POPULARITY
Merci à Maxime d'être venu témoigner sur Legend Story.Il y a 3 mois, Maxime a subi une opération de l'œil présentée comme bénigne. Mais tout a basculé à cause d'une grave erreur médicale. À son réveil, il découvre que son œil a été aspiré. Pour Legend, il revient sur l'opération et sur la façon dont sa vie a été bouleversée. Il évoque aussi ses échanges avec la chirurgienne responsable, ainsi que la justice qu'il espère obtenir.Retrouvez toutes les informations concernant notre invité par ici ⬇️Son compte TikTok ➡️ https://www.tiktok.com/@max.sparrow8 Son compte Instagram ➡️ https://www.instagram.com/kharoubimaxime?igsh=bzNya3hiZGV2ZmV5&utm_source=qr Sa chaîne YouTube ➡️ https://youtube.com/@max.sparrow5?si=TRWqTqLHYoYl18V9Retrouvez la vidéo en intégralité ➡️ https://youtu.be/q-hSzB-N9NcPour prendre vos billets pour le LEGEND TOUR c'est par ici ➡️ https://www.legend-tour.fr/Retrouvez la boutique LEGEND ➡️ https://shop.legend-group.fr/Retrouvez-nous sur tous les réseaux LEGEND !Facebook : https://www.facebook.com/legendmediafr Instagram : https://www.instagram.com/legendmedia/ TikTok : https://www.tiktok.com/@legend Twitter : https://twitter.com/legendmediafr Snapchat : https://www.snapchat.com/@legendcm75017 Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.
Après une opération des sinus, Maxime a appris que son œil gauche avait été aspiré par erreur. Un accident médical rarissime. Il porte plainte contre le chirurgien, qui n'opère plus dans la clinique désormais.Hébergé par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
C'est à l'Irak que nous nous intéressons aujourd'hui. Un pays avec 1 500 kilomètres de frontière commune avec l'Iran ; un pays qui ne connaît que trop le prix de la guerre et qui semble se trouvé aspiré, malgré lui, par le conflit. L'inquiétude gronde en effet pour cet état fragile qui cherche toujours à frayer son chemin sous la pression de Washington et l'influence de Téhéran.
durée : 00:03:17 - C'est quoi la vie d'un maire au quotidien ? - Quel est le quotidien des maires de notre région ? Alors que nous sommes appelés à élire nos futurs édiles ce week-end, comment travaillent-ils ? Quelles sont leurs missions ? Quelles sont leurs galères ? ICI Occitanie est allé poser la question au maire de Pinsaguel, près de Toulouse. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les autres épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France.
Send us a text10 juin 1990. À 17 000 pieds d'altitude, le pare-brise du cockpit du vol 5390 de British Airways s'arrache violemment. La décompression est immédiate. L'air est aspiré avec une force extrême et, en une fraction de seconde, le commandant est projeté hors de l'appareil. Son corps est plaqué contre le fuselage, battu par le vent glacial, retenu uniquement par ses jambes coincées sous le tableau de bord. Dans le cockpit ravagé par le vacarme, le copilote s'agrippe aux commandes pour empêcher l'avion de plonger, pendant qu'un agent de bord se précipite et retient un homme qu'il croit déjà mort.❤️ TU AS AIMÉ CET ÉPISODE ? Abonne-toi pour recevoir une notification lorsqu'un nouvel épisode sera disponible!
#acıtatlımayhoş Aylin Öney Tan, safrana alternatif olarak kullanılan aspir bitkisini, görünüşünü, o bitkiden baharatın nasıl çıkarıldığını ve özellikle Gaziantep mutfağında kullanılışını anlatıyor.
#acıtatlımayhoş Aylin Öney Tan, safrana alternatif olarak kullanılan aspir bitkisini, görünüşünü, o bitkiden baharatın nasıl çıkarıldığını ve özellikle Gaziantep mutfağında kullanılışını anlatıyor.
#acıtatlımayhoş Aylin Öney Tan bu hafta safrana alternatif olarak görülen sarı baharatları anlatıyor. İlk sırada safran kadar eski aspir var. M.Ö 1800'lere ait kayıtlara göre, antik Mısır'da sarı boya olarak kullanılırmış. Bugün Antep mutfağında önemli bir baharat.
Chaque matin, l'équipe vous parle du con du jour. Distribué par Audiomeans. Visitez audiomeans.fr/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Retrouvez l'échange complet entre Pierre-Eric Leibovici et Arnaud Naudan sur toutes les plateformes d'écoute !Coulisses de CEO est un podcast de BDO France Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.
Aspiré par l'Amour est le théme de cette rediffusion Live. Venez vous joindre à Kevin Bonne écoute! Pour visionner cette rediffusion Live, rendez-vous sur notre site web.
Arnaud Benedetti, rédacteur en chef de La Revue politique et parlementaire et professeur associé à la Sorbonne était l'invité de la matinale RCF. Il est notamment l'auteur de Auteur de "Aux portes du pouvoir - RN, l'inéluctable victoire ?" aux éditions Michel Lafon. Il nous aide à comprendre le succès du Rassemblement National. Dimanche dernier, 94% des communes ont mis la liste de Jordan Bardella en tête.
Ligne de fuite Dans cet épisode, Camille Toulmé et Julien Goudichaud, journalistes indépendants, nous dévoilent comment et pourquoi ils ont franchi un certain nombre de lignes rouges pour aller au bout de leur projet de reportage : faire monter Julien à bord d'un zodiac, caméra à la main, pour qu'il traverse la Méditerranée aux côtés des migrants. Des mois à tourner dans Calais, à essuyer des refus, chercher des solutions, jusqu'à perdre la boussole, et mettre un pied dans la folie. Remerciements : Merci à Martin Bacholle qui a imaginé ce projet et qui a tout fait pour qu'il existe. Merci à Camille, Julien, Arman, Jean et Karen de m'avoir fait confiance. Et un grand merci à ARTE Radio d'y avoir cru. Une pensée spéciale à la famille et aux proches d'Arman Soldin. Tatiana Benhamou est une autrice et réalisatrice de podcast indépendante. Ligne de fuiteLes reporters sont des personnages à part, reporters de guerre et journalistes de terrain, ils sont la figure flamboyante et héroïque de la profession, une figure qui est aussi très complexe. Souvent inadaptés au quotidien une fois de retour, la plupart ne vivent que dans l'attente du prochain départ. Ils sont souvent sur le fil, prenant parfois trop de risques et trop isolés sur le terrain. Certains d'ailleurs y perdent la vie. Leur addiction au terrain les pousse dans une fuite en avant dont ils ont parfaitement conscience, mais décrocher reste pour eux encore plus difficile que de continuer à faire face à la misère et aux tragédies qu'ils nous rapportent. Alors que se passe-t-il dans la tête lorsqu'on décide de partir, caméra ou carnet à la main, pour traverser la Méditerranée sur un zodiac avec des migrants ? Pour traverser Kaboul cachée sous une burqa afghane ? Franchir à découvert une ligne de front Bosniaque, ou se jeter dans les tranchées du Donbass ? Et puis, qu'est-ce que ça fait de voir et d'emmagasiner tant de violence, de peur, de mort, de misère ? C'est ce que Camille, Julien, Arman, Jean et Karen racontent, avec sincérité et sans tabou. Ils dévoilent leur ressenti, leurs motivations profondes et la peur qu'il faut apprivoiser. Ils disent ce qui les anime et les pousse à aller toujours plus loin, pour informer le monde des tragédies en cours. Et puis aussi ce qui fait que parfois, on arrête ou qu'on change de façon de faire. Enregistrements : avril 2023 à avril 2024 - Prise de son et montage : Tatiana Benhamou - Réalisation : Charlie Marcelet et Tatiana Benhamou - Illustration : Laure Guillebon - Production : ARTE Radio
Ligne de fuite Dans cet épisode, Camille Toulmé et Julien Goudichaud, journalistes indépendants, nous dévoilent comment et pourquoi ils ont franchi un certain nombre de lignes rouges pour aller au bout de leur projet de reportage : faire monter Julien à bord d'un zodiac, caméra à la main, pour qu'il traverse la Manche aux côtés des migrants. Des mois à tourner dans Calais, à essuyer des refus, chercher des solutions, jusqu'à perdre la boussole, et mettre un pied dans la folie. Remerciements : Merci à Martin Bacholle qui a imaginé ce projet et qui a tout fait pour qu'il existe. Merci à Camille, Julien, Arman, Jean et Karen de m'avoir fait confiance. Et un grand merci à ARTE Radio d'y avoir cru. Une pensée spéciale à la famille et aux proches d'Arman Soldin. Tatiana Benhamou est une autrice et réalisatrice de podcast indépendante. Ligne de fuiteLes reporters sont des personnages à part, reporters de guerre et journalistes de terrain, ils sont la figure flamboyante et héroïque de la profession, une figure qui est aussi très complexe. Souvent inadaptés au quotidien une fois de retour, la plupart ne vivent que dans l'attente du prochain départ. Ils sont souvent sur le fil, prenant parfois trop de risques et trop isolés sur le terrain. Certains d'ailleurs y perdent la vie. Leur addiction au terrain les pousse dans une fuite en avant dont ils ont parfaitement conscience, mais décrocher reste pour eux encore plus difficile que de continuer à faire face à la misère et aux tragédies qu'ils nous rapportent. Alors que se passe-t-il dans la tête lorsqu'on décide de partir, caméra ou carnet à la main, pour traverser la Manche sur un zodiac avec des migrants ? Pour traverser Kaboul cachée sous une burqa afghane ? Franchir à découvert une ligne de front Bosniaque, ou se jeter dans les tranchées du Donbass ? Et puis, qu'est-ce que ça fait de voir et d'emmagasiner tant de violence, de peur, de mort, de misère ? C'est ce que Camille, Julien, Arman, Jean et Karen racontent, avec sincérité et sans tabou. Ils dévoilent leur ressenti, leurs motivations profondes et la peur qu'il faut apprivoiser. Ils disent ce qui les anime et les pousse à aller toujours plus loin, pour informer le monde des tragédies en cours. Et puis aussi ce qui fait que parfois, on arrête ou qu'on change de façon de faire. Enregistrements : avril 2023 à avril 2024 - Prise de son et montage : Tatiana Benhamou - Réalisation : Charlie Marcelet et Tatiana Benhamou - Musique originale : Charlie Marcelet - Illustration : Laure Guillebon - Production : ARTE Radio - Charlie Marcelet
Aujourd'hui Barbara Lefebvre, Didier Giraud et Jérôme Marty débattent de l'actualité autour d'Alain Marschall et Olivier Truchot.
Ce mois-ci, pour le 33e épisode de Discuter entre les dés, notre sorcière bien-aimée est heureuse de recevoir PP dans sa cour arrière pour une soirée cinéparc. Bien installés, les deux cinéphiles discutent de leurs sources d'inspiration pour le jeu de rôle issues du cinéma et de la télévision. Qu'est-ce qui les accroche à l'écran? Quels sont les films qui les ont marqués à travers le temps? Quelles séries les inspirent pour l'écriture de scénarios ou la création de personnages? Quels sont les liens qu'il y a à faire entre les deux univers? Aspirés par leur passion, ils s'emportent et offrent l'un des Discuter entre les dés les plus longs de l'histoire. On souhaite que leur engouement sera contagieux pour vous! Bonne écoute! ------------------------------------------------------------------------------------------- Pour rejoindre notre Patreon : / coupcritique ------------------------------------------------------------------------------------------- Pour suivre Coup Critique : https://linktr.ee/coupcritique
✨ CLUB DE FRANÇAIS 100% EN LIGNE
Agradece a este podcast tantas horas de entretenimiento y disfruta de episodios exclusivos como éste. ¡Apóyale en iVoox! T01XE12 - Diario de una Amazona - Un Podcast de Celia Blanco para MTVRX Producciones - Venga zorrita ¡VENGA! Me gustó cómo escribía, lo que contaba y cómo hilaba las historias de sus corridas por Madrid con las meriendas en lugares completamente desconocidos para mí. No me gustaba su voz., muy aniñada para un tipo que, según me contaban, me sacaba, como poco, cuatro o cinco años. A mí, qme gustan mayores y este cuadraba con todo: Viejo, inteligente como pocos y no especialmente guapo. Así me gustan a mí, confieso. De siempre, admito. Este no iba a ser menos, así tardara meses en conquistarlo. Es Miel un personaje de milo Manara. Una rubia con rizos, guapísima, que es reportera, como yo. Suficiente para querer ser ella. En “Cámara indiscreta”, Miel cuenta por qué se llama Miel. Y en una cena, con uno, se unta el coño con el pan y se lo da a probar. Cuando lo come se da cuenta de que no podía llamarse de otra manera. Esa mujer es Miel. Y yo aspiro a serlo. A este lo empecé a llamar el Gastrocrítico porque era lo que me parecía que era. Sabía que había triunfado en las .com, porque había trabajado con un buen puñado de conocidos. Y todos reconocían dos cosas que me encantaban: que era el más listo a este lado del río Pecos y que era un borde. Muy elegante, pero muy borde. Me encantó sin verlo siquiera. Quedamos para merendar. Quedamos en una cafetería desconocida de una de las calles del Paseo Pintor Rosales, donde daban cosas muy ricas de todo tipo de masas, volúmenes y dulzuras. Una de esas para ir con frecuencia y probarlo todo. Con buena compañía. Son las cosas que piensas cuando te descubren un sitio así. Y el Gastrocrítico quería deslumbrarme. No se había percatado de mi existencia hasta que yo no empecé a hablarle. Este no era de esos que me siguen el rastro durante años. A este aún me quedaba mucho por contarle, pero también por escucharle. Moría por que lo hiciera… Quería charlar con él. Pero sobre todo quería que me lo comiera. Sí. Un hombre capaz de describir como lo hace él cómo saben unas buenas magdalenas de avena y miel, necesito saber cómo describe mi sabor… necesito que me compare, que me presuponga más dulce que ácida. Quiero escucharlo después de comérmelo. Aunque para eso tuviera que chupársela a él primero. Me lo dejó muy claro cuando le dije que sería la altita con cara de chula del fondo. “De rodillas me llegas bien de altura, seguro”, “Seguro”, le contesté. Y yo… yo quería que me comiera el coño. Quería que me hiciera lo que quisiera. Quería que probara, chupara, lamiera con los dedos después de pasarlos por mi coño. A menos de dos minutos de entrar en la cafetería, me quité las bragas y las metí en el bolso. Las cinco. Abrí la puerta y me dejé envolver por el aroma a horno y café. Llevaba falda corta y medias, por supuesto. Y me senté a su lado. Él, simplemente, dejó la mano para que me sentara encima. Mi ex lo hizo en el coche durante años y a mí me encantaba. Me estuve sentando en su mano durante quince años de los casi 17 que estuvimos juntos. Lo bueno de esas cosas tan evidentes es darte cuenta de de cuándo dejan de desearte. Y cuando se quiere tanto se debe volver a sentir igual de rico para demostrar que se olvida lo malo. Yo quería que aquel tipo pusiera su mano y sentarme encima de ella. Supe que lo haría. Llevaba mucho tiempo estudiándolo. Leyéndolo. Aspirándolo. Creo que, incluso, me lo había dicho. Por eso me senté perfecta. Y, sin bragas, magnífica entrada. Para él fue facilísimo meterme dos dedos. Fue como si se acoplara. Y yo me dejé hacer porque quería hacerlo. Llevaba cinco meses sin tener sexo con otra persona. Y, aunque intentaba masturbarme, echaba de menos piel ajena, dedos aparte, lenguas… Hubiera querido todo en ese mismo instante, pero me conformé con que me metiera los dos dedos. Hablamos de la merienda, de la comida, de sus escapadas sobre el asfalto mañaneras, sabiéndose la ciudad a golpe de zapatillas. Nos dibujamos la trayectoria exacta por la que discurrir. Reconociéndonos las calles en las que habíamos follado… Yo en la C/Libertad. Yo en el Parque del Oeste. Yo en Lagasca. Yo en Narváez. Me hizo gracia pensar que se acordaría de las calles en las que yo había follado… se acordaría de mí, corriendo, de madrugada, una mañana, antes de salir a triunfar, porque este, por supuesto, era de los que triunfan. Yo dejé de querer a mediocres. Ya que me pongo, me pongo bonito. Y recordaría las calles en las que había follado él por inercia. Me bastaría con pasar, de nuevo, por ellas. Por que es lo que hacemos todos cuando hablamos de sexo… Ubicarnos en esa circunstancia. Para saber cuánto tenemos en común, con aquella persona que nos pone tanto… Al Gastrocrítico le encantaba hablar de sexo y hablaba muy bien. Me dijo cómo quería que le chupara la polla. Una detrás de otra… Alardeaba de que me gustaría. No por grande, sino por manejable. “Sé que lo agradecerás porque sabes hacer virguerías. Yo también te sigo el rastro”. Me gustaba aquella polla sin verla siquiera. Y claro que dejaría que se corriera en mi boca. Sé que cobro puntos con la comisura de los labios chorreando. Y a mí me encantaba imaginarme mirándolo con mis ojos verdes enormes mientras se me cae el reguerito de lefa y lo recupero con la lengua… “Me encanta que te corras donde quieras”, pude decir. Y dejé claro que iba a dejarle hacerlo todo. Me daría lo mismo lo que quisiera con tal de conseguir que me probara. Yo esa noche había quedado a cenar con un tipo al que necesitaba abrazar, ni siquiera quería sexo con él, el sexo me lo busco aparte de los sentimentalismos; al menos, últimamente lo intento. Me basta con que me gusten. Con que me pongan. Con que me escuchen. Y soy experta en llamar la atención de señores casados que aman a sus esposas. No sé por qué, pero así es. Les llamo la atención, les gusto, pero siempre quieren a su mujer, no a la otra. Por eso no debo repetir con ellos… porque si repito, corro peligro. Soy fantástica para una noche o una mañana. Pero, por favor, no repitas conmigo. Si repito la tengo jodida. Porque, si me gustas querré más. Es fácil que me pille los dedos si nuestras conversaciones me gustan y eso provoque que el sexo sea tan fácil conmigo. Soy promiscua pero no frívola. Dame literatura y seré tuya. El Gastrocrítico movía los dedos bien. Muy bien. Con la primera falange repasaba el agujero, con la segunda golpeaba el clítoris, juntando los dedos me daba pellizquitos cuando notaba que la sangre se arremolinaba… Ahí… Justo ahí… Él pidió unas tortitas con nata y chocolate. Y se chupó los dedos, fingiendo querer merienda, cuando lo que quería era que yo me corriera. Al compás de sus discursos. El de la verborrea y el de los dedos en mi coño. (………) me mordía el labio inferior al tiempo que gemía por debajo del murmullo de la meriendita. Mucha familia pija, de esas que van al templo de Debod… Yo lo miraba a los ojos, meciéndome en las arrugas marcadas de aquel que fue gordo y se había puesto la pila no sé si para ligar, pero, desde luego, para mirarse en los reflejos y gustarse. A mí me pasa lo mismo. Desde que me cuido, ando tanto y me entreno sé que estoy mucho más apetecible. Pero yo quiero que este verano, la noche de San Juan, me muerdan en las corvas. Voy a ganarme las patazas, el culo, los brazos y las tetas que me merezco. Porque la Noche de San Juan, ya lo sabemos, tienes que follar para que sea un buen año de sexo. Y el 2023 tiene que ser bueno… Muy bueno.. El Gastrocrítico sabía hacer dedos y decir guarradas a la vez. Correrse sobre su mano fue un delirio, más sabiendo que, al menos, dos de los que estaban en la cafetería se habían dado cuenta de todo. Y aquello me ponía aún más cachonda… Pagó con el reloj. Una pijada de esas que me recuerdan lo que es Madrid. Salimos de la mano lo cual me hizo gracia. Soy experta en enrollarme con señores casados enamorados de su mujer. Y el Gastrocrítico era de esos. Por eso quería que me comiera el coño. Yo he dejado en esos mundos nuestros a un señor que sabe comerlo como nadie… Como nadie… Como nadie. Lo enseñé yo. Eso tiene mucho mérito. Mucho valor, siendo el de la testosterona on fire. Igual que lo tiene que, a pesar de su pedazo de polla, la nena se la metiera en la boca entera. Aunque, quiero creer que hasta en eso me han superado… Espero que la chupen mejor que yo. No hay nada tan jodido como que te la chupe tu novia y te acuerdes de mí. Yo amo comer la polla de mi macho. Salimos a la calle de la mano, insisto, eran las seis y media, en dos horas yo había quedado, así que aprovechamos que oscurecía para perdernos por por los entresijos junto al paseo de Pintor Rosales… Perfecto para arrodillarme, Gastrocrítico. Aquí. Yo solo hinco rodillas en la playa, pero en Madrid me pongo en cuclillas. Yo iba a Madrid a hacer un programa piloto de televisión, así que llevaba mis zapatillas de deporte con tacón Munich… Una delicia que me regalaron para que me las pusiera en la tele y, por supuesto, me las puse durante años… En cuclillas con las piernas abiertas, con minifalda, con medias sin bragas. Y él de pie, con la polla en la mano… Qué bien me supo.. Qué bien… Era una polla mediana, de esas que sabes que te gustarán, también por detrás. Blanca. Muy blanca. Muy blanca. Con el vello recortado, no afeitado pero sí recortado. Tenía el pelo canoso, pero los huevos con rizos castaños. Un exgordo que había empezado a correr para soportar sus éxitos, no estar más de 5 años en la misma empresa, ser una voz cantante en su entramado. Pelear en primera división y con la polla en la mano en la Calle Quintana mientras te la chupan. Entera.. me la metí entera sin que me diera arcada. Lamía, por detrás, desde arriba de los huevos, repasaba todo el tronco para metérmela en la boca. Y bajar con la mano, para que se quedara dura. Más dura… me gustaba comerle la polla al Gastrocrítico. Me gustaba masturbarlo y chupársela a la vez. “Me encantaría poder chupártela acompañada de alguien”, le dije. Soltó una carcajada. “¿Es una prueba de feminismo? ¿Quieres examinarme?” — No— Contesté. Pero quiero saber cuan de morboso eres de verdad. Porque que te encantaría fallarme con otra mujer ya lo sé. Eso os gusta a todos. No es nada original. Yo quiero saber si querrías que hubiera un hombre más. No sé si uno a nuestros pies, tengo uno… O uno que me guste tanto como me gustas tú… Y volvía a lamer… Quería aquella polla en mi boca. Quería identificar el sabor de su carne, saber cómo olía, cómo sabía. Era una polla inmaculada, limpia. Bonita. Dura. Me cabía entera en la boca, la chupaba y rechupaba. Quería que se corriera. Que se corriera en mi boca. Y sabía cómo podía conseguirlo. Yo iba sin bragas, abierta de patas y en cuclillas, subí la falda para que viera mi coño y empecé a tocarme al tiempo. Lamía queriendo que supiera que me lo comía entero, en la calle, de cuclillas, con mis zapatillas de deporte con tacón, acariciándome, tocándome. Para ser la alta con cara de chulita que, claro que quiere estar a la altura de tu polla, Gastrocrítico… Se corrió gritando de placer. Sí. Si alguien pasó aquella tarde-noche de jueves por la calle Quintana tuvo que escuchar a uno corriéndose. En mi boca. Me limpié con el dedo para volvérmelo a chupar. Y que a él le gustara aún más la escena. Ya no tengo problema por sacar la actriz porno que llevo dentro. Ahora lo hago cada vez que quiero. Y me gusta. Me gusta que me miren así… Así como me miró el Gastrocrítico mientras se corría… Anduvimos riéndonos un par de calles más… Cogidos de la mano… Camino de mi hotel, donde yo había quedado a las ocho y media para cenar. Tenía que acostarme temprano. Todo lo temprano que pudiera. Porque a las 6 me recogían para llevarme a maquillaje. A ponerme guapa para hacer un programa piloto. De esos, de los míos.. De esos en los que tengo que contar si yo ligo o no con jovencitos. Me lo iba a pasar tan bien que claro que quería chupársela al Gatrocrítico. Para soltarlo en la tertulia: “Pues miren, yo es que ayer tarde, se la chupé a un tipo de más de 50 años en una calle al lado de Pintor Rosales”. No no me gustan jovencitos aunque sé que, seguro, me pondrían el pan barato. Me gustan así de retorcidos, de listos y de enamorados. Para que les guste mucho que yo les coma la polla y que se acuerden de mí cuando se la coman otras… yo no dejaba de tocar la polla aquella que ya se había vaciado… Soy de mimar, querer y tocar… Y aquella polla era preciosa, por mucho que estuviera ya arrugada, como su cara, como sus manos, como todo él. Me había corrido en su mano y él se había corrido en mi boca… Quise más y lo dije. — Quiero que me comas el coño, Gastrocrítico… Quiero que me lo comas. Sea como sea, tendrás que comérmelo. Empezó a reírse… “No tenía pensado, cierto”. —No, pero tampoco te la habían comido tantas veces así de bien en la calle. Que en una cama es más fácil. Pero me has visto el coño mientras te la chupaba… Me has visto masturbarme. Y esa imagen se te ha quedado grabada… Ahora, cómeme el coño. El bar en el que entramos es uno en el que ponen vermút de grifo. Pidió los dos vermúts con dos gildas y me enganchó de la mano arrastrándome hasta el baño. Entramos en el suyo, echó el pestillo, dejando el urinario libre y me metió en uno. Me puse de cuclillas sobre el váter… Como en la calle, pero haciendo equilibrios. El Gastrocrítico hundió su cabeza entre mis piernas, abriéndomelas con las manos, separando los labios con los dedos. Comiéndome el coño, comiéndomelo… Saboreando cada movimiento que yo hacía en respuesta a sus lametones. Pasó la lengua por el culo bien. Todo lo bien que pudo. Metió los dedos y lamió en el epicentro, reverberándose la sangre, hinchando mi pellizco de carne. “Venga, Zorrita, venga… Querías que claudicara e hincara, ahora quiero que te corras en mi boca” Me puso tan cachonda, tan cachonda. Me gustó ver la lengua raspándome, bebiéndome, besándome… Me gustó ver al pedazo de señor, comiéndome el coño. Yo había repasado mis ingles con esencia de ámbar gris, para que me recordara para siempre por el olor… Ël metía los dedos, lamía, tocaba y saboreaba. Y yo quería saber el veredicto… Sigue.. Sigue… Sgue ahí… Ahí, cómetelo… Cómetelo… Me corrí. Empape su cara y sus surcos en ella, me corrí. Apoyó la mano para notar los golpetazos de la sangre. Y, entonces, lo dijo… “Sabes a miel… No sé cómo lo haces, pero sabes dulce… Eres la mejor merienda de esta semana…” Me gustó escuchar aquello. Qué buena crítica, amigo. Me encantó leer su merienda de aquella semana. Recordaba unas magdalenas de trigo y maíz con el centro repleto de miel, hechas al horno a baja temperatura… dijo que morderlas era la mejor de las perdiciones.. Y por eso supe que al Gastrocrítico le había gustado mi sabor… Que lo mismo no era miel, pero le supo a gloria… Escucha este episodio completo y accede a todo el contenido exclusivo de Diario de una Amazona (con Celia Blanco @latanace). Descubre antes que nadie los nuevos episodios, y participa en la comunidad exclusiva de oyentes en https://go.ivoox.com/sq/1765797
İnatçı göbek yağını erittiği ve iştahı azalttığı iddia edilen bu yağın kilo verme üzerindeki etkileri nelerdir?
Salcedo imputó al fiscal Daniel Hernández por el caso Odebrecht.
Maxiscience revient, avec deux questions scientifiques, trois fois par semaine !Vous pouvez consulter notre politique de confidentialité sur https://art19.com/privacy ainsi que la notice de confidentialité de la Californie sur https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.
Just as the title suggests, this episode is either full of insight, or full of the senile musings of three old dojo rats. Featuring fan-favorite guest, Sensei Kay Sakaue.Thank you for listening, and please Subscribe and Share!Apply for SMAF Affiliation:Being Part of SMAFContact one of our Affiliate Instructors, including this week's guest:SMAF Affiliate SchoolsOrder a custom engraved wooden saber display for the holidays or just for a special hilt in your life:Living Force Customs on Etsy Need a new combat-grade saber, prop replica, or accessory?Ki Sabers Official Site
Haris a aujourd'hui 33 ans. Né prématuré, il souffre, dans son enfance, de problèmes d'équilibre et se déplace en fauteuil roulant. A 16 ans, Haris doit encore subir une opération, « une intervention bénigne des pieds, un basique en orthopédie ». L'adolescent n'est pas inquiet, il en est déjà à sa 14e ou 15e opération. Mais une erreur de dosage d'anesthésiant provoque un arrêt cardiaque. S'en suit une expérience de mort imminente dont il garde des souvenirs précis et qui l'a métamorphosé. Il raconte son histoire, au micro de Sophie Carbonnel.Prise de son et montage : Sophie Carbonnel Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.
Le petit village de Silver Plume, dans le Colorado, qui compte 200 habitants, se trouve au cœur des montagnes Rocheuses. Le 7 septembre 1987, Tom Young a fermé sa librairie sur Main Street et, avec son chien, Gus, a disparu. Neuf mois plus tard, un nouveau résident de Silver Plume, Keith Reinhard, a ouvert un magasin d'antiquités exactement au même endroit. Le 7 août 1988, Keith a fermé sa boutique pour la journée. Moins de deux heures plus tard, Keith Reinhard a également disparu. Il n'a jamais été revu depuis.
Ocurrió en barrio El Pozo. La víctima de 85 años se desmayó tras inhalar gas carbónico en su vivienda.
durée : 00:01:48 - Les 80'' - par : Nicolas Demorand - Avez-vous déjà eu la sensation d'entrer dans un tableau ? De vous sentir happé, embarqué dans une histoire virtuelle comme dans "La Rose pourpre du Caire", où une spectatrice traverse l'écran et devient actrice du film. 80 secondes pour prendre place dans La Ronde des prisonniers de Vincent Van Gogh
L'achat en ligne est pratique, mais décevant parfois. Après s'être laissé influencer par les algorithmes d'Internet, l'humoriste Maude Landry s'est procuré un aspirateur robot bon marché qui, finalement, n'aspire pas grand-chose! Dans ce podcast, l'animateur Frédéric Choinière et la journaliste Mathilde Roy de Protégez-Vous expliquent quels sont les droits et les recours possibles ainsi que les pièges à éviter lors du magasinage en ligne. Mes/aventures vous aide à faire de meilleurs choix en traitant avec humour, sans gêne et sans pudeur de consommation. La série a été produite grâce au soutien financier du gouvernement du Québec. Animation : Frédéric Choinière Collaboration : Mathilde Roy Avec la participation de : Maude Landry Production : Protégez-Vous Création : Coyote audio Réalisation : Nathalie Pelletier Recherche d'invités : Andrée Giraldeau Prise de son : Underground
Cette émission a été enregistrée en public dans le cadre du Paris Podcast Festival à la Gaîté Lyrique.Judith Duportail reçoit Elvire Duvelle-Charles, Guilhem Fouetillou et David Colon.Les ressources citées :Le compte Instagram Clit Révolution (Elvire Duvelle-Charles)Linkfluence, une startup spécialisée dans l'analyse du web social (Guilhem Fouetillou)Les maîtres de la manipulation, de David Colon (éd. Tallandier, 2021)CRÉDITS : On peut plus rien dire est un podcast de Binge Audio animé par Judith Duportail. Réalisation : Quentin Bresson. Production et édition : Charlotte Baix. Générique : Josselin Bordat (musique) et Bonnie Banane (voix). Identité sonore Binge Audio : Jean-Benoît Dunckel (musique) et Bonnie El Bokeili (voix). Identité graphique : Sébastien Brothier (Upian). Direction des programmes : Joël Ronez. Direction de la rédaction : David Carzon. Direction générale : Gabrielle Boeri-Charles. Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.
Norska öryggislögreglan segist hafa þekkt til mannsins sem varð fimm að bana í bænum Kóngsbergi í gær. Hann hafði áður komist í kast við lögin. Forsætisráðherra lagði áherslu á mikilvægi alþjóðasamvinnu í baráttunni gegn loftslagsbreytingum og neikvæð áhrif þeirra á norðurslóðir í ávarpi við opnun þings Hringborðs norðurslóða. Aspir sem gróðursettar voru á framræstu landi reyndust binda svo mikið af gróðurhúsalofttegundum að þær bundu meira en skurðir í landinu losuðu. Strandabyggð hefur hækkað álagningarprósentur og undirbýr nú frekari aðgerðir til að rétta bága fjárhagsstöðu sína. Sveitarfélagið fékk þrjátíu milljónir aukalega úr jöfnunarsjóði í ár og býst oddviti við að þörf verði á öðru eins á því næsta. Norðmenn eru hrami slegnir eftir morðin í Kongsberg í gær. Fjórar konur og einn karlmaður voru myrt. Þau voru á aldrinum 50 til 70 ára. Tveir eru særðir. Skotið var að þeim með bogapílum. Þetta gerist á sam tíma og ríkistsjórnarskipti fara fram. Arnar Páll Hauksson talar við Gísla Kristjánsson í Noregi. Jólavertíðin gæti orðið lin hjá mörgum verslunarmönnum segir Margrét Kristmannsdóttir framkvæmdastjóri Pfaff og stjórnarmaður í Viðskiptaráði. Vöruverð hjá erlendum birgjum hækkar, kostaður við fraktflutninga rýkur upp og hjá mörgum bætist við aukinn birgðakostnaður. Því mega neytendur búast við hækkandi vöruverði. Ragnhildur Thorlacius sagði frá og talaði við Margréti. Brexit er aftur á dagskrá í Bretlandi. Ófrágengni Brexit kaflinn er sérstök bókun um Norður-Írland í útgöngusamningi Breta við Evrópusambandið. Nauðsynlegur liður til að útganga Breta úr ESB yrði að veruleika í fyrra. Málalyktir, sem Boris Johnson forsætisráðherra þakkaði sér, því hann hefði afrekað, það sem forvera hans Theresu May misheppnaðist. Sigrún Davíðsdóttir sagði frá.
Norska öryggislögreglan segist hafa þekkt til mannsins sem varð fimm að bana í bænum Kóngsbergi í gær. Hann hafði áður komist í kast við lögin. Forsætisráðherra lagði áherslu á mikilvægi alþjóðasamvinnu í baráttunni gegn loftslagsbreytingum og neikvæð áhrif þeirra á norðurslóðir í ávarpi við opnun þings Hringborðs norðurslóða. Aspir sem gróðursettar voru á framræstu landi reyndust binda svo mikið af gróðurhúsalofttegundum að þær bundu meira en skurðir í landinu losuðu. Strandabyggð hefur hækkað álagningarprósentur og undirbýr nú frekari aðgerðir til að rétta bága fjárhagsstöðu sína. Sveitarfélagið fékk þrjátíu milljónir aukalega úr jöfnunarsjóði í ár og býst oddviti við að þörf verði á öðru eins á því næsta. Norðmenn eru hrami slegnir eftir morðin í Kongsberg í gær. Fjórar konur og einn karlmaður voru myrt. Þau voru á aldrinum 50 til 70 ára. Tveir eru særðir. Skotið var að þeim með bogapílum. Þetta gerist á sam tíma og ríkistsjórnarskipti fara fram. Arnar Páll Hauksson talar við Gísla Kristjánsson í Noregi. Jólavertíðin gæti orðið lin hjá mörgum verslunarmönnum segir Margrét Kristmannsdóttir framkvæmdastjóri Pfaff og stjórnarmaður í Viðskiptaráði. Vöruverð hjá erlendum birgjum hækkar, kostaður við fraktflutninga rýkur upp og hjá mörgum bætist við aukinn birgðakostnaður. Því mega neytendur búast við hækkandi vöruverði. Ragnhildur Thorlacius sagði frá og talaði við Margréti. Brexit er aftur á dagskrá í Bretlandi. Ófrágengni Brexit kaflinn er sérstök bókun um Norður-Írland í útgöngusamningi Breta við Evrópusambandið. Nauðsynlegur liður til að útganga Breta úr ESB yrði að veruleika í fyrra. Málalyktir, sem Boris Johnson forsætisráðherra þakkaði sér, því hann hefði afrekað, það sem forvera hans Theresu May misheppnaðist. Sigrún Davíðsdóttir sagði frá.
El más reciente proyecto de un artista escénico chino se ha vuelto viral en las redes sociales luego de que transformara la contaminación del aire que regularmente envuelve Beijing en un ladrillo. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/estacion-online2/message Support this podcast: https://anchor.fm/estacion-online2/support
Chronique positive de notre spécialiste en comportement humain Paule Levesque! Apprenons entre autres à être honnête et de respecter les différentes opinons.
De 6h à 9h écoutez le Réveil de Tipik ! Marco débarque le matin accompagné d'Hélo et François. Chaque jour la team morning va relever le défi de vous réveiller dans la bonne humeur (parce qu'on en a bien besoin) ! Une matinale encore plus interactive et dont vous faites partie !
Choďte za vodou. To je heslo NASA, ak sa rozprávame o hľadaní mimozemského života. Pretože ak nás naša vlastná planéta niečo učí, tak toto: kde je tečúca voda, tam je napokon aj život. No a teraz sa zdá, že Mars možno o všetku svoju vodu neprišiel. Ale môže sa stále ukrývať na červenej planéte, pod jej povrchom. Tento týždeň budeme v podcaste Zoom hľadať vodu na Marse, zistíme, ako sa vorvane naučili vyhýbať lovcom veľrýb a dozvieme sa, ako aspirín pomáha proti ťažkému priebehu covidu. Krátke správy z vedy Okolo Zeme preletel najväčší asteroid v tomto roku. Asi kilometrový asteroid pomenovaný 2001 FO32 preletel okolo v bezpečnej vzdialenosti dvoch miliónov kilometrov, čo je päťkrát ďalej ako je vzdialenosť Mesiaca. Vedci vytvorili jedlé obaly na balenie potravín. Takéto stráviteľné obaly by sa mohli používať na balenie ovocia, zeleniny, mäsa či plodov mora. Takéto obaly sú rozpustné vo vode a výskumníci pri ich tvorbe využili polyméry z morských rias. Hubblov vesmírny ďalekohľad si všimol zmenu ročných období na Saturne. Na veľkej planéte sa menia napríklad farby akýchsi pruhov, ktoré vidno na rovníku a póloch tohto plynného obra. Znamená to, že sa mení vietor i výška oblakov. Brexit by mohol mať dopady nielen na ekonomiku či životný štýl, ale aj na životné prostredie. Niektorí vedci naznačujú, že napríklad vidiek Walesu by sa mohol zmeniť z pasienkov na krajinu lesov. Dôvodom je dopad brexitu na chovateľov oviec i podpora lesníctva. – Všetky podcasty denníka SME si môžete vypočuť na jednom mieste na podcasty.sme.sk. – Ak máte pre nás spätnú väzbu, odkaz alebo nápad, napíšte nám na podcasty@sme.sk – Všetky podcasty denníka SME nájdete na sme.sk/podcasty – Podporte vznik podcastu Zoom a kúpte si digitálne predplatné SME.sk na sme.sk/podcast – Odoberajte aj denný newsletter SME.sk s najdôležitejšími správami na sme.sk/suhrnsme – Ďakujeme, že počúvate podcast Zoom.
Il chevaucha alors cette première vague d'éjaculation, bouleversé par la chaleur agréable qui montait de ses couilles, pour traverser comme un éclair la verge dans toute sa longueur, et se déverser en puissance au fond du vagin. Aspiré par cette chaleur excitante, il continua son mouvement de va-et-viens plus en profondeur... Le bonus de la série érotique "Le baiseur" sera disponible exclusivement sur le site Déferlante.
Risastórar aspir í görðum fólk hafa stundum orðið tilefni deilna á milli nágranna þar sem aspirnar skyggja stundum á nærliggjandi garða. Sigurður Helgi Guðjónsson, formaður húseigendafélagsins fór yfir þetta með okkur en sum þessara mála hafa endað fyrir dómstólum. Íslandsstofa hefur sent landlækni viðmiðunarreglur til samþykkis svo erlend tökulið geti tekið upp kvikmyndir hér á landi. Morgunblaðið greindi frá þessu í gær. Einar Hansen Tómasson, verkefnastjóri hjá Íslandsstofu var á línunni. Hann segir ívilnun til þeirra fyrirtækja sem taka upp myndefni hér á landi nauðsynlega. Framtíð íslenskrar tungu stendur og fellur með því að börn og unglingar noti tungumálið. Til að svo verði áfram þarf að tryggja að tæknin skilji raddir barna og unglinga, sem nú tala við flest sín tæki á ensku. Raddsýnum hefur verið safnað um nokkurt skeið meðal grunnskólabarna og við ræddum við Jóhönnu vigdísi Guðmundsdóttir, framkvæmdastjóri almannaróms, um verkefnið. Árangur Íslands í baráttunni við COVID-19 hefur vakið heimsathygli aukið áhugann á Íslandi. Þetta segir Hreggviður S. Magnússon, leiðtogi í starfrænni markaðssetningu hjá PiparTBWA og The Engine. Hann vísar í leitarniðurstöður Google. Freyr Gígja Gunnarsson talaði um Axl Rose, Adele og Tiger King Hégómavísindahorninu.
Risastórar aspir í görðum fólk hafa stundum orðið tilefni deilna á milli nágranna þar sem aspirnar skyggja stundum á nærliggjandi garða. Sigurður Helgi Guðjónsson, formaður húseigendafélagsins fór yfir þetta með okkur en sum þessara mála hafa endað fyrir dómstólum. Íslandsstofa hefur sent landlækni viðmiðunarreglur til samþykkis svo erlend tökulið geti tekið upp kvikmyndir hér á landi. Morgunblaðið greindi frá þessu í gær. Einar Hansen Tómasson, verkefnastjóri hjá Íslandsstofu var á línunni. Hann segir ívilnun til þeirra fyrirtækja sem taka upp myndefni hér á landi nauðsynlega. Framtíð íslenskrar tungu stendur og fellur með því að börn og unglingar noti tungumálið. Til að svo verði áfram þarf að tryggja að tæknin skilji raddir barna og unglinga, sem nú tala við flest sín tæki á ensku. Raddsýnum hefur verið safnað um nokkurt skeið meðal grunnskólabarna og við ræddum við Jóhönnu vigdísi Guðmundsdóttir, framkvæmdastjóri almannaróms, um verkefnið. Árangur Íslands í baráttunni við COVID-19 hefur vakið heimsathygli aukið áhugann á Íslandi. Þetta segir Hreggviður S. Magnússon, leiðtogi í starfrænni markaðssetningu hjá PiparTBWA og The Engine. Hann vísar í leitarniðurstöður Google. Freyr Gígja Gunnarsson talaði um Axl Rose, Adele og Tiger King Hégómavísindahorninu.
Samir Karnik, Regional Director for India West, Cyberbit, conducted a webinar on the Next-Gen SOC, led by co-presenter's Shiv Kumar Pandey, CISO, Bombay Stock Exchange (BSE), and Oren Aspir, CTO, Cyberbit. Pandey began his presentation with an overview of the BSE, its key SOC challenges, and its SOC technology landscape. Pandey then reviewed the key elements containing in the Next-Gen SOC. Aspir covered common SOC challenges in financial institutions. Most security experts have no real on-the-job experience with cyberattacks, less than 30% of organizations perform IR exercises as a routine, and less than 30% of analysts believe that they can fully utilize their security technologies. A lack of orchestration and automation is another challenge Aspir identified. Can too many tools be a problem? Aspir mentioned that many cyber analysts are experiencing vendor fatigue with too many cybersecurity tools at their disposal, but with a large percentage of these tools going unused. Another issue: financial security managers are sifting through thousands of security alerts daily. Aspir next walked through solutions to these problems, from how to approach training for SOC teams, to employing the Cyberbit Range Platform. Aspir then discussed why SOAR is becoming a key priority for the next-gen SOC. Aspir capped his portion of the webinar with how next-gen SOCs should approach endpoint detection and reviewing the benefits of Cyberbit EDR for financial institutions.
The 2019 SAN SOC Survey recap webinar, conducted in July of 2019, was hosted by Oren Aspir, CTO of Cyberbit, and Yarden Altman, Cyberbit incident response expert and former SOC manager. The Webinar covered the key survey findings, changes from 2018 to 2019, how to overcome the skill shortage, and the role of SOAR in SOC optimization.The objective of the SANS SOC Survey was to provide an overview from over 350 SOC leaders on the role, performance, technologies and processes applied in SOCs, and to offer guidance to build, maintain, and mature effective SOCs.Key SOC Statistics included: 50% of SOCs have 2 – 10 FTEs, 10% say they have all their smart systems covered by the SOC, 11% of SOCs automate their performance metrics, and 94% of organizations keep IR as an internal function, in most of them (77%) IR is part of the SOC.“The main two barriers we had last year are the same…Lack of skilled staff and lack of automation and orchestration," Aspir said.Aspir discussed the issues surrounding effective training of staff, and Altman explained the 6 key elements for a successful SOAR implementation. Altman then introduced SOC 3D and shared some KPI lifts from customers who implemented SOC 3D.“We have seen a 90% reduction in response time to incidents, which translates to more incidents per shift, or less people per shift," Altman said.
La prosa castellana se desarrolla más tardíamente que el verso, y puede decirse que casi no existe, con carácter propiamente literario, hasta el reinado de Alfonso X el Sabio. Alfonso X el Sabio (1221-1284) fue hijo y sucesor de Fernando III el santo, rey de Castilla y León. Aspiró, sin éxito, al trono imperial de Alemania y vio amargada su vida por disgustos y disensiones familiares, en especial por la sublevación armada de su hijo Sancho. Especial relevancia: Alfonso X el Sabio, La crónica general, las Partidas, Libros del saber Astronomía, Tablas alfonsíes y Las Cantigas Espero que te guste, puedes visitar mi web https://www.1959radiotv.com ,para mantenerte informado de los próximos estrenos. Gracias Música biblioteca de YouTube para creadores --- Send in a voice message: https://anchor.fm/alfonso-salvador/message
La prosa castellana se desarrolla más tardíamente que el verso, y puede decirse que casi no existe, con carácter propiamente literario, hasta el reinado de Alfonso X el Sabio. Alfonso X el Sabio (1221-1284) fue hijo y sucesor de Fernando III el santo, rey de Castilla y León. Aspiró, sin éxito, al trono imperial de Alemania y vio amargada su vida por disgustos y disensiones familiares, en especial por la sublevación armada de su hijo Sancho. Especial relevancia: Alfonso X el Sabio, La crónica general, las Partidas, Libros del saber Astronomía, Tablas alfonsíes y Las Cantigas Espero que te guste, puedes visitar mi web https://www.1959radiotv.com ,para mantenerte informado de los próximos estrenos. Gracias Música biblioteca de YouTube para creadores --- Send in a voice message: https://anchor.fm/alfonso-salvador/message
Audio for the listening activity on page 7 of the student textbook
In this episode Aspir discusses the Wonder Carnival, Wrestle-1's early 2020, and recommended matches from 2019. Plus Year End awards from Winter Fes, Weekly Pro Wrestling, and himself. You can follow the pod: @onewrestlingpod You can follow W-1 English Updates : @w1_eng You can follow Aspir personally: @aspir_ You can find everything Wrestle-1 related on the Wrestle-1 English Blog
In this episode Aspir talks the November Korakuen Hall show for Wrestle-1. He also discusses the upcoming December Korakuen, Wonder Carnival, and some OWE shows. Follow the podcast: @onewrestlingpod Follow the W-1 English account: @w1_eng Follow Aspir: @aspir_
Entrevista al diputado del MPP Alejandro Sánchez --- Send in a voice message: https://anchor.fm/mediospublicosu/message
undefined
El director nacional de Trabajo, Jorge Mesa, contó en Puntos de vista que este lunes hubo dos buenas noticias en el marco de las complejas situaciones que atraviesan las curtiembres Zenda y París. En ese sentido, detalló que en la curtiembre París se logró la reincorporación de 250 empleados que estaban en el seguro de desempleo y, en Zenda, que los 370 trabajadores pasaran al seguro de paro por cuatro meses en lugar de ser despedidos. “Aspirábamos como Ejecutivo a tener tiempo para procesar y discutir la posibilidad de alguna alternativa ante el cierre (de Zenda)”, manifestó el jerarca y destacó que la pasada jornada “se ganó tiempo” al ser modificada la causa de despido por la de suspensión. Mesa adelantó que se va a conformar una mesa de diálogo con actores institucionales y sociales para atender la situación de las curtiembres. Aunque, indicó que “en el sector hay otras curtiembres que están trabajando en forma regular y sin problemas”. Supergás El director nacional de Trabajo también se refirió a la situación del supergás y subrayó que las garantías hacia adelante están dadas y que fue un proceso de negociación sin medidas de lucha. Montevideo Gas En cuanto a la situación en Montevideo Gas, dijo que no hay novedad. “La huelga comenzó ayer y el sindicato da garantías de que el servicio no se va a interrumpir”, afirmó y acotó: “como cualquier otro conflicto tenemos que dejar que se pase el tiempo para saber si la posición de los actores se modifica”. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/mediospublicosu/message
Santa Caterina Labouré nacque il 2 maggio 1806 a Fain-les-Moutiers in Francia, da contadini benestanti. Rimase orfana di madre a 8 anni e dovette prendere su di sé le mansioni domestiche, poiché la sorella maggiore aveva scelto la vita monacale. Aspirò anche lei alla consacrazione religiosa, perciò rifiutò diverse proposte di matrimonio, nonostante l'opposizione del padre, che la mandò a Parigi presso il fratello che gestiva una trattoria, poi da una cognata a Châtillon-sur-Seine.
Santa Caterina Labouré nacque il 2 maggio 1806 a Fain-les-Moutiers in Francia, da contadini benestanti. Rimase orfana di madre a 8 anni e dovette prendere su di sé le mansioni domestiche, poiché la sorella maggiore aveva scelto la vita monacale. Aspirò anche lei alla consacrazione religiosa, perciò rifiutò diverse proposte di matrimonio, nonostante l’opposizione del padre, che la mandò a Parigi presso il fratello che gestiva una trattoria, poi da una cognata a Châtillon-sur-Seine.
Cine? Andreea Rosca - Antreprenor | Curious Mind De ce? Andreea este un explorator al gandirii ce face posibila performanta in antreprenoriat. Aspir catre aceasta zona personal si plin de curiozitate i-am propus sa inregistram podcastul. Mai multe despre ce face Andreea aici: https://www.andreearosca.ro/
TRIGGER WARNING: Tocamos temas de suicidio y de instituciones psiquiátricas de lleno. Si has pasado o estás pasando por alguna situación de salud mental, este episodio podría ser fuerte para ti. Si sientes que estás en una situación donde podrías atentar contra tu vida, llama al 1-888-628-9454 inmediatamente.A raíz del aumento en suicidios en Puerto Rico luego del Huracán María y el suicidio de las celebridades Kate Spade, Anthony Bourdain la misma semana, sabíamos que este episodio era necesario. Trajimos a la psicóloga clínica Dra. Cristina Rosario PhD, quien ha ayudado a María Elena en múltiples ocasiones muy efectivamente. Repetimos, esto es un tema sumamente intenso donde las dos nos sentimos triggered en algún momento, así que tengan precaución.En este episodio tocamos el tema del suicido, desde cómo identificar síntomas de una persona contemplándolo hasta qué hacer si estamos con una persona suicida y cómo ayudarnos a nosotros mismos si estamos teniendo pensamientos suicidas. También tocamos un poco del tema del Huracán María y cómo nos ha afectado a nivel emocional todo lo que ha ocurrido a raíz de la catástrofe.Recuerden: SIEMPRE HAY AYUDA.Algunos de los recursos mencionados:Cómo Prevenir el Suicidio por la Doctora Cristina Rosario PhD.Artículos de la Doctora en ambinity: How to Deal with Anxiety/ Dealing with Anxiety at WorkArtículo de la autora Edmaris Carazo sobre el Huracán María: De dolores y sus categoríasPirámide de MaslowContactos de la psicóloga Dra. Cristina Rosario, PhD.:Teléfono: 787-505-6938Email: drarosarioc@gmail.com Dirección de su consulta: Oasis Gardens K3, Marginal Martinez Nadal, Guaynabo PR, 00971BlogCONTACTOS DE EMERGENCIA PARA SALUD MENTAL:Prevención de suicidio:Suicide Prevention Lifeline – National Network (TALK): 1-800-273-8255Centro de Control de Envenenamiento (Poison Help): 1-800-222-1222Administración de Salud Mental y Contra la Adicción (ASSMCA), Línea de Emergencia Primera Ayuda Social (PAS): (787) 763-7575/ Toll Free Number: 1-(800)-981-0023Hospitales psiquiátricos:Hopital San Juan Capestrano(787) 760-0222 (exts. 7162, 7163, 7196 y 7197)fax (787) 760-6875 y 760-2944Toll free number: 1-(888)-967-4357Hospital Panamericano en Cidra(787) 739-5555 - (fax) 739-5544Toll free number: 1-(800)-981-1218Hospital Pavia787-641-2323Hospital Ramon Fernandez Marina787-766-4646Hospitales parciales:Hopital San Juan Capestrano Bayamón / CondadoHospital Panamericano en CidraInspira Auxilio Mutuo / Hato Rey / Caguas / BayamónAPS Healthcare Inc, Caguas y CarolinaHospitales para menores:Hopital San Juan Capestrano787-625-2900Unidad Psiquiatrica Adolescentes -- Instalaciones del Hospital Universitario Ramón Ruiz Arnau(Hospital Regional de Bayamón)787-786-7373, 787-786-3620Hospital San Jorge787-727-1088787-752-4453Hospitales parciales para menores:Hopital San Juan Capestrano787-708-6324Hospital San Jorge787-727-1088787-752-4453Hasta la próxima,María Elena y Silvia
Nos visita “ASSIER” , el cantante nacido en O Barqueiro que ya en 2012 se convirtió en Artista Revelación” en Galicia con su primer single “Corazón Herido”. Hoy ha estado con nosotros presentado el que ya es su segundo álbum, donde productores de la talla de Miguel Linde (David Bisbal,Bustamante,Malú...), David Villas (Pablo Alborán, Merche, David de Maria...) Javier Díez (Tommy Torres,Nelly Furtado, Nash,Raúl...) aportan arreglos y canciones a su nuevo trabajo “ Te voy a enseñar a amar” que también incluye temas de su padrino musical LORCA.
What are the main reasons someone wouldn't take you seriously? Could someone explain what “The Default Face” means. I am not a native English speaker. Petter Brenna Rian, Aspir...
Doté d'une intelligence hors du commun, décidé à donner à son peuple les moyens de grandir et de se réaliser pleinement, Jacques Parizeau n'a cessé de travailler à réaliser l'indépendance du Québec. Très jeune, il était capable d'une grande concentration, oubliant les détails pour se concentrer que sur l'essentiel. D'abord et avant tout grand professeur et merveilleux pédagogue, Jacques Parizeau est revenu de Londres avec un doctorat en économie. Aspiré par la Révolution tranquille,
Hace dos o tres años, no recuerdo, comencé con los sonidos binaurales. Primero probé lo básico, después busqué otros que me brindaran experiencias más «fuertes». Fue así como encontré diversos tipos de frecuencias en la web normal y la profunda, todos con una extensa gama de sensaciones las cuales no tardé en agotar. En sólo unos meses había experimentado en su totalidad las sensaciones que esos audios ofrecían. Hace unas semanas que revisaba mi correo electrónico, encontré en la bandeja de entrada un mensaje de un tal «James Webber» con el asunto «Nueva dosis que debes escuchar». Creyendo que se trataba de spam, eliminé el mensaje sin verificar su contenido. Repentinamente, ese sujeto «James» me envió un mensaje instantáneo (lo cual me sorprendió, pues no lo tenía como contacto) preguntándome si no tenía curiosidad de probar aquella dosis. En otra ocasión hubiera bloqueado a aquel individuo e ignorado su oferta, pero encontré divertido su intento por venderme algo que no era novedad para mí. Le respondí cuestionándolo acerca de «lo nuevo» del audio, y mencioné que ya había escuchado todo tipo de frecuencias. «No como esto», repuso. Al momento, envió un link que dirigía a un servidor ruso de almacenamientos de archivos: «Te ofrezco una dosis gratis para que lo compruebes». Pensé en terminar con el asunto. Lo más probable era que el archivo fuera un virus y aquel sujeto alguien que buscaba perjudicarme. Pero, como si hubiera leído mis pensamientos, envió otro mensaje, «Puedes confiar en que todo estará bien. Pertenezco a un colectivo que apenas está comenzando y necesitamos apoyo para seguir. Si no te gusta, no volveremos a molestarte». Dudando y con cautela, hice clic. El archivo para descargar estaba comprimido en formato RAR y su nombre era muy extraño, tenía más de veinte letras y números que parecían haber sido elegidos al azar. O quizás no. Terminó de descargarse en menos de un minuto y lo abrí para comprobar que no corriera peligro. En el archivo comprimido había una carpeta de nombre semejante al anterior, y dentro, un audio titulado «CeaseToExist.mp3» con un .txt que decía «Instrucciones». Descomprimí ambos archivos y leí las instrucciones. Al escucharlo, tenía que estar acostado bocabajo con los ojos vendados, el audio a tope, usar audífonos. Aunque la última indicación me llamó especialmente la atención: «Concentrarse en el audio hasta llegar al borde del sueño. Cuando esté a punto de dormir, cambiar su posición a boca arriba». La nota terminaba ahí. Sin más, decidí hacerlo… No tenía realmente nada que perder. Coloqué la pista en el reproductor e hice todo lo que indicaba la nota. Sin ver su duración, presioné play. En un inicio la pieza no presentaba nada fuera de lo común; abría con un ruido parecido a la estática de un televisor, típico en la mayoría de los audios de este tipo. Luego de unos momentos, el ruido comenzó a disminuir mientras un débil tañido de campanas se apreciaba al fondo. Aquel sonido aumentó gradualmente, y fue alentándose hasta que se convirtió en una sencilla melodía. Distinguí algunos repiques más graves que otros, y prestando más atención me di cuenta de que eran tres notas musicales, do, re, fa, do, re, fa… Ese simple arreglo parecía un trozo de una melodía de cuna, tan agradable que me abstraje en aquellas y dejé de escuchar el molesto ruido del fondo. Los armoniosos acordes provocaron que comenzara a dormitar y estaba por abandonar mi estado de conciencia cuando el recuerdo de las indicaciones me cruzó la mente como un rayo: tenía que cambiar mi posición. Con pesadez, giré lentamente mi cuerpo, desde el torso hasta los pies, de modo que mi cara quedó frente al cielo. Los sonidos continuaban deleitando mi oído, mi respiración era cada vez más pesada y mi corazón latía con igual lentitud; me encontraba relajado como nunca en mi vida. Después de unos segundos comencé a sentir cómo se iba elevando mi cuerpo. Sentí que flotaba en el espacio… un efecto similar produce la dosis Zero Gravity, pero no en la magnitud en que yo percibí aquella levitación. Dejé que las ondas sonoras continuaran haciendo su trabajo sobre mi cerebro mientras los tañidos comenzaban a perder intensidad. Mi respiración apenas era perceptible, mis terminaciones nerviosas disfrutaban de una suavidad incomparable, parecía que mi cuerpo reposaba en una nube tan tersa como ninguna otra. Mis labios se movieron para formar una sonrisa en señal de alegría por tan apacible ambiente. No quería que todo terminara abruptamente, volver a enfrentarme a una vida tan insulsa y carente de sentido… no quería cambiar el Edén por la abyecta Tierra que no tenía nada más para ofrecerme que decepciones y tristeza. Intenté abrir mis ojos, pero fui incapaz de hacerlo —me encontraba tan extremadamente sosegado que, de no haber sido por aquel débil y mecánico golpeteo que se escuchaba en mi pecho, hubiera asegurado que estaba muerto—. Al igual que mis párpados, el resto de mis miembros continuaban sumergidos en el trance, inertes por voluntad propia, inconexos con mi mente y pensamientos. Aspiré profundamente y, mientras exhalaba el poco aire que hizo su camino a mis pulmones, mis piernas comenzaron a tener pequeños episodios de espasmos musculares. De igual manera los músculos de mis brazos se contrajeron involuntariamente a la vez que la temperatura de mi cuerpo empezó a elevarse; al parecer no todo se trataba de armonía y felicidad. Mi frecuencia cardíaca se aceleraba gradualmente, el zumbido se acrecentaba a cada centímetro que descendía. Al cabo de unos momentos se volvió insoportable para mis tímpanos, tan intenso que aún no entiendo por qué éstos no reventaron al percibirlo. Intenté mover mis miembros: no podía siquiera abrir los párpados. Mi cuerpo se encontraba tenso, inerte, totalmente rígido y con un dolor agudo, sobre todo en las muñecas y tobillos, un malestar parecido al que experimenta una persona que padece artritis. Quería gritar, pero mis labios no respondían a la orden de mi cerebro ni mi garganta producía sonido alguno, como si mis cuerdas bucales hubieran sido arrancadas de su lugar. Me estaba ahogando por la opresión incesante sobre mis pulmones, me estaba literalmente evaporado debido al infernal calor que abrasaba mi piel, mi corazón latía con tal ímpetu que las palpitaciones parecían auténticos puñetazos, como si mi órgano hubiera intentado quebrar el esternón y las costillas para huir del pandemónium en que se había transformado mi cuerpo. Una lágrima se escapó de uno de mis ojos y resbaló lentamente por mi rostro —mi piel ardía intensamente por donde había pasado, como si hubieran vertido una gota de ácido sobre mi cara—. La presión se extendió por todo mi cuerpo, ahincando en mi cabeza, pues mis párpados comenzaban a abrirse debido a que mis globos oculares estaban a punto de salirse de su órbita. No podía soportar más, había traspasado los límites de la resistencia humana, había cruzado los extremos del sufrimiento, llegado a un punto en el que no sabía si continuaba vivo o me encontraba agonizando en los confines del Infierno. Lo último que escuché, fue el intento de mis pulmones por introducir aire fresco, esforzándose desesperadamente por conseguir un poco de sustento. Exploté. O al menos, eso creí cuando recobré conciencia de mi ser. Afortunadamente, todo había cesado. La presión, el ardor, el dolor… todo lo que me había atormentado, se había ido. Sí, todo había desaparecido, inclusive mi cuerpo; no sentía mis piernas ni mis brazos, tampoco mis oídos y ojos. No escuchaba mi respiración ni los latidos de mi corazón, en realidad, no sabía si estaba escuchando, viendo, tocando, oliendo, saboreando o haciendo todo eso al mismo tiempo. Es casi imposible describir lo que pasé… lo que pasé ahí, es muy difícil comprender, incluso para mí, cómo yo era absolutamente nada en el infinito vacío… Como si hubieran encerrado a mi mente en una región sin límites ni extensión. Al principio, lo único que, podría decirse, “percibía” eran unas figuras amorfas las cuales seguían a mis pensamientos. Me concentré en una de ellas, era una especie de círculo deformado. Era gris, un gris tan opaco que no soportaba, así que lo imaginé verde. Y verde fue. Las otras figuras aparecían y desaparecían, dependiendo de la atención que les brindaba. Todo lo que existía y estaba era directamente proporcional a la medida en que yo lo creía; podía creer en un círculo rectangular y ante mí surgía la figura impensable e ilógica, en una gama de colores inconcebibles para la imaginación humana. Tuve más de cinco sentidos, inventé sentidos para percibir mis propias creaciones. Hice todo en un momento, el último momento que recuerdo, pues lo que siguió a ese lapso fue tan extraño que mi mente colapsó en medio de la confusión. En ese fragmento, creí haber conocido la esencia de Dios… Lo que prosiguió a este episodio quedará encerrado en mi memoria hasta el día de mi muerte. Me tomó algo de tiempo y mucho esfuerzo rememorar cómo había vuelto del caos. Recuerdo vagamente el sonido de un golpe, como si algo pesado hubiera caído al suelo, lo cual atrajo mi atención en ese instante. Estaba recobrando consciencia de mis sentidos, recuperando la lucidez que había extraviado. Escuché entonces otro sonido similar al anterior y de la misma manera sobrevinieron más, como si alguien hubiera golpeado un tambor repetidas veces para ayudarme a salir de la locura. El golpeteo fue acelerando de manera paulatina hasta formar una especie de ritmo. Mientras aquella salvación auxiliaba a mis sentidos para encontrar algo de coherencia, un intenso resplandor surgido de la nada irrumpió en el escenario, lacerando mi vista y aclarando mi mente. La luminiscencia aumentó al grado que, instintivamente, los bordes de mis labios se separaron para proferir un grito desde el fondo de mi garganta, debido al ardor que me provoca. Mis ojos comenzaron a distinguir una forma borrosa de color negro, que poco a poco fue transformándose en un objeto concreto: una lámpara de techo. Al momento de reconocer aquella figura mi garganta cesó de gritar y aspiré una bocanada de aire, con tanta desesperación, que parecía haber sido la primera vez que respiraba. Me incorporé violentamente; mi corazón, que me había salvado de la locura, latía con frecuencia excesiva, mi cuerpo estaba empapado en sudor y temblaba incontrolablemente. Cerré mis párpados e intenté regular mi frecuencia cardiaca y respiratoria. Después de unos momentos logré apaciguar un poco a mi corazón y pulmones, abrí los ojos y pude discernir mucho mejor los objetos y colores. Con lentitud, bajé mis pies e intenté pararme pero mis lánguidas piernas fueron incapaces de sostener el resto del cuerpo. Caí de bruces y con mucho dolor me arrastré hasta el baño, y apoyándome en el lavamanos, logré ponerme de pie y me recargué en él para evitar otra caída. Aún estaba temblando y jadeando, tuvieron que pasar varios minutos antes de que pudiera ejercer control sobre mis movimientos y horas para recuperar la calma en totalidad. Cuando recobré fuerza, elevé mi vista al espejo y observé detenidamente mi rostro: en mis facciones aún estaba dibujado un gesto de estupor y desconcierto, mi piel estaba pálida, gruesas gotas de sudor corrían por mis pómulos y frente, las pupilas de mis ojos se encontraban dilatadas. En ese momento supe que nunca volvería a ser el mismo de antes, jamás podría vivir en tranquilidad ni tener un momento de paz por lo que me restara de vida. Estuve contemplando mi cara por un tiempo, hasta que mi cuerpo dejó de tambalearse. Me enjuagué el rostro, salí del baño un poco aturdido y fui directamente a la habitación. Mi laptop, la única testigo de la horrible vivencia que acababa de pasar, se encontraba hibernando. Dormí poco esa noche, no podía conservar la calma, ni siquiera en mis sueños. Lo primero que hice la mañana siguiente fue abrir la laptop. Verifiqué la duración de la pista en el reproductor de multimedia y gran sorpresa me llevé cuando noté que, lo que me había parecido una eternidad, no duraba más de cinco minutos. Cerré la aplicación y eliminé el archivo de audio. El navegador también se encontraba abierto, maximicé la aplicación y estuve a punto de cerrarla cuando vi una notificación de un mensaje instantáneo de la persona que me había proporcionado el audio, preguntando si había disfrutado la experiencia y si estaba dispuesto a probar la versión completa. Me sorprendí al ver tal invitación; respondí que no estaba interesado, que tenía suficiente para toda una vida con lo que había experimentado. Sin embargo, él continuo insistiendo, por lo que yo, enojado, le escribí: “¡No compraré su maldita mierda!”, a lo que repuso: “No queremos venderte nada. Lo que nos interesa es analizar los efectos, estudiarlos. Si aceptas nuestra invitación, te haremos algunas pruebas inocuas como, por ejemplo, resonancias magnéticas, y a cambio tú podrás experimentar toda una galería de sensaciones y estados que ni siquiera imaginas…”. Tal respuesta me hizo enfadar más, pensé que todo eso era o una muy bien elaborada estrategia de mercadotecnia o un simple troll que estaba jugando conmigo. Decidí continuar la conversación, pues era demasiado orgulloso para permitir que “alguien” me humillara de esa manera. Como respuesta a su oferta, respondí: “¿Me creen estúpido, o qué? Ya dejé en claro que no me interesa en absoluto nada que tenga que ver con esa porquería. Si lo que quieren es vender la maldita cosa, busquen a otro que crea en sus pendejadas”. De lo único que me arrepiento en la vida, es no haber cerrado la ventana en ese momento; sabía que tenía que hacerlo, era en vano discutir con un imbécil que sólo escribía estupideces. No obstante, la curiosidad me incitó a ver su respuesta, mi maldita curiosidad momentánea provocó lo que hasta el día de hoy me causa recurrentes pesadillas. La contestación que recibí por parte del sujeto, me dejó tan atónito, que fui incapaz de responder al momento: “Te conocemos Joel. Sabemos en donde vives, en donde trabajas, tus hábitos, tu historial médico y antecedentes penales. Sabemos de tus adicciones pasadas, los problemas legales que has tenido por el consumo de drogas, la asombrosa capacidad de tu cuerpo para asimilar las sustancias y no mermarse con el tiempo. Te hemos estado observando; conocemos tu inquietud por intentar algo nuevo, la urgencia que tienes por experimentar sensaciones desconocidas, intensas. Tú eres el individuo que necesitamos, tú puedes ayudarnos a dar un paso significativo en la ciencia. Acepta el trato Joel, no te arrepentirás”… Quedé pasmado por unos instantes y cuando reaccioné, no sabía qué escribir. De alguna manera, quien estaba detrás de la pantalla conocía detalles de mi vida que no había revelado ni a mis amigos más cercanos. Estaba metido en un problema serio, muy serio. Lo único que se me ocurrió fue preguntar quiénes eran. “Nosotros no importamos. Lo trascendental es tu respuesta. En treinta minutos tocarán a tu puerta unas personas y te preguntarán si aceptas o no. Si respondes afirmativamente, te llevarán en una camioneta hasta un apartamento y te darán instrucciones”. Al instante, inquirí con un poco de temor: “¿…y si declino la invitación?”. “No volveremos a contactarte, a menos que sea necesario. Pero deberás tener mucho cuidado con lo que hagas de ahora en adelante, cualquier acción estúpida acarreará una consecuencia. No te arriesgues de esa manera, te conviene aceptar la oferta”. Envié otro mensaje instantáneo, pero la cuenta aparecía como “desconectada”. Nunca recibí otro mensaje. Me senté en un sillón, con mi cabeza reclinada sobre mis manos. Analicé la situación sin encontrar solución; pensé en llamar a la policía y denunciar el acto, pero lo descarté. Era posible que aquellos sujetos tomaran medidas contra mi intento. Tenía miedo de llamar a alguien para contarle los sucesos, no quería que nadie más estuviera involucrado en el asunto ni mucho menos que, por mi culpa, sufriera algún daño. Todo esto rondaba mis pensamientos hasta que un golpeteo en la puerta principal me interrumpió. Fui a la ventana e intenté ver quiénes llamaban a la puerta: había una camioneta negra con vidrios polarizados estacionada frente al jardín, pero ningún pasajero a bordo. Volteé a la derecha y vi a dos hombres vestidos de negro aguardando a que abriera. Con temor, fui hasta la puerta y la abrí lentamente. Efectivamente, había dos sujetos altos y corpulentos, pero además una mujer de mediana estatura entre ellos. Todos llevaban gafas oscuras y vestidura negra. Pregunté con voz entrecortada qué era lo que deseaban, a lo cual la mujer repuso, simplemente: “Sí o no”. Quedé por un instante en shock, no entendía por qué no me llevaban a la fuerza en lugar de preguntarme si deseaba formar parte de aquello. Entonces supe que, para que el asunto funcionara, debía ser por voluntad propia; sin embargo, lo último que deseaba era volver a pasar por todo ese infierno, mucho menos uno con mayor duración, por lo que respondí con firmeza: “No”. Al momento, la mujer y el hombre a su derecha dieron media vuelta y, sin decir palabra, regresaron a la camioneta. El otro individuo me sostuvo con firmeza del cuello, casi asfixiándome y me susurró al oído: “Jamás tuviste una conversación en la que te ofrecieron la prueba, ni tampoco la conoces. Tú no sabes nada de nosotros, ni siquiera existimos. Cualquier acción que pretendas en contra de nosotros es inútil, cualquier intención por informar o probar tu historia será frustrada y traerá una consecuencia. Sabemos todo de ti y podemos hacer lo que nos plazca. Además, existen algunas sustancias que, para funcionar en el sistema de una persona, no se requiere de su voluntad… Quedas advertido”. Me soltó y siguió el mismo camino que sus compañeros. Estaba de rodillas en la puerta, recuperándome de aquel casi estrangulamiento, mientras veía desaparecer a la camioneta en los límites de la calle. Desde entonces, he pasado días y noches sin una pizca de tranquilidad; casi no duermo debido a las pesadillas que atacan a mi subconsciente a cada momento. He perdido el apetito, me he aislado completamente del mundo por temor a que esos bastardos lastimen a quienes conozco. Los medicamentos son infructuosos; el daño ocasionado a mi mente es incurable e irreversible. Algo se quebró ahí adentro, algo que ninguna terapia, ningún remedio ni médico podrá arreglar. Ir a la policía sería igual de vano que ir con un psiquiatra. He perdido mi salud, mi trabajo, mis amigos, mi vida… he perdido todo por un maldito lapso de cinco minutos, por una decisión mal tomada. Cuando revisé la papelera de reciclaje, encontré el archivo MP3 intacto —la nota, por el otro lado, había desaparecido, como si alguien hubiera hackeado mi laptop—. Supongo que lo dejaron para que recordara mi desgracia, para que supiera que ya no había lugar en el mundo para mí si no era con ellos. Me observan a cada momento, saben a dónde voy y lo que hago. Incluso siento que, en cierta manera, controlan mis acciones. Aun escondido aquí, saben que estoy escribiendo esto, pero, ¿por qué lo permiten, si es un hecho que voy a hacer todo lo posible para que esto salga a la luz?… Quizá, al estar internet lleno de historias extraordinarias y sobrenaturales, piensan que ésta pasará a ser otra narración falsa, una leyenda sin bases para comprobar su veracidad, una historia más. O tal vez ellos buscan que la historia se difunda, que recorra cada sitio en internet y se popularice, así podrán conseguir personas que estén dispuestas a entregar su cerebro para quien sabe qué fines. Oh Dios, ¿qué he hecho? Cuando lean mi experiencia, la gente creerá que lo que experimenté fue algo divertido, cuando en realidad fue todo lo contrario. ¡Ellos lo saben! Saben que, sobre todo los jóvenes, se sentirán atraídos por las sensaciones que describí, saben que no podrán resistirse a probar algo que les causará efectos mucho más intensos que las drogas convencionales. ¡Ellos tenían planeado que yo escribiera esto! Ya no me queda suficiente tiempo para corregir el daño, lo único que puedo hacer es advertirles: NUNCA descarguen de internet CeasetoExist.mp3, ni en ningún otro formato, aunque creo que será algo difícil encontrarlo. NUNCA prueben dosis de dudosa procedencia, pero más que nada, JAMAS acept