Municipality in Cluj, Romania
POPULARITY
Categories
Výcuc z rozhovoru, ve kterém vystupuje hudebník a herec Dan Kranich. Host detailně popisuje svou osobní proměnu po narození dcery a reflektuje příchod předčasné krize středního věku. Diskuse se soustředí na hledání rovnováhy mezi identitou rebelujícího rapera a rolí zodpovědného otce i partnera. Kranich vysvětluje vznik nového alba s názvem FOTR, které vnímá jako upřímnou a terapeutickou výpověď o svém aktuálním životě. V závěru zdůrazňuje důležitost autenticity v umělecké tvorbě a snahu být dobrým průvodcem pro své dítě.
VAR, IA y balones inteligentes: el nuevo fútbol ya llegó.En este nuevo video, Gastón Schapiro analiza cómo la innovación tecnológica transformó la Copa del Mundo. Del VAR al fuera de juego semiautomático, pasando por los balones inteligentes, la inteligencia artificial y las herramientas que cambiaron para siempre la manera de jugar, arbitrar y vivir un Mundial.¿La tecnología hizo al fútbol más justo o le quitó parte de su esencia? ¿Qué podemos esperar de cara a los próximos Mundiales?
No tak pojďme se podívat na další totální fotbalový guláš: Trumpův zásah do trestu pro Folarina Baloguna, FIFA pod totální palbou, Gianni Infantino, skandál kolem regulérnosti MS a další výbuch kolem rozhodčích. ⚽
Dan Kranich z rapového dua P/ST otevřeně mluví o otcovství, nové desce FOTR, rodině, dceři, stárnutí, konci párty života i o tom, jak se mění identita chlapa, když se z něj stane táta. V rozhovoru řešíme, jak se dá kombinovat život rapera, herce, textaře a performera s rodinným životem. Dan popisuje, proč je pro něj otcovství zemětřesení, co mu narození dcery vzalo, co mu naopak dalo a proč už některé věci nejdou žít stejně jako dřív. Velkým tématem je také album FOTR od P/ST. Bavíme se o tom, proč vzniklo, proč je tak osobní, jak se do rapu dostaly kočárky, únava, rodičovství, alkohol, kocoviny, smrt vlastního táty i hledání nové mužské identity. Dan mluví i o skladbě Táta, kterou napsal po smrti svého otce, a o tom, proč je pro něj jednou z nejosobnějších věcí na desce. Tohle je rozhovor o rapu, ale ještě víc o tátovství, chlapství, vztazích, rodině, zodpovědnosti a o tom, že i raper může bez pózy mluvit o strachu, únavě, lásce a snaze být dobrý táta.
Výcuc z rozhovoru, ve kterém vystupuje host Viktor Kuzma, známý jako viktor_amzuk. Hlavním tématem rozhovoru je vazektomie, kterou Viktor podstoupil po rizikovém mimoděložním těhotenství své manželky. Diskuse se zaměřuje na vyvracení mýtů a předsudků, jako je strach ze ztráty mužství nebo záměna zákroku s kastrací. Účastníci zdůrazňují důležitost převzetí zodpovědnosti mužem v rámci partnerského vztahu a rodinného plánování. rozhovor také vyzdvihuje hodnotu vzájemného pochopení a otevřené komunikace mezi partnery o citlivých zdravotních otázkách. Celý rozhovor uzavírá pohled na moderní otcovství, dělbu domácích povinností a týmovou spolupráci v rodině.
Amos 7,10-17 10Vtedy bételský kňaz Amacja poslal izraelskému kráľovi Jarobeámovi odkaz: „Amos zosnoval proti tebe sprisahanie uprostred domu Izraela. Krajina nemôže zniesť všetky jeho reči. 11Amos totiž hovorí: ‚Jarobeám zahynie mečom a Izrael určite pôjde zo svojej krajiny do zajatia.‘“ 12Potom povedal Amacja Amosovi: „Videc, choď, uteč do Judska, tam jedz chlieb a tam prorokuj! 13V Bételi však už viac neprorokuj, lebo je to kráľova svätyňa a kráľovský chrám.“ 14Nato odpovedal Amos Amacjovi: „Ja nie som prorok ani prorocký učeník, ale pastier a pestovateľ fíg. 15Hospodin ma však vzal od stáda a riekol mi: ‚Choď, prorokuj proti môjmu izraelskému ľudu.‘ 16Teraz však počuj slovo Hospodina:Ty vravíš: ‚Neprorokuj proti Izraelua nevešti proti Izákovmu domu!‘17Preto takto hovorí Hospodin:‚Tvoja žena sa stane v meste neviestkou,tvoji synovia i tvoje dcéry padnú mečoma tvoje pole rozdelia meračskou šnúrou;ty sám zomrieš na nečistej pôdea Izrael zo svojej zeme pôjde do zajatia.‘“ Povedať. Vypočuť. „Ty, iba ty ho môžeš zachrániť. Stačí, ak povieš slovo a bude to. A ja ťa budem strašne milovať, navždy ťa budem milovať za to, čo si urobil… Všetko veľké, všetko dobré, všetko božské je v tomto človeku.“ Tieto slová povedala krásna a šľachetná Miriam rímskemu vojakovi Lodbrogovi. Dej príbehu amerického spisovateľa Jacka Londona sa odohráva počas veľkonočných udalostí v Jeruzaleme, v ktorých napokon len Ragnar Lodbrog môže ešte zvrátiť Ježišovu popravu na kríži. No nestane sa tak a Miriam už po tom všetkom Lodbroga nedokáže milovať. Jeho poslušnosť Rímu zmenila celý jeho život a definitívne ho pripravila o životnú lásku. – – Z miliónov vyrieknutých slov je väčšina len balastom oproti tým skutočne dôležitým slovám, ktoré ovplyvnia naše životy a ktoré Boh mieni použiť pre Svoj zámer. Bohu záleží, aby boli vyrieknuté najmä tie dôležité slová a aby aj boli vypočuté. Preto zmení smer Jonášovho úteku a postaví sa aj na stranu Svojho proroka Ámosa, hoci on sám sa považuje len za pastiera a pestovateľa fíg. Čo myslíš, aké sú to slová v tvojom prípade a komu majú byť určené? Dajme si aj my záležať na dôležitých slovách a neodkladajme ich na neskôr! Nech nás aj dnešným dňom sprevádza živé slovo živého Boha! Modlitba: Bože, ďakujem Ti, že si nám dal tie správne slová a Ty sám si prišiel ako Slovo, čo sa stalo telom! Odpusť, že slová niekedy beriem na ľahkú váhu, hoci Ty nás budeš súdiť podľa nich! Veď moje ústa, aby vyslovovali slová, ktoré nie sú prázdne a ktorým nechýba láska, múdrosť a pravda! Amen. Pieseň: ES 279 Autor: Pavol Trúsik Ty si však vytiahol môj život z jamy, Hospodin, Bože môj. Jonáš 2,7 Peter mu povedal: „Eneáš, uzdravuje ťa Ježiš Kristus. Vstaň a sám si usteľ!“ Eneáš hneď vstal. Skutky apoštolov 9,34 Ezechiel 2,3-8a • Modlíme sa za: Štrba (TaS) Otázky na rozjímanie: Ako dnes žijem z istoty, že „Bohu záleží, aby boli vyrieknuté najmä tie dôležité slová a aby aj boli vypočuté“ — či som ochotný/á neobdlažiť vyrieknutie dôležitých slov a nebandažiť ich na prázdne slová, alebo som stále plný/á toho, že slová beriem na ľahkú váhu? Kde v mojom živote som ako Ámos, ktorý „nie je prorok ani prorocký učeník, ale pastier a pestovateľ fíg“ — či som ochotný/á priznať, že nie som prorok, ale Boh ma vzal od stáda a povedal mi „Choď, prorokuj proti môjmu izraelskému ľudu“, alebo som stále plný/á toho, že sa považujem za prorok bez toho, aby som bol postavený na Boha stranu? Ako dnes žijem z výzvou „Dajme si záležať na dôležitých slovách a neodkladajme ich na neskôr“ — či som ochotný/á vyslovovať slová, ktoré nie sú prázdne a ktorým nechýba láska, múdrosť a pravda, alebo som stále plný/á toho, že moje slová sú prázdne a bez lásky? Aplikácia do života: Dnes si spomeňte na jednu situáciu, kde ste boli ako Ámos, ktorý sa považoval len za pastiera a pestovateľa fíg, ale Boh ho vzal od stáda a povedal mu „Choď, prorokuj proti môjmu izraelského ľudu“. Napíšte si modlitbu: „Bože, ďakujem Ti, že si nám dal tie správne slová a Ty sám si prišiel ako Slovo, čo sa stalo telom! Odpusť, že slová niekedy beriem na ľahkú váhu, hoci Ty nás budeš súdiť podľa nich! Veď moje ústa, aby vyslovovali slová, ktoré nie sú prázdne a ktorým nechýba láska, múdrosť a pravda!“ Potom urobte jeden krok vyrieknutia dôležitých slov: vyslovte slovo lásky (odpusťte niekomu, kto vás zraňoval), slovo spravodlivosti (pomôžte chudobnému, utláčenému), alebo slovo pravdy (vyslovte pravdu, ktorú ste skryli). Dnes som vďačný za tieto 3 veci: ___________ ___________ ___________ Viac o vďačnosti, čo to je, prečo je dôležité byť vďačný, ako praktizovať vďačnosť nájdeš na blogu
Hoy sacaremos del cajón el ventilador de pedrería y la lengua bífida más cotizada de la televisión para recordar a Carlos Ferrando, un hombre con un pico de oro tan afilado, un desparpajo tan canalla y una voz tan ronca que te daba las buenas tardes y te entraban ganas de llamar a tu abogado por si te había desmontado la vida en un segundo. Carlos nació el 2 de agosto de 1948 en Cartagena, un año ideal para venir al mundo si lo que te apetecía era criarte entre Cataluña y Madrid para acabar teniendo más calle que el camión de la basura. Ya de jovencito se le veía que no había nacido para la discreción ni para fichar en una oficina; él prefería la noche, el artisteo de los locales de moda y alternar con lo más granado de la farándula mientras tomaba notas mentales con tinta de veneno. Empezó trabajando de relaciones públicas en la mítica discoteca Bocacho, el templo de la modernidad madrileña donde los famosos iban a pecar y Carlos iba a sujetarles las copas y los secretos. Le cogió tanto el gusto al famoseo que acabó de jefe de prensa de directores como Pedro Almodóvar. La literatura no se perdió a un académico, pero España ganó a un cronista de raza que no necesitaba tener la carrera de periodismo para dar exclusivas que hacían temblar los cimientos de la Zarzuela. En los años 80 y 90 se ganó a pulso el apodo de "La Avispa" escribiendo en revistas de cine y periódicos icónicos. No contento con reventar las exclusivas impresas, decidió dar el salto a la pantalla porque su ironía y sus camisas llamativas no cabían en un simple folio. Formó parte de la aristocracia del chisme en programas míticos como Crónicas marcianas o junto a María Teresa Campos. Si salía Ferrando con su carisma arrollador, el público subía el volumen de la tele y las folclóricas se ponían a temblar detrás de las cortinas. Carlos se tiró décadas destapando romances, rupturas y montajes de esos que alimentaban las tardes de medio país. Era una de las pocas personas que podía presumir de que Rocío Jurado le cruzara la cara en un camerino por un comentario y seguir presumiendo de su amistad al día siguiente. El público lo respetaba tanto por su honestidad salvaje que la gente sabía que, si Carlos decía que un famoso tenía un amante, el implicado ya podía ir haciendo las maletas. Pero el verdadero parque de atracciones de su última etapa llegó en programas como Qué tiempo tan feliz, donde demostró que las canas no le quitaban ni un ápice de maldad sana. Allí recordaba las épocas doradas de Carmen Ordóñez o Esperanza Roy con tanta gracia que hacía parecer que la prensa rosa actual es un patio de colegio de monjas. Presentó sus memorias bajo el glorioso título de La delgada línea rosa, demostrando que se callaba más cosas por elegancia de las que soltaba por la boca. Desgraciadamente, nuestro pionero del chisme más gamberro apagó el micrófono en agosto de 2024 a los 76 años. Dejó dicho que sus cenizas se marcharan a Cuba a tomarse la última copa. Aunque ustedes siempre podrán recordarlo si pillan a alguien soltando un chisme con una sonrisa socarrona o si escuchan una voz ronca en la noche diciendo aquello de que "vale más por lo que calla que por lo que cuenta".
“Dejé de preguntarme por qué la vida me trajo aquí. Comencé a preguntarme cómo me traje yo hasta aquí. Y en esa pregunta encontré mi poder.”
Hoy en Mirilla Crítica hablamos de uno de los regresos más inesperados del cine actual: Masters of the Universe ⚔️¿Puede He-Man volver a convertirse en una franquicia relevante para una nueva generación? ¿O estamos frente a otro intento de revivir una marca que pertenece a otra época?Además repasamos:
Vazektomie bez tabu. Hostem Fotrovin je Viktor Kuzma, táta čtyř dětí a tvůrce známý jako Viktor_Amzuk. Otevřeně mluví o tom, proč šel na vazektomii, jak zákrok probíhá, čeho se muži bojí, co jsou jen mýty a jaký je se* po vazektomii. Řešíme mužskou antikoncepci, ego, předsudky, partnerství, rodičovství čtyř dětí i zodpovědnost, která podle Viktora nemá ležet jen na ženě. Silným momentem rozhovoru je i příběh mimoděložního těhotenství jeho ženy, který ho přivedl k rozhodnutí převzít část odpovědnosti na sebe. Epizoda pro všechny, kteří hledají informace o vazektomii, mužské antikoncepci, životě po zákroku, vztazích, otcovství a moderním rodičovství.
Rešpektovaná autorka Tamara Duda porozpráva nielen o svojom románe Dcérka, ktorá sa stala knihou roka BBC, ale aj o písaní v čase vojny a o tom, čo sa deje na Ukrajine. Dej románu sa odohráva na jar a v lete roku 2014 v Donecku, ktorý sa bráni ruskej agresii. Hlavná hrdinka sa zapája do odbojového hnutia a jej príbeh je akousi metaforou pre všetko, čo sa stalo obyvateľom východnej Ukrajiny.
Javier creció en un barrio de Ciudad de México que él mismo describe como peligroso, criado por su tía después de que sus padres se separaran cuando él tenía apenas tres años. A los 11 empezó a fumar marihuana y a los 12, por encajar en un grupo de amigos, cometió su primer asalto: lo detuvieron, pasó cinco días en el Consejo Tutelar de Menores, pagaron una fianza y tuvo que asistir a terapia. Durante diez años nadie volvió a detenerlo, hasta que a los 22 la justicia finalmente lo alcanzó: le dictaron una sentencia inicial de doce años, que terminó reducida a tres años nueve meses. Salió, pero en menos de dos meses volvió a delinquir; esta vez fue enviado al Norte, donde lleva ya casi ocho años. 00:00:00 - 00:02:19 | El torneo y su pasión por el fútbol 00:02:19 - 00:07:25 | Su niñez y la separación de sus padres 00:07:25 - 00:12:01 | A los 12 años: su primer asalto y detención 00:12:01 - 00:15:22 | Sin conciencia de las víctimas y diez años impune 00:15:22 - 00:19:35 | El orgullo, la pandemia y su primer trabajo honesto 00:19:35 - 00:22:06 | Su recaída y el regreso a prisión 00:22:06 - 00:26:01 | Dejó las drogas solo, sin ayuda 00:26:01 - 00:29:35 | Estilista y parte de la selección de fútbol 00:29:35 - 00:33:33 | El reencuentro con su mamá tras 5 años 00:33:33 - 00:39:02 | Reinserción, sus víctimas y su yo de 12 años 00:39:02 - 00:41:44 | El fútbol como escape y volver a empezar En esta segunda condena dejó las drogas por su cuenta, sin ayuda de nadie, aprendió el oficio de estilista, ganó dinero por primera vez de forma honesta y fue seleccionado para representar a su equipo en el torneo de fútbol del penal. A tres meses de obtener su libertad, Javier reflexiona sobre el daño irreversible que causó a sus víctimas, el reencuentro con su madre tras más de cinco años sin verla, y lo que significa para él volver a empezar. Para ver episodios exclusivos, entra aquí: https://www.patreon.com/Penitencia_mx ¿Quieres ver los episodios antes que nadie? Obtén acceso 24 horas antes aquí: https://www.youtube.com/channel/UC6rh4_O86hGLVPdUhwroxtw/join Visita penitencia.com Síguenos en: https://instagram.com/penitencia_mx https://tiktok.com/@penitencia_mx https://facebook.com/penitencia.mx https://x.com/penitencia_mx Spotify: https://spotify.link/jFvOuTtseDb Apple: https://podcasts.apple.com/mx/podcast/penitencia/id1707298050 Amazon: https://music.amazon.com.mx/podcasts/860c4127-6a3b-4e8f-a5fd-b61258de9643/penitencia Redes Saskia: https://www.youtube.com/@saskiandr - suscríbete a su canal https://instagram.com/saskianino https://tiktok.com/@saskianino https://x.com/saskianino
Hoy en Mirilla Crítica hablamos del regreso de una de las franquicias más importantes de la última década: Stranger Things
¿Cómo se gestiona un imperio hotelero de 13 propiedades y 1.300 habitaciones en Argentina?
Výcuc z podcastu, kde zakladatel služby BikeUp vysvětluje koncept předplatného dětských kol. Hlavním cílem projektu je zpřístupnit rodinám ultralehká hliníková kola, která dětem usnadňují učení a manipulaci díky správnému poměru váhy k tělu. Host zdůrazňuje, že častou chybou rodičů je nákup příliš těžkých nebo velkých kol, což může u dětí vyvolat odpor k cyklistice. Služba funguje na principu snadné výměny za větší model, jakmile dítě vyroste, čímž odpadá nutnost skladování a prodeje starého vybavení. Součástí debaty jsou také praktické rady pro výuku jízdy bez balančních koleček a představení doprovodné mobilní aplikace pro plánování tras. Rozhovor doplňují humorné historky, například o testování odolnosti odrážedla jeho vysláním do stratosféry.
Más de tres millones de personas cruzarán el estrecho en el inicio de la Operación Paso del Estrecho en la que participan los puertos andaluces de las provincias de Málaga, Almería, Algeciras y Tarifa. Es el mayor dispositivo coordinado de movilidad entre dos continentes. Después de dos semanas de obras de reparación por los daños ocasionados en los temporales, Huelva recupera la conexión directa del tren con Sevilla que afectaba a los servicios de larga y corta distancia.CCOO ha convocado las concentraciones de 14 hospitales por toda Andalucía. Los médicos andaluces salen a la calle para protestar frente al Ministerio de Sanidad la necesidad de la creación de un estatuto marco propio. Son más de 30.000 los profesionales sanitarios que están convocados en esta huelga que se prolongará hasta el viernes 19.Bajo investigación la multitudinaria reyerta ocasionada en la Barriada de la Palmilla de Málaga. Dejó 4 heridos y 3 detenidos.Cinco personas se ahogaron en el mar durante el pasado fin de semana. El mar revuelto lo ocasionó el temporal de Levante. Entre las víctimas está una niña de 12 años en Almería, una mujer de 31, un hombre de 80 años en Málaga y otro en San Roque, Cádiz.Los efectivos del Plan INFOCA informan que ha quedado controlado el fuego en el campo de tiro de Cerro Muriano en Obejo Córdoba. La UME se une a los esfuerzos colaborando con los propios medios del ejercito. Escuchar audio
En este nuevo episodio de Se me Antoja, nos sentamos con Diego Gallegos, conocido como "el chef del caviar", al frente de Sollo (Estrella Michelin y Estrella Verde) en Fuengirola, Málaga.Se fue a Málaga porque le dijeron que las fiestas de breakbeat eran buenísimas. Dejó la universidad, dejó Madrid y su padre le respondió: "hay gente que nació para servir y otros para ser servidos, yo no te crié para que seas cocinero." Abrió Sollo y a los seis meses tenía una estrella Michelin. Ganó el Premio Cocinero Revelación de Madrid Fusión porque era la segunda opción de todos — cada jurado votaba al de su provincia. Y pasó de dar catorce cubiertos con nueve personas a dar ocho con cuatro. Y gana más dinero.Habla también de lo que nadie dice en voz alta: los restaurantes Michelin no llenan, se dan ceros como platos, y muchos parecen franquicias. Y del momento en que decidió parar — en un congreso en Huelva, dando la misma charla de siempre para los mismos periodistas — y entendió que ya no estaba de moda. Y que eso le liberó.Este pódcast cuenta con el patrocinio oficial de Kitchen Consult.============================¡Síguenos!
¿Se puede sostener un restaurante de 10 cubiertos con 9 empleados y que dé ganancia?
¿Cómo tomás tus decisiones cotidianas? ¿Desde la mente consciente o desde los programas invisibles de tu árbol genealógico? En este episodio, Pablo Almazán y Vanina Cosentino te invitan a descubrir la Coherencia Biológica, una brújula perfecta y exacta que no se equivoca, porque tu cuerpo y tu realidad siempre expresan tu verdad más profunda.Cuando alineás lo que sentís, lo que pensás y lo que hacés, tus pasos dejan de ser una reacción al pasado del clan y pasan a ser una creación consciente. Dejá de dudar frente a las encrucijadas de la vida y aprendé a leer la perfecta lógica de tu existencia para tomar decisiones en eje, libertad y plenitud. ¡Dale play y activá tu guía interna
Jak naučit dítě jezdit na kole? Jak vybrat správné dětské kolo? A proč jsou těžká kola, špatná velikost nebo pomocná kolečka často důvodem, proč děti cyklistiku nebaví? Hostem Fotrovin je Pepa Macák, spoluzakladatel BikeUPu – služby předplatného dětských kol. Bavíme se o dětských kolech, odrážedlech, učení na kole, největších chybách rodičů, správné velikosti kola, plánování cyklovýletů s dětmi i o tom, proč by dětské bajkování nemělo být výkon, ale radost. Epizoda pro rodiče, kteří chtějí dětem kolo neznechutit, ale otevřít jim díky němu kus světa.
Star Wars volvió al cine después de años de ausencia... pero la gran pregunta es:¿The Mandalorian and Grogu justificaba realmente una película?En este análisis debatimos todo lo que dejó el regreso de Mando y Grogu pero esta vez a la pantalla grande: la historia, los personajes, el estado actual de Star Wars, los aciertos de Jon Favreau y la sensación que muchos espectadores tuvieron al salir del cine.¿Es una verdadera película o simplemente un capítulo largo de la serie?Además repasamos curiosidades, referencias, presupuesto, taquilla y el futuro de la franquicia.¿Vos qué opinás?¿Te pareció una buena decisión llevar The Mandalorian al cine?¿Star Wars sigue siendo un evento cinematográfico?
Hoy en Mirilla Crítica cubriremos principalmente: Mortal Kombat II¿La secuela finalmente encontró la fórmula que la saga necesita para triunfar en el cine?
Te venden gato por liebre —o mejor dicho, vaca por novillo— en los restaurantes? En este episodio de No Compres Humo Podcast, nos metemos de lleno en el detrás de escena de la industria cárnica de la mano de Juan Manuel Fernández Montes, Director de Frigorífico Los Prados. En esta charla vas a entender cómo se maneja realmente la carne en la gastronomía: desde los procesos de maduración y las mermas en la cocina, hasta la diferencia real entre el rendimiento de un corte limpio y las avivadas con los precios por kilo. Si querés saber cómo elegir la mejor materia prima para tu restaurante o simplemente querés entender qué estás pagando cuando salís a comprar, Juan Manuel nos explica el detrás de escena sin vueltas.
La Perrada | México gana, golea ¿y gusta? Tenemos el análisis de lo que sucedió en el último ensayo de la Selección Mexicana previo a su debut en la fiesta más importante del futbol ¿Dejó claridad el Vasco Aguirre respecto a algunos nombres y sobre todo el tema de la portería? Lo platicamos todo.Además, prometiamos no hablar más de Efraín Juárez, pero imposible, se acaba el proyecto en Pumas con el estratega mexicano ¿Es otro error del club no darle continuidad? Tenemos las opiniones del estudio. Momento de diseccionar el grupo D, de los Estados Unidos y uno de los posibles equipos sorpresa, Turquía. Tenemos las líneas de apuestas y la previa sobre ese sector. No olvides suscribirte, activar la campanita de notificaciones y seguirnos en todas las plataformas digitales como @somoslaperrada todos los días crece la manada más grande de México. Exclusivas, información, desmadrísmo deportivo y los mejores Picks para apostar en Playdoit ¿Dónde más? Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Descubrí cómo Carolina Tomás, Co-fundadora y COO de Origami Software, lidera una de las mejores empresas para trabajar en Argentina. En esta charla sin filtros en CUBO, exploramos la gestión de la culpa del emprendedor, la importancia del coaching y cómo humanizar los vínculos para superar crisis extremas, como la caída del 50% de sus ventas. Dejá de romantizar el emprendedorismo y aprendé a disfrutar el proceso real.Suscribite gratis a mi newsletter en ceosdelfuturo.com
La solución más evidente para sustituir al actual Gobierno está en manos de quienes madrugan. El vídeo de la selección demuestra que personas como una simple panadera podrían presidirnos perfectamente. Dejémonos de griterío y salvajadas porque cualquiera de estos curritos lo haría mejor que la estupidez imperante.
VYPLŇTE NÁŠ PODCASTOVÝ PRIESKUM: http://www.zabavavpodcastoch.sk/prieskum „Pán riaditeľ, upozorňujem Vás, aby ste žiadne novoty do školy nezavádzal, tu žiadnych Tisov nepotrebujeme! Bustu pána prezidenta Masaryka mi opatrujte ako oči v hlave, aby sa mi jej nič nestalo. Keď by ste mojej rady nepočúvli, môžete očakávať druhú vzburu v obci.“ Takto sa vážený občan Starej Turej Ján Nepomuk Wallo v auguste roku 1939 oboril na riaditeľa meštianskej školy, keď prišlo nariadenie o výmene štátnej symboliky. V podmienkach nastupujúceho totalitného režimu sa to môže zdať trúfalé, to by ste však museli poznať tohto staroturianskeho rodáka. Ján Nepomuk Wallo bol tvrdošijnej a nepoddajnej povahy, čo dokazoval zas a znova. Na 14. marca 1940 si vyvesil na strechu svojho domu československú zástavu, dostal pokutu 150 korún. Keď gardisti umiestnili do výkladu Staroturanského úverného spolku, ktorému predsedal, nápis „Náš pozdrav je Na stráž!“, dal ho hodiť do koša. A keď mu na dom miestni ľudáci umiestnili ceduľu „Biely žid“, dal si ju zarámovať a zaskliť tak, že sa na to chodili pozerať návštevy zo širokého okolia. Ako už poznať, Ján Nepomuk Wallo bol presvedčený demokrat a lojálny stúpenec československej myšlienky. Jeho osobnosť však nie je možné zredukovať len na prejavy odporu počas trvania vojnového slovenského štátu. Bol predovšetkým nesmierne podnikavým a aktívnym občanom, ktorého meno tak trochu neprávom zapadlo v súkolí veľkých dejín. Po otcovi prevzal podnik na výboru bryndze, do verejného života sa usiloval vstúpiť už pred rokom 1914 a počas prvej republiky sa výrazne angažoval v samospráve – zaslúžil sa o vznik miestnej meštianskej školy, výstavbu železnice či zriadenie úverového spolku. Nesporne tak u Staroturanov požíval autoritu, a preto ľudákom ležal v žalúdku. Servítky si však pred ústa nebral ani po roku 1948 a o komunistoch sa vyjadroval ako o „neznabohoch najvyššieho druhu“ a „vyvrheľoch ľudstva“ a bolo vlastne šťastím, že sa ho represie z 50. rokov nakoniec nedotkli. Dnes o tomto tvrdohlavom statočnom mužovi vieme viac aj vďaka nedávno vydanej knihe s titulom Ľudový demokrat v „ľudovej demokracii“, ktorá jednak mapuje jeho život a zároveň súborne prináša jeho vlastné spomienky. Jaro Valent sa rozpráva s jej autorom, historikom Jurajom Krištofíkom z Ústavu pamäti národa. Tento diel Dejín vyšiel vďaka podpore JUDr. Daga Vaškora, fanúšika histórie a fanúšika nášho podcastu. Ďakujeme za podporu. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
Agradece a este podcast tantas horas de entretenimiento y disfruta de episodios exclusivos como éste. ¡Apóyale en iVoox! Quienes todavía se acuerden de Greta Thunberg les vendrá a la cabeza el momento culminante de su carrera climática, aquel discurso ante la ONU en septiembre de 2019 en el que soltó su célebre «¿Cómo os atrevéis?». Tenía 16 años y todo el mundo hablaba de ella. Cuando aterrizó en Madrid poco después para la cumbre del clima nos hablaban de ella como la voz de una generación. Han pasado siete años y ya no es voz de nadie. El personaje nació por pura casualidad. Hija de un actor y de una célebre soprano sueca, Greta creció entre hoteles caros y festivales de ópera, una infancia que encaja mal con la de un mesías de los pobres. A los 11 años le pusieron un vídeo en la escuela sobre los efectos catastróficos del cambio climático. Dejó de comer, de hablar y se deprimió. Le diagnosticaron Asperger, trastorno obsesivo compulsivo y mutismo selectivo. En agosto de 2018 decidió faltar a clase y plantarse frente al parlamento sueco con una pancarta pintada a mano para hacer huelga por el clima. Aquello le vino realmente bien, superó sus problemas y encontró a muchos dispuestos a amplificar una noticia que no debió pasar de un breve en la prensa de Estocolmo. Unos meses más tarde, después de una campaña de marketing extraordinaria, la recibieron en el Foro de Davos y en el parlamento europeo. Su autismo la blindaba contra la crítica y los políticos encontraron en la jovencísima Greta un reclamo infantil inigualable. Durante tres años todos querían fotografiarse junto a ella a pesar de que, armada de una superioridad moral impropia de una adolescente, les desdeñaba al mismo tiempo que amenazaba al mundo entero con las penas del infierno si no se hacía algo. Nunca dijo lo que había que hacer más allá de eslóganes y sermones apocalípticos para que el mundo entrase en pánico. Ese catastrofismo creo escuela y desde entonces grupos de activistas climáticos se sienten moralmente autorizados para cualquier cosa, desde vandalizar un cuadro en un museo hasta cortar el tráfico. Pero llegó la pandemia, lo del clima pasó a un segundo plano y Greta desapareció de nuestras vidas. Lo último que sabemos de ella es que participó en la flotilla a Gaza en septiembre del año pasado. Las autoridades israelíes detuvieron las embarcaciones y dieron a elegir a sus integrantes entre pasar a disposición judicial o regresar a su país. Greta Thunberg, que no tiene madera de heroína, firmó su deportación y volvió a casa. Otros eligieron la cárcel, ella no. Pero ya no es una niña y lo que hacen los adultos interesa mucho menos. Hoy Greta Thunberg es una simple activista de extrema izquierda con buena agenda de contactos atrapada en el guion que escribieron para ella el ejército de adultos influyentes que prefirió aplaudir antes que preguntar. Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
Agradece a este podcast tantas horas de entretenimiento y disfruta de episodios exclusivos como éste. ¡Apóyale en iVoox! Quienes todavía se acuerden de Greta Thunberg les vendrá a la cabeza el momento culminante de su carrera climática, aquel discurso ante la ONU en septiembre de 2019 en el que soltó su célebre «¿Cómo os atrevéis?». Tenía 16 años y todo el mundo hablaba de ella. Cuando aterrizó en Madrid poco después para la cumbre del clima nos hablaban de ella como la voz de una generación. Han pasado siete años y ya no es voz de nadie. El personaje nació por pura casualidad. Hija de un actor y de una célebre soprano sueca, Greta creció entre hoteles caros y festivales de ópera, una infancia que encaja mal con la de un mesías de los pobres. A los 11 años le pusieron un vídeo en la escuela sobre los efectos catastróficos del cambio climático. Dejó de comer, de hablar y se deprimió. Le diagnosticaron Asperger, trastorno obsesivo compulsivo y mutismo selectivo. En agosto de 2018 decidió faltar a clase y plantarse frente al parlamento sueco con una pancarta pintada a mano para hacer huelga por el clima. Aquello le vino realmente bien, superó sus problemas y encontró a muchos dispuestos a amplificar una noticia que no debió pasar de un breve en la prensa de Estocolmo. Unos meses más tarde, después de una campaña de marketing extraordinaria, la recibieron en el Foro de Davos y en el parlamento europeo. Su autismo la blindaba contra la crítica y los políticos encontraron en la jovencísima Greta un reclamo infantil inigualable. Durante tres años todos querían fotografiarse junto a ella a pesar de que, armada de una superioridad moral impropia de una adolescente, les desdeñaba al mismo tiempo que amenazaba al mundo entero con las penas del infierno si no se hacía algo. Nunca dijo lo que había que hacer más allá de eslóganes y sermones apocalípticos para que el mundo entrase en pánico. Ese catastrofismo creo escuela y desde entonces grupos de activistas climáticos se sienten moralmente autorizados para cualquier cosa, desde vandalizar un cuadro en un museo hasta cortar el tráfico. Pero llegó la pandemia, lo del clima pasó a un segundo plano y Greta desapareció de nuestras vidas. Lo último que sabemos de ella es que participó en la flotilla a Gaza en septiembre del año pasado. Las autoridades israelíes detuvieron las embarcaciones y dieron a elegir a sus integrantes entre pasar a disposición judicial o regresar a su país. Greta Thunberg, que no tiene madera de heroína, firmó su deportación y volvió a casa. Otros eligieron la cárcel, ella no. Pero ya no es una niña y lo que hacen los adultos interesa mucho menos. Hoy Greta Thunberg es una simple activista de extrema izquierda con buena agenda de contactos atrapada en el guion que escribieron para ella el ejército de adultos influyentes que prefirió aplaudir antes que preguntar. Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
VYPLŇTE NÁŠ PODCASTOVÝ PRIESKUM: http://www.zabavavpodcastoch.sk/prieskum Dvadsiateho šiesteho apríla sme si pripomenuli 40. výročie havárie v Černobyli. Výbuch v tamojšej atómovej elektrárni a najmä dlhé ticho, ktoré nasledovalo v oficiálnych médiách neprieč východným blokom, otriasol už aj tak krehkou dôverou v tzv. reálny socializmus. Spolu s rádioaktívnym mrakom sa nad východnou Európou rozšírili aj otázky o tom, aký je skutočný stav životného prostredia. Černobyľ pritom nebol ani zďaleka jediným dôvodom na rastúcu nedôveru. V tejto epizóde Dejín budeme hovoriť o príbehu obce Brekov na východnom Slovensku. Obyvatelia Brekova dlhodobo zápasili s priemyselným znečisťovaním ovzdušia, vody a pôdy z neďalekých závodov Chemlon, Chemko a Bukóza. Ich pohár trpezlivosti však začal pretekať v momente, keď k závodom mala pribudnúť aj skládka odpadov. Ako sa z bežnej nespokojnosti stal organizovaný odpor? Čo presne odštartovalo protesty? A napokon bolo už v tomto čase, v roku 1986, v malej obci na východe Slovenska cítiť, že režim stráca na sile? Historička Agáta Šústová Drelová sa rozprávala s Emíliou Sičákovou Beblavou, profesorkou na Ústave verejnej politiky Fakulty sociálnych a ekonomických vied Univerzity Komenského, spisovateľkou a bývalou šéfkou Transparency International. Vo svojom výskume sa venuje fungovaniu moci, spoločnosti a občianskej participácie. Protest obyvateľov Brekova proti plánovanej skládke spracovala v analýze a v románe Smetisko. Tento diel Dejín vyšiel vďaka podpore JUDr. Daga Vaškora, fanúšika histórie a fanúšika nášho podcastu. Ďakujeme za podporu. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
La Liguilla del fútbol mexicano está encendida… y la polémica no se queda atrás
VYPLŇTE NÁŠ PODCASTOVÝ PRIESKUM: http://www.zabavavpodcastoch.sk/prieskum V sérii Ikony výtvarného umenia na Slovensku, ktorú vám v Dejinách prinášame každý mesiac, sa pozeráme na známe aj menej známe osobnosti výtvarných dejín bez zjednodušení, ktoré sa diali pod tlakom ideológii, či v snahe budovať číry národný kánon. V prípade Ladislava Mednyánszkeho je táto situácia ešte komplexnejšia. Šľachtic, kozmopolita, maliar pohybujúci sa medzi Viedňou, Parížom a uhorským vidiekom – autor, ktorého dielo zahŕňa krajiny, vojnové výjavy aj intímne štúdie ľudských postáv na okraji spoločnosti. Ako píše historik a teoretik umenia Július Barczi, Mednyánszky „nie je len maliarom jedného typu motívu, ale skôr komplexným svedkom svojej doby“. V tejto epizóde Dejín sa preto na Mednyánszkeho dielo pozrieme bez selekcie a v širšom stredoeurópskom a európskom kontexte: aký je skutočný záber jeho tvorby? Do akej miery bol formovaný umeleckými centrami ako Viedeň či Paríž? A čo nám jeho obrazy a denníky prezrádzajú o rakúsko-uhorskej spoločnosti na prelome 19. a 20. storočia? Historička Agáta Šústová Drelová sa rozprávala s Júliusom Barczim, historikom a teoretikom umenia a tiež riaditeľom aukčnej spoločnosti SOGA. Spolu s Ninou Gažovičovou je Július Barczi autorom jedného z najpočúvanejších podcastov o umení na Slovensku – Predané. Tento diel Dejín vychádza vďaka podpore JUDr. Daga Vaškora, zberateľa, fanúšika histórie a nášho podcastu. Ďakujeme za podporu. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
¡El chisme y la gozadera juarense alcanzaron niveles altísimos en este episodio!
Hacer click aquí para enviar sus comentarios a este cuento.Juan David Betancur Fernandezelnarradororal@gmail.comHabía una vez, en un pueblo en las montañas una pequeña casa donde vivía una familia que le gustaba salir al parque para su hijo juanito se divirtiera y disfrutara con el aire fresco de las montañas. En aquella casa en el rincón más tranquilo de la habitación infantil había una cometa llamada Colorines. Colorines era particularmente hermosa: tenía cintas de seda de color fucsia, una estructura ligera de madera de bambú y un vestido de papel de seda que brillaba como el arcoíris cuando el sol le daba de frente.Pero Colorines tenía un secreto que nadie sospechaba y que no le quería contar a nadie: Colorines le tenía pavor al viento.Mientras sus amigas las pelotas rodaban y los cochecitos corrían por el suelo acompañando siempre a juanito en sus juegos diarios, Colorines se quedaba muy quieta en su rincón esperando que nadie la notara. Ella escuchaba el silbido del aire bajo la puerta y temblaba."Si salgo de aquí", pensaba, "el viento me va a sacudir y, peor aún... ¡me va a llevar lejos de mi hogar seguro!", yo prefiero estar cómodamente aquí en mi rincón sin recibir el viento de frente. Una mañana de primavera, Juanito la tomó con cuidado ya que sus padres le habían prometido llevarlo al parque y a Juanito le encantaba correr y jugar. Así que se irían juntos para el parque Era un día de cielos azules, pero el aire soplaba con una fuerza inusual.— ¡Hoy es el día perfecto, Colorines! —exclamó Juanito emocionado.Pero Colorines estaba aterrada. Cuando Juanito empezó a correr, ella sentía que el viento la empujaba hacia atrás, como si fuera una mano gigante que no la dejaba en paz. Estaba realmente aterrorizada. No sabía que hacer y Se arrastraba por el césped, cerrando sus ojitos de papel, negándose a subir mientras Juanito jalando de pitica trataba de que ella subiera. De repente, sopló una ráfaga fuerte y poderosa. No era una brisa suave; era un viento decidido que venía de frente, despeinando los árboles y haciendo volar las gorras de los niños. Colorines nunca había sentido un viento tan fuerte. — ¡No puedo! No puedo—chilló Colorines (en su idioma de cometa)—. ¡Este viento me está atacando y posiblemente no podre volar nunca. Yo no se que hacer en esta situación. Juanito no entendía que sucedía con su cometa y siguió intentando que ella volara. Pero entonces, ocurrió algo mágico. En lugar de luchar contra el viento para quedarse en el suelo, Colorines recordó lo que le había dicho alguna vez una paloma que solía visitar la casa donde vivían."Para subir alto, no necesitas que el viento te empuje por la espalda, necesitas que te soplé de frente. El viento en contra es el que te da la fuerza para volar". Siempre que sientas que el viento esta contra ti podrás volar más alto y alcanzar las alturas que nunca habrás imaginado. Te sorprenderás. Colorines recordando lo que le había dicho la paloma decidió confiar. Así que haciendo un esfuerzo Dejó de encogerse y abrió sus alas de papel. En el momento en que se enfrentó a la ráfaga con valentía, sintió un tirón increíble, el viento comenzó a elevarla lentamente. Inicialmente Elevó su cola fucsia por encima de las flores. Luego un segundo impulso la llevo a superar la altura de los columpios y finalmente con un último soplido potente, el viento la catapultó hacia lo más alto del cielo azul. Y comenzó a elevarse y a elevarse y entre más fuerte era el viento más se elevaba Colorines. No lo podía creen finalmente era una cometa voladora ya podía sentir sus alas en el viento y su figura de cometa elevándose siempre acompañada de su cola que se balanceaba rítmicamente. Abrió sus ojos de cometa y
¿Puede una niña callada, sentada hasta atrás del salón, convertirse en la próxima Steve Jobs? ¿Puede un maestro, sin internet, sin laboratorios y solo con botellas vacías, cambiar la vida de sus alumnos?En Matamoros, Tamaulipas —un lugar marcado por la violencia y el olvido— ocurrió algo sorprendente.Sergio Juárez, un maestro que creció cerca de un basurero, decidió romper las reglas. Dejó de enseñar respuestas. Empezó a pedir preguntas. Y lo cambió todo.
SÁBADO 18 DE ABRIL DE 2026 TU DOSIS DIARIA DE ESPERANZA "Pasando Jesús de allí, vio a un hombre llamado Mateo, que estaba sentado al banco de los tributos públicos, y le dijo: Sígueme. Y se levantó y le siguió. Y aconteció que estando él sentado a la mesa en la casa, he aquí que muchos publicanos y pecadores, que habían venido, se sentaron juntamente a la mesa con Jesús y sus discípulos." (Mateo 9:9-10) No sabemos todo lo que ocurrió en el corazón de Mateo, pero su respuesta fue inmediata. Dejó una vida estable por seguir al Maestro. Fue una decisión sincera. La santidad de Jesús, unida a su amor, verdad y poder, produce confianza y transforma vidas. La santidad del Señor es un imán que atrae y convence. Oremos para que su paciencia, sabiduría y amor por los perdidos estén presentes en su pueblo hoy. (Gina Sánchez) ....... www.facebook.com/PastoresRobertoyYamiley Apple: https://podcasts.apple.com/us/podcast/tu-dosis-diaria-de-esperanza-new-hope-en-espa%C3%B1ol/id1503374265 Spotify: https://open.spotify.com/show/0dC8BmYXC77tIaReY6JI6y?si=adf3392aa15e45c7 iHeart Radio: https://www.iheart.com/podcast/263-tu-dosis-diaria-de-esperan-211298038/ ....... Pastores Roberto y Yamiley, De Dios Para Ti Hoy - New Hope en Español , Brandon, FL (813) 689-4161
Bože, otevři mé oči na Ježíše. Chci vidět víc Ježíše. Dej mi ho více poznat. Tuhle modlitbu, vyprávění z cesty do Emauz a svůj osobní příběh nám do Mozaiky dovezl Lukáš Sztefek z Těrlicka.
====================================================SUSCRIBETEhttps://www.youtube.com/channel/UCNpffyr-7_zP1x1lS89ByaQ?sub_confirmation=1====================================================DEVOCIÓN MATUTINA PARA ADULTOS 2026“POR SU GRACIA”Narrado por: Exyomara AvilaDesde: Bogotá, ColombiaUna cortesía de DR'Ministries y Canaan Seventh-Day Adventist Church ===================|| www.drministries.org ||===================18 de AbrilSolo hay un Dios, el Padre, por Medio del cual eres«Para nosotros, sin embargo, solo hay un Dios, el Padre, del cual proceden todas las cosas, y nosotros somos para él; y un Señor, Jesucristo, por medio del cual son todas las cosas, y nosotros por medio de él» (1 Corintios 8: 6).Creer en un solo ser divino cuando el mundo era politeísta era muy complicado y fuera de toda lógica. El mundo griego tenía casi a un dios por cada elemento de la realidad la forja, el sueño, la tierra, los mares, el amor y más-. El mundo romano no quedaba atrás, ya que consideraba a los emperadores como dioses. Por otro lado, las naciones circunvecinas a los israelitas eran también adoradoras de muchos dioses. Así que cuando Pablo presentó en Corinto la idea de un solo Dios el Padre, los locales la encontraron sumamente difícil de entender y captar.Dios se había revelado a Israel como el único Dios, creador del cielo y de la tierra, y el pueblo había aceptado, creído y promulgado su existencia, haciendo de Israel un pueblo monoteísta. Sin embargo, predicarlo a las naciones no creyentes fue difícil. Pablo se encargó de llevar el mensaje a muchas naciones, buscando estrategias que se adecuaran al contexto para hablar del único Dios. En algunos casos, utilizó la misma cultura de la gente para hablar del Dios no conocido, refiriéndose al Padre y a su hijo Jesucristo.Dejó por sentado contundentemente que los dioses de madera, plata, oro, piedra o cualquier otro material no eran sino ídolos sin ningún poder. La Biblia le llama a esto idolatría: adorar elementos hechos por las manos del hombre. La madera que se usaba para cocinar la comida era la misma madera tallada, pintada adornada que era convertida en un ídolo para que ahora se inclinaran ante ella llamándola dios. ¿Cómo pedirle algo a un leño? ¿Cómo hablar con él? ¿Cómo considerar que responderá y cumplirá los deseos del corazón? Dios el Padre, creador de todo cuanto existe por medio de su hijo Jesucristo, es el único Dios. Fuera de él no existe otro.Ese Dios, cuyo carácter es amor, continuamente busca formas de revelarse al ser humano en forma personal de manera que este pueda reconocerlo y aceptarlo como su creador. Dios no pierde tiempo en la vida de todos; su gran amor lo lleva a su gran tarea: salvar al ser humano y darle vida eterna. El único Dios quien te ama siempre está ocupado en salvarte porque todo es por su gracia.
En este bello Domingo segundo de Pascua o Domingo de la Divina Misericordia Juan nos cuenta que la tarde de ese mismo día el primero de la semana, los discípulos estaban a puerta cerrada por miedo a los judios, Jesus se hizo presente allí, de pie en medio de ellos. Les dijo: "LA PAZ SEA CON USTEDES" después de saludarlos así, les mostró las manos y el costado. Los discípulos se llenaron de gozo al ver al Señor. Uno de los doce no estaba cuando vino Jesús. Era Tomas llamado el gemelo. Los otros discípulos le dijeron: "Vimos al Señor". Contestó no creeré sino cuando vea la marca de los clavos en sus manos, meta mis dedos en el lugar de los clavos y palpe la herida del costado. Ocho días después, los discípulos estaban de nuevo reunidos dentro y Tomás con ellos. Se presentó Jesus a pesar de estar las puertas cerradas y les dijo: LA PAZ SEA CON USTEDES." Después dijo a Tomás: "VEN ACÁ MIRA MIS MANOS, EXTIENDE TU MANO Y PALPA MI COSTADO. EN ADELANTE NO SEA INCRÉDULO, SINO HOMBRE DE FE" Tomás exclamó: " Tú eres mi Señor y mi Dios" Jesús le dijo: " TU CREES PORQUE HAS VISTO. FELICES LOS QUE CREEN SIN HABER VISTO". Jesús sabe que no vemos con los ojos, sino con el deseo que es esa disposición interior de querer ver. En otras palabras Jesús nos dice a nosotros hoy: "Dichosos los limpios de corazón porque ellos verán a Dios. Dejémonos invadir por la gracia que nos dan los sacramentos. Y así nuestra Iglesia es una comunidad de Creyentes no de Videntes. Por eso no debemos buscar visiones sino al que Vive presente en el misterio de nuestra vida que se alimenta de la fe que nace del testimonio y crece en el contacto con el Resucitado a través de la Eucaristía misterio central de nuestra fe que celebramos los creyente en el día del Señor Resucitado y presente en cada Eucaristía. Feliz Semana. Bendiciones, Hna. Maria Ruth Radio Paulinas Boston
En el mensaje “Cuando Dios recupera su casa”, Danilo Montero explica el momento en que Jesús entra al templo y lo limpia, revelando no solo un acto de autoridad, sino el corazón de Dios por restaurar lo que le pertenece.El pasaje central se encuentra en Evangelio de Mateo 21:12-14, donde Jesús expulsa a los que hacían negocios dentro del templo y declara:“Mi casa será llamada casa de oración”Este evento no fue una reacción impulsiva, sino una declaración profética.Jesús entra en Jerusalén cumpliendo la promesa que Dios había hecho desde los tiempos de Segundo Libro de Samuel, donde se anuncia que vendría un rey del linaje de David.Pero a diferencia de David, Jesús no vino como un rey político, sino como Rey espiritual, para rescatar a su pueblo del pecado y restaurar su relación con Dios.Jesús entra directamente al templo porque esa era Su casa.El templo había perdido su propósito:Dejó de ser un lugar de oraciónSe convirtió en un sistema religioso lleno de intereses humanosSe volvió un espacio de negocio en lugar de encuentro con DiosPor eso Jesús:Volcó las mesasExpulsó a los comerciantesRestableció el propósito originalEsto revela un principio poderoso:
1) Acudían: ¡Mira!, no confíes que la persona con quien estás o quienes están a tu lado “nunca te van a traicionar”, porque esa pareja, esa persona o esas personas que están con vos sí pueden llegar a traicionarte. No confíes en que no te van a traicionar, más bien confía en que, si te llegan a traicionar, vas a poder manejarlo. Jesús sabe que esta gente que lo sigue, luego va a gritar: “Crucifíquenlo”. Entonces, Él confía en su padre Dios. Vos confiá en que si te traicionan vas a poder seguir caminando, seguir tu vida y seguir encontrando el camino para ser feliz. Obvio que habrá duelo y lágrimas, pero no obsesión por ese dolor. Confía en que podés salir adelante, sea lo que sea, te pase lo que te pase, tenés que seguir, tenés que salir adelante, con las personas que están a tu alrededor incluso. Viví la vida y busca tu paz, incluso cuando te traicionen o no. Te va a ser mucho bien recordar que todos podemos llegar a traicionarte.2) Adulterio: Es como que siempre aparecen los controladores de tu vida y van observando más tu vida que la de ellos. Cuántas veces nos pasa que nos convertimos en señaladores de la vida de los demás y nos olvidamos de la misericordia que Dios y los demás tuvieron con nosotros. Cuán difícil es en esta sociedad que controla y pasa a ser juzgadora, y cuánto más cuando dentro de la misma Iglesia vemos cómo nuestros pecados van en la mano y nos aprisionan más que nos consuelan. Esta mujer fue sorprendida en pecado, pero aún seguimos sorprendiéndonos que los que somos religiosos seguimos juzgando. Jesús nos vuelve a recordar que todos tenemos pecados, la única diferencia es que la mujer se reconoce pecadora, mientras que los religiosos se creen limpios y mejores que esta pecadora. La única diferencia es que ella tiene un pecado público y los religiosos un pecado oculto. 3) Escribió: Según san Agustín dirá, Jesús escribía en el suelo los pecados de los ancianos que estaban para apedrearla, por eso tiran la piedra y se van. Comprenden que Jesús conocía sus debilidades. Aquí hay otra diferencia: los que somos religiosos ocultamos los pecados, nos mostramos como inmaculados, para juzgar al otro, mientras que Jesús sabe tus pecados y se acerca para ayudar. Vos y yo tenemos dos actitudes: o juzgamos, creyéndonos limpios, o ayudamos para que el otro quede limpio, pero todos tenemos un poco de suciedad en el alma y en el corazón. Dejémonos sanar por Dios y dejemos de apedrear en nombre de Dios. Algo bueno está por venir.
==============================================SUSCRIBETEhttps://wwaw.youtube.com/channel/UCNpffyr-7_zP1x1lS89ByaQ?sub_confirmation=1==================================================== DEVOCIÓN MATUTINA PARA MUJERES 2026“SUBLIME BELLEZA”Narrado por: Sirley DelgadilloDesde: Bucaramanga, ColombiaUna cortesía de DR'Ministries y Canaan Seventh-Day Adventist Church===================|| www.drministries.org ||===================23 de MarzoProtagonistas INSUSTITUIBLESConfecciona ropa de lino y la vende. [...] Se reviste de fuerza y dignidad [...]. Está atenta a la marcha de su hogar y el pan que come no es fruto del ocio (Proverbios 31:24-27).En 1962 Agnes de Mile publicó en la revista Selecciones: "No tengo certeza de que la joven de hoy sea más feliz. La felicidad es muy personal y está íntimamente relacionada con la aptitud para amar. Nuestras abuelas lo sabían muy bien. Las mujeres de su tiempo vivían para los otros. Una de sus marcas de gloria era el altruismo. Su generación conoció la fe, la disciplina, un objetivo en la vida, en contraste con la ambición y el placer personal. Fue una generación que comprendió el valor de la elegancia. En el recato de su existencia, la mujer de entonces representó lo que tal vez haya sido el último baluarte de la hidalguía".La dramaturga norteamericana Zoe Lewis escribió un desahogo, titulado "Fui engañada por el movimiento feminista".Su madre le inculcó los valores de la posibilidad de elegir y de la liberación sexual. Durante veinte años, persiguió sus sueños, pero, cerca de los cuarenta años, concluyó: "Sacrifiqué mis deberes femeninos y los deposité en el altar de la carrera profesional. ¿Será que valió la pena? La respuesta solo puede ser un no absoluto. Desearía haber tenido una visión más balanceada de la mujer".Zoe habla de la enorme presión que sentía para tener éxito y ser igual a los hombres y cuánto le gustaría que la idea de ser ama de casa o madre, no fuese "tan tóxica para las mujeres de la clase media del pasado". Según ella, cada vez más amigas feministas están desistiendo de su carrera en favor del amor, de los hijos y de la cocina. Y concluye: "Ser mujer y ser madre deberían tener el mismo valor que una carrera en la mente de las feministas".Por detrás de la lucha por los derechos igualitarios, el enemigo siempre intentó que se desate una guerra entre los sexos. Hombres y mujeres fueron criados para complementarse, no para competir unos contra otros, pues tienen estructuras diferentes.Si lamentamos que en el pasado los hombres oprimían a las mujeres, necesitamos evitar el error de intentar imitar la fuerza masculina, dejando de disfrutar de la femineidad, terminando frustradas y arrepentidas. Dejémonos inspirar y ser alimentadas por la fe y la confianza en el Creador que nos capacita para protagonizar un papel insustituible: primeramente, dentro de casa; después, fuera de ella.
Bojíte se, kam míří svět s umělou inteligencí? Nejste sami – průzkumy ukazují, že 60 % mladých lidí si myslí, že lidstvo směřuje do záhuby. A já to občas taky cítím.Proto jsem si pozval dva výjimečné hosty: Václava Dejčmara – investora, filantropa a filozofa, který věří v psychedelika, podmíněný příjem i evropský AI Manhattan. A Petra Ludviga – autora Konce prokrastinace a nové knihy Od chaosu ke smyslu, který AI sleduje zblízka a nemá o jejích rizicích iluze.Bavili jsme se o tom, co nás čeká – AGI, superinteligence, humanoidní roboti, konec práce. Ale hlavně o tom, co s tím může dělat každý z nás teď.V tomhle díle uslyšíte:→ Proč i "pozitivní" scénář s AI může skončit koncem lidstva→ Co znamená být architektem místo obětí→ Podmíněný základní příjem – ale s podmínkou vzdělání→ Proč Evropa měla koupit Anthropic (a jak by to změnilo hru)→ Jak kultivovat vnitřní svět, když vnější svět hoří→ Buddha 2.0, Star Trek, Duna a lehkost bytíTohle povídání mě osobně naplnilo dost pozitivní energií – a doufám, že stejně zapůsobí i na vás.
„Bolo veľké nedorozumenie, keď sa brojilo proti žene nespokojnej len s vareškou. Keď sa predpokladalo, že bude nevernou rodine, nebude obetavou matkou, stratí dobré mravy atď. Boli to kruté časy pre ženu vymykajúcu sa z úzkoprsého chápania poslania. Jej nespokojnosť bola podmienená vrodenou schopnosťou mať význam i za hranice rodiny.“ Tento prejav predniesla Hana Gregorová na zakladajúcom valnom zhromaždení Zväzu slovenských žien v roku 1945. Je súčasťou knihy, „Chcela som viac“ (Daniel Hupko, Jana Jablonická Zezulová a kol.) ktorá vyšla nedávno v Mestskom múzeu Bratislava pri príležitosti výstavy o Hane Gregorovej, spisovateľke, intelektuálke, feministke, organizátorke kultúrneho života, matke, patriotke, novinárke a publicistke. Tento prejav je plný typicky povojnového optimizmu. Možno ohlasuje koniec dejín - máme vyhraté, prvá fáza dejín boja za rovnosť žien je na konci. Dnes 80 rokov po tomto prejave vieme, že konce dejín sa veľmi nekonajú. Nekoná sa konečný mier, všeobecné rešpektovanie medzinárodného práva, konečná výhra liberálnej demokracie, či rovnosť žien. O toto všetko treba neustále bojovať. A tak sa vraciame k príbehom a hľadáme inšpiráciu u žien, ktoré nám základné práva vybojovali. Ktoré myšlienky Hany Gregorovej rezonujú aj dnes? Aká bola reakcia verejnosti na výstavu o Hane Gregorovej? A čo by Hana Gregorová odkázala malým chlapcov s veľkými egami obývajúcim dnešnú manosféru? Historička Agáta Šústová Drelová sa rozprávala s Danielom Hupkom, historikom, kurátorom a vedúcim odborného oddelenia Múzea mesta Bratislavy. Tento diel Dejín vychádza vďaka podpore Aukčnej spoločnosti SOGA, pri príležitosti 30. výročia jej založenia. Ďakujeme za podporu. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
La mujer apenas podía contener las lágrimas. Estaba contándoles su historia a oficiales del Seguro Social. Era la misma historia de muchas mujeres como ella, una historia que es drama y que es, a la vez, tragedia. Se llamaba Rosario Servín, y tenía treinta y nueve años de edad. Vivía en una de las grandes capitales de América Latina, era viuda y tenía seis hijos. Su esposo había muerto de SIDA, y ella también estaba infectada. Rosario acababa de perder su casa, que era la única herencia, además de la enfermedad, que le dejó su esposo. Tales casos representan una epidemia. Miles y miles de mujeres pueden contar la misma historia. Casadas con un hombre machista, deben aguantar pacientemente todo lo que él haga. El esposo, que tiene todas las mujeres que quiere, vive en completo abandono y se enferma de SIDA. La mujer no se atreve a decir una sola palabra, ni a preguntar cuántas mujeres tiene ni a ensayar la menor protesta. Lo aguanta todo pacientemente, pidiéndole a Dios que su esposo cambie, pero en vez de cambiar él le transmite a ella el virus mortal. Se cuenta que cuando Hernán Cortes conquistó México, los príncipes aztecas le traían lotes de hasta veinte muchachas vírgenes para que escogiera la que más le gustara, y distribuyera a las restantes entre sus capitanes. Esa es parte de nuestra herencia. Con la proliferación del machismo, de la lujuria y del pisoteo cínico de las normas divinas del sexo y del matrimonio, ¿cómo no van a haber en las Américas millones de casos de SIDA? Tenemos quinientos años de «civilización» en nuestros países de habla española. ¿Y a qué hemos llegado? Lo que salta a la vista es un enorme desmoronamiento moral, espiritual, económico y político. ¿Qué es lo que falta en nuestra sociedad? Falta algo que la civilización no ha podido darnos. Falta algo que la cultura no ha podido darnos. Incluso, falta algo que la religión tampoco ha podido darnos. Falta Dios introducido en cada fibra de nuestra vida. Falta una relación personal con el Señor Jesucristo. Cristo puede entrar en nuestra vida desalojando de nosotros todo lo que es malo. Él puede regenerarnos y limpiarnos, y hacer de nosotros —de cada hombre y cada mujer que se entrega a Él— una nueva persona. Cristo, y no la religión, es lo que salva. Dejémoslo entrar en nuestro corazón. Ese será el principio de una nueva vida. Dejemos que entre hoy mismo. Él quiere ser el Señor de nuestra vida. Hermano PabloUn Mensaje a la Concienciawww.conciencia.net
Prvú epizódu zo série Ikony výtvarného umenia na Slovensku, venovanú Petrovi Michalovi Bohúňovi, sme začali diskusiou o tom, ako nám na Slovensku chýba priestor, inštitúcia formátu antverpského Kráľovského múzea výtvarného umenia (KMSKA) či viedenského Kunsthistorisches Museum. Dejiny týchto inštitúcií siahajú do 19. storočia a ich základom sú bohaté aristokratické a súkromné zbierky. Slovenská národná galéria vznikla až po nastolení komunistického režimu: bola založená zákonom Slovenskej národnej rady z júla 1948. Prvé výstavy nevyhnutne odzrkadľovali ideologické smerovanie nového režimu a k dejinám výtvarného umenia pristupovali selektívne. Súčasťou prvej výstavy bol aj obraz zobrazujúci robotníka v medených hámroch v Banskej Bystrici od maliara Dominika Skuteczkého. Tento obraz však zachytáva len jednu z tém širokého tvorivého záberu jedného z našich najvýznamnejších maliarov prelomu 19. a 20. storočia. V tejto epizóde Dejín sa na dielo Dominika Skuteczkého pozrieme bez selekcie a v historickom kontexte: aké sú inšpirácie a záber diela Skuteczkého? Do akej miery sa inšpiroval európskymi trendmi? A čo nám jeho dielo napovedá o živote spoločnosti na Slovensku na prelome 19. a 20 storočia? Historička Agáta Šústová Drelová sa rozprávala s kunsthistorikom a riaditeľom aukčnej spoločnosti SOGA Júliusom Barczim. Spolu s Ninou Gažovičovou je tvorcom najsledovanejšieho a napočúvanejšieho podcastu o umení – Predané. Tento podcast vznikol vďaka podpore Aukčnej spoločnosti SOGA a je druhým zo série dvanástich podcastov „Ikony výtvarného umenia na Slovensku“, v rámci ktorej vám každý mesiac prinášame príbehy diel a kontext tvorby významných maliarov a maliarok. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
„Bude inšpektorom, aby už mal aké-také znalosti o zločine. Bude puntičkár a čistotný... má rád, keď sú veci v páre a tiež veci hranaté, nie okrúhle. A mozog má ako britva – bude v ňom mať sivé bunky... Dám mu veľkolepé meno... a čo keby som tohto svojho človiečika pomenovala Herkules? Bude malý a pritom Herkules – vynikajúce meno! Priezvisko sa vymýšľalo ťažšie. Sama neviem, prečo som ho pomenovala Poirot.“ Takto Agatha Christie opísala vo svojom životopise zrod azda najznámejšieho detektíva na svete, ak teda nepočítame Sherlocka Holmesa. Sama vraj neskôr ľutovala, že si za svoju literárnu postavu nezvolila niekoho iného, mladšieho, s kým by mohla starnúť. Ako sa to však v dejinách literatúry deje často, a v detektívnom žánri azda ešte viac, fiktívna postava akoby prerástla svojho autora a žije ďalej vlastným životom. Nás však dnes bude zaujímať práve život autorky, ktorú bez preháňania môžeme nazvať kráľovnou detektívok. Pritom spočiatku len máločo naznačovalo, že by sa Agatha Christie mohla stať úspešnou spisovateľkou. Sama priznávala, že občas má problém z ortografiou a jej prvý román odmietli všetky vydavateľstvá. Vzala si však k srdcu slová britského spisovateľa Edena Phillpottsa, aby sa nevzdávala. Naším veľkým šťastím je, že ho poslúchla a vytrvala aj napriek mnohým ťažkým životným skúškam. O tom, ako sa dobrá detektívka stala naším najmilším rituálom, sa Jaro Valent rozpráva s publicistom a prekladateľom Tomášom Mrvom. Tento diel Dejín vychádza vďaka podpore Aukčnej spoločnosti SOGA, pri príležitosti 30. výročia jej založenia. Ďakujeme za podporu. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
Nedávna smrť dvoch amerických občanov rukami agentov ICE v Spojených štátoch amerických bola možno najhorším v sérii nepríjemných prekvapení, ktoré prináša druhé funkčné obdobie prezidenta Donalda J. Trumpa. V globálnom kontexte vzostupu autokratických lídrov možno Donald Trump neprekvapuje. To, čo neprestáva prekvapovať je rýchlosť, radikálnosť a rozsah zmien, akou sa tieto veci dejú v jednej z najstarších demokracií – v krajine, ktorá bola pre mnohých z nás dlho vzorom demokratického štýlu vládnutia a demokratickej kultúry. V tomto podcaste sa pozrieme na dejiny Spojených štátov komplexnejšie a bez idealizovania: Akým výzvam čelila demokracia v Spojených štátoch naprieč dejinami? Bola imúnna vzostupu autokratických tendencií? Je nástup trumpizmu naozaj natoľko prekvapujúci? Do akej miery je Trumpov štýl vládnutia, jeho izolacionizmus a expanzionizmus výnimočný v amerických dejinách? Historička Agáta Šústová Drelová sa rozprávala s politológom Doc. Erik Lášticom, PhD. z Katedry politológie na Univerzite Komenského v Bratislave, kde prednáša o vláde a politike na Slovensku a v Spojených štátoch. Politické a spoločenské dianie v USA pravidelne komentuje aj v médiách a na sociálnych sieťach. Tento diel Dejín vychádza vďaka podpore Aukčnej spoločnosti SOGA, pri príležitosti 30. výročia jej založenia. Ďakujeme za podporu. Na výrobe tejto relácie spolupracovali Tomáš Rybár a Michal Jurík. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na jaroslav.valent@petitpress.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcastySee omnystudio.com/listener for privacy information.
Bienvenida a esta secuencia de episodios que había planeado compartir contigo para empezar el año. Hoy lo estoy compartiendo a finales del mes de enero y estoy convencida de que este es el momento ideal para que lo escuches. Este episodio ya lo había grabado. De hecho, es el primero de una secuencia de tres. Antes de viajar a Monterrey por la boda de mi hija Mariana, grabé tres episodios con toda la intención de volver a la regularidad del podcast. Era una serie titulada: 3 errores por los cuales no logras cumplir tu propósito de bajar de peso. Mi plan era muy claro: editarlos durante los vuelos y distribuirlos después. Pero al revisar los audios, me encontré con algo que no esperaba. Estaban totalmente en blanco. Y te confieso algo con mucha honestidad: mis primeros pensamientos fueron muy duros conmigo misma.