste prijs in de Nederlandse jazz- en geïmproviseerde muziek.Sinds 1997 vormt zij met componist en gitarist Niels Brouwer een duo onder de naam Boi Akih. In haar werk zoekt ze actief samenwerkingen op met uiteenlopende musici en dichters, waarbij ze soms in het Engels zingt, soms in het Haruku, de taal van het Molukse eiland waar haar vader is geboren.   Femke van der Laan gaat met Monica Akihary in gesprek. 

Hoewel de treinkaping bij De Punt en de gijzeling van de school in Bovensmilde in 1977 bij velen nog in het geheugen gegrift zullen staan, lijkt de gijzeling van het Drentse provinciehuis in Assen een half jaar later een bijna vergeten sluitstuk van de reeks Molukse gijzelingen eind jaren '70. Hoe beleefden de gijzelaars die onzekere 28 uur in het provinciehuis? Welke impact maakte de gijzeling op de betrokken oud-mariniers? En hoe hebben deze unieke gebeurtenissen de loop van de geschiedenis bepaald? Deze zomer gaat De Publieke Tribune van HUMAN terug in de tijd. Vier weken lang spreekt Coen Verbraak in de zomerserie Ooggetuigen over vier iconische momenten en periodes uit de Nederlandse geschiedenis, met de ooggetuigen van toen. In deze vierde aflevering, de laatste gewelddadige Molukse actie van de jaren '70: de gijzeling van het Drentse provinciehuis in Assen. Te gast: Fien Schreuder, Jannes de Jong en Frank Westerman. --- Presentatie: Coen Verbraak Redactie: Sjoerd Alders Eindredactie: Bram Vollaers ℹ️ Meer info over deze aflevering vind je hier (https://www.human.nl/de-publieke-tribune/luister/overzicht/2023/aflevering-107.html) ✉️ Reageren op deze aflevering? Mail de redactie op depublieketribune@human.nl

In Waalwijk wonen moslims en christenen. Chris Oppier vertelt over de Molukse voetbalclub FC Tjili Padi die de twee geloofsgemeenschappen bij elkaar bracht. Idja Marasabessy overlegt over een wooncomplex voor Molukse ouderen dat er moet gaan komen, en ook in deze wijk woont de beroemde gitarist Rudy de Queljoe die de grote hit Sajang É schreef voor Massada met zanger Johnny. In 1980 stond deze wekenlang op nummer 1, natuurlijk vertelt hij daarover en daarbij speelt hij nog een gitaarsolo, maar niet van Massada...

Waalwijk heeft een bijzondere Molukse wijk, want er wonen voornamelijk moslims. Zij zijn een kleine minderheid binnen de Molukse gemeenschap in Nederland. Dade Tehupelasury vertelt in de moskee An-Nur (het Licht) over de komst van de moskee in 1990, waar inmiddels ook andere moslims komen. Ramla Lessy woont in het huis dat voorheen dienst deed als moskee. Zij vertelt ook over vrouwen voor Vrede, een groep van moslims en christenen die vanuit Nederland streed voor vrede op de Molukken tijdens de burgeroorlog (1999-2002). En Idja Marasabessy praat namens de bewoners met de woningbouwcooperatie over het toewijzen van de woningen. Ondanks afspraken lijken medewerkers soms de regels te vergeten, wat veel frustraties geeft. 

In deze aflevering blikken we vooruit op North Sea Jazz. Een editie die dit jaar in het teken staat van 150 jaar afschaffing van de slavernij.  De erfenis daarvan draagt bij aan onze samenleving en heeft nog steeds invloed op de muziek. Met het overkoepelende thema ‘Sounds of Diversity' besteedt North Sea Jazz dit jaar aandacht aan de diversiteit in mensen en muziek die de geschiedenis opleverde.  Om dit in het programma vorm te geven, werden dit jaar verschillende curatoren aangesteld: Monica Akihary, Vernon Chatlein en Typhoon. Vanuit Surinaamse, Antilliaanse en Molukse wortels stelden zij elk een eigen programma samen op het festival. In deze aflevering praat Andrew met alledrie de curatoren en met Mike Bindraban, mede-initiator van het overkoepelende Sounds of Diversity-thema.

Geschiedenis van de Molukkers in Nederland Het onderwerp van de vorige keer en waar Bas Barendregt ook nu weer aandacht aan zullen besteden werd deze week weer groot nieuws. Het NOS journaal van 15 juni melde: Molukkers in Nederland zijn woedend over de uitspraak van premier Rutte dat Nederland "volledig en zonder voorbehoud" erkent dat Indonesië op 17 augustus 1945 onafhankelijk werd". Het is daarom des te meer belangrijk om meer aandacht te geven aan de Molukse zaak. In het Drents museum is tot 1 oktober de tentoonstelling: Menyala - De buitengewone geschiedenis van de Molukkers in Drenthe te zien. Het is inmiddels 73 jaar geleden dat op 25 april 1950 in Ambon de Republik Maluku Selatan, oftewel de RMS, is geproclameerd, met deze proclamatie kwam een onafhankelijke staat tot stand. Dat deze staat geen steun kreeg van de Nederlandse regering zette kwaad bloed bij de tweede generatie Zuid Molukkers die sinds 1951 in ons land verbleven nadat hun ouders gevlucht waren uit Indonesië. In het begin waren de acties, nog vreedzaam maar daar bleef het niet bij.

In het Drents museum is, tot 1 oktober 2023, Menyala - De buitengewone geschiedenis van de Molukkers in Drenthe te zien. De tentoonstelling laat nét een ander licht schijnen op de Molukse geschiedenis dan hoe we die doorgaans kennen. De tentoonstelling Menyala - dat een Maleis woord is voor ‘schitteren' – vertelt aan de hand van honderd voorwerpen, video's, foto's en spoken word over de pijn en het verdriet, maar ook over de ambities en idealen, het gevoelige verleden met de rauwe randen, maar ook de passie en veerkracht van de Molukse gemeenschap. De geschiedenis van de Molukkers in Nederland is onlosmakelijk verbonden met Drenthe. Een op de vijf Molukkers kwam in een van de zeven Drentse woonoorden terecht. Aanvankelijk werd gedacht dat het verblijf slechts enkele maanden zou duren, maar al snel bleek dit langer te zijn. Bas Barendregt ging er een kijkje nemen....

De Molukse wijk Vaassen wil zelf het verhaal van de wijk vertellen en legt zich niet neer bij wat er in reguliere media vertelt wordt. Die verhalen gaan voornamelijk over de treinkaping, Molukse acties en bezetting. Molukkers hechten aan er aan dat Nederland vanuit Moluks perspectief naar deze wijken in Nederland kijkt. Vaassen is ook meer dan een plek waar Molukkers wonen. De Molukse wijk is een plek waar je gevormd wordt. Daar is jong en oud in de wijk van doordrongen en het is tegelijk ook een van de meest gemengde wijken waar zowel Molukkers als niet-Molukkers wonen.  Podcast-maker Sam Jones hoorde die verhalen tijdens een rondwandeling door Vaassen, één van de grootste Molukse wijken in Nederland.  

“De Molukse wijk Vaassen is geen Molukse wijk maar een wijk waar ‘toevallig' Molukkers wonen”. Dat vindt althans de gemeente Epe waar Vaassen onder valt. Allison Leuwol en Ais Leuhery hebben het vaker gehoord en gemerkt van de gemeente. De Molukkers zelf zien de wijk natuurlijk wèl als een Molukse wijk. De miskenning van de gemeente, heeft grote gevolgen voor bijvoorbeeld het woningbeleid van de gemeente.  Vaassen staat vooral bekend om de brute inval van ME en de Koninklijke Marechaussee in de vroege ochtend van 14 oktober 1976. Jong en oud werd opgeschrikt. De grond trilde toen de militaire voertuigen de wijk binnen vielen. Er volgde een gewelddadige ontruiming. Er werd gezegd dat er een wapendepot lag maar er werden maar twee kleine wapens gevonden. Iedereen werd de barakken uitgejaagd en alles werd platgewalst.  Podcast-maker Sam Jones merkte dat de gevolgen van die inval nog steeds voelbaar zijn. 

Molukse wijk Hoogeveen bestond afgelopen december 60 jaar, daarom is er pas een expositie geopend in de bibliotheek over de historie van de wijk. Gita Lopulissa werkte mee aan de inrichting en vertelt met veel enthousiasme over alles wat er te zien is. Tiny Ratuhaling - Kailey geeft een inkijkje in hoe het voor haar inmiddels overleden vader was om in deze week te komen en de 83 jarige Jacob Loupatty vertelt uit eigen ervaring hoe het was om de overtocht te maken en vervolgens in Nederland en in Hoogeveen te moeten wennen. Gratia Kuhurima geeft als jongere generatie haar visie op de wijk.

Joenoes Polnaija is acteur. Polnaija speelde in series als  Doodstil en Flikken Maastricht en recent samen met Daan van Citters in de speelfilm De Oost. In de documentaire Kleinkinderen van de Oost volgen Polnaija en Van Citters hun opa's die beiden in Indonesië vochten voor Nederland. Polnaija's opa was een Molukse soldaat, van Citters' opa was een Nederlandse oorlogsvrijwilliger. De film gaat over schuld, schaamte en transgenerationeel trauma en is de openingsfilm bij het Movies that Matter Festival. Femke van der Laan gaat met Joenoes Polnaija in gesprek.

“Ik woon niet meer in de Molukse wijk, maar ik ben er nog wel vaak te vinden!” Dat zegt de bekende profvoetballer Vanity Lewerissa (31). Ook de wereldbekende 16-jarige hip-hop danser Jaïra Luhulima die al veel prijzen in de wacht sleepte, woont niet in de Molukse wijk Maastricht. Toch speelt de wijk een belangrijke rol in hun leven.  In deze tweede aflevering van de Molukse wijk Maastricht praat podcastmaker Sam Jones vooral met jongeren. Djehoshua Sahetapy (32) is de voorvechter van een convenant tussen Molukse wijken en woningbouwverenigingen in alle Molukse wijken. Hij neemt Sam Jones mee op een wandeling en ze beginnen bij de eigen toko van Sahetapy; restaurant JUNE. Het restaurant is samen met zijn neven opgericht.

De meest zuidelijke gelegen Molukse wijk van Nederland ligt in Maastricht. Je hoort het ook aan het Limburgs accent van de bewoners die naast Nederlands ook Maleis praten. In een wandeling met Djehoshua Sahetapy maakt podcastmaker Sam Jones kennis met verschillende wijkbewoners. Ze ontmoeten onder andere dominee Frans Pelletimu die met 80 jaar één van de oudste inwoners is van de Molukse wijk en ze komen langs het huis dat in 2019 door Molukkers bekogeld en beklad werd met de tekst ‘Dit is een Molukse wijk. Alleen voor Molukkers'. Het was een keerpunt voor de aandacht voor Molukkers in Maastricht en de reden waarom Sahetapy en andere Molukkers uit de wijk in actie kwamen en iets nieuws begonnen.

Je favoriete vlekverwijderaars bespreken in deze derde Bonte Was Podcast van het jaar onder andere berichtgeving over Internationale Vrouwendag. Wordt in de media weer vooral aandacht gegeven aan witte vrouwen op zo'n dag? Ook hebben we het over de ongepaste reactie van de NOS Sport hoofdredactie op het jarenlange grensoverschrijdende gedrag. Ze zijn ‘geschokt', maar waar hebben we dat al eens eerder gehoord?  Verder delen we een incident uit de foodjournalistiek. Jurino Ignacio, oprichter van foodblog  www.antilliaans-eten.nl en kookboekenschrijver over de Caribische keuken, gaat zijn eigen serie uitbrengen nadat 24Kitchen zijn boek als decoratie wilde gebruiken in een ander nog te maken kookprogramma.  Maar niet getreurd, er is genoeg moois gebeurd in medialand! Dit zijn onze lees- en kijktips:  De Volkskrant-journalist Hassan Bahara schreef een krachtige brief aan voormalige achterstandskinderen: www.volkskrant.nl/columns-opinie/welkom-in-vinkjesland-lieve-achterstandskinderen-het-is-hier-teringsaai~be40bcd2/  De docuserie Nieuwe blik terug van NTR waarin artiest Orville Breeveld in zes afleveringen onbekende muzikanten, beeldhouwers en filosofen van kleur uit de Europese geschiedenis belicht: www.npostart.nl/nieuwe-blik-terug/VPWON_1349035   Een sterk stuk van Lilith Magazine over PMDD, een ergere vorm van PMS, premenstrueel syndroom: https://www.lilithmag.nl/blog/pmdd    Opiniestuk van journalist Manja Ressler op Villamedia.nl over hoe algemeen secretaris van Nederlandse Vereniging van Journalisten in Ongehoord Nederland aan tafel schuift met extreemrechtse stemmen: www.villamedia.nl/artikel/opinie-wat-bezielde-de-algemeen-secretaris-van-de-nvj-om-bij-on-met-antidemocraten-in-gesprek-te-gaan  Katwalk, een nieuwe serie van AVROTROS over de bi-culturele, Kat, die drempels ervaart wanneer ze zich opgeeft voor een modellenwedstrijd: www.npo3.nl/vanaf-13-maart-katwalk  The Inclusion Marathon, de Engelse versie van De inclusiemarathon van Kauthar Bouchallikt en Zoë Papaikonomou, is nu beschikbaar: www.aup.nl/nl/book/9789048558391/the-inclusion-marathon   In de eerste aflevering van nieuwe Villamedia podcast Wederhoor gaan een voorlichter en een journalist met elkaar in gesprek over de gespannen relatie tussen journalisten en persvoorlichters: www.villamedia.nl/artikel/wederhoor-een-nieuwe-villamedia-podcast  Journalist en filmmaker Soulaima El Khaldi blikt na 25 jaar met bi-culturele vrouwen terug op hun leven in Nederland in de serie Girls Girls Girls: www.npostart.nl/girls-girls-girls/VPWON_1335092   Hassnae Bouazza heeft nogmaals haar scherpe pen bovengehaald. In een column voor NRC heeft ze het over polarisatie en wanneer we iets wel of niet polariserend vinden: www.nrc.nl/nieuws/2023/03/03/wie-polarisatie-roept-moet-een-rode-kaart-krijgen-a4158626 In een andere column bespreekt ze hoe gewoon extreemrechts is geworden: www.nrc.nl/nieuws/2023/02/25/de-regels-gelden-niet-voor-hen-a4158087     Lees hier de transcriptie van deze aflevering: One'sy  Dit is Bonte Was Podcast.    Zoë  Uw favoriete wasprogramma over mediamissers en -opstekers.    One'sy  Ik ben One'sy Muller.    Zoë  En ik ben Zoë Papaikonomou. En in deze aflevering van Bonte Was Podcast zijn we weer lekker met z'n tweetjes en nemen we het nieuws weer met je door.    One'sy  Yes! Ik heb vooral heel veel kijktips, maar eerst gaan we even bespreken wat er niet zo lekker ging.    Zoë  Ja! Is toch lekker. (lachen beiden)    Zoë  We nemen op op 10 maart, dus het is net Internationale Vrouwendag geweest. Ik moet zeggen, ik krijg er een beetje een baard van. Ja, dat is misschien niet de juiste uitdrukking. (lacht) Of wel. Maar het gekke vind ik dat ik het idee had dat er heel lang wat meer aandacht was voor intersectionaliteit, dus ook de aandacht voor de diversiteit aan vrouwen en eventueel non-binaire personen. Daar zijn de meningen namelijk over verdeeld; daarom zeg ik 'eventueel'. Of je dat nou wel of niet moet betrekken bij een dag als deze, laat ik even aan de luisteraar. Maar ik mis dat een beetje. Ik vind dat het toch weer wat meer gericht raakt op de witte vrouw. Of is dat alleen mijn indruk?    One'sy  Nou ja, ik zag het - ik weet even niet meer bij wie - in de stories voorbijkomen van, is überhaupt die hele dag niet performatief?    Zoë  Sowieso, maar dat geldt natuurlijk voor al die dagen. Dat vind ik er ook ingewikkeld aan. Kijk, er zijn natuurlijk organisaties die echt goed bezig zijn.    One'sy  Zoals WOMEN Inc. natuurlijk.    Zoë  Ja, maar ik bedoel ook gewoon in algemene zin, in het bedrijfsleven en organisaties die proberen rechtvaardiger te zijn voor vrouwen binnen hun organisatie. Dat vind ik het allerbelangrijkste. Maar er zijn natuurlijk ook heel veel plekken die als het vrouwendag is of dag tegen racisme, dan ineens tuigen ze een hele toestand op.    One'sy  De Gay Pride.    Zoë  Vreselijk. Dus die washing daar heb ik ook echt geen boodschap aan. Ik merkte dat ik er zelf een beetje moe van werd. En als we het daar toch over hebben, wat ik echt even aan collega's wil meegeven: collega's in de journalistiek, hou op met woorden als kloof. Er is geen loonkloof; er is een loonschandaal. Net als dat er geen toeslagenaffaire is, maar een toeslagenschandaal. Met schandaal druk je namelijk uit dat het niet iets per ongeluk is wat zo is afgesleten zoals een kloof ontstaat. Nee, het is gewoon moedwillig opgelegd. Dus stop daarmee en noem het ook zo, want taal maakt uit hierin. Nou, die moest ik toch even uit mijn systeempje.    One'sy  Ja. (lacht) Iets anders wat even uit ons systeem moet, is dat de NOS ernstig geschrokken is van alle aantijgingen over grensoverschrijdend gedrag van de afgelopen twintig jaar. Twintig jaar!    Zoë  We moeten een soort bel introduceren, One'sy. Eén van er is weer een casus grensoverschrijdend gedrag in de media. Tingelingeling.     One'sy  We zijn zo geschrokken. (sarcastisch)    Zoë  En dan zijn we toch geschrokken met z'n allen. (sarcastisch) Nee, ik vind dat een ongepaste reactie, als hoofdredactie, want dit gaat om de hoofdredactie van de NOS Sport. Maar het was toen bij Matthijs van Nieuwkerk bij DWDD. Je hoort het steeds. Nou, wat zijn we geschrokken. Ik vind het een ongepaste reactie. Wat jij inderdaad zegt, als er twintig jaar lang, en ongetwijfeld langer, signalen zijn van grensoverschrijdend gedrag waar je dan nu pas achterkomt. Maar laten we het maar even iets duidelijker benoemen: intimidatie, discriminatie, machtsmisbruik. En daar ben je dan nu van geschrokken. Dan heb je gewoon zwaar gefaald. Hou dan liever je smoel of liever nog, zorg voor goed voorbeeldgedrag, zorg voor een veilige werkvloer. Ik kan dat 'geschrokken' niet meer aanhoren. Moeten we het nog over de reactie van Jack van Gelder hebben?    One'sy  Eigenlijk moeten we hem misschien geen aandacht geven.    Zoë  Nee, laat maar even zitten.    One'sy  Next!    Zoë  Het valt allemaal wel mee. Daag! (sarcastisch)    One'sy  Ja, ik bedoelde het toch niet zo. Gewoon een grapje. (sarcastisch) Nou ja, wat geen grapje is een Instagram story die ik doorgestuurd kreeg van een vriendin. Jurino Ignacio, dat is de man achter het succesvolle foodblog www.antilliaans-eten.nl en schrijver van vier kookboeken over die keuken. Hij was benaderd door een productiemaatschappij, die gaat een twintigdelige serie maken over de Caribische keuken voor 24Kitchen. Dus hij denkt: nou, wat tof! Ze besteden aandacht aan Caribisch eten. Maar.. en nu komt het. Degene die vroeg hem of hij één van zijn kookboeken wilde opsturen om als decoratie te gebruiken in hun leuk gestylede keuken.     Zoë  (lacht) Nee, het is niet grappig, maar dit meen je niet.    One'sy   Ja.    Zoë  O, wat gênant.     One'sy  En toen heeft hij dus dat in zijn stories gedeeld. Ik heb zijn stories even gescreenshot en ik wil toch even een deel van zijn frustratie voorlezen: "nee, zonder dollen, dit doet gewoon pijn man. Twaalf jaar ben ik op eigen kracht bezig om de Caribische keuken in de spotlight te zetten. Twaalf jaar zonder vriendjes, zonder shout-outs, no media, niks. En al jaren vraag ik media om een beetje aandacht voor onze cultuur en keuken. Maar niks, want de Antillen waren nooit interessant genoeg. En nu -ik hoop stiekem toch ook een beetje door mijn werk er eindelijk belangstelling bij het publiek is - gaan ze rustig met iemand anders zo'n programma maken met mijn boek als decoratie op de achtergrond.    Zoë  Weet je, soms zeggen mensen wel eens: zo erg is het toch niet of het is toch verbeterd. Maar als je dit dan hoort; het is schaamteloos.     One'sy  In het Surinaams zeg je dikati, lef. Je hebt echt lef dat je dit durft. Het wordt nog leuker, want als klap op de vuurpijl - hij had dit dus gedeeld in zijn stories - kreeg hij de legal department van dat bedrijf op z'n dak omdat hij namen had genoemd. Dus toen heeft hij alles gewoon nog een keer gedeeld, maar dan zonder namen. En ook heel tof, hij heeft besloten om zelf een serie te maken over Caribische keukens en daarvoor was hij op zoek naar allemaal mensen die... dus niet alleen de Antilliaanse keuken, maar ook Surinaams en ga zo maar door en daar gaat hij zelf een serie over maken.    Zoë  Heel goed.    One'sy  Ja, maar ook weer jammer dat hij dat dan moet doen. Dat is dan toch een soort van, als je geen plek aan de tafel krijgt, dan maak je maar je eigen tafel. Maar dan komen die tafels nooit bij elkaar. Ik vind het jammer dat hij dit moet doen.    Zoë  Nee, dat is het ook. Ik word schijtziek van al die tafels.    One'sy  Ja, toch? Op een gegeven moment is die ruimte wel vol.    Zoë  Het is vermoeiend. Ongelofelijk. Ik had er ook nog een. Een vriendin van mij stuurde dat op, Fatoş Ipek-Demir. Zij stuurde een berichtje op, omdat zij hier zelf ook mee te maken heeft. Dat gaat over ouderen met een migratieachtergrond. Zij is heel lang mantelzorger geweest. Haar ouders zijn inmiddels allebei overleden en zij maakt zich daar heel erg hard voor. En daar was, op zich goed, aandacht voor in de Gelderlander, de Gelderlander. Ik herhaal het: de Gelderlander. (lachen beiden)    One'sy  Waar?    Zoë  De Gelderlander. Het is op zich mooi dat ze daar aandacht voor hebben. Dat bijvoorbeeld dementie nog een beetje soms in de taboesfeer zit en dat dat eruit gehaald moet worden. En dan is de kop: Dementie in Tiel. Dat vind ik sowieso al... oké, het zal wel. Niet-westerling is weinig in beeld door taboes. Ja, ik weet het niet. Ga jij vaak naar niet-westerië?    One'sy  Nee, ik weet niet waar dat ligt, Zoë. Maar bij de Gelderlander weten ze dat dus wel.    Zoë  Ja, blijkbaar.    Zoë  En dan staat er een onderschrift onder een foto die erbij staat. "Een groot aantal van de sleutelpersonen"; dit staat dan tussen haakjes. Dat vind ik altijd zo interessant. Waarom staat het tussen haakjes? Maar het zal wel. Een groot aantal van de sleutelpersonen uit Molukse, Marokkaanse en Turkse kringen die dementie bespreekbaar en hulp toegankelijker gaan maken; die staan dan afgebeeld op de foto. Dus qua inhoud, mooi dat ze er aandacht aan besteden, maar lieve mensen van de Gelderlander, dit zijn Nederlanders. Ik verklap een geheimpje. Die hebben misschien wel een migratieachtergrond, maar verwoordt dat even net wat anders. Vriendelijk bedankt, uw landgenoten.    One'sy  Ja, dan hebben verder nog een heleboel leestips. Ik heb nog twee kijktips en een programma waar ik heel erg benieuwd naar ben. We gaan er even in sneltreinvaart door. Een stuk dat jij volgens mij ook heb gelezen in de Volkskrant. Volkskrant-journalist Hassan Bahara schreef een brief aan alle zogenaamde dubbeltjes die zich proberen op te werken tot kwartjes, over wat er over hen geschreven wordt en wat ze kunnen verwachten aan de andere kant van de kloof. Hij beschrijft dan wat je wint als je eenmaal aan de gunstige kant van de maatschappelijke kloof staat en wat je kwijtraakt. En ik vond dit wel een mooi stukje om eventjes te delen: "Je mist een nabij zicht op de mensen die het niet lukt om op te klimmen. Je hebt ze niet meer als buren, klasgenoten, familieleden. Als je ze een spaarzame keer tegenkomt, dan ontbreekt de spontane en wederzijdse identificatie. Je bent, in taal en voorkomen, iemand uit een ander milieu geworden." En ik vroeg me af: herken jij dat een beetje wat hij beschrijft?    Zoë  Nou, deels. Ik vond het ook een heel mooi stuk. Wat bij mij natuurlijk ook een verschil is, ik ben opgegroeid in een bijstandsgezin en wij zijn op gegeven moment verhuisd en toen ben ik naar een hele chique middelbare school gegaan. Daar heb ik wel eens eerder wat over verteld. Dus dan kom je ineens in een heel andere wereld. Daar kan ik nu bewuster over praten dan toen, want op dat moment doe je dat en ben je wel bewust van het feit dat je taalgebruik soms anders is; dat bepaalde dingen anders zijn. Aan de andere kant, en dat is natuurlijk wel een verschil met mij, mijn moeder is Nederlands en die heeft mij ook weer bepaalde dingen meegegeven waar ik in die omgeving wel veel aan had. Dus ik ben van plek ook verhuisd. Ik weet niet precies hoe dat bij Hassan zit, maar dat is denk ik wel een verschil. Wat ik wel merk, is dat je op afstand raakt. Sinds een jaar of twee denk ik: ik heb geen geldzorgen. Dat is voor mij iets heel actiefs wat aanwezig is en daar ga ik soms even letterlijk actief van zitten genieten en denken: ik heb geen geldzorgen; ik heb geen geldzorgen. Er zijn wel veel dingen die ik er ook in herkende, ook hoe je daarop reageert en hoe je daar mee omgaat. Of dat je je heel erg gaat conformeren of juist niet. Ik zit meer aan de juist niet-kant, conformeren aan de vinkjes of hoe je het ook wil noemen. Ik ben niet zo van de term imposter syndrome, maar je houdt dat wel lang vast. En ik zit hardop te denken dat dat ook wel een rol speelt in waarom ik ondernemer ben. Ik werk met heel veel mensen samen. Ik werk voor mezelf, omdat ik dat gevoel wat hij beschrijft over het imposter syndrome wel meer had als ik op redacties werkte bijvoorbeeld, of in vaste omgevingen.    One'sy  En imposter syndrome is dat je het idee hebt dat elk moment iemand je kan betrappen op dat je eigenlijk helemaal niet kan wat je zegt dat je kan, toch?    Zoë  Ja, precies. Ik heb ook soms wel het gevoel dat ik van de dingen moet genieten, want het kan ook anders zijn. Maar mijn punt hiermee is natuurlijk wel, ik heb ook een partner, dat is ook iemand die geld verdient, dus wij zijn tweeverdieners. Je leeft echt een ander leven. Het volgende citaat heb ik vast ook wel ergens in Bonte Was er een keer ingegooid, maar dat is van een van onze geïnterviewden uit De inclusiemarathon, Esther Mollema, die zegt: "Macht maakt je optimistischer en minder empathisch." Dat gaat ook wel over functionele macht, dus als je manager bent ergens. Maar het gaat ook voor mij over dit type macht. Geld is ook macht. Een goed leven leiden is ook macht. Je raakt daarvan op afstand. Halleh Ghorashi beschrijft dat in ons boek ook heel mooi. Zij is hoogleraar aan de VU op diversiteit en integratie. Ze is ooit gevlucht uit Iran, maar dat is voor haar al decennia geleden.    Zoë  Zij zegt ook: "Toen was ik echt - dat is nog weer van een heel andere orde - ik was substantieel onzeker, zeg maar. Ik had geen bestaanszekerheid. Hoe dat voelde, daar sta ik nu echt ver van af." Dat gebruikte zij ook in hoe belangrijk het is om die verhalen te blijven vertellen. Dus steeds ook voor jezelf, ook als je het zelf uit het verleden herkent, omdat je het zelf hebt meegemaakt. Je moet ook niet denken dat je nu ineens maar weet hoe het is allemaal, want je toch heb je afstand genomen van dat gevoel. Wat ik gewoon mooi vond, is dat het een eerlijk stuk was. Hij kaartte wel een aantal van dit soort dingen aan waar wat minder over gesproken wordt. En kijk dat zeg ik er even bij; ik weet niet wat Hassan Bahara daarvan vindt dat ik dat erbij zeg, maar dat vind ik prettig. Wat ik namelijk meestal zie, is dat als er over armoede wordt gesproken of uit een niet-middenklasse omgeving komen, hoe je het wil beschrijven, dan zijn het toch vaak witte mannen met die ervaring die daarover schrijven.    One'sy  Oh ja?    Zoë  Vaak wel, ja. Wat je vaak nog krijgt als het over iemand gaat die ook maar riekt naar allochtoon, dan wordt het of in een racisme frame gezet of dan komt het vanwege je migratieachtergrond dat je arm was. Ik zeg het even heel scherp. Ik vind het heel belangrijk dat als je het over intersectionaliteit hebt dat ook mensen die niet-witte Nederlanders zijn hierover schrijven en dat het dan ook over armoede gaat en dus niet over die migratieachtergrond. Terwijl dat ook natuurlijk weer in hoe er naar je gekeken wordt rollen kan spelen en ook hoe je eruit kan komen. Ja, ik loop even helemaal leeg.    One'sy  Helemaal prima. Daarom stelde ik die vraag natuurlijk.    Zoë  Het is een mooi stuk en ik ben blij dat dit soort eerlijke stukken er zijn en dat we het daarover hebben. En het was voor een deel echt herkenbaar.    One'sy  Ik zat een beetje bij mezelf na te denken of ik dat herkende, maar volgens mij heb ik in mijn buurt genoeg binding met allerlei soorten mensen. Maar ik denk wel dat ik inderdaad minder geldzorgen heb dan mijn ouders. Al hebben ze dat nooit zo aan ons gecommuniceerd, hoor. Wij waren meer arbeidersklasse denk ik dan de middenklasse. Alhoewel, volgens mij verdiende mijn vader net honderd gulden te veel om in het ziekenfonds te zitten.    Zoë  O ja, daar heb je weinig aan dan.    One'sy  Ja, precies. Het was niet zo dat ik letterlijk me kon herkennen in wat hij zei, maar ik vond het zo'n mooi stuk dat ik dacht: ik weet zeker dat er meer mensen zijn die zich hier wel in herkennen, dus we gaan het delen in de shownotes. Iets waar ik me wel een beetje in kon herkennen, of tenminste waarin ik me hoop te herkennen, is de serie Nieuwe blik terug van de NTR waarin artiest Orville Breeveld in zes afleveringen onbekende muzikanten, beeldhouwers en filosofen van kleur uit de Europese geschiedenis belicht. De eerste aflevering gaat, bijvoorbeeld over de Zwarte Joseph Bologne. Dat is een man van wie volgens mij de vader van adel en een plantage-eigenaar  was. Zijn moeder kwam van Guadeloupe. Die vader heeft hem toen vanuit Guadeloupe naar Parijs gestuurd als tiener. Daar is hij gaan schermen en schermkampioen geworden op zijn zeventiende. Hij was de beste van heel Parijs en is dus ook componist geweest, één van de helden van Mozart en hij was aanvoerder van een compleet zwart leger ten tijde van de Franse Revolutie. Heb jij ooit van Joseph Bologne gehoord?    Zoë  Ik heb er wel eens van gehoord.    One'sy   Nee, Zoë. Hoe dan? Hoe kan dat?    Zoë  (lacht) Ik had ook hierover gelezen. Wat er gewoon nog heel erg mist in onze historie is aandacht voor mensen, voor belangrijke historische figuren die niet tot de norm behoren. En ik vind het heel erg mooi, want het is namelijk ook een hele krachtige en positieve manier van belichten. Ik kijk er ook ontzettend naar uit.    One'sy  Ik had Orville er dus over gesproken in mijn radioprogramma op Sublime en hij vertelde best wel veel interessante dingen. En een ding wat me echt is bijgebleven, is dat hij zei dat het maken van Nieuwe blik terug voor hem echt een eyeopener was. Hij zei: ‘Wij zijn heel Amerikaans georiënteerd, maar Europa heeft een eigen verhaal wat ontdekt moet worden. We moeten dus niet alleen maar kijken naar Amerikaanse voorbeelden.' En toen dacht ik: ja, natuurlijk, want als je denkt aan zwarte helden, dan kom je misschien uit bij Martin Luther King, Rosa Parks, weet ik veel, maar die hebben we dus gewoon in Europa. Dat vond ik wel echt een mooi gegeven.    Zoë  O, wat goed zeg. Excuses, even een klein beetje reclame voor De inclusiemarathon, maar ik moet hier aan denken omdat The Inclusion Marathon is uitgekomen. Elodie Kona, onze research-assistent van Kauthar Bouchallikht en mij van De inclusiemarathon, is ook vertaalster. Fantastisch. Zij heeft het boek ook samengevat en vertaald, dus het is nu ook in het Engels uitgekomen.    One'sy  Congratulations!    Zoë  Thank you very much. Wij hadden het ook daarover en hoe belangrijk het ook is. Als het gaat over theoriegesprekken en ideeën rond diversiteit, inclusie en gelijkwaardigheid, dan is het heel erg Angelsaksisch-gericht en dan voornamelijk Amerika. Als het over kolonialisme of imperialisme gaat, zijn er echt vergelijkingen ook met bijvoorbeeld het Britse rijk van vroeger, maar er zijn ook veel verschillen. Het is dus erg belangrijk om onze eigen taal en onze eigen onderzoeken en ideeën hierover te ontwikkelen, want anders plakken we toch de hele tijd dingen vanuit Amerika - de Verenigde Staten moet ik zeggen - plakken we dan op dingen die hier gaande zijn en dan past het net niet.    One'sy  Ja, en dan kunnen mensen dat ook weer als verwijt gebruiken om het te diskwalificeren.    Zoë  Ja, vreselijk.    One'sy  Er staan al drie afleveringen online en de laatste wordt uitgezonden op zondag 26 maart om vijf voor half acht op NPO 2. Ik word hier niet voor betaald, maar die krijg je gewoon gratis mee als kijktip. En dan een serie die jij ook voorbij had zien komen, hè? Ik kan het niet zeggen.    Zoë  Girls girls girls.    One'sy  Ik heb een te platte L (letter). Ja, sorry. Ik had op Internationale Vrouwendag gebeld met journalist en filmmaker Soulaima El Khaldi. Zij heeft dus een nieuwe reeks gemaakt van dat programma dat 25 jaar geleden op tv was. Heb jij het destijds gezien?    Zoë  Nee. Even kijken. Hoe oud ben ik nu? Ik was toen zestien. Dat kan ik me echt niet meer heugen.    One'sy  Ik dus nog echt wel.    Zoë  O, wat goed!    One'sy  Ja, ik weet het nog, want daar zat Ebru Umar ook in… LAAT STILTE VALLEN… En Marjorie Boston, Amma Asante. Dat was dus een serie waarin vrouwen van verschillende afkomsten open vertelden over hun leven, waar ze tegenaan liepen, wat hun dromen waren, noem het maar op. Soulaima heeft vier van die vrouwen na al die jaren weer opgezocht, heeft met ze teruggeblikt op toen en liet ze vertellen hoe ze nu in het leven staan. Ik vind het altijd interessant om een 'hoe gaat het nu met je' of zo te zien. En ik vond het ook wel mooi om te zien welke nieuwe of veranderde inzichten die dames hebben, maar het is ook een beetje verdrietig.    Zoë  Hoe dat?    One'sy  Nou ja, er is eigenlijk niet zo veel ten goede veranderd. Ze zijn, als je het kan samenvatten, cynischer geworden over waar we staan. Amma heeft gezegd dat ze gesprekken met haar dochters voert. Eerst dacht ze van, ik ga het gewoon niet met ze hebben over racisme. Je ziet ook in die aflevering dat ze in Badhoevedorp wonen, die dochters zitten op hockey en ze wil die meiden meegeven dat ze alles kunnen wat andere kinderen ook kunnen. Maar ze dacht: ik moet het toch met ze hebben over dat zij zich misschien wel als Nederlander zien, maar dat andere kinderen of andere mensen dat niet zo ervaren. Ze vond het heel pijnlijk om te moeten beseffen dat dat een gesprek is dat ze met haar kinderen moet hebben.    Zoë  Ik kan niet zeggen dat het me heel erg verbaast. Het is natuurlijk wel triest. Voor een deel denk ik ook wel dat er misschien toen, maar dan doe ik misschien een te grote uitspraak, meer naïviteit was. Als je hebt al 25 jaar geleden, dan heb je het dus over 1998. We hadden nog niet superveel social media. Ik denk dat er toen nog wel wat meer een idee was van, als je maar hard genoeg werkt, zoiets.    One'sy  Amma zegt dat ook in die aflevering: "Vroeger werd ik binnengehaald als 'o, leuk die enige vrouw van kleur die willen we er graag bij hebben' en nu wordt zijn gezien als bedreiging van, "o, jee die komt vast hier de boel veranderen." Er wordt dus een beetje anders gekeken naar haar als zwarte vrouw. Ik vond haar wel een beetje gedesillusioneerd. Er zit trouwens ook een heel mooi gesprek met Sylvana in, over wat Sylvana durft, wat zij ook wilde, maar niet heeft gedurfd.    Zoë  Wat ik een beetje hoop, want ik ben toch altijd dan van het optimisme, is dat we in een overgangsfase zitten voor de generaties die nu opgroeien voor een deel of voor ons natuurlijk. Want het heeft ook te maken met dat de wereld veel bewuster is geworden, dus ook mensen die hier nog veel minder bewust over waren. Een deel daarvan voelt zich erdoor bedreigd; wat jij net beschrijft. Die bewustwording heb je wel nodig om weer verder te komen, maar dat maakt het niet makkelijker voor de mensen die er nu inzitten.    One'sy   25 jaar wachten. Wie heeft tijd?    Zoë  Ja, vreselijk. Wat ik er trouwens nog bij wil zeggen, ik heb het nog niet gekeken, maar ik las er ook weer een mooi stuk over op Lilith Magazine. Dat hebben we al vaker genoemd, maar als je het nog niet kent, lees het. Zij hadden laatst ook een heel goed stuk over PMDD. Nou ben ik even precies vergeten waar de afkorting voor staat, maar dat is een ergere vorm van PMS, premenstrueel syndroom, en over dat daar toch veel vrouwen mee kampen en dat hebben ze ook weer op een heel mooi manier beschreven. Dus als je Lilith Magazine nog niet volgt, doe dat dan want die hebben mooie stukken.    One'sy  Ja, nog één kijktip dan over een serie waar ik benieuwd naar ben die nog niet uit is. Het is een serie van AVROTROS en die heet Katwalk. Ik weet niet of je daar van gehoord hebt?    Zoë  Nee!    One'sy  Die wordt vanaf 13 maart uitgezonden op het YouTube-kanaal van NPO 3. Het is volgens mij dus voor jongeren, dus wij zijn niet helemaal de doelgroep.    Zoë  Oudere jongeren. Wat was dat ook weer van Van Kooten en De Bie? Nee, dat waren de senioren. (lacht)    One'sy  Dat zijn wij. De serie gaat over Khadija (Kat) die mee wil doen aan een modellenwedstrijd, maar ze wordt afgewezen omdat ze niet past in het gezochte profiel, tussen haakjes. Daarna meldt ze zich opnieuw aan met een Nederlandse nepnaam en een gefotoshopte foto waarin ze een volle bos haar heeft in plaats van een hijab. En natuurlijk wordt ze dan wel geselecteerd en dan besluit ze dat avontuur aan te gaan met hoofddoek. Ik heb die trailer gezien en dat zag er wel veelbelovend uit, dus ik ben heel erg benieuwd.    Zoë  Leuk! Ik ook. Even kijken. We hebben het vaker natuurlijk dat we een column van Hassnae Bouazza tippen. Ze had laatst ook weer een sterke column in NRC over polarisatie en ook wanneer we iets polariserend vinden, wie we polariserend noemen. En daarbij valt het natuurlijk op dat we sommige mensen veel eerder polariserend vinden dan andere mensen. Voor mij is het echt een verademing om die columns van Hassnae steeds in NRC te lezen. Alleen, ze vervangt nu iemand en als er iemand luistert die bij NRC aan de touwtjes trekt, ik weet niet of ze het wil, maar please, ik zou zo graag willen dat Hassnae Bouazza een vaste column zou hebben, want we hebben het gewoon heel hard nodig. Ze kan het zo goed opschrijven altijd en er zijn veel mensen die daar denk ik heel erg blij mee zijn. Dat wou ik gewoon tussendoor nog even vermelden.    One'sy  Ja, we hebben ook een andere column van Hassnae op onze Twitter gedeeld @bontewaspodcast waarin ze het ook heeft over hoe gewoon extreemrechts is geworden. En daarover gesproken, ik las nog een opiniestuk van journalist Manja Ressler op Villamedia.nl. De algemeen secretaris van de Nederlandse Vereniging van Journalisten, Thomas Bruning, zat in februari van dit jaar bij een uitzending van Ongehoord Nederland samen met Thierry Baudet en, zoals deze dame zelf zegt, de ongekroonde koning van de wappies, Max von Kreyfelt. Ik heb geen idee wie die beste man is, want blijkbaar verkeren we in andere bubbels. Maar zij vroeg zich af: wat bezielt hem om met deze anti-democraat in gesprek te gaan? Dat moeten we niet willen als journalisten of als media zijnde. Zij beschrijft ook heel mooi hoe er dan na Fortuyn een soort van angst was om voor linkse wokies uitgemaakt te worden en iedereen maar een stem gegeven moest worden. Daarmee is eigenlijk dat hele extreemrechtse gewoon de media ingeslopen en doen we nu alsof het normaal is dat we dit soort lieden een platform moeten geven.    Zoë  Ik vind dit heel erg hoor. Ik ben lid van de NVJ en als ik dit lees denk ik: ik ga het opzeggen. Ik begrijp wat jij nu beschrijft, zeg maar wat Manja beschrijft. Ik heb daar ook middenin gezeten toen ik bij AT5 bijvoorbeeld werkte. Ik zat daar van 2005-2006 tot 2010 en dat was de tijd dat Geert Wilders ook opkwam. Op gegeven moment is er wel een corrigerend mechanisme op gang gekomen, maar alles wat die man deed was nieuws. Hij kreeg enorm veel aandacht en had echt een fantastische mediamachine; hoe die dat voor elkaar kreeg. Daar hebben we in de samenleving, als journalisten mogen we onszelf dat aanrekenen, enorme schade mee aangericht. En dat komt ook weer uit het van ons journalisten stupide idee voort dat iedereen die niet tot een bepaalde klasse behoort rechts is en dan meteen ook extreem rechts. Waarom denken wij dat? Omdat de journalistieke groep vooral bestaat uit mensen die uit middenklasse en hoger komen. Ik loop weer even leeg. Dit weten we. Gelukkig zijn er op een gegeven moment wel wat corrigerende mechanismen opgetreden. Dat er iets minder angst was om de zogenaamde rechtse stemmer niet te bedienen, want die wordt al jaren echt reusachtig bediend en dit zijn extreemrechtse ondemocratische mensen. Dat is echt wat anders.    One'sy  Nou ja, zijn verweer was: zolang Ongehoord Nederland deel uitmaakt van het omroepbestel moeten we deze omroep beschouwen als een omroep die ondanks onze contraire visie op hun denkbeelden en aanpak een weerwoord verdient. Het feit dat we daarbij live konden deelnemen aan het gesprek was voor ons ook van belang, zodat we zeker wisten dat we kritiek op hun werkwijze en informatie ook zouden kunnen benoemen. Maar dan betoogt Manja dat daar in de uitzending weinig van terechtkwam, want hij werd heel snel onderbroken. Alles wat hij zei over de functie van journalistiek in een democratie viel op stokdove oren.    Zoë  Hij had nul functie.    One'sy  Je bevestigt alleen maar wat zij denken of tenminste wat hun achterban ook denkt van: nou ja, er zit inderdaad hier weer iemand van de mainstream media en die verkondigt alleen maar wat wij al weten, dus het heeft echt nul zin.    Zoë  Nee, je wordt ingezet als een soort poppetje waar ze leuk op kunnen hakken.    One'sy  Ja, dat is heel gevaarlijk en jammer.     Zoë  Dat is niet helemaal een gezellige afsluiter.    One'sy  Nee, eigenlijk niet. O, Ik heb een andere Villamedia tip. Ze hebben een podcast die heet Wederhoor. In de eerste aflevering gaan een voorlichter en een journalist met elkaar in gesprek over die gespannen relatie. Dat is dan een journalist die ooit volgens mij voor de rechter heeft gestaan, omdat hij werkte voor Zembla en hij wilde bij een ziekenhuis misstanden aan de kaak stellen of iets. Dat werd heel erg tegengewerkt door de voorlichtingsafdeling. Hij ging dus nu in gesprek met iemand die zelf journalist is geweest en nu voorlichter is.    Zoë  Dat gebeurt vaak, hè. Een aantal oud collega's van mij zijn nu voorlichter. Ik weet het niet.    One'sy  Maar ik vond dat een heel interessante aflevering.    Zoë  Super interessant.    One'sy  Dat is nog een luistertipje.    Zoë  Dat is een goeie tip. Er gaat van alles door me heen, maar we laten het even lekker zitten. Het is weer mooi geweest.    One'sy  Ja, volgende keer in Bonte Was Podcast praten we met Chee-Han (spreek uit Tiehan) Kartosen-Wong over missers en opstekers in de reclame. Heel veel zin, want daar gaat behoorlijk wat mis.    Zoë  Ladiedie.    Zoë en One'sy  Ladieda. (lachen)    One'sy  Beluister ook onze vorige aflevering waarin we het met Lisa Jansen hebben over validistisch taalgebruik en hoe media berichten over dikke mensen en personen met een handicap. Dit was 'em weer, Bonte Was Podcast!    Zoë  Abonneer je op onze podcast via je favoriete podcastapp en laat als dat kan ook een recensie achter. Dat maakt het voor anderen makkelijker om Bonte Was Podcast te vinden.    One'sy  Heb jij ook voorbeelden van missers of opstekers in de media? Volg ons dan op Instagram of Twitter via @bontewaspodcast en geef ze daar aan ons door.    Zoë  En word vriend van onze podcast door eenmalig of vaker te doneren via www.vriendvandeshow.nl/bontewaspodcast.    One'sy  Dag dag.    Zoë  Doei. See omnystudio.com/listener for privacy information.

In De Nacht Van ZWART ontvangt presentator Elif Kan iedere week een andere gast. Deze week neemt Ruben van Haften de presentatie van haar over. Henry Timisela schuift bij hem aan. Hij is directeur van Museum Maluku. Ze hebben het onder meer over de Molukse geschiedenis, heden en toekomst.

Mona Matitaputty neemt verslaggever Guido Spring mee naar de begraafplaats van Oost-Souburg waar de graven van oud KNIL-militairen en hun echtgenotes "eeuwigheidswaarde" hebben gekregen. Deze beschermde status zorgt ervoor dat de geschiedenis kan worden blijven verteld, en dat volgende generaties kunnen begrijpen waar de pijn van de eerste generatie vandaan komt. Verder vertelt Nella Pesiwarissa over de gewoontes en de saamhorigheid in de wijk en Alex Telehala vertelt over de Molukse zaalvoetbalvereniging Toma die al sinds 1979 bestaat.

In de periode 1951-1961 woonden Molukkers in Zeeland verspreid over 19 kampen. Na opheffing van de kampen ontstonden drie Molukse woonwijken in de provincie: Middelburg, Kouderke en Oost-Souburg. In augustus 1961 verhuisden de eerste Molukse bewoners naar Oost-Souburg. Ze kwamen ondermeer van de kampen Serooskerke, Nadorst Middelburg en Havendorp Vlissingen. Bob Latuheru kwam van Havendorp terecht in Oost-Souburg en weet alles van de bewogen geschiedenis waarin integratie in twee richtingen heeft plaatsgevonden. De Molukkers integreerden met de omliggende Nederlanders en de Nederlanders integreerden in de Molukse wijk. Nu is Oost-Souburg bekend om het Midzomerfeest waar mensen van heinde en ver op af komen. Edwin Matitaputty is er trots op en ook zijn dochter Sisera, die  in de zomer altijd weer naar Oost-Souburg, voor het feest, maar ook voor haar familie.

De Molukse wijk Alphen aan den Rijn is niet groot. Maar speelt een grote rol in de vorming en beleving van de Molukse cultuur. Het nieuwe buurthuis speelt daarbij een belangrijke rol. Ouderen in de Molukse wijk, zijn nog steeds begaan met het lot van de mensen op de Molukse eilanden, waar nu veel bos wordt weggekapt en grond onteigend door multinationals. Noem het een aangepast RMS ideaal.  Ook voor jongeren die in Nederland zijn geboren en opgegroeid is de wijk een bron van inspiratie. Ze voelen zich thuis en delen hun cultuur.

Deze aflevering gaat over Kamp Westerbork. In 2014 kreeg deze locatie het Europees Erfgoedlabel toegekend door de Europese Commissie vanwege de gelaagde en meerstemmige geschiedenis die Kamp Westerbork vertelt. Van Joodse vluchtelingen die op zoek waren naar veiligheid, de deportatie van Joden, Sinti en Roma door de Nazi's, een gevangenis na de Tweede Wereldoorlog, een militair kamp en een opvangplek voor Molukse militairen: deze uiteenlopende, impactvolle gebeurtenissen in slechts 40 jaar maken deze locatie uniek. Kamp Westerbork maakt onderdeel uit van een netwerk met zestig locaties met het Europees Erfgoedlabel in Europa die samen de Europese waarden, geschiedenis en idealen uitdragen.ShownotesWil je meer weten over het Europees Erfgoedlabel? Kijk dan op: https://dutchculture.nl/en/europees-erfgoedlabel-0Wil je meer weten over Kamp Westerbork? Kijk dan op de website van herinneringscentrum kamp Westerbork: Europees erfgoedlabel - Kamp Westerbork Dit is een podcast van DutchCulture, geproduceerd door Awe Studio en Are We Europe. Gemaakt door Mick ter Reehorst, productie door Linda van der Ziel met research en productie-assistentie van Jacomine Hendrikse, Henny Metz, Marije Martens en medewerking van Simon de Leeuw. Veel dank aan alle betrokkenen van herinneringscentrum Kamp Westerbork en aan Yotam Bar-Ephraim en Elias Rinsampessy. De spoken word in deze aflevering is van Marlon Penn.  Sound design, mixing, mastering en originele muziek door Wout Martens. Alle illustraties en design door Eddie Stok. Deze podcast is tot stand gekomen met financiële steun van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

Dit programma staat in het teken van George Flapper die 13 december jongst leden op 74-jarige leeftijd is overleden. Hij was in 1977 één van de gegijzelde treinpassagiers bij de Molukse treinkaping bij De Punt en was verder bekend van het radio programma Pretletters. alleen al hierom was hij ook een aantal keer te gast bij 5 kwartier in een uur. In deze In memoriam spreken familie en vrienden (tijdens de afscheidsdienst) over wat George voor hen heeft betekend. Daarbij hoor je delen uit de 5 kwartier interviews waarin George voor het voetlicht gebracht werd en waar hij o.a. sprak over zijn eigen leven.

In deze tweede aflevering van Molukse wijk Woerden nemen we een kijkje in het wijkcentrum waar jongeren de menari dansen. Van ouderen krijgen ze onderricht in Molukse muziek en dans. Maar eerst neemt Angela Manuputty verslaggever Sam Jones mee naar de plaatselijke begraafplaats. Want respect voor ouderen staat bij Molukkers in Woerden hoog in het Vaandel.

Voor deze aflevering zocht ik kunstenaar én voormalig bedrijfsleider van Paradiso, Rob Renoult, op in zijn atelier aan de Amstel. Rob vertelt in deze aflevering over een nieuwe serie werken die hij maakte in het eerste jaar van zijn pensioen, het belang van zijn identiteit en Molukse achtergrond in zijn werk – dat bijna altijd gaat over “de niet-westerling” en nog veel, veel meer… (Muziek Intro / Outro: ‘I Can't Find The Words To Say' door Onyx Ashanti)

Op een groot Moluks familiefeest waar Thomas is met 11 broers en zussen, staat een neef op: “jullie weten toch dat jullie nog een broertje moeten hebben, een jongen met een verstandelijke beperking?” Het begin van een zoektocht naar Johan, ergens in Zeeland.

"In Indonesië heb je het begrip 'Merantau', dat wil zeggen: je wordt volwassen, je gaat de wijde wereld in, op zoek naar kennis en geestelijke rijkdom. Daarmee kom je later terug in het dorp waar je vandaan komt, om het met je dorpsgenoten te delen. Daarmee laat je ze een stukje van de wereld zien".

'Ze wilden weten hoe we sliepen, of we hard konden lopen en wat we aten', zegt Willem Hully. Het eerste Molukse gezin in Bovensmilde was een bezienswaardigheid, in 1969.

Wat is de magie van het Eurovisiesongfestival? Nieuwe getuigen zeggen dat Molukse kapers de kaping bij De Punt in 1977 niet mochten overleven. We schetsen een tijdsbeeld. En En podiumkunstenaar Mo Hersi doet zijn best om zoveel mogelijk Afrikanen mee te laten doen aan de Nijmeegse Vierdaagse.