POPULARITY
Categories
AHRC Classes are enrolling now: https://www.acidhorizonpodcast.com/ahrc-coursesCan a theory be so complete, so magistral, that it is dead on arrival?That's the charge Baudrillard levels at Foucault in 'Forget Foucault', the 1977 book review that got him blacklisted from French theory and earned him the title "shame of the profession" from Deleuze. Cooper Cherry of Machinic Unconscious Happy Hour joins us to work through reversibility, seduction, the potlatch, and what Baudrillard thinks theory should actually be doing. We get into power, seduction, enucleation, courtly love, yearning versus craving, and Baudrillard's theory of fascism.Listen to Machinic Unconscious Happy Hour: https://www.patreon.com/c/muhh/hometwitter: @unconscioushhSupport the showSupport the podcast:AHRCCurrent classes at Acid Horizon Research Commons (AHRC): acidhorizonresearchcommons.comAHRC Course Archive: https://www.acidhorizonpodcast.com/ahrc-course-archivesSubmit your course proposal: acidhorizonresearchcommons@gmail.comMore LinksWebsite: https://www.acidhorizonpodcast.com/Linktree: https://linktr.ee/acidhorizonAcid Horizon on Patreon: https://www.patreon.com/acidhorizonpodcastBoycott Watkins Media: https://xenogothic.com/2025/03/17/boycott-watkins-statement/Subscribe to us on your favorite podcast: https://pod.link/1512615438Merch: http://www.crit-drip.comSubscribe to us on your favorite podcast platform: https://pod.link/1512615438LEPHT HAND: https://www.patreon.com/LEPHTHANDHappy Hour at Hippel's (Adam's blog): https://happyhourathippels.wordpress.comSplit Infinities (Craig's Substack): https://splitinfinities.substack.com/Music: https://sereptie.bandcamp.com/ and https://thecominginsurrection.bandcamp.com/
Foucault. Derrida. Lyotard. Three French philosophers walk into a cafe — and forty years later, American universities can't define what a woman is.In this episode, Pigweed and Crowhill dig into a viral French mea culpa: an apology, on behalf of France, for exporting postmodernism to the world. They trace the direct line from French theory's core claim — that truth is just a mask for power — through Judith Butler, Edward Said, and Kimberlé Crenshaw, and into today's language of oppressor/oppressed, meritocracy-as-racism, and "words are violence."Topics covered:* Why civilization rests on three pillars — truth, morality, and inherited tradition — and how French theory tried to dynamite all three* The difference between what Foucault et al. probably meant and what their disciples did with it* Why "everything is a power struggle" is really just Marxism with race swapped in for class* The philosophical case against relativism (and why no one actually lives like a true relativist)* Fragmentation, diversity, and the postmodern seduction of "there is no truth, only narrative"* Why a civilization that's only trained to deconstruct forgets how to buildPlus: a four-year-old bottle of Flying Dog Double Dog Triple IPA that's mellowed into something closer to a barleywine — tasting notes, aging thoughts, and whether it's worth the cellar space.#Postmodernism #Foucault #WesternCivilization #Philosophy #CraftBeer #IPA #BeerReview #PoliticalPhilosophy #CultureWar #Podcast
“If you can only explain the arguments of the other side because they're mad or dangerous or dumb, the problem is with you.” — Turi Munthe On yesterday's show, the psychiatrist Sally Satel described how Americans imagine their own mental condition differently, depending on their politics and age. Which is a nice segue for today's conversation with the Anglo-French journalist turned media entrepreneur Turi Munthe. It's not just in our mental health self-evaluation, Munthe argues, that we hallucinate reality. Indeed, the French born Munthe often sounds like one of his post-structuralist compatriots in his defiantly slippery notion of ontological reality. In Why We Think What We Think: The Unexpected Origins of Our Deepest Beliefs, Munthe argues that our deepest convictions turn out to be shaped by genetics, brain shape and sometimes even by the agricultural legacy of our distant ancestors. Left and right thinkers, Munthe argues, are different political phenotypes — each hallucinating their own version of reality. Total relativism, then — the full French post-structuralist monty? Not quite. Here's where Munthe's Englishness kicks in. Following the Anglo-Russian philosopher Isaiah Berlin, Munthe insists pluralism and relativism are different. So Turi Munthe doesn't just think what he thinks because of his English or French origins. Borrowing from the cognitive scientists Dan Sperber and Hugo Mercier, Munthe defines thinking as a “contact sport”. So, for example, believing that the 2020 election was stolen is what Munthe calls a social commitment, because humans would rather be wrong together than right alone. Speaking of convenient segues, Munthe's thoughts on thinking set the scene for next Tuesday's conversation with Emily Eakin, author of The Frenchmen. It's her history of seductive post-structuralists like Foucault, Derrida and Lacan who corrupted a whole generation of literary American Ivy Leaguers (including Eakin) into hallucinating reality. Five Takeaways • Pluralism Is Not Relativism. Munthe opens with Isaiah Berlin's distinction: registering the sincerity and value of opinions across the political, religious, and ethical spectrum does not relativize truth. That Charles Windsor is King of the United Kingdom is a statement of fact; whether you're a monarchist or a republican is where opinion begins. The book confines itself to the second category — beliefs, values, and opinions that cannot be factually proven — and asks what the nonrational influences on them actually are. The answer is humbling: genetics account for perhaps half of political persuasion, and the rest is shaped by everything from brain anatomy to the agriculture of our ancestors. • Different Political Phenotypes. At the margins, left and right differ neurologically: right-leaners are on average more readily startled by loud noises and more attentive to threat, while left-leaners carry a slightly larger anterior cingulate cortex — the brain region where we process ambiguity and split hairs. That anatomy, Munthe argues, explains the ideological capture of academia and media better than any conspiracy: hair-splitters go where the hair-splitting is, and a conservative 22-year-old doesn't volunteer for a newsroom where 80% of colleagues think differently. We are, in his phrase, different political phenotypes, each hallucinating a different version of reality. • Thinking as a Contact Sport. Drawing on Dan Sperber and Hugo Mercier's research, Munthe argues that reason didn't evolve for solitary contemplation — Rodin's Thinker is the wrong image — but for argument: to convince you to hunt the buffalo with me, I need reasons that look objective to you too. The evidence is everywhere, from the most impactful academic papers being written by pairs and groups to the creative density of small university towns. The implication is political: the people we disagree with are not obstacles to good thinking but the condition of it — the loyal opposition that helps us get out of ourselves. • Wrong Together Rather Than Right Alone. Munthe's reading of January 6 and the stolen-election faith is social rather than psychiatric: an enormous number of our beliefs matter more for what they do than for what they say, and professing them is a commitment to a group. From an evolutionary perspective, believing what your village believes — even about the god who is a giant rock at the end of the field — is intelligent, because the ostracized lose the protection of the group. The terrifying data point is the marriage test: in the 1950s, around 4% of families would have objected to a child marrying across party lines; today it approaches 45%. That is affective polarization, and it can pull societies apart. • The Problem Is With You. Munthe spent his twenties unable to fathom American gun rights — supporters had to be bought, dumb, or morally corrupt — until he did the work and found a tradition he now calls beautiful and heroic, whether or not he shares it. His rule of thumb: if you can only explain the other side's arguments as madness, danger, or stupidity, the problem is with you. This is not centrism — there was no middle ground on slavery or the Holocaust — but a defense of the clash itself: societies need the left to fix inequality and the right to defend the village, and we think best when the two are, in his words, continually bashed against each other. About the Guest Turi Munthe is a journalist and policy analyst turned media entrepreneur. He founded Demotix, which became the largest network of photojournalists in the world before its sale to Corbis in 2012, and Parlia, an encyclopedia of opinion. He has written for The Economist, The Guardian, the TLS, The Nation, and The Spectator, has sat on the boards of Index on Censorship, openDemocracy, and the Bureau of Investigative Journalism, and is a board member of the Italian media group GEDI, publisher of La Repubblica and La Stampa. He studied Arabic and History at Oxford. Why We Think What We Think: The Unexpected Origins of Our Deepest Beliefs (Penguin/Hutchinson Heinemann) is out now in the UK, with US publication early next year. References: • Why We Think What We Think: The Unexpected Origins of Our Deepest Beliefs by Turi Munthe (Penguin/Hutchinson Heinemann, 2026). Timothy Garton Ash: “Thinking is a contact sport.” • Isaiah Berlin — the Anglo-Russian philosopher whose insistence that pluralism and relativism are not the same thing frames the whole book. • Dan Sperber and Hugo Mercier...
The standard narrative is that policing and imprisonment are necessary tools to keep the public safe from criminals. But it also would seem that these things are useful tools for a state that wishes to dominate its citizens.Original article: https://mises.org/mises-wire/foucault-panopticism-and-carceral-society-rise-surveillance-state
The standard narrative is that policing and imprisonment are necessary tools to keep the public safe from criminals. But it also would seem that these things are useful tools for a state that wishes to dominate its citizens.Original article: https://mises.org/mises-wire/foucault-panopticism-and-carceral-society-rise-surveillance-state
Alla civilisationer, alla politiska och sociala system går under, förr eller senare. Men Oswald Spenglers beskrivning av Västerlandets fall känns ruggigt bekant, säger Dan Jönsson. Lyssna på alla avsnitt i Sveriges Radios app. ESSÄ: Detta är en text där skribenten reflekterar över ett ämne eller ett verk. Åsikter som uttrycks är skribentens egna. Först sänd 2018-08-23.Ibland när jag får syn på spåren av ett flygplan på en molnfri himmel, eller snarare när jag får syn på två sådana där vita kondensationsstrimmor som korsar varann som två kritstreck, brukar jag fundera på hur en människa på till exempel medeltiden eller stenåldern skulle ha reagerat på ett sådant himlafenomen. Med fasa och bävan antagligen – om vi nu ett ögonblick bortser från det anakronistiska i själva tanken – och om jag då gjorde ett försök att förklara hur det faktiskt hänger ihop skulle väl denna medeltids- eller stenåldersmänniska ha tyckt att jag borde spärras in på dårhus. Flygande maskiner? Med människor i? Vilket ogudaktigt övermod! Nej, det där järtecknet är förstås ett förebud om världens undergång. Och det lustiga är ju att vi båda två skulle ha i stort sett lika rätt.I själva verket har den västerländska kulturen ända sedan romantiken odlat fantasier om sitt förestående utslocknandeVårt tids järtecken är av ett annat slag än stenålderns. Smältande inlandsisar till exempel. Eller gulhåriga politiker: faktum är att sedan Donald Trump blev president i USA har den internationella marknaden för järtecken exploderat. Inte för att det direkt rådde någon stiltje innan heller. Efter den senaste finanskrisen har tänkare och debattörer producerat den ena historiska klass 3-varningen efter den andra – klimatförändringar, peak oil, växande klassklyftor, vattenbrist, högerpopulism och en ny finansiell skuldkris: snarare förr än senare kommer något av detta, eller allt, att leda till att världen, som vi känner den, går under. Precis som stenåldersmänniskans järtecken är varningssignalerna lika uppenbara som de verkar hopplösa att göra någonting åt.Som den engelske författaren Edward Luce sammanfattar saken i en typisk bok från 2017, ”The Retreat of Western Liberalism”: västerlandet har förlorat sin optimism. Jag vet inte hur många sådana melankoliska tidsdiagnoser jag har läst de senaste fem, tio åren. Hos Edward Luce består järtecknen ungefär som vanligt av skenande ojämlikhet, politisk polarisering, Kinas ekonomiska uppsving och en förlorad tilltro till de demokratiska institutionerna – och tillsammans har de alltså fått västvärlden att tappa tron på framtiden. Troligen med all rätt – för så här är det ju: alla civilisationer, alla politiska och sociala system går under, förr eller senare. Frågan är bara när, frågan är bara hur – och även om mängden undergångsvisioner redan i sig nog är ett tecken på att slutet närmar sig, så tror jag det vanligaste misstaget bland dessa visionärer är att de utropar apokalyps nu. Sådant slår nästan alltid fel. I själva verket har den västerländska kulturen ända sedan romantiken odlat fantasier om sitt förestående utslocknande, och åtminstone sedan hundra år tillbaka finns det dessutom kyligt förutskickat på ett sätt som jag lovar ställer alla dagens domedagsprofeter i skuggan. Det är bara att bege sig till närmsta bibliotek, snällt be personalen gå ner i magasinen och blåsa bort dammet från Oswald Spenglers ”Västerlandets undergång”.”Västerlandets undergång” handlar inte alls om västerlandets undergång; den handlar om vad kultur och civilisation i grunden är för någotNej, Oswald Spengler hör inte precis till samtidens intellektuella husgudar. Och har nog aldrig gjort det; när första bandet av hans bok kom ut 1918 väckte det visserligen sensation i en tid som efter världskriget behärskades av en djup civilisationströtthet. Men också av en rastlös vilja till något nytt och bättre – och vad Spengler hade att komma med var något helt annat, en historiefilosofisk vision med ett tiotusenårsperspektiv som får samtidens futila projekt och konflikter att likna regndropparna i ett mäktigt lågtryck, eller fotnoterna hos Foucault eller… ja, ni förstår. ”Västerlandets undergång” handlar inte alls om västerlandets undergång; den handlar om vad kultur och civilisation i grunden är för något, hur en kultur byggs upp och blomstrar och en civilisation bryts ner. Att vår egen västerländska civilisation är dömd till samma öde som den egyptiska eller antika är för Spengler mer en logisk självklarhet än en kulturkritisk provokation.Att läsa detta verk är fortfarande efter hundra år en svindlande upplevelse. Som Spengler ser det är varje kultur en skapelse av en viss mentalitet, som förhåller sig till omvärlden utifrån denna mentalitets grundläggande drag, orienterade kring en stark symbol. Till exempel skiljer Spengler mellan den antika kulturen, med vad han kallar en apollinsk mentalitet som kretsar kring den mänskliga kroppen som grundsymbol – och vår egen västerländska, eller faustiska där det oändliga rummet blir den ordnande principen. Så här i sammandrag låter det kanske spekulativt och rentav lite kufiskt. Men Spengler fyller sitt schema med en lärdom och en överblick som ger den ena märkliga parallellen, och den ena slående iakttagelsen efter den andra. Hur kom det sig till exempel att Aristarchos heliocentriska världsbild knappt fick någon betydelse alls under antiken, medan Kopernikus blev början till en intellektuell revolution? Svaret är att de tillhörde skilda kulturer, med helt olika tänkesätt och världsuppfattning. Varje kultur, varje mentalitet skapar bokstavligen sin egen värld, sitt sätt att se på naturen och tiden: sin egen konst, matematik och fysik. Det vi uppskattar i en antik skulptur var helt enkelt inte det antiken såg.det är när Spengler följer de parallella mönstren i civilisationens utveckling mot sitt ödesbestämda slut som han blir nästan kusligt profetiskSpengler beskriver hur varje högkultur, med sin speciella mentalitet, följer en organisk livscykel där vissa faser hela tiden återkommer. Förr eller senare uppnår kulturen en mognad när den med Spenglers begrepp övergår i civilisation – där stadens livsmönster slår ut landsbygdens, ekonomin andligheten, och kulturen och politiken blir alltmer komplex och konfliktfylld. Vi befinner oss ungefär sedan franska revolutionen i det stadiet, och det är när Spengler följer de parallella mönstren i civilisationens utveckling mot sitt ödesbestämda slut som han blir nästan kusligt profetisk. Han ser hur hans egen tid, från Napoleonkrigen fram till första världskriget, motsvarar den epok som i den kinesiska historien kallas ”de stridande staterna”, eller inbördeskrigen under den romerska republikens sista tid, och beskriver med kylig självklarhet hur den på samma sätt så småningom kommer att leda fram till en epok av ”caesarism”, när den kapitalistiska demokratin ersätts av en auktoritär maktpolitik. Med samma häpnadsväckande örnblick förutser han hur konsten efter nittonhundratalets snabba modeväxlingar kommer att övergå i ett eklektiskt lånande från äldre stilepoker där gränsen mot konsthantverket blir alltmer flytande. Och hur filosofin glider över i ett skeptiskt metaperspektiv där allt tänkande ses som en historisk konstruktion.Den västerländska civilisationens slutliga borttynande förlägger Spengler till någonstans två-trehundra år fram i tiden. Ingen panik alltså. Vi har fortfarande hela kejsartiden kvar att gå igenom, med allt den innebär av despotism och korruption, imperiebyggande och kitschigt överdåd. Klen tröst, kan man tycka, men i så fall får vi väl helt enkelt börja spana efter förebuden till det som en gång ska komma efter oss, framtidens frökapslar: vår tids kristna urkyrka, vår tids Mykene. Järtecknen vi ser, de är när allt kommer omkring både tecken och verklighet. De förändrar atmosfären, visst. Men de som ritar dem däruppe är på väg någonstans.Dan Jönsson, författare och kritikerLitteraturOswald Spengler: "Västerlandets undergång 1 – Gestalt och verklighet" (1996) och "Västerlandets undergång 2 – Världshistoriska perspektiv" (2013), översättning Martin Tegen, Bokförlaget Atlantis.
durée : 00:21:23 - Avec philosophie - Au XIXᵉ siècle, la psychiatrie ne se contente pas de soigner : elle fait exister la folie. Dans ce cours de Michel Foucault restauré par France Culture, le philosophe développe une analyse décisive des origines du pouvoir psychiatrique. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:32 - Avec philosophie - Que se joue-t-il lorsque la psychiatrie entre dans le prétoire ? Au Collège de France, dans son cours “Les Anormaux”, Michel Foucault montre comment l'expertise psychiatrique participe pleinement à l'acte de juger. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:47 - Avec philosophie - Comment se construit la figure de “l'anormal”, au croisement de la justice et de la psychiatrie ? Dans son cours “Les Anormaux” donné au Collège de France, Michel Foucault analyse l'émergence d'une catégorie décisive pour comprendre le pouvoir de juger. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:23 - Avec philosophie - Et si le racisme trouvait son origine dans une lecture guerrière de l'histoire ? Au Collège de France, Michel Foucault explore cette hypothèse dans un cours intitulé “Il faut défendre la société”, en repensant le pouvoir à partir des rapports de domination. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:30 - Avec philosophie - Comment le pouvoir en est-il venu à s'exercer sur la vie elle-même ? Dans “Il faut défendre la société”, cours donné au Collège de France en 1976, Michel Foucault met au jour une transformation majeure : l'émergence du biopouvoir. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:14 - Avec philosophie - À partir du XVIIIᵉ siècle, la politique ne se pense plus seulement à partir du souverain, mais d'un nouvel objet : la population. Michel Foucault en analyse les implications dans un cours intitulé “Sécurité, territoire, population” et donné en 1978 au Collège de France. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:25 - Avec philosophie - D'où vient l'idée de gouverner les hommes comme un troupeau ? Dans un cours intitulé "Sécurité, territoire, population", donné en 1978, Michel Foucault remonte aux origines du pouvoir pastoral pour éclairer une forme essentielle de la gouvernementalité moderne. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:35 - Avec philosophie - Penser l'État autrement que comme une entité centrale : c'est la démarche proposée par Michel Foucault en 1979, lorsqu'il examine la rationalité libérale et ses effets sur les manières de gouverner. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:55 - Avec philosophie - Comment l'économie en est-elle venue à définir notre manière d'être au monde ? Avec le néolibéralisme, l'individu est désormais pensé comme un acteur rationnel, appelé à gérer sa vie comme un capital. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:26 - Avec philosophie - Comment gouverne-t-on par la vérité ? En 1980, dans son cours "Du Gouvernement des vivants", Michel Foucault explore les formes d'adhésion et de contrainte par lesquelles les sujets sont amenés à reconnaître le vrai et à dire vrai sur eux-mêmes. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:54 - Avec philosophie - D'où viennent les normes qui encadrent la sexualité ? En 1981, Michel Foucault en retrace les origines antiques et montre comment elles participent à la formation des sujets. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:10 - Avec philosophie - Face au célèbre "Connais-toi toi-même", Michel Foucault met en lumière une autre exigence de la philosophie antique : le souci de soi, entendu comme un travail de transformation de soi tout au long de la vie. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:25 - Avec philosophie - Quel rapport le philosophe doit-il entretenir avec son temps ? En 1983, Michel Foucault relit Kant pour penser une philosophie attentive au présent et fondée sur l'exercice de la critique. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:26 - Avec philosophie - Dans ses derniers cours, Michel Foucault s'intéresse à la "parrêsia", ce dire-vrai adressé au pouvoir qui engage celui qui parle au point de mettre sa vie en jeu. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:21:37 - Avec philosophie - Dans son dernier cours au Collège de France en 1984, Michel Foucault explore le cynisme antique, où la vérité ne se dit pas seulement, mais s'éprouve dans une manière de vivre qui rompt avec les conventions. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
durée : 00:22:39 - Avec philosophie - Pour ce dernier épisode, Michel Foucault analyse en 1984 le procès et la mort de Socrate, qu'il interprète comme l'épreuve ultime du dire-vrai face au pouvoir, y compris dans un régime démocratique. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
A literatura indígena no Brasil passou por diversas fases e batalhou contra o apagamento em todas elas. Dos primeiros encontros com os jesuítas, que tentaram impor as regras de gramática e de assentamentos importadas da Europa, ao crescimento das publicações editorais de autoria indígena que vemos hoje. Nesse episódio, Mayra Trinca e Lívia Mendes contam mais dessa história a partir de entrevistas com a pesquisadora Carolina Rodrigues, da Unicamp, e com a escritora Trudruá Dorrico. Você vai conhecer mais sobre as primeiras gramáticas, a importância da oralidade para a literatura indígena e a relação disso tudo com a política (no passado e no presente). ____________________________________________________________________________________________________ ROTEIRO TRUDRUÁ: Cara, o Brasil é tão indígena e ele nem se dá conta assim, sabe? Do quanto ele é indígena. MAYRA: No episódio de hoje, a gente vai falar sobre a importância da escrita pra história do movimento indígena no Brasil. TRUDRUÁ: Eu entendo assim que a presença indígena nesses espaços literários, é o que faz a nossa literatura ser interessante hoje. Faz deslocar um pouco os homens brancos, jornalistas do Rio – São Paulo, assim, numa produção completamente egocêntrica. LÍVIA: E sobre como isso ganha ainda mais relevância diante de um histórico de apagamentos. CAROLINA: Que algo escrito nem sempre é um texto. Quem lê nem sempre é um leitor. E quem escreve nem sempre é um autor. MAYRA: Isso porque o ato de escrever foi, e talvez ainda seja, uma das ferramentas mais usadas pra hierarquização social. E aí, ao longo da história, isso deixou marcas que revelam muito do que a gente pensa e entende como autoria de povos indígenas no Brasil. TRUDRUÁ: A autoria coletiva indígena, ela sempre existiu. O problema é que ela foi descaracterizada por conta da história de apropriação dos povos indígenas ao Estado-nação Brasil. LÍVIA: Pra entender essas questões, conversamos com a escritora e pesquisadora Trudruá Dorrico, do povo Macuxi, e com a linguista Carolina Rodríguez. MAYRA: Eu sou a Mayra Trinca, bióloga e comunicadora de ciência e você já me conhece aqui do Oxigênio. LÍVIA: E eu sou a Lívia Mendes, linguista e especialista em jornalismo científico, e também já apareci algumas vezes por aqui. [VINHETA] CAROLINA: Eu sou pesquisadora do Laboratório de Estudos Urbanos, o Labeurb, que pertence ao Núcleo de Criatividade da Unicamp e sou também professora no departamento de Linguística do Instituto de Estudos da Linguagem, o IEL, também da Unicamp. É, a minha formação inicial é em letras, mas eu me especializei em linguística. Fiz o doutorado, pós-doutorado, especificamente nas áreas de análise do discurso, história das ideias linguísticas e saber urbano e linguagem. LÍVIA: Essa que você ouviu é a Carolina. Nos últimos anos, ela têm se dedicado a pesquisar a língua Guarani e as relações dessa língua com a atuação dos jesuítas na região que era a província do Paraguai. CAROLINA: Que não deve ser confundida com a província civil do Paraguai, né? Porque a província jesuítica ocupava todo o sul do Brasil, Argentina, parte da Bolívia, enfim. MAYRA: O Guarani era a língua falada pelos povos indígenas da região e que teve seus primeiros registros escritos feitos por esses jesuítas. CAROLINA: O espaço em que surge a escrita em Guarani vai determinar, a finalidade com que é introduzida a escrita nessa língua, vai determinar a relação entre escrita e oralidade, né? Vai determinar o que que é um texto, o que que é ler, o que é escrever em Guarani. LÍVIA: Os jesuítas chegaram na região por volta de 1580 e se instalaram ali, fundando a tal província. Esses missionários, tinham como tarefa estudar a língua local. CAROLINA: A finalidade principal, né, desse trabalho linguístico era se comunicar com os indígenas no dia a dia, aprender a língua, né? Que os missionários estrangeiros pudessem aprender a língua para se comunicar com os indígenas e para catequizar. A questão principal não é o cultivo da língua como bem cultural. Isso pode até ter um resquício, mas não é esse o objetivo principal. MAYRA: Essa lógica por trás do estudo do Guarani fez com que a escrita e a gramática utilizada para essa língua fosse bem diferente de outras línguas. Enquanto as línguas europeias tiveram sua escrita elaborada e rebuscada como uma forma de enriquecimento cultural, a escrita das línguas indígenas era muito mais pragmática, usada apenas como instrumento para ensinar outros jesuítas. LÍVIA: Ainda assim, a Carolina conta que as primeiras gramáticas, as primeiras organizações e regras linguísticas do mundo surgiram todas meio que juntas. CAROLINA: É interessante isso porque muitas vezes a gente pensa que “ah, as gramáticas europeias foram feitas primeiro e as línguas ameríndias, por exemplo, depois e não. Então, a diferença entre uma gramática, a primeira gramática em francês, do francês, tem dois, três, quatro anos de diferença com a primeira gramática do Nahuatl, no México, por exemplo. [começa trilha] LÍVIA: Só que nesse momento, na Europa, durante o Renascimento, as gramáticas estavam surgindo pra organizar e padronizar as línguas que representariam os Estados-nação, como o francês, o português e o espanhol. Era preciso reduzir as variações dos dialetos, fixar regras linguísticas, para dar uma ideia de unidade praquele território. MAYRA: Gramatizar uma língua, assim como escrever essa língua , é importante para consolidar regras gramaticais e fazer com que ela mude mais devagar. Por isso as gramáticas surgem com a formação dos Estados, porque conforme as nações hegemônicas iam colonizando diversas partes do mundo, levavam também consigo o processo de gramatização das outras línguas. CAROLINA: Então, essa associação, né, língua cidade através da ideia do movimento, da fixação, eles tinham que fixar a língua pela escrita e fixar os indígenas em povoados, não é? Para que, como dizia o Manuel da Nóbrega, o padre jesuíta, era preciso fazer com que ficassem quietos, né? E não se movessem o tempo todo. Ele reclamava que o trabalho da catequese era jogado fora, porque eles se mudam o tempo todo. LÍVIA: De novo a gente percebe aí a linguagem sendo usada como uma forma de dominação desses povos. O estudo da língua Guarani não estava a serviço dos povos indígenas e sim dos colonizadores. Mesmo que eles começassem a dominar a escrita de sua língua, isso não significava que eles iriam conseguir realmente se apropriar política e culturalmente dessa ferramenta. CAROLINA: A cultura é imposta como modelo, ao mesmo tempo que se impede o acesso integral a esse modelo. Porque senão a desculpa para subordinação desaparece, não é? [sobe som e encerra música] MAYRA: E a Carolina encontrou, em alguns textos da época, exemplos que mostram isso muito bem. Ela me deu o exemplo de vários textos religiosos, que eram escritos em Guarani, mas que não eram lidos pelos indígenas. CAROLINA: Porque esses textos traduzidos em Guarani, é, se destinavam aos missionários, não eram dados para a leitura dos indígenas, que eram mantidos a maior, maiormente não alfabetizados, não é? Era porque os missionários soubessem, é, aprendessem e pudessem transmitir oralmente aos indígenas. Então, na verdade, o destinatário do conteúdo do texto, né? Da mensagem religiosa, era o indígena, que não era o leitor do texto, né? Então era não era um público leitor, era um público ouvinte, era um auditório, porque quem lia era o missionário. LÍVIA: Ela também identificou o mesmo deslocamento da função do autor desse texto. Um dos exemplos mais didáticos é de um indígena chamado Nicolas Yapuguay, que publicou dois volumes de sermões bíblicos escritos em Guarani, só que sob direção de um missionário. CAROLINA: Então, o que significa sob a direção? Significa que a responsabilidade é do missionário. Bom, aí já temos uma dica, não é? Mas o prefácio é fantástico. Eu acho que Foucault leu esse prefácio para definir a função autor, né? Porque quem faz o prefácio ao livro é Paulo Restivo, o missionário. Até aí tudo bem, a gente pode fazer o prefácio de outro livro, né? Mas o que é interessante é que todos os “eus”, as primeiras pessoas, é o missionário que assume. Então, assim, ele chama o leitor de meu leitor, as doutrinas que eu te ofereço. MAYRA: Isso mostra pra gente que apresentar o Nicolas Yapuguay como autor era quase como um disfarce, um fingimento. Que ele estava ali pra que os missionários pudessem dizer que havia uma participação indígena, mas que não tinha liberdade de decidir o que ou como escrever. [começa trilha] TRUDRUÁ: Nesse processo de de entender um pouco a escrita e os povos indígenas, eu queria dizer assim que a escrita, essa escrita assim, ai, de escrever o nome, de escrever um poema, de escrever um livro ou de aprender a escrever alguma coisa que é importante assim no dia a dia, não é dessa escrita que nós estamos falando, quando a gente fala assim, ai, dos povos indígenas conseguirem escrever e serem uma sociedade desenvolvida. A gente está falando de um sistema de escrita que cria documentos, que cria cartórios, que cria notários, que cria é, que cria uma legislação para validar, por exemplo, um processo de expropriação territorial. [sobe som e encerra música] LÍVIA: Essa que você acabou de ouvir é a Trudruá Dorrico. TRUDRUÁ: Eu sou indígena Macuxi. O povo Macuxi tá no estado de Roraima. Eu sou escritora, essa é uma parte que eu atuo, no âmbito da literatura e eu também sou pesquisadora de literatura indígena e essa é a segunda parte assim da minha atuação no âmbito da pesquisa. MAYRA: Eu conheci o trabalho da Trudruá num grupo de leitura que eu faço parte. A gente leu “Originárias: Uma antologia feminina de literatura indígena”, que é uma coletânea organizada por ela, mas com histórias de diversas autoras de diferentes povos. Ela faz parte de um movimento contemporâneo de autores indígenas, como Daniel Munduruku, Ailton Krenak, Eliane Potiguara, Geni Nuñez e por aí vai. LÍVIA: A literatura indígena passou por diferentes fases no Brasil. Ela começou muito antes da chegada dos jesuítas, com a cultura oral, ainda sem registros escritos. Essa primeira fase, estruturada na oralidade, ainda é muito pouco aceita como literatura. Vamos falar disso um pouco mais pra frente, continua por aqui pra entender. MAYRA: Então, os registros dos jesuítas formam uma segunda fase, com os primeiros textos escritos, como a gente viu, mas não exatamente respeitando a cultura indígena. LÍVIA: Depois, a gente teve, durante o modernismo, lá da semana de 22, autores como Mário de Andrade, autor de Macunaíma, por exemplo, se apropriaram de histórias indígenas naquela onda da antropofagia e ficaram famosos por isso. TRUDRUÁ: O José de Alencar, Mário de Andrade e Oswaldo de Andrade fizeram carreira sobre com o nacionalismo indígena. Então, é uma terceira fase que a gente fala assim: “É, mas agora a gente vai escrever. A gente vai fazer nossas histórias, a nossa literatura com esta identidade, porque esta identidade é um território que o Brasil precisa reconhecer, que tudo o que diz respeito a nós tem valor e tem alguém ali para reivindicar dizendo assim: “Ó, você não vai falar de nós de qualquer jeito, como se a gente fosse nada ou como vocês estavam acostumados a tratar a gente”. Eu acho que é por isso que talvez esse identitarismo ameace, né? Porque essa pessoa não tá pronta ainda, ela tá muito mais na defesa de: “Ai, nossa, vai me podar, de pesquisar, vai me podar, de escrever, vai me podar, de publicar, vou ser malvista”. Vai mesmo. Vai, vou te dizer com certeza que vai. MAYRA: A Trudruá tá falando aqui de pessoas que falam sobre os povos indígenas ou sobre elementos da cultura indígena como se fossem donas desse saber, ignorando o movimento e a história desses povos. Como livros ou mesmo pesquisas acadêmicas que se apropriam desse conhecimento sem dar os créditos, as referências ou mesmo sem ter representantes indígenas fazendo parte do trabalho. LÍVIA: Isso porque, como a Trudruá contou na entrevista, esses escritores e pesquisadores sempre viram as práticas indígenas como “sem dono”. O motivo está no fato de que a maioria dos povos indígenas não tinham e ainda, em algumas regiões, continuam não tendo acesso ao domínio da escrita de suas línguas maternas. Por esse motivo não era considerada a participação do próprio indígena nessas produções. TRUDRUÁ: Eu acho que esse argumento, ele foi utilizado assim por muitos anos, por por décadas, né? Pelos indigenistas e também pelos professores que é que sempre pesquisaram povos indígenas e se tornaram porta-voz desses povos indígenas. E eu acredito assim que é boa fé, o fato é que isso virou uma tradição e essa tradição acabou colocando, né, esses pesquisadores que muito colaboraram, muito ajudaram, não tô nem julgando isso, mas colocou eles assim como paladinos, né? Colocou como representantes de povos indígenas, como uma voz, é, de autoridade, uma voz de tradução entre dois mundos. Traduziu o mundo branco para os indígenas e traduziu o mundo dos indígenas para os brancos. Então, essas pessoas eram as autoridades. MAYRA: É uma ideia que tá muito ligada a noção de que povos que usam a escrita são, de alguma forma, superiores do que sociedades que chamamos àgrafas, ou seja, que transmitem seus conhecimentos exclusivamente por meio da tradição oral, sem ter desenvolvido um sistema próprio de escrita. Eu vou trazer a Carolina aqui de volta pra ajudar a gente a entender isso. CAROLINA: Olha só, de novo, porque os europeus então gramatizaram as línguas do mundo, instrumentaram as línguas do mundo a partir do modelo que eles tinham usado da gramática grecolatina e também transformaram os espaços do planeta, os territórios a partir do modelo urbano europeu. Então, veja como os processos de gramatização massiva também coincidem com o processo de urbanização, isto é, de transformação das línguas e dos territórios do planeta, né, em direção ao modelo da escrita e da gramática da cidade europeia, não é? LÍVIA: É como se, porque a história da europa seguiu esse caminho, passando da tradição oral pra tradição escrita, do nomadismo para as cidades, todas as sociedades do mundo tivessem que fazer o mesmo percurso. CAROLINA: Então, esse modelo da escrita, esse modelo da cidade, nesse discurso historiográfico, né? Vai estabelecer uma relação entre espaço e tempo, né? Por quê? Porque as sociedades, cujas formas de vida não produziram esse modelo específico de espaço que é a cidade, né? São jogadas situadas para trás no tempo, são pré-históricas, estão atrasadas, não chegaram lá. Então, há uma temporalidade que vai ser acionada a partir do modelo de espaço, que é produzido a partir de suas tecnologias, entre as quais a escrita, não é? MAYRA: Só que essa é uma visão bem distorcida de como as coisas funcionam. Não é porque a escrita foi necessária pra organização de um modo de vida que ela é essencial em todas as configurações sociais. LÍVIA: E tem uma questão muito importante aqui. É que essa leitura de mundo não vem sem propósito, “sem querer”. Ela foi moldada pra justificar uma ideia de superioridade. CAROLINA: Você estar numa sociedade de escrita e não dominar a escrita é uma grande desvantagem. Né? Não ser alfabetizado numa cidade é uma grande desvantagem. A questão é quais são as explicações, né? E como isso acaba sendo ontologizado. É uma característica ontológica dessas sociedades ou desse sujeito, não é? Então, de fato, o que há, é, é o que eu chamei de uma memória da língua marcada pela escrita e uma memória do espaço marcada pelo urbano. Eu explico, né? O que que é memória no sentido discursivo, da análise do discurso. Memória não é lembrança, é o contrário, digamos, ou pelo menos esse tipo de memória discursiva. É aquilo que já foi dito, esquecido e passou a ser do senso comum e faz sentido nas próprias palavras, não é? Então, a gente tem essa memória da escrita, memória da escrita, o que que é? Você imagina a língua, você imagina através da escrita alfabética, não é? Você vê um espaço que não tem cidade, parece um espaço vazio e não tá vazio, né? Por exemplo, uma floresta, o espaço de populações indígenas, não é? MAYRA: É como se houvesse, ainda que de forma inconsciente, uma associação automática entre cidade e progresso, linguagem e “inteligência”. É como dizer que uma pessoa analfabeta não sabe ler porque não quer, ou porque não tem capacidade, e, assim, excluir completamente o papel do Estado, da escola e de outras pessoas no processo de transmitir essa habilidade. A Carolina deu um outro exemplo muito bom de como isso foi manipulado pra fazer povos indígenas parecerem menos capazes do que as pessoas brancas. CAROLINA: A educação literária, artística, da escultura, da pintura e da música são considerados como o modelo, né, de educação aos indígenas. Mas aí você vai nos povoados e mostram, essa daqui é escultura feita por um indígena, essa aqui para um europeu. E de acordo com esse modelo a feita por um indígena aparece uma caricatura muito simplificada, né? É, então como se apresenta isso, né? Olha, os jesuítas até ensinaram, mas até aí eles conseguiram chegar, mas então esse resultado aquém, de acordo com certo modelo, se apresenta como uma incapacidade lógica, natural dos indígenas. Eles não conseguem se apropriar desse modelo, então tem que se manter como subalternos, né? O que não se diz é que aos indígenas não se ensinava as técnicas de preparatórios para fazer uma escultura que se ensinava aos escultores europeus nas escolas de artesãos europeus. Simplesmente se dava o pedaço de madeira para os artistas e falaram: “Olha, copia aqui” LÍVIA: Se a gente parar pra reparar, a mesma lógica continua até hoje nos discursos meritocráticos, né? É uma ideia de que a habilidade de uma pessoa, seja ela indígena ou não, só depende do seu esforço individual. E assim oculta completamente o papel da sociedade de ensinar as bases necessárias pra isso. MAYRA: E tem outro ponto interessante aí. Olha como a gente tem todo um referencial do que deveria ser uma sociedade, baseado quase que exclusivamente num único modelo: o europeu. A escultura, a música, o jeito de se vestir, tudo segue as regras estabelecidas na Europa. Só que na maioria das vezes, isso não é colocado em perspectiva, né? É naturalizado, colocado como um processo único pro mundo todo. CAROLINA: Como se isso fosse um, um, um processo inexorável, não é? LIVIA: Quando na verdade a gente devia tá olhando pra isso mais como possibilidades de modos de viver numa diversidade gigante de culturas. Só que é muito natural, por conta da nossa história, a gente achar que o que vem desse padrão europeu é sempre o melhor. CAROLINA: Uma coisa importante, isso não tem a ver com o que a gente acha de melhor ou pior. No sentido de que se você nasce e cresce numa numa sociedade urbana e da escrita, pode achar absurdo não escrever a língua ou não se fixar, mas esse é problema seu, vamos dizer assim, não é? Porque assim, você não é o centro. Não é? Então, não precisa gostar. [trilha sonora] LÍVIA: Até hoje, a escrita tem sido um reflexo disso. Ao longo da idade média, como a escrita tinha praticamente sido sequestrada pela Igreja na Europa, fazendo com que fosse quase exclusiva dos sacerdotes, ela se tornou um símbolo de conhecimento. MAYRA: Como se um conhecimento só tivesse valor se estiver escrito, aquela ideia de que isso garante que ele será transmitido pro futuro. Isso também explica, voltando no que a gente tava falando antes, porque a primeira fase da literatura indígena, que tava na oralidade, não é considerada. TRUDRUÁ: Tem muita produção indígena que é uma produção intelectual que esteve no âmbito do imaterial, porque os povos indígenas foram impedidos de desenvolver sua própria escrita e ao mesmo tempo foram impedidos de adotar a escrita alfabética, né? Esse foi um jogo sistemático do Estado para impedir a presença indígena na sociedade brasileira. LÍVIA: Ou então, de forma mais sutil ou até mais perversa, o que era feito era diminuir a identidade indígena de quem escrevia. Uma coisa de “se sabe escrever, então já não é mais indígena”. Um pensamento totalmente relacionado àquela ideia de progresso linear que a gente falou agora pouco, que considera os povos indígenas como se estivessem num estágio cultural anterior e inferior aos dos povos europeus. TRUDRUÁ: Nesse caso, quando os povos indígenas e os sujeitos indígenas, eles começam a a escrever, a publicar, a romper essa tradição de que tudo que eles têm está na oralidade e quando está na oralidade não pertence a eles, é, eles, né, os primeiros escritores eles vem com essa tradição de dizer: é, não tem autoria porque vocês nunca deixaram, o país nunca deixou, nunca considerou, né, que um indígena que escrevesse, falasse língua portuguesa ou conhecesse os costumes da sociedade dominante pudesse ser considerado indígena. O que eu quero dizer com isso é não não não temos direito à nossa propriedade intelectual, material que tá na oralidade, eh porque eh ao escrever elas não somos mais tão indígenas. MAYRA: Aqui é importante a gente parar e explicar algo com mais calma, porque mesmo pra mim isso não tava bem claro quando comecei a conversar com a Trudruá pra esse episódio. TRUDRUÁ: Quando você fala de oralidade, eu penso em um sistema, em um dispositivo de memória que é trabalhado assim pelos povos indígenas. Quando você fala de de fala de de voz alta, você tá falando desse oral. né, de uma fala oral. Então são um é sistema de conhecimento, um é prática. Então são diversos, né? TRUDRUÁ: Não podemos entender a oralidade como uma fala, como se ela não tivesse consciência, mas ela tem um sistema todo organizado, é de memória mesmo, assim, que vai de geração em geração e vai ensinando valores e e, e, né, tem uma ciência, né, que a compõe. LÍVIA: Ou seja, quando a gente tiver falando de oralidade aqui, estamos falando de um conjunto de práticas que faz parte de uma tradição de centenas de anos, que foram capazes de fazer permanecer o conhecimento, sem precisar de recursos escritos. MAYRA: De certa forma, isso permeia o trabalho da Trudruá como escritora hoje. Eu ouvi uma entrevista dela falando sobre o último livro que publicou, o Tempo de Retomada, e como ela tinha o hábito de ler em voz alta pra mãe dela quando tava trabalhando no texto. TRUDRUÁ: Quando eu penso texto escrito, eu me preocupo muito assim com, é, com uma sofisticação que elas são contadas nessa oralidade. E aí nessa, quando a minha mãe tenta me passar certos valores, eu fico assim impressionada, porque eu realmente me sinto indo para um outro tempo a partir da palavra, eu me sinto viajando assim num outro tempo. E era, e era essa ideia assim de talvez transportar as pessoas para esse tempo que eu nunca sei se eu vou conseguir, ou nunca sei se as pessoas vão se abrir para elas, mas é uma preocupação de que é, talvez o mesmo ritmo ou o mesmo balanço que que eu escuto e que eu sinto, né? MAYRA: Durante a entrevista, eu comentei com a Trudruá como eu tenho percebido um pouco um movimento na literatura de resgatar esse jeito de contar histórias. Como eu falei, eu participo de um clube de leitura e isso é algo que vira e mexe aparece por lá. De como é gostoso ler um livro que você tem a sensação de que a autora tá ali falando mesmo com você. LIVIA: A Trudruá contou pra gente que, além do contato com as histórias contadas pela mãe, ela também teve, desde sempre, uma ligação muito forte com a literatura. E que os livros sempre tiveram um papel muito importante, não só de companhia, mas de vivência pra ela. TRUDRUÁ: Eu cresci com a literatura e a literatura me fez viajar por tantos mundos, me faz sonhar, me faz chorar, me faz é, me faz sentir uma magia que de artista, então eu não poderia desejar outra coisa que não, né, viver com a palavra. E aí nesse sentido eu eu também entendo que dá para levar um pouco essa magia nessa escrita literária. E esse era o trabalho assim, de talvez transportar um pouco aquilo que eu sinto quando eu escuto essas histórias. E aí o trabalho, ler em voz alta é importante, assim como ler em silêncio também, mas como eu tenho essa preocupação que a minha comunidade leia, eu também fico pensando assim: “Ai, como que elas podem como que elas vão ler isso, a disposição das frases, desce isso para ir num ritmo tão longo, né? Esse trabalho escrito, prático, de como pode também emular uma certa um certo oral. MAYRA: Uma coisa importante, como dá pra perceber nas falas da Trudruá quando ela tá falando sobre o que espera dos livros dela, é que essa oralidade, tanto a tradição, quanto o hábito de ler em voz alta, tão muito relacionados com o coletivo. E aí entra outro ponto importante. Não é porque um conhecimento é coletivo, que ele é de todo mundo. TRUDRUÁ: Um segmento assim que fica muito evidente no Brasil é o núcleo de folcloristas, o núcleo de estudiosos assim brasileiros que que olham para esses conteúdos, olham para esses materiais, para essas narrativas e entendem ela como uma cultura popular. A cultura popular nesse sentido de que ela é de todo mundo, mas não tem uma autoria específica. E isso é muito conveniente quando você, né, é, consciente ou inconscientemente, você rouba, é, narrativas prontas, narrativas criativas, fantásticas de outros povos para dizer: “Ah, isso faz parte da cultura brasileira no singular” LÍVIA: A Trudruá deu exemplos como o guaraná, a mandioca ou uma série de medicamentos que foram descobertos e desenvolvidos por povos indígenas, mas que nunca foram reconhecidos como autores ou proprietários dessas técnicas. MAYRA: E que depois, foram coisas incorporadas à cultura brasileira, como se todas as pessoas do país tivessem a mesma relação, a mesma história com esses elementos. E com isso, ignorando que os povos indígenas tiveram um papel fundamental nesse processo. LÍVIA: Lembra que a gente falou sobre como a primeira fase da literatura indígena, aquela da tradição oral, não é reconhecida? Isso porque quando a gente fala de oralidade, é difícil identificar um autor. E essa brecha foi usada pela sociedade brasileira como uma estratégia de incorporar essas histórias numa narrativa nacionalista. MAYRA: Só que isso, ao invés de valorizar os conhecimentos tradicionais e a individualidade de cada povo, como costuma ser dito por aí, acaba, na verdade, apagando a participação e a autoria dessas pessoas na sua própria história. [trilha sonora] TRUDRUÁ: Mas sobre a identidade indígena, vai ser algo que eu nunca vou abrir mão. E eu digo como escritora e eu digo como indígena, porque assim, a história brasileira e a história literária brasileira, tudo que ela quis foi apagar a identidade indígena para se apropriar das nossas narrativas. Quando a gente se coloca com essa identidade, a gente demarca um território simbólico de dizer: “Isso aqui não tá livre. Isso aqui não é terra de ninguém. Isso aqui tem uma autoria coletiva. Tem uma propriedade material que pertence a nós. Não é seu. Não é seu, brasileiro. LÍVIA: Por isso é tão importante hoje esse movimento de autores indígenas no Brasil. Ele ajuda a retomar uma série de histórias aos seus autores originais, dessa vez com os devidos créditos e com sua própria voz. TRUDRUÁ: E a autora individual, é essa autoria, que tá no mercado editorial e que vem reforçando, que vem para reforçar os valores, né, dos povos, das comunidades, mas o fato de tá no mercado editorial e circular, ela alcança um outro uma outra visibilidade, inclusive lançando luz a essa autoria coletiva MAYRA: E aí, obviamente, esse movimento acompanha o posicionamento político dos povos indígenas no Brasil. TRUDRUÁ: Tem um filósofo, tem um teórico da literatura que se chama Emil’ Keme, ele é do povo Maia Quechua da Guatemala. E ele fala que não é possível separar a teoria literária indígena da política indígena, porque elas caminham juntos. Quando os indígenas eles pegam a escrita para publicar e etc, estudar mesmo, eles entendem a escrita como uma técnica, a língua como uma técnica que vai ser essa transportadora dos desejos da luta do movimento indígena. Então, a gente entende, alinhado a política indígena, a gente entende, uma teoria da literatura que vai seguir as mesmas políticas que os povos indígenas tão tentando em termos de autonomia. Então, a política indígena fala do direito ao nome. Todos os autores indígenas que eu conheço, ou eles adotaram o nome de povo, ou eles adotaram o nome da tradição. Mas se você olha em documentos, eh que não faz, sei lá, 10 anos que tem 20 anos que tem essa política, eles têm nomes brasileiros, nomes e sobrenomes brasileiros por conta da política de que proibia nomes indígenas. Então, isso acompanha também dentro da literatura a política indígena. LÍVIA: Com esse movimento, a gente também tá tendo a oportunidade de conhecer mais da tradição indígena e de ter acesso a cultura de tantos povos indígenas que existem no brasil, aprendendo inclusive as diferenças que existem entre eles. TRUDRUÁ: Os escritores estão acompanhando as linhas de da política indígena, que é autonomia, soberania, autodeterminação. E é tão falso e isso de que a literatura indígena vai repetindo, vai falando das mesmas coisas, porque os temas indígenas, eles são tão abertos e são tão variados, assim, só fala isso quem nunca leu a literatura indígena. Porque, entrar no mundo da identidade indígena, ela é muito, assim, é um mundo muito amplo. A gente tá falando de uma identidade indígena, mas a gente tá falando de quase 400 povos indígenas, de quase 300 línguas faladas culturalmente, como elas são diversas entre si. Eu acho que quem fala isso nunca nem se aproximou da das culturas indígenas para entender um átimo dessa dimensão que é essa riqueza cultural. MAYRA: E também de pensar como a gente pode tentar se aproximar de outras formas de viver e entender o mundo. No grupo que eu faço parte, sempre que lemos alguma coisa de literatura indígena, a conversa rende muito nesse sentido, em pensar pequenas mudanças que a gente pode tentar trazer pra nossa realidade, inspiradas nessas outras culturas. TRUDRUÁ: E aí uma das coisas que eu amo, amo na literatura indígena é que não tem nada do amor romântico, mas não tem mesmo assim, sabe? Amo, sabe essa ideia de ai nossa, as mulheres foram abandonadas pelos homens, é, e as mulheres o que que elas fizeram? Ah, elas foram procurar outros maridos. Tchau amor, tchau e benção assim, é completamente, assim vai completamente na contramão do que a gente foi ensinado. De ficar chorando, de ficar se lamentando. [sobe trilha] LÍVIA: E falando em grupos de leitura, pra encerrar nosso episódio, a Trudruá pediu pra deixar um recadinho pra vocês. TRUDRUÁ: Eu tenho uma página no Instagram que se chama Leia Mulheres Indígenas. E aí eu tô com uma proposta para 2026 de abrir um clube de leitura do Leia Mulheres Indígenas. TRUDRUÁ: Como que você vai apreciar melhor essa leitura e essas produções se vocês não sabem, né? De onde que a gente parte, quais são os princípios, quais são os valores. E aí eu tô querendo muito abrir um clube de leitura para 2026, espero que dê certo. E é convidar todo mundo para, sei lá, tá com a gente, abrir o debate, ler, se se encantar ou se desencantar também, tá valendo, né? Tá tudo valendo. MAYRA: Fica aí o convite pra seguir a página e ler mais livros escritos por autoras indígenas. Eu sou a Mayra Trinca, produzi e escrevi esse roteiro, com pitacos e revisão da Lívia Mendes. A edição também é minha. LÍVIA: Aproveita quando for seguir a Trudruá e procura a gente, somos Oxigênio Podcast em todas as redes sociais. A trilha sonora é do blue dot session e os créditos estão na descrição desse episódio. A vinheta é do Elias Mendez. MAYRA: O Oxigênio tem apoio da Secretaria Executiva de Comunicação da Unicamp e é coordenado pela Simone Pallone. Obrigada por ouvir, e até a próxima! Trilhas: Trailmaker by https://app.sessions.blue/browse?trackId=384027 Thunderpass by https://app.sessions.blue/browse?trackId=385385 Posh and Vine by https://app.sessions.blue/browse?trackId=385621
En este episodio analizo tres temas clave para que no pierdas la cabeza:1. Trump y Delcy: Por qué Trump no capturó a Delcy Rodríguez y qué actitud deberíamos tomar?2. El Terremoto en Venezuela: Cómo manejar la catástrofe y nuestra fortaleza mental con una clave del estoicismo.3. Multiculturalismo y Occidente: Cómo la hegemonía cultural (Comunismo cultural) y la relativización de valores (Gramsci, Foucault y la izquierda de los 60-70) están socavando (Australia) Occidente, y lo vital; qué podemos hacer?El socialismo no solo destruye países, también nos destruye si no tenemos cuidado...
Tous les jours, retrouvez le meilleur des archives de Laurent Gerra en podcast sur RTL.fr, l'application et toutes vos plateformes.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
durée : 00:59:27 - Les émissions culturelles de France Culture - par : Marie Richeux - Avocat, garde des Sceaux, historien, dramaturge, Robert Badinter fut tout cela à la fois, dialoguant avec Foucault, Camus, Oscar Wilde et Victor Hugo. Le magistrat Denis Salas lui consacre une biographie intellectuelle et retrace le parcours de l'homme à travers ses écrits. - équipe : Jeanne Aléos, Mathilde Wagman, Marianne Chassort, Alexandre Alajbegovic, Cyril Marchan, Vivien Demeyère, Julie Gastal - invités : Denis Salas Magistrat et essayiste Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
Ce jeudi 25 juin, Antoine Larigaudrie a reçu François-Xavier Soeur, gestionnaire de Patrimoine chez Terrae Patrimoine, dans l'émission Tout pour investir sur BFM Business. Retrouvez l'émission du lundi au vendredi et réécoutez la en podcast.
Il demandait l'annulation d'un important redressement fiscal
The two-part conclusion of season six begins. We're delving into the work of Georges Bataille, with a focus on his book, "On Nietzsche". Bataille is one of the most interesting intellectual nodes of 20th century philosophy. For a long time, his work was obscure in the English-speaking world, often eclipsed by those he influenced, such as Derrida and Foucault. However, among the postmodernists, Bataille takes Nietzsche as his closest companion, and struggles most fiercely with him. On Nietzsche is written during the war years, and is a very strange book that defies categorization. We'll talk about the background of the text, Bataille's life, the secret society Acephale, and the main ideas in Summit and Decline. In the next episode, we'll discuss 1944 diaries with a focus on the philosophical ideas therein.
Dans l'émission du 15 juin 2026, Marc-Antoine Le Bret a imité Philippe Candeloro, Nelson Monfort, Jean-Pierre Foucault ou encore Patrick Bruel ! Retrouvez tous les jours le meilleur des Grosses Têtes en podcast sur RTL.fr et l'application RTL.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Dans l'émission du 15 juin 2026, Marc-Antoine Le Bret a imité Philippe Candeloro, Nelson Monfort, Jean-Pierre Foucault ou encore Patrick Bruel ! Retrouvez tous les jours le meilleur des Grosses Têtes en podcast sur RTL.fr et l'application RTL.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
"Le carceri sono come hotel", "servirebbe la pena di morte", "i giudici li rimandano subito a casa". Quante volte abbiamo sentito queste frasi qualunquiste? In questa puntata di Pensiero Stupendo, Matteo Saudino entra dietro le sbarre per smontare i luoghi comuni sulla punizione. Dalla rivoluzione illuminista di CESARE BECCARIA contro tortura e forca, all'analisi inquietante di MICHEL FOUCAULT sul carcere come "macchina per punire l'anima", fino alla sfida abolizionista di ANGELA DAVIS. Un viaggio per capire se il carcere serve a rieducare o è solo uno strumento di controllo sociale e profitto, riscoprendo il senso profondo della GIUSTIZIA RIPARATIVA.See omnystudio.com/listener for privacy information.
Antik Yunan'dan günümüze uzanan unutulmuş bir kavram: Otium. Eksik Olan programında Alp Kozanoğlu ve Ömer Çeşit, Jean-Miguel Pire'in "Halkın Otiyumu" kitabını değerlendirirken boş zamanın, düşünmenin, felsefenin ve demokrasinin ilişkisini tartışıyor. Programda Antik Yunan'daki Skole kavramından Roma İmparatorluğu'na, Hristiyanlık döneminden kapitalizme, dijital çağdan sosyal medya algoritmalarına kadar uzanan geniş bir tarihsel ve sosyolojik yolculuk yapılıyor. Boş zaman gerçekten kayboldu mu? Yoksa insanın iç dünyası mı boşaldı? Günümüz insanı neden sürekli meşgul ama anlam arayışından uzak? Dijital çağ, dikkat ekonomisi ve sosyal medya bireyin düşünme kapasitesini nasıl etkiliyor? Jean-Miguel Pire'in "Halkın Otiyumu" kitabı üzerinden yapılan bu değerlendirmede; demokrasi, felsefe, eğitim sistemi, kişisel gelişim kültürü, kapitalizm, Foucault, Byung-Chul Han, Max Weber ve modern toplumun krizleri ele alınıyor. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
Orlando Paris"Pensare l'odio"L'umano di fronte all'estremoLuca Sossella Editorewww.lucasosselaeditore.itLa cronaca mondiale restituisce immagini di distruzione e sofferenza: un genocidio si consuma nella Striscia di Gaza sotto gli occhi della società civile internazionale; una guerra infuria alle porte dell'Europa, mentre altri conflitti insanguinano molte regioni del mondo. Allo stesso tempo, nelle democrazie occidentali, si assiste a una legittimazione pubblica del discorso d'odio: retoriche xenofobe riemergono nei linguaggi della politica, nei media e nello spazio digitale, trovando eco in movimenti che fanno dell'ostilità verso l'altro un principio identitario. Questo libro nasce dalla necessità, insieme etica e scientifica, di confrontarsi con questo scenario per renderne leggibili le logiche profonde, mettendo a fuoco l'intreccio tra odio, potere e società. Il volume dialoga con una tradizione di pensiero che, dalla metà del novecento, ha interrogato le forme storiche della disumanizzazione: da Hannah Arendt a Michel Foucault, da Giorgio Agamben a Zygmunt Bauman, fino agli sviluppi degli Hate Studies e dei Genocide Studies. Quanto emerge è un archivio concettuale capace di orientare lo sguardo sul presente e di indicare pratiche di resistenza alle sue derive estreme.Orlando Paris, professore di filosofia e teoria dei linguaggi all'Università per Stranieri di Siena. I suoi studi vertono sulle patologie del discorso pubblico – discorsi d'odio, stereotipi, infodemia – e si estendono fino al campo degli Hate Studies. Sul tema dell'odio discorsivo ha pubblicato libri e articoli scientifici.Diventa un supporter di questo podcast: https://www.spreaker.com/podcast/il-posto-delle-parole--1487855/support.IL POSTO DELLE PAROLEascoltare fa pensarehttps://ilpostodelleparole.it/
Ceci est un épisode Solo et donc une lecture de ma newsletter à laquelle vous pouvez vous abonner juste ici - Je vous invite également à participer à ma cagnotte sur Tipeee, c'est juste là.j'ai beaucoup approché ce sujet sans jamais en parler directement alors dans cet épisode, je parle de l'épuisement systémique, pas de fatigue passagère. J'interroge l'incertitude comme carburant silencieux de notre surcharge cognitive, l'accélération décrite par Hartmut Rosa, la pression financière documentée par Antoine Foucher, le capitalisme de la jouissance analysé par Michel Clouscard, la machine à attention qui se nourrit de notre peur, et l'isolement silencieux de nos grandes villes. J'ai questionné aussi le grand mensonge de la productivité, et ce que Viktor Frankl, Pablo Servigne, Byung Chul Han et Olivier Hamant ont chacun à nous dire sur comment traverser ça sans se noyer. Et je finis par trois directions concrètes, pas des solutions miracles, juste des pas de côté qui permettent de ne pas s'épuiser à nager à contre-courant.Citations marquantes"Notre réponse à l'épuisement est presque toujours la même : on essaie de trouver une méthode pour optimiser. Et c'est là que ça devient pathétique, parce que même ceux qui veulent ralentir adorent une méthode pour le faire rapidement.""L'amygdale ne fait pas vraiment la différence entre 'un lion va me dévorer' et 'je ne sais pas ce qui va se passer dans six mois avec mon boulot, mon loyer, la géopolitique, l'IA ou le prix de l'énergie.' Les deux produisent de l'épuisement.""On n'a jamais été aussi optimisé et pourtant on n'a jamais eu aussi peu de temps.""L'ennui est biologiquement plus proche de l'énergie que de la léthargie. Le vide n'est pas un problème à remplir, c'est une condition nécessaire à la pensée profonde.""L'épuisement que vous ressentez n'est pas une faiblesse. C'est une réponse rationnelle à un système qui n'est pas conçu pour l'humain."Idées centrales 1. L'épuisement est systémique, pas personnel Ce n'est pas parce que vous êtes mal organisé ou pas assez zen. Nous sommes collectivement victimes d'un système qui n'est pas conçu pour l'humain, avec des ressources inégales pour y faire face. L'individualiser, c'est exactement ce que le système veut qu'on fasse. [~03:00]2. Notre cerveau est une machine à prédire coincée dans un monde imprévisible Pendant des millions d'années, l'anticipation était une question de survie. Aujourd'hui, cette même mécanique tourne en surchauffe permanente face à des menaces diffuses et globales qu'elle ne peut ni identifier clairement ni neutraliser. C'est là que commence l'épuisement, bien avant le surmenage. [~06:30]3. Trois accélérations simultanées qui se renforcent Hartmut Rosa distingue l'accélération technique, l'accélération du changement social et l'accélération du rythme de vie lui-même. Nous vivons les trois en même temps, sans jamais avoir le temps de nous adapter à l'une avant que la suivante arrive. [~12:00]4. La productivité vendue comme remède est souvent une cause supplémentaire L'ennui n'est pas de la paresse, c'est une émotion fonctionnelle qui prépare biologiquement le corps à l'action et ouvre la porte à la créativité. Remplir chaque vide par une stimulation externe, c'est se priver de la condition nécessaire à la pensée profonde. [~22:00]5. Le contrat du travail est rompu, et on fait semblant de ne pas le voir Pendant les Trente Glorieuses, on doublait son niveau de vie en 15 ans. Aujourd'hui, il faut 84 ans, soit deux vies de travail. Ce n'est pas une opinion, c'est documenté. Et continuer à courir plus vite dans ce contexte s'appelle de l'épuisement par définition. [~17:00]6. Nager en perpendiculaire plutôt qu'à contre-courant Résister frontalement épuise. Comme dans une baïne, la bonne réponse n'est pas de nager vers la plage mais à la perpendiculaire. Silence, soutien, sens : trois mouvements latéraux qui permettent de sortir sans s'y laisser noyer. [~28:00]Questions structurantes de l'épisodePourquoi notre réponse instinctive à l'épuisement est-elle toujours de chercher une méthode pour l'optimiser ?En quoi l'incertitude du monde contemporain active-t-elle les mêmes mécanismes que la menace physique dans notre cerveau ?Qu'est-ce que Hartmut Rosa entend exactement par "immobilisme frénétique" et en quoi ça décrit notre condition ?Comment le passage de la "société disciplinaire" de Foucault à la "société de la performance" a-t-il transformé la domination en auto-exploitation ?Pourquoi les médias et les algorithmes ont-ils intérêt à nous maintenir dans la peur plutôt que dans la réalité des chiffres ?Ce que nous avons sacrifié à vivre en grande ville mérite-t-il vraiment qu'on ne le questionne pas ?L'ennui est-il vraiment une ressource productive que l'on a collectivement décidé de détruire ?Comment Viktor Frankl trouvait-il du sens dans les camps de concentration, et qu'est-ce que ça nous dit sur notre propre rapport à l'adversité ?En quoi la "résonance" de Rosa est-elle incompatible avec le contrôle et la performance ?Qu'est-ce que vous faites parce que vous en avez envie, et qu'est-ce que vous faites parce que vous avez peur de ne pas le faire ?Références citéesPersonnesPablo Servigne (chercheur sur l'effondrement, invité de Vlan!) : "La vie danse toujours au bord du chaos. L'inverse du chaos, c'est la mort." [~05:00]Donna Brothers (psychanalyste américaine) : concept d'"anxiété cartésienne", l'idéal de certitude hérité de Descartes comme source de souffrance [~08:00]Hartmut Rosa (sociologue et philosophe allemand) : trois formes d'accélération, "immobilisme frénétique", concept de résonance [~11:00 / ~31:00]Byung Chul Han (philosophe coréen) : "société de la fatigue", dépression et burn-out comme symptômes civilisationnels [~15:00]Antoine Foucher (ancien directeur général adjoint du MEDEF, invité de Vlan!) : livre "Sortir du travail qui ne paye plus", distinction des trois périodes de progression salariale [~16:00]Michel Clouscard (sociologue français) : mutation du capitalisme de la répression vers le capitalisme de la jouissance [~19:00]Rousseau : "Malheur à celui qui n'a plus rien à désirer." [~20:00]René Girard (anthropologue français) : désir mimétique [~20:00]Jonathan Crary (chercheur américain) : Le capitalisme est à l'assaut du sommeil (2013) [~22:30]Reed Hastings (fondateur de Netflix) : "notre plus grand concurrent est le sommeil" [~22:30]Yohan Hari (auteur, invité de Vlan!) : marché de l'attention [~23:00]Kenneth Schlenger (fondateur de Opal, invité de Vlan!) : marché de l'attention [~23:00]Sherry Turkle (professeure au MIT) : Seuls ensemble, trente ans d'étude de notre relation à la technologie [~25:00]Bruno Marzloff (sociologue de la ville, invité de Vlan!) : plus une ville est grande, plus elle rend seul [~25:00]Tim Ferris : La semaine de 4 heures comme symbole du mensonge productiviste [~27:00]Olivier Hamant (biologiste, invité de Vlan!) : robustesse vs performance, l'arbre qui ne transforme que 1% de la lumière [~29:00]Marc de Smedt (invité de Vlan!) : épisode sur le silence intérieur [~32:00]Viktor Frankl (psychiatre autrichien, survivant des camps de concentration) : le sens comme condition de survie, déplacement du regard de soi vers l'autre [~34:00]Sénèque : "Ce n'est pas que nous ayons peu de temps, c'est que nous en perdons beaucoup." [~36:00]LivresLe capitalisme est à l'assaut du sommeil, Jonathan Crary (2013)Seuls ensemble, Sherry TurkleSortir du travail qui ne paye plus, Antoine Foucher"Sur la fonction de l'ennui", article de psychologie cité (deux auteurs non nommés)FilmsFight Club : "Nous achetons des choses dont nous n'avons pas besoin..." [~21:00]SourcesCentre d'observation de la société : données sur l'évolution de l'insécurité en France [~24:00]Timestamps clés (optimisés YouTube)00:00 - Le bracelet connecté et le piège de l'optimisation J'ai voulu mieux écouter mon corps. J'ai obtenu un tableau de bord qui me disait si je méritais d'être fatigué. La réponse à l'épuisement est presque toujours la même : trouver une méthode. Et c'est là que tout déraille.03:00 - L'épuisement n'est pas un problème personnel Ce n'est pas parce que vous êtes mal organisé ou pas assez zen. C'est un épuisement systémique, dont nous sommes tous victimes à des degrés divers. L'industrie du développement personnel, 1.500 milliards de dollars, s'est construite exactement sur ce mensonge.05:30 - Pablo Servigne et le chaos comme condition du vivant "L'opposé du chaos, c'est la mort." Si c'est vrai, alors nous ne nous épuisons pas du chaos lui-même, mais de l'énergie colossale que nous dépensons à tenter de le fuir.07:00 - L'amygdale et le lion derrière le rocher Notre cerveau ne distingue pas entre une menace physique et l'incertitude géopolitique, économique ou climatique. Les deux produisent la même mobilisation d'urgence. Répétée sur des années, cette mobilisation s'appelle de l'épuisement.09:00 - L'anxiété cartésienne de Donna Brothers La pensée occidentale a construit un idéal de certitude. Quand on ne le trouve pas, on ne souffre pas de l'incertitude elle-même, mais de la collision entre ce qui est et ce qu'on croit qui devrait être.11:30 - Hartmut Rosa et les trois accélérations Technique, sociale, rythme de vie. Elles se renforcent mutuellement et nous n'avons jamais le temps de nous adapter à l'une avant que la suivante arrive. "On court de plus en plus vite pour rester sur place."16:30 - Le contrat du travail est rompu Pendant les Trente Glorieuses, on doublait son niveau de vie en 15 ans. Aujourd'hui, il faut 84 ans. Deux vies de travail. Ce n'est pas une opinion. C'est la réalité documentée qu'Antoine Foucher résume dans son titre.18:30 - De Foucault à Byung Chul Han : l'auto-exploitation Le passage de "tu dois" à "tu peux" est la mutation la plus insidieuse du système. Nous ne sommes plus soumis à une contrainte externe, mais à une injonction permanente à nous dépasser, au nom de notre liberté.20:00 - Le désir mimétique et Instagram Rousseau l'avait vu avant tout le monde : "on est heureux qu'avant d'être heureux." René Girard a théorisé le reste. Et Instagram est la machine à désir mimétique la plus efficace jamais construite.22:30 - Reed Hastings et le marché de l'attention "Notre plus grand concurrent est le sommeil." Ce marché n'est pas construit sur votre plaisir, mais sur votre peur. Peur de rater, d'être déclassé, d'être moins compétent. Et les médias ont appris à amplifier cette peur parce que ça marche.25:00 - Seuls dans la ville Sherry Turkle, trente ans au MIT : on peut être hyperconnecté et ne jamais vraiment rencontrer personne. Plus une ville est grande, plus elle rend seul. Et chaque interaction avec un inconnu est une donnée qui échappe aux plateformes.27:00 - Le grand mensonge de la productivité L'ennui est biologiquement plus proche de l'énergie que de la léthargie. C'est une émotion fonctionnelle qui prépare le corps à l'action. Remplir chaque vide par une stimulation, c'est se priver de la condition nécessaire à la pensée profonde.29:30 - Olivier Hamant et la robustesse Un arbre ne transforme que 1% de la lumière qu'il capte. Il est en sous-optimal quasi permanent pour pouvoir survivre les jours sans soleil. La nature entière sacrifie la performance pour la robustesse. Notre cerveau aussi.32:00 - Nager en perpendiculaire Résister frontalement épuise. Comme dans une baïne, nager vers la plage est la mauvaise réponse. Nager à la perpendiculaire, c'est aller ni contre ni avec, mais à côté. C'est là que commence la sortie.33:00 - Silence, soutien, sens : trois mouvements latéraux Pas des solutions miracles. Trois directions concrètes pour ne pas se laisser paralyser. Viktor Frankl dans les camps de concentration. Hartmut Rosa et la résonance. Et cette question finale à garder dans un coin de la tête.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Everybody's talking about “justice” right now—social justice, racial justice, climate justice. Your feed is full of call‑outs, hashtags, and hot takes. Modern Social Justice Theory tells you the world is a battlefield of oppressed vs. oppressors, where morality is measured by where you sit on the grid of race, gender, and sexuality. It gives you a language of systems, privilege, microaggressions—and a mission: dismantle power.But there's an older, sharper word sitting on the table: justice in the Bible. Not just “be nice,” not a thin “God loves everybody,” but a thick, demanding vision where God Himself defines right and wrong, defends the poor, confronts the powerful, and calls everyone to account. A justice that sees sin deeper than systems, grace deeper than guilt, and hope bigger than the latest revolution.An Introduction to Foucault's ThoughtDialectic of Enlightenment Enlightenment Now
Why were Laetitia Casta and Aishwarya Rai criticized for their appearance at the 2026 Cannes Film Festival?What starts as celebrity gossip quickly becomes a much bigger conversation about beauty standards, aging, body image, and social media. Because the more I looked at the comments coming out of Cannes, the more one question kept nagging at me:Did the tabloids disappear—or did we become them?Are. You. Ready?****************Sources & References:Andrejevic, Mark. iSpy: Surveillance and Power in the Interactive Era. University Press of Kansas, 2007.Andrejevic, Mark. Reality TV: The Work of Being Watched. Rowman & Littlefield, 2004.Berger, John. Ways of Seeing. Penguin Books, 1972.Bordo, Susan. Unbearable Weight: Feminism, Western Culture, and the Body. University of California Press, 1993.Dyer, Richard. Stars. British Film Institute, 1979.Festinger, Leon. “A Theory of Social Comparison Processes.” Human Relations, vol. 7, no. 2, 1954, pp. 117–140.Foucault, Michel. Discipline and Punish: The Birth of the Prison. Translated by Alan Sheridan. Vintage Books, 1977.Gamson, Joshua. Claims to Fame: Celebrity in Contemporary America. University of California Press, 1994.Marwick, Alice E. Status Update: Celebrity, Publicity, and Branding in the Social Media Age. Yale University Press, 2013.Mulvey, Laura. “Visual Pleasure and Narrative Cinema.” Screen, vol. 16, no. 3, 1975, pp. 6–18.Senft, Theresa M. Camgirls: Celebrity and Community in the Age of Social Networks. Peter Lang, 2008.Wolf, Naomi. The Beauty Myth: How Images of Beauty Are Used Against Women. William Morrow, 1991.Articles & Reporting:Arieux, Chloe B. “Laetitia Casta : insultes, grossophobie… ce qui s'est passé à Cannes choque.” Public, 29 May 2026.Reporting and commentary covering public reactions to Laetitia Casta and Aishwarya Rai Bachchan during the 2026 Cannes Film Festival, including discussions of ageism, body shaming, beauty standards, and social media scrutiny.****************Leave Us a 5* Rating, it helps the show!Apple Podcast:https://podcasts.apple.com/us/podcast/beauty-unlocked-the-podcast/id1522636282Spotify Podcast:https://open.spotify.com/show/37MLxC8eRob1D0ZcgcCorA****************Follow Us on TikTok & Subscribe to our YouTube Channel!YouTube:@beautyunlockedspodcasthourTikTok:tiktok.com/@beautyunlockedthepod****************Intro/Outro Music:“Fame Inc” by Savvier — https://icons8.com/music
durée : 00:30:55 - Les Nuits de France Culture - par : Albane Penaranda - L'émission "Thèmes et controverses" proposait en 1961, un dialogue captivant entre Michel Foucault et Pierre Sipriot sur la folie et la raison, alors que Foucault publiait "Histoire de la folie à l'âge classique" (1ère diffusion : 20/10/1961 sur France III Nationale). - réalisation : Mathias Le Gargasson, Antoine Dhulster, Rafik Zénine, Vincent Abouchar, Emily Vallat, Hassane M'Béchour, INA Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
Tous les jours, retrouvez le meilleur des archives de Laurent Gerra en podcast sur RTL.fr, l'application et toutes vos plateformes.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Dans l'émission du 27 mai 2026, Marc-Antoine Le Bret a imité Jean-Pierre Foucault, Jean-Claude Van Damme, Cyril Lignac et Chantal Ladesou . Retrouvez tous les jours le meilleur des Grosses Têtes en podcast sur RTL.fr et l'application RTL.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
In this episode, I'm unpacking the history of female body hair removal, the rise of shaving and Brazilian wax culture, and why women are taught to see natural body hair as “gross.”From Ancient Egypt and razor advertising to pornography, patriarchy, and Eurocentric beauty standards, we're digging into how female hairlessness became tied to femininity, desirability, cleanliness, and control. Why is body hair considered masculine on men but unacceptable on women? And why does modern beauty culture reward women for removing visible signs of adulthood from their bodies?Are. You. Ready?****************Sources & References:Attwood, Feona. Mainstreaming Sex: The Sexualization of Western Culture. I.B. Tauris, 2009.Foucault, Michel. Discipline and Punish: The Birth of the Prison. Vintage Books, 1995.Gill, Rosalind. Gender and the Media. Polity Press, 2007.Herzig, Rebecca. Plucked: A History of Hair Removal. NYU Press, 2015.Ovid. Ars Amatoria (The Art of Love). Translated by James Michie, Modern Library, 2002.Peiss, Kathy. Hope in a Jar: The Making of America's Beauty Culture. University of Pennsylvania Press, 2011.Strings, Sabrina. Fearing the Black Body: The Racial Origins of Fat Phobia. NYU Press, 2019.Tyldesley, Joyce. Nefertiti's Face: The Creation of an Icon. Harvard University Press, 2018.Wolf, Naomi. The Beauty Myth: How Images of Beauty Are Used Against Women. Harper Perennial, 2002.Additional historical and cultural analysis referenced throughout the episode includes studies on Ancient Egyptian beauty and grooming rituals, Islamic hygienic traditions and body hair practices, feminist media theory surrounding bodily surveillance, pornography and beauty culture, beauty labor and gendered self-surveillance, racialized beauty standards, Eurocentric femininity, and contemporary discussions surrounding Brazilian wax culture, “clean girl” aesthetics, and social media beauty trends.****************Leave Us a 5* Rating, it helps the show!Apple Podcast:https://podcasts.apple.com/us/podcast/beauty-unlocked-the-podcast/id1522636282Spotify Podcast:https://open.spotify.com/show/37MLxC8eRob1D0ZcgcCorA****************Follow Us on TikTok & Subscribe to our YouTube Channel!YouTube:@beautyunlockedspodcasthourTikTok:tiktok.com/@beautyunlockedthepod****************Intro/Outro Music:“Fame Inc” by Savvier — https://icons8.com/music
Ho-fung Hung on the Political Economy of China. Shownotes Ho-fung Hung Prof. Ho-fung Hung at the Johns Hopkins University: https://soc.jhu.edu/directory/ho-fung-hung/ The Conference ‘China and Us: Perspectives on Peace, Human Rights and Socio-Ecological Transformation': https://www.attac.de/china-konferenz/startseite Ho-fung, H. (2015). The China Boom. Why China Will Not Rule the World. Columbia University Press. https://cup.columbia.edu/book/the-china-boom/9780231540223/ on Citic Press: https://www.group.citic/en/Diversified_Portfolio/New_Consumption/Citic_Publish/ on the 1989 protests in China: https://en.wikipedia.org/wiki/1989_Tiananmen_Square_protests_and_massacre on the fiscal reform in China in 1994: https://en.wikipedia.org/wiki/Tax-Sharing_Reform_of_China_in_1994 on Carl Schmitt: https://de.wikipedia.org/wiki/Carl_Schmitt https://www.bpb.de/shop/zeitschriften/apuz/archiv/537943/ortung-und-ordnung-carl-schmitt-im-nationalsozialismus/ on Benito Mussolini: https://www.dhm.de/lemo/biografie/benito-mussolini https://nationalgeographic.de/geschichte-und-kultur/2023/09/benito-mussolini-aufstieg-und-fall-eines-faschistischen-diktators/ the Constitution of the People's Republic of China: https://english.www.gov.cn/archive/lawsregulations/201911/20/content_WS5ed8856ec6d0b3f0e9499913.html on Foucault's ‘Regime of Truth': Lorenzini, D. (2015). What is a ‘Regime of Truth'?. Le foucaldien 1(1). https://www.researchgate.net/publication/317961938_What_is_a_Regime_of_Truth the mentioned article by Ho-fung Hung in the Jacobin: Ho-fung, H. (2023). Mussolini in Beijing. Jacobin. https://jacobin.com/2023/02/mussolini-in-beijing on China's falling CO2 emissions: https://www.carbonbrief.org/analysis-chinas-co2-emissions-have-now-been-flat-or-falling-for-21-months/ on renewable energy in China: https://www.carbonbrief.org/china-briefing-5-february-2026-clean-energys-share-of-economy-record-renewables-thawing-relations-with-uk/ Ho-fung, H. (2026). The China Question. Eight Centuries of Fantasy and Fear. Cambridge University Press. https://www.cambridge.org/core/books/china-question/C15B207366F98DC034ED279435A8CCCA on the case of Solyndra: https://en.wikipedia.org/wiki/Solyndra on the economic policy of Mao Zedong and China's relationship to the Soviet Union, Felix Wemheuer's youtube channel ‘Studying Maoist China' is recommended: https://www.youtube.com/@felixwemheuerstudyingmaois1051 on Chile during the Cold War: Lockhart, J. (2016). Reimagining Chile's Cold War Experience: From the Conflict's Origins to Salvador Allende's Inauguration. University of Arizona. https://repository.arizona.edu/handle/10150/620841 on Salvador Allende: www.britannica.com/biography/Salvador-Allende on the Paris Commune: Badiou, A. (2021). The Paris Commune: Marx, Mao, Tomorrow. Monthly Review 73(1). https://monthlyreview.org/articles/the-paris-commune-marx-mao-tomorrow/ Weber, I. M. (2021). How China Escaped Shock Therapy. The Market Reform Debate. Routledge. https://www.routledge.com/How-China-Escaped-Shock-Therapy-The-Market-Reform-Debate/Weber/p/book/9781032008493 the mentioned publication on i.a. guerilla policymaking: Heilmann, S. & Perry, E. J. (2011). Mao's Invisible Hand. The Political Foundations of Adaptive Governance in China. Harvard University Press. https://www.hup.harvard.edu/books/9780674060630 the quote ‘it's easier to imagine the end of the world than the end of capitalism' is commonly attributed to Frederic Jameson: https://en.wikipedia.org/wiki/Fredric_Jameson on Wolfgang Streeck: https://www.mpifg.de/457994/Streeck on the 2026 Hungarian parliamentary election: https://en.wikipedia.org/wiki/2026_Hungarian_parliamentary_election Relevant Episodes of Future Histories S04E02 | Merle Groneweg zu Staatskapitalismus, Ökologie und Klimapolitik in China https://www.futurehistories.today/episoden-blog/s04/e02-merle-groneweg-zu-staatskapitalismus-oekologie-und-klimapolitik-in-china/ S03E60 | Felix Wemheuer zu unserer Zukunft mit China https://www.futurehistories.today/episoden-blog/s03/e60-felix-wemheuer-zu-unserer-zukunft-mit-china/ S02E09 | Isabella M. Weber zu Chinas drittem Weg https://www.futurehistories.today/episoden-blog/s02/e09-isabella-m-weber-zu-chinas-drittem-weg/ Future Histories Contact & Support If you like Future Histories, please consider supporting us on Patreon: https://www.patreon.com/join/FutureHistories Contact: office@futurehistories.today Instagram: https://www.instagram.com/futurehpodcast/ Mastodon: https://mstdn.social/@FutureHistories English webpage: https://futurehistories-international.com Episode Keywords #Ho-fungHung, #JanGroos, #Interview, #JohnHopkinsUniversity, #FutureHistories, #China, #PoliticalEconomy, #Capitalism, #MarketSocialism, #Socialism, #Mao, #Governmentality, #Democracy, #Imagination, #Society, #Communism, #ClimateChange
What does it mean to say that visibility is a trap? Why does the simple awareness that we might be watched work on us so effectively that we end up policing ourselves better than any guard ever could? And if disciplinary power now operates through every camera in every pocket and every satellite overhead, is there anywhere left that isn't already inside the panopticon?For the final episode of Season 15, we close out the season with a deep dive into Michel Foucault's "Panopticism" from Discipline and Punish. Bob walks us through the architectural innovation at the heart of Foucault's argument: Jeremy Bentham's prison design, in which a single guard tower makes every prisoner visible while keeping the guard himself unseen. From there the conversation turns to what panopticism looks like in our own moment — Princeton's recent return to exam proctors, Elon Musk's brief tenure at DOGE and the IRS data he walked away with, the meta-glasses recording strangers on the street, and the hundred thousand satellites now orbiting overhead. Jen presses on why disciplinary power is scarier than sovereign power, precisely because it arrives dressed as benevolence. Leigh asks whether digging in on privacy in the digital age is already a losing bet that concedes too much to the logic of surveillance.Grab a drink and join us as we ask who exactly is watching the watchers... and whether any tolerated margin of criminality is left in which to hide.Full episode notes available at this link:https://hotelbarpodcast.com/podcast/foucault---------------------SUBSCRIBE to the podcast now to automatically download new episodes!SUPPORT Hotel Bar Sessions podcast on Patreon here! (Or by contributing one-time donations here!)BOOKMARK the Hotel Bar Sessions website here for detailed show notes and reading lists, and contact any of our co-hosts here.Hotel Bar Sessions is also on Facebook, YouTube, BlueSky, Instagram, and TikTok. Like, follow, share, duet, whatever... just make sure your friends know about us! ★ Support this podcast on Patreon ★
What's a recession indicator you've noticed?Lately, one answer keeps resurfacing online: "You can see celebrities' ribs again." And as unserious as that sounds at first, history suggests it may not be entirely wrong.In this episode, I dive into Ozempic, recession aesthetics, quiet luxury, heroin chic, and the return of thinness as a cultural ideal. From celebrity weight loss trends to the politics of appetite, I explore how beauty standards shift during periods of economic anxiety, social instability, and cultural fear- and why women's bodies so often become the place where those anxieties are projected.Are. You. Ready?****************Sources & References: Bordo, Susan. Unbearable Weight: Feminism, Western Culture, and the Body. University of California Press, 1993.Bourdieu, Pierre. Distinction: A Social Critique of the Judgement of Taste. Translated by Richard Nice, Harvard University Press, 1984.Debord, Guy. The Society of the Spectacle. Zone Books, 1994.Foucault, Michel. Discipline and Punish: The Birth of the Prison. Vintage Books, 1995.Foxcroft, Louise. Calories & Corsets: A History of Dieting Over 2,000 Years. Profile Books, 2011.Rose, Nikolas. Governing the Soul: The Shaping of the Private Self. Free Association Books, 1999.Stearns, Peter N. Fat History: Bodies and Beauty in the Modern West. New York University Press, 2002.Strings, Sabrina. Fearing the Black Body: The Racial Origins of Fat Phobia. NYU Press, 2019.Tolentino, Jia. Trick Mirror: Reflections on Self-Delusion. Random House, 2019.Veblen, Thorstein. The Theory of the Leisure Class. Oxford University Press, 2007.Wolf, Naomi. The Beauty Myth: How Images of Beauty Are Used Against Women. Harper Perennial, 2002.Additional reporting and cultural analysis referenced throughout the episode includes coverage of Ozempic and Wegovy, celebrity weight loss culture, recession aesthetics, heroin chic and 1990s fashion culture, wellness culture, self-optimization, and digital body surveillance from contemporary journalism, academic commentary, and media analysis.****************Leave Us a 5* Rating, it helps the show!Apple Podcast:https://podcasts.apple.com/us/podcast/beauty-unlocked-the-podcast/id1522636282Spotify Podcast:https://open.spotify.com/show/37MLxC8eRob1D0ZcgcCorA****************Follow Us on TikTok & Subscribe to our YouTube Channel!YouTube:@beautyunlockedspodcasthourTikTok:tiktok.com/@beautyunlockedthepod****************Intro/Outro Music:“Fame Inc” by Savvier — https://icons8.com/music
Ce mercredi 13 mai, Laurent Gerra a imité Phillipe de Villiers, Jean Lassalle, Jean-Pierre Foucault, Patrick Sabatier, Stéphane Collaro et Yves Mourousi. Tous les jours, retrouvez le meilleur de Laurent Gerra en podcast sur RTL.fr, l'application et toutes vos plateformes. Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
On Jürgen Habermas' The Philosophical Discourse of Modernity (1985), featuring guest John Ganz. Habermas defines modernity as Enlightenment ideals, discusses what's wrong with them (subjectivity), how Hegel argues constructively that a social element needs to be added this this, and how many other critics (e.g. Adorno, Nietzsche, and Foucault) instead argue more destructively against Enlightenment values like Truth, liberty, and justice. Get more at partiallyexaminedlife.com. Visit partiallyexaminedlife.com/support to get ad-free episodes and tons of bonus discussion. Sponsors: Check out the Scribe Optimize Workflow AI platform at Scribe.how/PEL. Get a $1/month e-commerce trial at shopify.com/pel.
This is a free preview of a paid episode. To hear more, visit andrewsullivan.substack.comAdrian is a journalist and an old friend. We arrived in America on the same plane in 1984 and spent the first few days together in the same hotel room. After more than 20 years writing for The Economist, he became the global business columnist for Bloomberg Opinion. He's the author of several books, including The Aristocracy of Talent, and the co-author of many more with John Micklethwait, including The Right Nation. Adrian's new book is The Revolutionary Center: The Lost Genius of Liberalism. It's a terrific tonic for a philosophy as vital as it is in eclipse.For two clips of the episode — on how Enlightenment ideas got corrupted, and Big Tech's threat to liberalism — head to our YouTube page.Other topics: raised in rural Shropshire; his parents both teachers; his dissertation on the 11-plus (an exam that changed my life); when IQ tests were a liberal cause; Luther and the Reformation; the religious civil wars leading to the Enlightenment; Hobbes as a proto-liberal; the humanism of Erasmus; Montesquieu and the spirit of liberalism; John Stuart Mill and utilitarianism; Isaiah Berlin and pluralism; Graham Wallas and the Great Society; Lippmann; Leo Strauss; Thatcherism; consumerism vs. self-improvement; meritocracy threatened by the left; Foucault's folly; the EU and managerial liberalism; Brooks' bobos; affirmative action and DEI; why liberal democracy in Iraq didn't work; Oakeshott; Schmitt and friend-enemy; Trump's stark illiberalism and neo-royalism; King Charles; Putin ushering in a strongman era; Biden's open borders; the migration crisis and Brexit; the buffoonish Boris; the struggling Starmer; high culture and other upsides to elitism; Abundance; Deneen and post-liberalism; and Europe stepping up for Ukraine.Browse the Dishcast archive for an episode you might enjoy. We have some real stars coming up: Ben Rhodes on Iran and speech-writing, Harvey Mansfield on modernity, HW Brands on the life of George Washington, John Gray on Trump's new world, Bob Wright on the evolutionary force of AI, Tiffany Jenkins on privacy in a liberal democracy, Jerusalem Demsas on the state of the left, Daniel McCarthy on conservatism, Stephen Grosz on the struggles of love, and Robby George on pretty much everything. Please send any guest recs, dissents, and other comments to dish@andrewsullivan.com.
Tous les jours, retrouvez le meilleur des archives de Laurent Gerra en podcast sur RTL.fr, l'application et toutes vos plateformes.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Dans l'émission du 29 avril 2026, Marc-Antoine Le Bret a imité Patrick Sébastien, Jean-Pierre Foucault, Kylian Mbappé et Jean-Alphonse Richard ! Retrouvez tous les jours le meilleur des Grosses Têtes en podcast sur RTL.fr et l'application RTL.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Dans l'émission du 27 avril 2026, Marc-Antoine Le Bret a imité Laurent Ruquier, Jean-Pierre Foucault, Arielle Dombasle, Nagui, Julien Doré, Renaud et Matthieu Chedid ! Retrouvez tous les jours le meilleur des Grosses Têtes en podcast sur RTL.fr et l'application RTL.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.