Podcasts about festival off

  • 59PODCASTS
  • 165EPISODES
  • 26mAVG DURATION
  • 1WEEKLY EPISODE
  • Jul 24, 2026LATEST

POPULARITY

20192020202120222023202420252026


Best podcasts about festival off

Latest podcast episodes about festival off

Tạp chí văn hóa
Sức quyến rũ của Liên hoan Avignon Off vừa tròn 60 tuổi

Tạp chí văn hóa

Play Episode Listen Later Jul 24, 2026 9:43


Dưới ánh mặt trời chói chang miền nam nước Pháp, đang diễn ra liên hoan nghệ thuật biểu diễn quốc tế Avignon ( 04-25/07/2026 ). Bên cạnh chương trình Festival In, với khoảng 50 vở diễn, là Festival Off, với hơn 1.700 buổi diễn năm nay. Vẻ đẹp và sự phong phú của tại Festival Off Avignon quả là một thách thức lớn với giới truyền thông. Điều gì đã làm nên sức quyến rũ đặc biệt của Liên hoan Avignon Off, vừa tròn 60 tuổi, thường được coi là một trong những Festival sân khấu độc lập lớn nhất thế giới ? *** Julie : Khi Avignon làm thay đổi một cuộc đời Chúng tôi may mắn được làm quen với Julie, người đã 7, 8 năm liên tục có mặt tại Liên hoan Avignon. Những năm đầu tiên, Julie đến Avignon với tư cách là khán giả và hoàn toàn chỉ đến để coi các vở diễn của Festival Off. Avignon đã quyến rũ cô đến nỗi mà cách nay hai năm Julie quyết định từ bỏ một công việc lương cao để dấn thân vì nghệ thuật. Cô tâm sự : « Với tư cách là một khán giả, tôi đã xem rất nhiều vở kịch trong đời và thấy thật tuyệt vời khi chứng kiến sự đa dạng, tài năng và các sáng tạo được trình diễn dồn dập trong một tháng tại Liên hoan Avignon. Tôi muốn tham gia vào sự sôi động này, hợp tác với các nghệ sĩ, quảng bá tác phẩm của họ. Vì trước đây tôi từng là kỹ sư kinh doanh (ingénieur d'affaires), tôi thấy rằng khả năng tốt nhất của mình là giao tiếp và đàm phán. Vì vậy, với sở trường của mình, tôi quyết định chuyển hướng để hỗ trợ các đoàn kịch. » ACME Production, nơi Julie làm việc, là công ty chuyên hỗ trợ phát triển và quảng bá các sáng tác sân khấu, được sáng lập bởi diễn viên, tác giả, đạo diễn kịch tài ba Alexis Michalik, một người trưởng thành từ chính Liên hoan Off Avignon. Alexis Michalik – nhiều lần đoạt giải Molière - nổi tiếng với vở Edmond, thu hút hơn một triệu khán giả với khoảng 2.000 lượt trình diễn. Năm nay, công ty ACME Production hỗ trợ quảng bá 9 tác phẩm sân khấu tại Liên hoan Off Avignon, trong đó có vở Où vont les larmes quand elles sèchent ? (tạm dịch là Nước mắt ở đâu khi người ta không thể khóc ?), chuyển thể từ cuốn tiểu thuyết best-seller cùng tên của nhà văn Pháp Baptiste Beaulieu, cũng là một bác sĩ, nơi trang viết và cuộc đời đập cùng một nhịp. Olympe: Nhà nữ quyền tiên phong và thời kỳ đen tối trong Cách mạng Où vont les larmes quand elles sèchent ? của nhà văn - bác sĩ Baptiste Beaulieu gây nhiều xúc động với Julie, nhưng tác phẩm gây chấn động mạnh nhất với cô tại Festival năm nay có lẽ là vở Olympe : « Tôi đã xem một vở kịch tên là Olympe, kể về Olympe de Gouges, một phụ nữ tuyệt vời trong thời kỳ Cách mạng Pháp. Bà đã đấu tranh khi bản Tuyên ngôn Nhân quyền và Dân quyền chỉ đề cập đến nam giới, loại bỏ quyền của phụ nữ. Đó là thời kỳ mà Quốc Hội cấm phụ nữ tụ tập, tham gia các cuộc họp chính trị. Thật vô cùng phi lý khi bà không bao giờ được nhắc đến trong sách giáo khoa (*). Tôi rất xúc động khi khám phá nhân vật này qua tác phẩm của Raphaël Arditti, vở diễn kết hợp rất sáng tạo giữa kịch bản và âm nhạc. Tác phẩm gây xúc động rất mạnh vì đó cũng là một con người có thực ». (*) Cho đến cách nay hơn mười năm, « Các sách giáo khoa đề cập đến vấn đề quyền bầu cử của phụ nữ thường chỉ dành một phần phụ lục để trình bày tiểu sử của Jeanne Deroin hoặc Olympe de Gouges (...). Điều này góp phần đẩy họ ra bên lề. » (Bài về Vị trí của phụ nữ trong sách giáo khoa, theo Đài Quan sát về tình trạng bất bình đẳng – Observatoire des inégalités - 2013). Cơ hội lớn được trao đổi, được lắng nghe Được trao đổi dễ dàng các cảm nhận về tác phẩm sân khấu với khán giả, với diễn viên, đạo diễn, là điều « đọng lại sâu đậm nhất » với Julie trong những dịp Liên hoan Off:   « Có thể tôi cực kỳ yêu thích một tác phẩm nào đó trong khi người khác lại có cảm nhận trái chiều, hoặc chưa thực sự được thuyết phục. Ngược lại, có những tác phẩm tuy không khiến tôi xúc động nhiều, nhưng lại lay động sâu sắc tâm hồn người khác. Nhưng thực sự là, chính những trao đổi ấy - sự gặp gỡ được tạo ra từ đó, về những điểm khác biệt hay về những gì đồng cảm - mới là điều đọng lại sâu đậm nhất trong tôi, bởi suy cho cùng, liên hoan là sự kết hợp đa dạng của vô vàn sáng tạo và tác phẩm khác nhau, từ những tác phẩm mang tính chính trị, hài hước, đến những vở nhạc kịch. (…) Sau buổi diễn, bạn có thể đợi để trò chuyện với đạo diễn hoặc diễn viên. Nghệ sĩ giải thích quan điểm của mình, thể hiện điều họ muốn, trao đổi về quá trình sáng tạo, động lực của họ và cách họ thực hiện tác phẩm. Tôi rất thích điều này ở Festival Off.  »   Tang tóc, sự trào lộng và những dòng thư gởi người thân đã khuất Festival Avignon không chỉ là một cơ hội lớn cho những trao đổi với khán giả, với giới nghệ sĩ, mà còn là nơi thể nghiệm những hình thức sáng tạo mới khi đời thường, đời thực ùa vào sân khấu. Tại quảng trường Saint Didier, trước cửa quán cà phê xưa nhất thành phố Le Grand Cafe Baretta, dưới bóng cây Judée rợp mát trong ngày hè oi ả, chúng tôi may mắn gặp được Nathalie Lovighi, diễn viên trong « Meurt de Rire » (Cười đến chết), vở diễn có một vai duy nhất. « Meurt de Rire » là câu chuyện về Francine, một người phụ nữ bình thường có tấm lòng nhân hậu. Francine nhận được cuộc gọi từ Catherine, người bạn vừa mất cha. Từng trải qua mất mát, Francine đến với Catherine, cùng bạn vượt qua nỗi đau. Câu chuyện xoay quanh chủ đề cái chết, nhưng đan xen là những nụ cười tinh tế. Trong vở kịch có những khoảnh khắc lắng đọng, khi khán giả được mời suy ngẫm về những người đã khuất khi đọc những lá thư của khách qua đường gởi người thân qua đời. Nữ diễn viên Nathalie Lovighi kể : « Có một khoảnh khắc tôi hỏi khán giả : ‘‘Vậy, bạn nhận được lá thư nào?'', vì trên những chiếc ghế (trong rạp hát) có đặt sẵn các lá thư. ‘‘Ồ, một lá thư gửi mẹ''. ‘‘Bạn có thể đọc giúp tôi được không?''.  Thế là họ đọc những lá thư ấy — ‘‘Thư gửi Jeannot'', ‘‘Thư gửi bà Lulu''…. Thực ra, đây là những lá thư do những người qua đường ngẫu nhiên viết cho một người thân đã khuất, và để lại chỗ tôi. Đó là những lá thư có thật. Khoảnh khắc đó luôn rất xúc động, vì nó khiến mọi người suy ngẫm về cái chết và về những người không còn ở bên ta nữa. Tôi hỏi họ: ‘‘Tại sao chúng ta cứ phải đợi đến khi người thân ta qua đời mới nói lời yêu thương?'', ai cũng gật gù: ‘‘Đúng vậy, quả đúng là như thế''. Việc này thật hay, nó khơi gợi suy nghĩ. Đó là một khoảnh khắc tinh tế trong chương trình. Phần này rất ngắn thôi, chỉ kéo dài vài phút. Sau đó, chúng tôi trở lại ngay với câu chuyện của Francine và cô bạn Catherine, và tiếng cười lại rộn rã cho đến tận phút cuối ». Vở « Meurt de Rire » đến với Avignon, của đôi bạn Myriam Donasis và Nathalie Lovighi, được tòa thị chính thành phố cảng Le Havre, miền tây bắc nước Pháp, hỗ trợ. « Nos Assemblées » : Bánh pizza và trải nghiệm xây dựng dân chủ Tại Festival Off Avignon, không gì ngăn cách nghệ thuật và đời thường. Vở « Nos Assemblées » (Các Hội đồng của chúng ta), do Élise Chatauret đạo diễn, là một trong những tác phẩm nối kết mật thiết nghệ thuật với cuộc sống. Nos Assemblées là một trong 6 vở diễn, trong số hơn 200 vở dự thi, được vùng Ile-de-France tuyển chọn để đại diện cho vùng tham gia Liên hoan Avignon. Trả lời nhà báo Muriel Maalouf, chuyên về mảng văn hóa của đài RFI, đạo diễn vở Nos Assemblées chia sẻ : « Mọi chuyện bắt đầu từ lời mời của Nhà hát Théâtre de la Poudrerie ở Sevran, đề nghị chúng tôi dàn dựng một vở có thể trình diễn ngay tại nhà của người dân — đặc biệt là dành cho những khán giả hiếm khi đến nhà hát. Xuất phát từ ý tưởng đó, chúng tôi nhận ra rằng chủ đề mình mong muốn mang đến với mọi người — nhất là những ai không xem kịch hay không lui tới các thiết chế văn hóa — chính là chính trị. Cụ thể hơn, chúng tôi muốn khơi dậy trở lại mối quan tâm đối với chính trị, chúng tôi nhận thấy rằng công chúng đã mất niềm tin và không còn muốn tham gia vào lĩnh vực này nữa, vì họ cảm thấy nó chẳng liên quan gì đến bản thân. » Để đưa được sân khấu đến với mọi nhà, đáp ứng được nhu cầu của đông đảo, nhà đạo diễn tìm đến học hỏi từ chính người dân. Kinh nghiệm dân chủ tự quản của một nhóm công dân mang tên « L'Oseille Sauvage » (Cây Chút chít), ở một vùng thôn hẻo lánh, thu nhập rất bấp bênh, đã mang lại nhiều cảm hứng cho người sáng tác.   « … Nhóm của chúng ta có đồng ý làm một chiếc bánh pizza có phần ‘‘đế bánh'' không? Có ai phản đối không? Không ! (tiếng cười rộ lên) Đề xuất được chấp thuận ! Có người đề xuất dùng sốt cà chua. Có ai phản đối việc dùng sốt cà chua cho chiếc bánh pizza của chúng ta không? Không ! Đề xuất được chấp thuận… ». Trên đây là một đoạn hội thoại trong vở « Nos Assemblées », trình diễn tại Théâtre du Train Bleu. Nos Assemblées là một vở diễn khơi dậy khát vọng thực hành dân chủ, mà khán giả nhập cuộc cùng các diễn viên. Đạo diễn Élise Chatauret chia sẻ : "Chúng tôi bỏ phiếu chọn phần đế bánh, nước sốt và các loại nhân. Đôi khi xảy ra bế tắc: người thì muốn có thịt, người lại không. Nhưng cũng giống như trong một nền dân chủ thực thụ, bạn phải biết lắng nghe, thương lượng, để tìm ra giải pháp."  Hành động « nổi loạn » của André Benedetto : Thời khắc khai sinh Festival Off Nhiều người tin rằng Festival In là Liên hoan chính thức và Liên hoan Off là không chính thức - hay các hoạt động bổ trợ, bên lề của Liên hoan chính thức. Trên thực tế, Festival Off Avignon là một liên hoan sân khấu độc lập, có tổ chức riêng, có lịch sử riêng. Tại Avignon vào dịp Festival Off tròn 60 tuổi, nhiều người ắt hẳn rất nhớ về hành động « nổi loạn » năm nào của diễn viên, nhà soạn kịch André Benedetto, thường được coi là thời khắc khai sinh Festival độc lập Avignon. Vở kịch « Statues » (Những bức tượng) của ông, từng bị nguyền rủa, vì diễn ra ngoài khuôn khổ Festival chính thức năm 1966. 1966 cũng là năm mà André Benedetto tung ra bản Tuyên ngôn, lên án nền sân khấu thời bấy giờ như « một thứ không khí độc hại, phương tiện chọc cười, làm tê liệt và ngạt thở... Chỉ đóng vai trò như một món đồ uống giúp ngon miệng, một liều thuốc tẩy, thuốc an thần... Ru ngủ lương tri... Bứt nốt những sợi dây tinh thần cách mạng cuối cùng trong trái tim người công dân, mà bằng cách nào đó vẫn còn sót lại sau sự bào mòn tư duy của hệ thống giáo dục.... » ( « Avignon, 1966 : avec la danse, une double déflagration dans la Cité », Le Monde) ». Tuyên ngôn của người mở đường cho Festival Off được ghi nhận đã « gây chấn động mạnh », phá vỡ nhiều húy kị, mở đường cho các đột phá nghệ thuật. Tinh thần Avignon thao thức cùng xã hội  Liên hoan Off và Liên hoan In từ chỗ là đối thủ đã ngày càng hướng đến hợp tác. Đạo diễn, diễn viên Olivier Py, giám đốc Liên hoan Avignon In, từ 2014 đến 2022, từng khởi nghiệp tại thành phố của các Giáo hoàng trong khuôn khổ Festival Off. Olivier Py đã đóng vai trò lớn để « Off » và « In » xích lại gần nhau. Năm 2023, Festival In và Hiệp hội Avignon Festival & Compagnies (AF&C), cơ sở phụ trách tổ chức Festival Off, thiết lập quan hệ đối tác chính thức, thừa nhận « hai Festival, nhưng cùng một công chúng ». Hai Festival khai mạc và kết thúc cùng ngày.  Festival Avignon Off không chỉ là một hội chợ sân khấu sôi động, mà còn là nơi mà nghệ sĩ và khán giả có nhiều cơ hội giao lưu, lắng tâm, trò chuyện. Nơi nghệ thuật chữa lành, kết nối lòng người và khơi gợi suy tư. Nơi khán giả khóc khi đọc thư của một người xa lạ gửi đến người thân đã mất (« Meurt de Rire »). Nơi một nhà nữ quyền bị quên lãng được hồi sinh (« Olympe »). Nơi chiếc bánh pizza trở thành biểu tượng cho một nền dân chủ cần được tái tạo (« Nos Assemblées »). Nơi cuộc sống đương đại ùa vào sân khấu. Nơi ươm mầm cho những niềm tin vào một tương lai.

TẠP CHÍ VĂN HÓA
Sức quyến rũ của Liên hoan Avignon Off vừa tròn 60 tuổi

TẠP CHÍ VĂN HÓA

Play Episode Listen Later Jul 24, 2026 9:43


Dưới ánh mặt trời chói chang miền nam nước Pháp, đang diễn ra liên hoan nghệ thuật biểu diễn quốc tế Avignon ( 04-25/07/2026 ). Bên cạnh chương trình Festival In, với khoảng 50 vở diễn, là Festival Off, với hơn 1.700 buổi diễn năm nay. Vẻ đẹp và sự phong phú của tại Festival Off Avignon quả là một thách thức lớn với giới truyền thông. Điều gì đã làm nên sức quyến rũ đặc biệt của Liên hoan Avignon Off, vừa tròn 60 tuổi, thường được coi là một trong những Festival sân khấu độc lập lớn nhất thế giới ? *** Julie : Khi Avignon làm thay đổi một cuộc đời Chúng tôi may mắn được làm quen với Julie, người đã 7, 8 năm liên tục có mặt tại Liên hoan Avignon. Những năm đầu tiên, Julie đến Avignon với tư cách là khán giả và hoàn toàn chỉ đến để coi các vở diễn của Festival Off. Avignon đã quyến rũ cô đến nỗi mà cách nay hai năm Julie quyết định từ bỏ một công việc lương cao để dấn thân vì nghệ thuật. Cô tâm sự : « Với tư cách là một khán giả, tôi đã xem rất nhiều vở kịch trong đời và thấy thật tuyệt vời khi chứng kiến sự đa dạng, tài năng và các sáng tạo được trình diễn dồn dập trong một tháng tại Liên hoan Avignon. Tôi muốn tham gia vào sự sôi động này, hợp tác với các nghệ sĩ, quảng bá tác phẩm của họ. Vì trước đây tôi từng là kỹ sư kinh doanh (ingénieur d'affaires), tôi thấy rằng khả năng tốt nhất của mình là giao tiếp và đàm phán. Vì vậy, với sở trường của mình, tôi quyết định chuyển hướng để hỗ trợ các đoàn kịch. » ACME Production, nơi Julie làm việc, là công ty chuyên hỗ trợ phát triển và quảng bá các sáng tác sân khấu, được sáng lập bởi diễn viên, tác giả, đạo diễn kịch tài ba Alexis Michalik, một người trưởng thành từ chính Liên hoan Off Avignon. Alexis Michalik – nhiều lần đoạt giải Molière - nổi tiếng với vở Edmond, thu hút hơn một triệu khán giả với khoảng 2.000 lượt trình diễn. Năm nay, công ty ACME Production hỗ trợ quảng bá 9 tác phẩm sân khấu tại Liên hoan Off Avignon, trong đó có vở Où vont les larmes quand elles sèchent ? (tạm dịch là Nước mắt ở đâu khi người ta không thể khóc ?), chuyển thể từ cuốn tiểu thuyết best-seller cùng tên của nhà văn Pháp Baptiste Beaulieu, cũng là một bác sĩ, nơi trang viết và cuộc đời đập cùng một nhịp. Olympe: Nhà nữ quyền tiên phong và thời kỳ đen tối trong Cách mạng Où vont les larmes quand elles sèchent ? của nhà văn - bác sĩ Baptiste Beaulieu gây nhiều xúc động với Julie, nhưng tác phẩm gây chấn động mạnh nhất với cô tại Festival năm nay có lẽ là vở Olympe : « Tôi đã xem một vở kịch tên là Olympe, kể về Olympe de Gouges, một phụ nữ tuyệt vời trong thời kỳ Cách mạng Pháp. Bà đã đấu tranh khi bản Tuyên ngôn Nhân quyền và Dân quyền chỉ đề cập đến nam giới, loại bỏ quyền của phụ nữ. Đó là thời kỳ mà Quốc Hội cấm phụ nữ tụ tập, tham gia các cuộc họp chính trị. Thật vô cùng phi lý khi bà không bao giờ được nhắc đến trong sách giáo khoa (*). Tôi rất xúc động khi khám phá nhân vật này qua tác phẩm của Raphaël Arditti, vở diễn kết hợp rất sáng tạo giữa kịch bản và âm nhạc. Tác phẩm gây xúc động rất mạnh vì đó cũng là một con người có thực ». (*) Cho đến cách nay hơn mười năm, « Các sách giáo khoa đề cập đến vấn đề quyền bầu cử của phụ nữ thường chỉ dành một phần phụ lục để trình bày tiểu sử của Jeanne Deroin hoặc Olympe de Gouges (...). Điều này góp phần đẩy họ ra bên lề. » (Bài về Vị trí của phụ nữ trong sách giáo khoa, theo Đài Quan sát về tình trạng bất bình đẳng – Observatoire des inégalités - 2013). Cơ hội lớn được trao đổi, được lắng nghe Được trao đổi dễ dàng các cảm nhận về tác phẩm sân khấu với khán giả, với diễn viên, đạo diễn, là điều « đọng lại sâu đậm nhất » với Julie trong những dịp Liên hoan Off:   « Có thể tôi cực kỳ yêu thích một tác phẩm nào đó trong khi người khác lại có cảm nhận trái chiều, hoặc chưa thực sự được thuyết phục. Ngược lại, có những tác phẩm tuy không khiến tôi xúc động nhiều, nhưng lại lay động sâu sắc tâm hồn người khác. Nhưng thực sự là, chính những trao đổi ấy - sự gặp gỡ được tạo ra từ đó, về những điểm khác biệt hay về những gì đồng cảm - mới là điều đọng lại sâu đậm nhất trong tôi, bởi suy cho cùng, liên hoan là sự kết hợp đa dạng của vô vàn sáng tạo và tác phẩm khác nhau, từ những tác phẩm mang tính chính trị, hài hước, đến những vở nhạc kịch. (…) Sau buổi diễn, bạn có thể đợi để trò chuyện với đạo diễn hoặc diễn viên. Nghệ sĩ giải thích quan điểm của mình, thể hiện điều họ muốn, trao đổi về quá trình sáng tạo, động lực của họ và cách họ thực hiện tác phẩm. Tôi rất thích điều này ở Festival Off.  »   Tang tóc, sự trào lộng và những dòng thư gởi người thân đã khuất Festival Avignon không chỉ là một cơ hội lớn cho những trao đổi với khán giả, với giới nghệ sĩ, mà còn là nơi thể nghiệm những hình thức sáng tạo mới khi đời thường, đời thực ùa vào sân khấu. Tại quảng trường Saint Didier, trước cửa quán cà phê xưa nhất thành phố Le Grand Cafe Baretta, dưới bóng cây Judée rợp mát trong ngày hè oi ả, chúng tôi may mắn gặp được Nathalie Lovighi, diễn viên trong « Meurt de Rire » (Cười đến chết), vở diễn có một vai duy nhất. « Meurt de Rire » là câu chuyện về Francine, một người phụ nữ bình thường có tấm lòng nhân hậu. Francine nhận được cuộc gọi từ Catherine, người bạn vừa mất cha. Từng trải qua mất mát, Francine đến với Catherine, cùng bạn vượt qua nỗi đau. Câu chuyện xoay quanh chủ đề cái chết, nhưng đan xen là những nụ cười tinh tế. Trong vở kịch có những khoảnh khắc lắng đọng, khi khán giả được mời suy ngẫm về những người đã khuất khi đọc những lá thư của khách qua đường gởi người thân qua đời. Nữ diễn viên Nathalie Lovighi kể : « Có một khoảnh khắc tôi hỏi khán giả : ‘‘Vậy, bạn nhận được lá thư nào?'', vì trên những chiếc ghế (trong rạp hát) có đặt sẵn các lá thư. ‘‘Ồ, một lá thư gửi mẹ''. ‘‘Bạn có thể đọc giúp tôi được không?''.  Thế là họ đọc những lá thư ấy — ‘‘Thư gửi Jeannot'', ‘‘Thư gửi bà Lulu''…. Thực ra, đây là những lá thư do những người qua đường ngẫu nhiên viết cho một người thân đã khuất, và để lại chỗ tôi. Đó là những lá thư có thật. Khoảnh khắc đó luôn rất xúc động, vì nó khiến mọi người suy ngẫm về cái chết và về những người không còn ở bên ta nữa. Tôi hỏi họ: ‘‘Tại sao chúng ta cứ phải đợi đến khi người thân ta qua đời mới nói lời yêu thương?'', ai cũng gật gù: ‘‘Đúng vậy, quả đúng là như thế''. Việc này thật hay, nó khơi gợi suy nghĩ. Đó là một khoảnh khắc tinh tế trong chương trình. Phần này rất ngắn thôi, chỉ kéo dài vài phút. Sau đó, chúng tôi trở lại ngay với câu chuyện của Francine và cô bạn Catherine, và tiếng cười lại rộn rã cho đến tận phút cuối ». Vở « Meurt de Rire » đến với Avignon, của đôi bạn Myriam Donasis và Nathalie Lovighi, được tòa thị chính thành phố cảng Le Havre, miền tây bắc nước Pháp, hỗ trợ. « Nos Assemblées » : Bánh pizza và trải nghiệm xây dựng dân chủ Tại Festival Off Avignon, không gì ngăn cách nghệ thuật và đời thường. Vở « Nos Assemblées » (Các Hội đồng của chúng ta), do Élise Chatauret đạo diễn, là một trong những tác phẩm nối kết mật thiết nghệ thuật với cuộc sống. Nos Assemblées là một trong 6 vở diễn, trong số hơn 200 vở dự thi, được vùng Ile-de-France tuyển chọn để đại diện cho vùng tham gia Liên hoan Avignon. Trả lời nhà báo Muriel Maalouf, chuyên về mảng văn hóa của đài RFI, đạo diễn vở Nos Assemblées chia sẻ : « Mọi chuyện bắt đầu từ lời mời của Nhà hát Théâtre de la Poudrerie ở Sevran, đề nghị chúng tôi dàn dựng một vở có thể trình diễn ngay tại nhà của người dân — đặc biệt là dành cho những khán giả hiếm khi đến nhà hát. Xuất phát từ ý tưởng đó, chúng tôi nhận ra rằng chủ đề mình mong muốn mang đến với mọi người — nhất là những ai không xem kịch hay không lui tới các thiết chế văn hóa — chính là chính trị. Cụ thể hơn, chúng tôi muốn khơi dậy trở lại mối quan tâm đối với chính trị, chúng tôi nhận thấy rằng công chúng đã mất niềm tin và không còn muốn tham gia vào lĩnh vực này nữa, vì họ cảm thấy nó chẳng liên quan gì đến bản thân. » Để đưa được sân khấu đến với mọi nhà, đáp ứng được nhu cầu của đông đảo, nhà đạo diễn tìm đến học hỏi từ chính người dân. Kinh nghiệm dân chủ tự quản của một nhóm công dân mang tên « L'Oseille Sauvage » (Cây Chút chít), ở một vùng thôn hẻo lánh, thu nhập rất bấp bênh, đã mang lại nhiều cảm hứng cho người sáng tác.   « … Nhóm của chúng ta có đồng ý làm một chiếc bánh pizza có phần ‘‘đế bánh'' không? Có ai phản đối không? Không ! (tiếng cười rộ lên) Đề xuất được chấp thuận ! Có người đề xuất dùng sốt cà chua. Có ai phản đối việc dùng sốt cà chua cho chiếc bánh pizza của chúng ta không? Không ! Đề xuất được chấp thuận… ». Trên đây là một đoạn hội thoại trong vở « Nos Assemblées », trình diễn tại Théâtre du Train Bleu. Nos Assemblées là một vở diễn khơi dậy khát vọng thực hành dân chủ, mà khán giả nhập cuộc cùng các diễn viên. Đạo diễn Élise Chatauret chia sẻ : "Chúng tôi bỏ phiếu chọn phần đế bánh, nước sốt và các loại nhân. Đôi khi xảy ra bế tắc: người thì muốn có thịt, người lại không. Nhưng cũng giống như trong một nền dân chủ thực thụ, bạn phải biết lắng nghe, thương lượng, để tìm ra giải pháp."  Hành động « nổi loạn » của André Benedetto : Thời khắc khai sinh Festival Off Nhiều người tin rằng Festival In là Liên hoan chính thức và Liên hoan Off là không chính thức - hay các hoạt động bổ trợ, bên lề của Liên hoan chính thức. Trên thực tế, Festival Off Avignon là một liên hoan sân khấu độc lập, có tổ chức riêng, có lịch sử riêng. Tại Avignon vào dịp Festival Off tròn 60 tuổi, nhiều người ắt hẳn rất nhớ về hành động « nổi loạn » năm nào của diễn viên, nhà soạn kịch André Benedetto, thường được coi là thời khắc khai sinh Festival độc lập Avignon. Vở kịch « Statues » (Những bức tượng) của ông, từng bị nguyền rủa, vì diễn ra ngoài khuôn khổ Festival chính thức năm 1966. 1966 cũng là năm mà André Benedetto tung ra bản Tuyên ngôn, lên án nền sân khấu thời bấy giờ như « một thứ không khí độc hại, phương tiện chọc cười, làm tê liệt và ngạt thở... Chỉ đóng vai trò như một món đồ uống giúp ngon miệng, một liều thuốc tẩy, thuốc an thần... Ru ngủ lương tri... Bứt nốt những sợi dây tinh thần cách mạng cuối cùng trong trái tim người công dân, mà bằng cách nào đó vẫn còn sót lại sau sự bào mòn tư duy của hệ thống giáo dục.... » ( « Avignon, 1966 : avec la danse, une double déflagration dans la Cité », Le Monde) ». Tuyên ngôn của người mở đường cho Festival Off được ghi nhận đã « gây chấn động mạnh », phá vỡ nhiều húy kị, mở đường cho các đột phá nghệ thuật. Tinh thần Avignon thao thức cùng xã hội  Liên hoan Off và Liên hoan In từ chỗ là đối thủ đã ngày càng hướng đến hợp tác. Đạo diễn, diễn viên Olivier Py, giám đốc Liên hoan Avignon In, từ 2014 đến 2022, từng khởi nghiệp tại thành phố của các Giáo hoàng trong khuôn khổ Festival Off. Olivier Py đã đóng vai trò lớn để « Off » và « In » xích lại gần nhau. Năm 2023, Festival In và Hiệp hội Avignon Festival & Compagnies (AF&C), cơ sở phụ trách tổ chức Festival Off, thiết lập quan hệ đối tác chính thức, thừa nhận « hai Festival, nhưng cùng một công chúng ». Hai Festival khai mạc và kết thúc cùng ngày.  Festival Avignon Off không chỉ là một hội chợ sân khấu sôi động, mà còn là nơi mà nghệ sĩ và khán giả có nhiều cơ hội giao lưu, lắng tâm, trò chuyện. Nơi nghệ thuật chữa lành, kết nối lòng người và khơi gợi suy tư. Nơi khán giả khóc khi đọc thư của một người xa lạ gửi đến người thân đã mất (« Meurt de Rire »). Nơi một nhà nữ quyền bị quên lãng được hồi sinh (« Olympe »). Nơi chiếc bánh pizza trở thành biểu tượng cho một nền dân chủ cần được tái tạo (« Nos Assemblées »). Nơi cuộc sống đương đại ùa vào sân khấu. Nơi ươm mầm cho những niềm tin vào một tương lai.

Les matins
Pour ses 60 ans, le festival OFF d'Avignon s'assume plus politique que jamais

Les matins

Play Episode Listen Later Jul 17, 2026 4:47


durée : 00:04:47 - Les Matins de France Culture - par : Marie Sorbier - En 2026, le festival Off d'Avignon, rendez-vous majeur du spectacle vivant, célèbre ses 60 ans du 4 au 25 juillet 2026 avec plus de 1700 spectacles présentés. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France

Artes
“A Mulher Desarvorada” quebra silêncios sobre maternidade e condição feminina em Avignon

Artes

Play Episode Listen Later Jul 15, 2026 19:10


“A Mulher Desarvorada” é um monólogo inspirado no livro “A Mulher Desiludida”, de Simone de Beauvoir, e está em cena no festival Off Avignon até 25 de Julho, com o título francês “La Femme Déracinée”. Em palco, Tati Pasquali, a actriz do espectáculo que também assina a dramaturgia, fala sobre a violência do parto e do pós-parto, a sobrecarga mental e física da maternidade, a persistente desigualdade homem-mulher, a devoção feminina transgeracional à família e o abandono, entre muitas outras coisas. “Quando é a mulher que cuida de tudo, quem é que cuida dela quando tudo desaba?”, questiona Tati Pasquali na entrevista que deu à RFI, em Avignon. “A Mulher Desarvorada” é a história de uma mulher que abdicou de si própria para se dedicar à família. Conta a violência do parto, a depressão pós-parto, a transformação do corpo feminino, o desdém do olhar masculino sobre esse mesmo corpo, a sobrecarga da maternidade, a solidão, a traição e o abandono. “É a história dessa mulher que abriu mão da sua profissão e tornou a família e o lar na sua profissão, no seu único lugar no mundo, e o que acontece com ela quando isso desaparece. É muito focado na importância da independência financeira feminina como forma de liberdade e é um dos temas que a Simone [de Beauvoir] batia muito o martelo em cima. É sobre esse papel que a mulher ainda ocupa em 2026, de ter a maior parte dos cuidados maternos, os cuidados com a família, cuidado com a casa. Quando é a mulher que cuida de tudo, quem é que cuida dela quando tudo desaba, quando tudo se vai embora? Essa mulher vê-se obrigada a cuidar de si sozinha. Tem uma frase no espectáculo que é: ‘Quando se viveu durante tanto tempo em função dos outros, é um pouco difícil se converter a viver para si'. Eu acho que fala sobre muitas coisas, sobre maternidade, sobre sobrecarga materna, sobrecarga mental, sobrecarga física, mas também fala um pouco dessa falta de olhar para si mesma que as mulheres têm quando ocupam demais esse lugar do cuidado com o outro e com a casa”, conta Tati Pasquali. A ideia de escrever este texto nasceu durante a pandemia de Covid-19, com o confinamento, quando ficou “durante dois anos presa em casa com um bebé”, cruzando depressão pós-parto com a depressão da pandemia. Perante a sensação de se sentir intelectualmente e criativamente “desperdiçada”, a actriz brasileira foi à procura de um tema para criar algo e reencontrou-se com “A Mulher Desiludida”, da filósofa francesa Simone de Beauvoir, reconhecendo-se “num lugar de cuidado com a família, com a casa”, de questionamento por ter deixado de lado a sua independência financeira e a sua profissão. “Peguei só em inspirações do livro e transformei em uma coisa muito mais pessoal. Eu acho que o espectáculo ganhou muito e desarvorada é uma palavra que ela fala no texto. Ela fala: ‘Eu estava tão desarvorada que eu precisava fazer alguma coisa.' Desarvorada é essa mulher que perde as folhas, é uma árvore que perde a vida. E também tem a ligação com a árvore genealógica que eu faço com a minha mãe, com a minha avó, com a avó paterna, avó materna, tem essa coisa de árvore das mulheres, dessa árvore genealógica e desse lugar de quando você perde as folhas, quando você perde a força, o que te alimenta?”, descreve a actriz e autora de “A Mulher Desarvorada”. “A Mulher Desarvorada” tem encenação de Claúdia Semedo e está no no Festival Off, em Avignon, no Théâtre de La Porte Saint Michel, até 25 de Julho. Participar no festival “é um super risco financeiro”, admite Tati Pasquali que considera que este “não é um festival democrático” porque “não é qualquer companhia, não é qualquer artista que consegue vir” devido aos elevados custos que implica, desde logo “a hospedagem que fica caríssima e o aluguer do teatro também caríssimo”. A peça só consegue estar em Avignon graças a apoios e a um crowdfunding e, ainda assim, “é preciso captar mais dinheiro e a gente está vendendo paninhos, livrinhos e é importante vender ingressos para tentar captar”. Apesar do risco financeiro, “a experiência é incrível”, com “pessoas de todos os lugares do mundo” e “é um currículo incrível para o espectáculo”. Oiça a entrevista neste programa.

Artes
Homenagear Frida Kahlo e revisitar Racine no Festival Off Avignon

Artes

Play Episode Listen Later Jul 14, 2026 11:23


Neste programa vamos conhecer Ana Lorvo que sobe ao palco em duas peças no Festival Off Avignon: “Libre de Cojear” e “Andromak”. A primeira é inspirada na vida de Frida Kahlo, foi co-escrita por Ana Lorvo e Alice Schwab, e é um solo interpretado pela nossa entrevistada. A segunda é “Andromak”, uma releitura contemporânea do clássico de Racine, numa encenação de Cyril Cotinaut. Ana Lorvo tem uma fascinação por Frida Kahlo desde criança, quando foi visitar a Casa Azul da pintora, na Cidade do México, e de lá não queria sair, como gosta de contar o seu pai. Desde então, a admiração pela artista não parou de crescer até chegar à criação desta peça “Libre de Cojear” que está no Festival Off Avignon. O texto foi escrito a quatro mãos, em espanhol e em francês, com a encenadora Alice Schwab. Em palco, Frida é interpretada por Ana Lorvo, num solo habitado pelos fantasmas do aparatoso acidente de autocarro que fez do seu corpo martirizado a origem e o centro da sua pintura, assim como a fonte da sua fúria de viver. “É uma peça sobre Frida Kahlo, sobre a sua vida, mas não é uma autobiografia. O objectivo era realmente incarnar a personagem e é em espanhol. A gente quis falar da vida dela antes de ser uma artista, quando era uma jovem que andava na escola de medicina, que tinha um outro namorado, que era o Alejandro e não o Diego [Rivera]. E depois mostrar o acidente, mostrar como essa mulher quebrada continua a querer viver, a querer combater e viver a sua vida com muito amor. Antes do acidente, ela fazia estudos de medicina e sem o acidente talvez Frida Kahlo não tivesse sido uma artista, mas uma grande médica. Para nós, era muito importante falar disso e mostrar que um evento na vida de uma pessoa pode mudar toda a história. Ela utilizou essa tragédia para ser a mulher mais incrível do mundo”, conta Ana Lorvo. Em palco, há cadeiras em cima das quais estão pernas de pano que representam diferentes personagens com quem ela dialoga: o pai, o namorado, a filha que ela nunca pôde ter, uma bailarina que personifica a morte.  “A gente, quando criou as marionetas, o objectivo era só ter os pés e não todo o corpo para mostrar a diferença quando Frida não conseguia mais caminhar, mostrar que ela só tinha os seus pés para caminhar. Ela joga com marionetas em todo esse cenário e essas marionetas representam pessoas importantes de sua vida”, acrescenta Ana Lorvo. A peça “Libre de Cojear” é apresentada na sala Le Studio da Scierie até 25 de Julho. A outra peça em que Ana Lorvo sobe ao palco é “Andromak”, que está no Théâtre des Carmes André Benedetto até 25 de Julho. O espectáculo, encenado por Cyril Cotinaut da companhia Kourtrajmé, parte da tragédia escrita por Jean Racine em 1667 para olhar para os dias de hoje. “O trabalho do Cyril é muito interessante porque ele começa a trabalhar um drama que é um clássico de Racine que muita gente já leu ou já viu no teatro, mas ele quer realmente trazer as personagens a cada pessoa, por exemplo, eu interpreto Cléone e como Cléone tem algo de mim. A gente começou por escrever monólogos para passar da língua de Racine à língua da Ana [Lorvo], que pode falar sobre a sua vida, sobre as suas próprias tragédias. Para mim, foi muito interessante o trabalho, porque Racine parece uma língua às vezes difícil, que as pessoas não entendem, mas o objectivo é mostrar que Andrómaca, que é uma peça muito velha, é muito actual hoje, que as personagens, as guerras, os combates, são combates de hoje em dia”, acrescenta a actriz. Ana Lorvo já conhecia o Festival de Avignon, o In e o Off, enquanto espectadora e agora está a viver o seu primeiro Off enquanto actriz, no evento que conta com mais de 1700 espectáculos e milhares de artistas. “Estou muito feliz. São duas peças que eu defendo e que eu gosto muito de poder interpretar. Estou muito feliz, é um ritmo muito intenso porque actuo às 15h, depois às 22h, mas eu estou feliz porque eu amo fazer teatro e estou realizando um dos meus sonhos”, conclui.

Artes
Espectáculo Kairós quer “agarrar a oportunidade” do Festival Off Avignon

Artes

Play Episode Listen Later Jul 10, 2026 10:34


O espectáculo de dança contemporânea “Kairós”, de Maria Pinho e Charline Nolin, é uma tentativa de “agarrar uma oportunidade que muda a vida” das personagens, contam as autoras. Em grego, a isso chama-se "Kaïros" e é o que este duo coreográfico procura em palco, partindo de um sofá que evoca o quotidiano e os instantes familiares em que o tempo parece suspenso, mas é cheio de vida. Entre dança contemporânea, hip-hop e acrobacia, as duas intérpretes desenham o movimento no espaço, com humor e muita cumplicidade, como dois corpos que se contagiam numa correia de transmissão de poesia e afectos. A peça Kairós está no Festival Off Avignon até 24 de Julho e fomos vê-la e conhecer as intérpretes no Théâtre Golovine, em Avignon. RFI: Do que fala a vossa peça “Kairós”? Maria Pinho, Artista: “O Kairós fala precisamente de um conceito grego que fala do momento oportuno, em que se cria uma atmosfera oportuna, para agarrar uma oportunidade que muda a vida dos dois personagens, com acrobacia, com a dança, com o teatro e com todo o ambiente de uma sala-de-estar.” Como nasceu a ideia de fazerem este espectáculo? Charline Nolin, Artista: “Começámos a trabalhar juntas porque tínhamos coisas em comum, coisas artísticas e queríamos fazer coisas juntas. E depois encontrámos esta palavra e o projecto nasceu desta palavra, Kairós.” Como é que se transcreve para a dança, para o movimento, para a acrobacia, este conceito tão filosófico e poético de Kairós? Maria Pinho: “Começámos através dos jogos e de instruções em que era: ‘Ok, vamos, vamos pôr uma regra no jogo que é desta vez vamos criar toda uma sequência em que não nos podemos tocar'. A segunda era: ‘Só nos podemos tocar em ângulos diferentes, ângulo recto, ângulo raso, diferente, como se fosse um Tetris. Então, foi um bocado daí que nasceu, a partir de jogos e de regras que nos fomos dando. Daí apareceram várias imagens que gostámos imenso e decidimos guardá-las.” A imagem do cubo mágico ou cubo Rubik também entrou nesse jogo de imaginação e criação? Charline Nolin: “Sim, sim porque gostamos muito dessa imagem, desse jogo e transpor para a dança é uma coisa fixe porque com os corpos também se pode encaixar.” Maria Pinho: “Cada vez que há um movimento no cubo mágico, há sempre outras mil possibilidades que acontecem. Então, foi um bocadinho que nos inspirou: 'Vamos experimentar. Tu propões isto. Eu proponho isto'. E é sempre um jogo de propostas até aparecerem várias imagens e opções.” Em termos de dramaturgia, o sofá e o candeeiro desempenham o papel de uma personagem? Maria Pinho: "O sofá e o candeeiro aparecem porque realmente começámos no nosso sofá, na nossa casa e também somos muito caseiras e pensámos: como é que vamos transportar um sofá para onde quer que seja? Até que surgiu a ideia de encontrar um sofá insuflável e uma lâmpada que se pode dobrar e ser teletransportada. O mais fácil possível.” Há dança, circo, acrobacia. Querem-nos falar de todas essas influências que vos ajudaram a escrever a peça? Charline Nolin: “Sim, porque fizemos a escola de circo, com a especialidade de acrobacia, mas temos esta coisa em comum que a dança faz parte integrante da nossa prática. Para a Maria foi o hip-hop, o break e o krump que apareceu na sua prática artística. Para mim foi a dança contemporânea e a contorcionismo. E então queríamos fazer um combo de todas estas partes artísticas.” E a música? Como foi a escolha? Maria Pinho: “Houve muitas das coreografias que foram criadas através da música. Por exemplo, a última coreografia em que nós chamamos o monstro - porque tem vários braços - tem um ritmo muito específico, em que nós decidimos adaptar-nos à música através do corpo. E depois foi ao contrário. Na primeira coreografia, primeiro queríamos a coreografia e depois é que fomos buscando músicas com ritmo ou assim um bocado longas também. Foi mais uma escolha musical da Charline porque ela tem um gosto muito aprimorado.” O jogo que vocês levam para palco parece que assenta na cumplicidade, na complementaridade, na brincadeira, no jogo, no riso. Esta peça é uma história de amor? Maria Pinho: “Sim, pode ser. Pode ser uma amizade entre duas pessoas. Pode ser uma relação amorosa, pode ser uma irmandade.” Charline Nolin: “O que gostamos é que o público pode ver o que quiseres. Então, nós fazemos o espectáculo e o público sai do espectáculo com a sua interpretação." E vocês, qual é que é o vosso momento Kairós? Esta participação no Festival de Avignon é esse momento? Charline Nolin: “Eu acho que podemos ter também vários Kairós na vida e o início deste espectáculo foi obviamente um.” Maria Pinho: “Sim, sim. Para mim, o momento Kairós foi ter proposto à Charline: ‘Olha, tenho uma ideia. Queres fazer esta criação? Bora fazer uma criação juntas.' E para mim foi esse momento Kairós de ter a coragem de lhe propor e que ela tenha dito: ‘Ok, também não sei o que vai dar, bora com isso, e surge este momento.” Este é o primeiro espectáculo da companhia. Querem falar-nos um pouco da companhia e deste risco e aventura de trazer uma peça a Avignon? Charline Nolin: “Sim, a companhia é muito jovem porque começámos a trabalhar juntas em 2024 e agora Avignon. Era um risco, mas eu acho que temos uma equipa muito, muito sólida e ajuda muito para atravessar esta aventura de Avignon.” Maria Pinho: “Nós tivemos a oportunidade de nos candidatar a uma ‘open call' que foi a Santa Maria da Feira e Centro Cultural de Paredes de Coura que a produziram para a noite do Circo de 2024. Tínhamos a mentoria do João Paulo Santos, nós mandámos a candidatura, eles gostaram do projecto, aceitaram e, em troca, havia uma co-produção e tínhamos por volta de umas quatro semanas para criar o espectáculo para fazer uma estreia oficial na Noite do Circo de 2024, em Novembro. A partir daí parece que todos foram momentos Kairós que foram surgindo ao longo da criação, ao longo da estreia. Foi um bocado aí também, o facto de termos tido um apoio de Portugal que nos fez: ‘Bora!' Estamos super agradecidas por isso.” E as expectativas? O que é que esperam que Avignon vos traga ou já está a trazer? Charline Nolin: “Uma tournée internacional!” [Risos] Maria Pinho: “Estás a brincar, mas é verdade. Nós gostávamos de poder alcançar muito mais países e muito mais públicos. Não só latinos, como também internacionais. Poder ir à América Latina, potencialmente, porque é um espectáculo muito acessível para toda a gente e temos uma proposta muito fácil de leitura e de acessibilidade, em que propomos às pessoas de ter um momento de introspecção, dizer quando é que foi aquele momento em que eu tive coragem de fazer alguma coisa ou de reviver memórias para voltar a ter essa coragem quando parece tudo um bocado já feito.” Em relação ao vosso percurso, gostava de conhecer e saber se é a vossa primeira vez em Avignon. Charline Nolin: “Como projecto pessoal, como um projecto da Companhia Fika, com a nossa criação, é a primeira vez que fazemos Avignon, mas já fizemos com outras companhias, mas só como intérpretes. Então, é muito diferente porque tem coisas que não imaginava. É que para fazer encher a sala todos os dias e também para fazer vir profissionais, programadores, é muito stress, mas é uma experiência muito fixe. O Kairós é como um bebé, é o nosso bebé, e queremos fazer o Kairós crescer. Sabemos que é uma grande oportunidade para isso e estou contente.” Maria Pinho: “Sim, eu também estou super contente. Já tínhamos feito o festival como intérpretes de outras companhias e foi aí que comecei a dizer: ‘Ah, ok, isto pode ser também interessante, com um projecto pessoal' e este ano decidimos vir para o festival. Sim, foi um risco, desde Dezembro que andávamos a pensar e organizar. Eu vinha um bocado com medo, mas desde o início que tivemos uma equipa que nos acolheu bastante, o Théâtre Golovine, então tornou-se tudo muito mais fácil.”

Artes
Lionel Cecílio volta a colocar o 25 de Abril de 1974 no calendário do Festival Off Avignon

Artes

Play Episode Listen Later Jul 8, 2026 16:48


Pelo terceiro ano consecutivo, o actor Lionel Cecílio volta a colocar o 25 de Abril de 1974 no calendário do Festival Off Avignon, com o espectáculo que ele escreveu e que interpreta, intitulado “La Fleur au Fusil”. Sozinho em palco, Lionel desdobra-se em várias personagens para nos contar a história da Revolução dos Cravos. Fomos conversar com ele depois do espectáculo. Oiça aqui a entrevista. O espectáculo “La Fleur au Fusil” é apresentado no Théâtre des Luciolles, no Festival Off Avignon, até 25 de Julho. É o terceiro ano consecutivo que este solo autoral está em Avignon e foi apresentado mais de 200 vezes pela França fora.  A história conta a luta pela liberdade e a Revolução dos Cravos, a 25 de Abril de 1974, em Portugal, partindo da vida da sua avó Celeste e da busca das suas próprias raízes. Sozinho em palco, Lionel viaja entre passado presente, entre realidade e ficção e desdobra-se, de forma impressionante, em 16 personagens: ele próprio e a avó Celeste, o avô Zé, o tio-avô Chico, torcionários da PIDE, e muitos outros. As personagens que ele incarna, incarnam outras personagens anónimas e históricas: Celeste é a avó, mas também representa a mulher que distribuiu cravos no 25 de Abril, assim como as mulheres que foram torturadas pela PIDE e as mulheres que emigraram para França. O futuro marido dela, Zé, incarna vários capitães do Movimento das Forças Armadas que estiveram na guerra colonial, que fizeram o 25 de Abril nos bastidores, nas ruas, na tomada da Rádio Renascença ... O irmão da avó, Chico, representa um capitão que deserta da guerra colonial, que vive “a viagem a salto” para França e que entra na história da gravação da Grândola Vila Morena no Château de Hérouville. Como no seu espectáculo anterior, “Mémoires dans les voyages d'un fou”, mais uma vez, Lionel Cecílio homenageia a sua dupla cultura franco-portuguesa, com as suas ausências e silêncios. O actor/autor quebra silêncios íntimos e colectivos e reclama simbolicamente a transmissão da memória familiar. Lionel fala, por exemplo, da miséria dos portugueses nos bairros de lata em França nos anos 60 e 70, mas também aborda a deserção e a luta clandestina contra a ditadura, dentro e fora de Portugal, assim como a implacável tortura da PIDE, nomeadamente sobre as mulheres, um tema ainda hoje difícil de abordar para muitas. “Não hei-de morrer sem saber qual a cor da liberdade” é uma das frases mais simbólicas do espectáculo.  Oiça a entrevista sobre a peça neste programa.

Convidado
Maria de Medeiros sopra o desassossego num dos palcos do Festival OFF Avignon

Convidado

Play Episode Listen Later Jul 5, 2026 10:23


A peça “L'Intranquillité” leva para um dos palcos do Festival OFF Avignon uma das obras mais singulares da literatura portuguesa, o “Livro do Desassossego”, de Fernando Pessoa. O espectáculo é um mergulho onírico nas dúvidas e inquietações que habitam a condição humana e um convite para explorar os nossos mundos interiores. Além dos dois actores em palco, há uma voz que nos transporta para o lugar do desassossego de Pessoa: a voz da actriz portuguesa Maria de Medeiros, com quem conversámos sobre a peça. O desassossego é uma forma de olhar o mundo e as palavras de Fernando Pessoa continuam a ecoar com o tempo presente e a inspirar os artistas. É o caso do encenador Jean-Paul Sermadiras que criou a peça “L'Intranquillité”, uma viagem poética ao universo do “Livro do Desassossego”, guiada pelo diálogo entre dois intérpretes em palco e a voz de Maria de Medeiros. Em cena, há pó de estrelas como pano de fundo e espalhado pelo chão, uma caixa, dois dandies bem vestidos, lampiões, champanhe e um grande amor pelas palavras. A peça está no Théâtre Le Petit Chien, no Festival Off Avignon, até 25 de Julho, mas foi em Paris que conversámos com a actriz e realizadora portuguesa porque a sua participação na peça é feita apenas através da sua voz. Uma voz que é o sopro que desperta as personagens que ela descreve como “vagabundos cósmicos que se encontram para dizer os textos do ‘Livro do Desassossego'”. Maria de Medeiros conta-nos que Fernando Pessoa sempre a habitou e que é um autor ao qual ela volta “com muito afecto, com muito amor, com muito júbilo também”. Este ano, ela volta não só a Fernando Pessoa como a Avignon, ainda que não esteja fisicamente presente. Em 1988, na estreia do teatro português no coração do Festival, conhecido como o IN, Maria de Medeiros e Luís Miguel Cintra apresentaram “A Morte do Príncipe”, a partir do texto de Fernando Pessoa, que depois foi adaptado a filme, um dos primeiros que ela realizou. Em 2025, com o encenador Robert Wilson, outro nome histórico de Avignon, ela também interpretou e cantou textos de Pessoa e dos seus heterónimos em “Since I've been me” que estreou no Théâtre de La Ville de Paris e, em Junho último, a peça regressou ao mesmo palco. Agora, é a sua voz gravada que desperta as reflexões dos dois actores em palco em “L'Intranquillité”. Para Maria de Medeiros, o desassossego ecoa - e de que maneira - com o grande tema de Avignon este ano: o questionamento. Para ela, “tudo é desassossego neste momento” e “não há criatividade sem desassossego e sem questionamento”, sobretudo numa época em que vê “expandir um vírus terrível de literalidade, de binarismo, de discursos feitos de mentiras forjadas, mas categóricas”.  Só com o desassossego se pode tentar “um bocadinho de poesia”, confidencia-nos, sublinhando que, afinal,“a obra de Pessoa é como se tivesse sido escrita hoje”. Fernando Pessoa "é sempre um autor ao qual eu volto com muito afecto, com muito amor, com muito júbilo" RFI: Como é que nos pode descrever esta adaptação do “Livro do Desassossego”? Maria de Medeiros, Actriz: “De alguma forma, eu acho que ele fez uma leitura quase beckettiana do Pessoa porque as personagens são como vagabundos cósmicos que se encontram para dizer os textos do ‘Livro do Desassossego'. E está muito certo porque, no fundo, tanto na peça do Bob Wilson, como na do Jean-Paul Sermadiras, o que ressalta é um certo lado lúdico do Pessoa e como ele, de alguma forma, organiza dramaturgias ao redor. Tem os seus heterónimos, que são praticamente como amigos imaginários de uma criança, e ele está constantemente a organizar dramaturgias interiores. Há um lado teatral e de personagens que vão mudando porque ele fala muito da máscara, mas justamente o vagabundo permite esse assumir de várias máscaras. Essa vagabundagem interior tem muito a ver com a essência da escrita do Pessoa.” Enquanto actriz, há uma proximidade entre o seu trabalho e a ideia dos heterónimos? É como um jogo de espelhos? Como é trabalhar Fernando Pessoa? “Para mim, é também uma espécie de poção mágica do Obélix porque tenho a sensação de, como muitos portugueses, ter nascido na linguagem e nos textos do Pessoa. É sempre um autor ao qual eu volto com muito afecto, com muito amor, com muito júbilo também. Então, fiquei muito feliz, de alguma forma nesse espectáculo que é tão masculino, de ter trazido uma voz: a minha voz.” Fale-nos dessa voz. Como é que foi a criação, a composição e porquê musicar Pessoa? “Na verdade, eu achei muito bem essa proposta. Depois, foi muito interessante porque a Pascale Salkin fez a música e foi uma fantástica coincidência porque nós contracenámos num dos primeiros filmes que eu fiz em França, acho que foi o primeiro filme que fiz em França, o ‘J'ai faim, j'ai froid', uma curta-metragem da Chantal Akerman, integrada numa longa-metragem que se chama ‘Paris vu par'. Somos duas miúdas muito parecidas com o que éramos, eu tinha 19 anos, andava um bocadinho também vagabundeando pela cidade de Paris. E eu nunca mais tinha encontrado a Pascale e é justamente neste projecto tão lindo sobre o ‘Livro do Desassossego' em que ela fez a música e fez a música com muita sensibilidade. Então, foi muito bom reencontrá-la e fazer esse trabalho.” Como foi a escolha dos textos? “Já me foram propostos porque os textos fazem parte da dramaturgia da peça e estão lá em eco com os textos que os actores dizem em cena.” Este ano, no Festival de Avignon, no IN, a linha de força é o questionamento. O desassossego parece ecoar com estes questionamentos que o Tiago Rodrigues quer trazer ao festival. Como é que o desassossego alimenta também essa liberdade criativa dos artistas? “Sim, sim, eu acho que não há criatividade sem desassossego e sem questionamento, sobretudo numa época em que vivemos como um expandir de um vírus terrível, de literalidade, de binarismo, de discursos feitos de mentiras forjadas, mas categóricas. E esse desassossego é que nos permite sair do discurso categórico e criar alguma coisa e, sobretudo, fazer um bocadinho de poesia.” Neste mundo com tanta falta de poesia, há algum desassossego neste momento que a inquiete mais? “Tudo é desassossego neste momento. O avanço da estupidez, do não questionamento, do autoritarismo, de um monte de ideias retrógradas, tudo isso é motivo para estarmos muito desassossegados.” O “Livro do  Desassossego” é uma obra que continua a inspirar artistas, encenadores, actores. O que é que este livro e esta obra têm de tão transversal ao tempo e à sociedade? “Realmente, quando voltamos à obra do Pessoa é como se tivesse sido escrita hoje. Há uma actualidade absoluta e uma universalidade também porque é muito bonito para nós, portugueses, ver também como estes textos tão importantes se deixam traduzir sem perder nada da sua força, do seu encanto, da pertinência. É muito bom também ver os franceses apoderarem-se desses textos que são extremamente generosos. Talvez por serem também tão universais e tão actuais.” No Théâtre de La Ville, em Paris, este ano voltou a estar em palco com a peça de Robert Wilson “Since I've Been Me” que já tinha estreado no ano passado também sobre Fernando Pessoa. Qual é a  relação que tem com Fernando Pessoa e é uma relação que está muito presente? “Sim e há muitos anos porque, realmente, um dos meus primeiros filmes como realizadora foi ‘A Morte do Príncipe' de Pessoa, que é uma peça que é formada por fragmentos dramáticos de Pessoa. Quando esses textos foram revelados pela Teresa Rita Lopes, o Luís Miguel Cintra fez uma montagem magnífica que apresentámos no Festival de Avignon há muitos anos, no final dos anos 80. E depois estivemos também no Théâtre de la Bastille. Essa encenação era do Luís Miguel Cintra, mas depois o Joaquim Pinto, que era um produtor muito activo na época, arranjou financiamento para se fazer o filme e eu fui a realizadora desse filme. Esse filme acabou de ser restaurado pela Cinemateca Portuguesa e ficou uma maravilha o restauro.  Somos o Luís Miguel Cintra e eu a contracenarmos sobre esses textos magníficos de ‘A Morte do Príncipe'. Então, pronto, lá bem no início já estava o Pessoa para mim.” E continua. “E continua.” O facto de ser portuguesa e de continuar a ser convidada por encenadores de várias nacionalidades para interpretar as palavras de Pessoa reveste algum significado especial? “Eu tenho muito orgulho em representar Pessoa, em representar a literatura portuguesa, a poesia portuguesa sempre. Adoro voltar a reviver e a dar voz a esses textos, não só Pessoa, mas também Sophia de Mello Breyner e tantos outros autores portugueses. Eu faço-o com muito gosto e com muito orgulho.”

Les matinales
Spécial Festival Off d'Avignon

Les matinales

Play Episode Listen Later Jun 24, 2026


Essentiel – Le rendez-vous culture de RCJ – Sandrine Sebbane Spécial Festival Off d'Avignon, Avec Larry Benzaken pour « Noir, Juif et Borgne : il était une fois Sammy Davis Jr » Et Virginie Bienaime & Manon Leroy pour « Pour l'éternité - Hélène Berr et Odile Neuburger » Ainsi que Frédéric Lai, fils de Francis Lai, compositeur incontournable de musiques de films

noir lai juif berr francis lai borgne festival off
Les histoires de 28 Minutes
Marion Motin : du hip-hop de rue à Madonna / Le Liban, otage d'un grand marchandage ?

Les histoires de 28 Minutes

Play Episode Listen Later Jun 22, 2026 46:07


L'émission 28 minutes du 22/06/2026 Marion Motin : des influences de ''Mad Max'' à l'univers de ''Subway'', une danse engagée Du 4 au 12 juillet, la chorégraphe Marion Motin présente “Les Affamés” à la Scala Provence dans le cadre du Festival Off d'Avignon. Marion Motin est connue pour ses collaborations avec Madonna, Stromae ou encore Christine and the Queens. Elle signe une œuvre dystopique mêlant danse, cirque et musique live, en collaboration avec deux membres du groupe Portishead et le rappeur Gaika. Dans "Les Affamés”, elle imagine une société divisée entre les “affamés d'en bas”, qui luttent pour survivre, et les “affamés d'en haut”, avides de pouvoir et de domination.  Le Liban est-il à un point de bascule de son histoire ? Au Liban, plus de 4 000 personnes ont perdu la vie et plus d'un million ont été forcées de fuir leurs habitations, depuis le début des frappes israéliennes, le 2 mars dernier. Les civils subissent un conflit marqué par des bombardements intenses et des routes régulièrement coupées. La mise en place d'une “zone tampon” couvrant environ 6% du territoire, située au sud Liban, est qualifiée par Israël de “zone de défense” contre le Hezbollah, et par Beyrouth de “zone d'occupation”. Dans le cadre d'un protocole d'accord entre les États-Unis et l'Iran, un cessez-le-feu a été conclu, le 19 juin, entre Israël et le Hezbollah, mais les frappes israéliennes continuent sur le sud Liban. La question libanaise sera au cœur des négociations, qui commencent ce lundi 22 juin en Suisse entre les émissaires iraniens et américains. Xavier Mauduit revient sur le parcours d'Yves Lacoste, fondateur de la revue Hérodote et figure majeure de la géopolitique française, décédé à 96 ans ce 20 juin. Marie Bonnisseau s'intéresse à l'histoire des piscines publiques des années 1970, notamment les emblématiques Tournesol, aujourd'hui vieillissantes mais toujours essentielles.28 minutes est le magazine d'actualité d'ARTE, présenté par Élisabeth Quin du lundi au jeudi à 20h05. Renaud Dély est aux commandes de l'émission le vendredi et le samedi. Ce podcast est coproduit par KM et ARTE Radio. Enregistrement 22 juin 2026 Présentation Élisabeth Quin Production KM, ARTE Radio

"Thierry Roudil, parlez-moi d'humour mais pas que...!"

Play Episode Listen Later Jun 14, 2026 23:52


Thierry RoudilSi quelqu'un vous racontait l'histoire d'un chef des stups de la Police Judiciaire de Lyon, révoqué, poursuivi par ses démons, frappé par la maladie, plongé dans le coma, puis revenu à la vie pour monter sur scène... vous penseriez à un scénario de cinéma. Thierry Roudil, lui, appelle simplement ça son parcours.Après des années de reconstruction, Thierry ouvre l'Appart Café à Bourg-lès-Valence, une salle devenue au fil du temps un lieu incontournable pour les humoristes en tournée et les talents émergents. Pendant que les artistes montent sur scène chez lui, une idée commence à germer : raconter sa propre histoire.De cette envie naît À Contresens, un seul-en-scène devenu son œuvre emblématique. Un spectacle aussi drôle que bouleversant, où il revisite sans filtre son parcours hors du commun, de policier respecté à homme brisé, puis d'homme brisé à artiste accompli. Présenté au Festival Off d'Avignon, joué partout en France et salué pour sa sincérité, le spectacle révèle un conteur rare, capable de transformer les cicatrices en éclats de rire. Car derrière les punchlines, derrière l'humour et l'autodérision, se cache une question qui nous concerne tous : que fait-on lorsque la vie décide soudainement de réécrire notre destin ?Episode 76Production exécutive du podcast : yumeegoProduction éditoriale : Véronique BarbeDirection artistique du podcast : Alexandre BréalMontage/Mixage : Alexandre BréalAvec les voix de Véronique Barbe & William Piletsites web : www.lezardurire.com Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.

Vida em França
Festival Off Avignon: “Uma festa popular que dura há 60 anos”

Vida em França

Play Episode Listen Later Apr 29, 2026 10:26


O Festival Off Avignon é “uma festa popular que dura há 60 anos” conta Laurent Domingos, co-presidente deste evento paralelo ao Festival de Avignon. Todos os anos milhares de pessoas rumam a Avignon e dividem o tempo entre o “In” e o “Off”. O “In” é o festival de teatro criado por Jean Vilar há 79 anos e actualmente dirigido pelo português Tiago Rodrigues, com uma programação selecionada e financiada. O Off é o mais espontâneo, com mais de 1.400 companhias espalhadas por 141 teatros e para as quais a oportunidade de encontrar programadores pesa mais do que o risco financeiro. Neste programa, Laurent Domingos fala-nos sobre a história, as esperanças, as oportunidades e as dificuldades do Off Avignon que descreve como “uma excepção no mundo”. Todos os verões, os dois festivais, o IN e o Off, como são conhecidos pelo público, transformam Avignon no epicentro do teatro e das artes performativas. Este ano, a romaria cultural decorre de 4 a 25 de Julho. Neste programa falamos apenas do Off (sobre o In, pode ouvir a entrevista a Tiago Rodrigues que difundimos a 9 de Abril). No total, o Festival Off Avignon vai ter 1.432 companhias, 7.000 artistas, 600 técnicos, 1.514 espectáculos e 27.000representações em 141 teatros e 248 salas. A grande maioria das companhias é francesa, mas também há estruturas vindas de cerca de 30 países. Avignon é a vitrina do teatro para o mundo e uma oportunidade para seduzir programadores, mas é também um grande risco financeiro, reconhece Laurent Domingos. Os desafios são muitos e este ano há menos verbas públicas, adverte o também encenador e actor com raízes portuguesas, que também lembra que “criar é cada vez mais um acto de resistência”. Esta edição marca um aniversário redondo de “uma festa que dura há 60 anos” e que “é um sopro de ar fresco num mundo muito duro e que não dá grande espaço à poesia”, acrescenta Laurent Domingos, resumindo esta “festa popular” em torno do teatro como “uma excepção no mundo”.   RFI: Qual a diferença entre o Festival de Avignon e o Festival Off Avignon? Laurent Domingos: co-presidente do Festival Off Avignon: “O Festival Off de Avignon é um festival criado pelos próprios artistas e pelos teatros. Não é um festival organizado por um organismo público e que tem um director que escolhe as peças. Tiago Rodrigues, o director do Festival de Avignon, o chamado IN,  escolhe as peças, promove a criação de algumas e produz todos os espectáculos. No Festival Off Avignon, temos 140 teatros, 250 salas e 1.500 companhias, estas pessoas organizam-se para criar um festival e nós supervisionamos, acompanhamos todos estes artistas e todos estes teatros para que, no final, haja uma organização de festival. Ou seja, nós organizamos, mas cada um produz os espectáculos que quer produzir. A diferença é que o nosso festival também é muito maior em termos do número de espectáculos e do número de artistas envolvidos e enche toda a cidade de Avignon.” Todas estas salas ocupadas pelo Festival Off Avignon no verão existem ao longo do ano? “Durante o ano, a maioria das salas tem condições para ser aberta porque tem os assentos, o palco, mas elas abrem para o que chamamos de residências, ou seja, ensaios de artistas porque não há público suficiente durante o inverno para encher 140 teatros. Em contrapartida, existem alguns espaços, digamos uma dezena, que abrem durante o ano mas não de forma permanente. A ambição da AF&C [Avignon Off & Compagnies] e da cidade de Avignon é incentivar estes espaços a abrirem durante todo o ano, talvez até para acolher um festival ou eventos durante o inverno, e aumentar o número de ensaios e residências ao longo do ano.” Como é que as companhias, muitas vezes pequenas, conseguem financiar-se para estar no festival? “Na verdade, é muito caro para uma companhia vir ao Festival Off de Avignon. É um risco muito grande para a companhia. Há muitas companhias que não sobrevivem se não correr bem em Avignon. Portanto, é um risco muito grande porque envolve uma enorme quantidade de dinheiro. Por exemplo, no meu caso, para um espectáculo com cinco pessoas em palco e dois técnicos, estamos a falar de um investimento muito próximo dos 60.000 euros. Ou seja, 60.000 euros por um mês e esperamos que a venda de bilhetes ajude... Portanto, é muito complicado.” As receitas de bilheteira não cobrem? “Exactamente. Quando as companhias vêm a Avignon é para venderem o seu espectáculo a programadores que depois o levem em digressão durante o ano. É isso que se procura. As companhias não vão apenas para actuar no festival, vão apresentar o seu espectáculo a profissionais que o vão comprar. Mas se não conseguirem essa digressão, é um fracasso. Este ano é ainda mais complicado porque o Ministério da Cultura francês fez cortes? Bem, desde logo há uma verdadeira crise na distribuição em França porque há um número enorme de espectáculos que querem fazer digressões, mas muito poucos conseguem. Além disso, o financiamento público está a diminuir cada vez mais. Este ano, havia um financiamento público que ajudava as companhias e os artistas que era o FONPEPS [fundo nfrancês para o emprego na área do espectáculo] e que foi reduzido, o que vai pôr em risco muitas das companhias.” Como é que as pequenas companhias conseguem financiar o alojamento em Avignon? “É complicado. Tentam encontrar financiamento, fazem empréstimos. É realmente muito complicado. O alojamento é um pesadelo em Avignon porque os preços são muito inflacionados a cada ano. Não existe regulamentação, é apenas oferta e procura. Existem hotéis que são a 100 euros por noite e passam a 300 euros durante o festival. Em suma, o alojamento durante o festival tornou-se uma loucura.” O que seria preciso fazer? “Em França, penso que é possível, a nível do governo civil, congelar as rendas, mas é complicado. É uma questão política porque isso trava os rendimentos das pessoas que são eleitores. O problema é que todos querem estar dentro das muralhas de Avignon, um centro pequeno, mas existem muitas cidades à volta. É preciso trabalhar nos transportes públicos, nos autocarros,  comboios, mobilidade gratuita. A SNCF [companhia francesa dos caminhos-de-ferro] nem nos ajuda muito nesse sentido, mas é preciso tentar trabalhar com a Região para facilitar o acesso de quem não vive perto.” No editorial deste ano, vocês escrevem que “o festival é um acto”, nomeadamente de “resistência, criação e liberdade”. Porquê? “Criar está a tornar-se um acto de resistência - em França, talvez menos do que noutros lugares porque aqui ainda temos poderes políticos que nos ajudam a nível local ou nacional. Mas criar está a tornar-se um acto de resistência porque é cada vez mais difícil para os artistas expressarem-se. Há cada vez menos financiamento. Há cada vez mais autarcas que, em algumas cidades, recusam determinados espectáculos porque não estão alinhados com eles e, de certa forma, censuram espectáculos. Há muita censura e muitas dificuldades para criar espectáculos. Criar significa enfrentar todas estas dificuldades e resistir. A cultura sempre resistiu ao longo da história, mas com diferentes graus de dificuldade e agora estamos numa fase muito complicada num mundo onde as pessoas se fecham, onde há muitas culturas que se opõem, muitas guerras, muitos problemas de poder de compra, pessoas que não se conseguem alimentar, pagar as contas. Neste contexto, montar espectáculos é complicado.” Esta edição marca os 60 anos do Festival Off Avignon. O que representa e há temas em destaque? “Sessenta anos representa uma imensa vontade de viver e de sobreviver dos artistas e uma riqueza da criação francesa. É impressionante que há 60 anos haja milhares de artistas a criar espectáculos populares para todos. É uma excepção no mundo, aliás não existe outro festival como este no mundo. Fala-se sempre no Festival Fringe de Edimburgo que é um grande festival, são 3.500 espectáculos, mas se contarmos o número de actuações, não sei se não somos um dos maiores. É uma fonte de esperança porque vemos que as gerações mais jovens, as companhias mais jovens, estão a assumir o legado e vão continuar esta tradição. O Off tem um lado muito popular. Os artistas distribuem panfletos, desfilam pelas ruas. É uma festa que dura há 60 anos, é um sopro de ar fresco num mundo muito duro e que não dá grande espaço à poesia. Vivemos num mundo muito prosaico e que não é poético.” O Laurent Domingos tem origens portuguesas...Que ligação tem com essas raízes? “Sim, mas infelizmente não falo muito bem português. O meu pai é português, fui criado pelo meu avô português... Não digo que o português tenha sido a minha língua materna, mas os meus avós não falavam francês... Volto lá regularmente. Sou do sul de Portugal, sou do Algarve, de Vilarinhos que fica em São Brás de Alportel. Lembro-me ter visto, nas ruelas de Lisboa, muitos concertos de fado nos pequenos restaurantes. Desde pequeno, vivi de perto esta coisa popular dos espectáculos. O meu avô tinha um jardim grande e toda a gente ia lá comer, lembro-me do grão-de-bico com toucinho, lembro-me das sardinhas grelhadas. E havia esta coisa muito popular, com as pessoas reunidas, em que alguém se punha a cantar, com uma guitarra. Esta coisa da festa popular foi algo que me ficou e - não digo que tenha sido por isso - mas há algo que está ligado a esta coisa popular do Festival Off. Há muito poucas companhias portuguesas no Off. Deveria haver mais, lembro que o festival ajuda as companhias estrangeiras e as portuguesas podem tentar... Fiquei extremamente contente de ver o Tiago Rodrigues a tornar-se director do Festival de Avignon, o IN. Por vezes fazemos alusões a Portugal e é bastante curioso ver que na mesma cidade há um co-presidente de um festival e um director de um festival que são ambos portugueses.”

Vida em França
Peça de teatro infantil moderniza legado de figura mítica da cultura muçulmana

Vida em França

Play Episode Listen Later Jan 22, 2026 7:45


O espectáculo de teatro e música “Nasr et Dinn, Deux Idiots Sublimes”, em português “Nasr e Dinn, Dois Idiotas Sublimes”, é o mais recente trabalho da actriz e encenadora Valérie da Mota, em parceria com Romans Suarez Pazos. Esta é uma peça de teatro infantil criada a partir das histórias de Nasreddine Hodja, uma figura mítica da cultura muçulmana, muito popular no Médio Oriente, que vai dando lições de vida, através de muito humor. Nesta adaptação, a personagem divide-se num duo travesso e tem também uma divertida e insolente versão feminina, interpretada por Valérie da Mota. Aqui ri-se de tudo e também se pode brincar com a religião, numa viagem metafórica sobre a tolerância e a aceitação dos outros e das suas diferenças.   Os “dois idiotas sublimes” viajam por terras e mares, do Magrebe à Galiza, à China ou à Mongólia, sempre acompanhados por um violino, música, histórias e desenhos dos cenários por onde passam, que vão sendo realizados e projectados no pano de fundo do palco. “Nasr e Dinn, Dois Idiotas Sublimes” vai estar no Festival OFF de Avignon de 3 a 26 de Julho. Três anos depois de termos encontrado Valérie da Mota no Off de Avignon, com a peça “Marion 13 ans pour toujours”, fomos ver esta sua nova peça no Instituto do Mundo Árabe, em Paris, a 10 de Janeiro, e estivemos à conversa com a artista. “O espectáculo é baseado nas histórias de Nasreddine Hodja, uma personagem muito conhecida em todo o Magrebe, no Médio Oriente e também até à China, até os países do Leste, mas aqui em França não é tão conhecida. É pena. É por isso que nós tínhamos esta vontade de fazer este espectáculo para dar a conhecer estas histórias muito antigas”, resume Valérie da Mota. A artista sublinha que quiseram fazer “uma adaptação moderna destas histórias” e transformar o mítico mestre também numa mulher que representasse “a liberdade de actuar, de falar e a insolência”. Por outro lado, também quiseram mostrar que se pode rir, mesmo quando se fala de religiões, um assunto sensível em França. Valérie da Mota faz questão de lembrar que “o teatro é uma ferramenta” que permite provocar o diálogo e a abertura para abraçar outras culturas.

Em directo da redacção
Peça de teatro infantil moderniza legado de figura mítica da cultura muçulmana

Em directo da redacção

Play Episode Listen Later Jan 15, 2026 7:45


O espectáculo de teatro e música “Nasr et Dinn, Deux Idiots Sublimes”, em português “Nasr e Dinn, Dois Idiotas Sublimes”, é o mais recente trabalho da actriz e encenadora Valérie da Mota, em parceria com Romans Suarez Pazos. Esta é uma peça de teatro infantil criada a partir das histórias de Nasreddine Hodja, uma figura mítica da cultura muçulmana, muito popular no Médio Oriente, que vai dando lições de vida, através de muito humor. Nesta adaptação, a personagem divide-se num duo travesso e tem também uma divertida e insolente versão feminina, interpretada por Valérie da Mota. Aqui ri-se de tudo e também se pode brincar com a religião, numa viagem metafórica sobre a tolerância e a aceitação dos outros e das suas diferenças.   Os “dois idiotas sublimes” viajam por terras e mares, do Magrebe à Galiza, à China ou à Mongólia, sempre acompanhados por um violino, música, histórias e desenhos dos cenários por onde passam, que vão sendo realizados e projectados no pano de fundo do palco. “Nasr e Dinn, Dois Idiotas Sublimes” vai estar no Festival OFF de Avignon de 3 a 26 de Julho. Três anos depois de termos encontrado Valérie da Mota no Off de Avignon, com a peça “Marion 13 ans pour toujours”, fomos ver esta sua nova peça no Instituto do Mundo Árabe, em Paris, a 10 de Janeiro, e estivemos à conversa com a artista. “O espectáculo é baseado nas histórias de Nasreddine Hodja, uma personagem muito conhecida em todo o Magrebe, no Médio Oriente e também até à China, até os países do Leste, mas aqui em França não é tão conhecida. É pena. É por isso que nós tínhamos esta vontade de fazer este espectáculo para dar a conhecer estas histórias muito antigas”, resume Valérie da Mota. A artista sublinha que quiseram fazer “uma adaptação moderna destas histórias” e transformar o mítico mestre também numa mulher que representasse “a liberdade de actuar, de falar e a insolência”. Por outro lado, também quiseram mostrar que se pode rir, mesmo quando se fala de religiões, um assunto sensível em França. Valérie da Mota faz questão de lembrar que “o teatro é uma ferramenta” que permite provocar o diálogo e a abertura para abraçar outras culturas.

RADIO LOCALITIZ
HK au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 24, 2025 55:13


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires.Le Coin de Tonton Mick : https://hk-officiel.com/  HK  : https://www.melaniearnal.fr/Titres diffusés :HK – AmsterdamHK – On lâche rienHK – Indignez-vousHK – Les vieux amantsHK – Si un jour je tombeHK – Rallumeurs d'étoilesHK – Danser encore      Soutenez-nous sur helloasso.com !

Vida em França
Poesia da cultura franco-portuguesa retratada em “Personne n'est Pessoa”

Vida em França

Play Episode Listen Later Nov 18, 2025 12:01


“Personne n'est Pessoa” é um espectáculo que parte do amor pelas palavras e pela poesia de Fernando Pessoa para contar a importância das raízes e da sua transmissão pela arte. A peça tem, esta terça-feira, a última representação no Studio Hebertot, em Paris, onde subiu ao palco durante cerca de dois meses. Entre teatro, circo, poesia, dança e música, o espectáculo de Nico Pires é uma homenagem a Fernando Pessoa e à dupla cultura franco-portuguesa. É com o poema “Autopsicografia” que começa a peça “Personne n'est Pessoa”, uma viagem pelo imaginário de quatro pessoas em palco, quatro poetas. A poesia deles é feita de palavras, de malabarismos, de acrobacias, de melodias... O fio condutor é literalmente um fio, o de um diábolo que chegou à vida de Nico Pires aos nove anos, que o mantém ligado ao mundo mágico da infância e que o ajuda a contar a sua história. Um objecto com duas semi-esferas opostas que se complementam, tal como a sua dupla cultura, a francesa e a portuguesa. “Personne n'est Pessoa” é um espectáculo que parte do amor pelas palavras e pela poesia de Fernando Pessoa para contar a importância das raízes e a sua transmissao pela arte. O texto é do artista franco-português Nico Pires e a peça esteve no Festival Off de Avignon, em 2024, tendo circulado desde então por França, nomeadamente em Paris, no Studio Hebertot, onde esteve de 22 de Setembro a 18 de Novembro. Foi aí que conversámos com Leo Calvino, Solène Martins, Bruno Sousa e Nico Pires. RFI: Como descrevem “Personne n'est Pessoa”? Nico Pires, actor, co-encenador e actor em “Personne n'est Pessoa”: “Personne n'est Pessoa é uma mistura de vários universos artísticos do circo. Todos os artistas que fazem parte desta peça têm um background de artista circense, mas não só. Circo e poesia. É uma homenagem a Fernando Pessoa, à pluralidade da identidade, à sua relação com os heterónimos, à variedade de personalidades que ele sentia e que realmente fazia sentido para nós explorarmos. Como artistas, gostamos realmente de nos reinventarmos, de explorar novas coisas. Então, esta peça era uma forma de falar, como artista luso-francês, da minha relação com Portugal, com as palavras, com a arte e desse caminho que eu tentei fazer para reaproximar essa parte da minha cultura porque aprendi português mais tarde, tenho família lá, mas foi assim, um processo nessa direcção.” Como surgiu a paixão por Fernando Pessoa e a ideia de o levar para palco? Conta que estudava Comércio quando foi fazer Erasmus para Lisboa... “Sim. Na verdade já faz tempo, já são mais de 15 anos que decidi ir pelo caminho artístico. A descoberta da obra de Pessoa é muito mais recente, como digo no espectáculo. Quando comecei a trabalhar nesta peça era um solo inicialmente, onde eu queria falar sobre a minha relação com as palavras e com o circo. E tinha colocado só esse primeiro texto de Pessoa, “Autopsicografia”, e daí fui convidado por um director artístico a mergulhar mais nessa relação. É assim que realmente comecei a descobrir tudo isso e esse mundo gigante da obra dele, dessa relação com a identidade muito particular. Para mim, inscreve-se na continuação da minha relação que estou a estabelecer com a língua portuguesa, com a minha família... É mais um passo nessa direção da minha própria identidade, da minha própria dupla cultura.” Trazer Fernando Pessoa para o mundo do circo não é muito comum. Como é que foi essa tradução ou reapropriação? “Foi muito interessante porque neste caminho de descobrir a obra de Pessoa, às vezes tinha frases ou textos inteiros que me chamavam muito a atenção e havia muita vontade de pôr em movimento palavras que são de um livro. Às vezes, nós que usamos o corpo como linguagem, parecia natural tentar pôr gestos, acrobacias, movimentos com o diábolo, em relação com alguns dos textos e das questões existenciais de Pessoa. Então, na verdade, não foi assim tão difícil encontrar alguns textos que faziam muito sentido.” Como foi, então, dançar com as palavras de Fernando Pessoa, fazer esse malabarismo com os poemas de Fernando Pessoa? “Eu gosto do exemplo do momento do Bruno [Sousa] de acrobacia no final, que é um momento muito pesado, onde dá para sentir toda a solidão de Pessoa, a raiva dele. São coisas que realmente podem muito passar pelo corpo. Às vezes, tentamos realmente combinar os dois, que os gestos sejam muito ligados e também de forma mais abstracta. Não ser sempre um comentário super óbvio...” Não é uma tradução. “Exacto, não é uma tradução literal, é também uma reapropriação dessas palavras em nossas linguagens.” E para si Bruno, como foi o processo criativo? Bruno Sousa, Artista: “Foi uma experiência completamente nova. O diábolo é uma coisa em que o Nico me meteu há muito pouco tempo. Então, isto tem sido basicamente uma estreia no mundo do diábolo, no mundo do malabarismo e tudo. Já tenho um background de capoeira de muitos anos, de ginástica, eventualmente de escola de circo, onde aprendi dança contemporânea, ballet e tudo, o que ajudou com os textos de Fernando Pessoa que foram proporcionados pelo Nico. Deu para explorar um bocadinho todas as fases desta borracheira nos bares da faculdade, de que ele fala no espectáculo, e chegou-se a um conjunto completo que espero que agrade a toda a gente.” E como foi musicar Fernando Pessoa? Solène Martins, Artista: “Uma experiência, também acho que a melhor palavra é mesmo experiência. Não foi uma coisa que, para mim, apareceu de repente. Eu acho que nós fomos construindo musicalmente o espectáculo. Vamos melhorando a cada apresentação e cada vez vou encontrando mais a minha voz do Fernando Pessoa interior. Isso tem sido um processo muito interessante porque não tenho a mesma relação com Fernando Pessoa que tinha quando começámos a peça, nem com a minha maneira de o apresentar em palco, seja com a voz ou com a corporalidade. Acho que é um caminho que cada vez vai melhorando. Vamos encontrando o que vai funcionando, o que não vai funcionando e, aos poucos, encontrando a nossa voz do Fernando Pessoa.” Trabalhar com artistas que são lusófonos foi de propósito ou aconteceu? Nico Pires: “De propósito, sim, mas na verdade, entre 2020 e 2024 eu morava em Portugal. O Leo foi o primeiro que conheci lá, o Bruno e a Solene, nós os quatro conhecemo-nos lá. No ano passado, tivemos uma oportunidade de apresentar em Avignon, no Festival Off, e fazia sentido realmente construir este colectivo para ir para a frente com este projecto e também para dar mais profundeza nessa relação com a língua.” É também um espectáculo cheio de poesia. Poesia com palavras, mas também no que vemos, seja através dos movimentos do diábolo que desenham no ar todas aquelas pinturas, seja através das bolinhas de sabão que se transformam em berlindes, que se transformam numa esfera de cristal com que o Leo Calvino brinca... Como foi criar essa parte tão poética do espectáculo? Leo Calvino, Artista: “Também para mim é muito especial trazer isso porque é algo que eu pratiquei durante muito tempo. Foi um convite do Nico de trazer essa parte que eu acho que combina bastante com toda a poesia que ele está trazendo, toda a história do Fernando Pessoa, aquela bola representando - cada um consegue criar a sua interpretação - mas as diferentes almas que o Fernando Pessoa tem e como é que uma pessoa joga com isso, com um objecto que, quem olha, não sabe se é leve, se é pesado, se é uma bolha, se é uma pedra. O que é? Isso, para mim, já remete para uma coisa bastante poética.” “Personne n'est Pessoa”, em português “Ninguém é Pessoa”, é um título cheio de camadas. O que significa este título?a Nico Pires: “Na verdade, é mesmo uma oportunidade incrível que o nome dele, Pessoa, em francês queira dizer 'personne', mas 'personne' também quer dizer 'ninguém' em português. Há essa relação enigmática com a personalidade, não é? Então, tentámos também trazer essa definição para o palco. Eu acho que Fernando Pessoa, ele mesmo, sentia que não era ninguém ou todo o mundo ao mesmo tempo. É um título que representa bem o que queremos trazer para o palco.” No espectáculo, diz que em Lisboa começou a acreditar na arte. Como é que foi essa sua relação com Portugal, com Lisboa, com a arte? “Em 2007, quando fui lá estudar Erasmus, eu tinha bastante tempo. Nessa época, comecei a treinar muito mais em circo e a escrever. São realmente essas duas coisas que comecei a fazer nessa época e estabeleci uma relação com Lisboa nesse sentido. Para mim, é uma cidade de criatividade, uma cidade para andar nas ruas e ter tempo para pensar o que realmente queremos fazer da vida. É mesmo nessa época que começou.” Leo Calvino: “E é uma cidade que traz muita inspiração. Eu vivo no Porto, ou seja, sou suspeito porque eu gosto também muito do Porto, mas Lisboa é uma cidade que realmente tem um ar muito inspirador.” O fio condutor do espectáculo é o diábolo, que o acompanha desde criança. Quer-me falar sobre a simbologia do diábolo? Nico Pires: “Sim. Com este espectáculo, comecei a treinar muito mais e a estabelecer uma relação mais profunda. É um objecto chinês que tem quase mil anos e é um símbolo de equilíbrio e de yin-yang na cultura chinesa. É um objecto que sempre me chamou muito a atenção, desde criança, desde os nove anos, e que me ajudou na vida em termos de confiança, de vínculo com o mundo, com os outros, comigo mesmo. É um objecto incrível na minha vida e, mesmo que de vez em quando precisemos de distância - é quase um casal - faz parte de mim mesmo e continuamos assim neste caminho juntos.”

RADIO LOCALITIZ
Mélanie Arnal au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 17, 2025 53:37


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/  Mélanie Arnal : https://www.melaniearnal.fr/ Cheval 2 trois : https://cheval2trois.wordpress.com/ Titres diffusés : Mélanie Arnal – Amandine Mélanie Arnal – Pendant les embouteillages Mélanie Arnal – Les compte de faits Mélanie Arnal – La vie qui bat Mélanie Arnal – Y a des jours Mélanie Arnal – La complainte des filles divorcées Cheval 2 trois – Les petits endroits tranquilles Cheval 2 trois – Honte l'a dit             Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Pauline Roth au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 3, 2025 50:45


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/     Pauline Roth : https://www.paulineroth.fr/ Joce Ballerat : https://www.joceballerat.com/  Titres diffusés : Pauline Roth – Mon ravioli Pauline Roth – Blanche Neige Pauline Roth – Les mots Pauline Roth – Mon enfance  Pauline Roth – Tes yeux Pauline Roth – Papillons Pauline Roth – Ça y est Joce Ballerat - Bahia  Joce Ballerat - Chanson sur ma drôle de vie Pauline Roth – Doit-on-Dire-Oui             Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Les Swingirls au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Oct 20, 2025 43:59


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/  Les Swingirls : https://www.swingirls.fr/ Alexandra Hernandez : https://www.alexandra-hernandez.com/       Titres diffusés : Les Swingirls – Bienvenue Les Swingirls – Comptine en bleu marine Les Swingirls – L'amour à deux elles Les Swingirls – Je suis de celles Les Swingirls – je te quitte Les Swingirls – Le blues de la charge mentale Les Swingirls – Quand je serai vieille Alexandra Hernandez – Le chant des baleines Alexandra Hernandez – Lorsque la poésie s'arrête             Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Le Caribou Volant au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Oct 13, 2025 56:31


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/  Le caribou volant : https://www.lecaribouvolant.com/     Titres diffusés : Le caribou volant – Chanson climatique Le caribou volant – la rue principale Le caribou volant – Bohème théorie Le caribou volant – Ma baïta Le caribou volant – Carpe Diem Le caribou volant – Sapiens Le caribou volant – Chez jano             Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Dynasora au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Oct 6, 2025 46:18


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/  Dynasora : https://www.facebook.com/p/Dynasora-61561587896461/  L'Homme Héron : https://www.lhommeheron.fr/   Titres diffusés : Dynasora – Dynasora Dynasora – Rosa Zazel Dynasora – Tout s'effondre Dynasora – Le goût amer Dynasora – Maitre orageux Dynasora – Louis L'homme héron – Grande lessive L'homme héron – Poudre blanche               Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Michèle Bernard au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Sep 29, 2025 46:21


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'interviews, d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/  Michèle Bernard : https://www.michelebernard.net/ Zèbre à trois : https://www.zebreatrois.com/  Titres diffusés : Michèle Bernard – Miettes Michèle Bernard – Nuit de neige Michèle Bernard – J'veux pas d'puce Michèle Bernard – Communardes Michèle Bernard – Quatre vingt chevaux Michèle Bernard – O Mère grand Michèle Bernard – Maintenant ou jamais Zèbre à trois – Tant pis pour toi Zèbre à trois – Nos ancêtres les menteurs             Soutenez-nous sur helloasso.com !

EDAA ✏️
Les Rencontres d'Arles

EDAA ✏️

Play Episode Listen Later Aug 13, 2025 44:16


Partez en immersion aux Rencontres photographiques d'Arles. Candice, Malo et Dominique de l'équipe edaaPix vous emmènent avec eux dans la découverte du festival international dédié à la photographie. Histoire du festival, rencontres et anecdotes : ils vous partagent tout !Visitez ⁠⁠www.edaa.fr⁠⁠ pour plus d'informations sur l'école et ses formations.

Esperluette
Pas de pause, juste un détour par le Festival OFF d'Avignon

Esperluette

Play Episode Listen Later Jul 16, 2025 3:19


Mais non, je ne vous oublie pas !!Ce podcast, Esperluette à l'écoute du Vaucluse, continue d'exister, ... Mais en ce moment, si vous ne voyez pas de nouveaux épisodes apparaître ici, c'est tout simplement parce que je suis en plein Festival Off d'Avignon.Et comme chaque année en juillet, je passe en mode Festival sur un autre podcast.Si vous êtes en manque de voix, d'histoires, de rencontres, de récits de parcours… il vous suffit d'aller jeter une oreille là-bas, juste à côté.Parce que ce n'est pas juste de la promo de spectacles.Ce sont de vraies interviews.Avec des artistes, des auteur·rices, des metteur·ses en scène, des gens qui créent.Et ce que j'essaie de faire avec ces entretiens, c'est d'aller au-delà de l'affiche, au-delà du pitch, au-delà du tract.Je leur tends le micro pour qu'ils racontent pourquoi ils ont choisi un texte, comment ils ont mis en scène, avec qui, avec quels doutes, quelles obsessions, , est-ce que le trac est un ami ou un ennemi pour eux, … Bref, tout ce qu'il y a autour d'une création artistique.Et à travers leurs récits, on comprend ce que c'est que de se lancer dans une création, de la porter jusqu'à Avignon, et de la faire vivre chaque jour pendant le festival.

Vida em França
“Não posso ir ao palco falar de liberdade e calar-me com Gaza”

Vida em França

Play Episode Listen Later Jul 14, 2025 8:54


O actor franco-português Lionel Cecílio regressa pelo segundo ano consecutivo ao festiva Off de Avignon com o espectáculo "La Fleur au fusil". Entre sala cheia, a distribuição de panfletos na rua e convicções firmes, Lionel Cecílio fala-nos dos desafios do teatro independente e da sua adesão à Declaração de Avignon II pelo fim da guerra em Gaza.  Entre os cartazes que invadem as ruas de Avignon, onde o Festival Off reúne este ano um número recorde de 1734 espectáculos, fomos ver "La Fleur au fusil", A flor no cano da espingarda. É a flor do cravo, símbolo de Abril, que o actor franco-português Lionel Cecílio leva de novo ao palco, num monólogo sobre a Revolução dos Cravos. Sozinho, sim, mas com ele, sobem à cena mais de uma dezena de personagens com memórias e sonhos. “Este espectáculo viveu durante um ano e transformou-se”, diz-nos Lionel Cecílio. A decisão de regressar a Avignon foi imediata. A experiência do ano anterior deixou-lhe a certeza de que o tema era uma urgência. “Compreendemos que este assunto, que é a revolução dos cravos, vai mais além do povo português. É um espectáculo que é universal, de liberdade e de união do povo”. Foi essa universalidade que o público francês soube reconhecer, acolhendo a peça com aplausos e empatia. A peça, criada com o encenador Jean-Philippe Daguerre, estreou-se numa pequena sala de 100 lugares, em 2024. Rapidamente se encheu e impôs o seu lugar entre tantos. “Foi um sucesso imenso”, recorda o actor. E assim se fez o caminho de regresso, agora com mais estrutura, mais convicção e uma agenda que se prolonga para além do verão: “Temos agora a sensação certa que este espectáculo tem que viver muitos anos ainda”. Ser programado no Festival Off não é tarefa simples. Lionel Cecílio explica o processo: “As companhias têm que ter contacto com directores daqui de teatro… são teatros todos privados… depois temos que alugar a sala”, conta, sublinhando o risco que as produtoras assumem. Mas quando o encontro com o público acontece, “fica tudo óptimo”. Foi o seu caso, os directores da sala onde actua, no Théâtre des Gémeaux, viram o espectáculo no ano anterior e acreditaram: “Assinámos muito rapidamente”. Num mar de propostas, o desafio é destacar-se. Não basta ter talento, “temos que ter muito mais coisas para se destacar e para sobreviver aqui nesta linda guerra do espectáculo vivo”, diz. A primeira arma é o nome do teatro. A segunda, o nome da companhia. A terceira, a mais poderosa, é o bouche-à-oreille: o passa-palavra. “É o público que quando vê uma coisa que gosta vai dizer a outros: ‘Tem que ver isso, tem que ver isso'". E isso, para o actor é mágico. Magia é também é o que se vive nas ruas de Avignon. A partilha de panfletos, os encontros fortuitos, os convites sincero: “Eu digo sempre que é assim como se a gente convidasse alguém a comer a casa”, compara. Um gesto simples, íntimo e humano. Em Avignon, os actores estão na rua, de igual para igual, frente-a-frente com quem os poderá vir a ver em palco. “Eu vi-te ontem, eu vou-te ver amanhã”, ouve-se. E nasce aí uma cumplicidade rara entre quem dá e quem recebe o teatro. Mas o Festival Off não é só palco, é também montra: “É assim como se fosse um grande salão do teatro”, descreve Lionel Cecílio. Por ali passam programadores de toda a Europa. Foi graças a essa exposição que "La Fleur au fusil" vai circular, nos próximos tempos, por palcos da Bélgica, da Suíça e de Portugal. “É um grande orgulho para mim”, confessa. À pergunta sobre a Declaração de Avignon II, assinada por mais de uma centena de artistas no festival, apelando ao fim da guerra em Gaza, Lionel Cecílio não hesita: “A minha percepção do mundo de artista é de ter uma visão. E essa visão eu tenho que assumir até à vida real”. Não há neutralidade possível quando a arte fala de liberdade, quando o palco revive Abril e as bombas caem sobre inocentes. “Eu não posso ir ao palco com o espectáculo sobre a revolução dos cravos, para dizer que a unidade, paz e liberdade foram possíveis há 50 anos e deixar uma guerra injusta aqui mesmo ao pé de mim”, afirma. Para Lionel Cecílio, o compromisso artístico não pode estar dissociado do compromisso humano. Por isso, vai assinar a petição. Por isso, apela à consciência: “Acho que temos todos que assinar”.

Esperluette
Coulisses d'un coup de foudre

Esperluette

Play Episode Listen Later Jul 7, 2025 2:49


Il y a 12 ans, je ne savais pas que j'allais vivre une des rencontres les plus marquantes de ma vie professionnelle. Je venais d'arriver à Avignon, un peu par hasard, un peu par intuition… Et sans m'y attendre, j'ai mis les pieds dans un monde qui allait m'emmener plus loin que prévu : le Festival Off.Dans cet épisode, je t'ouvre les coulisses de mon propre coup de foudre pour le spectacle vivant.Je te raconte comment il m'a sauté dessus dans la rue, dans mes rêves, dans mes conversations…Comment il m'a bousculée, émerveillée, épuisée souvent — mais pour de bonnes raisons.Tu verras aussi :

Vertigo - La 1ere
" En direct dʹAvignon " : Les artistes suisses dans la jungle du Festival OFF dʹAvignon 1/5

Vertigo - La 1ere

Play Episode Listen Later Jul 7, 2025 6:42


Créé en 1966 en marge du Festival officiel, le Festival Off est une jungle. Cette année il compte 1 700 spectacles, pour 27 400 levers de rideau, 90 créations, proposées par 1 347 compagnies, dans 139 théâtres. Les artistes payent le théâtre qui les accueillent et se font du bénéfice sur les entrées. Il faut donc remplir les salles tous les soirs, en distribuant des dépliants dans les rues. Comment tirer son épingle du jeu ? Marjolaine Minot et Isabelle Bonillo deux comédiennes suisses sont au micro de Layla Shlonsky

Zeteo
Cécile Papillon : L'amour de l'amour, cette folie dont je n'ai jamais voulu être soulagée

Zeteo

Play Episode Listen Later Jul 5, 2025 46:12


Cécile Papillon est comédienne, metteuse en scène, danseuse, pédagogue de l'expression. Elle a fondé le Théâtre des Pépites à Rennes, où elle propose notamment la formation de comédiens, la mise en scène de pièces classiques et contemporaines, et des ateliers pour enfants, pour adultes et pour les personnes en situation de fragilité. Nous avons rencontré Cécile Papillon la veille de son départ pour le Festival Off d'Avignon. Depuis hier, et jusqu'au 26 juillet de ce mois, elle y interprète En un battement de cils. Cette pièce est son adaptation pour le théâtre de deux textes majeurs de Christiane Singer, Où cours-tu, Ne sais-tu pas que le ciel est en toi ? et Éloge du mariage, de l'engagement et autres folies. « L'amour de l'amour...cette folie, dont je n'ai jamais voulu être soulagée... » À elle seule, cette fameuse citation de Christiane Singer et reprise par Cécile Papillon, exprime le coeur du message de sa pièce. Folie ou transcendance ? L'amour amoureux peut être l'un ou l'autre et parfois les deux à la fois. Ardente et inspirée, Cécile Papillon traverse des sujets difficiles, comme celui de l'engagement, de la fidélité, des peurs, des risques à prendre, des rencontres « coup de foudre » et de la passion amoureuse qui peuvent survenir à tous les moments de la vie. Seul un battement de cils suffit… Puisant sa création dans les traditions spirituelles et artistiques d'Orient et d'Occident, Cécile nous invite à accueillir et à vivre avant tout la passion de la vie. Avec grâce et talent, Cécile exalte l'amour amoureux, celui de la relation fusionnelle avec l'autre : La quête la plus précieuse, la plus incarnée et la plus divine à la fois, mais aussi la plus difficile et souvent la plus blessée. Elle nous transmet le feu qui l'habite, et qui ressemble tant à celui de Christiane Singer. Près de vingt ans après son départ, ce feu brûle toujours aussi fort. Pour aller voir En un battement de cils, la pièce de théâtre de Cécile Papillon qu'elle interprète à la Chapelle de L'Oratoire, au Festival d'Avignon jusqu'au 26 juillet, cliquer ici. --------------      Pour découvrir le Théâtre des Pépites, créé et animé par Cécile Papillon, cliquer ici. LA FLAMME ET LA VAGUE  Chers amis, chers auditeurs de Zeteo, Cécile Papillon, l'invitée de l'épisode que nous diffusons dès aujourd'hui, nous parle de l'amour amoureux avec les mots et l'esprit de Christiane Singer. Ce qu'elle appelle « l'amour de l'amour », qui est à la fois transcendance et folie, c'est la relation à l'autre la plus sublime, la plus espérée, la plus attendue, mais aussi, trop souvent, la plus douloureuse et la plus meurtrie. Nous sommes heureux de consacrer enfin un épisode entier de Zeteo à l'amour Eros. C'est un sujet ô combien brûlant, subtil et profond, mystérieux et envoûtant. Il fallait, pour cela, la flamme d'une femme ardente habitée par une fougue qui ressemble à celle de Christiane Singer. Ce sujet à la fois si beau et si complexe avait déjà été abordé ici, notamment lors des épisodes avec Éric-Emmanuel Schmitt. Cette fois, il est magnifié, exalté et exploré par Cécile Papillon, une femme à la fois passionnée, inspirée et courageuse. C'est tout ce qu'il faut, car ce n'est pas un sujet facile. Notre civilisation fortement influencée par les grecs nous a apprit qu'il y aurait trois amours : Agape, Philia et Eros. Les deux premiers, qui font souvent l'objet de nos épisodes, semblent plus évidents. Les riches sagesses humaines et leurs enseignements foisonnent et nous aident à les découvrir. Avec l'amour Eros, nous tâtonnons. Et c'est peut-être mieux ainsi. Nous croyons que c'est parce que l'amour de l'amour ne peut être étudié. Il ne peut-être que vécu et raconté par ceux qui ont le talent de l'exprimer. C'est là où l'Art prend toute sa place. Au cours de notre échange avec Cécile, notamment dans la beauté de ses silences et du souffle profond qui est en elle, nous avons remarqué que souvent, les mots manquaient. Et c'est bien aussi. Rien ne vaut l'expérience de la rencontre vécue. C'est pour cela que nous invitons ceux d'entre vous qui le peuvent, d'aller vivre En un battement de cils, la pièce que Cécile Papillon interprète au Festival d'Avignon depuis hier et jusqu'au 26 juillet. (voir le lien juste au-dessus de ce texte). Vous vivrez certainement un grand moment, une initiation à l'amour de l'amour, en rencontrant Cécile et, aussi, la présence vibrante de Christiane Singer. À la veille de son départ pour Avignon, nous avons eu la joie de rencontrer Cécile Papillon à Saint-Malo. En ce dernier jour de juin, qui était peut-être le plus chaud de toute l'histoire de la cité corsaire, elle avait fait le choix de quitter le manque d'air qui asphyxiait sa ville de Rennes. Cécile est allée se plonger dans la mer avant l'enregistrement. Elle avait encore les cheveux mouillés quand celui-ci a commencé. Avait-elle senti la nécessité de ce passage dans l'eau, avant de nous parler du feu de l'amour comme elle l'a fait ? Ouvrons-nous à la flamme qui est en chacun de nous, et à la vague, celle qui unit les millions de gouttes d'eau que nous sommes chacun. Zeteo n'a pas fini d'explorer les mystères de l'amour et de son incarnation. Vous le découvrirez la semaine prochaine avec Carole, dans un épisode qui marquera une étonnante continuité avec celui d'aujourd'hui. Et les semaines suivantes aussi. Pour poursuivre ensemble cet été, et continuer sa mission, Zeteo doit aussi relever ses défis hebdomadaires. Quand tous nos contenus sont accessibles entièrement gratuitement, chaque épisode est un coût. Nous sommes dans une saison où nous ne cessons pas notre activité, mais où souvent les dons cessent. Nous faisons appel à tous ceux qui le peuvent de soutenir notre effort. Nous remercions ceux qui ont contribué, et ceux qui vont le faire maintenant. Bel été à tous, Guillaume Devoud  Pour faire un don, il suffit de cliquer ici pour aller sur notre compte de paiement de dons en ligne sécurisé par HelloAsso. Ou de cliquer ici pour aller sur notre compte Paypal. Vos dons sont défiscalisables à hauteur de 66% : par exemple, un don de 50€ ne coûte en réalité que 17€. Le reçu fiscal est généré automatiquement et immédiatement à tous ceux qui passent par la plateforme de paiement sécurisé en ligne de HelloAsso Nous délivrons directement un reçu fiscal à tous ceux qui effectuent un paiement autrement (Paypal, chèque à l'association Telio, 116 boulevard Suchet, 75016 Paris – virement : nous écrire à info@zeteo.fr ).   Pour lire d'autres messages de nos auditeurs : cliquer ici. Pour en savoir plus au sujet de Zeteo, cliquer ici. Pour en savoir plus au sujet de Bethesda, cliquer ici. Pour en savoir plus au sujet de Telio, cliquer ici. Pour lire les messages de nos auditeurs, cliquer ici. Nous contacter : contact@zeteo.fr Proposer votre témoignage ou celui d'un proche : temoignage@zeteo.fr

Les matins
Festival Off d'Avignon : place aux auteurs

Les matins

Play Episode Listen Later Jul 2, 2025 4:23


durée : 00:04:23 - Le Son d'Avignon - par : Marie Sorbier - Depuis 2022, le programme "Place aux auteurs" du plus grand marché théâtral au monde donne de la visibilité aux écrivains. Le rendez-vous est élargi pour cette édition 2025, qui se tient du 5 au 26 juillet. - invités : Harold David co-président de l'association coordinatrice du Off d'Avignon

Pascal Praud et vous
Thierry Beccaro pour la pièce «L'Amour à la Menthe» du 5 au 26 juillet au Festival OFF d'Avignon

Pascal Praud et vous

Play Episode Listen Later Jun 20, 2025 17:44


Pascal Praud revient pendant deux heures, sans concession, sur tous les sujets qui font l'actualité. Vous voulez réagir ? Appelez-le 01.80.20.39.21 (numéro non surtaxé) ou rendez-vous sur les réseaux sociaux d'Europe 1 pour livrer votre opinion et débattre sur grandes thématiques développées dans l'émission du jour. Vous voulez réagir ? Appelez-le 01.80.20.39.21 (numéro non surtaxé) ou rendez-vous sur les réseaux sociaux d'Europe 1 pour livrer votre opinion et débattre sur grandes thématiques développées dans l'émission du jour.Distribué par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.

Reportagem
Teatro brasileiro é homenageado no Festival de Avignon, o maior evento de artes cênicas do mundo

Reportagem

Play Episode Listen Later May 12, 2025 6:45


A escolha do Brasil como país "convidado de honra" do Festival Off de Avignon em 2025 marca, segundo Harold David, copresidente da associação que promove a mostra paralela, neste que é o maior evento de artes cênicas do planeta, "o início de uma colaboração de longo prazo entre a França e o Brasil". Em entrevista à RFI, David destaca que essa escolha é mais do que simbólica: segundo ele, trata-se de um "ponto de partida estratégico" que ele espera "perdurar no futuro". Onze companhias brasileiras farão parte da mostra paralela que em 2025 completa 59 anos, neste que é o maior evento de artes cênicas do mundo.Alguns nomes e peças dessa programação brasileira foram anunciados em evento na embaixada brasileira de Paris, como os espetáculos Selvageria, de Felipe Hirsch, História do Olho, de Janaina Leite e o coletivo Núcleo do Olho, além de Azira'I, de Zahy Tentehar. Eles se incluem numa extensa programação de 1.724 peças na oferta teatral de 2025, com a presença de 1347 companhias de teatro, francesas e estrangeiras. A expectativa, segundo a previsão da organização, é de vender mais de 6 milhões de ingressos. "Desde o começo da nossa conversa com a Funarte, a ideia era que essa presença brasileira não fosse um evento isolado, mas sim a base de uma cooperação contínua", afirma. O objetivo, segundo David, é criar uma "dinâmica recorrente", com "companhias brasileiras vindo regularmente a Avignon, impulsionadas pelo sucesso da primeira participação e pelo interesse do público francês"."Espero que, nos próximos anos, tenhamos 10, 12 companhias brasileiras todos os anos, que essa presença se torne natural", projeta. Ele vê nessa continuidade uma oportunidade não apenas de exposição para os artistas brasileiros, mas também de intercâmbio, com agentes culturais brasileiros descobrindo grupos franceses e levando-os de volta ao Brasil.Do lado brasileiro, a Funarte se declarou ativamente engajada na 59ª edição do Festival Off de Avignon, em 2025, conforme detalhou o produtor e representante da instituição brasileira Oswaldo Carvalho, que atua como ponto focal entre a instituição e a AF&C, a associação francesa de artistas que promove o evento paralelo. Para além do eixo Rio-São Paulo"A Funarte está apoiando a ida de 10 jovens atores, produtores e realizadores de teatro que vão participar de uma imersão num programa voltado exatamente pra isso — com jovens do mundo todo. Então a Funarte está apoiando essa participação com passagens aéreas, recursos pra estadia, tudo isso durante o festival", diz."Além disso, a gente também está colaborando com a organização, com a produção do festival, pra construir uma programação paralela que represente o Brasil também. Um exemplo disso é o Le Son du Off, no Village du Off — um espaço que apresenta shows e atividades ao longo de toda a programação do festival, oferecendo ao público momentos de convivência, de celebração mesmo. Lá tem música, tem apresentações, e a Funarte está participando também dessa parte da programação", conta."A presidenta [da Funarte] Maria Marighella sempre traz essa ideia, que eu considero muito importante, da 'ofensiva sensível'. Nosso teatro é múltiplo, tem muitas diversidades — especialmente as regionais. E é muito bacana ver que estão vindo espetáculos de fora do eixo Rio-São Paulo, o que consideramos importante", afirma Carvalho.Internacionalização e resistência culturalA proposta se insere na estratégia mais ampla do festival de promover a internacionalização das artes. "Queremos não apenas aumentar e diversificar a presença internacional no Off, mas também permitir que as companhias francesas circulem mais, que se exportem melhor", explica Harold David.Segundo o diretor, esse movimento de abertura tem um peso ainda mais relevante no contexto atual. "Vivemos uma época em que as fronteiras se fecham, o protecionismo se impõe. Eu, pessoalmente, acredito que isso é um beco sem saída para a humanidade", afirma. Para ele, os artistas e suas obras são veículos essenciais para lembrar que "o outro não é uma ameaça, mas uma riqueza a ser partilhada".O ator e diretor brasileiro Antônio Interlandi, radicado na França há mais de 30 anos, é uma figura central na colaboração cultural que este ano leva companhias teatrais do estado de Goiás ao Festival de Avignon. Com uma longa história de participação no festival, Interlandi agora atua como elo entre o evento e a cultura brasileira, especialmente a goiana, de onde ele vem.De Goiás para o mundo"Esta será a segunda vez este ano que trabalho colaborando com a secretária de Cultura do estado de Goiás, que tem uma política de financiamento de projetos culturais muito interessante, especialmente através da Lei Aldir Blanc", conta."Este ano, eles lançaram um edital que está permitindo a três companhias de teatro virem do estado de Goiás para o Festival de Avignon. Tudo isso já estava em andamento quando o festival decidiu que o Brasil seria o convidado de honra. Eles querem trazer ainda dois espetáculos do Festival de Avignon para se apresentarem em Goiás, promovendo essa troca", aponta o ator e diretor, que se apresenta este ano no Off de Avignon com o espetáculo musical La roue de la vie."Além disso, o Harold David me pediu para acompanhar, por exemplo, na semana que vem, um jornalista de uma revista importante aqui na França chamada Télérama. Ele é jornalista de teatro que vai encontrar quase a totalidade dessas companhias brasileiras em São Paulo, Recife e Goiânia, para, em seguida, produzir um encarte especial na revista que será lançado na ocasião do Festival de Avignon", revela Interlandi.Descobertas além do BrasilApesar do destaque ao Brasil, o festival também abrirá espaço para outras culturas menos representadas na cena francesa. "Vamos apresentar artistas do Cazaquistão, do Uzbequistão… regiões que são ainda mais abstratas para o público francês do que o Brasil", aponta o copresidente da associação que promove a mostra paralela. A circulação das obras, segundo Harold David, "permite a circulação de ideias" e contribui, inclusive, para a defesa da democracia: "É conhecendo outras realidades que conseguimos imaginar futuros diferentes para o nosso próprio país".Apoio aos artistas estrangeirosPara facilitar essa participação internacional, o Festival Off implementou dois programas de apoio. O primeiro é o WAM – World Professional Performing Art Meetings, voltado para jovens em início de carreira. “Dez jovens profissionais brasileiros virão este ano graças a uma parceria com a Funarte. Nós cobrimos hospedagem, alimentação e programação cultural e pedagógica em Avignon. Os voos internacionais ficam por conta dos parceiros locais”, explica David.O segundo programa, inédito em 2025, é o Off Grants, que oferece bolsas de até 2.000 euros para ajudar nas despesas de deslocamento de companhias estrangeiras. “Sabemos que o custo da viagem é uma das maiores barreiras, especialmente para quem vem de outros continentes. Queremos aliviar essa carga”, afirma. As bolsas cobrem até 50% dos custos e devem beneficiar entre 10 e 15 projetos este ano. "É um projeto-piloto, mas esperamos ampliá-lo no futuro."Como participarO formulário de inscrição para os programas será enviado diretamente às companhias estrangeiras. “O site do festival traz informações gerais, mas o processo de candidatura se dá por meio de um formulário que enviamos hoje para os grupos internacionais”, esclarece o diretor.O Festival Off fica em cartaz de 5 a 26 de julho em Avignon, no sul da França. 

Duendeando
Duendeando - Festival Off - 23/02/25

Duendeando

Play Episode Listen Later Feb 23, 2025 58:56


Comenzamos con María Terremoto y con La Macanita que hoy actúa en su tierra. Repasamos la agenda flamenca de la semana en el Festival de Jerez donde nos encontramos por ejemplo a Ángeles Toledano o Jesús Méndez. En paralelo se celebran otros acontecimientos en la ciudad como Jerez Off Festival dedicado al Nano de Jerez y nos lo cuenta su director Mario González Hoy traemos al programa voces como Juana la del Pipa, Nano de Jerez, La Fabi o Dolores Agujetas que aparecen en el cartel de La Guarida del Ángel.Escuchar audio

RADIO LOCALITIZ
Thierry Garcia au festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Dec 9, 2024 53:49


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/      Titres diffusés : Jacques Haurogné - Dis moi des mots Olivia Ruiz - J'traine les pieds          Romain Didier - Je m'en vais léger   Clarika - Les tilleuls Laurent Viel - La machine       Jean Guidoni - Paris Milan   Xavier Lacouture - Le bonheur combien ça coute Justine Jérémie - Tu fais soleil          Soutenez-nous sur helloasso.com !

"Pierre Emonot parlez-moi d'humour mais pas que...!"

Play Episode Listen Later Dec 8, 2024 27:38


PIERRE EMONOTMesdames et Messieurs, préparez-vous à une heure de pure folie verbale avec Pierre Emonot ! Dans son one-man-show "Face au Peuple", cet artiste à la langue bien acérée balance du cynisme à tout-va, avec une classe de dandy et une dose d'humour noir.Costumé comme un intellectuel bourgeois, Emonot se régale à démonter tout ce qui bouge, des films de gauche aux conspirations farfelues, en passant par le sacré beaujolais nouveau et la baguette parfaitement cuite. Tout y passe, et même les sujets les plus futiles deviennent des combats épiques sous sa plume.Inspiré par les maîtres du sarcasme comme Guy Bedos et Desproges, il jongle entre finesse et mépris, mais derrière cette façade de cynisme, se cache un esprit brillant, maniant les mots comme des armes de précision. Son spectacle "Face au Peuple" a été élu meilleur spectacle au Festival Off d'Avignon 2023, et il enchaîne les succès avec une aisance déconcertante.Alors, si vous aimez le second degré, l'humour acerbe et la réflexion, ne manquez pas ce show qui décoiffe et fait sourire, même lorsqu'il nous pique là où ça fait mal. Un vrai délice, ou devrions-nous dire... délicieusement dérangeant !Production : yumeegoMixage : Alexandre BréalInterview : Véronique BarbeEnregistrement : Véronique BarbeVoix intro : William PiletLe Lézard : 18 Av. Georges Clemenceau, 83310 Cogolin Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.

RADIO LOCALITIZ
Julie Lagarrigue au Festival off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Dec 2, 2024 41:22


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/      Titres diffusés : Julie Lagarrigue – Le garçon  Julie Lagarrigue– La vie qui coûte cher    Julie Lagarrigue – Rendu les armes  Julie Lagarrigue – Telle ou telle  Julie Lagarrigue – Les chiens     Julie Lagarrigue – Le petit soleil   Jenny Dahan – A la dérive Jenny Dahan – Touche ma peau Jenny Dahan – Je va mourir         Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Odalva au Festival off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 25, 2024 40:05


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/      Titres diffusés : Odalva - Il écrit la nuit Odalva - Marseille   Odalva - Ce qui nous traverse Odalva - Pépita Anne Sylvestre - L'histoire de Jeanne-Marie Les abeilles aussi - Ganivelles       Soutenez-nous sur helloasso.com !

titres au festival festival off
RADIO LOCALITIZ
Daniel Jumeau au Festival Off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 18, 2024 53:09


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/      Titres diffusés : Daniel Jumeau - Le temps   Daniel Jumeau - Nous deux   Daniel Jumeau - O.q.t.f    Daniel Jumeau - A la belle étoile  Daniel Jumeau - Rolande   Daniel Jumeau - J't'aimerai encore     Leora – Raisins   Leora – Si par hasard        Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Nawel Dombrowsky au Festival off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 11, 2024 40:00


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/      Titres diffusés : Nawel Dombrowsky – Le défilé Nawel Dombrowsky – Cheyenne Nawel Dombrowsky – Enfant vielle âme Nawel Dombrowsky – Lou Nawel Dombrowsky – T'as pas Louise O'sman – Mon rayon d'or Louise O'sman – Portons nos âmes        Soutenez-nous sur helloasso.com !

RADIO LOCALITIZ
Sarclo au Festival off d'Avignon

RADIO LOCALITIZ

Play Episode Listen Later Nov 4, 2024 50:03


Tonton Mick vient nous partager ses connaissances en chanson francophone à travers plusieurs émissions, généreusement illustrées en chansons et parsemées d'anecdotes ou commentaires. Le Coin de Tonton Mick : https://www.radiolocalitiz.fr/le-coin-de-tonton-mick/      Titres diffusés : Sarcloret – La fille qui nous sert à bouffer    Sarcloret – Dylan Sarcloret - Girl from the North Sarcloret – A fond les ballons Sarcloret – Souvenirs de voyage     Sarcloret – Matin doux        Sarcloret – Le stratagème Sarcloret – Du brun Sarcloret – Requiescat in pace       Soutenez-nous sur helloasso.com !

"Manuel Pratt, parlez-moi d'humour mais pas que...!"

Play Episode Listen Later Sep 8, 2024 28:58


Manul PrattAuteur prolifique, il écrit ses spectacles au rythme d'un, voire trois spectacles par an. Pendant longtemps seul sur scène, il écrit et joue des one-man shows d'humour et revendique de s'inspirer de Lenny Bruce.En 1997, il interprète son premier spectacle documentaire, Évadé d'Auschwitz, écrit à partir de plusieurs témoignages, après deux années de recherches et de rencontres. Seul sur scène; il incarne un déporté.Manuel Pratt écrit également des pièces humoristiques à plusieurs personnages : Coulisses, Le Ticket, Le Cadeau ou encore Adolf et Ruth. Parallèlement, il poursuit dans la voie du théâtre documentaire avec Couloir de la mort, résultat de dix ans passés à communiquer avec un détenu condamné à mort aux États-Unis, récit des conditions de détention et de l'exploitation financière des détenus, des souffrances et des tortures morales infligées au prisonnier, puis avec Limites, sur les rapports entre un bourreau et sa victime, en Algérie, et avec Contingent 56, récit de la guerre d'Algérie par deux appelés et une algérienne.Il fut aussi chroniqueur occasionnel à France Inter en 2010.Depuis plusieurs années, il participe régulièrement et avec grand succès au Festival Off d'Avignon - il est l'un des rares où il est indispensable de réserver. En 2015 il y présente quatre de ses créations en alternance. Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.

Fandomentals
ArcTanGent Festival - Off The Stage with Daniel P Carter, Ben from Skip to the End feat Macca, The Scene & Serpent Temple Podcast

Fandomentals

Play Episode Listen Later Aug 30, 2024 55:30


Daniel P CarterRadio Show - https://www.bbc.co.uk/programmes/b006wq4sArt - https://deathwishinc.com/collections/vendors?q=Daniel+P.+CarterPodcast on Acast - https://shows.acast.com/someonewhoisntmePodcast on Spotify - https://open.spotify.com/show/0ATk2A7Mb5UbtP2RT7WntAPodcast on Apple - https://podcasts.apple.com/gb/podcast/someone-who-isnt-me/id1084700219Podcast Instagram - https://www.instagram.com/swimpodcast/?hl=enPersonal Instagram - https://www.instagram.com/danielpcarter/?hl=enTwitter - https://x.com/danielpcarter?lang=mrFacebook - https://www.facebook.com/daniel.p.carter.35/?locale=en_GBSpotify Playlist - https://open.spotify.com/playlist/3IQ5QHD66pXLinQODy5O1PSkip to the End PodcastWebsite - http://www.skiptotheend.co.uk/Spotify - https://open.spotify.com/show/7itxr6vo7EtNdbIdNcbX4bApple Podcast - https://podcasts.apple.com/gb/podcast/skip-to-the-end-podcast/id909699463Instagram - https://www.instagram.com/skiptotheendpodcast/Facebook - https://www.facebook.com/skiptotheendpodcast/Twitter - https://x.com/sttepodcast?ref_src=twsrc%5Egoogle%7Ctwcamp%5Eserp%7Ctwgr%5EauthorThe SceneWebsite - https://www.scenemusicmedia.com/Instagram - https://www.instagram.com/scenemusicmedia/Facebook - https://www.facebook.com/scenemusicmediaThe Serpent Temple PodcastInstagram - https://www.instagram.com/serpent_temple/YouTube - https://www.youtube.com/channel/UC26ToMhMrHCd9HBK3wdIbpgSpotify - https://open.spotify.com/show/4mrxGAZtHgMWLyR5vknYMj?si=hvk-XlGLQxGNztAzCgbl3g&nd=1&dlsi=cfc0ceeced93457aApple Podcast - https://podcasts.apple.com/gb/podcast/serpent-temple/id1551204704Fandomentals LinksDiscord Server - https://discord.gg/x6d9PNGQfFDonate to the Podcast - https://fandomentals.captivate.fm/donateTeePublic Store - https://fandomentals.captivate.fm/podcastmerchTwitter - https://twitter.com/fandomentalspod Instagram - https://instagram.com/fandomentalspodEmail – fandomentals@yahoo.comWebsite - https://fandomentals.captivate.fm/Artwork Designed by Alex JenkinsWebsite - www.hexdesigns.orgInstagram - https://www.instagram.com/hexshadowTwitter - https://twitter.com/hexghostsThank you for checking out this episode and be sure to subscribe for more content!

spotify apple temple stage acast serpent macca festival off arctangent skip to the end daniel p carter
Fandomentals
ArcTanGent Festival - Off The Stage with Metal For Good, Head Above The Waves, The Guitar Wrist, Heavy Metal Therapy & Safe Gigs For Women

Fandomentals

Play Episode Listen Later Aug 28, 2024 68:53


Follow, support and donate to the various groups belowMetal For GoodWebsite - https://metalforgood.org/Instagram - https://metalforgood.org/Facebook - https://www.facebook.com/metalforgoodTwitter - https://x.com/metalforgoodHead Above The WavesWebsite - https://hatw.co.uk/Instagram - https://www.instagram.com/headsabovethewaves/Facebook - https://www.facebook.com/HeadsAboveTheWaves/Twitter - https://x.com/hatw_ukThe Guitar WristWebsite - https://www.theguitarwrist.co.uk/Instagram - https://www.instagram.com/theguitarwrist/Facebook - https://www.facebook.com/guitarwrist/Twitter - https://x.com/the_guitarwristHeavy Metal TherapyWebsite - https://heavymetaltherapy.co.uk/Instagram - https://www.instagram.com/heavymetaltherapy/Facebook - https://www.facebook.com/heavymetaltherapy/?locale=en_GBTwitter - https://x.com/heavytherapySafe Gigs For WomenWebsite - https://sgfw.org.uk/Instagram - https://www.instagram.com/safegigs4women/Facebook - https://www.facebook.com/safegigsforwomen/?locale=en_GBTwitter - https://x.com/safegigs4women?lang=enFandomentals LinksDiscord Server - https://discord.gg/x6d9PNGQfFDonate to the Podcast - https://fandomentals.captivate.fm/donateTeePublic Store - https://fandomentals.captivate.fm/podcastmerchTwitter - https://twitter.com/fandomentalspod Instagram - https://instagram.com/fandomentalspodEmail – fandomentals@yahoo.comWebsite - https://fandomentals.captivate.fm/Artwork Designed by Alex JenkinsWebsite - www.hexdesigns.orgInstagram - https://www.instagram.com/hexshadowTwitter - https://twitter.com/hexghostsThank you for checking out this episode and be sure to subscribe for more content!

Les matins
Le festival OFF met Taïwan à l'honneur

Les matins

Play Episode Listen Later Jul 15, 2024 3:44


durée : 00:03:44 - Le Son d'Avignon - par : Marie Sorbier - Pour la première fois de l'histoire du festival OFF, un pays invité reçoit un éclairage particulier et c'est l'île de Taïwan, bien connue des festivaliers qui reçoit cet honneur.

Esperluette
En Tongs au pied de l'Himalaya - Esperluette en mode Festival #OFF24

Esperluette

Play Episode Listen Later Jul 13, 2024 1:29


Pour cette première reco du Festival OFF 2024, je vous emmène à la découverte d'un spectacle qui a d'abord été un podcast, vous comprendrez que ma curiosité a été particulièrement touchée.En Tongs au pied de l'Himalaya c'est la sensation qu'à ressentie Marie-Odile Weiss l'autrice lorsqu'elle a appris que son fils Ali, 2 ans, était autiste.Et comme tout le monde, tant que ça ne nous touche pas personnellement, à la base, elle n'y connaissait rien à l'autisme. Enfin, si. Elle avait vu le film Rain man. Quand le diagnostic tombe, elle ressent la sensation d'être face à une montagne qui parait infranchissable à gravir.Dans un rythme effréné de parole, Marie–Odile nous embarque dans son ascension face au vocabulaire médical, à aux attentes de diagnostics, aux dysfonctionnements de l'état, à la solitude des aidants et tous les obstacles dont il faut faire face, un rythme effréné pour ne pas s'arrêter d'avancer , ni baisser les bras. Un spectacle rempli d'autodérision, qui est surtout un appel à plus de respect de l'autre et des différences.Le ton est juste, Marie-Odile désamorce avec finesse la gravité de sa situation et de celle de son fils, et c'est comme cela à mon avis que l'on arrive à faire passer des messages.Alors allez l'écouter au Chêne Noir à 14h15, que vous soyez touché ou non directement par le sujet, que vous soyez mère ou non, il est toujours bon de chausser quelques instants les tongs des autres pour changer son regard et ouvrir son esprit.A bientôt pour une nouvelle chronique, je l'espère-luette évidemment !--------------------------------Pour (ré)écouter les autres reco 'En mode Festival' c'est iciRetrouvez toutes les interviews d'Esperluette sur : www.esperluette-podcast.fr  - Instagram -  Facebook et sur toutes les applis de podcast Pour ne pas manquer un épisode, pensez  à vous abonner au podcast ou à vous inscrire à la newsletter   Esperluette est un podcast natif produit par Marie-Cécile Drécourt  sous licence Creative Commons BY-NC-ND 3.0 FRHébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.

Vida em França
“Saudade, ici et là-bas”, as histórias e os acordes da lusofonia em Avignon

Vida em França

Play Episode Listen Later Jul 10, 2024 8:45


“Saudade, ici et là-bas” está pelo segundo ano consecutivo no Festival Off de Avignon. As memórias, os cheiros, os sons e paladares que contam as histórias dos que já cá não estão, pintadas com os acordes da lusofonia! A autoria é de Isabel Ribeiro e conta com a participação do músico Dan Inger dos Santos. RFI: Isabel Ribeiro é a autora deste espectáculo, qual é a temática do “Saudade, ici et là-bas”?Isabel Ribeiro: A temática é a emigração portuguesa em França. Mas nem só. É uma história também de uma família que vende a casa dos pais em Portugal. Por isso, também é um assunto universal. É também uma história de amor. Uma história de amor para com o país, uma história de amor para com as recordações dos pais. Uma história de amor entre os pais?Isabel Ribeiro: Sim, sim, é o amor com esse país, com essa cultura, essa ligação que temos com a história desse país, até mesmo quando estamos longe. É essa ligação através das gerações também. Este é o segundo ano consecutivo que a peça está em Avignon. Quais são as alterações que o espectáculo sofreu ao longo deste tempo? Isabel Ribeiro: Agora temos um novo actor em palco, por isso tivemos que nos adaptar um bocadinho às proposições dele. E afinal é sempre uma coisa positiva, porque fez com que o espectáculo evoluísse e nós, também, temos que procurar novas maneiras de ver os nossos papéis, as personagens. Não nos habituarmos, é uma maneira de fazer evoluir a história e evoluir a trajectórias desses personagens. Temos uma ou duas canções a mais agora também no espectáculo. Quer dizer, é um espectáculo vivo. É um espectáculo vivo que acaba por crescer e por se adaptar ao longo do tempo? Isabel Ribeiro: É isso tudo! E também quando falamos com o público depois das representações, é sempre maneira de reflectir na maneira de apresentar a história. E porque não tentar? Porque eles vêm com perguntas, com pensamentos sobre o trabalho que viram em palco. Então nós pensamos: e porque não tentar assim, dessa maneira, como eles pensaram que podia ser possível de interpretar essa história? Dan Inger dos Santos: E, depois, as observações do encenador quando vem com a gente aos vários teatros onde actuamos e, certamente, há ainda a adaptação ao local, ao espaço do teatro. Adaptamos a peça ao teatro, ao sítio. Por exemplo, fomos actuar no Mónaco. O palco não tinha pano de fundo. Era um muro em pedra com três janelas. Isso fez com que a peça tivesse um novo início, porque adaptámos a peça ao sítio, ao teatro. Isabel Ribeiro: Deu outro ritmo ao início da peça e, afinal, quando estivemos no teatro seguinte, pensámos que temos de encontrar aqui nesse sítio esse dinamismo que tivemos no outro teatro, porque havia esse cenário diferente. Então tentamos sim adaptar-nos. Há algum reflexo da vossa vida pessoal, da história da vossa família? Dan Inger dos Santos: Sempre um pouco, mas não é uma peça biográfica. Mas há sempre uma parte de nós em cada papel. Mesmo assim, a história não é bem a mesma. No meu papel há sempre os sentimentos que levo da minha história, da história dos meus pais. Isabel Ribeiro: Sim, eu inspirei-me um pouco da história da minha família, dos meus pais, um bocado, mas nem só, dos meus tios, das minhas tias e amigos à volta de nós e, também, de outras pessoas que conheci porque tive ocasião de fazer entrevistas também a certas pessoas.Falando com elas e depois também lendo testemunhos de percursos como esses, deu-me essa ideia de fazer uma história. Uma história que representa essas histórias todas, essas pessoas todas que migraram. Chamamos-lhes de Manuel e Ilda, são eles todos nessas duas personagens e nessa história. Porque é que decidiu este caminho de falar sobre a imigração, sobre as dificuldades de terem vindo para França, as esperanças que se criam e as desilusões que também existem?Isabel Ribeiro: É uma ideia que tive há mais de dez anos, quando queria realizar um documentário sobre esse assunto, mas nunca tive a possibilidade. Depois, quando vieram falar comigo e dizer que eu tinha que criar uma história sobre a cultura portuguesa no palco, pensei que seria uma boa oportunidade para contar essa imigração de um povo que não fala muito, não transmitia muito.Nós, a descendência, sentíamos sempre que havia ali qualquer coisa a descobrir. Falar directamente com as pessoas não era fácil, porque eles não conseguiam falar e nós também tínhamos medo. Parece que ou iam ficar zangados ou iam chorar. Não sabíamos qual iria ser a reacção deles, mas é um assunto que eu acho indispensável, porque é uma parte da história que já aconteceu há muito tempo. Essas pessoas já têm uma idade avançada e alguns já faleceram. Não podemos esquecer que temos a missão de transmitir e para mim também era a maneira de fazer um reconhecimento a essa geração, uma homenagem a essa geração tão discreta, tão silenciosa, essa “comunidade silenciosa” como costumava ser chamada cá em França e mostrar que é um percurso cheios de coragem e de esperança. Sobretudo quando se vê o que se passa agora na sociedade, no mundo. A história é sempre uma repetição. É também uma maneira de dizer que é um assunto actual e é uma necessidade, porque nós, a descendência, ficamos com essas bagagens que não sabemos bem como utilizá-las.A peça também é pintada com música, que não é só portuguesa, até porque começa com “Sodade” de Cesária Évora, com acordes da lusofonia. Como é que chegaram a este rol musical? Isabel Ribeiro: Era essencial para mim e para o encenador. Ele queria música. Queríamos uma viagem, mas eu também queria mostrar a lusofonia. Queria mostrar esse poder da língua portuguesa, essa presença portuguesa em vários países do mundo através da música. E que a música também não é só o fado.Isabel Ribeiro: Não é só o fado, não. Dan Inger dos Santos: Morna, Bossa Nova…Isabel Ribeiro: E as pessoas quando saem da peça, em geral, perguntam que canções são essas? Quem são os artistas? Nós ficamos contentes porque também é uma maneira das pessoas procurarem e verem o que se passa musicalmente em Portugal. O fado é aquele cartão-de-visita de Portugal. Mas não é só isso, claro. Quando e onde é que a peça pode ser vista em Avignon?Isabel Ribeiro:Até ao dia 18 [de Julho] às 19h40, no Théâtre des 3S, 4 rue Buffon, em Avignon e depois - esperamos - em França toda. Dan Inger dos Santos: O meu orgulho com essa peça é que falamos, certamente, muito dos portugueses, mas é uma peça que apresenta Portugal também ao público francês e que dá conhecimento da história de Portugal. 

Reportage culture
Danse: la Belle Scène Saint-Denis au Festival off d'Avignon

Reportage culture

Play Episode Listen Later Jul 5, 2024 3:09


Chaque année, dans le cadre de la programmation Off du Festival d'Avignon, le théâtre de La Parenthèse accueille la scène subventionnée de danse de Tremblay-en-France en Seine-Saint-Denis. C'est en effet à Avignon que les programmateurs voient plus volontiers les spectacles qu'en franchissant le périphérique parisien. Une opportunité devenue incontournable donc pour cette scène qui présente à ce festival trois programmes différents.   Au théâtre La Parenthèse, un duo ouvre le programme : il réunit un danseur professionnel aguerri et un jeune danseur atteint d'un handicap psychique, on découvre comment la relation se crée et comment chacun, à sa façon, rencontre l'autre ou le porte. Une danse émouvante signée Agathe Pfauwadel et Aëla Labbé. La deuxième création part d'un geste fondateur de la danse, le saut avec un seul instrument, le gong. Mélanie Perrier tire ainsi le fil à partir d'une approche minimaliste, où cinq interprètes nous entraînent dans une danse réjouissante d'une sensibilité hors du commun.Autre atmosphère, Amala Dianor, chorégraphe français né au Sénégal, nous entraîne dans une danse rythmée.La Belle Scène Saint-Denis propose toujours des pépites à Avignon, avec une programmation variée qui donne une idée de la diversité et de la richesse de la danse défendue par cette scène nationale.Retrouvez nos articles sur le Festival d'Avignon ici.

Reportage Culture
Danse: la Belle Scène Saint-Denis au Festival off d'Avignon

Reportage Culture

Play Episode Listen Later Jul 5, 2024 3:09


Chaque année, dans le cadre de la programmation Off du Festival d'Avignon, le théâtre de La Parenthèse accueille la scène subventionnée de danse de Tremblay-en-France en Seine-Saint-Denis. C'est en effet à Avignon que les programmateurs voient plus volontiers les spectacles qu'en franchissant le périphérique parisien. Une opportunité devenue incontournable donc pour cette scène qui présente à ce festival trois programmes différents.   Au théâtre La Parenthèse, un duo ouvre le programme : il réunit un danseur professionnel aguerri et un jeune danseur atteint d'un handicap psychique, on découvre comment la relation se crée et comment chacun, à sa façon, rencontre l'autre ou le porte. Une danse émouvante signée Agathe Pfauwadel et Aëla Labbé. La deuxième création part d'un geste fondateur de la danse, le saut avec un seul instrument, le gong. Mélanie Perrier tire ainsi le fil à partir d'une approche minimaliste, où cinq interprètes nous entraînent dans une danse réjouissante d'une sensibilité hors du commun.Autre atmosphère, Amala Dianor, chorégraphe français né au Sénégal, nous entraîne dans une danse rythmée.La Belle Scène Saint-Denis propose toujours des pépites à Avignon, avec une programmation variée qui donne une idée de la diversité et de la richesse de la danse défendue par cette scène nationale.Retrouvez nos articles sur le Festival d'Avignon ici.

42e Rue
Cabaret 42e rue : En revenant d'Avignon ! "Une opérette à Ravensbrück", "Virgine et Paul", "Jonasz au grenier"

42e Rue

Play Episode Listen Later Sep 17, 2023 59:17


durée : 00:59:17 - Cabaret 42e rue : " En revenant d'Avignon " : notre sélection de spectacles musicaux présentés au Festival Off d'Avignon - par : Laurent Valière - Le dernier festival Off d'Avignon qui a battu des records de fréquentation regorgeait de spectacles musicaux. Nous recevons pour ce premier concert de 42e rue de l'année nos coups de cœur. - réalisé par : Fabien Fleurat

cabaret revenant grenier rette ravensbr festival off jonasz laurent vali fabien fleurat
Les matins
L'inexorable développement du festival OFF d'Avignon

Les matins

Play Episode Listen Later Jul 20, 2023 3:49


durée : 00:03:49 - Le son d'Avignon - par : Marie Sorbier - Chaque année, des centaines de compagnies participent au plus grand marché français voire mondial de spectacle vivant : le festival OFF d'Avignon. - invités : Philippe Person Metteur en scène, ancien directeur du Lucernaire à Paris

Les mecs que je veux ken

Le jeune humoriste belge, Nikoz! Pour le voir au Festival Off d'Avignon, direction La Comédie d'Avignon! Nikoz joue à 22h les mardi 26, jeudi 28 et samedi 30 juillet. Il devrait reprendre des exceptionnelles de son spectacle à la rentrée au Kings à Bruxelles! Vous avez aimé cet épisode? N'hésitez pas à le dire en laissant un avis sur Apple Podcasts ou en mettant 5 étoiles aux Mecs que je veux ken sur Spotify! C'est déjà fait? Optez pour une petite story? Prenez-vous en photo avec mon livre en vacances, je suis toujours heureuse de voir qu'il voyage! Vous n'êtes pas encore venu voir mon spectacle? Prenez votre place pour la rentrée à La Nouvelle Seine! Toutes les dates de tournée sont sur mon site internet: https://www.rosabursztein.fr Inscrivez-vous à ma newsletter pour découvrir les prochains invités à l'avance!Merci à Marie Dufour pour la com' & Vivien Lenon pour la création du jingle. Voir Acast.com/privacy pour les informations sur la vie privée et l'opt-out.