Podcasts about kemalist

Solda Kürt sorunundan bahis açıldığında sınıftan bahsetmek, pek çok zaman meselenin etrafından dolanmanın bir vesilesi olagelmiştir. Sınıftan ve sınıf siyasetinden pek uzak olan sol liberal ve sol Kemalist eğilimlerin konu Kürt sorununa gelir gelmez sınıfı hatırlaması, emek sermaye çelişkisinden dem vurmaya başlaması tipiktir. Bu tür oportünist söylemlerin ikna edebileceği bir Kürt işçi olacağını zannetmiyorum. Zira her Kürt işçisi bu tür bir söylemin ardındaki sömürgeci kokusunu hemen hisseder. Kürt sorununu, Kürdün ezilmeye ve eşitsizliğe karşı bir mücadelesi olarak değil de Türkün canını sıkan bir mesele olarak yaşayan sosyal şovenist yaklaşım hemen kendini ele verir. Sosyal şovenizm ile enternasyonalizmi ayıranın HDP/Dem Parti çizgisiyle yakınlık ya da uzaklık olduğunu zannetmek ise çok yaygın bir yanlıştır. Sosyal şovenist ya da sömürgeci sol bakış açısı Kürt sorununun çözümünü değil, Kürt sorunundan kurtulmayı ister. Örneğin bugün karşıt uçlarda gözüküp sosyal medyada birbiriyle atışan solcuların tamamı Öcalan'ın Kürt sorunu çözülmüştür diyerek yaptığı açılımı olumlu değerlendirmekte buluşmaktadır. Solda ne yazık ki “ah bir şu Kürtler Kürt sorununun peşinden gitmeyi bıraksa da önümüz açılsa” diye bir inanış, adeta bir hurafe çok yaygındır. Bu hurafe ne kadar sınıfsal ifadelerle gerekçelendirilse de kaynağında sınıf siyaseti değil tam tersine sınıf siyasetinden uzaklık vardır. Çünkü siyasete sınıfsal perspektiften bakmayınca açılımın gerçekten silahların bırakılması ya da barışla ilgili bir yanı olduğu zannedilmiş, özünde sömürgeci burjuvazinin yayılmacı çıkarlarına yaslanan bir “petrol açılımı” olduğu görülmemiştir.Sınıf siyaseti ise aynı tabloya bakıp başka sonuca varır. Eğer Türk-Kürt ittifakı halkların kardeşliği ve eşitliği değil de mezhepçi bir ortaklık ve karşıtlık temelinde tanımlanıyorsa, emperyalizme ve sömürgeciliğe karşı değil de İran'ın nüfusuna karşı bir stratejik hamle olarak emperyalizme ve Siyonizme pazarlanıyorsa burada çözüm yoktur. Bir “petrol açılımı” vardır. Karşımızda olan Türk ve Kürt gençlerinin başka halklara karşı savaştırılması ise burada barış yoktur, haksız savaşların hazırlanması vardır. Böyle olmasa Bahçeli'nin Suriye'de Fırat'tan Dicle'ye boylu boyunca temizlik yapmaktan bahsettiği günün ertesinde Öcalan'ın kendisine gönderdiği kilimin törenle takdim edilmesi gibi absürtlükler nasıl yaşanır? Bu anlamda Bahçeli'nin gündeme taşıdığı ve sahiplendiği Öcalan'ın umut hakkının bir yönüyle Kürt halkının çözüm umudunun karşısında yükseliyor olması nasıl açıklanır? Sınıf siyaseti “Kürt sorunu yoktur sadece emek sermaye çelişkisi vardır” demek değildir. Sınıf siyasetinin düsturu “bütün ülkelerin işçileri ve ezilen halklar, birleşin”dir. Türk işçisinin ve emekçi halkının Kürt halkının ezilmesinde hiçbir çıkarı olmadığını tespit ederek işe başlar. Türk işçisinin milliyetçi eğilimleri çıkarı orada olduğundan değil, sömürgeci burjuvazinin ideolojik hegemonyasından kaynaklanmaktadır. Bu hegemonyanın kırılmasının yolu da sınıf mücadelesini harlamaktan geçer. Burjuvazi böler grev halayları birleştirir! Eğer Kürt burjuvazisi ve toprak ağaları sömürgeci burjuvaziyle işbirliği yaparak Kürt işçisinin, emekçisinin, yoksul köylüsünün taleplerinden yan çiziyorsa burada olumlu anlam yüklenecek bir şey yoktur. Türkün ne hakkı varsa Kürdün de aynı hakları olmasından hiçbir zarar görmeyecek olanlar, Kürdün ne emeğini ne toprağını sömüren Türk işçi ve emekçileridir. Sınıf siyaseti, sınıf çelişkisini ulusal ezme ve ezilme ilişkilerinin üzerini örtmek için kullanmak değildir. Tam tersine, sınıf siyaseti sınıf mücadelesi bayrağına ulusların ve dillerin tam eşitliğini yazmaktır. İşçilerin birliğinin yanına halkların kardeşliğini koymaktır. Bu siyasetin adı proleter enternasyonalizmidir. Bu Marx'ın ve Lenin'in yoludur. Darağacında yaşasın Türk ve Kürt halklarının kardeşliği diye haykıran Denizlerin yoludur.Yazının devamını podacst olarak dinleyebilirsiniz...

Sağduyu'nun bu bölümünde Tarık Çelenk'in sorularını yanıtlayan sanat tarihçisi ve sosyolog Nusret Polat, Rönesans'ın bilinmeyen yüzünü anlatıyor. Türkiye'de Rönesans çoğunlukla “bilimsel devrim” veya “Kemalist bilim devrimi” üzerinden okunurken, Polat bu algının eksikliğini vurguluyor. Rönesans'ı antikite, hermetizm, ezoterizm, neoplatonculuk, çeviri hareketleri, burjuvazinin yükselişi ve sekülerleşme bağlamında değerlendiriyor. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

The Greco-Turkish War was one of the largest and most consequential conflicts of the interwar period, spanning the period between World War I and World War II. It was a significant factor in the overall trajectory of the modern Middle East. The Hellenic Kingdom looked to expand its territory to connect with the Greeks of Asia Minor. In contrast, the nationalist forces under Mustafa Kemal looked to repel the Greek army and simultaneously expel foreign militaries to create a Turkish state. The war intertwined the Entente powers and revealed key lessons in logistics, the importance of a competent officer corps, and the use of key terrain to a defensive advantage, insights that can be studied for modern warfare today. Beginnings of the Greco-Turkish Against the backdrop of the capitulation of the Ottoman Empire, the remaining territories of the Middle East were placed under zones of influence (Sykes-Picot). In contrast, Asia Minor was put under full military occupation by several nations. The remnants of the Ottoman Empire were carved into a rump state by several nations. Turkish nationalist forces would conduct an insurgency led by Mustafa Kemal, a skilled military commander who had defeated British forces at Gallipoli, thereby securing their own state without foreign occupation. The Entente was overstretched, and its citizens felt the economic brunt of WWI, which made it hard for countries such as the UK and France to allocate sufficient forces capable of defeating the factions of Turkish nationalists. Instead, the British would support a key ally in the Mediterranean to defeat the Turkish army - the Hellenic Kingdom of Greece. During WWI, the Hellenic Kingdom, overseen by King Constantine I, initially decided to remain neutral despite having a pro-German government. This act caused anger among the Entente and pro-intervention Greek faction (the Venizelists), which resulted in Britain, France, and the latter exiling the then-monarch. The new government, led by Prime Minister Eleftherios Venizelos, adopted a core policy of irredentism regarding the historical Greek lands of Asia Minor, known as the Megali Idea. Furthermore, alongside Armenians, the remaining Greeks under the empire suffered from gruesome massacres amounting to genocide at the hands of the Ottomans in regions such as Eastern Thrace and Pontus, which also became another factor to initiate the war. With the military backing of London and Paris, who sought to quell the Kemalist insurgency that posed a threat to their zones of influence in Asia Minor, Athens initiated the Greco-Turkish War on May 15, 1919, during the naval landing in Smyrna. Early Hellenic Army Victories The Hellenic expeditionary army quickly secured the Greek mandate of Smyrna, then secured the outlying cities of Aydin, Menemen, Bergama, Ayvalik, and Cesme. After consolidating tens of thousands of troops, the British and Hellenic army would move to secure cities near the Sea of Marmara during the 1920 summer offensive. The Greek army captured the cities of Panormos, Izmit, Mudanya, Bursa, and Usak, securing much of Western Anatolia for both Athens and London. A Turkish counterattack at Gediz proved inconclusive before the winter set in. In Greece, King Alexander died from a monkey infection, and citizens felt from WWI and now feeling exhausted from an inconclusive campaign at the time in Asia Minor. A pro-royalist faction would win the upcoming elections, which would oust Venizelos as PM, who was replaced by Dimitrios Gounaris. The November 1920 elections would play a consequential turning point in the war going forward in 1921 and 1922. Athens Overstretched Its Logistics and Allied Support Wears Thin Instead of continuing to secure the coastlines where the Hellenic and British navies could provide maritime and logistical support, the Greek army pushed into Central Anatolia to defeat the Turkish nationalist forces for good. Later in the war, several Turkish factions organized into a more cohesive...

Nick and Ciarán talk about the AfD being designated a right-wing extremist group and what it means (or doesn't mean)GYROVISION V TICKETS:https://ra.co/events/2147913

Nick and Ciarán talk about the AfD being designated a right-wing extremist group and what it means (or doesn't mean) GYROVISION V TICKETS:https://ra.co/events/2147913 HOW TO SUPPORT US: https://www.patreon.com/cornerspaeti HOW TO REACH US: Bluesky https://bsky.app/profile/cornerspaeti.operationglad.io Twitter https://twitter.com/cornerspaeti Instagram https://www.instagram.com/cornerspaeti/ Julia https://twitter.com/KMarxiana Rob https://twitter.com/leninkraft Nick https://bsky.app/profile/lilouzovert.bsky.social Uma https://bsky.app/profile/umawrnkl.bsky.social Ciarán https://bsky.app/profile/ciaran.operationglad.io

Evvela kısa bir girizgâh… 15-16 Şubat tarihlerinde HÜDA PAR Genel Merkezi Diyarbakır'da “Kürt Meselesine İnsani Çözüm” başlığıyla bir çalıştay düzenledi. Çalıştayın ilk günkü oturumunun ilk konuşmacısı bendim. “Geçmişten Günümüze Kürt Meselesinde Çözüm Arayışları ve Neticeleri” konulu konuşmamı yazılı metinden okudum ki o birileri, hatta AK Partili görünen ama gerçekte İttihatçı-Kemalist bir zihne sahip olanlar söylediklerimi çarpıtma yoluna gitmesinler.

“Atatürk ülkemizi tek başına düşmanlardan kurtardı. Cumhuriyet Türkiye'sini yoktan var etti. Gerici, cahil, köhne, tutucu bir güruhtan ilerici, modern, çağdaş, Batılı, laik, bilimin ışığıyla aydınlanmış bir ulus yarattı. Onun için Atatürk bizim rehberimiz, liderimiz, ebedi şefimiz, idolümüz, varlık nedenimiz, üst insan, meta-insan, bugünümüzü sağlayan, her nefesimizi borçlu olduğumuz ulu önderimizdir. Biz hepimiz onun izindeyiz. Biz Mustafa Kemal'in askerleriyiz. Açtığı yolda, gösterdiği ülküde, hiç durmadan yürüyenleriz. Varlığımızı onun varlığına armağan ettik.

Anti Cahiliye'nin yeni bölümü, Post-Kemalizm'in Kökenleri, Sol Kemalizm Yükseliyor Mu, Ulusalcılık Piyasası isimli bir önceki bölümün devamı. Her konuda cehaletin reddedildiği podcast Anti Cahiliye'nin 13. bölümü yayında! Yeni bölümlerde birçok farklı cehalet unsuru sizlerle olacak. #atatürk #kemalizm #ulusalcılık

15 Temmuz darbe ve ihanet girişiminin yıl dönümü dolayısıyla, bir haftadır Fetullahçı terör ve ihanet şebekesini konuşuyoruz. Bir yandan milletimizin destansı direnişini, diğer yandan şeytanın aklına bile gelmeyecek iblislikleri yapan ihanet şebekesini konuşuyoruz. Bu topraklarda her zaman ihanet edenler var olmuştur. Hainler hep bir önceki ihanetin devamı ve takipçisi oldu. Fetullahçı Terör Örgütü önceki bütün ihanetlerin kokteyli ve zirvesidir. İslamiyet'in doğuşundan bu yana üretilen tüm fitne ve fesatları içinde barındıran, İslam karşıtı en büyük münafık şebekesidir Fetullahçılık. Ülkemizdeki İslam düşmanları, bu münafık şebekesini İslam içindeymiş gibi gösterip, hem Müslümanlara iftira atıyor hem de özde birlikte oldukları Fetullahçı hainleri korumaya çalışıyor. Fetullahçı Terör Örgütü, yöntem itibarıyla bu topraklarda büyük kötülüklere imza atmış, Osmanlı Devleti'nin yıkılışının zeminini hazırlamış, Evangelist misyoner teşkilatının devamıdır, yerli yardımcısıdır. Bu yüzden ABD'de çok üst düzey bir koruma altındadır. FETULLAHÇILIK ‘DİNCİ'DİR AMA O DİNİN İSLAM'LA İLGİSİ YOKTUR! Fetullahçı ihanet şebekesi Türkiye toplumunda varlığını hissettirdiği günden beri, sözde Atatürkçü, Kemalist, sol ve İslam karşıtı çevreler tarafından ‘dinci' diye lanse edilmeye çalışılıyor. Üstelik 15 Temmuz'dan sonra ortaya çıkan İslam karşıtlığına ve Hıristiyan ve Yahudi dünyasının koruma girişimlerine rağmen, bu söylem hâlâ devam ettiriliyor. Evet, Fetullahçılık ‘dinci'dir ama o dinin İslam'la bir ilgisi yoktur. Fetullahçılığı İslam ile ilgili tarikat ve cemaatlerle bir tutup, özde İslam'a düşmanlık yapıp, perde arkasında FETÖ'yü gizlemek isteyenler var. Bir kısmı bunları cahilliğinden yapıyor olabilir. Ancak bir kısmının kasıtlı ve bilerek yaptığı gerçeğini bilmemiz gerekir. 28 Şubat sürecinde Fetullah'ın etinden-sütünden yararlanarak, Müslümanlara en büyük kötülüğü yapanlar, bugünlerde Fetullahçı Terör Örgütü'nü dinci bir yapılanmaymış gibi göstererek, geçmişlerini gizlemeye çalışıyor. Fetullah'ın ne olduğunu en iyi onlar biliyor. Çünkü birlikte aynı amaca hizmet ediyorlar. Fetullahçılar dincidir, doğru. Fetullahçılar sapkındır, o da doğru. Firari FETÖ'cü işadamı Mehmet Eldem'in anlattığına göre, örgütlerinin başına gelecekler 1000 yıl önce İzmir'de yazılan İncil'de yer alıyormuş. Papaz mı bilmiyoruz, Paul adında biri söylemiş bunlara. Meseleyi Fetullah'a söylemişler. Fetullah da söz konusu İncil'in yan binadaki kütüphanede olduğunu söylemiş. Sonra Paul ile Jerald'ı Fetullah'ın huzuruna çıkarmışlar. Fetullah da Jerald'a ayakkabılarını hediye etmiş. Jerald da ayakkabıları ayağına değil kafasının üstüne koymuş.

Basmakalıp klişelerle düşünmek, sloganlarla konuşmak, ideolojinin dar çerçevesinde kalmak sıradan insanların işidir. İşi gücü insanları manipüle etmek, kendi çıkarları doğrultusunda yönetip itaat ettirmek olan politikacılar mesajlarını düşünceleri harekete geçirerek, düşünceyi teşvik ederek ve uygulayarak iletmez. Düşüncenin özgürce gelişimi ve gösterebildiği sınırlara kadar gitmesi hiçbir zaman işlerine gelmez. Düşünce ancak kendi istediği yere kadar götürüyorsa makbul, muteber ve meşrudur. Kendi istediği yere götürmeyen, kitleleri kendisine kuzu gibi itaat ettirmeyen düşünce ile işleri olmaz. Bazen ortaya düşünce adamı rollerinin kasvetiyle çıkıp da yeterince taraftar toplayınca işi belli siyasetlerin sloganlarına, klişelerine, ideolojilerine bağlayan sofistler kitleleri uyanık siyasetçilere teba kılma vazifesini de profesyonelce yerine getirirler. Bunların arasında zaten yaptığının ne anlama geldiğini ne işe yaradığını bilmeden bu işi inanarak yapanlar da yok değil elbet. Tarihselcilik diye kastığı büyük lafların nasıl bir tarihselliğin ürünü olduğunu görememenin trajikomik durumu bile çok özgün bir şey değil. Tarih boyunca kendini sürekli tekrarlayan sıradan bir gaflet ve delalet hali. Şeriat tartışmaları Türkiye'de hiçbir zaman düşünceye, bilgiye, bilgeliğe en küçük bir derinleşmeye fırsat vermeyen, sadece sloganların konuşulduğu bir alan olmuştur. Bu ülkede İslam Şeriatını lağvedenler onun yerine kendi şeriatlarını hakim kıldılar ve yaptıkları işi haklı göstermek için bütün kötülükleri yükledikleri bir Şeriat klişesi ürettiler. “Kendi şeriatlarını hakim kıldılar” ifademiz de lafın gelişi, yoksa bunların Şeriatları Hıristiyan İsviçre'den, köhne Roma'dan, oradan buradan anlamadan, bilmeden yapılmış ithal ikamesi bir yamamadan ibaret. Müslüman Türk'ün ne tarihine ne örfüne ne sosyolojisine uymayan bir Şeriat uydurdular ve yüz yıldır bu şeriatla yönetiyorlar bu ülkeyi. Bu şeriat, bugünlerde Vahdettin İnce'nin tezkire.net'teki nitelemesiyle Batı Bedevîyeti'nin daha büyük şeriatının bu ülkeye uyarlanmış halinden başka bir şey değil. Bugünlerde İslam Şeriatına sanki başımıza din adına veya bütün siyasi süreçler adına gelen bütün musibetlerin sebebiymiş gibi atıp tutanların gözden kaçırdıkları veya bizzat kendilerinin de gözünden kaçan en temel gerçek en az yüz yıldır bu ülkede İslam Şeriatından bir eser olmadığıdır. Şeriat-İslam özdeşliği elbette birkaç izahat yapmadan kurulamayacak bir şeydir. Şeriat İslam'ın bir vasfı bir özelliğidir. Şeriatsız İslam olmaz. Tıpkı şeriatsız Yahudilik, şeriatsız Hıristiyanlık, şeriatsız herhangi bir din veya siyasal ideoloji olamayacağı gibi. Nitekim şeriatsız Kemalizm de olmuyor ve yüzyıldır bu ülkede geçerli olan bir Kemalist şeriat vardır. Bu dünyada iki yüzyıldır geçerli olan bir Batı Bedevîyeti şeriatı vardır. Bu bedevîyet Osmanlı'nın I. Dünya Savaşında Batı ile olan savaşında yenik düşmesiyle birlikte İslam'ın Şeriatını lağvedip yerine geçti. Bugün İslam dünyası öyle veya böyle Batı Bedeviyetinin şeriatıyla yönetiliyor. Kimsenin yaşadığı hiçbir olumsuzluğun sebebini İslam Şeriatı'na yüklemeye hakkı yok. Bunu yapanlar ancak emperyalistler adına geçerli olan bir şeriatı güçlendirmek, onu haklılaştırmak, onu sürdürebilmek adına yapıyorlar.

Tacikistan diktatörü İmamali Rahman başörtüsü ve İslâmî bayramları yasakladı! Yasağa önce ismini değiştirerek başlamalıydı komünist KGB artığı, Çin uydusu bu adam! Tacikistan'da başörtüsü ve İslâmî bayramların yasaklanmasına sevinen ve Türkiye'de de yasaklanmalı diyen tiplere rastladım. Araştırın bakın, bunların köken itibariyle Türk de, Müslüman da olmadıklarını görürseniz şaşırmayın!  İSLÂM'DAN NEFRET EDEN TÜRK OLAMAZ!  İslâm'dan nefret eden kişiler köken itibariyle Türk olamaz. Türk, İslâm'dan nefret etmez. Aslâ! Türk, nankör değildir çünkü! Türkler, İslâm'la şereflendikten sonra üç kıtada bin yıl dünya tarihini yapmış, insanlığa adaletin, merhametin ve farklı dinlerle, inançlarla, kültürlerle, düşünce gelenekleriyle bir arada, barış içinde nasıl yaşanabileceğinin en mükemmel formülünü ve modelini geliştirmiş ama trajikomik olan şu ki, önce kendi çocukları tarafından hakkıyla anlaşılamamış ve dünya ölçeğinde de henüz aşılamamış aziz ve leziz, nefis ve nezih büyük bir medeniyet inşa etmeyi başarabilmiştir. Türkler, insanlık tarihine bilim, düşünce, sanat, ahlâk, siyaset ve estetikte Müslüman olduktan sonra büyük katkılar sunmuştur. Müslüman olmadan önce insanlık tarihine yaptıkları katkılar sınırlıdır. Bugün insanlığın önünü açacak, herkese hayat hakkı tanıyan, herkesin adalet, hukuk ve merhamet düzeni içinde huzur içinde yaşamasını sağlayacak medeniyet mefkûresini dünyaya sunacak potansiyele, tarihî tecrübeye, birikime ve ufka biz sahibiz. Türkiye'nin beklenen olduğu, umut olarak görüldüğü bir zaman diliminde bu umudu yok etmeye, bu ufku karartmaya dönük bütün girişimler ya basiretsizliktir ya da büyük bir operasyonun bir parçasıdır. Şunu herkes zihnine iyi kazısın: Bu toprakları biz İslâm'la vatan yaptık. İslâm'a yapılan her saldırı, bu ülkenin birliğine, dirliğine ve kardeşliğine yapılmış bir saldırıdır. İslâm'a yapılan her saldırı, bu ülkenin dünyanın umudu ve ufku olduğu gerçeğini baltalamaya dönük aşağılık ve hâince bir saldırıdır.   İSLÂM'I TERKEDEN, ÜLKEYİ DE TERKEDER KOLAYCA…  İslâmî inançlarını yitiren insanlar bu ülkeyi kolaylıkla terkedecek, ülkeyi kurda kuşa, leş kargalarına, emperyalistlere yem etmekten çekinmeyecek steril, duyarsız insanlardır. Kısa bir araştırma yapın, göreceksiniz bu gerçeği ve ürpereceksiniz! Bana İngilizler pasaport verdiler ama ben suratlarına çarptım. Türkiye'de İngilizlerin veya Amerikalıların filan verdiği pasaportu suratlarına çarpan bir laik / Kemalist görmedim, bilmiyorum; varsa öne çıksın, alnından öpeceğim. Bu ülkede İslâm'a saldıran kişilerin kökenini araştırın, bu kişilerin Türk de, Kürt de olmadıklarını göreceksiniz büyük bir ihtimalle. Ayrıca şunu da artık çok iyi biliyoruz: İslâm'ı yitirirseniz Türklüğünüzü de yitirmeniz kaçınılmazdır. Etrafınıza bakın göreceksiniz bu yakıcı gerçeği: Bulgarlar, Macarlar, Romenler Türk mü şimdi; Türklüklerini neden koruyamadılar, iyi düşünün.

Ülkemizde bazı siyasi geleneklerin zihniyet bağlamından köklü bir değişime uğramayacağına dair bir kanaatim var. Bir yönüyle Arnold Toynbee'nin dediği gibi “Doğu Doğu'dur, Batı da Batı'dır.” Bu bağlamda ülkemiz entelektüellerinin ömrünün tamamına yakını CHP üzerine yapılan mülahazalarla geçmiştir. İnönü'nün eski CHP'si, Ecevit CHP'si, Baykal CHP'si, Kılıçdaroğlu CHP'si ve Özgür Özel'in temsil ettiği ve ilk bakışta iki başlı olan bugünkü CHP. Cumhuriyet Halk Partili politikacılar bugüne kadar geleneksel partililer, Atatürkçülük ve sırasıyla Özal, Erbakan ve Erdoğan korkusuyla iç kaleye sığınmış kitlelerin yönetilmesinden ibaretti. Bu sebepten dolayı herhangi bir belediye başkanı ve siyasetçi, birkaç Kemalist nutuk atınca, konuşmalarda alkış almayınca Atatürk ismini kullanarak daha çok kentleşmesini tamamlamış illerde varlık göstererek siyaseti bugünlere taşıdılar. Daha önce İstanbul, Ankara belediyelerinin CHP tarafından kazanılması ve bugün daha çok rasyonel seçmenin var olduğu illerde birçok belediyenin alınması partiyi doğal olarak yeni arayışlara itmiştir. Seçim sonuçlarının bu şekilde olacağını ne AK Parti ne de Cumhuriyet Halk Partisi bekliyordu. Bu sebepten dolayı seçim sonrası olanı biteni yorumlamak için CHP'de hiç de alışkın olmadığımız bir teenni durumu var. Öncelikli olarak İmamoğlu'nun seçim sonrası beklentisi şu şekilde idi; “Değil mi ki kurultayı ben organize ettim ve Özgür Özel'e kazandırdım, bu partinin doğal lideri benim. Seçimden sonra bu işi bir hal yoluna koyarız.” Seçim sonuçları hiç de İmamoğlu'na hayal ettiği iklimi sunmadı. Partinin başarılı olması, belediye başkanlarının olduğu kadar genel başkanın başarısı olarak görüldü ve Özgür Özel pozisyon almaya başladı.

Türkiye'deki yerli, kökü tarihin derinliklerinde olan tarikat ve cemaatleri salt birer dini yapılanma, dini örgütlenme olarak görenler fena halde yanılıyorlar. Anadolu'nun ve Balkanların Müslümanlaştırılması eli kılıçlı alperenlerin fetihleriyle değil, onlardan önce sınır bölgelerine, uçlara yerleşen dervişlerin cesur ve fedakâr gayretleriyle mümkün olmuştu. Harezm'de, Maverünnehir'de, Türkistan'da, Horasan'da; Buhara, Semerkant, Yesi, Herat, Bağdat gibi şehirlerin medreselerinde eğitimlerini tamamlayan dervişler, orduların henüz giremedikleri uçlara postlarını sermiş, alperenler gelmeden önce gönülleri fethetmiş, kalpleri yumuşatmış, zemini hazırlamışlardı. Yesevilik, Nakşibendilik, Mevlevilik, Ekberilik, Kübrevilik, Aşıkilik, Sühreverdilik, Kalenderilik, Kadirilik, Rüfailik ve daha nicesi maldan, mülkten, dünyevi her şeyden el ve eteklerini çekerek, geri dönmeyi asla düşünmeyerek hep ileriye gitmişlerdi. Tarikat ve cemaatleri Anadolu ile Balkanları sadece İslamlaştıran organizasyonlar olarak görmek de yanıltıcı olacaktır. Bugün eğer bir yurdumuz, vatanımız varsa, istiklal içinde bayrağımız özgürce dalgalanabiliyor, dilimizi yaşatabiliyor ve konuşabiliyorsak, topraklarımızda ezan okunuyorsa, milletimiz parçalanmadan, çatışmadan bir arada durabiliyorsa, bu, hiç tartışmasız, o yerli cemaat ve tarikatların sayesindedir. Cemaat ve tarikatlar Anadolu'yu fethetmekle kalmamış, Anadolu'nun var olmasını, ayakta ve diri kalmasını da sağlamışlardır. Cemaat ve tarikatların dini yaklaşımları, parasal faaliyetleri, siyasete yaklaşımları, kimilerinin çürümesi ve yozlaşması elbette tartışılabilir ama gerçek olan şu ki, dün olduğu gibi bugün de milletimizi, toplumumuzu ayakta tutan bu organizasyonlardır. Cumhuriyetle birlikte cemaat ve tarikatlara yönelik hasmane tutum, özellikle tekke ve zaviyelerin kapatılması girişimi hedefine ulaşsa, başarılı olsa, bugün bir milletten, özellikle de Müslüman bir milletten söz etmek belki de mümkün olmayacaktı. Yasaklama ve kısıtlamalar “Anadolu'nun ruhunu” silip atamadı ama yer altına, merdiven altına sürükledi ve denetimsiz bıraktı. Tekrar edeyim: Dini, parasal ya da siyasi faaliyetleri tartışılabilir, konuşulabilir, eleştirilebilir ama bugün İsmailağa gibi, Menzil gibi büyük yapılanmalar ya da samimiyetinden ve yerliliklerinden şüphe duyulmayacak irili ufaklı örgütlenmeler sessiz, derinden ve kendilerini çok da fark ettirmeden toplumu, sosyal hayatı, birliğimizi, bütünlüğümüzü, imanımızı, ahlakımızı ayakta tutuyorlar. Kemalist tayfa, cemaat ve tarikatların tarihte ve bugün nasıl bir fonksiyona sahip olduklarını göremiyor olabilir ama “elin gâvuru” bunu çoktan fark etti ve uzun zamandır bu yapılanmaları yıpratmak için operasyonlar yapıyor. Bir ABD yapımı olan, ABD'den yönetilen ve var olduğu her yerde ABD çıkarları için çalışan Fetullahçılığın, dini bir yapılanma görüntüsüyle toplumun, milletin imanının, devletin ayarlarıyla nasıl oynadığını hepimiz gördük. En çok da Türkiye'deki yerli cemaat ve tarikatlara savaş açarak onları nasıl bozmaya kalkıştığına şahit olduk. Fetullahçılığın toplumun, özellikle de gençlerin imanında açtığı hasarın bugün nelere yol açtığını da üzülerek müşahede ediyoruz: Ateizmin, deizmin geçmişe nazaran daha görünür olması ya da Budizmin, Hinduizmin, yoga, reiki, çakra, enerji, guru, mantra gibi kavramlarının artık geniş kesimlerde karşılık bulması, çoğu da dolandırıcılık için kullanılan Batılı seküler modern tarikatların Türkiye'de epeyce takipçi bulması oluşan boşluğu ve bu boşluğun nasıl dolmaya başladığını gösteriyor.

Fidiro Kahvesi 5. sezonuna gümbür gümbür bir Kızıl Goncalar analizi ile başlıyor. Henüz iki bölümü yayınlamış olan ve aldığı RTÜK cezaları ile gündeme gelen bu yeni yapım müdavimlerimizi heyecanlı bir sohbetin içine sürüklüyor. Başrollerini Özcan Deniz, Özgü Namal ve Mert Yazıcıoğlu'nun paylaştığı dizi, Faniler isimli temsili bir tarikatın üyeleri ile 28 şubat geçmişi karanlık Kemalist bir ailenin yollarının kesişmesini konu alıyor. Cüneyd karakteri bu çatışmanın neresinde yer alıyor? Tarikatlar hakkında kötü ve haksız bir temsil mi yoksa gerçekçi bir anlatım mı yer alıyor? Senaryo içinde nasıl imkanlar barındırıyor? Kızılcık Şerbeti ve Bir Başkadır gibi yapımlardan nasıl farklılaşıyor?Müdavimlerimizin soru ve beklentileriyle harmanladığı bu tadı damakta kalan muhabbete sizler de buyrun ve dinledikten sonra yorumlarınızı bizimle paylaşmayı unutmayın!Support the show

Kısa Dalga'daki ilk yazımın konusunu seçerken, “Memleketin en can alıcı, herkesi ilgilendiren, sadece bugünü değil, geleceğimizi de belirleyen meselesi nedir” diye düşündüm durdum. Tarikatlarla, cemaatlerle el ele vererek kurulan AKP iktidarının, dindar nesil yetiştirmek için, özellikle de kız çocukları ve kadınlar üzerinden yürüttüğü toplum mühendisliği süregelen bir konu olsa da, güncelliği nedeniyle de, diğer meseleleri geride bıraktı. Kızıl Goncalar dizisinin daha ilk haftadan ratinglerinde ilk üçe girmesi tesadüf değil. Dizinin iki bölümünü de bir oturuşta izledim. Türkiye'nin ideolojik fay hattının üzerine kurulmuş bir senaryo çıktı karşıma. Kolu devletin hemen her kademesine uzanan tarikat / cemaat dünyasının karşısında, Kemalist mesajların özellikle doğrudan ve öğretici bir üslupla verilmesi, bana bilinçli bir tercih gibi geldi. Kemalist ailenin tek liberal ferdinin gördüğü muamele, karikatürize edilmiş hissi yarattı. Zaman zaman kulağa zorlama gelen diyaloglar da vardı, ama bu da bilinçli bir tercih gibi geldi bana. Diziyi benzerlerinden ayıran en önemli taraf ise, bizi, dışarıdan görmesi mümkün olmayan bir hayatın içine sokması. Dizideki tarikat ve senaryo kurmaca olsa da, gördüklerimizdeki gerçeklik payı çok büyük.

Riyad'da sahnelenen futbol komedisi Türkiye'ye anında bir seküler/Kemalist gövde gösterisi olarak yansıdı. Para karşılığı Suudi Arabistan'a giden onlar, organizasyonu ellerine yüzlerine bulaştıran onlar, maç yapmadan Arabistan'dan dönenler de onlar ama gece boyunca Türkiye'de “yallah Arabistan'a” sloganları atıldı. Aynı günlerde Ankara'da bölücü terörü ve İsrail soykırımını protesto etmek amacıyla 150 bin kişinin katıldığı büyük bir gösteri düzenlendi. Bu gösteri de verdiği muhteşem fotoğrafın ötesinde Fatih Altaylı'nın hazımsızlıkla sarf ettiği hakaretler boyutuyla tartışıldı. 1 Ocak'ta, hem de sabah namazından sonra gerçekleştirilen, 250 bin kişinin katıldığı Galata Köprüsü Mitingi ise bir magandanın attığı yumruk ve o yumruğu meşrulaştırmaya çalışanların ürettiği yapay hilâfet tartışmalarının gölgesinde kaldı. Bu ve benzeri olaylar sonrasında özellikle gençlerden şu soruları sıkça duyuyoruz: Dindarlar neden korkaklar, neden pısırıklar? Örneğin yumruk atan magandaya mahallesi güçlü şekilde sahip çıkarken dindarlar mazluma dahi sahip çıkmakta neden çekingenler? Bir avuç azgın azınlık gündem oluşturabilirken her türlü imkâna rağmen dindarlar neden geri planda kalıyorlar? Bu özgüven eksikliği neden? Gençlerin bu sorgulamalarında küçük bir haklılık payı var, ona geleceğiz ama genel olarak Türkiye'de dindar/muhafazakâr kesimi korkak ya da pısırık olarak nitelendirmek doğru olmaz. Birincisi Türkiye'de dindar/muhafazakâr kesim temkinlidir. Gerek Türkiye'de gerek İslam dünyasında son asırda yaşanan hadiseler dindarları temkinli olmaya itmiştir. Fevri, radikal, keskin hareketler kimi zaman katliama varan saldırılara maruz kalmış, çok acılar yaşanmıştır. Muarızları tarafından dindarların yer altına girmeleri, şiddete başvurmaları çok arzulanmış, hatta teşvik edilmiş, ancak dindarlar temkin sayesinde bu tuzağa düşmemiş, ayakta ve diri kalabilmişlerdir. İkincisi dindar/muhafazakâr kesim edep, ahlak ve meşruiyet dairesi içerisinde kalmıştır. Azınlığın cazgırlığı karşısında her zaman mülayimliği tercih etmiştir. Bir kesimin edep, adap, ahlak sınırlarını aşan taşkınlıkları karşısında onlar gibi yapmak, onlar gibi olmak yerine “Edep ya Hu” sırrına ve sabra sığınmıştır. Haksızın yüksek gürültüsü karşısında haklılığın sükûtunu tercih etmiştir. Allah'a inanmanın doğal bir neticesi olarak “İyilerin her zaman kazanacağına” iman etmiş, iyilik dairesini terk etmemiştir. Bundan dolayıdır ki dindar/muhafazakâr kesim, sövgüden, sömürüden, yalan ve iftiradan beslenen medyada, sosyal medyada diğerleri kadar varlık gösteremez. Kuşkusuz bir dezavantaj değil avantajdır. Üçüncüsü, dindar/muhafazakâr kesim iktidarda temsil edilmektedir. Haklarının, seçtikleri eliyle savunulacağını bilmekte, hislerinin yetki verdikleri tarafından dile getirileceğine inanmaktadır.

Kızıl Goncalar dizisinden yola çıkarak hazırladığımız önceki bölümde Nakşibendi Tarikatı Halidiye Kolu'nu işlemiştik. Bu bölümde ise Türkiye'nin nasıl bir Halidi cehennemine dönüştüğünü konuşuyoruz. Bölüm konuğumuz Özyeğin Üniversitesi'nden Doç. Dr. Behlül Özkan.------- Podbee Sunar -------Bu podcast, Enerjisa hakkında reklam içerir.Bu podcast, Meditopia hakkında reklam içerir.Meditopia hakkında detaylı bilgi almak için bu linketıklayarak Meditopia'yı telefonuna indir, yeni yıla özel %60 indirimle huzurlu bir hayata adım at.See Privacy Policy at https://art19.com/privacy and California Privacy Notice at https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Gazze soykırımı 80 günü geride bırakırken, dünyanın egemenleri ‘7 Ekim'in kalıcı etkilerini gündemlerine almaya ve tartışmaya başladı. Avrupa halklarından ABD ve İsrail'e yönelen öfke elbette sosyolojik kırılmalara neden olacaktı. Seküler Batı, çağdaşlığa çocuk kanlarının bulaştığı ve üstünlük kompleksinin iflas ettiği gerçeğiyle yüzleşiyor bir kere. Barbarlığın batılılıkta yeniden vücut bulduğunun itirafı vicdanlı halkların gözlerinden okunuyor. Öyle görünüyor ki; bıçak, ‘medeni Batı'nın da kemiklerine dayandı. Hissedilen acının, öfkeli mahcubiyetin çatırdama sesleri duyuluyor. ‘Doğulu Gazze'nin Batı'yı etkilemesini en az Gazze'deki soykırım kadar konuşuyoruz. Çünkü hayret ediyoruz. Beklenmedik insaniyet refleksleri karşısında şaşırıyor ve heyecanlanıyoruz. Ancak Doğu'da, yani Gazze ile bir tutulan İslam ülkelerindeki toplumsal tepkileri tam olarak gözlemleyemiyoruz. Dışarıdan bakamadığımız için içerimizi göremiyor olabiliriz de. Ancak son günlerde gündeme getirilen eski, kısır tartışmaları dikkate alırsak, Türkiye'nin ‘Barbarlığı' tescillenen Batı'yı rol model almasını arzulayanların; Gazze soykırımından ve şahit olduğumuz vahşetin faillerinin ayan beyan deşifre olmasından bir anlam çıkaramadıklarını, düşünce dünyalarını tıktıkları laik-Kemalist ideolojiden milim sapmadıklarını gözler önüne seriyor. Son 10 günde gündemde olan 28 Şubat kalıntısı tartışmalara bir bakalım. Tuzla Piyade Okulu'ndaki namaz kılan subayları fişleyen ve ölüm tehditleri savuran cuntacı teğmenleri Yeni Şafak gündeme getirdi ve gazetemiz devam haberinde Ümit Özdağ'a uzanan siyasi bağlantıları da yazdı. Cumhuriyet ve Birgün gazetelerinin birkaç aydır “gerici eğitim sistemi” kurmakla suçladığı Milli Eğitim Bakanı Yusuf Tekin, Meclis'teki bütçe görüşmelerinde de politik hedef yapıldı. Bakan Tekin, bazı STK ve cemaatler ile yapılan protokollerin devam edeceğini söyleyince Türkiye'deki ‘laik atak seviyesi' bir anda yükseldi.

Ekonomide en belirleyici tartışmalardan birisi insanların hayırseverliğidir. Fakat kapitalist iktisatta bu konuya bir tabuymuşçasına hiç yer verilmez. Yoktur demiyorum, aşırı heterodokstur. Çünkü rasyonel kabullere göre irrasyonel bir davranıştır. O yüzden kapitalistler, bu davranışı rasyonelleştirmek adına veren elin görünürlüğüne başvurur. Ama İslam iktisadında konu merkezden uzak değildir ve derinlemesine analizlerle bilimsel zeminin genişlediği bir alan ortaya çıkar. O yüzden hayırseverlik üzerine farzıyla da vacibiyle de nafilesiyle de düşünürüm. Philantrophy ile infak arasındaki farkın nazariyeler dünyasındaki yerini yani. Derken semte Kızılay'ın kan bağışı aracı geldi. Üzerinde bir slogan; “Senin 15 dakikan başkasının Ömrü olsun,” yazılı. Güzel bir slogan... Evet, kan verirken zaman da veriyor insan. Fakat bu örnekte asıl bağışlanan zaman değil, kan olmalıydı, dedim. Büyük ihtimalle ellerinde kan vermeye kısıt olarak; zaman bulmayla ilgili çoğunluğun vurgu yaptığı bir bulgu vardır, diye düşündüm. Düşündüm ama böyle bir araştırmayı gösterecek rapora varsa da ulaşamadım. Sonra biraz eleştirel bir değerlendirme yazacakken vazgeçtim. Çünkü sağlık camiasına yakın bir arkadaşıma konuyu açtığımda; sloganda yanlışlık görmediğini zira kanın eksilen bir şey olmadığını, değerlendirdi. Buradan bakınca mesele gerçekten ilginç bir hal alıyor. Sonuçta eksilmeyen şey bağışlanamaz gibi bir yaklaşım bu ortaya konan. Bağışı aitlikle bağlı görmeye bir alternatif yani. Sonra insanın cüzleri ve eczalarına bakınca akıldan ve ilimden başka hakikatte bağışlanacak şey olmadığı gerçeğine çıkıyor yollar... İSRAİL KAN MI ALIYOR, ZAMANINI MI TÜKETİYOR? Konu kana, söz de buraya gelmişken İsrail'e dair de söylenecek söz var. İsrail terörünün Filistin'den aldığı kan, can değildir. Onlar sadece kendilerine verilen zamanı tüketiyorlar. “Yazıktır, günahtır, bu işin ucu size döner,” demenin gayrı zalimlere ve zulmün destekçilerine bir faydası yok. Bebekleri oksijensiz bırakana kim artık kerem eder? Kemalist İslâmcılık

Gündemimiz Gazze. Gündemimiz İsrail'in barbarlığı, vahşeti. Gündemimiz modern Batı'nın modern Haçlı Seferi. Günümüz, gündemimiz Gazze halkının tüm dünyanın gözleri önünde yok edilmesi. Ancak bugün Türkiye gündemine döneceğim. Dostum İsmail Kılıçarslan önceki günkü, memleketteki ‘Kemalist zorbalık' yazısına; “Gazze gündemine ara vermiş gibi olmak istemem ama yazmazsam çatlayacağım. O yüzden sizden de, Filistinli kardeşlerimizden de özür dileyerek yazayım” diye başlamıştı. Ben de memleketteki “LGBT zorbalığının” geldiği noktayı yazmak için aynı özrü diliyorum. Eşcinsel yaşamı benimseme sadece bir tercih değil. Dünyanın egemenleri, dev markalar, medya kuruluşları, Amerika ve Avrupa devletleri bu normal olmayan, ya da dümdüz ifade etmek gerekiyor; sapkın yaşam biçimi üzerinden yeni bir “ideoloji” inşa ettiler. Ben adına ‘LGBT ideolojisi' diyorum. Sözde bayrağı olan, güçlü lobileri olan, ünlü savunucular edinen ve en önemlisi de iletişim araçlarını çok üst seviyede kullanan; baskın, ‘ötekileştirme mağduriyetiyle' ötekileştiren faşizmin de ötesinde bir anlayış. Bu yeni üstün dünya görüşü, kendileri gibi düşünmeyen, yani eşcinselliği yaşamasa da desteklemeyen herkesi yok etmek prensibiyle hareket ediyor. Şöyle bir bakın; devletler, anayasalar, iç hukuklar, liderler, şirketler, sivil toplum kuruluşları, dizi ve film sektörü, futbol kulüpleri, konvansiyonel medya ve de sosyal medya büyük oranda bu LGBT ideolojisine teslim olmuş vaziyette. Yazdıklarımı abartılı bulanlar olacaktır ama ben gözlemlerimin arkasındayım ve bu dalga üzerimize üzerimize geliyor. Çünkü nüfuz ettikleri her ortamda normali savunanları sindiren LGBT ideolojisi Türkiye'de de “kelle almaya” başladı. Üstelik yasal hukuk örgütlenmesin alındı o kelle. Bir avukata, LGBT ideolojisinden alınan güçle, görece hukukun kol gezdiği Ankara Barosu'nda açıkça hukuksuzluk yapıldı. Avukat Merve Ayvalı, geçtiğimiz 14 Haziran'da kayıtlı olduğu Ankara Barosu'nun LGBT etkinliğini sosyal medya hesabından eleştirmişti. Şunu yazmış Ayvalı: “Ankara Barosu LGBT ideolojisinin propagandacısı olmuş, Ankara Barosu'na kayıtlı bir avukat olarak sessiz kalmıyorum, bu etkinlik iptal edilmelidir.” Ankara Barosu, hakkında disiplin kovuşturması başlattı. Meltem Ayvalı sadece baroya kayıtlı avukat değil aynı zamanda Ankara Barosu Çocuk Hakları Merkezi'nin de başkan yardımcısı ve çocuk hakları ile kadın hakları merkezinin üyesi. Kendisini tanıyor, takip ediyorum. Ayvalı, 5 yıldır çocuk hakları için çalışıyordu. Bu merkezin çatısı altında okullarda eğitimler yapılıyor, çalıştaylar düzenleniyor ve adli süreçteki çocuk hak ihlallerine yönelik çalışmalar yürütüyordu.

Anavatanın sınırları dışındaki bir veya birden fazla ülkeye dağılmış insan topluluğu olarak tarif edilen diasporalar günümüzde önemli bir etki aracı olarak değerlendirilmektedir. Bir kimliğe ait olma bilinciyle anavatan için işlevsel olan diasporalar, özellikle bulundukları yerlerin dış politikalarına kendi ülkeleri lehine müdahil olabilmektedirler. Bir tür lobicilik faaliyeti de icra eden diasporaların, uluslararası kararların alınması ve ihtilaflı durumların çözülmesinde, karar alıcılara etki edebilmektedirler. Örneğin 70'lerden bu yana Avrupa'ya işgücü maksadıyla giden Türklerin hem bulundukları ülkelerin karar alma süreçleri hem de Türkiye'ye yönelik politikalarda belirleyici olabilmektedirler. Bugün sadece işgücü olarak değil siyaset ve bürokraside de etkinlik alanını genişleten Türk diasporasının, etkili olduğu ülkelerde bu gücü hissettirdiğini görebiliriz. Benzer biçimde Latin Amerika'da 10 milyonun üzerinde bir nüfusla temsil edilen Arapların yoğun ve güçlü bir diaspora oluşturdukları bilinmektedir. Yine Birleşik Devletler'in yaklaşık yüzde 2'lik nüfusuna tekabül eden Yahudilerin dış politika başta olmak üzere birçok alanda son derece etkili oldukları bilinmektedir. ERMENI DIASPORASI VE TÜRKIYE Son dönemde Türkiye ile ihtilafları üzerinden gündeme gelen Ermeni diasporası da Batı'da oluşturduğu networkler aracılığıyla etkili olmaya çalışmaktadır. Öyle ki ABD ve Fransa'da bir çıkar grubu olarak hareket ederek karar alıcılar üzerinde hayli etkin olan Ermenilerin Türkiye ile ilgili birçok konuda negatif bir tutum takındıkları görülmektedir. Özellikle tarihi gerçekleri çarpıtarak inşa ettikleri “sözde soykırım” konusu başta olmak üzere Dağlık Karabağ ve Kıbrıs gibi başlıklarda negatif kampanyalara imza atmaktadırlar. 2020 seçimlerinde Biden'ı destekleyen diasporanın “sözde soykırım”ın tanınması noktasında kat ettiği mesafe ortada. Biden'ın seçimlerin ardından Trump'tan farklı olarak 1915 olaylarını “soykırım” olarak tanımlaması bu etkiyi çok açık biçimde göstermektedir. Hatırlayacak olursak çok yakın bir tarihte Atatürk dizisinin Disney adlı uluslararası platformda yayınlanmasının engellenmesi de Ermeni lobilerin etkisiyle mümkün olabilmiştir. Başta “The Armenian National Committee of America” (ANCA) olmak üzere birçok grubun düzenlediği karşı kampanya, karar alıcılar nezdinde etkili olmuş ve dizinin yayınlanması engellenmiştir. Uzun süren tartışmaların ardından Ermeni lobisinin taleplerini karşılayan Disney'in, diziye sansür uygulayarak yayınlamaktan vazgeçmesi, diasporadaki Ermenilerin ne kadar etkili olduğunu da göstermiştir. Öyle ki söz konusu lobicilik Türkiye'de de etkili olmuş ve Kemalist kimliği ile temayüz etmiş birçok sanatçı da bu lobinin karşı faaliyetlerine karşı sessiz kalarak Disney'e karşı herhangi bir eleştiri yöneltme-miştir.

In this episode of the Patrick Henningsen Show on TNT Radio which aired on September 20, 2023, Patrick talks with Middle East scholar Dr. Can Erimtan, to discuss his recent article which reveals a major development which as escaped the Western media and political press – that is the transition of Turkey from a Kemalist secularist government to an Islamic state with religion at the center of society, governance and civil affairs. And what are the geopolitical ramifications of this development? All this and more. READ HIS ARTICLE HERE: The New Turkey's Destiny – #Shariah4Turkey via the Classroom More from Dr. Erimtan: Twitter  TUNE-IN LIVE to TNT RADIO for the Patrick Henningsen Show every MON-FRI at 12PM-2PM (NEW YORK) | 5PM-7PM (LONDON) | 2AM-4AM (BRISBANE): https://tntradio.live

In A Sephardi Turkish Patriot: Gad Franco in the Turmoil of the Ottoman Empire and the Turkish Republic (Hamilton Books, 2023), Anthony Gad Bigio explores the life of Gad Franco (1881–1954), a prominent Sephardi journalist, then a lawyer and a jurist, who worked relentlessly for the Jewish community's belonging to the national Turkish polity, and for the consolidation of the rule of law. This historical biography, written by his grandson, takes the reader from fin-de-siècle Izmir, to the Istanbul of the Roaring Twenties and beyond, tracing his footsteps, including his opposition to Zionism, which he considered a threat to assimilation. The world of Sephardi Jewry, the convulsions and conflicts of the late Ottoman Empire, and the birth, ruthless consolidation, and promising reforms of the young Turkish Republic, provide the context to his intriguing life story. Inflamed by ethno-nationalism, the harassment of minorities deepened in the 1930s, peaking during World War II. By then a wealthy, respected Jewish community spokesperson and staunch Kemalist, Gad Franco was dealt an exemplary punishment in a shocking campaign to Turkify the economy, imposed on all minorities. His dramatic downfall at the hands of the Government shook his beliefs to the core. As their belonging to the nation had been so brutally denied, half of Turkish Jews migrated to Israel in the 1950s, putting an end to Gad Franco's lifelong hopes of integration and acceptance. Reuben Silverman is a Postdoctoral Researcher at Stockholm University's Institute for Turkish Studies. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/new-books-network

In A Sephardi Turkish Patriot: Gad Franco in the Turmoil of the Ottoman Empire and the Turkish Republic (Hamilton Books, 2023), Anthony Gad Bigio explores the life of Gad Franco (1881–1954), a prominent Sephardi journalist, then a lawyer and a jurist, who worked relentlessly for the Jewish community's belonging to the national Turkish polity, and for the consolidation of the rule of law. This historical biography, written by his grandson, takes the reader from fin-de-siècle Izmir, to the Istanbul of the Roaring Twenties and beyond, tracing his footsteps, including his opposition to Zionism, which he considered a threat to assimilation. The world of Sephardi Jewry, the convulsions and conflicts of the late Ottoman Empire, and the birth, ruthless consolidation, and promising reforms of the young Turkish Republic, provide the context to his intriguing life story. Inflamed by ethno-nationalism, the harassment of minorities deepened in the 1930s, peaking during World War II. By then a wealthy, respected Jewish community spokesperson and staunch Kemalist, Gad Franco was dealt an exemplary punishment in a shocking campaign to Turkify the economy, imposed on all minorities. His dramatic downfall at the hands of the Government shook his beliefs to the core. As their belonging to the nation had been so brutally denied, half of Turkish Jews migrated to Israel in the 1950s, putting an end to Gad Franco's lifelong hopes of integration and acceptance. Reuben Silverman is a Postdoctoral Researcher at Stockholm University's Institute for Turkish Studies. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/history

In A Sephardi Turkish Patriot: Gad Franco in the Turmoil of the Ottoman Empire and the Turkish Republic (Hamilton Books, 2023), Anthony Gad Bigio explores the life of Gad Franco (1881–1954), a prominent Sephardi journalist, then a lawyer and a jurist, who worked relentlessly for the Jewish community's belonging to the national Turkish polity, and for the consolidation of the rule of law. This historical biography, written by his grandson, takes the reader from fin-de-siècle Izmir, to the Istanbul of the Roaring Twenties and beyond, tracing his footsteps, including his opposition to Zionism, which he considered a threat to assimilation. The world of Sephardi Jewry, the convulsions and conflicts of the late Ottoman Empire, and the birth, ruthless consolidation, and promising reforms of the young Turkish Republic, provide the context to his intriguing life story. Inflamed by ethno-nationalism, the harassment of minorities deepened in the 1930s, peaking during World War II. By then a wealthy, respected Jewish community spokesperson and staunch Kemalist, Gad Franco was dealt an exemplary punishment in a shocking campaign to Turkify the economy, imposed on all minorities. His dramatic downfall at the hands of the Government shook his beliefs to the core. As their belonging to the nation had been so brutally denied, half of Turkish Jews migrated to Israel in the 1950s, putting an end to Gad Franco's lifelong hopes of integration and acceptance. Reuben Silverman is a Postdoctoral Researcher at Stockholm University's Institute for Turkish Studies. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/jewish-studies

In A Sephardi Turkish Patriot: Gad Franco in the Turmoil of the Ottoman Empire and the Turkish Republic (Hamilton Books, 2023), Anthony Gad Bigio explores the life of Gad Franco (1881–1954), a prominent Sephardi journalist, then a lawyer and a jurist, who worked relentlessly for the Jewish community's belonging to the national Turkish polity, and for the consolidation of the rule of law. This historical biography, written by his grandson, takes the reader from fin-de-siècle Izmir, to the Istanbul of the Roaring Twenties and beyond, tracing his footsteps, including his opposition to Zionism, which he considered a threat to assimilation. The world of Sephardi Jewry, the convulsions and conflicts of the late Ottoman Empire, and the birth, ruthless consolidation, and promising reforms of the young Turkish Republic, provide the context to his intriguing life story. Inflamed by ethno-nationalism, the harassment of minorities deepened in the 1930s, peaking during World War II. By then a wealthy, respected Jewish community spokesperson and staunch Kemalist, Gad Franco was dealt an exemplary punishment in a shocking campaign to Turkify the economy, imposed on all minorities. His dramatic downfall at the hands of the Government shook his beliefs to the core. As their belonging to the nation had been so brutally denied, half of Turkish Jews migrated to Israel in the 1950s, putting an end to Gad Franco's lifelong hopes of integration and acceptance. Reuben Silverman is a Postdoctoral Researcher at Stockholm University's Institute for Turkish Studies. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/middle-eastern-studies

In A Sephardi Turkish Patriot: Gad Franco in the Turmoil of the Ottoman Empire and the Turkish Republic (Hamilton Books, 2023), Anthony Gad Bigio explores the life of Gad Franco (1881–1954), a prominent Sephardi journalist, then a lawyer and a jurist, who worked relentlessly for the Jewish community's belonging to the national Turkish polity, and for the consolidation of the rule of law. This historical biography, written by his grandson, takes the reader from fin-de-siècle Izmir, to the Istanbul of the Roaring Twenties and beyond, tracing his footsteps, including his opposition to Zionism, which he considered a threat to assimilation. The world of Sephardi Jewry, the convulsions and conflicts of the late Ottoman Empire, and the birth, ruthless consolidation, and promising reforms of the young Turkish Republic, provide the context to his intriguing life story. Inflamed by ethno-nationalism, the harassment of minorities deepened in the 1930s, peaking during World War II. By then a wealthy, respected Jewish community spokesperson and staunch Kemalist, Gad Franco was dealt an exemplary punishment in a shocking campaign to Turkify the economy, imposed on all minorities. His dramatic downfall at the hands of the Government shook his beliefs to the core. As their belonging to the nation had been so brutally denied, half of Turkish Jews migrated to Israel in the 1950s, putting an end to Gad Franco's lifelong hopes of integration and acceptance. Reuben Silverman is a Postdoctoral Researcher at Stockholm University's Institute for Turkish Studies. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/biography

In A Sephardi Turkish Patriot: Gad Franco in the Turmoil of the Ottoman Empire and the Turkish Republic (Hamilton Books, 2023), Anthony Gad Bigio explores the life of Gad Franco (1881–1954), a prominent Sephardi journalist, then a lawyer and a jurist, who worked relentlessly for the Jewish community's belonging to the national Turkish polity, and for the consolidation of the rule of law. This historical biography, written by his grandson, takes the reader from fin-de-siècle Izmir, to the Istanbul of the Roaring Twenties and beyond, tracing his footsteps, including his opposition to Zionism, which he considered a threat to assimilation. The world of Sephardi Jewry, the convulsions and conflicts of the late Ottoman Empire, and the birth, ruthless consolidation, and promising reforms of the young Turkish Republic, provide the context to his intriguing life story. Inflamed by ethno-nationalism, the harassment of minorities deepened in the 1930s, peaking during World War II. By then a wealthy, respected Jewish community spokesperson and staunch Kemalist, Gad Franco was dealt an exemplary punishment in a shocking campaign to Turkify the economy, imposed on all minorities. His dramatic downfall at the hands of the Government shook his beliefs to the core. As their belonging to the nation had been so brutally denied, half of Turkish Jews migrated to Israel in the 1950s, putting an end to Gad Franco's lifelong hopes of integration and acceptance. Reuben Silverman is a Postdoctoral Researcher at Stockholm University's Institute for Turkish Studies. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/eastern-european-studies

Bolu Beyi Tanju Özcan, bugün CHP Genel Merkezi'nin kapısına dayanacak! Bakalım, ona nasıl muamele edecekler?  Dokuz gün boyunca Bolu'dan Ankara'ya “Değişim ve Adalet” talebiyle yürüdü!  On üç senede on üç kez seçim kaybeden Mister Kemal'in koltuğunu bırakması içindi, bu yürüyüş... Vaktiyle, Ankara'dan İstanbul'a “Adalet” diyerek yürümüş olan Genel Başkanı Kemal Bey'e nazire yaptı. -Pişkin Kılıçdarson, kulak asmadı.  Onun yerine CHP Sözcüsü Faik Öztrak, Bolu Beyi'ne şöyle seslendi: “Bilinen bir söz vardır. Yollar yürümekle aşınmaz! Ateş olsa da cirmi kadar yer yakar!”  Yani, Tanju Özcan'ı küçümsedi... Bir nevi, “Anca gidersin!” hareketi çekti. DEMİREL SÖZLÜĞÜ'NDEN “Yollar yürümekle aşınmaz” diye CHP'li Bolu Belediye Başkanı'na dudak bükerken; Genel Başkanı'nın da yürüdüğünü unutmuş görünüyordu, Mister Öztrak... -Baltayı taşa vurduğunun farkında bile değildi!  İşbu “Eski Kaşar” siyasi deyim, Türkiye siyasetine Süleyman Demirel'den miras kaldı.  Biteviye “protesto edenleri, yürüyenleri küçümseyen bir tavır” olarak değerlendirildi: Siyasi hayatı boyunca Süleyman Bey'in hiç peşini bırakmadı, bu replik! İtina ile aleyhinde kullanıldı. O SÖZÜN ÖYKÜSÜ “Yollar yürümekle aşınmaz” sözü; formüle edilmiş, uyarlanmış bir repliktir. Orijinali “Sokaklar eskimez. Takati olan yürür” şeklindedir!  Dönemin Başbakanı Süleyman Demirel... Genel Başkanlığını yaptığı AP'nin (Adalet Partisi) Ankara İl Kongresi'nde, öğrencilerin eylemleri ve yürüyüşlerini değerlendirirken sarf etmişti, bu sözleri!  İlgili haber, 9 Kasım 1968 tarihli Hürriyet ve Milliyet gazetelerinde yer aldı.  Hürriyet'in başlığı... “Demirel: Birtakım yürüyüşler oluyor diye asabınız bozulmasın” şeklindeydi!  Milliyet'in başlığında ise... Sonraları “Yollar yürümekle aşınmaz” haline gelecek olan lafın orijinali vardı: “Demirel: Sokaklar eskimez. Takati olan yürür” ELLİNCİ YIL & YÜZÜNCÜ YIL

Kemalist Savcılar - Hakimler Nerede? [Mahmut Akpınar] by Tr724

At first glance, there is little that Turkish President Recep Tayyip Erdogan, an Islamist and nationalist, has in common with Dogu Perincek, a maverick socialist, Eurasianist, and militant secularist and Kemalist. Yet it is Mr. Perincek, a man with a world of contacts in Russia, China, Iran, and Syria whose conspiratorial worldview identifies the United States as the core of all evil, that Mr. Erdogan at times turns to help resolve delicate geopolitical issues. Thank you to all who have demonstrated their appreciation for my column by becoming paid subscribers. This allows me to ensure that it continues to have maximum impact. Maintaining free distributions means that news website, blogs, and newsletters across the globe can republish it. I launched my column, The Turbulent World of Middle East Soccer, 12 years ago. To borrow a phrase from an early proprietor of The Observer, it offers readers, listeners, and viewers ‘the scoop of interpretation.' If you are able and willing to support the column, please become a paid subscriber by clicking on Substack on the subscription button and choosing one of the subscription options.

The veiling and unveiling of women have been controversial issues in Turkey since the late-Ottoman period. It was with the advent of local campaigns against certain veils in the 1930s, however, that women's dress turned into an issue of national mobilisation in which gender norms would be redefined.  In Anti-Veiling Campaigns in Turkey: State, Society and Gender in the Early Republic (I. B. Tauris, 2022), Sevgi Adak casts light onto the historical context within which the meanings of veiling and unveiling in Turkey were formed. By shifting the focus from the high politics of the elite to the implementation of state policies, the book situates the anti-veiling campaigns as a space where the Kemalist reforms were negotiated, compromised and resisted by societal actors. Using previously unpublished archival material, Adak reveals the intricacies of the Kemalist modernisation process and provides a nuanced reading of the gender order established in the early republic by looking at the various ways women responded to the anti-veiling campaigns. A major contribution to the literature on the social history of modern Turkey, the book provides a complex analysis of these campaigns which goes beyond a simple binary between liberation and oppression. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/new-books-network

The veiling and unveiling of women have been controversial issues in Turkey since the late-Ottoman period. It was with the advent of local campaigns against certain veils in the 1930s, however, that women's dress turned into an issue of national mobilisation in which gender norms would be redefined.  In Anti-Veiling Campaigns in Turkey: State, Society and Gender in the Early Republic (I. B. Tauris, 2022), Sevgi Adak casts light onto the historical context within which the meanings of veiling and unveiling in Turkey were formed. By shifting the focus from the high politics of the elite to the implementation of state policies, the book situates the anti-veiling campaigns as a space where the Kemalist reforms were negotiated, compromised and resisted by societal actors. Using previously unpublished archival material, Adak reveals the intricacies of the Kemalist modernisation process and provides a nuanced reading of the gender order established in the early republic by looking at the various ways women responded to the anti-veiling campaigns. A major contribution to the literature on the social history of modern Turkey, the book provides a complex analysis of these campaigns which goes beyond a simple binary between liberation and oppression. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/history

The veiling and unveiling of women have been controversial issues in Turkey since the late-Ottoman period. It was with the advent of local campaigns against certain veils in the 1930s, however, that women's dress turned into an issue of national mobilisation in which gender norms would be redefined.  In Anti-Veiling Campaigns in Turkey: State, Society and Gender in the Early Republic (I. B. Tauris, 2022), Sevgi Adak casts light onto the historical context within which the meanings of veiling and unveiling in Turkey were formed. By shifting the focus from the high politics of the elite to the implementation of state policies, the book situates the anti-veiling campaigns as a space where the Kemalist reforms were negotiated, compromised and resisted by societal actors. Using previously unpublished archival material, Adak reveals the intricacies of the Kemalist modernisation process and provides a nuanced reading of the gender order established in the early republic by looking at the various ways women responded to the anti-veiling campaigns. A major contribution to the literature on the social history of modern Turkey, the book provides a complex analysis of these campaigns which goes beyond a simple binary between liberation and oppression. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/gender-studies

The veiling and unveiling of women have been controversial issues in Turkey since the late-Ottoman period. It was with the advent of local campaigns against certain veils in the 1930s, however, that women's dress turned into an issue of national mobilisation in which gender norms would be redefined.  In Anti-Veiling Campaigns in Turkey: State, Society and Gender in the Early Republic (I. B. Tauris, 2022), Sevgi Adak casts light onto the historical context within which the meanings of veiling and unveiling in Turkey were formed. By shifting the focus from the high politics of the elite to the implementation of state policies, the book situates the anti-veiling campaigns as a space where the Kemalist reforms were negotiated, compromised and resisted by societal actors. Using previously unpublished archival material, Adak reveals the intricacies of the Kemalist modernisation process and provides a nuanced reading of the gender order established in the early republic by looking at the various ways women responded to the anti-veiling campaigns. A major contribution to the literature on the social history of modern Turkey, the book provides a complex analysis of these campaigns which goes beyond a simple binary between liberation and oppression. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/islamic-studies

The veiling and unveiling of women have been controversial issues in Turkey since the late-Ottoman period. It was with the advent of local campaigns against certain veils in the 1930s, however, that women's dress turned into an issue of national mobilisation in which gender norms would be redefined.  In Anti-Veiling Campaigns in Turkey: State, Society and Gender in the Early Republic (I. B. Tauris, 2022), Sevgi Adak casts light onto the historical context within which the meanings of veiling and unveiling in Turkey were formed. By shifting the focus from the high politics of the elite to the implementation of state policies, the book situates the anti-veiling campaigns as a space where the Kemalist reforms were negotiated, compromised and resisted by societal actors. Using previously unpublished archival material, Adak reveals the intricacies of the Kemalist modernisation process and provides a nuanced reading of the gender order established in the early republic by looking at the various ways women responded to the anti-veiling campaigns. A major contribution to the literature on the social history of modern Turkey, the book provides a complex analysis of these campaigns which goes beyond a simple binary between liberation and oppression. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/middle-eastern-studies

The veiling and unveiling of women have been controversial issues in Turkey since the late-Ottoman period. It was with the advent of local campaigns against certain veils in the 1930s, however, that women's dress turned into an issue of national mobilisation in which gender norms would be redefined.  In Anti-Veiling Campaigns in Turkey: State, Society and Gender in the Early Republic (I. B. Tauris, 2022), Sevgi Adak casts light onto the historical context within which the meanings of veiling and unveiling in Turkey were formed. By shifting the focus from the high politics of the elite to the implementation of state policies, the book situates the anti-veiling campaigns as a space where the Kemalist reforms were negotiated, compromised and resisted by societal actors. Using previously unpublished archival material, Adak reveals the intricacies of the Kemalist modernisation process and provides a nuanced reading of the gender order established in the early republic by looking at the various ways women responded to the anti-veiling campaigns. A major contribution to the literature on the social history of modern Turkey, the book provides a complex analysis of these campaigns which goes beyond a simple binary between liberation and oppression. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/new-books-network

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/history

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/military-history

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/middle-eastern-studies

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/genocide-studies

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices Support our show by becoming a premium member! https://newbooksnetwork.supportingcast.fm/british-studies

When I was an undergrad, the chronology of World War One was simple. The war began in August of 1914 and ended in November of 1918. Now, of course, we know it's not that simple. Perhaps (perhaps) it began in 1914. But the violence lingered on well after the armistices of 1918. So did the complicated questions of how to address that violence and the suffering that accompanied it. Amy E. Grubb and Elisabeth Hope Murray are interested precisely in that moment where the official violence had ended but the real life violence continued. Their book British Responses to Genocide: The British Foreign Office and Humanitarianism in the Ottoman Empire, 1918-1923 (Routledge, 2022) asks a simple question: How did diplomats in London and on the ground in the Ottoman Empire attempt to achieve British goals in the maelstrom of violence following the Armistice of Mudros. Their answer is not quite so simple. They argue that the British response consistently prioritized human rights and human suffering. But in an environment of decreasing resources, interallied tensions and increasingly fierce resistance from Kemalist nationalists, their ability to pursue these priorities steadily shrunk. Eventually in the memorable words of the authors, British policy makers in London decided to embrace ethnic cleansing as a means of stopping genocide--exactly the opposite vision possessed by most modern leaders. Grubb and Murray provide a thorough examination of the ways national leaders can fail to protect human rights despite their own desire to do so. Kelly McFall is Professor of History and Director of the Honors Program at Newman University. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

Murat Metinsoy on “The Power of the People: Everyday Resistance and Dissent in the Making of Modern Turkey, 1923-38” (Cambridge University Press). The book examines how ordinary people's reaction to Kemalist reforms shaped, modified or softened how those reforms were implemented on the ground. Become a member to support Turkey Book Talk. Members get a 35% discount on all Turkey/Ottoman History books published by IB Tauris/Bloomsbury, transcripts of every interview, transcripts of the whole archive, and over 200 reviews covering Turkish and international fiction, history and politics.

15 Mayıs 1919'da Yunan birliklerinin İzmir'i işgaliyle başlayan Milli Mücadele döneminde 1917 Bolşevik Devrimi'nin ve Almanya'daki Spartakist hareketin etkisiyle Anadolu'da bir dizi sosyalist, komünist örgütlenme ortaya çıkmıştı. Kemalist hareketin İtilaf Güçleri'ni ülkeden çıkarmak için Sovyet Rusya'nın askeri ve mali yardımına muhtaç olduğunun iyice ortaya çıktığı 1920 yılında ise komünizme sempati zirveye çıkmıştı. Ancak 1923'te Cumhuriyet kurulduktan sonra hikaye çok farklı gelişti...

Siyasetbilimci Berk Esen bu haftaki “Kritik” programında ana muhalefet partisi CHP'nin 98 yıllık serüveni ışığında, bir taraftan Kemalist reformları korumaya çalışırken öte yandan seçim kazanma ihtiyacının partide yarattığı ideolojik dönüşümleri, kırılmaları ve bölünmeleri inceliyor.

To better understand the lasting legacy of international relations in the post-Ottoman Middle East, Amit Bein's Kemalist Turkey and the Middle East: International Relations in the Interwar Period (Cambridge University Press, 2017), reexamines Turkey's engagement with the region during the interwar period.  Long assumed to be a period of deliberate disengagement and ruptured ties between Turkey and its neighbors, the volatile 1930s, Bein argues, was instead a period during which Turkey was in fact perceived as taking steps toward increasing its regional prominence.  Bein examines the unstable situation along Turkey's Middle Eastern borders, the bilateral diplomatic relations Ankara established with fledgling governments in the region, grand plans for transforming Turkey into a major transit hub for Middle Eastern and Eurasian transportation and trade, and Ankara's effort to enhance its image as a model for modernization of non-Western societies. Through this, he offers a fresh, enlightening perspective on the Kemalist legacy, which still resonates in the modern politics of the region today. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

To better understand the lasting legacy of international relations in the post-Ottoman Middle East, Amit Bein's Kemalist Turkey and the Middle East: International Relations in the Interwar Period (Cambridge University Press, 2017), reexamines Turkey's engagement with the region during the interwar period.  Long assumed to be a period of deliberate disengagement and ruptured ties between Turkey and its neighbors, the volatile 1930s, Bein argues, was instead a period during which Turkey was in fact perceived as taking steps toward increasing its regional prominence.  Bein examines the unstable situation along Turkey's Middle Eastern borders, the bilateral diplomatic relations Ankara established with fledgling governments in the region, grand plans for transforming Turkey into a major transit hub for Middle Eastern and Eurasian transportation and trade, and Ankara's effort to enhance its image as a model for modernization of non-Western societies. Through this, he offers a fresh, enlightening perspective on the Kemalist legacy, which still resonates in the modern politics of the region today. Reuben Silverman is a PhD candidate at University of California, San Diego

Hosts: Dina Gusejnova, Georgios Giannakopoulos Guests: Cemil Aydin, Professor of History at the University of North Carolina at Chapel Hill Marc David Baer, Professor of International History at the London School of Economics Music: Yavuz Akyazıcı, Renkli Rüyalar Oteli, from his Album Turkish Standards, vol. 2 https://archive.org/details/yavuzakyazicisendendahaguzel/Yavuz+Akyaz%C4%B1c%C4%B1+-+Renkli+R%C3%BCyalar+Oteli.mp3 Hacı Arif Bey (1831-1885), ‘Güzel Gün Görmedi Avare Gönlüm', performed by Ahmet Özhan, at Community Audio https://archive.org/details/huzzam/Guzel+gun+gormedi+avare+gonlum.mp3 Erdogan waves goodbye to Kemalism--the end of the post-9/11 moment in Turkey's relations with Europe and the West -the revived legacies of the Ottoman past – Mehmet II's place in Kemalist and conservative Turkish imaginaries -- Mehmet II in the eyes of Nizami Hikmet – Mehmet II´s love poems to Greek youth-- the ambiguous legacies of Ottoman tolerance - the legacies of the Ottoman empire in the modern world – the theme of contested endowment – modern Turkey´s claim on the post-Ottoman world – the reactions from Greek and Russian Orthodox Church representatives – the turn to the right in the regions associated with the ‘antemurale Christianitatis' – the divisions between the Russian state and the Orthodox Church in assessing the incident