Podcasts about Savran

In Jacob: Conflicted Twin, Aggrieved Patriarch (Sheffield Phoenix Press, 2025), George Savran brings his narrative interpretive approach to look closely at Jacob's shifting identity. Jacob is indelibly linked to his brother Esau in the Genesis narrative, and their complex relationship as twins foregrounds this problematic connection. Jacob's lineage is examined-he differs noticeably from his ancestors and his offspring in the complexity of his changing character. At times he is a "simple man" at the mercy of the demands of others; elsewhere he is a devious trickster eager to use his wits to achieve personal success. His search for a coherent identity, as it unfolds in this study, leads to his emergence as the patriarch of his family, compelled to make peace with his brother and his sons in the midst of ongoing conflict. This study brings out how Jacob's mature identity is clarified further by his reactions to three unusual and unexpected encounters which shed light on his ability to recalibrate his self-understanding. The first is his struggle with the man/angel at the Jabbok, where he receives a blessing with the name Israel, and comes to realize that his relationship to God is more complicated (and less predictable) than he had previously thought. An additional insight comes the following day during his reunion with Esau, as he learns to appreciate him in a new way and compares beholding his face to "seeing the face of God". This is a remarkable admission by a brother who thought only the worst of his twin. Jacob's rethinking his own self-importance emerges later in the Joseph story, when he is compelled to realizes that his insistence on his personal concerns will lead to the dissolution of his family. Savran's interpretation of these reactions underscores their significance in Jacob's development, revealing a character of depth and resilience and giving new meaning to his role as the avatar of Israel. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/jewish-studies

In Jacob: Conflicted Twin, Aggrieved Patriarch (Sheffield Phoenix Press, 2025), George Savran brings his narrative interpretive approach to look closely at Jacob's shifting identity. Jacob is indelibly linked to his brother Esau in the Genesis narrative, and their complex relationship as twins foregrounds this problematic connection. Jacob's lineage is examined-he differs noticeably from his ancestors and his offspring in the complexity of his changing character. At times he is a "simple man" at the mercy of the demands of others; elsewhere he is a devious trickster eager to use his wits to achieve personal success. His search for a coherent identity, as it unfolds in this study, leads to his emergence as the patriarch of his family, compelled to make peace with his brother and his sons in the midst of ongoing conflict. This study brings out how Jacob's mature identity is clarified further by his reactions to three unusual and unexpected encounters which shed light on his ability to recalibrate his self-understanding. The first is his struggle with the man/angel at the Jabbok, where he receives a blessing with the name Israel, and comes to realize that his relationship to God is more complicated (and less predictable) than he had previously thought. An additional insight comes the following day during his reunion with Esau, as he learns to appreciate him in a new way and compares beholding his face to "seeing the face of God". This is a remarkable admission by a brother who thought only the worst of his twin. Jacob's rethinking his own self-importance emerges later in the Joseph story, when he is compelled to realizes that his insistence on his personal concerns will lead to the dissolution of his family. Savran's interpretation of these reactions underscores their significance in Jacob's development, revealing a character of depth and resilience and giving new meaning to his role as the avatar of Israel. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/religion

In Jacob: Conflicted Twin, Aggrieved Patriarch (Sheffield Phoenix Press, 2025), George Savran brings his narrative interpretive approach to look closely at Jacob's shifting identity. Jacob is indelibly linked to his brother Esau in the Genesis narrative, and their complex relationship as twins foregrounds this problematic connection. Jacob's lineage is examined-he differs noticeably from his ancestors and his offspring in the complexity of his changing character. At times he is a "simple man" at the mercy of the demands of others; elsewhere he is a devious trickster eager to use his wits to achieve personal success. His search for a coherent identity, as it unfolds in this study, leads to his emergence as the patriarch of his family, compelled to make peace with his brother and his sons in the midst of ongoing conflict. This study brings out how Jacob's mature identity is clarified further by his reactions to three unusual and unexpected encounters which shed light on his ability to recalibrate his self-understanding. The first is his struggle with the man/angel at the Jabbok, where he receives a blessing with the name Israel, and comes to realize that his relationship to God is more complicated (and less predictable) than he had previously thought. An additional insight comes the following day during his reunion with Esau, as he learns to appreciate him in a new way and compares beholding his face to "seeing the face of God". This is a remarkable admission by a brother who thought only the worst of his twin. Jacob's rethinking his own self-importance emerges later in the Joseph story, when he is compelled to realizes that his insistence on his personal concerns will lead to the dissolution of his family. Savran's interpretation of these reactions underscores their significance in Jacob's development, revealing a character of depth and resilience and giving new meaning to his role as the avatar of Israel. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/new-books-network

In Jacob: Conflicted Twin, Aggrieved Patriarch (Sheffield Phoenix Press, 2025), George Savran brings his narrative interpretive approach to look closely at Jacob's shifting identity. Jacob is indelibly linked to his brother Esau in the Genesis narrative, and their complex relationship as twins foregrounds this problematic connection. Jacob's lineage is examined-he differs noticeably from his ancestors and his offspring in the complexity of his changing character. At times he is a "simple man" at the mercy of the demands of others; elsewhere he is a devious trickster eager to use his wits to achieve personal success. His search for a coherent identity, as it unfolds in this study, leads to his emergence as the patriarch of his family, compelled to make peace with his brother and his sons in the midst of ongoing conflict. This study brings out how Jacob's mature identity is clarified further by his reactions to three unusual and unexpected encounters which shed light on his ability to recalibrate his self-understanding. The first is his struggle with the man/angel at the Jabbok, where he receives a blessing with the name Israel, and comes to realize that his relationship to God is more complicated (and less predictable) than he had previously thought. An additional insight comes the following day during his reunion with Esau, as he learns to appreciate him in a new way and compares beholding his face to "seeing the face of God". This is a remarkable admission by a brother who thought only the worst of his twin. Jacob's rethinking his own self-importance emerges later in the Joseph story, when he is compelled to realizes that his insistence on his personal concerns will lead to the dissolution of his family. Savran's interpretation of these reactions underscores their significance in Jacob's development, revealing a character of depth and resilience and giving new meaning to his role as the avatar of Israel. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/biblical-studies

In Jacob: Conflicted Twin, Aggrieved Patriarch (Sheffield Phoenix Press, 2025), George Savran brings his narrative interpretive approach to look closely at Jacob's shifting identity. Jacob is indelibly linked to his brother Esau in the Genesis narrative, and their complex relationship as twins foregrounds this problematic connection. Jacob's lineage is examined-he differs noticeably from his ancestors and his offspring in the complexity of his changing character. At times he is a "simple man" at the mercy of the demands of others; elsewhere he is a devious trickster eager to use his wits to achieve personal success. His search for a coherent identity, as it unfolds in this study, leads to his emergence as the patriarch of his family, compelled to make peace with his brother and his sons in the midst of ongoing conflict. This study brings out how Jacob's mature identity is clarified further by his reactions to three unusual and unexpected encounters which shed light on his ability to recalibrate his self-understanding. The first is his struggle with the man/angel at the Jabbok, where he receives a blessing with the name Israel, and comes to realize that his relationship to God is more complicated (and less predictable) than he had previously thought. An additional insight comes the following day during his reunion with Esau, as he learns to appreciate him in a new way and compares beholding his face to "seeing the face of God". This is a remarkable admission by a brother who thought only the worst of his twin. Jacob's rethinking his own self-importance emerges later in the Joseph story, when he is compelled to realizes that his insistence on his personal concerns will lead to the dissolution of his family. Savran's interpretation of these reactions underscores their significance in Jacob's development, revealing a character of depth and resilience and giving new meaning to his role as the avatar of Israel. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/christian-studies

Küba'da kapitalizmin şakşakçıları

Böyle olmaz. Sosyalizmin adı ve itibarı böylesine harcanamaz. Her biri tarihî bir öncüle yaslandığını iddia eden, bir bölümü geçmişin partilerinin ve sosyalizmin önderlerinin adını bayrağı yapan birtakım sosyalist partiler, en azından Kılıçdaroğlu'nun 2017'de düzenlediği “Adalet Yürüyüşü” adı verilen gösteriden bu yana seçimlerde, en azından cumhurbaşkanı seçimlerinde CHP'yi halka umut olarak göstererek toplumun önünde sosyalizmin adını yerle yeksan ediyorlar! Devrimci İşçi Partisi, Erdoğan ile Kılıçdaroğlu'nun yarıştığı 2023 cumhurbaşkanı seçimi öncesi ve sonrasında Altılı Masa'nın ve onun seçimdeki uzantısı olan Millet İttifakı'nın nasıl hem gerici hem de son derece kırılgan olduğunu ısrarla ortaya koydu. Kılıçdaroğlu'nun seçimi kazansa bile istibdad rejimine son vermeyeceğini, CHP'nin temsil ettiği TÜSİAD burjuvazisinin kurulan düzenin (büyük aşırılıklar olmadıkça) devamından yana olduğunu ifade etti. Ayrıca, Altılı Masa'nın seçim öncesinde ya da sonrasında dağılabileceğine de işaret etti.Biz de köşe yazılarımızda bunları dile getirdik. Ayrıca, Akşener'in Mart ayında masadan kalkıp gitmesinin ardından hem diğer partilerin başkanlarının, hem de İmamoğlu ve Yavaş'ın Cumhurbaşkanı Yardımcısı sıfatıyla Kılıçdaroğlu'nun başına gardiyan olarak dikildiğinin de altını çizdik. Bu konuyu işlediğimiz yazının başlığını da tiyatro tarihimizin en popüler oyunlarından biri olan “Yedi Kocalı Hürmüz”den ödünç aldık. Yedilinin her birine Kılıçdaroğlu'nun gardiyanı olarak yaklaştık.Kılıçdaroğlu şimdi sekizinci bir gardiyanın himayesi altında CHP'nin başına döndü. Bu seferki gardiyan öyle Babacan ya da Davutoğlu gibi arkasında herhangi bir güç olmayan türden değil. İstibdad rejiminin baş aktörü Tayyip Erdoğan. Tam anlamıyla sefil bir manzara! Çok sayıda sosyalist partinin Türkiye'yi istibdaddan ve onun baş aktöründen kurtarma gerekçesiyle halkı oy vermeye çağırdığı şahıs, Erdoğan'ın CHP içindeki kayyımı konumunda!Ama bundan en ufak bir ders çıkaran yok. Nerede başını elleri arasına alıp “Yahu biz ne yaptık? Bu adamı halka nasıl çözüm olarak sunduk?” demek? Nerede “yanılmışız” diye açıklama yapmak, halktan özür dilemek. Sosyalizmin geleneği, bırakın böyle devasa hataları, bireysel düzeyde bile yapılan politik, örgütsel ve kişisel hataların özeleştirisini davanın ilerletilmesi için önkoşul sayar. Oysa özeleştiri vermek bir yana yine aynen Adalet Yürüyüşü'nde yaptıkları gibi, yalnız bu sefer Kılıçdaroğlu'nun yanında değil karşısında aynı tutumu tekrarlıyor sosyalist partiler.Oysa perşembenin gelişi çarşambadan belliydi. Biz, seçimlerin hemen ertesinde Kılıçdaroğlu/İmamoğlu çekişmesinin büyük sorunlara yol açacağını yazdık. Birkaç ay sonrasında da “CHP'nin Geleceği (Var mı?)” başlığını taşıyan bir yazı yazdık. Kim bilir, o zaman Kılıçdaroğlu'na oy vermiş partilerin bazı kadroları dudak büküp yazıyı okumaktan sarfınazar etmişlerdir. Kısaca alıntılayalım:“Öyle görünüyor ki partinin önünde üç ihtimal var. İlki CHP'nin daha küçük partilere ayrışarak orta vadede sahneden silinmesidir. Cumhuriyet kuruculuğuyla övünen bu partinin cumhuriyetin 100. yıldönümünde ufalanmaya başlaması tarihin ilginç bir cilvesi olur.” Bu senaryoya şimdi “katiyen olmaz” diyebilecek yiğit var mı? İki kanadın dışında başka parçalanmalar da mayalanmaya başladı (Mansur Yavaş sadece ilk örnektir). Kılıçdaroğlu'nun nerelere kadar alçalabileceğini de üçüncü ihtimal olarak saymıştık. Seçimin iki turu arasında Ümit Özdağ'la imzaladığı, o an gizli tutulan ama sonradan bu faşist politikacıya İçişleri Bakanlığı'nı ve MİT Müsteşarlığı'nı vadeden anlaşmaya yaslanarak partiyi onunla birlikte yönetebileceğini yazmıştık. Şimdi “CHP ülkücüleri” diye andığı çeteler CHP Genel Merkezi'ni polisten önce tehdit edenler oldu.

Heykeltraş olsaydım, yukarıdaki fotoğraftaki iki insanı aynen bu pozisyonda gösteren Rodin tarzı bir heykel yapar, kaidesine de “sol liberalizmin Türkiye'ye 1 Mayıs hediyesi” yazardım. 12 Eylül'ün hemen ardından1984'ten itibaren, daha bütün sosyalist örgütler zindanlarda işkence görürken pompalanan sol liberalizmin, nasıl bugüne kadar 40 yıldır solu tutsak aldığını, yanlış yola sürüklediğini gösteriyor.Bugün kendisine solcu diyen aydınların ve gençlerin çok büyük bir bölümünün ülkenin en önemli sosyalist dergilerinden biri olarak kabul ettiği, eli kalem tutanların çoğunun yazısını sayfalarında yayınlatmaktan gurur duyduğu Birikim dergisi, 3 Kasım 2002 seçimlerinde AKP'nin hükümet kuracak çoğunluğa erişmesini “muhafazakâr demokratik devrim” olarak alkışladı ve Türkiye'nin bu yoldan Avrupa Birliği'ne girebileceğini ve nihayet demokrasiye kavuşabileceğini savunmaya başladı. Bu safsata, en azından 2013 Gezi halk isyanına kadar devam etti. Solda insanlar bunu yalnızca 12 Eylül 2010 referandumunda, başta Birikim'in liberalleri olmak üzere sözde solda bulunan bir dizi çevre ve partinin “Yetmez ama evet!” sloganı ile anıyor. Oysa mesele çok daha köklüdür. Bir anlık bir “taktik hatası” değildir. O slogan ne kadar yüz kızartıcı olsa da, özellikle yargının AKP tarafından sulta altına alınmasında ne kadar önemli bir rol oynamış olsa da, koca bir on yıllık destek aslında çok daha derin bir harabiyet yaratmıştır. 2008 1 Mayıs'ında AKP, polisi Taksim'e çıkmak isteyenlerin üzerine yolladı. DİSK'in (henüz Ankara'ya hicret etmeden önce) Şişli'de bulunan binasından sendikalarla birlikte Taksim'e yürümek için toplananlar, aralarında DİP Girişimi yöneticisi olarak şahsen biz de bulunmak üzere, polisin defalarca üzerimize sıktığı gazın acısıyla yerlerde kıvrandık. Olayın hemen ardından artık yayınlanmayan Radikal gazetesinin Pazar Eki'ne 11 Mayıs günü yayınlanmak üzere “Marksizmle Tartışma Çağrısı” başlıklı bir yazı yolladık. Radikal İki olarak bilinen bu eke her hafta yazılar yazan sol liberallere meydan okuduk, 1 Mayıs kutlamak isteyen işçilere, sendikacılara ve sosyalistlere eziyet eden bir iktidarı “demokrasi havarisi” olarak göstermekten nasıl utanmadıklarını sorduk, onları tartışmaya çağırdık. Tarihin sol liberalizme armağanı olarak Radikal'in internette bir arşivi yok. Ama arayan muhtemelen bulur. Kendine Marksist pozu veren bir dizi liberal yanıt vermeye kalktı. Sorulan sorulara cevap ver(e)meyen, incir çekirdeğini doldurmaz yanıtlar.2010'da Taksim Meydanı 1 Mayıs'a açıldı. O yıl (ve onu izleyen iki yıl) Taksim'in kutlamalara açık olmasının anlamını tartışan yok. 2010 referandumuna dört ay kala meydanın açılması solun büyük bölümünü AKP'ye destek vermeye ikna etmeye dönüktü elbette. Politikanın p'sini anlayan bunu kavrar. Solun (Fransızların deyimiyle) “kullanışlı budala”larını arkasına alan ve referandumda tarihinin en yüksek oy oranına ulaşan AKP (yüzde 58) işi bitince biraz bekledi, 2013'te Taksim Meydanı'nı “yayalaştırma” bahanesiyle gösterilere kapattı.2013'te DİP artık kurulmuştu. Beşiktaş'a inen bulvarda en önde “Taksim Tahrir olacak” pankartı ile yürüyen DİP, polisin gazlı saldırısıyla bütün kortejle birlikte durduruldu. Bütün gün sokak kapmaca ile geçti. Ama kitle Taksim'e çıkamadı. Ama 1 Haziran günü Taksim Tahrir olmuştu. Gezi halk isyanı, meydanı fethetmişti!Ey liberaller! Solu, işçiye, emekçiye ve kendisine karşı kurulan istibdada destek verme sefaletinin içine ittiniz. Ama en ufak bir özeleştiri yapmadınız. Biz ise hiç bıkmadan sizin işçi sınıfına ve emekçi halka karşı işlediğiniz politik suçları teşhir ettik ve etmeye devam edeceğiz. Şimdi hava dönüyor. Dünya ve Türkiye, sınıf politikasından başka hiçbir şeyin anlamının kalmayacağı bir döneme giriyor. Tarih peşinizi bırakmayacak. Suçumuz, insan hafızasının nisyanı sayesinde sonsuza kadar gizli kalacak diye umutlanmayın hiç. Tarih sizi daima suçunuzla anacak.Sizin heykeliniz bir utanç abidesi olacak.

ABD ve İsrail'in birlikte komşumuz İran'a açtığı savaş, Trump'ın iktidara gelmesinden bu yana dış politikada en büyük sendelemesinin yolunu döşedi. Venezuela'da Devlet Başkanı Maduro'yu tereyağından kıl çeker gibi kolayca ele geçirip onun yönettiği hükümeti bütünüyle kendi yanına alması, tarihî ölçekte başarılı bir operasyon oldu. Tabii çok riskli bir operasyon, Venezuela'da bir süre sonra büyük patlamalara yol açabilir. Ama şimdilik işler tıkırında. O kaleyi düşürünce Küba'yı sıkıştırmak için en önemli kozu, Venezuela petrolü üzerindeki kontrolü de eline geçirdi. Ama İran'da bir ayı çoktan geçen bir savaşta ABD-İsrail korsanlar kampı tokat üstüne tokat yiyor. Hepimiz seviniyoruz ama bizim gördüğümüz kadarıyla kimse şu soruyu ciddi biçimde sormuyor: İran'ın kolay lokma olmadığını bizim kadar onlar da biliyordu. O zaman savaş neden?Devrimci İşçi Partisi, daha savaş çıkmadan kaleme alınan bir bildiriyle bu savaşa toptan karşı çıktı. Sonra ilk gün ABD İstanbul Başkonsolosluğu'nun önünde savaşı lanetledik. 22 Mart'ta o gün var olan bilgiler ışığında savaşın bütün önemli yanlarını ortaya koyan bir bildiri yayınladık. Ama şimdi ABD-İsrail savaşının dezenformasyon amaçlı açıklamalarla (“biz saldırmasak İran saldıracaktı”, “İsrail zaten saldıracaktı, o zaman daha da kötü bir durum doğacaktı” vb.) kasıtlı olarak karanlıkta bırakılmış olan gerçek nedenini biliyoruz.New York Times gazetesi, tam da bizim son bildirimizin yayınlandığı 22 Mart günü, en kıdemli muhabirlerinden birinin imzasını taşıyan, ama buna rağmen kimsenin çok dikkat etmediği, yaygın tartışmaya açılmayan bir haber yayınladı. Bu savaşın nedeni, daha sonra yeni belgeler ortaya çıkmadıkça kesin olarak biliniyor: İsrail'in dış istihbarat örgütü Mossad'ın önce Netanyahu hükümetini, ardından Ocak ayının ortasında Washington'u ziyaretinde ABD yetkililerini, savaş başladığında İran'da ayaklanma olacağına inandırması. Yani onların her dakika kullandığı deyimle “rejim değişikliği”. Bilimsel adıyla söylersek İran'da iktidarın çökertilmesi. Diyeceksiniz ki bu zaten biliniyor. Hayır, sadece kıyısından köşesinden sızan belirtileri biliniyor. Savaşın Mossad'ın savaşı olduğunu ve bütün varsayımının bu ayaklanma olduğu bilinmiyordu. Bir düzine Amerikan ve İsrail yetkilisinin demeçlerine yaslanan haber, ayaklanma beklentisinin savaşın gerçek nedeni olduğunu delilleriyle ortaya koyuyor. Bırakın ayaklanmayı, İran halkından hükümete karşı en ufak bir muhalefet belirtisi bile görülmeyince, önce Trump'ın, ardından Netanyahu'nun Mossad'a nasıl öfkelendiği, ama İsrail başbakanının ümidini en azından üçüncü hafta sonuna kadar tam olarak yitirmediğini kanıtlarıyla gösteriyor.Bu mesele bizi, Türkiye'nin emekçilerini ve ezilen kitlelerini yakıcı şekilde ilgilendiriyor. Zira bu ayaklanmanın iki ayrı biçimi planlanmış durumda. İlki Aralık sonu-Ocak başı yaşanan türden bir kitlesel kalkışmanın yeniden yaşanması beklentisi. Bunun neden gerçekleşmediğini Trump da, güya onun muhalifi olan New York Times gazetesi de halkın korkusuna yoruyor. Bunda bir gerçek payı olduğu, bir ülke savaştayken ayaklanma başlatmanın bir katliama yol açabileceği doğrudur ama işler bu kadar basit değil. En bilinen örnekleri hatırlatacak olursak 1917 Şubat ayında Petrograd'ın yoksul kadınları ve ardından bütün işçileri, 1918'in Kasım ayında ise Almanya'nın işçi sınıfı dünya savaşının orta yerinde ayağa kalkarak sırasıyla Çar'ı ve Kayzer'i devirdi. İranlılar bunu yapmıyorsa, bunun en azından bir nedeni, Çar ve Kayzer'den farklı olarak mollaların haklı bir savaşı yönetmekte olduğudur. İran halkı onurlu bir halktır, 1979'da yüzlerce binlerce ölü vererek Şah'ı devirmiştir. Ama şimdi, karşı olduğu hükümetin, ülkeyi emperyalistlere ve Siyonistlere karşı savunduğunu biliyor. Bu bize de ders olsun! Ama NATO üyesi Türkiye'nin kolay kolay kendini İran'la aynı durumda bulması düşük mü düşük bir olasılık. Meselenin bizi doğrudan ilgilendiren yanını savaşın birinci haftasında yapılan tartışmalardan dolayı herkesin bilmesi gerekir.

Trump durmak bilmiyor. Hem politik nedenlerle hem doğal yaşı nedeniyle acelesi var. Şimdi ülkelere ikişer ikişer el atıyor. 3 Ocak'ta Venezuela Başkanı Nicolás Maduro'yu kaçırdıktan sonra yeniden İran'ın üzerine gitmeye başladı. Ama bir yandan da Küba'ya ambargo uygulayarak ada ülkesini petrolsüz, doğal gazsız, dolayısıyla elektriksiz, benzinsiz, mazotsuz bıraktı.Trump hükümeti bir hükümetle “görüşmeler”e başlarsa sevinmeyecek, tam tersine uzun uzun düşüneceksiniz. Venezuela başkanıyla pazarlıkları üç ayı aşkın süreye yayıldı. Karşılıklı tek telefon görüşmelerinde Maduro'ya “ne güçlü sesin varmış” diye takdirini bile ifade etmiş, sonradan Amerikan basını yazdı. Maduro da Trump'a barış gülücüğü olarak danslar etti, şarkılar söyledi. Sesi epeyce bet, ama Trump'ın müzikten anlamaması normal. Sonunda “saraydan başkan kaçırıp” adamı New York'un insan hakları ihlalleri açısından bizim 12 Eylül cezaevlerini aratmayacak bir hapishanesine tıktılar. Şimdi orada siyahi alt düzey uyuşturucu kaçakçıları ile siyahi düşmanı beyaz mafya bozuntusu orta kademe gangsterler arasında şarkı söylüyor mudur, bilinmez. Biz onun haklarını savunur, ülkesine ve görevine dönmesini talep ederiz ama şimdi ülkeyi yönetmekte olan eski yoldaşlarının bunu isteyip istemeyeceklerini bilemeyiz.

Okyanus ötesinde Amerika kıtasında “saraydan başkan kaçırma” olayı yaşandı ya. Venezuela Başkanı Nicolas Maduro 3 Ocak'ta Amerikan emperyalizminin haydutlarınca kaçırıldı ya. Orada olan bu bölgede de sarsıntılar yaşanacağının işareti ya. Bizimkiler derhâl bir “iç cephe” tartışmasına başladılar.Erdoğan, halkı her türlü savaşı desteklemek zorunda bırakmak istiyor: “İç cepheyi sağlam tutacak, orada gedik açmak için fırsat kollayanlara karşı daima uyanık olacağız.”Bahçeli de kendine pay çıkarıyor: “Şimdi anlaşıldı mı iç cephemizi tahkim etmekteki samimi gayretimizin haklılığı?” diyor.Ama ne Erdoğan ne Bahçeli, “bu Amerika gangster, başındaki adam da Baba filmindeki heriften beter, biz NATO'dan ayrılalım” demiyor. Varsa yoksa “iç cephe”.Muhalefet de “iç cephe” zokasını bir güzel yuttu. Erdoğan'la Bahçeli lafı açtı ya, hepsi toptan topa girdi.Özgür Özel: “Erdoğan iç cepheyi güçlendirmek istiyorsa içerideki kimseye düşman hukuku uygulamayacak.”Ali Babacan: “İç cepheyi tahkim etmemiz gereken dönemlerden geçiyoruz, ancak ülkeyi kutuplaştırarak iç cepheyi tahkim edemezsiniz.”Müsavat Dervişoğlu: “İç cephenin güçlendirilmesi bu hükümetin güçlendirilmesi anlamına gelmemektedir. İç cephenin güçlendirilmesi” … şudur budur.Ahmet Davutoğlu: “Kutuplaştırmayacaksınız, şeytanlaştırmayacaksınız.”Ümit Özdağ: “İç cephe Anayasa Mahkemesi kararlarının uygulanması ile güçlenir.”Ocak ayının ilk 10 günü Türkiye para babaları düzeninin siyasetçileri iç cephe ile yattı kalktı yani.İşin tuhaf yanı ne biliyor musunuz? Bu son tartışma başlayana kadar Türkçede böyle bir laf yoktu! Savaşa giren bir ülkede askerin çarpıştığı cephenin dışında kalan alanlara Türkçede “cephe gerisi” denir!Bize inanmıyorsanız Google amcaya sorun. Ne çıktı?Cephe gerisiBaşka sözlüklere de bakın. Hepsi ama hepsi “cephe” dışındaki alanlara “cephe gerisi” der. Bir sürü kitap var, çeşitli savaşlarda “cephe gerisi”ni anlatan. İşte bazı kitap başlıkları: Cephe Gerisi, Cihan Harbi'nin Cephe Gerisi, Basına Göre Cephe Gerisi ve Cephedeki Faaliyetleriyle İstiklâlin Kadınları.“İç cephe”yi google'layın, karşınıza sayfalar boyu sadece her türden duvar boyası reklamı çıkacaktır!Eee, ne öyleyse bu “iç cephe”? Muhtemelen işini bilmeyen bir çevirmen NATO eğitim malzemesini çevirirken “home front” terimini “iç cephe” ile karşılamıştır. Askeriyede “iç cephe” denmeye başlanmıştır. Ama önemlisi bundan sonra.İktidarın bir danışmanı, “muhterem beyefendi, bu Amerikalılar iç cephe diyor, biz de öyle söyleyelim, böylece halkı her türlü savaşımızı desteklemek zorunda bırakmamız daha kolay olur” demiştir. “Eviniz de savaşın cephesidir” deriz.İktidar bunu güzel bulmuştur. Muhalefet de zokayı yutmuştur!Halkın her savaşı destekleme gibi bir sorumluluğu yoktur! Fetih savaşlarına, onun bunun topraklarına ve petrolüne el koymaya, başka halkları Osmanlı döneminde olduğu gibi köleleştirmeye yönelik savaşları halkın desteklemesini beklemeyin.NATO denen emperyalist savaş makinesinin içinde yer aldığınız için Trump'ın bu bölgedeki planlarına omuz verme çabalarınıza destek vermek zorunda değil kimse. Haklı savaş vardır, haksız savaş vardır.Trump ve benzerleri, Siyonist İsrail ile birlikte Batı Asya'yı (Ortadoğu'yu) hallaç pamuğu gibi atıyor. Türkiye'nin işçileri, emekçileri, gençleri, Trump'ın Ortadoğu hallacı olmayacaktır!İsterseniz bütün savaş terimlerini değiştirin. Haksız savaş, haksız savaş olarak kalacaktır.

21. yüzyılın ilk çeyreğini deviriyoruz. Bu yüzyıl öylesine sarsıntılı başladı ki ilk çeyreğin sonunda bir envanter çıkarmak yararlı olacak. Nereden geldik, nereye gidiyoruz? Çeyrek yüzyılın ötesine geçtiğimizde dünyanın nasıl bir gelişme yaşayacağını anlayabilmek için yılın son aylarında başladığımız bu dizinin ilk kısmında yaşadığımız büyük sarsıntının ardında dünya ekonomisinin 2008'den beri içine düştüğü çok ağır bir ekonomik krizin, Üçüncü Büyük Depresyon olarak anılması gereken bir buhranın bulunduğunu anlatmıştık. Bütün ülkelerde borsaların aşırı şişkin bir düzeye yükseldiğini, bunun 2008 gibi çok ağır bir balon patlamasına yol açabileceğini, ayrıca Afrika'nın en yoksul ülkesinden dünyanın en büyük ekonomisine sahip ABD'ye kadar bütün ülkelerin bir borç denizinde yüzmekte olduğunu, nihayet dünya çapında rezerv para rolünü üstlenen dolardan ve onun açık ara ardından gelen avrodan altına doğru bir kaçış yaşandığını, yani dünya ekonomisine karşı güvenin de yerlerde süründüğünü anlatmıştık.Dizinin bu ikinci kısmında bu derin ekonomik krizin üstyapısını, politik ve ideolojik alandaki etkilerini konuşacağız. Göreceğiz ki, 80 yıldır ilk kez konuşulması gereken konular var. Dünya ve Türkiye solu Sovyetler Birliği'nin dağılması döneminde girdiği hayal dünyasında hâlâ debelenirken, küreselleşmenin savaşı olanaksızlaştırdığı fikriyle oyalanırken, bizim partimiz 2016'da tam da bu konuda toplanan 1. Olağanüstü Kongresi ile bir Üçüncü Dünya Savaşı tehlikesinin yakın, elle tutulur, somut bir tehlike olduğunu ortaya koymuştu. Şimdi Pentagon'un, yani isim babası Trump'ın kararıyla adı değiştirilmiş olan Savaş Bakanlığı'nın başında olan Peter Hegseth içinde bulunduğumuz zaman diliminin bir “1939 ânı” olduğunu ilan etti! Eğer savaş dönencesine girdiysek her şeyin tartışılması ona tâbi olmak zorundadır. Bugün insanlığın ulaştığı kitlesel imha silahları düzeyi göz önüne alınırsa dünya savaşı yeryüzünde canlı hayatın sonu dahi demek olabilir. Dolayısıyla bu ikinci yazımız esas olarak savaş konusuna odaklanacak. Yalnız oraya geçmeden önce, bizim yeni yüzyılın başından beri dikkat çektiğimiz, son on yıldır da hakkında uyarı üzerine uyarı yaptığımız dünyayı saran faşizm tehlikesine de sadece hatırlatma bâbında da olsa değineceğiz.Yazımızın ana gövdesine geçmeden önce bir metod sorununa değinelim. Ünlüdür, Marx'la biraz ilgilenen herkes duymuştur muhtemelen. Marx kapitalist üretim tarzının doğasını incelerken ampirik verilerini daima 19. yüzyıl ortası İngiltere'sinden seçmiştir. Bunun nedeni sadece araştırmasını yaparken o ülkede yaşıyor olmasının yarattığı veri toplama kolaylığı değildir. Çok daha önemlisi, kapitalist üretim tarzının ülkede diğer bütün ülkelerden çok daha gelişkin olması, yani doğasının incelenmesi ve yasalarının keşfi açısından en olgun malzemeyi sunmasıdır.Kapitalizmin hayatının incelenmesi bakımından en verimli alan 19. yüzyıl ortası İngiltere'si olabilir. Artık 21. yüzyılın çeyreğini devirdik. Dünya alabildiğine değişti. Kapitalizmin can çekişmesinin laboratuvarı artık ne İngiltere'dir ne başka ülke. Amerika Birleşik Devletleri'dir. Bu en azından 1945'ten beri geçerli. Ama Trump'ın başa gelmesiyle, hele Beyaz Saray'a ikinci kez yerleşmesiyle ABD'nin sadece laboratuvar karakteri değil, diğer ileri (emperyalist) kapitalist ülkelere yol gösteren rehber karakteri iyice perçinlendi. Yaklaşık 10 yıldır her kıtada fırtınalı bir yükseliş kaydeden faşizm, en son 2022'de Giorgia Meloni'nin kurduğu hükümetle İtalya'da iktidara geçti ama Meloni İtalya'da tek başına bir hamle yapmasının güçlüğü dolayısıyla başa geldiğinden beri top çeviriyor. Ne var ki ABD başka. ABD dünyanın en kudretli ülkesi. Onun başına Trump gibi hem aşırı hırslı hem yaşlı olduğu için acelesi olan bir faşist (ön-faşist dersek daha doğru olur) geçince ABD çağımız kapitalizminin bütün özelliklerini en iyi temsil eden ülke haline geldi. Bu yüzden bu yazıda hemen hemen bütün ampirik malzememizi ABD'den alacağız.

Dr George Savran asks whether Esau and Jacob really reconciled.Dr George Savran taught at the Schechter Institute of Jewish Studies since 1996, and was director of biblical studies. He received his Ph.D. from Brandeis University and is the author of Telling and Retelling: Quotation in Biblical Narrative (Indiana University Press, 1989) and Encountering the Divine: Theophany in Biblical Narrative (Sheffield University Press, 2005).

Yeni yüzyıl göz açıp kapayana kadar ilk çeyreğini tamamladı. Artık 20. yüzyıldan devraldığı dinamiklerle hareket eden, onun kalıntısı niteliğinde eğilimlerin ön planda olduğu bir yüzyıldan değil, kendi zeminini yaratmış, kendi diyalektiğinin çelişkilerini yaşayan bir yüzyıldan söz ediyoruz. Elbette tarih bir yüzyıldan diğerine hiçbir miras bırakmadan geçmez. Bu bakımdan 21. yüzyılın diyalektiği de 20. yüzyıldan derin izler, hatta yaralar ve travmalar taşıyor. 21. yüzyılın ilk çeyreği dolarken dünya durumunu ele alacak olan bu yazının gerek ilk bölümünde ele alacağımız dünya ekonomisinin durumu gerekse ikinci bölümünde üzerinde duracağımız dünya ölçeğindeki politik eğilimler elbette 20. yüzyıldan pek çok iz taşıyor. Buna aşağıda yeri geldiğinde değineceğiz.Yüzyılın ilk çeyreği iki ay sonra doluyor. Bu çeyrek sürprizler, hatta olağanüstü sarsıntılarla dolu bir dönem oldu. Dünya ahvali pusulası olmayanları şaşırtmaya devam ediyor. Kafaları altüst eden bu tablonun simgesi ise elbette Trump ve onun MAGA (Amerika'yı Yeniden Üstün Kılalım) hareketi. Trump her gün tartışılıyor, üzerine sürekli konuşuluyor, o da hiç durmaksızın, kimi zaman dolu, kimi zaman bomboş konuşuyor. Ama bu tarihî önemdeki olguyu anlayabilmek için ona dünyanın içinden geçtiği en önemli arka plan olayı yokmuş gibi davranarak yaklaşanlar, Trump'tan bile daha boş konuşuyorlar.Bu arka plan olayı, 21. yüzyılın ilk çeyreğinin belirleyici hakikati olan Üçüncü Büyük Depresyon'dur. 2008'in “Küresel Finansal Kriz” olarak anılan büyük finans çöküşünün ardından gelen bu derin ekonomik kriz, modern tarihte dünya kapitalist sisteminin uzun vadeli, derin ve yapısal özellikler taşıyan krizlerinin üçüncüsüdür. Üçüncü Büyük Depresyon hesaba katılmadan, kapitalizmin tarihî gerileyişinin ifadesi olan bu ekonomik krizin etkileri işin içine dâhil edilmeden Trump olgusunu, onun en ileri örneğini oluşturduğu uluslararası ön-faşist hareketi, onun işaret ettiği büyük sarsıntıyı anlamak mümkün değildir.Birçokları bugünün dünya ekonomisini dünya kapitalizminin bir önceki Büyük Depresyonu olan 1930'lu yılların kriziyle karşılaştırarak, o dönemde üretimde çok daha büyük düşüşler yaşandığını, işsizliğin hemen hemen bütün kapitalist ülkelerde dudak uçuklatıcı düzeylere çıktığını, yoksulluk ve sefaletin arşı âlâya yükseldiğini söyleyerek Üçüncü Büyük Depresyon'u neredeyse, bir latife ile söylersek, diplomatik olarak “tanıma”yı reddediyor.Bu tutumu benimseyenler aslında biz Marksistlere sık sık yöneltilen bir eleştiriyi kendileri hak ediyor. Biz kapitalizmin hiç değişmediğini, hep 19. yüzyılda Marx'ın Kapital'i yazdığı dönemdeki üretim tarzı ile apaynı kaldığını varsaymakla suçlanırız. Oysa bizim söylediğimiz farklıdır. Kapitalizmin temel ilişkileri ve yasaları aynı kalmakla birlikte, bunların tezahür (ortaya çıkış) biçimleri elbette değişmektedir. Bu durumda biri “Depresyon” der demez “işsizlik neden yüzde 20 değil o zaman?” diye karşı çıkmak, kapitalizmin işleyişinin daha dışsal, olgusal, görünüş biçimlerinde hiçbir şeyin değişmemiş olduğunu varsaymak demektir.Gelin 21. yüzyılın ilk çeyreği sonunda dünya ekonomisinin nesnel ekonomik durumuna kısaca göz atalım. Bakalım kapitalizm gerçekten olağan dönemlerinden birinden mi geçiyor yoksa bizim söylediğimiz gibi ağır bir ekonomik kriz mi (bir “depresyon” mu) yaşıyor?

Kapitalizmin, en güçlü olduğu ülkelerde bile son yıllarda nasıl büyük bir sıkışıklık içinde olduğunu anlamak için dünyanın ekonomik, kültürel ve askerî bakımdan en güçlü ülkelerinden biri olan Fransa'ya bakmak yeterli. Bu ülkede uzun zamandır halk arasında “zenginlerin cumhurbaşkanı” olarak damgalanmış olan Emmanuel Macron iki defa seçim kazanmış bulunuyor. Her ikisinde de karşısında Fransa halkının bir bölümünde (haklı olarak) büyük bir kaygı hatta nefret yaratan ön-faşist Marine Le Pen olduğu için her ikisinde de ikinci turda kolayca kazandı. Biz her iki defasında da “bu seçimde ‘ehvenişer' diye Macron'a oy veren, bir dahakine Marine Le Pen'e destek olmuş olacak” dedik. Nitekim ilk seçimden (2017) ikincisine (2022) Le Pen oylarını yaklaşık dörtte birden üçte bire yükseltti. Sonra 2024'te Macron meclisi lağvedince yapılan parlamento seçiminde partisi (Rassemblement National-Ulusal Derleniş) birinci parti haline geldi. Yani Macron faşizmin yükselmesine yarıyor.2024 seçiminde sol partiler (Sosyalist, Komünist, Yeşiller ve Boyun Eğmeyen Fransa) bir cephe kurdu, toplamda hem Macron'un blokunu hem Le Pen'in partisini geride bırakarak en güçlü parlamenter grubu oluşturdu. Ama Macron, hükümet kurma görevini en büyük bloka vermeyerek bütün parlamenter gelenekleri çiğnedi. O zamandan bu yana “döner kapılar” oyunu oynanıyor Fransa politikasında: Üç yılda beş hükümet. Sonuncusu 5 Ekim gecesi kuruldu, 6 Ekim sabahı çöktü! Arada birtakım çirkin ayak oyunları olduğu ortaya çıktı. Bir merkez partisinin başkanı şöyle dedi: “Siyasi hayatımızdan utanıyorum.” Son haberlere göre çöken hükümeti hortlatma faaliyetleri başlamış durumda!

Trump'ın Erdoğan'ı taklit ettiği fikri doğru olsa da olmasa da bizim insanımızı gülümsetiyor. Erdoğan, Türkiye'nin en “elit” üniversitesi Boğaziçi Üniversitesi'nin Türk-İslam sentezine uygun eğitime geçmesi için başına kayyım rektörler mi getiriyor? Trump da sanki ondan geri kalmamak için ABD'nin bir numarası Harvard Üniversitesi'ni muhafazakâr bir ideolojik atmosfere zorlamak için yapmadık baskı bırakmıyor. Bu durumda bir Erdoğan muhalifinin sosyal medya hesabında “vay canına, bizim lider dünya lideri deyip durmakta haklılarmış” diye işi şakaya vurmasını anlamamak mümkün mü?

Siyonist İsrail devleti Gazze'nin sivil halkını artık hiç saklamaya gerek görmeden katlediyor. Bundan iki ay önce bu köşede yayımlanan yazımızda (“İnsaniyetin Özelleştirilmesi”), Birleşmiş Milletler insani yardım kuruluşlarının Gazze'ye yaptıkları gıda yardımının İsrail ordusu tarafından kasıtlı olarak sabote edilmesinde bir yeni aşamaya geçilmekte olduğunu anlatmıştık. İsrail ve ağa babası Amerika Birleşik Devletleri'nin gıda yardımını sözde özel bir kuruluşa devrediyor olduğunu, her özelleştirme gibi bunun da İsrail-Amerika ortaklığının iradesini tek taraflı olarak dayatacağını belirtmiştik. O günden bu yana, bütün dünyanın gözleri önünde Gazze halkının başta çocuklar olmak üzere açlığa mahkûm edilişini günbegün yaşadık! Sosyal medyada Gazzelilerin açlıktan kurtulmak için, 13. yüzyılın Floransalı büyük İtalyan şairi Dante'nin Cehennem şiirinde anlatılan sahnelere denk görüntüler yaşamak zorunda kaldığını hepimiz görüyoruz.

1967'de İsrail ile bir dizi Arap ülkesi arasında yaşanan “Altı Gün Savaşı” hatırlanınca, İsrail'in İran'a açtığı, ABD'nin de bir günlüğüne karıştığı savaş için en uygun ad “12 Gün Savaşı”. İran'ın, gerek İsrail'in ilk günkü bombalamasından ve hedefini on ikiden vuran suikastlarından itibaren çok zayiat vermesi, gerekse Amerika'nın B-2 uçağından attığı dünyanın en ağır bombasının Fordo nükleer tesisinde ciddi hasar yaratması dolayısıyla bu savaşta ciddi bir dayak yediği izlenimi pek yaygın. Oysa ilk izlenimler her zaman en isabetli sonucu vermez.Savaş tarihi açısından çok özel bir yer tutan bir davranışla karşı karşıyayız: Trump neden bir gün dünyanın en tahripkâr bombasını İran'ın tepesine fırlattı, ama ertesi gün her iki ülkeyi de ateşkese zorladı? Bunu doğru yorumlamadan bu savaşın kazananını kaybedenini tespit etmek mümkün değil. Bunu doğru yorumlamak için de İsrail'in bu savaşı neden başlattığını ve (Trump'ın baskısı altında) neden bitirdiğini anlamak gerekiyor.İsrail için bu savaş, Ortadoğu'yu (Batı Asya'yı) “direniş ekseni”nden arındırma savaşının yeni (ve umuluyordu ki belirleyici olacak) bir evresi idi. Hamas'ı yenilgiye uğratamamakla birlikte Gazze'yi yerle bir etmişti. Hizbullah'ı, çok geniş bir lider kadrosunu öldürerek hareket edemez hale getirmişti. Suriye'deki Baas rejiminin varlığına (Erdoğan Türkiye'sinin yardımıyla) nihayet son vermişti. İran'a saldırı, rejimin devrilmesi için ortam hazırlamayı hedefliyordu. Gerekçe olarak da İran'ın nükleer silah geliştirmesinin yarattığı “hayati tehlike” kullanılıyordu. İran'ın ilk günden sonraki yanıtı bu ülkenin kolay yutulacak lokma olmadığını gösterdi. İsrail İran'da ağır zayiata yol açtı ama karşılığında kendisi de esaslı bir sille yedi. Belki bundan da önemlisi, İran halkının hatırı sayılır muhalif kesimleri, rejime karşı son derecede tepkili olmasına rağmen İsrail'in saldırısı karşısında vatan savunması uğruna safları sıklaştırdı.İki bölgesel düşman arasındaki ilişkiler bu minvalde iken Trump'ın “bir gece ansızın” B-2 ile İran semalarında görünmesinin ama ertesi sabah savaşı bitirmek için kolları sıvamasının tek bir anlamı vardı. Belki aylar, belki uzun yıllar sürecek ve kazananı olmayacak bu savaşı müttefiki Netanyahu'nun prestijini yerle bir etmeden bitirmek için onun arkasına sığınabileceği bir efsane yaratmak. İran'ın nükleer silah imal etme kapasitesini “yok etme” iddiası sadece bu anlamı taşıyordu. Pentagon istihbaratının CNN ve New York Times'a sızan raporu ve Birleşmiş Milletler Uluslararası Atom Enerjisi Kurumu'nun sözcüsünün açıklaması İran'ın kapasitesinin sadece birkaç aylığına ertelenecek ölçüde hasar gördüğünü söylüyordu ama Trump “yok ettik” nakaratına devam etti. Neden? Çünkü Netanyahu aynen Suriye'de Beşar Esad'ı devirdiği gibi İran'daki rejimi de devirmek amacıyla savaşa girerken gerekçe olarak “nükleer silahlanma tehdidi”ni göstermişti. Trump, “nükleer tehdid”in “yok edildiği”ni söyleyerek Netanyahu'nun gerekçesini elinden alıyordu. Hem kazanılamayacak bir savaş bitsin hem de kendi MAGA hareketindeki Ortadoğu'da savaşa girmeye karşı unsurlar sussun diye bunu yapmak zorundaydı.O zaman demek ki İran “dayak” yememiştir! Aksine İsrail amacına ulaşamamıştır. Savaştan zararlı çıkan odur. Belki İran zafer kazanmıştır demek doğru değildir ama yenilmediği, savaşın esas İsrail'in İran'a tek başına ölümcül bir tehdit olmadığını kanıtlayarak güç dengesinde ibreyi İran lehine çevirdiği kesindir.

Özelleştirmenin bin çeşidi var.Mesela Türkiye'nin bütünüyle kamuya ait en büyük sanayi kuruluşu Tüpraş'ı alırsınız, Koç ile emperyalist petrol şirketi Shell'e kurbanlık koyun gibi ucuza verirsiniz, her yıl kamuya gidecek büyük bir kâr o emperyalist ve ortağı kapitalist şirketlere seller gibi akar durur.Veya daha örtülü bir yöntem izlersiniz. “Yap-İşlet-Devret” diye modeller oluşturursunuz, devletin malı olan otoyoldan, köprüden, hastaneden sermayeye artık değer aktarırsınız. Ya da yine aynı mantıkla, kamunun elektrik dağıtım şirketini 49 yıllığına büyük holdinglere peşkeş çeker, pardon kiralar, garanti faaliyet kârını onlara bırakırsınız.Sanayide, ulaştırmada, enerjide durum genellikle böyleyken sağlık ve eğitimde özelleştirme işletme çapında değil sektör çapında yürütülür. Kamunun elindeki kadim sağlık veya eğitim kurumlarını özelleştirmezsiniz. Ama kapitalistlere sağlık ve eğitim alanlarında “girişim özgürlüğü” tanır, onları teşviklere boğarsınız, her iki sektörde de verilen hizmetin büyük bölümü özelleşmiş olur. Devlete ait hastanelerin ve okulların adım adım ticarileşmesi de böylece meşrulaşmış olur.Ama özelleştirmenin insanın aklını durduracak uç örneği ulus devletlerin en derinlemesine harim-i ismeti, yani bir bakıma şerefi olarak kabul edilen askeriyenin bile taşeronlaştırılmasıdır. Amerika'da “contractor” diye bilinen paralı asker kuruluşlarından Rusya'da Wagner'e ve Türkiye'de Sadat'a, bu tür özelleştirilmiş askerî güçler insanı hayretlere sürükleyecek örneklerdir.Savaşı özelleştirdiniz mi sıra savaşın gerekli kıldığı “insani yardım” faaliyetlerinin özelleştirilmesine neden gelmesin?Bilindiği gibi, doğal afet, kıtlık, savaş gibi, bir ülkenin ya da bölgenin halkını açlık ve yaygın hastalık tehditleriyle karşı karşıya bırakan durumlarda “insani yardım” olarak anılan faaliyetleri yürütme işi esas olarak Birleşmiş Milletler'e (BM) verilmiştir. Filistin halkının 80 yıla yakın süredir yaşadığı felaket o kadar büyüktür ki bir de o soruna özgü UNRWA (BM Filistinli Mültecilere Yardım ve Bayındırlık Ajansı) adlı özel bir kuruluş oluşturulmuştur.Bizim BM'ye en ufak bir güvenimiz yoktur. BM, içinde belirli karşı güç odakları mevcut olmasına rağmen, esasta emperyalizmin hâkimiyeti altındaki dünya düzenini koruyan bir kuruluştur. Ama nasıl devrimci Marksistler burjuva parlamentolarını işçi emekçinin çıkarlarını dile getirmek için kullanırlar, nasıl kamu iktisadi teşebbüsleri (KİT'ler) olarak bilinen işletmeler, devlet kapitalizminin kurumları olsa da özel sermayeyle karşılaştırıldığında işçi sınıfına ve halka avantajlar sağladığı için onları özelleştirmeye karşı savunurlar, burada da uluslararası düzeyde benzer bir tavır söz konusudur. Çünkü özelleştirme demek özel irade demektir. O irade ne isterse onu yapmakta ilke olarak serbestti. Oysa kamu iradesini etkilemek, belirli kısıtlar altında da olsa, bir siyasi mücadele konusudur.Şimdi bu kuruluşların hepsi devreden çıkarılıyor. ABD-İsrail suç şebekesi Gazze halkına yapılacak insani yardımı tamamen kendi kontrolü altına almaya yöneliyor.New York Times gazetesi İsrail'in insani yardımı özelleştirmek için ABD'de eski bir kıdemli CIA ajanına “kâr amacı gütmeyen” bir kurum kurdurttuğunu, bu kuruluşun Gazze'de halkla ilişkiler bakımından ilk deneyleri yaşadığını, bunun için “bir Batı Avrupa devleti”nin 100 milyon dolar bağış yapmış olduğunu, paranın gerisinin nereden geldiği konusunun esrar taşıdığını araştırmalarıyla ortaya koymuş bulunuyor.Her özelleştirme farklıdır. Ama her özelleştirmenin altında söz konusu kapitalist toplumun hâkim sınıfının çıkarları yatar. İşte burada da öyle oluyor. Birleşmiş Milletler kadar uysal, emperyalizmin sözünden çıkmayan, muti bir uluslararası örgütün kamusal karakteri bile İsrail hâkim sınıfının çıkarlarıyla çelişebiliyor. O zaman özelleştir, yağmala, içini boşalt. Ha Tüpraş, ha Birleşmiş Milletler!Ne yapmalı? BM'nin insani yardım kuruluşlarını silah gücüyle İsrail'in şerrinden korumalı!

Donald Trump Nisan sonunda ABD başkanı olarak 100 gününü doldurdu. Bütün dünya bu 100 günü tartışıyor. Ama hiçbir şey anlayamadan. Tam körlerin fili tarifi öyküsündeki gibi: Herkes hangi nokta kendi dikkatini çekerse onu öne çıkarıyor. Trump ekonomiyi batırıyor, devlet adabını bozuyor, ABD'yi dünyadan koparıyor, demokrasiyi çiğniyor, Amerikan üniversite sistemini mahvedecek, göçmenlerin haklarını çiğniyor falan filan. Şu soruya cevap arayan yok: Neden?Bizim, Türkiye'de Trump'a karşı nasıl bir politika izlenmesi gerektiğini tartışabilmemiz için önce bunu anlamamız lazım. Trump neden bu kadar Amerika'nın da çıkarlarına aykırı olduğu iddia edilen bir politik program uyguluyor?Trump kaprisli ya da deli mi?Biz bu soruya Trump daha ilk dönemine başlarken cevap verdik. O yüzden şimdiki deli dolu politikaların her birini yerine oturtabiliyoruz. Trump'ın sapık politikaları dünya kapitalizminin ta 1970'li yılların ortalarından beri uygulamaya giriştiği neoliberal stratejinin, hem de Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra uygulamaya konulan “küreselleşme” olarak anılan politikalarla de güçlendirilmesine rağmen 2008'de yeniden çok derin bir ekonomik krize düşmesine bir yanıttır. Trump diyor ki, kapitalizmin sorunlarına dünya ölçeğinde bir cevap bulunamıyor. Ben Amerika'nın çıkarına bakarım. Amerika için iyi olan dünya için de iyidir.Altın kimdeyse…Trump savaşa sadece silahla gidilmeyeceğini biliyor. Ekonomik gücün savaşan ülkelerin en önemli kozu olduğunu, o olmadan silahların ve orduların gücünün ancak geçici olacağını anlıyor. Bunun son işaretini kendi kurduğu sosyal medya ortamı olan Truth Social'da son günlerdeki bir paylaşımı ile verdi. Yazdığı şu: “Altın kimdeyse kuralları o koyar.” (İngilizcesiyle “He who has the gold makes the rules.”) Bir bakıma “parayı veren düdüğü çalar” anlamına gelen bir söz. Amerikan popüler kültürünün çok içinden söylüyor bunu. Amerika'da savaş sonrası kapitalizmin en pürüzsüz gelişmekte olduğu 1960'lı yıllarda bir gazetede neşredilmeye başlanan, çok popüler olmuş “Wizard of Id” (yani “İd Büyücüsü”) başlıklı mizahi çizgi roman türü karikatür dizisinde “İd” ülkesinin kralının tebaasını toplayıp beyan ettiği bir “Altın Kural”a dayanıyor. Karikatürün orijinalini bu yazının başındaki fotoğrafta görüyorsunuz. Kral “Altın Kural'ı hatırlayın!” buyuruyor. Halktan biri “neymiş o?” diye soruyor. Bir başkası “Altın kimdeyse kuralları o koyar” diyor. Bu, Amerikan kültüründe yarım yüzyıl önce çok yayılmış ve hâlâ yaygın olarak konuşulan bir laf. Hani bizde diyelim Porof Zihni Sinir ya da Avanak Avni ya da Muhlis Bey hâlâ bilinir ya, öyle işte. Trump halkla iletişim kurmayı bilen bir milyarder. Popüler kültürden bir sayfa açmış. Zaten başka bir kültürü de yok.Trump karşıtı burjuva ve sözde sol cepheden sefalet manzaralarıABD'de güya sola yatkın Demokrat Parti nakavt durumda. Daha parmaklarını bile kıpırdatamadılar. Aralarında bir tek Bernie Sanders hayat emaresi gösteriyor: Bu beyefendi 2016 ve 2020'de bu partinin ön seçimlerine katılmış ve yenilse de epeyce başarılı olmuştu. ama sonunda Hillary Clinton ve Joseph R. Biden gibi Wall Street hizmetkârlarına biat etmiş, seçimlerde onları desteklemişti. Sınıf sorunlarını öne çıkaran ve kendine “demokratik sosyalist” sıfatı takan biri. Yanına aynı zamanda Democratic Socialists of America (Amerikan Demokrat Sosyalistleri) olarak anılan, ABD'nin en büyük sözde “sosyalist” örgütünün üyesi olan, Temsilciler Meclisi üyesi, Alexandra Ocasio-Cortez'i alarak Amerika'yı turluyor. On binlerce insanın katıldığı çok büyük toplantılar düzenliyor. Turun adı “Oligarşiyle Mücadele”. Dolar milyarderlerini (Elon Musk'ı, Jeff Bezos'u, Mark Zuckerberg'i ve benzerlerini) püskürtecek Sanders.“Komşuda pişer bize de düşer” mi?Filistin meselesi bizi Türkiye'ye getiriyor. Şimdi Trump, Esad'ı devirip yerine kravatlı tekfircileri geçirdiği için Erdoğan'ı övdü ya, AKP-MHP blokunun aklı evvelleri ellerini ovuşturuyor, “komşuda pişer, bize de düşer” hesapları yapıyorlar.

Aimee Savran is a cybersecurity marketer specializing in social media, content marketing, and demand generation. She is passionate about transforming ideas and products into thought leadership and educational content for target audiences, with the goal of driving the cybersecurity industry forward. Having managed B2B social media accounts for several innovative companies including Palo Alto Networks, Aimee is an accomplished marketing leader for brands big and small. When she's not creating content, she enjoys going to Disneyland with her family, watching movies, and spending time with her dog, Pancake. Website: https://www.mitiga.io/  LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/aimeesavran/    Cameron Berry is a skilled Marketing Specialist with 3 years of experience specializing in email marketing, LinkedIn ad campaigns, and promotional marketing. Known for crafting targeted strategies that drive engagement and deliver results, Cameron combines creativity and data-driven insights to optimize marketing efforts across diverse platforms. Website: https://www.supplypike.com/  LinkedIn: www.linkedin.com/in/cameronleeberry  YouTube: https://www.youtube.com/@supplypike  Instagram: https://www.instagram.com/supplypike/  Facebook: https://www.facebook.com/SupplyPike/    In this episode, we join Amy and Cameron as they share insights and strategies for growth marketing and discuss the role of AI in modern marketing efforts.  Apply to join our marketing mastermind group: https://notypicalmoments.typeform.com/to/hWLDNgjz   Follow No Typical Moments at: Website: https://notypicalmoments.com/ LinkedIn: https://www.linkedin.com/company/no-typical-moments-llc/ YouTube: https://www.youtube.com/channel/UC4G7csw9j7zpjdASvpMzqUA Instagram: https://www.instagram.com/notypicalmoments Facebook: https://www.facebook.com/NTMoments

Aimee Savran is a cybersecurity marketer specializing in social media, content marketing, and demand generation. She is passionate about transforming ideas and products into thought leadership and educational content for target audiences, with the goal of driving the cybersecurity industry forward. Having managed B2B social media accounts for several innovative companies including Palo Alto Networks, Aimee is an accomplished marketing leader for brands big and small. When she's not creating content, she enjoys going to Disneyland with her family, watching movies, and spending time with her dog, Pancake. Website: https://www.mitiga.io/  LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/aimeesavran/    Cameron Berry is a skilled Marketing Specialist with 3 years of experience specializing in email marketing, LinkedIn ad campaigns, and promotional marketing. Known for crafting targeted strategies that drive engagement and deliver results, Cameron combines creativity and data-driven insights to optimize marketing efforts across diverse platforms. Website: https://www.supplypike.com/  LinkedIn: www.linkedin.com/in/cameronleeberry  YouTube: https://www.youtube.com/@supplypike  Instagram: https://www.instagram.com/supplypike/  Facebook: https://www.facebook.com/SupplyPike/    In this episode, we join Amy and Cameron as they share insights and strategies for growth marketing and discuss the role of AI in modern marketing efforts.  Apply to join our marketing mastermind group: https://notypicalmoments.typeform.com/to/hWLDNgjz   Follow No Typical Moments at: Website: https://notypicalmoments.com/ LinkedIn: https://www.linkedin.com/company/no-typical-moments-llc/ YouTube: https://www.youtube.com/channel/UC4G7csw9j7zpjdASvpMzqUA Instagram: https://www.instagram.com/notypicalmoments Facebook: https://www.facebook.com/NTMoments

“Adalet Yürüyüşü”nden “Altılı Masa”ya ve “Kent Uzlaşısı”na, Türkiye solu epeyce büyük bir çoğunluğuyla burjuva parlamenter düzene adaptasyonunu büyük bir kararlılıkla parlattı, pekiştirdi, perçinledi. Artık birçok siyasi partinin taraftarları günlük siyasi sohbetlerinde “bizim taraf” dediklerinde CHP'yi de kendi cephelerinde sayıyor, bir sonraki seçimde AKP'nin adayları karşısında CHP'ninkilere oy çağrısı yapacaklarına bir vazgeçilmez varsayım olarak bakıyorlar. Başka nasıl olsun ki? Türkiye sosyalist hareketinin bu çok geniş kanadı artık politikaya “kazanılması gereken seçimler” ölçeğinde bakıyor. “Ah, Erdoğan bu defa seçimleri kaybetse” özleminden ileri giden pek az şey var siyasi tahayyüllerinde. Ufkunuzu böyle bir amaçla sınırlarsanız, bugün var olan her türden devasa sorunun Erdoğan ve AKP'nin (ya da AKP-MHP koalisyonunun) seçimleri yitirmesiyle çözüme kavuşacağını hayal etmeye başlarsanız, tabii ki bugün var olan illetlerin anası olarak gördüğünüz siyasi hareketin ve önderinin yenilgisinden başka bir şey düşünemez hale gelirsiniz. O zaman da onun tek “gerçekçi” alternatifi olarak gördüğünüz ana muhalefet partisinin seçim zaferi, sizin için kurtuluş formülü olur.Bütün bunları bizim için güncel kılan, bizim soldaki CHP tutkusunu yeniden ele almamıza yol açan, elbette son dönemde Ekrem İmamoğlu'na hukuk peçesi altında düzenlenen siyasi saldırı dolayısıyla yaşanan ülke çapındaki siyasi kriz oldu. Öyle bir siyasi krizden söz ediyoruz ki, bizim partice “istibdad” olarak andığımız, solun çok önemli bir bölümünün ise ağız dolusu “faşizm” olarak nitelediği (ama seçimle tasfiye etmeyi hayal ettiği!) rejimi de geçici bir krize sürükledi. Haydi rejimin, ana muhalefet partisinin İstanbul Saraçhane'de veya başka kentlerde benzer mekânlarda düzenlediği kitlesel gösterilere dokunamamasını büyütmeyelim. Ama kriz CHP'den hızla uzaklaşan öğrenci gençliğin düzenlediği, son derecede radikal sloganların atıldığı yürüyüşlere dahi dokunamadığı bir atmosfer doğurdu. Müdahale ancak hareketin soluğu tükendiğinde geldi. Herkesin yaka silktiği siyasi rejim, Fransa'da ya da Amerika'da yapılan gösterilerde polisin gösterdiği hunharlığın onda birini uygulayacak cesareti bulamadı kendinde. Demek ki, şimdilik büyük ölçüde CHP'nin evcilleştirici denetimi altında kalmış olsa bile büyük kitle hareketleri istibdad karşısındaki en güçlü panzehirmiş.Ne gaflet! CHP, daha Millî Mücadele'nin bitişiyle birlikte başlayan bir süreç içinde, Türkiye'yi Avrupa emperyalizminin ideolojik kölesi haline getirerek, bu toprakların bütün değerlerini, kültürünü, kişiliğini bir sömürgeci gibi altüst ederek İkinci Dünya Savaşı sonrasında ülkenin NATO'ya ve Avrupa sistemine teslim olmasını hazırlamış, kendisi de cumhuriyetin yüz yılı boyunca bu topraklarda emperyalizmin en aktif ajanı, Siyonizmin en yakın dostu olmuş bir geleneğin mirasçısıdır. AKP emperyalizmin dümen suyundan ayrılmıyor, doğru. Ama CHP emperyalizmin dizinin dibinden ayrılmayan kölesidir.Siz hâlâ anlayamadınız! Çünkü anlamaya çaba göstermiyorsunuz. “Bu memleket nasıl bu hale geldi, anlamıyorum” diye şikâyet edip duruyorsunuz ama anlamaya çalışmadınız hiçbir zaman. Erdoğan neden çeyrek yüzyıldır Türkiye halkının önemli bir bölümünün desteğiyle ayakta kaldı? Neden halkı acından inlettiği halde bir türlü ülkenin başından düşürülemiyor? Çünkü bu halk Türkiye'yi gönüllü ideolojik sömürgeleştirme operasyonuna maruz kılan CHP'ye düşman da onun için. Siz bunu anlamıyorsunuz ve aslında sorunun kaynağı olan CHP'yi çözümün aracı haline çevirmeye bakıyorsunuz. O yüzden debeleniyorsunuz. Avrupa Birliği'ni, Batı dünyasını, emperyalizmi kıble bildiğiniz için körsünüz. Biz ise komplo teorisyenliğini reddeden anti-emperyalistleriz, Avrupa'ya meydan okuyoruz, Türkiye işçi sınıfını ve emekçi halkını er ya da geç kazanacağız ve ne AKP'nin ne CHP'nin köle ruhlu politikalarına teslim olmayan anti-emperyalist bir enternasyonalizmle sadece Türkiye'yi değil Ortadoğu'yu, Batı Asya'yı emperyalizmden ve kapitalizmden kurtaracağız.

“Yurtta testere, cihanda testere”. Trump Türkiye'ye devlet başkanı olsaydı programını bu sloganla tarihî bir çerçeveye oturtabilirdi. İlk günden beri Nazilerin “yıldırım savaşı”na benzer bir strateji sürdürdüğünü söylediğimiz Amerikan başkanı, içeride Elon Musk aracılığıyla devlet harcamalarında tasarruf gerekçesiyle kamu hizmetlerine büyük bir taarruz başlatmış durumda. Sanki bir yıkım güllesi ABD devlet kuruluşlarının her birini teker teker hedef alıyor. Arjantin devlet başkanı Javier Milei'nin Washington ziyaretinde Musk'a bir zincirli testere hediye etmesi, Musk'ın da bunu elektrogitar çalan bir rock müzisyeni edasıyla havaya kaldırması en çok işin bu yanını sembolize ediyor. Milei kendisi de Arjantin'de göreve geleli beri, “şu bakanlığı kapatacağım, bu hizmeti durduracağım” diye çarpıcı olmasına özen gösterdiği bir üslupla aynı işi yapıyor. Eşitsiz ve bileşik gelişme! Bu alanda ABD Arjantin'den örnek alıyor!Kısaca özetleyelim: Trump ve Musk'ın el ele yapmakta olduğu şey çılgınlık gibi görünüyor, kaotik bir süreç olarak yürüyor, 19 yaşında mühendise dünyanın en zengin devletinin Hazine'sini ardına kadar açıyor. Ama çılgınlığın ardında bir metod var. Amaç, en kısa süre içinde sosyal hizmetleri yıkarak işçi sınıfını atomize etmek, yani toplumsal destekten yoksun bireyler olarak yalnızlaştırmaktır!21. yüzyıl faşizmi (şimdilik ön-faşizmi) kapitalizmin krizine son verebilmek için bu “gereksiz maliyetler”den kurtulmak zorunda!Dünya pazarını parçalamakAma mesele bundan ibaret değil. Trump aynı zamanda İkinci Dünya Savaşı'nın bitişinden bu yana ABD başta olmak üzere emperyalist ülkelerin elbirliği ile oluşturmaya gayret ettiği birleşik dünya pazarını gümrük tarifeleriyle, burjuvazinin çeşitli bölüklerini tehdit ederek ve üretim ve ticareti gittikçe daha sert güvenlik izinlerine bağlayarak paramparça etmeye yöneliyor. Burjuvazinin gittikçe zayıflamakta olan liberal kanadı dehşet içinde 80 yıldır taş üstüne taş koyarak, Bretton Woods sistemidir, GATT'tır, “en fazla müsaadeye mazhar ülke” kuralıdır, Dünya Ticaret Örgütü'dür, adım adım inşa edilmiş olan serbest ticaret sisteminin Trump'ın güçlü zincirli testeresi ile parça parça birbirinden koparılmasını çaresiz gözlerle izliyor.Kuzey Atlantik ittifakını parçalamakBundan da ibaret değil. Zincirli testere bir üçüncü operasyon için de kullanılıyor. Amerika'nın, kimi yüz küsur yıllık (diyelim İngiltere), kimi seksen yıllık (diyelim Almanya ve İtalya) müttefikleriyle ilişkilerini de kesip atmak için.“Üçüncü Dünya Savaşı ile kumar oynayan” kim?Trump başa gelmeden uyardık. Yaşlı faşistin acelesi var dedik. Daha ilk bir ayı yeni geçtik, eski dünya düzeni her yanından çatırdıyor. Trump Zelenski'yi nasıl azarladı? “Üçüncü Dünya Savaşı üzerine kumar oynuyorsun” diyerek. “Sen oynayamazsın, zamanı geldiğinde ben oynarım” diyor. Marksistler söyleyince inanmayanlar belki Trump gerçek tehlikeyi ağzına aldığında inanırlar. İşçi sınıfına gelince, öncü bilincine kavuşmuş işçilerin zaten Trump'a ya da Erdoğan'a değil Marksistlere kulak vermesi sınıf bilincinin gereğidir.

Hitler'in İkinci Dünya Savaşı'ndaki savaş stratejisine Blitzkrieg ya da Türkçe olarak “yıldırım harbi” adı verildi. Cihan Harbi'nde (1914-1918) siper savaşı yöntemi hâkim doktrindi. Orduların karşı karşıya gelerek siperlerde mevzilenmesine dayanan bu yöntem, birkaç kilometre toprak için çok uzun süren savaşlarla sonuçlanıyor, kâh bir taraf ilerliyor, kâh öteki taraf ilerlerken diğeri geriliyordu. İkinci Dünya Savaşı'nda (1939-1945) Nazilerin stratejisi ise ani saldırılarla düşmanı şaşırtmak, farklı alanlarda farklı silah sistemleriyle kafaları karıştırmak, rakibi ambale ederek nasıl bir savunma uygulaması gerektiğine karar bile verecek zaman bulamadan bozguna uğratmaktı.Trump yeni dönemine bu stratejiyi uygulayarak başladı. Biz Trump'ın başkanlık görevini devraldığı 20 Ocak günü bir yazı yayınlayarak şöyle demiştik: “Zaten hiç hak edilmemiş bir özgüvene sahip bu zırcahil şimdi çevresince de şımartılacaktır. Ayrıca yaşı ilerlemiş bir faşistin ne yapacağını ve ne kadar hızlı davranacağını tahmin etmek zordur. Trump şu anda geri geldiği için muhtemelen bir ego patlaması yaşıyor. Hayallerini gerçekleştirmek için bu faktörlerin de etkisiyle çok hızlı hareket etmesi neredeyse kaçınılmazdır. Biz Trump'ın Amerikan geleneğinde sadece bir defa, o da İkinci Dünya Savaşı esnasında (Franklin D. Roosevelt) yaşanan, onun dışında tamamen çok tepki çekecek olan üçüncü bir dönemi zorlayacağı kanısındayız. Ama doğal hayatının çok uzun olamayacağı, en azından sağlığını yitireceği bir yaşa girmiştir. Bu yüzden elini çabuk tutmak isteyecektir.” (Vurgu sonradan)Kristal dükkânındaki fil!Başlangıçta yapacağını söylediğimiz şeylerin biri hariç (zenginlerin vergi tarifelerinin düşürülmesi) hepsine ilişkin adımlar attı Trump, ilk günden başlayarak. Örneğin Kanada ve Meksika'ya yüzde 25, Çin'e ise yüzde 10 oranında gümrük vergisi uygulamasına geçti. Bu üç ülke ABD'nin mal ithalatının üçte birini sağlıyor (Meksika yüzde 15,6, Çin yüzde 13,5, Kanada yüzde 12,6). Üçünden ithalatın toplam değeri 1 trilyon doları aşıyor! Trump arkadan da Avrupa Birliği'nin geleceğini söyledi. Yani sanki elinde bir balta, dünya pazarını paramparça etmeye hazırlanıyor!Ne yapmalı?Yapılacak hazırlık hayatidir. Sendikalardan, mahallelerden, üniversite ve okullardan başlamak üzere birleşik savunma hattı temelinde örgütlenmek, işçi sınıfı ve yoksulların, ezilen bütün grupların haklarına saldırılara karşı gösteri ve toplantılarla kazanımları korumak, faşistlerin yarın sokakta oluşturacakları çetelerin, milislerin saldırılarını püskürtmek üzere hazırlık ve beyaz üstünlükçü ideolojiye karşı halkların kardeşliğini savunmak.Ortadoğu'da (Batı Asya'da) görevBizim görevimiz ise yaşadığımız bölgeyi, halkları kan ve soykırım ile boğmaya çalışan emperyalizm ve Siyonizmden arındırmaktır. Bunun için savaşmayan, İncirlik ve Kürecik'i kapatmayı ana hedef olarak görmeyen, emperyalizmle karşı karşıya gelmeyi merkeze almayan, insanlığı yeniden barbarlığa sürüklemekte olan bir sürece destek oluyor demektir. Biz bu satırları, 2 Şubat 2025 tarihinde yazıyoruz. Bundan tam 80 yıl önce bu hafta, Anglo-Amerikan orduları hâlâ geviş getirirken, tarihin ilk işçi sınıfı devrimi Ekim devriminin ordusu Sovyet Kızıl Ordusu, Nazi ordusunu bozguna uğratarak Auschwitz toplama kampının tutsaklarını özgürleştirmişti.Barbarlığı bir kez daha mağlup edeceksek, fabrikada, tarlada, grevde, direnişte her yerde emperyalizm-Siyonizm-kapitalizm üçlüsüne karşı işçi sınıfını örgütlemek büyük insanlık mücadelesinin temel taşıdır.

Trump konusunda ilk başkanlık döneminde solun yaşadığı şaşkınlıkların listesi say say bitmez. Bunlardan biri de sırf Trump küreselciliğe karşı Amerika'nın çıkarlarını savunan bir politika izliyor, “America First” (“Önce Amerika”) sloganıyla açık milliyetçilik yapıyor, NATO'yu bile Amerika'nın başına bela gibi sunuyor olduğu için bir “içe kapanma” politikası izleyeceğine dair bir kanaatin gelişmesi idi. Trump, ilk döneminde, Danimarka'ya ait olan Grönland adasını satın alma fikrini ortaya atmıştı. Şimdi adanın “sahipliği ve kontrolü”nün Amerikan çıkarları için gerekli olduğunu açıkladı. Bununla yetinmedi, bir de Panama Kanalı Amerikan gemilerini “kazıkladığı” için kanalın kontrolünü Panama'ya veren 1970'li yılların sonundan kalan antlaşmayı feshederek kanalı eline alacağını söyledi. Sanki bütün bunlara biraz mizah katmak için de Kanada'nın aslında ABD'nin 51. eyaleti olması gerektiğini belirtip sosyal medyada bu ülkenin başbakanından ABD eyaletlerinin en üst düzey yöneticileri için kullanılan unvana uygun olarak “Vali Justin Trudeau” olarak söz etti! Bu salvoların gürültüsü Amerika'nın liberallerinin ve “solcu”larının mışıl mışıl uyur iken uykularından bir sıçramayla uyanmalarına yol açtı. “Aaa” dediler, “milliyetçilik içe kapanma değilmiş!” İnsan bu kadar budalalığın nereden kaynaklandığına şaşıyor. 2025 İkinci Dünya Savaşı'nın bitişinin 80. yıldönümü. O savaşın en önemli müsebbibi Hitler adında meczup bir milliyetçi idi. Ve nihai programı bütün dünyanın fatihi olmaktı. Hiç mi tarih bilmezsiniz? Trump ilk döneminde Kuzey Kore'yi yerle bir etmekle tehdit etti. Şimdi İran'ın nükleer tesislerini kendisinin bombalayacağına ya da İsrail'e bombalatacağına ilişkin öngörüler dolaşıyor. Bu adamın “içe kapanmacı” olduğunu hangi yüksek zekâ düşündü acaba? Emperyalizm 2008 finansal çöküntüsünden ve onu izleyen Üçüncü Büyük Depresyon'dan hareketle geleceğini hep birlikte, el ele kurtaramayacağını anladı. Şimdi her ülkenin emperyalist burjuvazisi “her koyun kendi bacağından asılır” politikasına döndü, “önce ben” demeye başladı. Trump bunların en deli dolusu. Çin Trump için bir saplantı haline gelmiş durumda. Rusya ile dalaşmayı bunun için bir sapma olarak görüyor. Ortadoğu'ya (Batı Asya'ya) saplanmayı bunun için yanlış buluyor. Varsa yoksa Çin! Pek az insanın ufkuna girmiş olan Arktik Bölgesi'nin önemini Ukrayna savaşı dolayısıyla gündeme getirmiştik. Fosil yakıtlardan nadir toprak elementlerine, oradan buzulların çözülmesi dolayısıyla dünya ticaretini kendine çekecek olan Kuzey Buz Denizi yoluna kadar çok büyük ekonomik çıkarların konusu olan Arktik bölgesi, İsveç ve Finlandiya'nın NATO'ya katılması amacına hizmet ettiği ölçüde Ukrayna savaşının da dinamiklerinden biri. Grönland, yukarıdaki haritaya bakarsanız göreceksiniz ki Arktik Okyanusu'na kıyısı olan dev bir ada. Üstelik elektrikli taşıtlardan rüzgâr türbinlerine kadar yeni teknolojilerde çok önemli bir girdi olarak kullanılan 50 tür nadir toprak elementinin 43'ünde çok zengin olan bir el değmemiş coğrafya. Şimdilik Çin, Afrika'nın bazı ülkeleri ve Güney Amerika bu elementler bakımından en zengin bölgeler. Grönland ve daha genel olarak “Yüksek Kuzey” bu durumu değiştirebilecek zenginlikte. Trump jeostratejik öneminin yanı sıra bu nedenle de “Amerika için Grönland üzerinde kontrol ve sahiplik mutlak bir gerekliliktir” yazıyor sosyal medyada (vurgu bizim). Ha, Kanada konusunda şaka mı yapıyor zannediyorsunuz? Yukarıdaki haritaya yeniden bakın. Bir de bunlar gerçekçi değil demeden önce ABD'nin 19. yüzyıl sonlarına doğru Alaska'yı nasıl olup da sahiplendiğini, 20. yüzyıl başında, bütünüyle kendi sınırları dışında olan Panama'da uluslararası ticaretin yolunu belirleyen Panama Kanalı'nı nasıl inşa edebildiğini ve Kanal'a 1999'a kadar nasıl hâkim olabildiğini sorun. Aman, siz siz olun, uykularında dönüp sonra yeniden horlamaya başlayan liberallerle birlikte uyumaya devam eden Amerikan “ilericileri” gibi rehavete kapılmayın.

5 Kasım'da dünyanın en güçlü ülkesi ABD'de yapılan seçimi kazanarak yeniden iktidara gelen Donald Trump, zaferini büyük ölçüde işçi sınıfının ve köylülerin çıkarlarına sahip çıkar görünmesine borçlu. Varsa yoksa “Amerikan işçisinin çiftçisinin çıkarları” diyor. Kendisi dünyanın dört bir yanında yatırımları olan, İstanbul'da koskoca bir “Trump Tower” kurmuş bir patron nasıl olacak da işçinin, küçük çiftçinin çıkarları için çalışacakmış? Söylediği şu:“Küreselleşme” denen “serbest piyasa” politikaları sermayenin Amerika ve Avrupa gibi zengin ülkelerden ve bölgelerden düşük ücret ekonomilerine kaçmasına yol açtı. Bir de göç politikası milyonlarca yabancının ülkeye akmasına neden oldu. Hem sermaye kaçtığı için hem göçmen işçiler daha ucuza çalışmaya razı olduğu için Amerikan işçisi işinden oldu. Trump efendi bu “küreselleşme” politikasına son vererek Amerika'yı yeniden “büyük” kılacak. Bütün ülkelerden yapılacak ithalata yüzde 10 ya da 20 gümrük vergisi koyacak. Amerika'nın esas güçlü rakibi Çin'e ise yüzde 60! Daha önce başkanken Çin'e yüzde 20 uygulamıştı, şimdi yüzde 20 herkese, Çin'e ise yüzde 60! Böylece Amerika içinde yapılacak üretimi desteklemiş olacak. Trump o kadar işçi yanlısı ki, Amerikan kapitalist sisteminin kalbi olan borsasıyla ünlü Wall Street'in Washington'daki hâkimiyetine de sövüp sayıyor. Hatta 2016 seçiminde dünyaca ünlü finans kapitalisti George Soros'a bir küfür etmediği kalmıştı. Güzel. Yalnız bir küçük sorun var. Trump şimdi bakanlarını seçiyor. ABD sisteminin en önemli iki bakanlığına kimleri getirdi dersiniz? Hazine Bakanlığı'na, yani İngiliz Mehmet rolüne, Soros'a on yıldan fazla para kazandırmış, 1992'de İngiliz lirasını çökerterek Soros'a milyarlarca dolar kazandırmış olan birini, Scott Bessent'i. Gümrük tarifelerinin uygulanmasından sorumlu bakanlık olan Ticaret Bakanlığı'na da Wall Street'te paradan para kazanan iki şirketin birden yöneticisi (CEO'su) olan Howard Lutnik'i. Demek ki bir bit yeniği var bu işte. Şu: Kapitalizm öylesine derin bir kriz yaşıyor ki, her ülke yaşadığı krizden kurtulmak için diğerlerine ekonomik olarak saldırmak zorunda. ABD de en çok Çin'e. O yüzden milliyetçi ekonomi politikaları patronlar sınıfının kendi ihtiyacı. Bu milliyetçi politikaların iki avantajı var tek tek ülkelerin sermayeleri için. Birincisi, rakip ülkelerin sermaye gruplarına karşı kendi sermaye gruplarının çıkarını koruyor bu politikalar. İkincisi bizce daha bile önemli: işçi sınıfına hedef şaşırtıyor. Onlara kendi sorunlarının sorumlusu olarak başka ülkelerin işçilerini ve göçmenlerini gösteriyor. Yani dünya çapında işçi sınıfını bölüyor, birbirine düşürüyor. Bu şekilde her ülkede işçi sınıfı kendi patronlar sınıfı karşısında zayıf düşecek. Sınıf mücadelesi vermeye hazır sendikalar “hain” ilan edilecek. İşçi sınıfının “millî çıkarlar” edebiyatından bağımsız örgütleri, partileri düşman ilan edilerek ezilecek. Kapitalizmin dünya çapındaki büyük krizleri sırasında işçi sınıfını sözde “ulusal çıkarlar” temelinde bölerek zayıflatan, sınıfın kapitalizme karşı tepkisini “ulusal” öfkeye dönüştüren, bağımsız sınıf örgütlerini “hain” ilan edip ezen, bunları yapabilmek için bütün demokratik hak ve kuralları ayaklar altına alan hareketlere verilecek bir tek ad vardır: Faşist! Trump'ın “Hitler iyi şeyler de yaptı” demiş olduğu iddia ediliyor. O reddediyor, yalan diyor. Demiştir. Çünkü kendisi de faşisttir. Yalnızca kendi milisleri, askerî birlikleri, sokakta “itleri” yok henüz. Onun için ön-faşist diyoruz ona ve benzerlerine. Yarın doludizgin faşist olacak bunlar. Amerikan işçisinin ve gençliğinin şimdiden özsavunma birlikleri kurması gerekiyor. İşçiler, Trump Türkiye için iyi midir, kötü müdür tartışmasına kanmayın. Faşizm, hangi ülkede olursa olsun, işçiler için kötüdür. Tarihî görevi sizi, işçi sınıfını ezmek, un ufak etmektir. Nerede görülürse ezilmelidir. Trump ve bütün faşistler, dünyada ve Türkiye'de, sizin, çocuğunuzun, ekmeğinizin düşmanıdır. Bütün ülkelerin işçileri, her bir ülkede faşizme karşı birleşin!

Ekim ayının sonunda Eğitim-Sen Gebze Şubesi'nin düzenlediği, Birleşik Metal Gebze 1 No'lu Şube'nin ev sahipliği yaptığı “Kapital Neden İşçi Sınıfının El Kitabıdır?” konulu eğitim toplantısı üzerinde sosyal medyada epey duruldu. Biz o toplantının konuşmacısıydık. Ağzına kadar dolu olan bir salonda çoğunluğu kol işçisi, bir kısmı da kafa emekçisi olan kardeşlerimizin, etkinliği üç saat süre boyunca pürdikkat dinlemiş olması bize büyük sevinç verdi. Tartışma bölümünde salondan yapılan katkılar günümüzün en önemli sorunlarını gündeme getirdi. İşçilerle aralarda paylaştığımız düşünce ve duygular da cabası. MKB Rondo ve Mersen grevlerinden katılımcıların varlığı ise ayrı bir tat kattı toplantıya. Toplantının bu kadar başarılı geçmesi, konuşmacı ile salonun arasında bu kadar güzel bir diyalog kurulması bir tesadüf müydü? Sonuçta nice okumuşun başını yaran bir kitap anlatılıyordu. Marx'ın Kapital'i! Bu kitaba böyle bir ilgi ve anlatılanları böylesine güzel kavrayış kolay kolay görülen bir şey değildir. Nasıl oldu bu? Neden? Türkiye işçi sınıfının, sınıf mücadelelerinde bir yükselme döneminin eşiğine gelmiş olduğuna dair bir işaretti bizce o toplantıda yaşananlar. Toplantının başarısının nedeni o salonun dışında yatıyordu. Gözümüzü o “dışarıya”, fabrikalara, grev çadırlarına, sokaklara, meydanlara çevirelim. Son aylarda çok militanca verilen mücadelelere tanık olduk. Polonez et ve Fernas maden işçileri öne çıkıyordu ama mesela daha önce Gaziantep'te tekstil işçilerinin kararlı sesini de duymuştuk. Gaziantep demişken, Anadolu'nun geleneksel olarak işçi eylemi yaşamayan bazı kentlerinde de (Karaman gibi muhafazakâr bir ilde bile!) eylemler yapılmaya başladı. Grev ve direniş eylemleri eskisine göre birbirleriyle çok daha fazla dayanışma gösteriyor. İşçiler sorunun bir işyerinin değil bir sınıfın sorunu olduğunu kavrıyor. Çok yakın olmayan coğrafyalar (mesela Gebze ile Çatalca) arasında da ziyaretler artıyor. Dayanışma sendika farkının, hatta konfederasyon farkının duvarlarını yıkmaya başladı. Türk-İş'ten Tekgıda-İş ile DİSK'ten Birleşik Metal kardeş gibi oldular. Sadece işçiler değil sendikalar da sınır tanımıyor. En son Türk-İş Tekgıda-İş Polonez Bifet eylemi ile DİSK Nakliyat-İş McDonald's eylemi ardı ardına yapıldı. Bu iki sendikanın dışında Türk-İş'in Petrol-İş (Tarkett) ve Selüloz-İş (MKB Rondo) sendikaları da katıldı eyleme. Bizim salonda ise KESK de vardı, başı çekiyordu. Aşağıdan gelen basıncın etkisiyle Türk-İş, DİSK ve Hak-İş Konfederasyon yöneticileri bir araya gelerek diplomatik bir birlik gösterisi yapmaya mecbur kaldılar. Ama bu bir türlü ortak eylem kararına dönüşmüyor. Öte yandan, DİSK çeşitli şehirlerde kendi ölçülerinde eskisine göre daha güçlü eylemler düzenliyor. Türk-İş ise daha önceki Zonguldak ve Çerkezköy mitinglerinden sonra Ankara'da son dönemin ölçülerine göre göz kamaştırıcı bir miting düzenledi. Ama iş artık bütün bunların da ötesine taşmaya başladı. Başta Polonez işçisi olmak üzere mücadeleye giren işçiler sadece kendi işyeri sınırlarını aşarak sınıf kardeşleriyle dayanışma içine girmiyor, yüzünü işçi sınıfının günlük ekonomik mücadelesinin dışında doğrudan politik mücadelelere, hatta uluslararası mücadelelere dönüyor, tavır alıyor. Biz genç yoldaşlarımıza 1970'li yılların dev mücadelelerinin ya da 1990-91 Zonguldak'ın veya 2009-2010 Tekel'in işçiyi nasıl değiştirdiğini, siyasi atmosferin böyle durumlarda nasıl bambaşka bir hal aldığını hep vurgulamışızdır. Galiba eşiğine geldik, öyle bir döneme gireceğiz. Burada en büyük faktör, Birleşik İşçi Cephesi politikası doğrultusunda üç konfederasyonun ve tabii kamu emekçilerinin konfederasyonlarının eylem birliği olacaktır. Günümüzde böyle bir gelişme bütün işçi sınıfına yepyeni bir güven vererek bir sıçrama yaratır. Gebze'deki salona gelince. Onlar Marx'ın Kapital'inden artık mezun oldular sayılır. Sıra çok daha zoruna, Lenin'in Ne Yapmalı'sına geldi!

It's 2003, and artist Dawn Levit is stuck. A bookbinder who works at the Metropolitan Museum of Art, she spends all day repairing old books but hasn't created anything of her own in years. What's more, although she doesn't have a word for it yet, Dawn is genderqueer, and with a partner who wishes she were a man and a society that wants her to be a woman, she's struggling to feel safe expressing herself. Dawn spends her free time scouting the city's street art, hoping to find the inspiration that will break her artistic block--and time is of the essence, because she's making her major gallery debut in six weeks and doesn't have anything to show yet. One day at work, Dawn discovers something hidden under the endpapers of an old book: the torn-off cover of a lesbian pulp novel from the 1950s, with an illustration of a woman looking into a mirror and seeing a man's face. Even more intriguing is the queer love letter written on the back. Dawn becomes obsessed with tracking down the author of the letter, convinced the mysterious writer can help her find her place in the world. Her fixation only increases when her best friend, Jae, is injured in a hate crime for which Dawn feels responsible. But ultimately for Dawn, the trickiest puzzle to solve is how she truly wants to live her life. Jennifer Savran Kelly lives in Ithaca, New York, where she writes, binds books, and works as a production editor at Cornell University Press. Her debut novel Endpapers (Algonquin, 2023) is a finalist for a 2024 Lambda Literary Award and was a fall/winter 2023 Indies Introduce pick. It won a grant from the Barbara Deming Memorial Foundation and was selected as a finalist for the SFWP Literary Awards Program and the James Jones First Novel Fellowship. Her short work has been published in Potomac Review, Hobart, Black Warrior Review, Trampset, and elsewhere. Recommended Books: Kazuo Ishiguro, Klara and the Sun Hilary Leichter, Terrace Story Miriam Taves, All My Puny Sorrows Chris Holmes is Chair of Literatures in English and Associate Professor at Ithaca College. He writes criticism on contemporary global literatures. His book, Kazuo Ishiguro as World Literature, is under contract with Bloomsbury Publishing. He is the co-director of The New Voices Festival, a celebration of work in poetry, prose, and playwriting by up-and-coming young writers. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/new-books-network

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/history

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/german-studies

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/performing-arts

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/american-studies

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/music

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/korean-studies

Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad (Oxford UP, 2024) offers a look at how the Broadway musical travels the world, influencing and even transforming local practices and traditions. It traces especially how the musical has been indigenized in South Korea and Germany, the commercial centers for Broadway musicals in East Asia and continental Europe. Both countries were occupied after World War II by the United States, which disseminated U.S. American popular music, jazz, movies, and musical theatre in the belief that these nations needed to rebuild their cultures in accordance with U.S. guidelines. By the 1990s, Broadway imports had become phenomenally popular in Seoul and Hamburg while home-grown musicals proliferated that adapted and transformed the prototypes that had been disseminated by the U.S. Although this book focuses on recent musicals, it also looks back through the twentieth century to plot the evolution of musical theatre in South Korea and Germany. Part One considers the key questions: What is a musical? Why is it the great success story of U.S. theatre? How has it been assimilated to musical theatre traditions around the world? Part Two focuses on musical theatre in South Korea, studying the import/export business in large-scale musicals about Korean history and innovative hybrid experiments that mix local performance traditions with the Broadway vernacular. Part Three moves to Europe to analyze the conflicted attitudes toward musicals in the German-speaking world. Its three chapters survey the history of musicals in Germany from 1945 until the fall of the Berlin Wall, the reconfiguration of musical theatre conventions by experimental directors, and finally the ground-breaking German-language productions of Broadway classics by Barrie Kosky and other innovative directors. In the twenty-first century, Broadway-style musical theatre has succeeded in becoming a lingua franca, the template for musical theatre around the world. This book shows how some of the most innovative, beautiful, and exciting musical theatre is being made outside the United States. Peter C. Kunze is a visiting assistant professor of communication at Tulane University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/popular-culture

The cradle of the Chassidic movement was in the areas of the Polish Kingdom which were soon annexed to the Russian Empire during the partitions of Poland in the last quarter of the 18th century. This took place just as the nascent movement was spreading rapidly throughout these areas and beyond. Chabad in White Russia, the various branches of the Chernobyl and Ruzhyn dynasties in Ukraine, Karlin, Slonim, Apta, Savran, Breslov and many other smaller dynasties dotted the countryside across the Pale of Settlement. The Czarist government initially didn't recognize the chassidim as a separate entity within the Jewish community, though the initial stages of legislation actually benefited the development of the movement. The opponents of the Chassidic movement – misnaggdim and maskilim, as well as the chassidim themselves, at times attempted to involve the government in their internal disputes. Later in the 19th century the Russian government specifically singled out Chassidic custom, dress and leadership, and the chassidim of Russia had to contend with the unique circumstances of their communities development within the greater context of the challenges of the overall Jewish community in the Pale of Settlement under the autocratic rule of the Romanovs.   Cross River, a leading financial institution committed to supporting its communities, is proud to sponsor Jewish History Soundbites. As a trusted partner for individuals and businesses, Cross River understands the importance of preserving and celebrating our heritage. By sponsoring this podcast, they demonstrate their unwavering dedication to enriching the lives of the communities in which they serve. Visit Cross River at https://www.crossriver.com/   Subscribe to Jewish History Soundbites Podcast on: PodBean: https://jsoundbites.podbean.com/ or your favorite podcast platform Follow us on LinkedIn, Twitter or Instagram at @Jsoundbites For sponsorship opportunities about your favorite topics of Jewish history or feedback contact Yehuda at:  yehuda@yehudageberer.com  

This Listeners' Favorites episode serves a dual purpose: first it is a celebration the publication this week of my partner David Savran's new book, Tell It to the World: The Broadway Musical Abroad, by Oxford University Press. (I'll be doing two episodes with David on this book in March in conjunction with the book launch.) Second, David introduces us to one of his favorite Countermelody episodes, a 2021 Black History Month celebration of the life, voice, and career of the great African American contralto Carol Brice (1916-1985), whose career encompassed both Broadway and opera. It's that very versatility that most attracted David to Brice's work. He describes to us his first exposure to a variety of her recordings, from Falla to Finian's Rainbow. I myself first heard Carol Brice in her recording of “Sweet Little Jesus Boy,” which exemplifies all her musical virtues: simplicity and directness of utterance, lack of sentimentality, and deep identification with both text and music. Add to this a voice of such depth and refinement and a technique so secure that she is almost without equal. From her early career outings as the first African American to win the coveted Naumburg Award, through her appearances on the Broadway stage and in Porgy and Bess, Carol Brice brought an emotional honesty to her performances such as is rarely encountered in any field of genre. On this episode I feature her in a wide range of live and commercial recordings from Marc Blitzstein's Regina to concert pieces by Brahms and Mahler, focusing in particular on a matchless 1947 song recital with her brother Jonathan Brice as her collaborator. Brice's second husband, the baritone Thomas Carey is also featured in a pair of recordings. Thank you, David, for re-introducing my listeners to this great artist, and congratulations on your monumental new book! Countermelody is a podcast devoted to the glory and the power of the human voice raised in song. Singer and vocal aficionado Daniel Gundlach explores great singers of the past and present focusing in particular on those who are less well-remembered today than they should be. Daniel's lifetime in music as a professional countertenor, pianist, vocal coach, voice teacher, and journalist yields an exciting array of anecdotes, impressions, and “inside stories.” At Countermelody's core is the celebration of great singers of all stripes, their instruments, and the connection they make to the words they sing. By clicking on the following link (https://linktr.ee/CountermelodyPodcast) you can find the dedicated Countermelody website which contains additional content including artist photos and episode setlists. The link will also take you to Countermelody's Patreon page, where you can pledge your monthly support at whatever level you can afford.  

Hey friends! This week we speak all about Endpapers by Jennifer Savran Kelly! While we talk about this amazing debut, we also talk about artist block, the pressure to be the perfect queer person and so much more! Book description down below; Theme Song by Man With Roses It's 2003, and artist Dawn Levit is stuck. A bookbinder who works in conservation at the Met, she spends her free time scouting the city's street art, hoping something might spark inspiration. Instead, everything looks like a dead end. And art isn't the only thing that feels wrong: wherever she turns, her gender identity clashes with the rest of her life. Her relationship, once anchored by shared queerness, is falling apart as her boyfriend Lukas increasingly seems to be attracted to Dawn only when she's at her most masculine. Meanwhile at work, Dawn has to present as female, even on the days when that isn't true. Either way, her difference feels like a liability. Then, one day at work, Dawn finds something hidden behind the endpaper of an old book: the torn-off cover of a ‘50s lesbian pulp novel, Turn Her About. On the front is a campy illustration of a woman looking into a handheld mirror and seeing a man's face. And on the back is a love letter. Dawn latches onto the coincidence, becoming obsessed with tracking down the note's author. Her fixation only increases when her best friend Jae is injured in a hate crime, for which Dawn feels responsible. As Dawn searches for the letter's author, she is also looking for herself. She tries to understand how to live in a world that doesn't see her as she truly is, how to get unstuck in her gender, and how to rediscover her art, and she can't shake the feeling that the note's author might be able to help guide her to the answers.

Today I talked to Jennifer Savran Kelly her new book Endpapers (Algonquin Books, 2023). Dawn Levit has reached a crossroads in life. What seemed like a stable relationship with a gay roommate is becoming ever more complicated; frayed family ties will not mend soon, if they ever do; and half the time Dawn can't even decide on waking up in the morning whether to dress as a woman, a man, or some combination of both. A job restoring old books for the Metropolitan Museum of Art in New York brings tactile and professional satisfaction, but it cannot compensate for the artistic inspiration that appears to have deserted Dawn just when it's needed most. When by chance Dawn discovers, in the endpapers of a water-damaged book, a love letter in German from one woman to another, the urge to identify the writer holds out the possibility of distraction from day-to-day problems. The book dates from the 1950s, making it difficult but not impossible to investigate the circumstances that caused the letter to be written, then hidden, and to discover the person who wrote it five decades ago. The search opens a window for Dawn onto the history of the queer community in New York and elsewhere, offering opportunities for greater self-acceptance and a renewed connection with the artistic muse. Jennifer Savran Kelly is a writer, bookbinder, and editor, as well as the author of Endpapers. C. P. Lesley is the author of two historical fiction series set during the childhood of Ivan the Terrible and three other novels. Her latest book, Song of the Storyteller, appeared in January 2023. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/new-books-network

Today I talked to Jennifer Savran Kelly her new book Endpapers (Algonquin Books, 2023). Dawn Levit has reached a crossroads in life. What seemed like a stable relationship with a gay roommate is becoming ever more complicated; frayed family ties will not mend soon, if they ever do; and half the time Dawn can't even decide on waking up in the morning whether to dress as a woman, a man, or some combination of both. A job restoring old books for the Metropolitan Museum of Art in New York brings tactile and professional satisfaction, but it cannot compensate for the artistic inspiration that appears to have deserted Dawn just when it's needed most. When by chance Dawn discovers, in the endpapers of a water-damaged book, a love letter in German from one woman to another, the urge to identify the writer holds out the possibility of distraction from day-to-day problems. The book dates from the 1950s, making it difficult but not impossible to investigate the circumstances that caused the letter to be written, then hidden, and to discover the person who wrote it five decades ago. The search opens a window for Dawn onto the history of the queer community in New York and elsewhere, offering opportunities for greater self-acceptance and a renewed connection with the artistic muse. Jennifer Savran Kelly is a writer, bookbinder, and editor, as well as the author of Endpapers. C. P. Lesley is the author of two historical fiction series set during the childhood of Ivan the Terrible and three other novels. Her latest book, Song of the Storyteller, appeared in January 2023. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/literature

Today I talked to Jennifer Savran Kelly her new book Endpapers (Algonquin Books, 2023). Dawn Levit has reached a crossroads in life. What seemed like a stable relationship with a gay roommate is becoming ever more complicated; frayed family ties will not mend soon, if they ever do; and half the time Dawn can't even decide on waking up in the morning whether to dress as a woman, a man, or some combination of both. A job restoring old books for the Metropolitan Museum of Art in New York brings tactile and professional satisfaction, but it cannot compensate for the artistic inspiration that appears to have deserted Dawn just when it's needed most. When by chance Dawn discovers, in the endpapers of a water-damaged book, a love letter in German from one woman to another, the urge to identify the writer holds out the possibility of distraction from day-to-day problems. The book dates from the 1950s, making it difficult but not impossible to investigate the circumstances that caused the letter to be written, then hidden, and to discover the person who wrote it five decades ago. The search opens a window for Dawn onto the history of the queer community in New York and elsewhere, offering opportunities for greater self-acceptance and a renewed connection with the artistic muse. Jennifer Savran Kelly is a writer, bookbinder, and editor, as well as the author of Endpapers. C. P. Lesley is the author of two historical fiction series set during the childhood of Ivan the Terrible and three other novels. Her latest book, Song of the Storyteller, appeared in January 2023. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/historical-fiction

Annie is a 1982 film adaptation of the Broadway musical of the same name, which itself was based upon the comic strip Little Orphan Annie. It was directed by John Huston (Previously of The Maltese Falcon, The Man Who Would Be King, and The Treasure Of The Sierra Madre?!) and starred Albert Finney, Carol Burnett, Bernadette Peters, Tim Curry, and child actress Aileen Quinn as the titular Annie. The story followed an orphan's adventures being adopted by an eccentric billionaire, and her own journey to find her real parents. Though it was released to mixed reviews it was a box office hit and was even nominated for multiple Academy Awards.On a new episode of Hell Is A Musical, Lilz and Scott are rejoined by Malorie Savran to discuss their respective experiences watching the titular musical Annie. Join them for frank discussions on tearjerkers, Tim Curry's Christopher Walken impression, talk of wealthy privilege, and the eternal horniness of Carol Burnett's character....with Lilz and Scott!

Jennifer Savran Kelly's new book is Endpapers, set in 2003 in post 9/11 New York. It's a story about a bookbinder who is struggling to understand her own queer identity when she comes across a love letter hidden in the endpapers of a book she's restoring. What follows is an exploration of what it means to love both yourself and others, complex relationships, and about what it's like to find connections and acceptance within your own community.

Zibby speaks to debut author Jennifer Savran Kelly about Endpapers, an evocative and sharply-written early-2000s literary mystery about a queer bookbinder who finds a love letter and becomes obsessed with tracking down the author (all while struggling in her artistic life and with her gender identity). Jennifer talks about her love of papermaking, bookbinding, and book conservation. She also reveals she is part of the #5amWritersClub on Twitter, explains why she started writing in the first place, and shares her best advice for aspiring writers.Purchase on Zibby's Bookshop: https://bit.ly/3KQK4g1Purchase on Bookshop: https://bit.ly/3AbYLp7Subscribe to Zibby's weekly newsletter here.Purchase Moms Don't Have Time to Read Books merch here. Now there's more! Subscribe to Moms Don't Have Time to Read Books on Acast+ and get ad-free episodes or exclusive access to the in-store author events at Zibby's Bookshop in Santa Monica, CA. Join today! https://plus.acast.com/s/moms-dont-have-time-to-read-books. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Welcome to Episode 178! We are currently reading a variety of genres: Fiction (CHASE OF THE WILD GOOSE by Mary Gordon and VOYAGER by Diana Gabaldon), memoir (LIFE B: OVERCOMING DOUBLE DEPRESSION by Bethanne Patrick), self-help (WHY AM I SO ANXIOUS by Tracey Marks), and a cookbook (COOK AS YOU ARE by Ruby Tandoh). Emily discusses three gripping novels that she recently read: THE MEMORY OF ANIMALS by Claire Fuller, OUR BEST INTENTIONS by Vibhuti Jain, and I HAVE SOME QUESTIONS FOR YOU by Rebecca Makkai. Chris enjoyed a new biography that investigates Edgar Allan Poe's death, A MYSTERY OF MYSTERIES by Mark Dawidziak. She also finished two novels: DRAGONFLY IN AMBER by Diana Gabaldon and THE WARDEN by Anthony Trollope. We are excited to giveaway a copy of our second quarter readalong pick, THE READING LIST by Sara Nisha Adams. To be entered to win, you simply need to be a newsletter subscriber. If you are not already, act quickly because we are picking the winner on March 29th! Easy sign up here: https://www.bookcougars.com/subscriber Don't miss our Author Spotlight with Jennifer Savran Kelly. We both love her new novel, ENDPAPERS, a character-driven story about a genderqueer book conservator and book artist who finds a message under the endpapers of an old book that sets her off on an external investigation into the past that helps her solve some of her current internal mysteries.

Gülçin Karabağ, konuğu iktisatçı, siyasetbilimci, Devrimci İşçi Partisi (DİP) Genel Başkanı Dr. Sungur Savran ile sınıfsal bir perspektiften güçlendirilmiş parlamenter sisteme dönüş ve geçiş süreci tartışmaları üzerinde durdu.

To get live links to the music we play and resources we offer, visit This show includes the following songs: Mary Jennings - Matriarch  Michelle Brooks-Thompson - Woman First  Deborah Savran - The Woman I Am  Eleanore & the Lost - North Star  Caitlin Cannon - Mama's A Hairdresser (Baby's A Life Offender)  Amanda Raye - Aubry  Shingai - Fearless  Ed & Carol Nicodemi - Your Own Star  writer Robert Gangbo - That Is Your Name (feat. Tamra Rose)  Mandy Woods - Butterfly  Jackie Morris - Louise  Angela Falco - Anna (To All Our Mothers)  Joanie Calem - Motherhood  JAZZ - A Dedication  Jane Jensen - Bedtime Baby  For Music Biz Resources Visit and Visit our Sponsor Mandy Woods at Visit our Sponsor Ed & Carol Nicodemi at Visit our Sponsor Michelle Brooks-Thompson at Visit our Sponsor Angela Falco at Visit our Sponsor Joy Solomon at Visit our Sponsor Delua at Visit our Sponsor Julia Thomsen at Visit our Sponsor Jaquie Daniels at

To get live links to the music we play and resources we offer, visit This show includes the following songs: Joya Soul - Do What You Love  Laura Musgrave - Still Standing  Joy Chapman - Treasure (In The Things I Left Behind)  View19 - Disenchanting  Sadie - Validation  Deborah Savran - St Germain  Austin Musick - Carnivore  Laurie Miller - U Really Chose  Esther Frances - Mother Earth Calls  Carrington Christina - Sand In The Hour Glass  For Music Biz Resources Visit and Visit our Sponsor View19 at Visit our Sponsor Jillian Matundan at Visit our Sponsor Lyndol Descant at Visit our Sponsor Joy Chapman at Visit our Sponsor Bandzoogle at: