Podcasts about wielokrotnie

 Gościem Popołudnia Radia Wnet była Kinga Śliwińska‑Buśkiewicz, sędzia i przedstawicielka Ogólnopolskiego Zrzeszenia Sędziów Equitas. Rozmowa dotyczyła zapowiedzi Ministerstwa Sprawiedliwości dotyczących „przywracania praworządności” oraz reakcji środowiska sędziowskiego na publiczną krytykę orzeczeń przez ministra Waldemara Żurka. Sędzia nie kryła, że sposób, w jaki minister odnosi się do decyzji sądów, budzi głębokie zaniepokojenie.Trudno przyjąć takie słowa pozytywnie. Zawsze, gdy słyszymy krytykę od przedstawicieli władzy wykonawczej czy ustawodawczej, nie można uznać, żeby to było coś dobrego. Strony często są niezadowolone z orzeczeń, ale od tego są środki zaskarżenia. Taka publiczna krytyka w takiej formie żadnemu sędziemu nie może się podobać– mówiła. Jak podkreślała, niezawisłość sędziowska nie jest dziś zagrożona jednym działaniem, lecz całym zespołem rozwiązań systemowych.Ta niezawisłość jest zagrożona w kilku aspektach. Doskonałym przykładem jest segregowanie sędziów do określonych wydziałów czy możliwość odstąpienia od losowania składów kilkuosobowych. Kolejna sprawa to delegowanie sędziów do wyższych instancji – sędzia delegowany przez ministra jest zależny od władzy wykonawczej, bo delegacja w każdej chwili może być cofnięta– dodała. Sędzia zwróciła uwagę także na dramatyczne braki kadrowe w sądach i sposób ich uzupełniania, który podważa realną niezależność orzeczniczą.Brakuje nam około tysiąca sędziów. Etaty uzupełnia się delegacjami, mimo że orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE jasno wskazuje, że taka zależność od ministra budzi wątpliwości co do pełnej niezależności– alarmowała. Najostrzejsza krytyka dotyczyła jednak planów dotyczących sędziów powołanych po 2018 roku.Jedną grupę sędziów chce się zdegradować, a po dwóch latach pracy przymusowej na delegacji przywrócić na niższe stanowiska. Inną grupę – przedstawicieli innych zawodów prawniczych – po prostu wyrzucić z zawodu. To jest całe pasmo działań, które budzą nasz stanowczy sprzeciw– zaznaczała. Śliwińska-Buśkiewicz podkreślała, że zmiany personalne w sądach nie prowadzą automatycznie do poprawy ich funkcjonowania.Sama wymiana prezesa czy wiceprezesa sądu niczego nie przyspieszy. To tylko nadzór administracyjny. Co więcej, dokładnie w ten sam sposób prezesów odwoływał minister Ziobro. Ta sama procedura, te same przepisy– mówiła. W rozmowie padł również zarzut braku realnego dialogu Ministerstwa Sprawiedliwości z częścią środowiska sędziowskiego.Wielokrotnie zwracaliśmy się z prośbą o możliwość opiniowania projektów aktów prawnych. Nie jesteśmy zapraszani nigdzie. Jesteśmy całkowicie pomijani. Nie ma dialogu, nie ma nawet próby wysłuchania– podkreślała. Sędzia wskazywała, że krytyczne opinie ekspertów są konsekwentnie ignorowane, nawet wtedy, gdy pochodzą od międzynarodowych instytucji.W jej ocenie narracja o „neosędziach” została oparta na uproszczeniach i nie znajduje potwierdzenia w orzecznictwie europejskich trybunałów.Nie ma żadnego orzeczenia ETPCz ani TSUE, które kwestionowałoby status sędziów powołanych po 2018 roku jako taki. Chodzi o procedurę, a nie o sam status. Mówienie inaczej po prostu nie polega na prawdzie– zaznaczyła. Na zakończenie rozmowy sędzia nie ukrywała pesymizmu co do kierunku, w jakim zmierzają zapowiadane reformy.„Obawiam się, że oddalimy się od modelu idealnego. Zamiast stabilności prawa i zaufania obywateli mamy element rewanżyzmu. A przecież wcześniej, nawet przy poważnych problemach konstytucyjnych, zawsze znajdowano rozwiązania, które chroniły stabilność systemu”./fa

Być może często słyszysz w zespole „Niech ktoś to podzieli” i nie bardzo wiadomo, kto dokładnie powinien się za to zabrać. To jedno z częstych wyzwań w dzieleniu projektów na mniejsze części. Omawiamy też jeszcze kilka innych problemów z tym związanych. Dostaniesz od nas po kilka gotowych rozwiązań do każdego z nich. Odciąży to Twój zespół i sprawi, że dzielenie pracy stanie się naturalnym elementem codziennego działania. Porządny Agile · Wyzwania w dzieleniu projektów na mniejsze części Zapraszamy Cię do obejrzenia nagrania podcastu Dodatkowe materiały Dlaczego warto dzielić pracę na małe części? Transkrypcja podcastu „Wyzwania w dzieleniu projektów na mniejsze części„ Poniżej znajdziesz pełny zapis rozmowy z tego odcinka podcastu Porządny Agile. Kuba: Niedawno zakończyłem serię warsztatów na temat praktyk dzielenia większych inicjatyw produktowych i projektowych na mniejsze części. Grupa mierzyła się m.in. z tematem wyzwań, jakie występują przy okazji procesu dzielenia. Wypracowaliśmy w poszczególnych grupach bardzo wartościową treść, zarówno jeśli chodzi o samą definicję tych wyzwań, jak i możliwe rozwiązania, więc tutaj postanowiliśmy, że wycinek tej treści, a konkretnie te konkretne wyzwania, które grupy wygenerowały, będą stanowiły wsad do tego nagrania. A przy okazji serdecznie pozdrawiam wszystkie pięć grup. Wiecie dobrze, że przepracowaliśmy o wiele więcej wątków, ale w odcinku może zmieścić się tylko część z tego, co omawialiśmy. Jacek: Spis treści na dzisiaj to wyzwania, jakie poruszymy. A są to problem z dobrym zrozumieniem celu projektu, presja biznesu na wdrożenie całości, wyważenie perspektywy technologii i biznesu przy podziale, czasochłonność procesu dzielenia i mentalność – niech ktoś to podzieli. Kuba: Schemat odcinka będzie dosyć prosty. Wejdziemy w definicję tego, co konkretnie oznacza daną wyzwanie. Te hasła nie zawsze są zrozumiane na pierwszy rzut oka. No i potem wygenerujemy po trzy rozwiązania, jakie przychodzą nam do głowy jako takie najczęściej się sprawdzające w praktyce rzeczy, które są w naszym doświadczeniu możliwym rozwiązaniem albo chociaż minimalizacją danego wyzwania. Jacek: Pierwsze wyzwanie to problem z dobrym zrozumieniem celu projektu. Jest to naszym zdaniem popularny bloker, który powoduje, że bardzo trudno jest zasiąść do mądrego podzielenia projektu czy inicjatywy, jeżeli tak naprawdę nie rozumiemy, co chcemy uzyskać. Oczywiście bez zrozumienia celu możemy tak bardzo mechanicznie spróbować podzielić pewien projekt na mniejsze części, ale prawdziwa magia dzieje się wtedy, kiedy bardzo dobrze rozumiemy cel, ponieważ wtedy otwierają nam się furtki do tego, jak pewne rzeczy możemy zrealizować w o wiele mądrzejszy sposób, niż tak patrząc na projekt bez zrozumienia, co tak naprawdę chcielibyśmy tym projektem uzyskać. Kuba: I jest tak, że to zrozumienie jest tutaj fundamentalnym wstępem do dobrego podziału, więc pierwsza porada może być dosyć oczywista. Zapewnij, że cel jest zrozumiały. Tutaj mamy na myśli kilka możliwych realizacji tego zapewnienia. Jedną z rzeczy na pewno jest dobry kick-off, czyli jakiś rodzaj spotkania otwierającego daną inicjatywę, dany projekt, daną zmianę produktową czy dany etap rozwoju danego produktu. Nie przechodź do założenia, że ludzie wiedzą, bo ty wiesz, tylko zapewnij jakiś wstęp, jakieś exposé, jakieś dobre wtajemniczenie ludzi w dotychczas zebrane badania, w taki kontekst biznesowy, dlaczego pewną rzecz realizujemy. I te przygotowania się do tego kick-offu nie pójdą na marne, bo też zapewnienie zrozumienia celu może być poprzez powtarzanie tych informacji. Czyli też zbuduj sobie praktykę wracania do celu przy każdej nadarzającej się okazji. To mogą być jakieś Przeglądy Sprintów, jeśli stosujesz Scruma, to mogą być jakieś demo, spotkania projektowe, jakieś warsztaty, jakieś podsumowania. Wszystkie te miejsca, gdzie zebrany jest zespół lub jego wyraźna część, to mogą być okazje do tego, żeby wrócić do tej mantry, co jest celem, co jest istotą tego, co jest realizowane w danym momencie. No i tutaj trochę założenie, że wielokrotne powtórzenie, być może powtórzenie na pewne różne sposoby, przekazanie tej informacji sprawi, że ten cel będzie rozumiany, da okazję do tego, żeby się tak mocniej w zespole osadzić. No i tym samym, gdy przyjdzie moment na aktywność związaną z dzieleniem, czy na początku jakiegoś kroku, czy w trakcie już dalszych prac, to ten cel będzie pamiętany, łatwy do przypomnienia, czy po prostu tak już na tyle zrozumiały, że w zasadzie wszyscy to traktują jako oczywistość. Jacek: Druga porada jest pewnego rodzaju pogłębieniem tego, co powiedział Kuba, czyli rekomendujemy użycie sprawdzonych technik, które wspierają pracę na celach, lepsze zrozumienie tego, czym ten cel właściwie jest. I mamy tutaj na myśli szereg różnych technik, podejść. Chcielibyśmy je teraz troszeczkę wymienić, tak żeby rozsypać takie ziarenka możliwości. Na pewno sensowną techniką do rozważania jest impact mapping, podejście golden circle, koncepcja product vision board, OKR-y czy opportunity solution tree. Jeżeli te nazwy niewiele ci mówią na ten moment, żadna strata po prostu wyszuka je w internecie, jeśli jeszcze ich nie znasz. Mamy z Kubą doświadczenie w większości tych narzędzi no i faktycznie możemy potwierdzić, że nie dość, że są fajnym narzędziem, które wspomaga zrozumienie, po co pewne rzeczy robimy, to zwykle są to też narzędzia, które są wizualne. Tak więc praca z nimi to nie jest tylko rozmowa, jest też ta część taka widoczna, która bardzo mocno poprawia i zwiększa zrozumienie tego, co on tak naprawdę jest esencją danej zmiany. Kuba: I tu konkretnie, jeśli by zespół zawierał się do jakiejś sesji dzielenia, to jeśli do tej pory nie zostało to zrobione, to rekomendujemy wykorzystanie jako swego rodzaju rozgrzewki czy wstępu właśnie któregoś z tych narzędzi lub powrotu do tych narzędzi, jeśli one zostały już przepracowane na wcześniejszych etapach. Kuba: I trzecia praktyka, którą rekomendujemy to stosowanie tak często, jak tylko się da sprawdzenia zrozumienia celu. To nie tylko osoba zarządzająca projektem, lider produktu czy manager zespołu, może być osobą, która komunikuje, jaki jest cel, ale możemy też poprosić o to, aby to uczestnicy w jakiejś formie ćwiczeniowej albo po prostu na zasadzie takiej szybkiej śmierci po prostu powiedzieli, przypomnieli, czy swoimi słowami opowiedzieli, jaki jest cel danej inicjatywy. To może być okazja do tego, żeby w ogóle sprawdzić, czy to jest zrozumiałe, to może być też narzędzia aktywizujące czy rozgrzewające uczestników, ale też jest fajna okazja do tego, żeby skorzystać z różnorodności zespołu, różnych perspektyw, różnych osób, z różnych profesji, które na sprawy patrzą trochę inaczej. Również warsztatowo na wspomnianym szkoleniu przeze mnie było to bardzo doceniane. Mieliśmy miks osób o bardzo różnych specjalizacjach na warsztacie i też właśnie ten aspekt wychodził. Pewne osoby patrzą na sprawy bardziej systemowo, inne bardziej biznesowo. No i ta parafraza celu albo próba zrozumienia celu też może być atakowana na różne sposoby i w efekcie to zrozumienie jest lepsze. Więc dąż do tego, żeby sprawdzać zrozumienie na przykład poprzez parafrazę przez osoby zaangażowane w zespół. Kuba: Przejdźmy zatem do drugiego wyzwania. Jest to presja biznesu na wdrożenie całości. Co mamy na myśli? Całości projektu, całości zakresu, całości inicjatywy, czasami może całość jakiejś zdefiniowanej funkcji w produkcie. To zjawisko może powodować, że jest pewna niechęć czy pewne poczucie bezsensu dzielenia. No bo po co dzielić, jeśli i tak musimy na końcu wdrożyć wielką całość tak, jak została ona zdefiniowana, a czasami z tą presją biznesu może się wręcz wiązać czy z presją może managementu, może się nawet wiązać takie poczucie, że podzielenie to proszenie się o kłopoty, bo być może ta strona, która wywiera tę presję, może wręcz zaraz zacząć dostrzegać się, że my chcemy spróbować się wyślizgnąć z jakiegoś kawałku zakresu. Więc szereg pewnych takich negatywnych emocji, które mogą powodować, że tego dzielenia nie chce zespół zrealizować. Jacek: I pierwsza nasza rekomendacja odnośnie do tego wyzwania jest taka, żeby pokazać korzyści, które wynikają z tej dekompozycji na wczesnym etapie. Warto założyć, że nie wszyscy wiedzą, nie wszyscy doświadczyli tego, jakie to są korzyści. A myślimy tutaj przede wszystkim o wczesnym obniżaniu ryzyk, zarówno biznesowym. Czyli mamy okazję wcześniej przekonać się, że to, co wymyśliliśmy, faktycznie trafia w potrzebę rynkową, jest właściwie rozwiązane. Ryzyk technologicznych, czyli czy potrafimy posługiwać się konkretną technologią, której chcemy użyć, czy ryzyk społecznych, czyli czy ta grupa osób, która odpowiada na implementację tego rozwiązania, czy potrafią ze sobą efektywnie współpracować. Więc ryzyka to jest jakby jedna strona tej monety, a z drugiej strony jest taka koncepcja, że chcielibyśmy tę najważniejszą wartość, tę esencję tak naprawdę, konkretne zmiany projektu czy inicjatywy, chcielibyśmy dostarczyć jak najwcześniej. Jeżeli ten temat jest dla Ciebie interesujący, to zdecydowanie polecamy nasz wcześniejszy odcinek, odcinek, który nazwaliśmy „Dlaczego warto dzielić praca na małe części?”, ponieważ zawarliśmy tam całą masę pomysłów, koncepcji i wskazówek, dlaczego warto dzielić. Odsyłamy do odcinka numer 76 dostępnego pod adresem porzadnyagile.pl/76. Kuba: Drugi z możliwych rozwiązań na presję biznesu na wdrożenie całości jest zrozumienie obaw interesariuszy, które blokują ich na tenże podział. Tutaj proponuję uruchomić empatię, proponuję zrozumieć i wczuć się w perspektywę tych Interesariuszy. Coś, co widać z zewnątrz z perspektywy też może konkretnego zespołu wykonawczego jako jakiegoś rodzaju niezrozumiała albo wręcz nieracjonalna presja, może tak naprawdę być czymś unikalnym dla tej osoby, dla tego konkretnego managera czy tej konkretnej grupy ludzi z jakiejś części organizacji. To może być coś, czego ty nie doceniasz, a jednak trzeba zagospodarować. Co mam tu na myśli? Bardzo konkretny przykład z konkretnej firmy, w której uczestniczyłem. Na przykład zespół odpowiedzialny za operację, czyli jakieś takie działania związane z usługami, na przykład po sprzedaży i obsługą klienta. Bardzo bał się, że ich narzędzia zostaną uznane za nieistotne, albo w ogóle nie zostaną zrealizowane w całym projekcie, dlatego oni byli bardzo sceptyczni i bardzo tacy twardzi w negocjacjach, bardzo niechętni do jakiegokolwiek dzielenia tego, co oni zgłosili, jakichś puli, ich wymagań, ich potrzeb narzędziowych. No bo ich życiowe doświadczenie z przeszłości jakichś poprzednich projektów pokazywało, że często kończyło się tym, że pod presją czasu w ogóle żadne narzędzia dla nich nie były wykonywane i muszą obsługiwać klienta Excelami i mailami pisanymi z ręki, bo system nie zagospodarował tego, choć pierwotnie było to planowane. Więc tutaj warto wziąć na to poprawkę, warto wczuć się w tę perspektywę i też zrozumieć ewentualne obawy. Jacek: Innym przykładem obawy może być sytuacja, w której ktoś komuś obiecał bardzo precyzyjny i zwykle bardzo rozbudowany zakres. Często jest tak, że osoby te nie mówią tego wprost albo po prostu może trochę im jest trudno też przyznać, że gdzieś tam komuś coś takiego obiecały no i będą opornie podchodzić do tematu, żeby ten duży kawałek, tą całość podzielić. Z takiej obawy, że to dzielenie będzie jednak być może pretekstem do tego, żeby z tego zakresu wyleciało. Kuba: Taki przykład specyficzny już dla pewnej grupy firm to to, że jest też w niektórych organizacjach taki pęd ku robieniu dużych, spektakularnych rzeczy. I tutaj w tym kontekście idea dzielenia trochę stoi z tym w poprzek. No bo trzeba robić wielkie projekty strategiczne, robić wielkie wow, mieć wielkie premiery, mieć wielkie nagrody za jakieś tam przełomowe niesamowite odkrycia czy innowacje w danej branży. W tym sensie warto tę perspektywę też złapać, że może być tak, że osoba właśnie szykuje się na przyszłą konferencję innowacji w bankowości i tam naprawdę ma wielką ochotę wyskoczyć na scenę i poopowiadać, jak to wielkie, wspaniałe, nowe implementacje, pewnie w tym roku AI w apce, ma w planach. Oczywiście to nie oznacza, że spektakularne rzeczy muszą być niepodzielone, ale warto może mieć tutaj świadomość tej sytuacji i ewentualnie dbać o tę komunikację, bo jedno nie stoi w przyszłości z drugim. W najgorszym razie faktycznie wdrożenie może mieć miejsce jako wielki wow, co nie znaczy, że nie warto podzielić na wcześniejszych etapach i też dostarczać kawałkami, być może kawałkami, które nie będą jeszcze publikowane. Jacek: I to, co Kuba powiedział, to właściwie przesuwa nas do trzeciej porady, czyli przepracowania z biznesem różnic pomiędzy podziałem na części, a obietnicą realizacji całości. W największym skrócie chodzi o to, że to, że podzielimy na mniejsze kawałki pracę, nie musi automatycznie oznaczać, że nie wdrożymy potrzebnej całości. Przy czym jednak tutaj oczywiście dostrzegamy pewną kontrowersję, no bo może być tak, że masz doświadczenie z aktualnej firmy czy z wcześniejszych firm, że jednak ze względu zwykle na jakieś ograniczenia czasowe taki podział powoduje, że do konkretnej daty jednak wdrażana jest jakaś tam część. Bywa, że ona jest satysfakcjonująca i nie są realizowane te rzeczy, których nie zdążyliśmy zrobić w dalszej kolejności, tylko realizowane są jakieś kolejne inne koncepcje. Więc co do zasady nie musi tak być, ale rozumiemy, że doświadczenie i historię wcześniejszych projektów mogą podpowiadać, że z tą poradą trzeba byłoby czy do tej porady podchodzić w ostrożny sposób. Kuba: W szczegółach jest też druga kontrowersja, to koncepcja potrzebnej całości. Może się okazać, że tutaj ktoś się bardzo kurczowo trzyma tego czegoś, co jest wyobrażeniem całości zakresu czy całości rozwiązania, co powstało na bardzo wczesnym etapie. No i czasami niektórzy zbyt kurczowo się trzymają tej wizji raczej zakładając, że od początku mieli rację co do tego, co jest potrzebne, od początku wiedzieli, że dokładnie ten cały zakres jest tym, czego potrzebuje rynek czy potrzebuje klient. Więc tutaj wracamy też do ryzyk biznesowych. Zbyt dużo decyzji podjętych na zbyt wczesnym etapie może być, tak naprawdę złudzeniem co jest potrzebne. Więc rada z podwójną kontrowersją jak to pokazaliśmy, ale mimo wszystko na etapie takim bardzo wczesnym, być może bardziej dyplomatyczne jest powiedzenie, „Podzielimy na kawałki i wdrożymy to, co jest potrzebną całością”, gdzie ja w swojej głowie mówię, potrzebna całość to nie będzie cały zakres, tak jak go czujemy dzisiaj, bo jeszcze czas pokaże, co to dokładnie będzie to coś, co wdrożymy. Jacek: Trzecie wyzwanie to wyważenie perspektywy technologii i biznesu przy podziale. Mamy tutaj na myśli sytuację po dwóch stronach osi. Z jednej strony, kiedy podział dzieje się wyłącznie w izolacji biznesowej i osoby technologiczne do tego podziału nie są zapraszane, co oczywiście powoduje, że tracimy bardzo istotny aspekt wykonalności, jak również dostępnych opcji, które płyną nie z głów biznesowych, a od osób technologicznych. Z drugiej strony próba podziału wyłącznie technologicznego, co może się udać z perspektywy podziału tego na mniejsze kawałki, ale dobrze nie rozumiejąc aspektów biznesowych albo nie mając możliwości dopytania – przykładowo, jaki to będzie miało impakt biznesowy – również spowoduje, że taki podział będzie jakiś, ale na pewno nie będzie to podział optymalny. Kuba: Rozwiązanie pierwsze jest dosyć oczywiste. Zaproś przemyślany skład, będący reprezentacją potrzebnych stron. I to idzie trochę dalej niż tylko te dwie skrajne kawałki osi, które wymienił Jacek, bo to może być też perspektywa na przykład prawna, to może być perspektywa user experience, więc tutaj uczestników tego typu warsztatów czy aktywności związanych z podziałem powinno być prawdopodobnie sporo w zależności od kontekstu i specyfiki twojego produktu. Natomiast w tej Radzie „Zaproś” jest też koncept tego, że w ogóle rozmawiamy po co, kto, z czym ma przyjść i jaką perspektywę reprezentować. Mnie serce boli, jak często słyszę ze strony biznesowej, że zaprosili na przykład przedstawicieli IT, jakiś architektów, jakiś senior developerów, po czym się okazało, że te osoby były bardzo ciche na spotkaniu, nie za bardzo zabierały głos, nie za bardzo dokładały od siebie – nawet zapytane. Moim zdaniem tu może być taki błąd pierwotny w tym, że ktoś zaprosił te osoby, przyszły, bo warto, bo trzeba, bo tak wypada, bo taki jest zwyczaj, natomiast tak naprawdę te osoby mogłyby nie wiedzieć, po co na danym spotkaniu są. Więc tutaj pojawia się bardzo ważna rola osoby zapraszającej, ktokolwiek to jest w danym kontekście, która również wyjaśnia wszystkim obecnym czy wszystkim planowanym do wzięcia udziału w tych czynnościach, żeby jednak bardzo jasno wyrazić, na co liczę, na czego oczekuję od Ciebie, jako uczestnika tego typu warsztatów. Żeby też nikt się nie bał, nie krygował, nie hamował, zwłaszcza, że prawdopodobnie w ramach takiego dzielenia się będzie trochę tarć. Ktoś zaproponuje podział biznesowy, który nie do końca jest dobry technologicznie, któryś podział biznesowo-technologicznie fajnie się zapowiadający będzie trochę bezsensowny z perspektywy prawnika, czy z perspektywy osoby odpowiedzialnej za bezpieczeństwo. Więc tutaj się rzeczy będą tarcia, więc każdy musi rozumieć też, po co jest na tym warsztacie, czy na tym spotkaniu, czy uczestniczy w tych aktywnościach. Jacek: Druga wskazówka ustal facylitatora i oczekuj od tej osoby, że zadba o każdą perspektywę. Mówiąc prostszym językiem, zadba, żeby była osoba, która zadba o to, żeby przebieg tego warsztatu był maksymalnie efektywny, żeby równomiernie wybrzmiały dostępne na spotkaniu perspektywy, nawiązując do tego, co powiedział Kuba, jak również, żeby zbalansować też głębokość tych rozmów. Czyli przykładowo, żeby nie zabrnąć w jakieś super niskopoziomowe detale na przykład technologiczne, bo to może powodować, że wszystkie te inne osoby, które nie są tak techniczne, może się o nich rodzić poczucie, że to spotkanie tak nie do końca jest dobrze poprowadzone. Kto może prowadzić takie spotkanie? To może być ogarnięty analityk, to może być lead developer, to może być architekt. Tak naprawdę nie ma to znaczenia, jak nazywa się ta konkretna rola. Ważne jest natomiast, żeby ta osoba była po pierwsze dobrze przygotowana do poprowadzenia takich warsztatów, czasem serii warsztatów, bo to może być więcej niż jednorazowa akcja, i żeby starała się ta osoba trzymać perspektywę wszystkich stron będących na tym spotkaniu równomiernie, a nie była tylko reprezentantem tej jednej. Bo tak jak wspomniałem przed chwilą może to spowodować, że nie do końca będzie to dobra reklama na przyszłość dla tego typu inicjatyw w organizacji. Kuba: I trzecia porada, jak sobie poradzić z wyważeniem perspektywy technologii i biznesu, to zastosować techniki wizualne, które są zrozumiałe zarówno dla biznesu, jak i IT. Mamy tu konkretnie przede wszystkim na myśli Story mapping, który lubimy, robimy, często rekomendujemy i sami też regularnie wręcz stosujemy do swojej własnej pracy biznesowej czy pracy związanej z podcastem. Podobnie jak z poprzednimi wymienionymi technikami, nie będziemy tutaj w odcinku ich opisywać. Zakładam, że Story Mapping jest już na tyle powszechną techniką, że akurat on powinien być wśród odbiorców znany naszego podcastu, ale jeśli nadal go nie znasz, to mocno rekomendujemy sprawdź to, może dołącz do jakiegoś warsztatu, gdzie jest to realizowane, bo technika jest supermocna, jeśli chodzi o wizualizację, jeśli chodzi o pokazanie zakresu, pokazanie opcji, ale też między innymi w kontekście tego, o czym tu mówimy, takie pokazanie sobie, czym jest w ogóle to przedsięwzięcie, które realizujemy, jaką ono się dzieli na mniejsze kawałeczki i te kawałeczki najczęściej są realizowane z perspektywy użytkownika, więc zrozumiałe są zarówno dla biznesu, jak i dla strony tych osób, które będą później to implementować. Obiecująco wygląda też zastosowanie Event stormingu. Ja sam osobiście nie prowadzę tych sesji, ale kilkukrotnie uczestniczyłem jako obserwator czy jako uczestnik. Mam tu mniejsze doświadczenia, ale jeśli ktoś umie to poprowadzić, to uważam, że może dać bardzo podobny rezultat co Story mapping, choć rządzi się trochę innymi prawami. Jacek: Zanim pójdziemy dalej, krótka informacja, mamy dostępny z Kuba webinar dotyczący kwestii tego, jak dzielić pracę na mniejsze kawałki. Ten webinar nauczy Cię formułować celne argumenty za tym, że w ogóle warto dzielić, nauczy Cię też używać w praktyce wyselekcjonowanych przez nas konkretnych metod dzielenia. W webinarze pokazujemy wszystko na bazie łatwych, do zrozumienia przykładów, jak dzielić oraz podpowiadamy sporo wskazówek z naszej praktyki, jak lepiej dzielić elementy, angażując w to wydarzenie całe zespół. Więcej informacji oraz możliwości zakupu webinaru znajdziesz na stronie porzadnyagile.pl/deco. Kuba: Czwartym wyzwaniem jest czasochłonność procesu dzielenia. Często, gdy przekonuję jakiś zespół do tego, że warto dzielić, słyszę jako jeden z argumentów przeciwko dzieleniu, jest to, że to jest praca do wykonania, ktoś to musi zrobić, ktoś to musi wpisać, tu będzie dużo elementów, które później trzeba zarządzić, skoordynować. I przyjmuję do wiadomości, że to jest pewna praca, to jest pewien wysiłek, ale dla wielu zespołów czy w wielu organizacjach jest to po prostu pewnego rodzaju wyzwanie, jak się za to zabrać. Co tutaj rekomendujemy? Jacek: Przede wszystkim warto zadbać o zmianę myślenia, że dzielenie to nie jest koszt i tak nie nazywać tego procesu, tylko raczej myśleć o tym, że to jest inwestycja w proces dostarczania, która pomoże zespołowi uchwycić po pierwsze dobre zrozumienie zakresu, da też o wiele lepszą kontrolę nad postępem prac, przez to, że będziemy pracować na trochę mniejszych klockach i też zmniejszy złożoność danego kroku większej inicjatywy, które mamy do wykonania. Za tym wszystkim płynie cały szereg technicznych aspektów, a mianowicie sam przepływ pracy wewnątrz zespołu powinien tak naprawdę przy pracowaniu na mniejszych kawałkach przyspieszyć, przez to, że szybciej coś zostanie zaimplementowane, szybciej będziemy w stanie to przetestować, szybciej będziemy w stanie zrobić code review, czy ostatecznie szybciej pewne rzeczy zmergować, czy wypuścić na środowisko produkcyjne. Jest więc cała masa bardzo pozytywnych rzeczy, które dostaniemy, tylko jeśli zainwestujemy czas w to, żeby tę pracę, która na nas czeka, po prostu, żeby ją podzielić na mniejsze fragmenty. Kuba: Druga rada to wykorzystaj reużywalność narzędzi i instrukcji. Faktycznie może być tak, że ten koszt czy inwestycja, jak to Jacek przed chwilą bardzo wyraźnie wskazał czy skorygował, może po prostu zajmować pewien konkretny czas i częścią tego czasu może być przygotowywanie się lub niepotrzebne wgryzanie się w techniki czy w narzędzia związane z dekompozycją czy właśnie dzieleniem elementów. Tutaj mocno rekomenduję, zwłaszcza osobom, które pełnią jakieś funkcje liderskie w zespole, czy odpowiadają za proces pracy, by jak najmocniej wykorzystywać okazję do szykowania czy reużywania checklist, na przykład metody dzielenia. To jest bardzo prosta checklista, jakimi metodami możemy podzielić dany projekt czy dany element, który podlega właśnie warsztatowaniu. To mogą być przygotowane szablony, wymieniliśmy konkretne już techniki, te techniki można mieć już przygotowane, jakieś boardy na jakimś miro czy jakieś przygotowane gotowe kawałki do przepisania na flipchart czy do przepisania na jakieś kartki. Ale chodzi też o znane zespołowi schematy. Nie trzeba się silić za każdym razem, żeby zrozumieć o co chodzi tej osobie, która prowadzi daną sesję warsztatową, tylko zespół się dopracowuje z czasem gotowych ścieżek, tych, które już można nawet prawie nie dawać żadnych instrukcji, tylko po prostu wejść na takim trochę automacie. Oczywiście nie sugeruję, te instrukcje zawsze jednak jakieś powinny być, ale one mogą być super związłe, niewymagające żadnych dodatkowych omówień i też wchodzące zespołowi, tak nazwij, gładko. Czyli zespół płynnie wchodzi w temat, nie ma żadnych dyskusji, ale o co ci chodzi, gdy każesz nam tu coś rozpisać albo co masz na myśli, gdy mówisz o dzieleniu po jakiś tam elementach, bo to wszystko zespół już zna, czuje. Więc też w jakimś sensie jest okazja do oszczędności czasowej, jeśli tylko do tego podchodzi się w taki bardzo świadomy sposób i dzięki temu, zwłaszcza kolejne dzielenia, gdy już bazujesz na checklistach albo schematach, są już mniej czasochłonne. Jacek: To co powiedział Kuba jest wprowadzeniem do trzeciej porady, czyli nabierzmy wprawy w dzieleniu. Kiedy zbudujemy doświadczenie, kiedy będziemy mieć te wszystkie checklisty, te wszystkie rzeczy, które nam ułatwiają, wtedy dzielenie staje się czymś naturalnym, płynnym, oczywistym i jest po prostu przeprowadzane w sposób generalnie dosyć sprawny. Przestaje być tematem, na którym trzeba się zastanawiać, nic nas nie blokuje, nie ma tej obawy jak to zrobimy, tylko po prostu staje się tu naturalną częścią pracy zespołów, coś co jest absolutnie oczywiste i należy poświęcić na to trochę czasu. To nie jest tak, że to się po prostu wydarzy, ale pierwsze podzielenie, drugie, trzecie. Zwykle pojawiają się bardzo wartościowe efekty dzielenia, powodują, że w tej pamięci mięśniowej zespołu zostaje taka myśl, że to po prostu warto robić, więc z perspektywy czasu nie ma już myślenia, czy to zrobimy, tylko tak naprawdę, kiedy to zrobimy, bo po prostu wiemy, że to po prostu trzeba robić, że to ma sens. I też skojarzenie jest takie, że zrobiliśmy to tyle razy, że zrobimy to z równą łatwością, kiedy przyjdzie kolejna okazja czy konieczność, żeby wykazać się tymi umiejętnościami. Kuba: I pokuszę się o taką szpileczkę, że wyzwanie z czasochłonnością dzielenia, szczególnie przecenia czy niepotrzebnie uwypukla ta grupa, która tego dzielenia nie robi. Czyli tutaj jest pewnego rodzaju obietnica osoby, które realizują dzielenie rutynowo, po prostu uważają to za nieodłączną część pracy, robią to dosyć płynnie i nie robią z tego niepotrzebnego szumu. Jacek: Ostatnie wyzwanie, które chcemy pokryć w dzisiejszym odcinku, to mentalność, niech ktoś podzieli. Czyli jest to sytuacja, w której nie do końca wiadomo, kto powinien się zabrać za dzielenie. Może i czujemy, że dobrze by było podzielić, ale to na pewno nie powinniśmy robić my. To powinni zrobić oni, albo to powinien zrobić ktoś. Jeżeli więcej osób w organizacji pomyśli w ten sam sposób, odrzucając trochę tę rękawicę pod tytułem wezmę i zrobię, to może się okazać, że czas sobie będzie płynął, co jest nieuniknione i po prostu zaczniemy pracę z tym, co mamy, czyli będziemy pracować z projektem w takim stanie, jaki jest, bez podziału. Jakie mamy pomysły na to, żeby sobie z tą mentalnością poradzić? Kuba: Pierwsza praktyka, chociaż nieatakująca problemu wprost, to podział na poziomie całego portfela. Mówię, że nie atakuję to wprost, bo to nie rozwali tej mentalności, że ktoś inny powinien podzielić, a w pewnym sensie nawet wręcz właśnie rekomenduję, żeby faktycznie ktoś inny podzielił, ale mam tu na myśli to, że jednym z problemów tego takiego przytłoczenia albo potrzeby, żeby ktoś podzielił, jest właśnie ta perspektywa, że często do zespołów wykonawczych, czy takich zespołów produktowych, projektowych trafia coś, co jest bardzo dużych rozmiarów i to tak z góry zdeterminowane, czy z góry zdefiniowane w taki sposób, że ten podział nie jest prosty. Więc tutaj mocno rekomenduję, by to na poziomie portfela, czy produktu, czy Road mapy, czy całego portfela projektów, jeśli tak to funkcjonuje w twojej organizacji, zastanowić się, czy by tego podziału jednak w jakimś sensie, albo nie wymusić, albo chociaż propagować jako dobrą praktykę. Bo wtedy, jeśli do zespołu trafi coś, co jest mniejszą cząstką, jakimś mniejszym etapem projektu, mniejszym wycinkiem celu, albo realizacją tylko jednego z najważniejszego celu spośród kilku, które dana inicjatywa pierwotnie miała realizować, to ten podział w tym zespole już konkretnym będzie trochę prostszy. Więc ta mentalność niech ktoś podzieli, moim zdaniem może m.in. częściowo bazować na tym, że zespół jest konfrontowany z trochę za dużymi elementami i rozwiązaniem na to jest podział na wczesnym etapie, jeszcze tak trochę ponad zespołem, czy na tym etapie takim strategicznym, albo chociaż taktycznym. Jacek: Druga porada to zasada, którą chcemy zaproponować, że warto się na nią umówić w zespole, która brzmi, jak widzisz linię podziału, to zgłaszasz propozycję podziału. Czyli koncepcja, w której jeżeli przechodzi Ci do głowy, jak można coś byłoby podzielić, to po prostu mówisz to. Z czego wynika ta propozycja? Wielokrotnie spotykam się z sytuacją, że obserwuję np. podczas procesu superwizji, jak pracuje konkretny zespół. Ktoś zadaje pytanie, pada pytanie, nikt się nie odzywa. Można odnieść wrażenie, że w zespole nie ma odpowiedzi. Kiedy zagłębić się i porozmawiać na spokojnie z pojedynczymi osobami, albo kiedy zastosujemy inną strukturę, która w lepszy sposób aktywizuje osoby dostępne w zespole, okazuje się, że zespół ma całą masę różnych pomysłów, bo tylko z jakichś powodów się tymi pomysłami nie dzieli. Zasada, którą tutaj proponujemy, ma na celu zbudowanie śmiałości w ludziach. Na zasadzie uprościmy sobie życie, jeśli ktoś zobaczy fajny, sensowny sposób podziału, to się w danym momencie odezwie. Brzmi to banalnie, ale wiem z doświadczenia, że czasem pojedynczy sygnał, impuls, komentarz potrafi uruchomić bardzo fajną zmianę w zespole. Zdecydowanie do umówienia się na takie proaktywne działanie rekomendujemy. Kuba: Trzecia, ostatnia porada w tym wyzwaniu to kształtowanie przez management konieczności dzielenia. To dzielenie musi być oczekiwane, czyli członkowie zespołu. Jeśli wprowadzili tę zasadę Jacka, to powinni być za nią doceniani. Jeśli jej nie wprowadzają albo zasłaniają się, że idzie, jak idzie, albo postępów nie ma, albo ryzyka projektowe się ziściły, bo nie podzieliliśmy, to powinien być wstęp do bardzo poważnej rozmowy o tym, że to jest problem, bo jako management organizacji, czy jako Product manager, czy Project manager, czy jakiś manager strukturalny, hierarchiczny, wszyscy wymagają tego, żeby to dzielenie miało miejsce. Warto postawić dzielenie jako oczekiwanie, dawać feedback, jeśli to dzielenie następuje, dawać feedback, jeśli nie następuje. Też wspierać pomysły na podział, zwłaszcza takie bardziej odważne, wiążące się też z zahaczeniem o aspekty wyższego poziomu biznesowe, czy związane ze zrozumieniem celu. Wszystko to warto propagować. I przez odwrotność też powiem, nie doprowadzać do sytuacji, w której zespół ma poczucie, że ma zablokowaną możliwość dzielenia. Mam na myśli takie jakieś wytyczne czy jakieś stawianie pewnych spraw, że na przykład wszystko musi być wdrożone jako całość, co było przedmiotem innego wyzwania, czy jakieś inne rodzaje blokerów albo komunikatów, które powodują, że zespół nie wierzy w efekty pracy przyrostowej i nie widzi w związku z tym sensu dzielenia. Jacek: Na koniec kilka myśli, którymi chcemy się podzielić zamiast takiego klasycznego podsumowania. Dzielenie pracy na mniejsze kawałki to zawsze dobry pomysł. Jeszcze nie spotkałem zespołu, który byłby zawiedziony efektami dobrze przeprowadzonego dzielenia. Kuba: Dzielenie jest superpraktyką. Analogicznie do tego jak o żywności mówi się superfood. Daje masę korzyści na wielu poziomach i jest jednym z fundamentów efektywności zespołów. Jacek: Warto kreować kulturę pracy wspierającą dzielenie pracy na mniejsze części i aktywnie mierzyć się z ewentualnymi wyzwaniami, z takimi aktywnościami. Kuba: Jeśli mierzysz się w swojej organizacji z wyzwaniami związanymi z dzieleniem, tymi, które wymieniamy albo innymi, skorzystaj z naszej oferty wsparcia konsultacyjnego. W Twoim konkretnym kontekście pomożemy przemyśleć dany temat albo wskazać konkretne rozwiązania z naszego wieloletniego doświadczenia. Sprawdź całość oferty na 202procent.pl/konsultacje. Jacek: Ja również polecam się odezwać do nas. Natomiast notatki do tego odcinka, artykuł, transkrypcja oraz zapis wideo znajdziesz na stronie porzadnyagile.pl/139. Kuba: I to by było wszystko na dzisiaj. Dzięki, Jacek. Jacek: Dzięki, Kuba. I do usłyszenia wkrótce. ________ To była pełna transkrypcja odcinka podcastu Porządny Agile. Dziękujemy za lekturę!The post Wyzwania w dzieleniu projektów na mniejsze części first appeared on Porządny Agile.

Stany Zjednoczone Ameryki i Francja to kraje wyjątkowe. Oba miały ogromny wpływ na historię polityczną i intelektualną świata zachodniego. W obu miały miejsce pod koniec XVIII w. rewolucje odwołujące się do uniwersalistycznych teorii przyrodzonych praw człowieka, których skutki rozlały się daleko poza ich granice. W obu wreszcie mamy dzisiaj do czynienia z silnymi sporami politycznymi o kształt demokracji i ożywioną refleksją intelektualną na ten temat. Wielokrotnie wzorce demoliberalne promieniowały z USA i Francji do innych krajów, w tym Polski. Dziś możliwe jest jednak czerpanie z nich także pomysłów idących w kierunku dokładnie przeciwnym.Pozostałe artykuły możesz czytać na

Zawsze głośny, przerysowany, budzący kontrowersje. Tylko u nas Popek zdejmuje okulary i pokazuje swoją prawdziwą twarz. W szczerej, momentami bolesnej rozmowie opowiada o nałogach, z którymi wciąż toczy nierówną walkę. O ojcu, który kazał mu nosić wódkę na melinę, ośrodku wychowawczym, który nauczył go przetrwania, ale i zostawił blizny głębsze niż tatuaże. To one stały się pancerzem na całe życie. Mówi o łzach po treningach „Tańca z gwiazdami”, o spotkaniu z Jezusem, o dzieciach, które jeszcze nie wiedzą, kim tak naprawdę jest ich ojciec. O życiu, w którym dla jednych pozostaje potworem, a dla innych – legendą. „Jestem Pawłem, który Popka nienawidzi” – mówi o sobie. Czy to, że jeszcze żyje to cud czy świadomy wybór? W jakich okolicznościach poznał Amy Winehouse? Wielokrotnie upadał, ale za każdym razem potrafił znaleźć w sobie siłę, by wstać i zawalczyć. Czy w końcu uda mu się uciec przed demonami przeszłości? #płatnawspółpraca

Wielokrotnie w odcinkach na naszym kanale podkreślaliśmy istotną rolę danych ESG w procesach zrównoważonego rozwoju. Zbieranie tych danych jest potrzebne zarówno bankom jak i inwestorom, w celu finansowania „zielonej” transformacji przedsiębiorstw. Kluczowym pytaniem pozostaje, czym dokładnie są te dane ESG? Czy to jedynie informacje pozyskiwane w drodze obowiązkowego raportowania przedsiębiorstw, a może ich zakres i natura wykracza poza ramy obowiązujących przepisów? Jak te dane się pozyskuje, klasyfikuje i co mają wspólnego z krwioobiegiem? Na te i inne pytanie odpowie Gość odcinka - Bartosz Silczak, Dyrektor Biura Ryzyka ESG w Banku Gospodarstwa Krajowego. Zapraszamy!

Wszystko zaczęło się od krótkich przejażdżek i dojazdu do pracy na rowerze. Z czasem dystans zaczął się wydłużać, a zamiłowanie do historii i chęć eksplorowania lokalnych terenów w trybie romantycznego szwendania pozwoliło stworzyć Justynie Zyśk - cykli.ju.sta - jedyny w swoim rodzaju profil na social mediach. Nie boi się wyzwań i jazd w trudnych warunkach. Wielokrotnie startowała na starcie długodystansowych wyścigów rowerowych. Choć jej „rowerowe serce” bije głównie dla Warmii i Mazur, wciąż organizuje własne - samotne lub w grupie - wyprawy, w których odkrywa coraz to nowsze zakątki naszego kraju, głównie z perspektywy szutrów, zawsze podrzucając jakieś lokalne, historyczne ciekawostki. Zdjęcia i linki: https://www.podcastrowerowy.pl/Facebook: https://www.facebook.com/PodkastRowerowyInstagram: https://www.instagram.com/podkastrowerowy/Produkcja Oryginalna Earborne Media https://originals.earbornemedia.com/projects/podcast-rowerowy/Posłuchaj innych serii oryginalnych Earborne Media.Więcej na http://originals.earbornemedia.com

W nocy polską przestrzeń powietrzną naruszyły rosyjskie drony, cześć maszyn zestrzelono. - Zapewne w najbliższych dniach i tygodniach będziemy jeszcze wielokrotnie testowani przez Rosję w związku z prowadzonymi ćwiczeniami Zapad - powiedział w Polskim Radiu 24 Konrad Frysztak z KO.

Partia Razem może liczyć na 6 procent poparcia, dzięki czemu weszłaby do Sejmu. Tak wynika z najnowszego sondażu CBOS. - Do naszego ugrupowania, dzięki kampanii prezydenckiej, zgłosiło się prawie 12 tys. nowych osób - powiedziała w Polskim Radiu 24 Aleksandra Owca, współprzewodnicząca Razem.

W 3 z 3 odcinków pierwszej serii "Płaskie jest nudne" odwiedzamy Weronikę Matuszczak, której biegowe korzenie sięgają biegów płaskich i śmiało można powiedzieć, że to co obecnie polski trail zawdzięcza, dzięki dołączeniu do społeczności biegaczy górskich przez Weronikę, zawdzięcza właśnie biegom płaskim.Rozmawiamy zatem o tym, dlaczego tak późno pojawiła się w górach? Za co szanuje środowisko trailu? Co sprawia jej radość w bieganiu terenowym? Czy żałuje oglądając na Igrzyskach Olimpijskich swoich uczelnianych kolegów, że nie poszła tą drogą? Jakie poza przygotowaniem fizycznym biegi płaskie oddają jej w kontekście biegów górskich? I najważniejsze - czy może jasno zadeklarować się jako biegaczka górska?Przypomnijmy Wronika (Pyzik) Matuszczak jest aktualną rekordzistką kraju w kategorii U23 na 10 tys. metrów. Jej wynik z 2018 roku to 32:37,89 Wielokrotnie reprezentowała Polskę na międzynarodowych imprezach, przez lata uczyła się, mieszkała i była na sportowym stypendium w Stanach Zjednoczonych. W tym roku po raz kolejny założy strój z orzełkiem na piersi, by pokazać siłę polskich biegów górskich na mistrzostwach świata w Hiszpanii.Obecnie jest zawodniczką Team Salomon Polska.Marka Salomon jest sponsorem tego odcinka.

Był wybitnym poetą, prozaikiem, eseistą i dramaturgiem. Jego spuścizna literacka zajmuje zaszczytne miejsce w panteonie naszego piśmiennictwa. Wielokrotnie brał się za bary z polskością, zarówno w kontekście historycznym, jak i współczesnym. Szczególnie bliscy mu byli: Adam Mickiewicz, Juliusz Słowacki, Aleksander Fredro i Bolesław Leśmian.W NIEREGULARNIKU LITERACKIM o Jarosławie Marku Rymkiewiczu, którego 90. rocznica urodzin przypada 13 lipca, opowiada Joanna Lichocka, autorka biografii pisarza pt. "Rymkiewicz. Genealogia". 

Jak to się stało, że big techy nie tylko przestały służyć procesom demokratycznym, ale wręcz zaczęły im zagrażać? W jaki sposób cyfrowi giganci wpływają obecnie na geopolitykę? O tym rozmawialiśmy podczas lipcowej Premiery Pisma.Usługi wielkich firm technologicznych miały nas połączyć. Ułatwić rozmowę, wesprzeć oddolne organizowanie się w grupy, poszerzyć dostęp do informacji. Wybuchy takich afer, jak Cambridge Analytica, botowy skandal podczas pierwszej kampanii Donalda Trumpa, zarzuty o wsparcie reżimu wojskowego w Mjanmie wysunięte wobec firmy telekomunikacyjnej Mytel, upadek giełdy FTX, blokada portalu X w Brazylii, zamykanie przez Metę oddziałów fact-checkingowych czy ostatnie unieważnienie wyborów w Rumunii wskutek rosyjskich ingerencji obnażają jednak naiwność tamtych założeń. Jak to się stało, że big techy nie tylko przestały służyć procesom demokratycznym, ale wręcz zaczęły im zagrażać? W jaki sposób cyfrowi giganci wpływają obecnie na geopolitykę? O tym wszystkim rozmawialiśmy podczas lipcowej Premiery Pisma.W dyskusji wzięli udział:Sylwia Czubkowska – dziennikarka technologiczna. Współprowadząca podcast Techstorie w Radiu TOK FM i twórczyni magazynu Spider's Web+. Publikowała w takich tytułach, jak „Gazeta Wyborcza”, „Dziennik Gazeta Prawna”, tygodnik „Newsweek” czy magazyn „Znak”. Wielokrotnie nominowana do najważniejszych nagród dziennikarskich: Grand Press, Nagrody im. prof. Romana Czerneckiego, Nagrody specjalnej Prezesa Urzędu Patentowego RP, Podcastu Roku. Konkursu im. Janusza Majki, Nagrody im. Teresy Torańskiej, Nagrody im. Marcina Króla – i ich laureatka. W 2025 roku nominowana do Nagrody Mariusza Waltera w kategorii „nowy głos”. Autorka opublikowanych przez wydawnictwo Znak książek Chińczycy trzymają nas mocno (2022) i Bóg Techy (2025).Filip Konopczyński – prawnik, analityk regulacji AI i nowych technologii, badacz społeczeństwa i gospodarki cyfrowej, publicysta i komentator gospodarczy. Realizował projekty dla oraz współpracował m.in. z: NASK, IDEAS NCBR, Fundacją Panoptykon, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, Narodowym Centrum Badań i Rozwoju, German Marshall Fund of the US czy Visegrad Insight.Sebastian Stodolak – wiceprezes Warsaw Enterprise Institute, publicysta ekonomiczny „Dziennika Gazety Prawnej”, absolwent filozofii na Uniwersytecie Warszawskim oraz Podyplomowego Studium Systemu Finansowego i Polityki Monetarnej PAN. Publikuje także na łamach portalu ObserwatorFinansowy.pl oraz prowadzi audycję „0+ – program o przedsiębiorczości” w Radiu Wnet. Jego artykuły ukazywały się też na łamach tygodników „Wprost” oraz „Newsweek”. Debatę poprowadziła Zuzanna Kowalczyk, redaktorka prowadząca w „Piśmie”, dziennikarka, kulturoznawczyni, autorka esejów i podcastów. ––Słuchaj więcej materiałów audio w stałej, niższej cenie. Wykup miesięczny dostęp online do „Pisma”. Możesz zrezygnować, kiedy chcesz.https://magazynpismo.pl/prenumerata/miesieczny-dostep-online-audio/

Notatki i linki wymienione w tym odcinku znajdziecie na naszej stronie: ⁠⁠designpractice.pl/078---W tym odcinku rozmawiamy:→ o znalezieniu swojej niszy i stylu pracy→ o pozyskiwaniu zleceń ze znanymi markami→ o roli mediów społecznościowych w życiu projektowym→ o zajawkach i podróżach---Naszą gościnią jest Beata Śliwińska, znana jako Barrakuz. Projektantka graficzna i art directorka. Wielokrotnie nagradzana w konkursach projektowych. Współpracowała m. in. ze Spotify, Netliksem i Adidasem. Projektowała też wiele okładek płyt. Jej ulubiona technika pracy to kolaż analogowo-cyfrowy. Pasjonatka kolarstwa i dobrego glutenu z masłem. ---Timestamps:0:00 Start1:29 Jaką książkę ostatnio przeczytałaś?4:00 Czym się zajmujesz?4:53 Różne techniki i odkrywanie narzędzi6:48 Jak zaczynałaś?10:32 Skąd focus na ilustrację i kolaż?16:41 Jak otrzymałaś pierwsze zlecenie od Adidasa?19:55 W jaki sposób pracujesz?22:40 Skąd brać materiały?26:16 Pracujesz ręcznie czy digitalowo?28:20 Czy można korzystać ze zdjęć z gazet?30:05 Czy i jak AI odciąża Cię w pracy?32:49 Z którego projektu jesteś najbardziej dumna?34:53 Jaka jest Twoja wymarzona współpraca?37:47 Targi i sprzedaż prac41:40 Jak wyceniasz projekty?45:16 Przerwane współprace46:29 Rozszerzanie zlecenia i negocjowanie umowy z klientem49:51 Który z Twoich projektów był najbardziej intratny?52:22 Co zmieniłabyś w relacji twórca - agencja - klient?54:09 Obecność w social media57:13 Czy przychodzą do Ciebie klienci przez Instagrama?57:59 Czy masz sposób na balans w social media?1:00:28 Inspiracje z podróży1:03:35 Co Ci daje rower?1:07:23 Wymarzona miejscówka na rower1:08:45 Co było game-changeger'em na Twojej drodze rozwoju?1:10:17 Na rozwoju jakich umiejętności chciałabyś się skupić w najbliższym czasie?1:11:33 Zakończenie

Według doniesień RMF FM Adrian Zandberg otrzymał propozycję objęcia stanowiska ministra w zamian za oficjalne poparcie Rafała Trzaskowskiego w drugiej turze wyborów. - Nie ma takiej oferty na stole. Wielokrotnie słyszeliśmy, że nie jesteśmy obozowi rządzącemu do niczego potrzebni, że świetnie dają sobie radę bez nas - powiedziała w "Rozmowie Polskiego Radia 24" Marta Stożek z partii Razem.

Na tle polskiej transformacji z komunizmu do kapitalizmu film obejmuje 45 lat życia Andrzeja/ Anieli Wesoły jako transpłciowej kobiety. Wielokrotnie nagrodzony film "Kobieta z..." w reżyserii Małgorzaty Szumowskiej i Michała Englerta jest obecnie dostępny na platformie SBS on Demand.

Rozmowa Justyny Duriasz-Bułhak z Maciejem Podbielkowskim w ramach cyklu #rozmowywszechnicy [29 kwietnia 2025 r.]Wybory prezydenckie zbliżają się wielkimi krokami. Przed nami najintensywniejszy okres kampanii. 13 osób ubiegających się o najwyższy państwowy urząd dwoi się i troi, by przekonać nas, że najlepiej nadają się do pełnienia zaszczytnej funkcji Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.Śledząc nawet pobieżnie kampanię można odnieść wrażenie, że kandydaci nie ubiegają się o urząd opisany w Konstytucji, lecz o jakiś inny, o znacznie szerszych możliwościach wpływu na rzeczywistość.O roli Prezydenta, jego zdaniach i o tym na co ma wpływ, a na co wpływu nie ma, porozmawiamy z Maciejem Podbielkowskim, nauczycielem i autorem podręczników wiedzy o społeczeństwie.Maciej Podbielkowski - historyk, absolwent Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego. Przez wiele lat nauczyciel historii w renomowanych warszawskich liceach, takich jak Bednarska, Przymierze Rodzin czy Platerki, a także opiekun finalistów Olimpiady Historycznej. W latach 1988–1996 pracował jako asystent w Instytucie Historycznym UW. Od 2006 roku pełni funkcję głównego specjalisty w Sekcji Dydaktycznej Muzeum Powstania Warszawskiego, prowadząc zajęcia edukacyjne, przygotowując konferencje dla nauczycieli oraz opracowując scenariusze lekcji. Współautor podręcznika do wiedzy o społeczeństwie dla gimnazjum oraz repetytorium dla licealistów, a także autor opracowania Warszawskie Dzieci – młodzież w służbie Polskiego Państwa Podziemnego (Teki Edukacyjne MPW). Jego zawodowe zainteresowania obejmują historię najnowszą Polski, ze szczególnym uwzględnieniem dziejów opozycji w PRL oraz historię ustroju. Wielokrotnie nagradzany za swoją działalność edukacyjną i społeczną, odznaczony m.in. Brązowym Krzyżem ZasługiJeśli chcesz wspierać Wszechnicę w dalszym tworzeniu treści, organizowaniu kolejnych #rozmówWszechnicy, możesz:1. Zostać Patronem Wszechnicy FWW w serwisie https://patronite.pl/wszechnicafwwPrzez portal Patronite możesz wesprzeć tworzenie cyklu #rozmowyWszechnicy nie tylko dobrym słowem, ale i finansowo. Będąc Patronką/Patronem wpłacasz regularne, comiesięczne kwoty na konto Wszechnicy, a my dzięki Twojemu wsparciu możemy dalej rozwijać naszą działalność. W ramach podziękowania mamy dla Was drobne nagrody.2. Możesz wspierać nas, robiąc zakupy za pomocą serwisu Fanimani.pl - https://tiny.pl/wkwpkJeżeli robisz zakupy w internecie, możesz nas bezpłatnie wspierać. Z każdego Twojego zakupu średnio 2,5% jego wartości trafi do Wszechnicy, jeśli zaczniesz korzystać z serwisu FaniMani.pl Ty nic nie dopłacasz!3. Możesz przekazać nam darowiznę na cele statutowe tradycyjnym przelewemDarowizny dla Fundacji Wspomagania Wsi można przekazywać na konto nr:33 1600 1462 1808 7033 4000 0001Fundacja Wspomagania WsiZnajdź nas: https://www.youtube.com/c/WszechnicaFWW/https://www.facebook.com/WszechnicaFWW1/https://anchor.fm/wszechnicaorgpl---historiahttps://anchor.fm/wszechnica-fww-naukahttps://wszechnica.org.pl/#demokracja #wybory #prezydent #prezydentRP #kampania #konstytucja #wos #rozmowywszechnicy

Wielokrotnie otrzymywałam od Was pytania o to, jak inwestuję w złoto - czy kupuję sztabki i monety, a jeśli tak, to jakie. A może inwestuję w metale szlachetne jeszcze inaczej? Dziś czas na moją osobistą historię o tym, jak zainteresowałam się złotem i jak w nie inwestowałam kiedyś - i inwestuję teraz.Partnerem tego odcinka podcastu jest Goldenmark - czołowy dostawca metali szlachetnych w Polsce i miejsce, w którym ja kupuję moje złote monety oraz sztabki.W Goldenmark znajdziecie nie tylko złoto i srebro inwestycyjne, lecz także wiele monet kolekcjonerskich oraz biżuterię wysokiej jakości. Częścią Grupy Goldenmark jest również innowacyjny sklep Goldsaver.pl w którym sztabkę uncjową kupisz "po kawałku" bez wydawania jednorazowo dużej kwoty.▬ Warto sprawdzić:

"Pani Wrzosek to prokurator przepełniona politycznie motywowaną nienawiścią. Wielokrotnie to manifestowała. Zapowiadała, że będzie łamać prawo" - mówił gość Krzysztofa Ziemca w RMF FM - poseł Prawa i Sprawiedliwości Paweł Jabłoński. "To nie jest ofiara. Ona jest współsprawcą tej nienawiści" - dodał były wiceminister spraw zagranicznych. Usprawiedliwiał też swojego partyjnego kolegę Jacka Ozdobę, który zasłyną ostatnio agresywnymi wypowiedziami pod adresem Ewy Wrzosek.

Prezydent USA obecnie zbiera informacje i wypuszcza balony próbne, testując Rosjan, testując Europę, również w jakimś stopniu testując Ukrainę - ocenia amerykanista.

Budowa domu zawsze zaczyna się od zakupu działki. Wielokrotnie opowiadaliśmy o ważnych aspektach na jakie należy zwrócić uwagę szukając i kupując własny kawałek ziemi. Ale jak zabrać się za to w praktyce? Od czego zacząć i jak przejść przez cały proces krok po kroku? W dzisiejszym podcaście postaramy pokazać się Wam poszukiwania, wybór i zakup [...] Artykuł Nie kupuj działki zanim tego nie obejrzysz! Dylematy budowlane #99 pochodzi z serwisu Blog Budowlany: Jak się wybudować i nie zwariować.

Joanna Szczepkowska – aktorka, pisarka, poetka, felietonistka, a wkrótce – być może – reżyserka. Urodzona w 1953 r w Warszawie. Jest córką Andrzeja Szczepkowskiego i Romy Parandowskiej, wnuczką Jana Parandowskiego. Wielokrotnie nagradzana za dokonania aktorskie. W latach 1975–1981 była aktorką Teatru Współczesnego w Warszawie, a w kolejnych latach Teatru Polskiego i Teatru Powszechnego. Stworzyła kreacje dramatyczne (m.in. w „Romeo i Julii", „Królu Learze", „Wujaszku Wani", „Zdaniem Amy") oraz komediowe („Śluby panieńskie", „Lekcja", „Wesołe kumoszki z Windsoru"). Zagrała również w kilkudziesięciu spektaklach Teatru Telewizji. Autorka m. in. opowiadań „Fragmenty z życia lustra”, sagi rodzinnej „Kto ty jesteś”, poezji „Ludzie ulicy i inne owoce miłości”, sztuk teatralnych – „Goła baba” ,„ADHD i inne cudowne zjawiska”, „Pelcia czyli jak żyć, żeby nie odnieść sukcesu”. Od 1999 roku publikuje felietony, na które złożyło się kilka zbiorów m. in. „Piasek ze szkła” i „Jak wyprostować koło”. W 1989 roku zasłynęła niespodziewanym ogłoszeniem „końca komunizmu” w trakcie wywiadu, który przeprowadzała z nią dziennikarka telewizji publicznej. Za działalność konspiracyjną i patriotyczną została nagrodzona Krzyżem Kawalerskim i Orderu Odrodzenia Polski i Srebrnym Krzyżem Zasługi. Prowadzi swój autorski Teatr Na Dole. Podczas pandemii w 2020 roku stworzyła internetową scenę pod nazwą Teatr Pudło. Zrealizowała kilkadziesiąt krótkich wideo, do których pisała miniatury teatralne: grała tam różne postaci, całość samodzielnie reżyserowała i montowała.

Niewolnictwo jest czymś co kojarzy się nam jako coś całkowicie złego. W czasach biblijnych niewolnictwo miało jednak kilka znaczeń. Prawo Mojżeszowe zawierało wiele praw co do tego jak należy traktować niewolników. Zacznijmy od znaczenia hebrajskiego i greckiego słowa oznaczającego niewolnika, a później przejdźmy do praw dotyczących traktowania różnych niewolników.Problem, z którym spotykają się tłumacze Biblii polega na tym, że często jedno słowo można przetłumaczyć (zależnie od kontekstu) na kilka słów w języku docelowym. Takim słowem jest właśnie hebrajskie słowo “ewed” oraz greckie “doúlos”. Tłumacze dzielą się więc na tych konsekwentnych, którzy ustalają, że zawsze będą dane słowo tłumaczyć tak samo oraz tych niekonsekwentnych, którzy tłumaczą w zależności od kontekstu. Zobaczmy więc jakie znaczenie ma słowo “niewolnik” oraz jak jest ono tłumaczone.Hebrajskie słowo ewed może oznaczać niewolnika, czyli kogoś kto jest własnością. W Rodzaju 12:16 czytamy: “Ze względu na nią wyświadczał Abramowi dobrodziejstwa, tak że miał owce, bydło, osły, niewolników i niewolnice, oślice i wielbłądy”. Dowiadujemy się, że Faraon dał Abramowi niewolników i zwierzęta. Ten patriarcha był więc właścicielem zarówno tych zwierząt jak i tych ludzi. Czy to jednak jest jedyne tłumaczenie tych słów? W 2 Kronik 10:7 czytamy: “Oni odpowiedzieli mu tak: Jeżeli będziesz dobry dla tego ludu i okażesz im życzliwość, i przemówisz do nich słowami łaskawymi, będą twoimi sługami po wszystkie dni”. W oryginale użyto słowa ewed czyli niewolnik. Jest tu jednak mowa o poddanych króla Rechoboama. Zauważmy, że poddany podlega woli króla. Jest wolnym człowiekiem, ale wola króla jest ważniejsza od jego woli. Jest więc w pewnym sensie niewolnikiem króla, choć nie do tego stopnia jak prawdziwy niewolnik.Inny rodzaj ludzi określony tym słowem jest opisany w 2 Samuela 8:6, gdzie czytamy: “Dawid obsadził też załogami Aram Damasceński, i tak zostali Aramejczycy hołdownikami Dawida, składającymi daninę”. Aramejczycy czyli Syryjczycy zostali hołdownikami Dawida. W oryginale występuje tutaj także słowo niewolnik. Zauważmy, że Syria miała swojego władcę, ale ponieważ płacił on daninę Dawidowi Syryjczyków nazwano niewolnikami.Słowa niewolnik używano także to okazania komuś szacunku. W Rodzaju 42:10 czytamy: “A oni powiedzieli do niego: Nie, panie! Słudzy twoi przybyli, aby zakupić żywność”. Zauważmy, że bracia Józefa nie mówili w pierwszej osobie. Nie mówili: “my przybyliśmy”, ale “słudzy twoi przybyli”. Mówienie w trzeciej osobie i nazywanie siebie sługami czyli niewolnikami było sposobem okazania szacunku rozmówcy.Inne znaczenie słowa niewolnik jest związane z religią. W Łukasza 1:38 czytamy: “I rzekła Maria: Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego. I anioł odszedł od niej”. Maria nazwała się tutaj służebnicą. W oryginale greckim występuje tutaj słowo doule czyli niewolnica. My dziś użylibyśmy słowa wyznawca. Zauważmy wyznawca Boga jest ograniczony prawami swojej religii. Nie jest więc do końca wolny i w tym sensie jest niewolnikiem. W starym testamencie ten termin jest wielokrotnie używany wobec Mojżesza, który jest nazywany niewolnikiem Boga.Zobaczcie jak w waszej Biblii oddano te wersety? Czy tłumacz konsekwentnie tłumaczył słowo ewed zawsze tak samo np. na polskie słowo niewolnik lub sługa czy może w zależności od kontekstu tłumaczył: niewolnik, poddany czy wyznawca? Jakie przekłady wy wolicie? Wolicie te konsekwentne przekłady czy takie zależne od kontekstu? Mi wydaje się, że przekłady tłumaczące te słowa w zależności od kontekstu są lepsze dla tych, którzy pierwszy raz czytają Biblię. Mogłoby im być trudno zrozumieć, że król nazywa poddanych niewolnikami albo dlaczego bracia Józefa mówią jesteśmy twoimi niewolnikami.Jakie prawa dotyczyły niewolników? Po pierwsze inaczej traktowano niewolników z okolicznych narodów, a inaczej izraelskich niewolników. W Kapłańskiej 25:46 czytamy o tej różnicy: “Będziecie ich przekazywać po sobie na dziedziczną własność synom swoim na zawsze. Jako niewolników mieć ich będziecie. Lecz z waszymi braćmi, synami izraelskimi, nie będziecie obchodzić się surowo”. Niewolnicy z narodów byli niewolnikami na stałe, których dziedziczyli synowie.Niewolnika mogła wykupić rodzina lub on sam. W Kapłańskiej 25:49 czytamy: “Albo jego stryj, albo syn jego stryja wykupi go, albo ktokolwiek z jego bliskiej rodziny go wykupi, albo jeżeli go stać na to, sam się wykupi”. Taki niewolnik mógł być wykupiony, ale mógł się też sam wykupić. Oznacza to, że niewolnik mógł zarabiać i gromadzić pieniądze. O tym jak należało traktować niewolnika, który był Żydem jest napisane w Powtórzonego prawa 15:12, czytamy tam: “Jeżeli zaprzeda ci się twój brat, Hebrajczyk lub Hebrajka, to będzie ci służył sześć lat, a w siódmym roku wypuścisz go od siebie wolnym”. Ale jak Hebrajczyk czyli Żyd mógł stać się niewolnikiem innego Żyda? W Wyjścia 22:3 czytamy: “Złodziej powinien dać odszkodowanie; jeżeli nic nie ma, zostanie za swoją kradzież sprzedany”. Ale jak wyglądała sytuacja kobiet? Żyd będący niewolnikiem w Izraelu stawał się wolny w siódmym roku. Sytuacja kobiet była inna. W Wyjścia 21:7 czytamy: “Jeżeli zaś ktoś sprzeda swoją córkę jako niewolnicę, to ona nie odejdzie, tak jak odchodzą niewolnicy”. Kobiet nie dotyczyło prawo uwolnienia w roku siódmym. Zostawały niewolnicami na zawsze. Ich sytuację omawia prawo dotyczące nałożnic. Kolejny werset 8 mówi: “Jeżeli nie spodoba się swemu panu, który ją przeznaczył dla siebie, niech ją pozwoli wykupić. Jednak nie ma prawa sprzedać jej obcemu ludowi, bo postąpiłby wobec niej wiarołomnie”.Sprzedana kobieta mogła zostać żoną. Mogli ją też wykupić jej krewni. Nie wolno jednak było jej sprzedać komuś z innego narodu. Werset 9 mówi dalej: “Jeżeli przeznaczył ją dla swego syna, postąpi z nią według prawa dotyczącego córek”. Gdy niewolnicę przeznaczał na żonę dla syna stawała się ona swego rodzaju córką. Podobnie było gdy właściciel sam się z nią ożenił. W Wyjścia 21:10 czytamy: “Jeżeli weźmie sobie inną za żonę, nie ujmie jej ani pożywienia, ani odzieży, ani obcowania cielesnego”.Niewolnica gdy stawała się żoną nie mogła być traktowana gorzej niż inne żony. Tutaj warto przypomnieć losy protoplasty rodu czyli Jakuba zwanego Izraelem. Miał on dwie żony i dwie niewolnice. Wszystkie te cztery kobiety urodziły mu dzieci, które później były traktowane jednakowo. Księga Wyjścia mówiła, że taka niewolnica, która stawała się żoną nie mogła dostawać mniej pożywienia, odzieży czy współżycia z mężem. To ostatnie dawało jej możliwość urodzenia synów, którzy by się nią opiekowali po śmierci męża.Niewolnikami mogły się stać całe narody, całe miasta. Przykładem są Gibeonici. W Jozuego 9:27 czytamy: “Ale Jozue przeznaczył ich w tym dniu do rąbania drzewa i noszenia wody dla zboru i dla ołtarza Pana aż do dnia dzisiejszego w miejscu, które miał wybrać”. Jozue przeznaczył mieszkańców tego miasta do pracy. Dalej oni jednak mieszkali w swoim mieście. Dalej też zajmowali się swoimi sprawami. Oprócz tego musieli jednak także dostarczyć drewno i wodę do świątyni. Podsumowując te wszystkie prawa były dobre dla niewolników. Niestety nie zawsze ich przestrzegano. Np. w Jeremiasza 34:11 czytamy: “Lecz potem cofnęli swoją zgodę i ściągnęli z powrotem niewolników i niewolnice, których wypuścili na wolność, i zmusili ich do służby jako niewolników i niewolnice”. Żydzi w tamtych czasach zwolnili niewolników, potem jednak zniewolili ich ponownie. Prawo często też przypominało, że sami Izraelici byli kiedyś niewolnikami. Np. w Powtórzonego Prawa 15:15 czytamy: “Będziesz pamiętał, że byłeś niewolnikiem w ziemi egipskiej i że Pan, Bóg twój, wykupił cię. Dlatego Ja nakazuję ci to dzisiaj”. Wcześniejsze wersety mówią o tym jak należało traktować niewolnika. Np. gdy po 6 latach niewoli stawał się wolny należało dać mu coś z trzody na początek wolności. Gdy Izraelici słuchali prawa i go przestrzegali sytuacja niewolników była całkiem dobra. Przynajmniej w porównaniu z tych jak traktowano ich w innych narodach.Chrześcijanie w I wieku nie walczyli z instytucją niewolnictwa. Wielokrotnie zachęcali niewolników do wzorowej pracy wobec ich właścicieli. Najlepiej oddaje to chyba 1 do Koryntian 7:21 gdzie czytamy: “Zostałeś powołany, będąc niewolnikiem? Nie trap się tym; ale jeśli możesz stać się wolnym, raczej korzystaj z tego”. Jeżeli niewolnik został chrześcijaninem, miał dalej służyć swojemu panu, ale gdy mógł stać się wolny powinien skorzystać z tej możliwości.Apostoł Paweł ochrzcił jednego zbiegłego niewolnika, którego później odesłał do jego właściciela. W Liście do Filemona 1:16 czytamy: “I to już nie jako sługę, ale więcej niż sługę, bo jako brata umiłowanego, zwłaszcza dla mnie, a tym bardziej dla ciebie, tak według ciała, jak i w Panu”. W przekładzie, który ja cytuję jest tutaj słowo “sługa”, ale w oryginale jest greckie słowo “doúlos” czyli niewolnik. Paweł odesłał tego zbiegłego niewolnika i prosił, aby jego właściciel traktował go jak brat brata.Ze względu na nią wyświadczał Abramowi dobrodziejstwa, tak że miał owce, bydło, osły, niewolników i niewolnice, oślice i wielbłądyhttps://biblia-online.pl/Biblia/Warszawska/1-Ksiega-Mojzeszowa/12/16Oni odpowiedzieli mu tak: Jeżeli będziesz dobry dla tego ludu i okażesz im życzliwość, i przemówisz do nich słowami łaskawymi, będą twoimi sługami po wszystkie dnihttps://biblia-online.pl/Biblia/Warszawska/2-Ksiega-Kronik/10/7Dawid obsadził też załogami Aram Damasceński, i tak zostali Aramejczycy hołdownikami Dawida, składającymi daninę. I wspomagał Pan Dawida we wszystkim, do czegokolwiek się zabrałhttp://biblia-online.pl/Biblia/Warszawska/2-Ksiega-Samuela/8/6

Ma za sobą wspinanie w najwyższych górach na całym świecie. Pokonał najtrudniejsze trasy. Wielokrotnie zdobywał tytuł tego najlepszego. 20-letni Jasiek Gurba, bohater reportażu "Na granicy ryzyka" opowiada o zmaganiu się z dużym ryzykiem i z samym sobą. O tym jak wiele trzeba poświęcić, aby osiągnąć tak wysoki poziom we spinaczce. A także o największych wyzwaniach w tej dyscyplinie.

[AUTOPROMOCJA] Pełnej wersji podcastu posłuchasz w aplikacji Onet Audio  Za nami pierwszy mocny wyborczy weekend. W sobotę Koalicja Obywatelska ogłosiła, kto będzie reprezentował ich w wyborach prezydenckich, w niedzielę zaś karty odsłoniło Prawo i Sprawiedliwość.   Wreszcie jest na kogo głosować, jest kandydat obywatelski! Jarosław Kaczyński w dobroci serca ofiarował Karola Nawrockiego całej ojczyźnie, złożył go niemal na ołtarzu ojczyzny- ucieszył się Tomasz Sekielski. Bartosz Węglarczyk zwrócił uwagę, że Karol Nawrocki jako kandydat obywatelski, będzie mógł mianować się w skrócie kandydatem k.o. Czy to przypadek?   Niestety niedzielne przemówienie obywatelskiego kandydata nie porwało Naczelnych. Nie wierzą w to, że będzie w stanie zakończyć wojnę polsko-polską. Ciekawsza za to okazała się lista osób popierających kandydaturę Karola Nawrockiego. Skandalicznym był za to wpis Instytutu Pamięci Narodowej na platformie X. Na oficjalnym profilu tej państwowej instytucji możemy przeczytać: Jestem gotów stoczyć bój o Polskę.  To już pewne! Prezes Instytutu Pamięci Narodowej dr @NawrockiKn  kandydatem obywatelskim na Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej! Wielokrotnie podkreślał, że Polska to wielka sprawa, dlatego nie boi się wziąć odpowiedzialności za losy kraju. Instytut, który jest finansowany z pieniędzy wszystkich Polaków, nigdy nie powinien angażować się w politykę, przypomina Bartosz Węglarczyk.   Bartosz Węglarczyk podziękował Janowi Mosińskiemu, posłowi Prawa i Sprawiedliwości, za przypadkowe ujawnienie niedzielnego przekazu dnia. Dzięki niemu wiemy, że wydarzenia w krakowskiej Hali Sokoła nie miały charakteru partyjnego, lecz społeczny i obywatelski.   W sobotę Koalicja Obywatelska ogłosiła, kto będzie ich kandydatem w wyborach prezydenckich. Przypomnijmy,  głos oddało ponad 22 tys. 126 osób, zwycięzca, Rafał Trzaskowski uzyskał 74,75 proc. głosów, zaś Radosław Sikorski zdobył 25,25 proc. głosów.   Skończy się na tym, że jedynym kandydatem partyjnym będzie Rafał Trzaskowskim, reszta kandydatów będzie niezależna i samorządna, tak sobotnie wydarzenia podsumował Bartosz Węglarczyk. Tomasz Sekielski przypomniał, że Radosław Sikorski kolejny raz przegrał w prawyborach, najpierw w 2010 roku z Bronisławem Komorowskim, teraz z Rafałem Trzaskowskim i zapewne właśnie zamyka się wielkie prezydenckie marzenie Sikorskiego.   Nasi Naczelni na koniec mają tylko jedną prośbę do polityków. Może w końcu czas najwyższy zająć się zmianą prawa wyborczego, jeśli chodzi o wybory prezydenckie, żeby urealnić ten system, uregulować kwestie prekampanii i finansowania ogólnie kampanii wyborczych.   Zapraszamy na kolejny odcinek Naczelnych oraz zachęcamy do słuchania podcastu w każdy poniedziałek o godz. 19.00 na stronie Onetu, a także w aplikacji Onet Audio. Zapraszamy również do pisania do Naczelnych na adres naczelni@onet.pl.

Grała w awangardowych spektaklach i w komercyjnych hitach. Wielokrotnie pisała dla teatru, teraz debiutuje jako współautorka scenariusza filmowego. W „Rzeczach niezbędnych” Kamili Tarabury gra też Roksanę, która próbuje przepracować traumę przemocy seksualnej. Z Anną Tatarską Kasia Warnke rozmawia o swoich literackich inspiracjach i pasjach, o sensualności i jej pokazywaniu na ekranie, a także o stracie i doświadczeniach granicznych.Podcastu „Glaktyki” możesz posłuchać na platformach Spotify, Apple Podcasts oraz oglądać na YouTube.

Mysia kultura, czyli termin, którym w tym artykule opisuję dzieła oparte na paralelach pomiędzy myszami i ludźmi była bardzo popularna zwłaszcza w drugiej połowie XX w. https://nlad.pl/myszy-kontra-stalowe-plugi-od-burnsa-do-myslovitz/ Miała ona głównie na celu ukazanie kruchości ludzkiej egzystencji oraz uwrażliwienie nas na słabszych, redukowanych w społeczeństwie do poziomu niemal myszy. Wielokrotnie uświadamia nam ona pozycję osób niepełnosprawnych umysłowo, które zwykle przez swoje schorzenia były pozbawiane jakiejkolwiek podmiotowości. Mówi też o innych osobach wykluczonych, choćby z powodu ubóstwa i niskiego statusu społecznego. Mimo to słyszymy dziś często o nadmiernym kulcie ofiary i przewrażliwieniu społecznym. Jaka jest więc prawda? Czy jesteśmy wciąż za mało wrażliwi i mysia kultura wciąż powinna uczyć nas współczucia, czy rzeczywiście jesteśmy przewrażliwieni? A może po prostu kierujemy uwagę w złą stronę? Nowy Ład to przede wszystkim portal, analizujemy i komentujemy bieżące wydarzenia w duchu dbałości o polski interes narodowy. Pozostałe artykuły możesz czytać na https://nlad.pl

Dołącz do grona Patronów tego podcastu na http://www.patronite.pl/maopowiedziane  Dołącz do naszego Discorda (dla Patronów) https://patronite.pl/post/59230/jak-dolaczyc-do-naszego-discorda  Wielokrotnie sygnalizowaliście nam, że interesuje Was temat religii w Chinach. Chiny, kraj kojarzony z ateizmem, mają bardzo bogatą historię duchowości. Niemożliwe byłoby zmieszczenie tego tematu w jednym odcinku, więc będziemy do niego wracać w różnych kontekstach. Dzisiejszy odcinek dotyczy tematu, który jest nam, Polakom i Europejczykom, bliski. Mówimy bowiem o chrześcijaństwie w Chinach. Ten podcast jest pierwszym z dwóch odcinków mu poświęconych. Skupiamy się w nim na historii misjonarstwa oraz powstaniu Taipingów. Spis treści:(0:00) Misjonarstwo w Chinach (20:38) Powstanie Taipingów – kontekst historyczny(42:46) Powstanie Taipingów – przebieg Postaw nam kawę na http://buycoffee.to/maopowiedzianeInstagram: http://instagram.com/maopowiedzianeInstagram Nadii: http://instagram.com/nadia.urbanInstagram Weroniki: http://instagram.com/wtruszczynskaNapisz do nas: kontakt@maopowiedziane.pl 

Wykład Bartosza Popczyńskiego w ramach cyklu Spotkania z przyrodą [18 września 2024 r.] Wielokrotnie zastanawiamy się jak nazywają się samce lub samice poszczególnych gatunków. Zapewne każdego kiedyś trapiły pytania: jak się nazywa samica owcy? Albo jak się nazywa dziecko jelenia? A czym różni się warchalak od pasiaka? Czym jest niedolisek i co dokładnie oznacza słowo krowa? Rozwiejemy te wątpliwości, wystarczy tylko posłuchać wykładu. Bartosz Popczyński – przyrodnik, leśnik z wykształcenia i pasji, edukator w Centrum Edukacji Przyrodniczo-Leśnej Lasów Miejskich w Warszawie Jeśli chcesz wspierać Wszechnicę w dalszym tworzeniu treści, organizowaniu kolejnych #rozmówWszechnicy, możesz: 1. Zostać Patronem Wszechnicy FWW w serwisie https://patronite.pl/wszechnicafww Przez portal Patronite możesz wesprzeć tworzenie cyklu #rozmowyWszechnicy nie tylko dobrym słowem, ale i finansowo. Będąc Patronką/Patronem wpłacasz regularne, comiesięczne kwoty na konto Wszechnicy, a my dzięki Twojemu wsparciu możemy dalej rozwijać naszą działalność. W ramach podziękowania mamy dla Was drobne nagrody. 2. Możesz wspierać nas, robiąc zakupy za pomocą serwisu Fanimani.pl - https://tiny.pl/wkwpk Jeżeli robisz zakupy w internecie, możesz nas bezpłatnie wspierać. Z każdego Twojego zakupu średnio 2,5% jego wartości trafi do Wszechnicy, jeśli zaczniesz korzystać z serwisu FaniMani.pl Ty nic nie dopłacasz! 3. Możesz przekazać nam darowiznę na cele statutowe tradycyjnym przelewem Darowizny dla Fundacji Wspomagania Wsi można przekazywać na konto nr: 33 1600 1462 1808 7033 4000 0001 Fundacja Wspomagania Wsi Znajdź nas: https://www.youtube.com/c/WszechnicaFWW/ https://www.facebook.com/WszechnicaFWW1/ https://anchor.fm/wszechnicaorgpl---historia https://anchor.fm/wszechnica-fww-nauka https://wszechnica.org.pl/ #zwierzęta #przyroda #spotkaniazprzyrodą

12 września 1921 r. urodził się Stanisław Lem. Wybitny filozof, pisarz, twórca fantastyki naukowej. Był świadkiem, jak sowiecka armia rozbraja i wypędza Polaków. Wielokrotnie wracał potem do tych chwil jako do najokropniejszego przeżycia.

Wielokrotnie wieszczono koniec Jarosława Kaczyńskiego, a później się okazywało, że odnosił on coraz większe sukcesy polityczne - powiedział w rozmowie z Michałem Kolanką były senator PiS Jan Maria Jackowski. Ocenił, że powrót tematu podniesienia wieku emerytalnego to dla Prawa i Sprawiedliwości szansa.- Byłbym ostrożny w ferowaniu wyroków, że PiS już nie ma szans i jest na straconej pozycji - oświadczył Jan Maria Jackowski, były poseł i były bezpartyjny senator, do lutego 2022 r. członek klubu Prawa i Sprawiedliwości. - Oczywiście jest problem, że nie dokonano rzetelnych rozliczeń po przegranej kampanii wyborczej - dodał zaznaczając, że mówi o przegranej, ponieważ PiS nie był w stanie utworzyć rządu.Według Jackowskiego, w Prawie i Sprawiedliwości jest poczucie, że prezes partii Jarosław Kaczyński "nie ma już takiej sprawczości, jak miał, gdy PiS był u władzy". - W obecnej sytuacji zaczynają się dyskusje - tym bardziej, że po wyborach PiS miał parę wpadek politycznych - czy rzeczywiście lider tej formacji jest nieomylny, czy nie popełnia błędów, czy jest tak genialnym strategiem, jak jego akolici go przedstawiają, czy jest po prostu sprawnym politykiem, który zręcznie przez trzydzieści parę lat utrzymuje się w pierwszej lidze - stwierdził w rozmowie z Michałem Kolanką były senator.Jan Maria Jackowski zaznaczył przy tym, że przez większość swego udziału w "dużej, ogólnokrajowej polityce" Jarosław Kaczyński stał na "wydawałoby się straconych pozycjach" - był w opozycji, przegrywał kolejne wybory. - I za każdym razem wieszczono, że to jest koniec Jarosława Kaczyńskiego, a później się okazywało, że odnosił on coraz większe sukcesy polityczne - podkreślił Jackowski. Przekonywał, że w PiS jest kryzys przywództwa. - Wielu działaczy zdaje sobie sprawę, że prezes to już nie jest ten prezes, który był 10 lat temu - z różnych powodów - dodał. Rozmówca Michała Kolanki zgodził się, że - ponieważ poparcie dla PiS utrzymuje się na poziomie ok. 30 proc. - jest baza poparcia dla Jarosława Kaczyńskiego. - Ta baza jest, tym bardziej, że "koalicja 15 października" robi ewidentne błędy - powiedział. "Jeśli nic nie zrobimy, przyszłe emerytury będą znacznie niższe (prognoza ZUS to nawet 23 proc. ostatniej pensji)" - oświadczyła w mediach społecznościowych minister funduszy i polityki regionalnej Katarzyna Pełczyńska-Nałęcz (Polska 2050), odnosząc się do swych słów na temat wieku emerytalnego.Wiceprzewodnicząca partii Szymona Hołowni nie wykluczyła, że wiek emerytalny w Polsce będzie musiał zostać podniesiony. - Piętnaście lat temu na jedną osobę w wieku emerytalnym pracowały cztery osoby, teraz to są niespełna trzy, w 2050 roku to będą mniej niż dwie. To są twarde dane - oświadczyła na antenie Polsat News.Jan Maria Jackowski uznał słowa minister funduszy za błąd. - Wypowiedź pani minister Pełczyńskiej-Nałęcz o tym, że w przyszłości trzeba rozważyć podniesienie wieku emerytalnego jest takim potwierdzeniem: widzicie, Platforma mówiła, że już nie będzie taka zła, jak była w tym okresie, jak pamiętamy (...), ale widzicie, wyszło szydło z worka, widzimy, że są plany podwyższenia wieku emerytalnego - Polacy, będziecie pracować do śmierci - skomentował.- Takie hasła i dyskusja na ten temat pojawiają się w mediach społecznościowych. Ta jedna wypowiedź to jeden z elementów dopuszczenia tlenu dla utrzymywania wysokiego poparcia Prawa i Sprawiedliwości - ocenił. Powiedział, że Donald Tusk, który - w jego ocenie - jest "zręcznym, doświadczonym i bardzo inteligentnym politykiem" - zdaje sobie sprawę, że trudno rządzić, gdy "każdy minister ma swojego komisarza politycznego w postaci wiceministra z sąsiedniej partii", a zaplecze polityczne rządu tworzy kilkanaście politycznych podmiotów. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Każdego dnia do sieci trafiają nagrania, na których działacze różnych organizacji odbierają właścicielom ich zwierzęta. Wielokrotnie podważano zasadność i legalność takich działań. Niektórzy krytycy wskazują, że odbiór może nastąpić wyłącznie za zgodą sądu lub innych organów władzy. Inni uważają, że może to nastąpić wyłącznie w asyście policji. A jeszcze inni, że działania te są zgodne z prawem. Jak jest naprawdę? Tego dowiecie się z rozmowy, którą przeprowadziłem z Panią Mecenas Katarzyną Konopką. Piękne psiaki szukają domu: https://www.instagram.com/p/C7RsU7Lo2ml/?igsh=MWp1ajVtY2dhbTdqNA== Odcinek zbiegł się w czasie z kontrowersjami związanymi z DIOZ, ale nie dotyczy wyłącznie tej organizacji. Wspieraj Podcast Prawny: https://patronite.pl/PodcastPrawny Zapraszam serdecznie!

Monika Pyrek - Rokita to wybitna polska lekkoatletka, tyczkarka. Wielokrotnie stawała na podium mistrzostw świata i Europy. Przez cały okres trwania swojej kariery poprawiała rekord Polski aż 68 razy. Jej rekord życiowy wynosi 4.82 Czy zdajesz sobie sprawę jak to jest wysoko? Jeśli nie, to pomyśl, że to mniej więcej wysokość drugiego piętra budynku. Monika po zakończeniu swojej sportowej kariery podjęła się wielu ciekawych wyzwań, takich jak występ w Tańcu z Gwiazdami, czy prowadzenie poranków w radio. Z pomocą męża, managera, założyła fundację Moniki Pyrek, która z całym teamem prężnie działa, aby skutecznie zachęcić dzieci do uprawiania sportu. Czasy, gdy była czynną zawodniczką wspomina z sentymentem. Nie jest to jednak wspomnienie przez pryzmat startów, czy najbardziej udanych skoków, jednak przez ludzi, których spotkała. To właśnie otoczenie i wspólne spędzanie czasu uważa za największą wartość, jaką wyniosła z zawodowego sportu. Wspomina również, że sport ją ukształtował. To dzięki niemu jest w stanie dużo lepiej rozwijać się w innych obszarach życia. Lepiej znosi niepowodzenia i z większą pokorą podchodzi do nauki nowych rzeczy. W rozmowie przybliża nam swoją koronną konkurencję, jaką jest skok o tyczce. Dowiesz się dlaczego ten sport warto obejrzeć na żywo, na stadionie? Dlaczego bywa tak, że zawodnicy nie są w stanie oddać skoku? Skąd wynika blokada? Jakie zagrożenia niesie za sobą ten sport oraz czego uczy? Serdecznie zapraszamy Was do wysłuchania tej bardzo ciekawej rozmowy z nasza mistrzynią, która teraz przygotowuje się do zupełnie nowej roli. Posłuchajcie jakiej! Fotografka przytoczona w 33:40 to Ludmiła Mitręga. Rozmowę prowadzi Katarzyna Zawistowska i Joanna Jóźwik.

Święci „psychologowie” • Isabelle Pretre (fragment) Isabelle Pretre, będąc wykształconym filozofem i psychologiem, zabiera nas w bardzo osobistą podróż po wątpliwościach swojego życia i udowadnia, jak wiele nauczyła się od prezentowanych świętych. Nazywa ich psychologami, chociaż żaden z nich nie posiadał takiego wykształcenia. Wielokrotnie przekonujemy się, na kartach tej książki, że chociaż nie posiadali oni tytułu magistra w tej dziedzinie, to byli mistrzami w rozpoznawaniu zawiłości ludzkiej psychiki. Nie zostaliby nimi bez zawierzenia Panu. I właśnie to ich zawierzenie, świadomość nieustannej obecności Boga, Jego miłości oraz potrzeba stanięcia przed sobą w prawdzie są wielokrotnie lekiem na bolączki współczesnego świata. https://wdrodze.pl/produkt/swieci-psychologowie/

W czerwcowym odcinku podkastu wracamy do wątków, które pojawiały się tu już wcześniej. Wielokrotnie opowiadaliśmy o Park Chan-wooku, analizowaliśmy też zjawisko kina Amerykanów azjatyckiego pochodzenia. Czy mogliśmy więc pominąć nowy serial koreańskiego mistrza, zaadaptowany z nagrodzonej Pulitzerem książki pisarza, którzy przybył do Stanów Zjednoczonych jako dziecko, po upadku Sajgonu? "Sympatyk" to, zrealizowana z dużym rozmachem i z wizualnym oraz narracyjnym błyskiem, opowieść o Kapitanie - Wietnamczyku, który po przegranej wojnie trafia do Kalifornii wraz z wieloma rodakami. Próbuje on znaleźć dla siebie miejsce w nowej rzeczywistości, ale skrywa też mroczną tajemnicę - jest szpiegiem i raportuje towarzyszom z Północy. Życie Kapitana naznaczone jest pęknięciem i rozdwojeniem jaźni, funkcjonuje zawsze pomiędzy, w strachu i w niepewności.  Zastanawiamy się czemu jeden z najlepszych współczesnych reżyserów wziął się za ekranizację powieści Vieta Nguyena i czy ten amerykański serial, pełen przemocy, ale też czarnego humoru, koresponduje w jakiś sposób z jego wyrazistą koreańską twórczością. Analizujemy bogate konteksty historyczne oraz kulturowe tej opowieści. Dlaczego mocno ucharakteryzowany Robert Downey Jr. gra tu wiele postaci? Co "Sympatyk" mówi o podejściu Hollywoodu do wojny w Wietnamie? 

Dziś będziemy mówić o chorobie, której kiedyś bali się wszyscy. Dzisiaj wielu ludzi nawet nie zna nazwy tej choroby. Dlaczego? Dlatego, że ludzie ją pokonali. Tą chorobą był tyfus. Tym który pokonał tą zarazę był Rudolf Weigl. Zanim jednak powiemy o nim coś więcej przypomnijmy jak straszna to była choroba.W 1492 roku Hiszpanie zdobyli Granadę. Katolicy pokonali muzułmanów. Umarło wtedy 20 tysięcy żołnierzy katolickich. W walce zginęło 3 tysiące, a 17 tysięcy zmarło na tyfus. Ta choroba zabijała też później. Np. podczas I wojny światowej na tyfus zmarło około 3 milionów ludzi. Gdy Maria Skłodowska miała 9 lat na tyfus zmarła jej siostra. Także Anna Frank zmarła na tyfus. Podczas II wojny światowej na tyfus umierała co trzecia osoba, która zachorowała. Tej choroby bali się wtedy wszyscy.Znalazło się kilku lekarzy i naukowców, którzy próbowali znaleźć lekarstwo lub szczepionkę na tyfus. Niestety wielu z nich się też zaraziło i zmarło. Tak więc leczenie tyfusu było bardzo groźne. Można było od tego umrzeć, bo bardzo łatwo można się było zarazić. Jak szybko się rozpowszechniała ta choroba świadczy historia z Anglii. W 1577 do sądu w Oksfordzie przyprowadzono ludzi z więzienia byli oni chorzy. Podczas rozprawy w tym sądzie zarazili się wszyscy, którzy tam byli łącznie ze strażnikami i sędziami.Właśnie taką chorobą miał się zająć Rudolf Weigl. Zanim jednak do niego przejdziemy przypomnijmy trochę historii Polski. Kiedy Polska odzyskała niepodległość po zaborach? Kiedy Rudolf Weigl został Polakiem? Czy to znaczy, że Rudolf Weigl nie był Polakiem jak nie było Polski? Kim byli rodzice Rudolfa?Ojcem Rudolfa był Austryjak, a matką Czeszka. Gdy jednak jego ojciec umarł, jego mama wyszła za mąż za polskiego nauczyciela. Józef Trojnar był profesorem w gimnazjum. Ojczym czyli przybrany ojciec Rudolfa nauczył go mówić po polsku. Czy jednak może być Polakiem ktoś, kogo ojciec był Austryjakiem, a matka Czeszką?Rudolf Weigl uważał się za Polaka. W 1918 roku powstała ponownie Polska. Ludzi pytano wtedy o obywatelstwo. Każdy się wtedy określał czy jest Polakiem, Niemcem, Austryjakiem, Czechem, Ukraińcem czy jeszcze kimś innym. Rudolf uważał się za Polaka. Gdzie pracował w wyzwolonej Polsce?Rudolf Weigl został profesorem na uniwersytecie we Lwowie. Postanowił znaleźć szczepionkę na tyfus. Wraz z grupą asystentów wynalazł taką szczepionkę i uratował wielu ludzi jeszcze przed II wojną światową. A ile osób uratował podczas II wojny światowej?Nie wiemy ile dokładnie osób uratował lecząc je. Rudolf Weigl zrobił tyle szczepionek, które uratowały mnóstwo osób. Nie wiemy dokładnie ile. Gdy jednak mówimy, że uratował 5000 osób chodzi o coś innego. Gdy wybuchła II wojna światowa Lwów zajęli najpierw Rosjanie, a potem Niemcy. Właśnie w tym okresie profesor Weigl uratował około 5000 ludzi.Rudofl Weigl potrzebował ludzi do pracy w swoim laboratorium. Podczas II wojny światowej Niemcy chcieli zabić wiele osób, np. profesorów we Lwowie, Żydów i jeszcze inne osoby. Profesor Weigl dawał takim ludziom pracę w swoim laboratorium. Niemcy bardzo się bali tyfusu i nie przeszkadzali profesorowi. Wszystkie osoby, które pracowały u niego były bezpieczne. Pracował tam np. wielki polski matematyk profesor Stefan Banach. Ale jaką pracę dał tym ludziom Rudolf Weigl?Aby zrozumieć dlaczego mógł uratować tylu ludzi, aż 5000 trzeba zrozumieć jaką pracę ci ludzie robili w jego laboratorium. Oni pracowali przy wytwarzaniu szczepionki na tyfus. Jak się robiło taką szczepionkę? Aby wyprodukować szczepionkę trzeba było złapać wszy. Żywią się one krwią ludzką. Tak więc wszy wkładano do pudełeczka, a to pudełko przykładano do nogi ludzi, którzy tam pracowali. Po kilku dniach w takie nakarmione wszy wstrzykiwano bakterie tyfusu. Później ponownie przez parę dni karmiono te wszy na nogach ludzi. Potem z tych wszy wyciągano wnętrzności i z tego robiono szczepionkę.Właśnie tak Rudolf Weigl uratował tysiące ludzi. Zatrudniał ich u siebie jako karmicieli wszy. Np. profesor matematyki Stefan Banach pracował u niego i na swojej nodze karmił wszy. Był to wtedy jedyny sposób produkcji tej szczepionki i z tego powodu Niemcy zgadzali się na to aby Rudolf Weigl zatrudniał tyle osób. Ludzie, którzy karmili wszy mieli na nodze ślady ich ugryzień i nie mogli się drapać w te miejsca.Historia Rudolfa Weigla jest bardzo ciekawa. Urodził się on w Austrii, ale w 1918 roku Polska odzyskała niepodległość więc mieszkał w Polsce. Potem pracował we Lwowie, ale w 1939 roku Lwów zajęli Rosjanie. Potem w 1941 Lwów zajęli Niemcy, a w 1944 ponownie Rosjanie. To miasto przestało wtedy być polskim miastem więc profesor wyjechał do Krakowa. Wielokrotnie proponowano aby dostał nagrodę Nobla. Niestety nigdy jej nie dostał.Dzięki niemu dzisiaj wielu ludzi nawet nie zna nazwy tyfus. Jest to jedna z tych chorób, które kiedyś zabijały mnóstwo ludzi. Dzisiaj tyfus już nie jest groźny, a to dzięki badaniom Rudolfa Weigla.

Co jest tu właściwie celem – odsuwanie nieuniknionego końca czy wydłużanie naszej sprawności, tak by uczynić starość bardziej godną? A jeśli to drugie, trzeba zadać pytanie: jak właściwie rozumiemy „dobre życie”? I czy właśnie długowieczność może nam je zapewnić? O tym wszystkim rozmawialiśmy podczas styczniowej Premiery Pisma. W rozmowie wzięli udział: Prof. Piotr Błędowski – ekonomista, polityk społeczny i gerontolog. Wykłada w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. Wieloletni prezes i członek zarządu Polskiego Towarzystwa Gerontologicznego. Zajmuje się m.in. badaniem sytuacji życiowej osób starszych oraz organizacją i finansowaniem usług dla seniorów i osób niesamodzielnych. Dr Karolina Lewestam – etyczka, dziennikarka i redaktorka, członkini redakcji „Pisma”. Obroniła doktorat z filozofii na Uniwersytecie Bostońskim. Wielokrotnie nominowana do nagrody Grand Press w kategorii „Publicystyka”. W 2021 roku opublikowano jej debiut prozatorski Mała Księżniczka, a w 2022 roku wydała zbiór esejów Pasterze smoków. Obecnie pracuje m.in. nad publikacją dotyczącą starzenia się kobiet, która ukaże się nakładem Wydawnictwa Czarne. Debatę poprowadziła Zuzanna Kowalczyk, redaktorka prowadząca w „Piśmie”, dziennikarka, kulturoznawczyni, autorka esejów i podcastów. Wydarzenie powstaje we współpracy z Fundacją im. Heinricha Bölla i Kancelarią CMS. Debata odbywa się w STUDIO teatrgaleria. ----------------------------------- Kod na roczną prenumeratę ze zniżką dla słuchaczy podcastu Premiera Pisma PREMIERA do wykorzystania na magazynpismo.pl/prenumerata. Słuchaj więcej materiałów audio w stałej, niższej cenie. Wykup miesięczny dostęp online do „Pisma”. Możesz zrezygnować, kiedy chcesz. https://magazynpismo.pl/prenumerata/miesieczny-dostep-online-audio/

Gościem Pawła Orlikowskiego w programie "Rozmowa dnia" jest poseł Koalicji Obywatelskiej Paweł Kowal. Rozmowa dotyczy m.in. niejasności wokół majątku premiera Morawieckiego i jego żony. – W tle są działki kupione od podmiotów kościelnych w bardzo atrakcyjnych cenach i sprzedane po bardzo wysokich cenach – mówi poseł i dodaje: To czego mamy prawo się domagać i nikt tego nie zakrzyczy z PiS-u, to elementarnej jawności jeżeli chodzi o majątek premiera. Paweł Kowal deklaruje, jaki będzie pierwszy krok nowego rządu po wygranych wyborach. – Pierwszą sprawą jest podwyżka dla nauczycieli i reforma szkół – deklaruje kandydat KO do Sejmu i ocenia: to, co robi dziś Czarnek i rząd pisowski to wypychanie tych uczniów, których rodziców na cokolwiek stać, poza system szkół publicznych. Poseł KO mówi również o tym jak opozycja zamierza przyciągnąć do urn kobiety: – Uważam, że prawo pracy powinno być zmienione w kierunku elastyczności dla kobiet, które decyduję się mieć dzieci. Po chwili dodaje: Wielokrotnie o tym mówimy i to będzie – zmiana ustawy aborcyjnej w taki sposób, jaki jest oczekiwany przez większość kobiet w Polsce, tak by realnie znaleźć rozwiązania, które realnie pomagają kobietom decydować o sobie i o swojej przyszłości, w bezpieczny sposób urodzić dziecko, mieć odpowiednią opiekę, mieć prawo, z tym też jest problem, do znieczulenia okołoporodowego. Paweł Kowal również podzielił się swoimi podejrzeniami, dlaczego nie jest zapraszany do telewizji rządowej.

Cześć i czołem! Tu nadaje podcast Głowa Rządzi, mamy odcinek 104, którego gościem jest Sebastian Kilichowski, założyciel i CEO polskiej marki EyeShield. Sebastiana zaprosiłem do podcastu, żeby pogłębić zagadnienia związane z regulacją rytmu dobowego, a w szczególności wpływem światła na ten proces. Na łamach tego podcastu ten temat przewijał się w co najmniej kilku odcinkach, m.in. z Michałem Undrą, Mateuszem Majchrzakiem, Kubą Sawickim czy Maćkiem Szyszką. Jednak w żadnej dotychczasowej rozmowie nie poszliśmy tak głęboko w las jak teraz. Na szczęście Sebastian ma solidną wiedzę w tym zakresie i potrafi ją przekazać w przystępny sposób, więc nie pogubiliśmy na szlaku w tym głębokim lesie. W odcinku robimy jasne odniesienia do świata sportu i odpowiadamy na wszystkie pytania słuchaczy, które pojawiły się w moich mediach społecznościowych przed nagraniem. Jak Sebastian zainteresował się tematem wpływu światła na rytm dobowy? Czym w ogóle jest rytm dobowy i dlaczego jest taki ważny dla naszego samopoczucia, zdrowia i optymalnego funkcjonowania? Jak działa ten mechanizm na poziomie komórkowym? Jak działa melatonina i kortyzol? Kiedy rytm dobowy człowieka zaczął się psuć? Jakie są wyzwania dla sportowców i osób, które się nimi opiekują pod względem regulacji rytmu dobowego? Co można w tym względzie rzeczywiście naprawić, wyprostować a gdzie będziemy tylko starać się minimalizować szkody wyrządzone przez czynniki niszczące rytm dobowy? Czy to po prostu „ryzyko zawodowe” tej grupy społecznej? Dlaczego światło jest takie ważne? Co to znaczy „zanieczyszczenie światłem”? Jak możemy dobrze zorganizować swoje środowisko pod względem ekspozycji, a także deprywacji różnych spektrów światła? Czy okulary blokujące światło niebieskie naprawdę działają? A może to tylko efekt placebo? Jak przebiegała faza testów nad okularami EyeShield? Skoro światło niebieskie jest niedobre wieczorem i utrudnia nam proces zasypiania, to dlaczego pierwszą rzeczą z rana nie powinno być naświetlenie się nim, na przykład z ekranu smartfona, żeby się dobrze obudzić? Czy światło niebieskie jest zawsze złe? Czy są momenty, kiedy możemy się naświetlać naszą technologią? Czy wieczorem alternatywnie do użycia żarówki z ciepłym światłem, można użyć małej lampki przypodłogowej? Należy powiedzieć, że odcinek jest zrealizowany w partnerstwie z polską marką EyeShield, która stworzyła okulary blokujące światło niebieskie. W trakcie przygotowania do rozmowy z Sebastianem dostałem w prezencie taki sprzęt do testów i uważam, że warto korzystać z takich gadżetów dla poprawy jakości swojego wypoczynku sennego. Oczywiście po drodze pojawiały mi się w głowie pytania typu: czy okulary blokujące światło niebieskie naprawdę działają? Czy to może  tylko efekt placebo? Sebastian odpowiada na te pytania w odcinku. Ja powiem tu tylko tyle, że w badaniach naukowych temat jest kontrowersyjny, a wnioski badaczy niejednoznaczne. Niektórzy efekt wykazują, inni nie. Zależy co i w jaki sposób jest badane. Dlatego będąc w pełni transparentny względem społeczności słuchaczy Głowa Rządzi, na stronie odcinka odsyłam do literatury naukowej w tym zakresie, a także raport badawczy nad efektywnością okularów EyeShield zrobiony na zlecenie przez Politechnikę Śląską. Ten ostatni jest do pobrania na stronie odcinka. A ocenę, jak zawsze, pozostawiam Tobie, drogi słuchaczu. Jeśli jednak zdecydujesz się wypróbować okulary blokujące światło niebieskie marki EyeShield, możesz to zrobić teraz ze specjalnym rabatem dla słuchaczy podcastu Głowa Rządzi. Wystarczy wejść na stronę eyeshield.com i wpisać afiliacyjny promokod glowarzadzi w koszyku przed zakupem. Daj nam znać jak wrażenia z użytkowania okularów EyeShield! Pamiętaj też, że okulary blokujące światło niebieskie to tylko część układanki w kontekście regulacji rytmu dobowego. Wielokrotnie podkreślamy to w trakcie tej rozmowy. Warto przesłuchać cały odcinek i wdrożyć proponowane przez Sebastiana wytyczne dotyczące organizacji swojego czasu, aktywności i środowiska. Dzięki temu możesz mieć realny wpływ na swój rytm dobowy, a co za tym idzie lepsze funkcjonowanie twojego ciała i umysłu zarówno na arenie zmagań sportowych jak i w codziennym życiu. Mam nadzieję, że wyszedł nam wartościowy odcinek. Jeśli tak uważasz, podaj go proszę dalej! Teraz bez dalszych ceregieli oddaję w Twoje uszy rozmowę z Sebastianem Kilichowskim. Enjoy! #współpraca #reklama

(…) Ale te 5 centymetrów robi tu ogromną różnicę. Różnicę wynikającą z tego, że przy szerokości 2,35 nie jesteśmy w stanie optymalnie ustawić palet euro w jednym rzędzie, tak jak ma to miejsce na naczepie. --- Wielokrotnie mówiłem, że mam wrażenie, że treści dotyczące spedycji, które pojawiają się w internecie, są tworzone przez działy marketingu, głównie pod pozycjonowanie wyszukiwania w google danej frazy. Czyli jako typowy content marketing. I dokładnie tak samo jest z tematem kontenerów morskich. Mam wrażenie, że każda spedycja morska ma taką infografikę z większym bądź mniejszym opisem. Nie udało mi się jednak znaleźć niczego, co miałoby jakikolwiek walor praktyczny z punktu widzenia samego spedytora. Postanowiłem więc zebrać użyteczne aspekty wynikające z różnych rodzajów kontenerów jakimi dysponujemy w spedycji morskiej. Dlatego, jeżeli szukasz praktycznej wiedzy nt. kontenerów morskich, wychodzącej daleko poza jego wymiary i podział na duże i małe, to ten odcinek jest właśnie dla Ciebie. --- Podcastu można też słuchać w formacie 4.0 – czyli wykorzystując wsparcie sztucznej inteligencji pod postacią Igora (pierwszego wirtualnego asystenta spedytora). Odpowie on na każde pytanie dotyczące treści tego odcinka. Więcej: https://4.0.profesjonalnyspedytor.pl/ --- ➡️ Zapis na newsletter:https://profesjonalnyspedytor.pl/newsletter/ ➡️ Zapraszam na moje social media.Regularnie publikuję wskazówki zarówno dla spedytorów, handlowców, managerów i właścicieli firm spedycyjnych. Dzielę się swoimi doświadczeniami oraz błędami oraz tym, co z nich wyniosłem, na drodze od Asystenta Spedycji do Dyrektora Działu Transportu i Spedycji zarządzającego gałęziami drogową, morską, lotniczą i kolejową. LinkedIn: https://www.linkedin.com/in/zakiewicz/ YouTube: https://www.youtube.com/@profesjonalnyspedytor Facebook: https://www.facebook.com/ProfesjonalnySpedytor/ Instagram: https://www.instagram.com/profesjonalnyspedytor/ Tagi:Kontenery Morskie, Spedycja Morska, Wymiary Kontenerów, Praktyczne Aspekty, Spedytor Morski, Logistyka, Transport Morski, Wiedza dla Spedytorów, Zaawansowane Aspekty, Podcast o Transportie, Reefer Kontener, Flat Rack, Open Top, NOR Kontener, Kontener Typu Platforma

Wielokrotnie na kanale opowiadałem o świetnych grach Star Wars. Pora teraz spojrzeć na drugą stronę medalu. Które gry z Gwiezdnych wojen są najsłabsze? Zapraszam na ranking 7 najsłabszych gier Star Wars. Tak, będzie Super Bombad Racing! To pewnie nie wszystkie słabe gry - bo nie mówię w tym zestawieniu np. o grach na konsole przenośne... Ale hej! Może niebawem zrobimy nową wersję rankingu? ZERKNIJ NA LINKI: ► ⁠https://discord.gg/UbKYs9Z⁠ - DISCORD! ► ⁠instagram.com/swossus/⁠ - INSTAGRAM! ► ⁠http://ossus.pl/⁠ - Biblioteka OSSUS! ► ⁠https://www.facebook.com/groups/rycerzeossusa/⁠ - grupa na FB Rycerze OSSUSA

W tym odcinku omawiam niuanse podatkowe przy dywidendach wypłacanych przez fundusze ETF. Wielokrotnie mówię, aby preferować ETF-y akumulujące dywidendy – właśnie ze względów podatkowych.Ale sprawa nabiera kolorytu, gdy uwzględnimy w analizie również ETF-y zarejestrowane w USA. A jak do tego dorzucimy jeszcze ETF-y syntetyczne, to już robi się niezły ból głowy. Zapraszam!

Witaj w 216 odcinku podcastu Marketing MasterClass. Czy nauka w systemie edukacji domowej jest efektywna? Czy dzieci mające nauczanie domowe są aspołeczne? Gościem dzisiejszego odcinka jest Michał Kuryłek, 22 letni student medycyny, prezes Wyciskarki Potencjału oraz Wydawnictwa Ogarnięcia, który znalazł się w rankingu Forbes 25 Under 25 i liceum skończył w trybie edukacji domowej. Z Michałem porozmawiamy m.in. o edukacji domowej, argumentach za nauczaniem domowym oraz świadomości podejmowanych decyzji.Pamiętaj żeby słuchając robić notatki, te poniżej na pewno Ci w tym pomogą.Michał KuryłekPo gimnazjum podjął decyzję, że przechodzi na nauczanie domowe, dzięki czemu nie musiał chodzić do szkoły, a jedynie zdawać egzaminy końcowe. W wyniku tego materiał z 3 lat przerobił w ciągu 2 lat. Co więcej został laureatem olimpiady biologicznej, co otworzyło mu drzwi na wszystkie Uniwersytety w Polsce. Edukacja domowa daje możliwość zagospodarowania swojego czasu. Celem Michała było dostać się na studia medyczne, co zrealizował i obecnie jest na 4 roku medycyny. Wielokrotnie otrzymywał stypendia i zastanawiał się, dlaczego inni studenci z tego nie korzystają. Tak powstał projekt społeczny: Wyciskarka Potencjału, którego ideą jest przekazywanie informacji o możliwościach rozwoju, stypendiach, stażach, czy konferencjach. Jak mieć efekty w nauczaniu domowymDyscyplina jest kluczem w edukacji domowej, co jest umiejętnością, którą można w sobie wypracować. Będąc w szkole również jesteśmy zdyscyplinowani, ale przez warunki narzucone przez szkołę. Ważna jest również odpowiedzialność, dotrzymywanie terminów, co jest również przydatne dla osób, które zakładają swój biznes. Świadomość społeczeństwa o edukacji domowejWśród dorosłych osób świadomość edukacji domowej jest dość niska. Młodzież jest żywo zainteresowana edukacją domową, co widać po treściach publikowanych na TikToku.W Polsce jest znacznie mniejsza ilość osób na edukacji domowej w porównaniu, np. z USA.Dla kogo jest edukacja domowaDzieci same wiedzą, czy chcą i mogą uczyć się w systemie edukacji domowej.Edukacja domowa może być stresująca ze względu na odpowiedzialność za własną naukę i świadomość, że samemu trzeba się przygotować do egzaminów.Decyzja powinna być do podjęcia przez dziecko nie przez rodzica.Cechy pomagające osiągnąć sukcesSamodyscyplina jest główną cechą pomagającą osiągnąć sukces. ADHD przeszkadza w skupieniu w ciągu dnia, ale pomaga w skupieniu na celu i jego realizacji.Kreatywność w poszukiwaniu nietypowych rozwiązań, np. wygrana w olimpiadzie, która daje możliwość dostania się na wymarzone studia.Ukierunkuj swoją energię na coś dobrego, aby mieć szybsze rezultaty.Jak przekonać rodziców do edukacji domowejRodzice Michała nie mieli problemu z wyrażeniem zgody na edukację domową. Argumentem za edukacją domową są badania naukowe i statystyki, które mówią o osiągnięciach osób idących tym trybem nauki. Rodzice zazwyczaj obawiają się, że ich dziecko będzie wyalienowane przez brak kontaktu z rówieśnikami, jednak statystyki mówią, że dzieci na edukacji domowej są bardziej socjalni i mniej się boją dorosłych. Edukacja domowa dla dzieciDobrze jeśli dziecko doświadczy życia w normalnej szkole, ponieważ to tam się tworzą pierwsze interakcje społeczne, które trzeba doświadczyć.Co więcej mając doświadczenie z uczenia w szkole bardziej się doceni edukację domową.Michał w 6 klasie podstawówki miał przez rok edukację domową, wrócił w gimnazjum do szkoły, dzięki czemu mógł porównać dwa systemy nauczania i podjąć decyzję o edukacji domowej w liceum.Wyciskarka Potencjału i inne projektyWyciskarka Potencjału to aplikacji możliwości dla młodzieży, np stypendia.Dodatkowo, Michał prowadzi wydawnictwo, gdzie są wydawane głównie e-booki i planuje wprowadzić kursy online.Wyciskarka oraz wydawnictwo działają online, dają wystarczająco duże przychody i są w pełni zautomatyzowane.Działania online są bardzo inspirujące i dają duży komfort życia. Dzięki sprawnie działającym projektom można poświęcić się swoim pasjom i podróżom.Świadomość podejmowanych decyzjiKsiążka “4-godzinny tydzień pracy” jest mocno rozwojowa i uświadamiająca, że pieniądze są narzędziem, a także zachęcająca do tego, aby jak najmniej pracować, a nie jak najwięcej.Michał w większości opierał się na własnych przemyśleniach. Warto wiedzieć, co chce się osiągnąć i do tego dążyć. Pozyskanie wiedzy i jej wykorzystanie oraz branie odpowiedzialności za swoje decyzje jest bardzo ważne w osiąganiu celów. Jeśli brakuje umiejętności, kompetencji, to trzeba je jak najszybciej pozyskać od odpowiedniej osoby. Zaproszenie na kolację:Nikola TeslaThomas EdisonDziewczyna MichałaFinalna rada:Nie ma znaczenia, czy Twój produkt jest najlepszy na rynku, kwestią jest dobry marketing i tego jak to się przedstawi. Jeśli Ty uwierzysz w swój produkt, to inni też w niego uwierzą. Syndrom oszusta może bardzo negatywnie wpłynąć na samoocenę. Nie musisz być najlepszy, aby być dumnym ze swojego produktu. Kontakt z Michałem Kuryłek:Program doradztwa zawodowego: Wyzwanie OgarnięciaYouTube: ZainspirowanyInstagram: zainspirowany.igTikTok: Zainspirowany>> Podobał Ci się ten odcinek? Koniecznie zostaw swoją pozytywną opinię na iTunes i Spotify oraz komentarz na moim blogu! Powiedz znajomemu o Marketing MasterClass. >> Inne odcinki, które mogą Cię zainteresować: Jak znaleźć swój talent i wykorzystać to w biznesie – gość Izabela Antosiewicz100 tys. zł od ZERA w 3 msc. na nauce języka angielskiego online – gość Magdalena TułeckaJak rozkręcić bloga i docierać do 5 milionów odbiorców – gość Kamil Nowak Blog OjciecKontakt z Magdą:Dołącz na szkolenie WOW 3 Grupa na Facebooku: Kursy Online – Strategia i Sprzedaż by Magdalena PawłowskaStrona internetowa: www.magdalenap.comFacebook: www.fb.com/magdalenamarketingInstagram: www.instagram.com/magdalena_pawlowska===============Jeśli jeszcze nie pobrałeś Bezpłatnego Rozdziału Bestsellerowej Książki „Jedna kampania do wolności”, to możesz zrobić to TUTAJ:www.jednakampania.pl/rozdzialJeśli chcesz cały SYSTEM (a jestem pewna, że chcesz!) to od razu zamów książkę TUTAJ: www.jednakampania.pledukacja domowa, nauczanie domowe, jak wykorzystać edukację domową, jak mieć efekty w nauczaniu domowym, świadomość społeczeństwa o edukacji domowej, dla kogo jest edukacja domowa, cechy pomagające osiągnąć sukces, jak przekonać rodziców do edukacji domowej, edukacja domowa dla dzieci, Wyciskarka Potencjału, Michał Kuryłek, Magdalena Pawłowska

Pełna transkrypcja na https://radionaukowe.pl/Podcast dziala dzięki: https://patronite.pl/radionaukowe***- Dobrze, mówiła pani o filozofii, a teraz proszę powiedzieć coś na temat kobiet w islamie. Wielokrotnie słyszałam to na konferencjach, niezależnie od tematu – opowiada w Radiu Naukowym prof. Katarzyna Pachniak, kierowniczka Katedry Arabistyki i Islamistyki Wydziału Orientalistycznego Uniwersytetu Warszawskiego.Temat sytuacji kobiet w krajach muzułmańskich jest bowiem równie popularny, co złożony. - Pozycja kobiet w różnych państwach jest bardzo różna pod względem miejsca, jakie w tych państwach zajmuje religia. Są państwa bardziej ortodoksyjne, są państwa bardziej nowoczesne. To się naprawdę niezwykle różni. Różniło się to oczywiście też w poprzednich epokach – podkreśla badaczka.Wiadomym jest, że islam ogromny nacisk kładzie na kwestie cielesności. – Kobieta ma być ubrana skromnie i jest ważnym wyznacznikiem honoru mężczyzny. Od jej dziewictwa, od tego, czy ona rodzi dziecko swojemu mężowi, czy komuś innemu zależy honor mężczyzny, honor plemienia. Właściwie możemy wręcz powiedzieć, że honor mężczyzny wisi na tej cienkiej błonie dziewiczej kobiety – mówi prof. Pachniak.Jednocześnie, według islamu, kobiety mają prawo do satysfakcji seksualnej. – Kobieta miała i ma prawo domagać się od mężczyzny, żeby ją zaspokoił, żeby przeżywała w sypialni rozkosze, żeby była doceniona. Czyli nie miała być tylko obiektem. I nadal seksualność jest częścią, to może nam się wydawać paradoksem, życia religijnego – podkreśla. Co więcej, kobieta nie jest odpowiedzialna za status materialny rodziny. - Jeżeli wychodziła za mąż i była zamożna z domu, to nie musiała przeznaczać swojego majątku na utrzymanie domu. To była całkowicie domena mężczyzny. Jeżeli chciała, to mogła, jeżeli nie, to nie – wyjaśnia prof. Pachniak. Młodzi mężczyźni w krajach muzułmańskich często muszą brać kredyty, żeby było ich stać na ślub. Idealna sytuacja, prawda? Zapewniony byt, spokój, opieka, docenienie. Jeden „szkopuł”: brak wolności. – To są bardzo trudne rozmowy z muzułmańskimi teologami, bo oni twierdzą, że przecież kobieta ma świetnie, ona jest całkowicie pod opieką mężczyzny. I kiedy wysuwa się im argumenty, że ona nie może o sobie stanowić, bo musi tego mężczyznę czy np. ojca prosić o pozwolenie na pracę zawodową, to to nie jest dla nich argument. „Wy jesteście biedne, że w ogóle musicie pracować zawodowo” odpowiadają – relacjonuje. W podcaście poruszamy masę wątków: czy islam jest u swoich fundamentów antykobiecy? czy to patriarchalna interpretacja? Kto i dlaczego zatrzymał się mentalnie w VII wieku. Jest feminizmie islamskim, zbrodniach honorowych, dramacie Afganek i walczących Irankach. A także: co by było, gdyby biskupi katoliccy mogli swobodnie stanowić prawo? Bardzo polecam!

Węgrzy są krajem historycznie bardzo związanym z Polską. W gruncie rzeczy w historii łączyły nas dobre stosunki. Wielokrotnie kraje pomagały sobie nawzajem, jednakże w trakcie II wojny światowej, znajdowały się we wrogich sobie sojuszach. W jaki sposób wyglądała reakcja Węgrów na niemiecką inwazję na Polskę? Posłuchajcie!

#prawozałożenia #świadomość #wysokiewibracje W dzisiejszym odcinku podcastu zabiorę Cię w nietypową podróż. Będzie to podróż w inne perspektywy patrzenia na to, czym jest i o czym mówi Biblia, według Neville'a Goddarda. Wielokrotnie przekładana na różne języki, straciła już wiele ze swojego pierwotnego przekazu. Jednak w tym materiale wyjaśnię Ci, jak można odczytać dziś jej ukryte znaczenie i dowiedzieć się z niej mnóstwo o różnych stanach świadomości. Uwaga! Ten materiał może wstrząsnąć Twoim światopoglądem, przekonaniami oraz programami umysłu i ego. Jeśli tak się stanie - pamiętaj, że każdy ma prawo do swojej własnej perspektywy, a wszystkie informacje, jakie do nas napływają, mają jakiś powód. Daj znać, jeśli w trakcie słuchania tego materiału pojawią się jakieś „aha” momenty. A jeśli czujesz, że potrzebujesz powrotu do miłości, którą jesteś, aby odzyskać połączenie z samym i samą sobą, to zapraszam Cię do procesu „Pokochaj siebie BARDZIEJ”: https://embraceyourbusiness.pl/pokochaj-siebie-bardziej?el=ww155 Z przestrzeni serca, Sylwia *** Obserwuj nas tutaj: https://www.facebook.com/wysokiewibracje.zrodlo https://www.instagram.com/embraceyourlife.pl/ Współpraca: kontakt@embraceyourlife.pl/ *** O WYSOKICH WIBRACJACH: WYSOKIE WIBRACJE to podcast poświęcony tematyce rozwoju duchowego, emocjonalnego i mentalnego. Gospodarzami podcastu są Honorata Lubiszewska i Sylwia Sikorska. Jeśli jesteś zainteresowana poszerzaniem własnej świadomości o sobie, o tym, jak działają Uniwersalne prawa Wszechświata, jak podnieść swoje wibracje, jak połączyć się ze Źródłem Wszystkiego Co Jest i czerpać moc z niego – zapraszamy Cię do słuchania odcinków. Nowy odcinek w każdą niedzielę. Naszą intencją jest dzielić się tym, czego same doświadczyłyśmy. To właśnie praktykowanie duchowości w połączeniu z ciągłym rozwojem biznesowym, pozwala nam cieszyć się wolnością wyboru, wnosi wiele spokoju w nasze codzienne życie i daje spełnienie w każdej ze sfer.

Witaj w 215 odcinku podcastu Marketing MasterClass. Jak odwaga i akceptacja siebie pomaga w osiągnięciu sukcesu? Czym jest odwaga i do czego jest nam potrzebna? Gościem dzisiejszego odcinka jest Joanna Chmura, psycholożka, która zajmuje się głównie tematem odwagi, akceptacji siebie, autentycznością i poczuciem własnej wartości. Z Asią porozmawiamy m.in. o odwadze w wystąpieniach publicznych i sukcesie oraz akceptacji siebie. Pamiętaj żeby słuchając robić notatki, te poniżej na pewno Ci w tym pomogą. Joanna Chmura Zajmuje się psychologią i koncentruje się wokół odwagi, ale również przeciwieństwa odwagi, czyli wstydu, lęku przed oceną. Czym jest odwaga i do czego jest nam potrzebna • Odwaga jest umiejętnością, więc nie można się wykręcać, że się nie urodziło odważnym. • Mitem jest, że odwaga to tylko wielkie czyny. • Asia zajmuje się odwagą, której na pozór nie widać. • Odwagą może być otworzenie firmy, jeśli wychowało się wśród osób, które zawsze pracowały na etacie. Odwaga w wystąpieniach publicznych • Wystąpienia publiczne te tradycyjne i nowoczesne, np. live, webinar itd. to są umiejętności, których niewielu się uczy. • Nie warto się biczować, jeśli się tego nie potrafi, bo większość osób tak ma. • Większość osób przeżywa wystąpienia publiczne. • Zanim zaczniesz korzystać z rad dotyczących zachowania podczas wystąpienia, to najpierw poznaj siebie i odnaleźć swój styl. • To autentyczność przyciąga innych i powoduje, że się chce być bliżej tego człowieka. • Pierwszym krokiem przed wystąpieniami publicznymi to praca nad sobą. Jak odwaga wpływa na sukces • Sukcesu w postaci zasięgów, finansów, rozpoznawalności sięga tam, gdzie wyobraźnia. • Przestań marzyć i otwórz się, aby to rzeczy przychodziły do Ciebie. • Czasami rzeczywistość może przekroczyć najśmielsze marzenia, dlatego warto się otworzyć. • Miej marzenia, ale zrób też przestrzeń, aby te marzenia same do Ciebie przychodziły. Jak akceptować siebie • Akceptacja to stały proces. Nie da się tego zrobić raz, ponieważ każdy się ciągle zmienia. • Każdy dzień przynosi nowe wyzwania, nowe rozmowy i nowe przeżycia, które mają na nas wpływ. • Kluczem do prawdziwej akceptacji jest uświadomienie sobie, że składamy się z pięknych i niepięknych jakości. Jesteśmy zarówno światłem, jak i cieniem. • Nie warto stawiać sobie warunków do zaakceptowania siebie, bo to się nie wydarzy. • Najpiękniejsza i najtrudniejsza droga do akceptacji zaczyna się od tego, że tak jak dzisiaj jest, akceptuj siebie. • Akceptując jak jest nie oznacza, że zmiana nie nastąpi. • Wielokrotnie nie potrafimy obcować z sukcesem i tym, co nam wychodzi. • Obawa przed mówieniem o sukcesie może wynikać ze strachu przed oceną. • Umniejszanie sobie nie prowadzi do światłości. • Swoimi sukcesami możesz inspirować innych. Odwaga w mediach społecznościowych • Występując przed kamerą warto się zaangażować i być autentycznym. • Wszystko podlega ocenie w mediach społecznościowych, również prawda. • Ustal, czym chcesz się dzielić ze swoją społecznością. Wybierz elementy, które masz już przepracowane. • Pamiętaj, że człowiek jest najważniejszy. Idealny świat mediów społecznościowych • Media społecznościowe to narzędzie, które warto poznać, aby wiedzieć, jak ich używać. • Wykorzystywanie filtrów jest ok, ale wszystko zależy od miejsca startowego. • Nic nie zapełni Ciebie. • Miej świadomość, że Internet jest wybraną częścią rzeczywistości. • Pamiętaj, że świat jest złożony z jasnych i ciemnych stron. • Wartość każdego człowieka nie jest uzależniona od wyglądu, like'ów. • Wszystko jest dla ludzi w odpowiedniej dawce. Zaproszenie na kolację • Gwyneth Paltrow • Jennifer Lopez • Cristiano Ronaldo i Georginę Rodriguez Finalna rada Biznes opiera się na zaufaniu i zapewnieniu bezpieczeństwa. Dlatego trzeba dowiedzieć się, jak się buduje zaufanie. Zaufania nie da się zbudować bez autentyczności i spójności ze sobą. Bądź ze sobą w kontakcie. Pamiętaj, że jakość się zawsze obroni. Zaufanie jest jak złoto. Kontakt z Joanną Chmura: • Strona www: Joanna Chmura • Facebook: Joanna Chmura :: Sztuka możliwości • Instagram: joanna_chmura >> Podobał Ci się ten odcinek? • Koniecznie zostaw swoją pozytywną opinię na iTunes i Spotify oraz komentarz na moim blogu! • Powiedz znajomemu o Marketing MasterClass. • >> Inne odcinki, które mogą Cię zainteresować: • Znajdź w sobie siłę i staw się do życia – prowadzi Ewelina Stępnicka • Jak być sobą i odkryć święty spokój w pędzącym świecie – gość Łukasz Jakóbiak • Jak osiągnąć satysfakcję z pracy – gość Miłosz Brzeziński Kontakt z Magdą: Pełne nagrania z 3 dni szkolenia Kampania WOW 3 Grupa na Facebooku: Kursy Online – Strategia i Sprzedaż by Magdalena Pawłowska Strona internetowa: www.magdalenap.com Facebook: www.fb.com/magdalenamarketing Instagram: www.instagram.com/magdalena_pawlowska =============== Jeśli jeszcze nie pobrałeś Bezpłatnego Rozdziału Bestsellerowej Książki „Jedna kampania do wolności”, to możesz zrobić to TUTAJ: www.jednakampania.pl/rozdzial Jeśli chcesz cały SYSTEM (a jestem pewna, że chcesz!) to od razu zamów książkę TUTAJ: www.jednakampania.pl jak odwaga i akceptacja siebie pomaga w osiągnięciu sukcesu, czym jest odwaga i do czego jest nam potrzebna, odwaga w wystąpieniach publicznych, jak odwaga wpływa na sukces, jak akceptować siebie, odwaga w mediach społecznościowych, idealny świat mediów społecznościowych, zaufanie w biznesie, Joanna Chmura, Magdalena Pawłowska.

Od milionów lat żyjemy wśród zwierząt. Cywilizując się, od zawsze czuliśmy potrzebę bliskości ze zwierzętami do tego stopnia, że stały się domownikami, czy wręcz przyjaciółmi. Ludzie mający zwierzęta łatwiej się komunikują, są spokojniejsi i szczęśliwsi. Nie wiadomo czy tacy są, bo mają swoich ulubieńców w pobliżu, czy też odwrotnie. Może jest tak, że będąc szczęśliwymi czują potrzebę dzielenie się swoją przestrzenią ze zwierzętami. Może na te pytania odpowie nasza rozmówczyni? Czeka nas rozmowa o terapii z udziałem zwierząt, ale jak wiecie z naszych wcześniejszych rozmów, kierunki w jakich pójdzie ten wywiad mogą i dla nas być zaskakujące.Daria Jaworska – psycholog, dogoterapeuta, zoopsycholog, terapeuta środowiskowy dzieci i młodzieży, specjalista w zakresie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka. Od wielu lat pracuje z Dziećmi i ich Rodzicami, wspierając w pokonywaniu trudności. Zajmuje się diagnozą i terapią zaburzeń rozwojowych, pracuje również z dziećmi z problemami emocjonalnymi. Nie obce są jej najróżniejsze dziecięce emocje, októrych chętnie opowiada oraz pisze. Wielokrotnie zapraszana jest jako ekspert do programów radiowych i telewizyjnych. Autorka licznych artykułów z zakresu psychologii. Pasjonuje się terapią z udziałem zwierząt oraz ich wpływem na emocje człowieka, w tym obszarze nieustająco poszerza swoją wiedzę i umiejętności. Promuje świadomą adopcję czworonogów.Jest też autorką książki „Bezik wielki pies. Witaj w domu!” oraz „Bezik wielki pies. Boję się tego psa!”. A prywatnie celebruje czas spędzony z rodziną, dwoma wielkimi psami i dwoma kotami. Kocha ciszę, spokój i naturę.

Władysław Teofil Bartoszewski o Elżbiecie II, królu Karolu i swojej znajomości z nim, ale także o polskiej polityce

„My, mieszkańcy Zachodu, jesteśmy w miarę zdrowi i w większości mamy co jeść – a i tak jesteśmy zaskakująco nieszczęśliwi” – pisze Karolina Lewestam w swoim najnowszym eseju, który publikujemy w sierpniowym numerze miesięcznika. Jak zauważa autorka, chroniczny brak szczęścia to nasza choroba cywilizacyjna. Z czego wynika ten stan? Dlaczego nie potrafimy czerpać satysfakcji z bycia tu i teraz? Co sprawia, że ciągle chcemy więcej? Wciąż czekamy na szczęście, stawiamy sobie kolejne cele. Czy jeśli nie uda nam się osiągnąć wyznaczonych celów, to jesteśmy skazani na wieczne niespełnienie? W rozmowie o poszukiwaniu szczęścia wzięli udział: Karolina Lewestam – dziennikarka i redaktorka, członkini redakcji „Pisma”. Obroniła doktorat z filozofii na Uniwersytecie Bostońskim. Wielokrotnie nominowana do nagrody Grand Press w kategorii „Publicystyka”. W 2021 roku ukazał się jej debiut prozatorski Mała Księżniczka, a w 2022 roku wydała zbiór esejów Pasterze smoków. Tomasz Stawiszyński – filozof, eseista, ukończył studia magisterskie i doktoranckie w Instytucie Filozofii UW, autor bestsellerowych książek „Potyczki z Freudem. Mity, pokusy i pułapki psychoterapii” (2013), „Co robić przed końcem świata” (2021), „Ucieczka od bezradności” (2021) i „Misja Sowy. Tosia, Franek i sekrety filozofii” (2022) oraz dwóch zbiorów wierszy „Nie ma takiego imienia” (1999) i „Rzecz ciemna” (2002). Od wielu lat zajmuje się problemami z pogranicza filozofii i psychoterapii. Debatę poprowadziła Justyna Dżbik-Kluge związana obecnie z Radiem 357. Kod na roczną prenumeratę ze zniżką dla słuchaczy podcastu Premiera Pisma PREMIERA do wykorzystania na magazynpismo.pl/prenumerata Partnerem wydarzenia jest kancelaria CMS.

Karolina mówi o tym jak była zdradzana. Jaką drogę przeszła od wynajmowanego mieszkania za 1000 zł do swojego pięknego loftu z widokiem na całą Warszawę.

Doda zawsze budziła emocje. Zazwyczaj skrajne. Ta rozmowa odkrywa ją dla mnie na nowo. Pogadaliśmy o jej związkach, życiu i balladzie z Kortezem. To zupełnie inna rozmowa niż dotychczasowe Doroty. Poznajcie się, ona ma dużo do zaoferowania.