Podcasts about Videla

A lo largo de la Historia el fútbol ha siso usado con fines políticos: el Mundial de Italia en el 34 con Mussolini, Argentina en 78 con Videla, el Mundial del 86 que no pudo acoger Colombia, Rusia en 2018 o Catar en 2022.¿Es posible separar política y fútbol?

A lo largo de la Historia el fútbol ha siso usado con fines políticos: el Mundial de Italia en el 34 con Mussolini, Argentina en 78 con Videla, el Mundial del 86 que no pudo acoger Colombia, Rusia en 2018 o Catar en 2022.¿Es posible separar política y fútbol?

A lo largo de la Historia el fútbol ha siso usado con fines políticos: el Mundial de Italia en el 34 con Mussolini, Argentina en 78 con Videla, el Mundial del 86 que no pudo acoger Colombia, Rusia en 2018 o Catar en 2022.¿Es posible separar política y fútbol?

Als Nederland ‘mochten’ we de WK finale in en tegen Argentinië niet winnen, zo is algemeen aangenomen, al kwam Oranje via Rensenbrink en de paal nog verdomd dichtbij. En hoe vijandig het sfeertje ook was, van echte matchfixing was geen sprake. Maar hoe zat dat een ronde eerder, toen Argentinië een ruime overwinning tegen Peru nodig had? Mart ten Have en Jean-Paul Rison schetsen het Argentinië van 1978, een land verscheurd tussen de militaire junta van Videla en het Argentijnse elftal van Kempes en Passarella.See omnystudio.com/listener for privacy information.

Na de staatsgreep van 24 maart 1976 verloor Argentinië misschien wel wat het land decennialang richting had gegeven: de hoop op een langetermijnconstructie. Misschien was dat de dag dat alles werd verpest. Het is dwaas om een beslissende dag te willen aanwijzen: zo werken historische processen niet, het zijn lange, complexe bewegingen. Maar misschien was de dag waarop alles werd verpest wel 24 maart, een halve eeuw geleden. Vanaf het begin van zijn bestaan was Argentinië ‘het land van de toekomst': een land dat uitging van de belofte dat het op een dag groot zou zijn. Het was aannemelijk, het leek mogelijk: de pampa stemde optimistisch en daarom kwamen ruim honderd jaar geleden miljoenen immigranten uit het arme Europa ernaartoe, bereid zich op te offeren om hun kinderen een beter leven te geven in een beter land. ‘Mijn zoon wordt dokter,' dat was de teneur. Het leek dat het ze zou lukken. In die verwachtingsvolle dagen werd Buenos Aires bezocht door een Franse premier die, Frans als hij was, dacht dat hij geestig moest zijn en zei dat Argentinië inderdaad het land van de toekomst was, maar dat helaas toujours zou blijven. Decennialang hield Clemenceaus oordeel stand: de focus van ons zelfbeeld lag altijd een beetje verder, in een toekomst die ieder heden weer een stukje verbeterde. Om die toekomst te verwezenlijken – om zichzelf te verwezenlijken – zette Argentinië complexe industrieën op, nationaliseerde zijn grondstoffen en nam de verantwoordelijkheid over het onderwijs, de gezondheid en de zorg van al zijn inwoners. In 1975 leefde maar 3 procent onder de armoedegrens, waren er vier keer zo weinig analfabeten als gemiddeld in Latijns-Amerika en lag het inkomen per hoofd van de bevolking een stuk hoger dan in Spanje. Maar de toekomst is per definitie aanvechtbaar en veel Argentijnen wensten er – vanwege hun scholing, gedwongen of uit idealisme – een waarin ieder een had wat hij nodig had. Ze stelden het zich voor in de vorm van socialisme of iets in die geest: een samenleving waarin de macht en de welstand beter verdeeld zouden zijn. De strijd om die toekomst maakte de rijke Argentijnen nerveus, zodat ze eens te meer hun toevlucht namen tot hun privépolitie: het nationale leger. Van 1955 tot 1975 waren er vijf geslaagde en diverse mislukte staatsgrepen geweest Dat deden ze vaak: van 1955 tot 1975 waren er vijf geslaagde en diverse mislukte staatsgrepen geweest. De rijke Argentijnen probeerden decennialang de hoop van de anderen te fnuiken en de continuïteit van hun macht veilig te stellen. Ze probeerden het met het peronisme – toelaatbare concessies; ze probeerden het met hun milde dictaturen – onvoldoende angst; maar ze slaagden er niet in. De dreiging verontrustte hen steeds meer; in 1976 waren ze het zat en wilden ze er voor eens en altijd een eind aan maken. Goed excuus Ze hadden een goed excuus: twee ‘gewapende organisaties' waarvan het grootste gevaar was dat ze wapens hadden geleverd aan groeperingen studenten en arbeiders die hen steunden. De democratische regering van Isabel Perón had haar eigen vorm van illegale repressie uitgeoefend en in 1974 en 1975 waren door haar handlangers van de ‘Anticommunistische Alliantie van Argentinië' meer dan duizend mensen gedood – maar het was niet genoeg. Als reactie op dat geweld grepen genoemde organisaties opnieuw naar de wapens, al waren het er weinig, en van slechte kwaliteit. En de stakingen in de fabrieken, de onrust op de universiteiten, de aanslagen hier en daar en de roep om sociale gerechtigheid gingen door. Het militaire commando gaf de ‘goedgezinde media' bevel het gevaar te overdrijven om zo veel mogelijk angst te zaaien teneinde zich te kunnen rechtvaardigen: deze keer zouden ze al het verzet breken. Die 24ste werden ze geconfronteerd met het gebruikelijke ritueel Maar de Argentijnen wisten het nog niet. Die 24ste werden ze geconfronteerd met het gebruikelijke ritueel: de militaire marsen op radio en tv, de lege straten, de bekende onzekerheid. Twee dagen later bezocht de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, William Rogers, de junta. Hij rapporteerde zijn chef, de almachtige Henry Kissinger, in het geheim dat ‘we op heel korte termijn rekening moeten houden met een tamelijk hoge graad van repressie en waarschijnlijk veel bloedvergieten in Argentinië. Ik denk dat niet alleen met harde hand tegen terroristen zal worden opgetreden, maar ook tegen dissidente vakbondsleden en politieke partijen.' Een paar dagen later zou Kissinger zijn brief sturen. Brief De brief is een van de kerndocumenten in de geschiedenis van Argentinië, maar wordt nauwelijks geciteerd. Eerder dan een brief was het trouwens een communiqué dat de grootvizier van het Amerikaanse imperium zijn ambassadeur in Buenos Aires stuurde. Hij droeg hem op de generaals ervan te overtuigen bij hun economisch beleid ‘de nadruk te leggen op vermindering van staatsbemoeienis in de economie, bevordering van de export, aandacht voor de verwaarloosde agrarische sector en een positieve houding ten aanzien van buitenlandse investeringen'. De claim van de Verenigde Staten was glashelder. Het was, met permissie, een plan dat een eind maak te aan de bijzondere positie van Argentinië in Latijns-Amerika en het terugduwde in de klassieke rol van onze landen, een rol die het decennia eerder had geprobeerd af te werpen: de winning en export van grondstoffen. Misschien hadden de militairen van '76 het al bedacht, misschien niet: denken was per slot van rekening niet hun sterkste kant. Maar ineens viel alles op z'n plaats: zolang de industrieën overeind bleven, zouden de arbeiders lastig zijn. Het is wat andere Fransen noemden: het kind met het badwater weggooien Werd daarentegen teruggekeerd naar de oude economie van agrarische export, dan zou het mogelijk en redelijk zijn die fabrieken te ontmantelen, en had je van de vroegere werknemers geen last meer. Het is wat andere Fransen noemden: het kind met het badwater weggooien. En iedere toekomstvisie bij het vuilnis zetten. Het Argentinië dat Kissinger, Videla & co hebben gesticht werd niet in de toekomst gezocht maar in het verleden. Het brak met het langetermijndenken en nestelde zich in een permanent heden waarin een handjevol mensen heel veel kon verdienen. Intussen hielden de militairen zich bezig met het vermoorden van degenen die eventueel met een ander idee van de toekomst kwamen. Zo elimineerden ze niet alleen hen, ze doordrongen de bevolking er tegelijkertijd van dat ze met iedere poging in die richting het ergste riskeerden. Misschien is die 24ste maart niet de dag geweest waarop alles werd verpest, maar het was wel het moment waarop Argentinië de focus verloor die het land decennialang richting had gegeven: de hoop van de langetermijnconstructie. Nog in 1983, toen de dictatuur voorbij was, bood president Alfonsín iets soortgelijks aan een toekomst toen hij bezwoer: ‘Met democratie is er eten, onderwijs en zorg'. Maar de cocktail van armoede, marginalisatie, neoliberalisme en economische crises die de generaals van '76 had den ingesteld bleef van kracht en de regeringen die elkaar sindsdien opvolgden hielden zich vooral bezig met het beteugelen van het dringende, onhandelbare heden. Misschien is dat een voorname reden geweest van de onwaarschijnlijke overwinning van Javier Milei: in zijn campagne had hij het over ‘morgen'. Hij herstelde het Argentijnse geloof dat we een betere toekomst konden bouwen door het heden te offeren. In het begin gaf het herstel van de toekomst hem voldoening. Om te beginnen kon hij zo de laatste desastreuze jaren makkelijker veroordelen. En het gaf hem de kans plannen voor te spiegelen en beloften te doen: de economie koppelen aan de dollar, wat niet gebeurde; de centrale bank sluiten, wat niet gebeurde; de inflatie stoppen, wat niet gebeurde – en een heleboel meer wat ook niet gebeurde. Ook beloofde hij de economie weer op gang te brengen. Maar nu, na twee regeringsjaren, sluiten elke dag zo'n dertig bedrijven en staan zo'n vierhonderd werknemers op straat; dat zijn nu in totaal al zo'n driehonderdduizend werknemers en zo'n 22.600 bedrijven, inclusief verschillende van de weinige fabrieken die er nog waren en die, met de opheffing van de douanebarrières, niet kunnen concurreren met de Chinese industrie. Hij wilde de overheid verkleinen, maar maakte het land kleiner Ook beloofde hij de overheid kleiner te maken, maar in zijn immense onbekwaamheid verwarde hij dat met het land kleiner maken. Ruim twee jaar geleden schrapte Argentinië alle publieke werken, en sindsdien neemt het aantal doden door ongelukken met die kapotte wegen hand over hand toe; hetzelfde geldt voor de ziekenhuizen, de gepensioneerden, de mensen met een handicap. En ook beloofde hij ‘een eind te maken aan de politieke kaste', maar zijn kabinet telt mannelijke en vrouwelijke politici die alle partijen hebben doorlopen. En hij beloofde ‘moraal boven alles', maar de corruptieschandalen in zijn regering en familie volgen elkaar op. Momenteel onthullen journalisten bewijzen dat hij, toen hij al president was, enkele miljoenen dollars opstreek door zijn volgelingen valselijk aan te raden hun geld om te zetten in een cryptomunt die maar twee uur zou standhouden en voor honderden miljoenen verlies heeft gezorgd. Misbaksel Maar los van alle bedrog en gemarchandeer imponeert dit misbaksel omdat het een totaal onsamenhangende figuur is die niet in staat is zich vloeiend uit te drukken en heel goed is in het lanceren van baarlijke nonsens – nog daargelaten dat hij schreeuwt en almaar sprongetjes maakt. Ik denk dat hij al met al het extreemste product is van die staatsgreep van een halve eeuw geleden. Niet alleen omdat zijn woeste economisch beleid een slechte kopie is van dat van de militairen van toen. Maar vooral omdat zo'n heerschap in de regering het resultaat is van vijftig jaar marginalisatie van miljoenen Argentijnen, het resultaat van de verwaarlozing van al diegenen die sindsdien hebben geleden, het resultaat van het verval van het publieke onderwijs, waardoor een gemiddeld geschoold land is veranderd in een land dat alleen kan communiceren door middel van beledigingen, schreeuwpartijen en wreedheden, een land dat ooit de solidariteit voorstond en nu het ‘ieder voor zich' belijdt. Waarschijnlijk wordt Argentinië nooit meer ‘het land van de toekomst' Uiteindelijk is het resultaat van die 24ste maart, van die zeven jaar moord en duisternis, deze arme man. Of nee: in feite is het resultaat dit arme land dat hem koos, het land waarvan deze arme man alleen maar een zielig symptoom is. Het is beschamend, het maakt triest, wanhopig. Waarschijnlijk wordt Argentinië nooit meer ‘het land van de toekomst'. Maar dan nog zou je dit land iemand gunnen die de moeite waard is, die serieus aan de slag gaat.

Na de staatsgreep van 24 maart 1976 verloor Argentinië misschien wel wat het land decennialang richting had gegeven: de hoop op een langetermijnconstructie. Misschien was dat de dag dat alles werd verpest. Het is dwaas om een beslissende dag te willen aanwijzen: zo werken historische processen niet, het zijn lange, complexe bewegingen. Maar misschien was de dag waarop alles werd verpest wel 24 maart, een halve eeuw geleden. Vanaf het begin van zijn bestaan was Argentinië ‘het land van de toekomst': een land dat uitging van de belofte dat het op een dag groot zou zijn. Het was aannemelijk, het leek mogelijk: de pampa stemde optimistisch en daarom kwamen ruim honderd jaar geleden miljoenen immigranten uit het arme Europa ernaartoe, bereid zich op te offeren om hun kinderen een beter leven te geven in een beter land. ‘Mijn zoon wordt dokter,' dat was de teneur. Het leek dat het ze zou lukken. In die verwachtingsvolle dagen werd Buenos Aires bezocht door een Franse premier die, Frans als hij was, dacht dat hij geestig moest zijn en zei dat Argentinië inderdaad het land van de toekomst was, maar dat helaas toujours zou blijven. Decennialang hield Clemenceaus oordeel stand: de focus van ons zelfbeeld lag altijd een beetje verder, in een toekomst die ieder heden weer een stukje verbeterde. Om die toekomst te verwezenlijken – om zichzelf te verwezenlijken – zette Argentinië complexe industrieën op, nationaliseerde zijn grondstoffen en nam de verantwoordelijkheid over het onderwijs, de gezondheid en de zorg van al zijn inwoners. In 1975 leefde maar 3 procent onder de armoedegrens, waren er vier keer zo weinig analfabeten als gemiddeld in Latijns-Amerika en lag het inkomen per hoofd van de bevolking een stuk hoger dan in Spanje. Maar de toekomst is per definitie aanvechtbaar en veel Argentijnen wensten er – vanwege hun scholing, gedwongen of uit idealisme – een waarin ieder een had wat hij nodig had. Ze stelden het zich voor in de vorm van socialisme of iets in die geest: een samenleving waarin de macht en de welstand beter verdeeld zouden zijn. De strijd om die toekomst maakte de rijke Argentijnen nerveus, zodat ze eens te meer hun toevlucht namen tot hun privépolitie: het nationale leger. Van 1955 tot 1975 waren er vijf geslaagde en diverse mislukte staatsgrepen geweest Dat deden ze vaak: van 1955 tot 1975 waren er vijf geslaagde en diverse mislukte staatsgrepen geweest. De rijke Argentijnen probeerden decennialang de hoop van de anderen te fnuiken en de continuïteit van hun macht veilig te stellen. Ze probeerden het met het peronisme – toelaatbare concessies; ze probeerden het met hun milde dictaturen – onvoldoende angst; maar ze slaagden er niet in. De dreiging verontrustte hen steeds meer; in 1976 waren ze het zat en wilden ze er voor eens en altijd een eind aan maken. Goed excuus Ze hadden een goed excuus: twee ‘gewapende organisaties' waarvan het grootste gevaar was dat ze wapens hadden geleverd aan groeperingen studenten en arbeiders die hen steunden. De democratische regering van Isabel Perón had haar eigen vorm van illegale repressie uitgeoefend en in 1974 en 1975 waren door haar handlangers van de ‘Anticommunistische Alliantie van Argentinië' meer dan duizend mensen gedood – maar het was niet genoeg. Als reactie op dat geweld grepen genoemde organisaties opnieuw naar de wapens, al waren het er weinig, en van slechte kwaliteit. En de stakingen in de fabrieken, de onrust op de universiteiten, de aanslagen hier en daar en de roep om sociale gerechtigheid gingen door. Het militaire commando gaf de ‘goedgezinde media' bevel het gevaar te overdrijven om zo veel mogelijk angst te zaaien teneinde zich te kunnen rechtvaardigen: deze keer zouden ze al het verzet breken. Die 24ste werden ze geconfronteerd met het gebruikelijke ritueel Maar de Argentijnen wisten het nog niet. Die 24ste werden ze geconfronteerd met het gebruikelijke ritueel: de militaire marsen op radio en tv, de lege straten, de bekende onzekerheid. Twee dagen later bezocht de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, William Rogers, de junta. Hij rapporteerde zijn chef, de almachtige Henry Kissinger, in het geheim dat ‘we op heel korte termijn rekening moeten houden met een tamelijk hoge graad van repressie en waarschijnlijk veel bloedvergieten in Argentinië. Ik denk dat niet alleen met harde hand tegen terroristen zal worden opgetreden, maar ook tegen dissidente vakbondsleden en politieke partijen.' Een paar dagen later zou Kissinger zijn brief sturen. Brief De brief is een van de kerndocumenten in de geschiedenis van Argentinië, maar wordt nauwelijks geciteerd. Eerder dan een brief was het trouwens een communiqué dat de grootvizier van het Amerikaanse imperium zijn ambassadeur in Buenos Aires stuurde. Hij droeg hem op de generaals ervan te overtuigen bij hun economisch beleid ‘de nadruk te leggen op vermindering van staatsbemoeienis in de economie, bevordering van de export, aandacht voor de verwaarloosde agrarische sector en een positieve houding ten aanzien van buitenlandse investeringen'. De claim van de Verenigde Staten was glashelder. Het was, met permissie, een plan dat een eind maak te aan de bijzondere positie van Argentinië in Latijns-Amerika en het terugduwde in de klassieke rol van onze landen, een rol die het decennia eerder had geprobeerd af te werpen: de winning en export van grondstoffen. Misschien hadden de militairen van '76 het al bedacht, misschien niet: denken was per slot van rekening niet hun sterkste kant. Maar ineens viel alles op z'n plaats: zolang de industrieën overeind bleven, zouden de arbeiders lastig zijn. Het is wat andere Fransen noemden: het kind met het badwater weggooien Werd daarentegen teruggekeerd naar de oude economie van agrarische export, dan zou het mogelijk en redelijk zijn die fabrieken te ontmantelen, en had je van de vroegere werknemers geen last meer. Het is wat andere Fransen noemden: het kind met het badwater weggooien. En iedere toekomstvisie bij het vuilnis zetten. Het Argentinië dat Kissinger, Videla & co hebben gesticht werd niet in de toekomst gezocht maar in het verleden. Het brak met het langetermijndenken en nestelde zich in een permanent heden waarin een handjevol mensen heel veel kon verdienen. Intussen hielden de militairen zich bezig met het vermoorden van degenen die eventueel met een ander idee van de toekomst kwamen. Zo elimineerden ze niet alleen hen, ze doordrongen de bevolking er tegelijkertijd van dat ze met iedere poging in die richting het ergste riskeerden. Misschien is die 24ste maart niet de dag geweest waarop alles werd verpest, maar het was wel het moment waarop Argentinië de focus verloor die het land decennialang richting had gegeven: de hoop van de langetermijnconstructie. Nog in 1983, toen de dictatuur voorbij was, bood president Alfonsín iets soortgelijks aan een toekomst toen hij bezwoer: ‘Met democratie is er eten, onderwijs en zorg'. Maar de cocktail van armoede, marginalisatie, neoliberalisme en economische crises die de generaals van '76 had den ingesteld bleef van kracht en de regeringen die elkaar sindsdien opvolgden hielden zich vooral bezig met het beteugelen van het dringende, onhandelbare heden. Misschien is dat een voorname reden geweest van de onwaarschijnlijke overwinning van Javier Milei: in zijn campagne had hij het over ‘morgen'. Hij herstelde het Argentijnse geloof dat we een betere toekomst konden bouwen door het heden te offeren. In het begin gaf het herstel van de toekomst hem voldoening. Om te beginnen kon hij zo de laatste desastreuze jaren makkelijker veroordelen. En het gaf hem de kans plannen voor te spiegelen en beloften te doen: de economie koppelen aan de dollar, wat niet gebeurde; de centrale bank sluiten, wat niet gebeurde; de inflatie stoppen, wat niet gebeurde – en een heleboel meer wat ook niet gebeurde. Ook beloofde hij de economie weer op gang te brengen. Maar nu, na twee regeringsjaren, sluiten elke dag zo'n dertig bedrijven en staan zo'n vierhonderd werknemers op straat; dat zijn nu in totaal al zo'n driehonderdduizend werknemers en zo'n 22.600 bedrijven, inclusief verschillende van de weinige fabrieken die er nog waren en die, met de opheffing van de douanebarrières, niet kunnen concurreren met de Chinese industrie. Hij wilde de overheid verkleinen, maar maakte het land kleiner Ook beloofde hij de overheid kleiner te maken, maar in zijn immense onbekwaamheid verwarde hij dat met het land kleiner maken. Ruim twee jaar geleden schrapte Argentinië alle publieke werken, en sindsdien neemt het aantal doden door ongelukken met die kapotte wegen hand over hand toe; hetzelfde geldt voor de ziekenhuizen, de gepensioneerden, de mensen met een handicap. En ook beloofde hij ‘een eind te maken aan de politieke kaste', maar zijn kabinet telt mannelijke en vrouwelijke politici die alle partijen hebben doorlopen. En hij beloofde ‘moraal boven alles', maar de corruptieschandalen in zijn regering en familie volgen elkaar op. Momenteel onthullen journalisten bewijzen dat hij, toen hij al president was, enkele miljoenen dollars opstreek door zijn volgelingen valselijk aan te raden hun geld om te zetten in een cryptomunt die maar twee uur zou standhouden en voor honderden miljoenen verlies heeft gezorgd. Misbaksel Maar los van alle bedrog en gemarchandeer imponeert dit misbaksel omdat het een totaal onsamenhangende figuur is die niet in staat is zich vloeiend uit te drukken en heel goed is in het lanceren van baarlijke nonsens – nog daargelaten dat hij schreeuwt en almaar sprongetjes maakt. Ik denk dat hij al met al het extreemste product is van die staatsgreep van een halve eeuw geleden. Niet alleen omdat zijn woeste economisch beleid een slechte kopie is van dat van de militairen van toen. Maar vooral omdat zo'n heerschap in de regering het resultaat is van vijftig jaar marginalisatie van miljoenen Argentijnen, het resultaat van de verwaarlozing van al diegenen die sindsdien hebben geleden, het resultaat van het verval van het publieke onderwijs, waardoor een gemiddeld geschoold land is veranderd in een land dat alleen kan communiceren door middel van beledigingen, schreeuwpartijen en wreedheden, een land dat ooit de solidariteit voorstond en nu het ‘ieder voor zich' belijdt. Waarschijnlijk wordt Argentinië nooit meer ‘het land van de toekomst' Uiteindelijk is het resultaat van die 24ste maart, van die zeven jaar moord en duisternis, deze arme man. Of nee: in feite is het resultaat dit arme land dat hem koos, het land waarvan deze arme man alleen maar een zielig symptoom is. Het is beschamend, het maakt triest, wanhopig. Waarschijnlijk wordt Argentinië nooit meer ‘het land van de toekomst'. Maar dan nog zou je dit land iemand gunnen die de moeite waard is, die serieus aan de slag gaat.

En su paso por Radio 5 Videla expresò su felicidad por estar al frente de este puesto.

El nuevo capítulo de 'Estamos de Cine Edición Series' arranca analizando el fenómeno de la serie argentina 'El Encargado', que tras su éxito mundial llega ahora a su cuarta temporada. La producción de Disney+ (Star+), liderada por la dupla creativa de Mariano Cohn y Gastón Duprat, vuelve a situar al personaje de Eliseo Basurto, interpretado por Guillermo Francella, en una posición de poder e intriga que en esta entrega llegará a rozar las esferas de la Casa Rosada y la presidencia de la República Argentina. Sin movernos de Disney+ Raquel Hernández nos habla del capítulo sorpresa de la aclamada serie The Bear (El Oso) concebido como eslabón narrativo fundamental entre la cuarta y la quinta temporada. Ambientado en las afueras de Chicago, el episodio rescata recuerdos de los personajes de Mike y Richie, profundizando en el pasado de la familia Berzatto y sirviendo como preámbulo para el cierre definitivo de la serie que se espera próximamente. La oferta de contenidos se diversifica con la llegada de dos propuestas europeas de alto impacto a Netflix y Movistar Plus+. Por un lado, el programa explora la serie Legends, un crudo relato sobre el mercado de la heroína en la Inglaterra de los años 90 que ya ha suscitado comparaciones con el realismo de The Wire. Por otro, se destaca la ambiciosa adaptación de El señor de las moscas, la mítica novela de William Golding que en esta ocasión cuenta con Jack Thorne como showrunner, prometiendo una visión contemporánea y perturbadora del comportamiento adolescente. Ya etsá disponible en el menú de Movistar + Y como siempre, para acabar, reservamos un lugar privilegiado para la atmósfera sonora de la ficción televisiva. En esta edición, el protagonismo recae sobre la adaptación de Prime Video de la célebre novela La casa de los espíritus de Isabel Allende. Aunque la crítica se ha mostrado dividida respecto a la narrativa, el programa resalta unánimemente la banda sonora compuesta por el músico chileno Tomás Videla, cuyas piezas más emotivas sirven de cierre para esta entrega, reafirmando el compromiso de la emisora regional con la cultura y el análisis detallado de las series de televisión.

Hitler pampy. Profesionální voják, zabiják, šéf hrůzné argentinské junty – Jorge Rafael Videla. Další KAT ze speciální série o mužích s krví na rukou. Vypráví o něm Jaroslav Bílek, politolog se specializací na autoritářské režimy z Univerzity Karlovy. Ptá se Matěj Skalický. Všechny díly podcastu Vinohradská 12 můžete pohodlně poslouchat v mobilní aplikaci mujRozhlas pro Android a iOS nebo na webu mujRozhlas.cz.

Hitler pampy. Profesionální voják, zabiják, šéf hrůzné argentinské junty – Jorge Rafael Videla. Další KAT ze speciální série o mužích s krví na rukou. Vypráví o něm Jaroslav Bílek, politolog se specializací na autoritářské režimy z Univerzity Karlovy. Ptá se Matěj Skalický.

Javier Milei se refirió a los datos de caída de actividad económica: “Yo quiero señalar, que no se puede omitir. Primero que veníamos de 2 datos muy altos, tanto diciembre como enero fueron muy altos. Y el segundo punto es la cantidad de días hábiles que se perdieron. Pero eso tiene un impacto enorme, encima en un mes que es relativamente más corto. O sea, no es lo mismo perder 3 días en un mes de 31 que perderlo en un mes de 28”.“Igual yo dije empezando con cero, que no es lo mismo decir cero. Yo sé que algunos malintencionados dicen, eh, cero. Yo dije empezando con cero, pero no importa. Eh, digamos, total, digamos, se pueden ir a buscar los videos, se encuentran, digamos, y se confronta fácilmente”, agregó Milei.Javier Milei se refirió a la presentación de Manuel Adorni en el Congreso: “Manuel dará las respuestas que corresponda. O sea, de hecho, está trabajando. La justicia está trabajando tranquila, se van cumpliendo todos los pasos, así es que, digamos, eh, nosotros estamos muy tranquilos”.Jon Heguier, periodista acreditado en Casa Rosada, señaló: “Ya lo habían expulsado a Ignacio Salerno como acreditado desde el lunes, pero hoy dice: "Bueno, cerremos la sala", y cerraron la sala de prensa de la Casa Rosada por primera vez en la historia. No se animó ni la dictadura de Videla a hacerlo. Es la primera vez en la historia y ningún periodista hoy podía ingresar”.Eduardo Feinmann leyó al aire unos mensajes que intercambió con Luciana Geuna: “Primero me dice: Mi hijo de catorce años vino hoy temblando del colegio. Vos fijate las, las situaciones, ¿no? Porque alguien le dijo que me iban a meter presa. Me dice tengo cien años de profesión. No, no son 100, no importa, es una forma de decir. Jamás me pasó este delirio”.Milei se refirió a los reclamos por las pensiones por discapacidad: “si usted elimina el fraude, los que verdaderamente lo necesitan reciben más recursos. Que los recursos no, no, no, no salen de un árbol. O sea, le voy a decir algo. Desafortunadamente, fuimos expulsados del Paraíso. Tenemos que laburar y nos cuesta. No es que vamos a un árbol y tenemos la plata para pagarlo”.Noticias del viernes 24 de abril por María O'Donnell y el equipo  de De Acá en Más por Urbana Play 104.3 FMSeguí a De Acá en Más en Instagram y XUrbana Play 104.3 FM. Somos la radio que ves.Suscribite a #Youtube. Seguí a la radio en Instagram y en XMandanos un whatsapp ➯ Acá¡Descargá nuestra #APP oficial! ➯  https://scnv.io/m8Gr 

El Mundial de Estados Unidos (y México y Canadá) nadie se va a atrever a boicotearlo. Sin embargo, ha habido en la historia estados que se han plantado ante las injusticias y han rechazado participar en eventos deportivos como mundiales de fútbol por motivos políticos. Esto ocurrió en 1973, cuando la URSS se negó a jugar la repesca del Mundial 1974 contra Chile tras el golpe de Estado de Videla y la posibilidad de jugar el partido de vuelta en el Estadio Nacional en el que el régimen había encarcelado y asesinado a tantas personas. Alfonso nos cuenta esta historia.Para rebajar la tensión, después respondemos a las preguntas que nos habéis ido dejando en redes sociales.

2. slávnosť veľkonočná Kristus hovorí: „Bol som mŕtvy a hľa, žijem na veky vekov a mám kľúče smrti a podsvetia.“ Zjavenie 1,18 Ján 20,11-18 11 Mária však stála vonku pri hrobe a plakala. Ako tak plakala, nahla sa do hrobu 12 a videla dvoch anjelov v bielom sedieť tam, kde predtým ležalo Ježišovo telo; jedného pri hlave, druhého pri nohách. 13 Tí jej povedali: „Žena, čo plačeš?“ Odpovedala im: „Vzali môjho Pána a neviem, kam ho položili.“ 14 Keď to povedala, obrátila sa a videla tam stáť Ježiša; ale nevedela, že je to Ježiš. 15 Ježiš sa jej opýtal: „Žena, čo plačeš? Koho hľadáš?“ Ona sa nazdávala, že je to záhradník, a povedala mu: Pane, ak si ho ty odniesol, povedz, kam si ho položil, a ja si ho vezmem. 16 Ježiš ju oslovil: „Mária!“ Ona sa obrátila a povedala mu po hebrejsky: „Rabbúni!“, čo znamená: Učiteľ! 17 Ježiš jej povedal: „Nedotýkaj sa ma zato, že som ešte nevystúpil k Otcovi, ale choď k mojim bratom a povedz im: ‚Vystupujem k svojmu Otcovi a k vášmu Otcovi, k svojmu Bohu a k vášmu Bohu.‘“ 18 Mária Magdaléna šla a oznámila učeníkom: „Videla som Pána!“ a že tieto veci jej on povedal. Za koho považujeme Boha? Možno vieme odrecitovať poučky o Ňom. Aj Mária ich vedela, ale v praktickom živote si pomýlila Ježiša so záhradníkom. S kým si Ho mýlime my? Možno si poviete: „Nemám čas, ani náladu na hlboké filozofovanie!“ No tu ide o veľmi praktickú vec: Ako vnímam Boha, taký som. Kto Ho považuje za agresora, bude agresívny, kto za slabého, bude vystrašený. Kto za Ježiška, čo nosí darčeky, bude rozmaznaný. Kto za zlomyseľného sudcu, čo prenasleduje kvôli nezmyselným maličkostiam (samozrejme, sudcovia sú aj dobrí a mnohé zákony tiež), ten bude nepríjemný na seba aj druhých. Pre Hitlera bola evolúcia bohom, a tak zabíjal „menejcenných“. Veriť v správneho Boha je preto životne dôležité. – – No a kedy Mária spoznala vteleného Boha? Predsa ju oslovil a keď povedal slová: „…ešte (som) nevstúpil k Otcovi, ale choď k Mojim bratom a povedz im: Vstupujem k Svojmu Otcovi a k vášmu Otcovi, k Svojmu Bohu a k vášmu Bohu.“ – – Božie slovo je nenahraditeľné. Keď si ho prečítame celé a dôsledne, postupne spoznáme všetky črty nebeského Otca. Ukazuje nám, že môžeme byť v Jeho rodine. Točí sa mi hlava, keď o tom čítam, ale dá sa to zakúsiť. Božia otcovská láska plná múdrosti, citu, ale aj prísnej spravodlivosti je pre nás už pripravená. Stačí ju len prijať vierou (Ján 1,12). Modlitba: Bože, ďakujem za Teba, že si dokonalý a taký úžasný, že budeme potrebovať celú večnosť, aby sme Ťa spoznali úplne. Odpusť, že často verím zjednodušeným predstavám o Tebe, a potom robím nesprávne veci. Veď ma Svojím Duchom, nech Ťa správne spoznávam a správne žijem! Amen. Pieseň: ES 209 Autor: Peter Dubec Chránil ho ako zrenicu oka. 5.Mojžišova 32,10 Som totiž presvedčený, že ani smrť, ani život, ani anjeli, ani kniežatstvá, ani prítomné, ani budúce veci, ani mocnosti, ani výška, ani hĺbka, ani nijaké iné stvorenie nebude nás môcť odlúčiť od Božej lásky, ktorá je v Ježišovi Kristovi, našom Pánovi. Rimanom 8,38-39 Lukáš 24,13-35 • 1.Korinťanom 15,50-58 • Izaiáš 25,6-9 • Lukáš 24,36-45 •  Modlíme sa za: Padarovce (RiS) Otázky na rozjímanie: Ako dnes počujem Ježišovo „Mária!“ pri prázdnom hrobe, keď Ho mýlim so záhradníkom v slzách? Čo pre mňa znamená ísť k bratom ako prvá svedkyňa: „Videla som Pána!“, aby sme boli v Otcovom rode? Ako môžem dnes spoznávať Boha z pravdy Slova, nie z pomýlených predstáv, ktoré formujú môj život? Dnes som vďačný za tieto 3 veci: _________________________________ _________________________________ _________________________________ Viac o vďačnosti, čo to je, prečo je dôležité byť vďačný, ako praktizovať vďačnosť nájdeš na blogu

El 29 de marzo de 1900 nació Sótero del Río e un médico cirujano, académico, investigador, empresario, dirigente gremial y político chileno. Se desempeñó como ministro de Estado durante los gobiernos de Juan Esteban Montero, Juan Antonio Ríos, Gabriel González Videla y de Jorge Alessandri.

L'émission 28 minutes du 28/03/2026 Ce samedi, Renaud Dély décrypte l'actualité avec le regard international de nos clubistes : Daniel Borrillo, juriste, professeur à l'Université Paris-Nanterre, Zyad Limam, directeur et rédacteur en chef d'"Afrique Magazine", Marianna Perebenesiuk, journaliste franco-ukrainienne indépendante et le dessinateur de presse Patrick Chappatte. Au Moyen-Orient, les États-Unis pris au piège de la guerre asymétrique ? Les États-Unis et Israël, deux puissances aux moyens militaires importants, semblent s'embourber dans leur guerre en Iran. Bien que le régime ait perdu son chef, Ali Khamenei, après son assassinat, l'Iran fait preuve d'une résistance, politique et militaire, inattendue. Les Européens sont-ils trop accommodants avec la Hongrie de Viktor Orbàn ? Entre la Hongrie et l'UE, les dissensions s'accumulent. Le 21 mars, le “Washington Post”, grâce à des sources internes, révélait que la Hongrie informait la Russie de décisions de l'UE. Aussi, les renseignements russes projetaient de simuler une tentative d'assasinat sur Viktor Orbàn pour l'aider à gagner les prochaines législatives. Nous recevons Sarah Mohamed-Gaillard, historienne, qui publie “Géopolitique de l'Océanie” aux éditions Le Cavalier bleu, où elle décrit les dynamiques de cette “mer d'îles”, complexe par sa diversité et sa position de carrefour maritime. Marion L'Hour nous emmène chez nos voisins d'outre-Rhin où l'actrice Collien Fernandez a déposé plainte contre son ex-mari, Christian Ulmen. Elle l'accuse d'avoir diffusé en ligne, pendant des années, à son insu, des contenus sexuels truqués la mettant en scène ayant entraîné une vague de harcèlement. Olivier Boucreux décerne le titre d'employée de la semaine à l'argentine Estela de Carlotto, présidente des Grands-mères de la place de Mai. Elles réclament vérité et justice sur leurs enfants disparus, lors de la dictature sous Videla, et recherchent leurs petits-enfants nés en détention. Jean-Mathieu Pernin zappe sur la télévision américaine. La NASA a annoncé se concentrer sur le pôle Sud lunaire, face aux ambitions chinoises d'y atterrir avant 2030. Natacha Triou nous invite à méditer sur l'appropriation des codes de la culture populaire et ouvrière. Ce mode de vie a un fil rouge : celui d'être revisité par une clientèle plus aisée. Enfin, ne manquez pas Dérive des continents de Benoît Forgeard. 28 minutes est le magazine d'actualité d'ARTE, présenté par Élisabeth Quin du lundi au jeudi à 20h05. Renaud Dély est aux commandes de l'émission le vendredi et le samedi. Ce podcast est coproduit par KM et ARTE Radio. Enregistrement 28 mars 2026 Présentation Renaud Dély Production KM, ARTE Radio

Joaquín Estefanía reflexiona sobre el papel del ministro de Economía de Videla durante la atroz dictadura argentina

Miguel Ángel González Suárez te presenta el Informativo de Primera Hora en 'El Remate', el programa matinal de La Diez Capital Radio que arranca tu día con: Las noticias más relevantes de Canarias, España y el mundo, analizadas con rigor y claridad. Hoy hace un año: Amplio respaldo político a Ángel Víctor Torres tras anunciar que padece cáncer. El presidente del Gobierno, Pedro Sánchez, lo reconoce como uno de los servidores públicos más brillantes: "Mucho ánimo. Estamos todos contigo”... y hoy hace un año: El 22,6% de los habitantes en Canarias nació fuera de España. Suponen ya 505.075 personas en el archipiélago, la mayoría de ellas provenientes de Venezuela, Cuba, Colombia e Italia. Por continentes, la mayoría (261.422 personas) procede de América, con una nacionalidad predominante: 82.890 venezolanos. Otros 172.717 residentes son europeos (sin contar a los españoles) de los cuales 43.390 son italianos. Otros 47.077 residentes son africanos, de los cuales 29.314 marroquíes. De Asia provienen 23.490 personas, de las cuales 9.213 son chinas. Por último, 369 personas proceden de Oceanía. Hoy se cumplen 1.495 días de guerra entre Rusia y Ucrania. 4 años y 28 días y 25 días de Guerra en Oriente Próximo. Hoy es martes 24 de marzo de 2026. Día Internacional del Derecho a la Verdad en relación con Violaciones Graves de los Derechos Humanos y de la Dignidad de las Víctimas. El Día Internacional del Derecho a la Verdad en relación con las Violaciones de los Derechos Humanos y de la Dignidad de las Víctimas se celebra el 24 de marzo gracias a un decreto de las Naciones Unidas en el año 2010. El objetivo de conmemorar este día, es rendir un homenaje a todas aquellas personas que han sido víctimas de la violación de sus derechos humanos, como son los casos de secuestro, tortura, desaparición y muerte. Este día también se le rinde un homenaje a Monseñor Oscar Arnulfo Romero asesinado en el año 1980 por denunciar abusos de este tipo, en su país, el Salvador. 1933: en Nueva York (Estados Unidos), manifestantes judíos exigen un boicot contra los productos alemanes en respuesta a la persecución a la que son objeto los judíos en la Alemania nazi. 1934.- El Congreso de los Estados Unidos aprueba la ley de independencia de Filipinas. 1949.- Por primera vez una película extranjera obtiene un Oscar de Hollywood. Fue la británica "Hamlet", interpretada por Laurence Olivier. - El tren español Talgo es probado con éxito en Estados Unidos. 1976.- Un golpe militar encabezado por el general Videla derroca a la presidenta argentina, María Estela Martínez de Perón, e implanta una dictadura en el país. 1999: la OTAN inicia la campaña de bombardeos sobre objetivos en Yugoslavia. 2001: en California (Estados Unidos), la empresa Apple presenta la décima versión de su sistema operativo, Mac OS X. 2006: en España, la banda terrorista ETA comienza un alto el fuego permanente. Santos Agapito, Timoteo, Dionisio, Rómulo, Segundo, Simeón y Epigmenio. Trump amplía a 5 días el plazo para reabrir Ormuz y revela conversaciones "muy productivas" con Irán. El responsable antiterrorista de la UE acusa a Irán de desestabilizar. Rusia recauda miles de millones en dos semanas de guerra iraní, según los analistas. El barril de petróleo baja de los 100 dólares y las bolsas suben después de que Trump aplace atacar a energéticas iraníes. Meloni pierde el referéndum de su reforma judicial y tilda el resultado de "ocasión perdida" de modernizar Italia. Juanma Moreno convoca elecciones autonómicas en Andalucía el próximo 17 de mayo. CC ve “insuficiente” el decreto anticrisis para Canarias y pide compensaciones extra. Valido expone que su impacto en una economía como la del archipiélago, "especialmente vulnerable en este contexto bélico, es insuficiente" Patronal y sindicatos respaldan que Canarias pueda tener medidas específicas por la guerra de Irán. El presidente regional, Fernando Clavijo, ha dicho que espera hablar en las próximas horas con la ministra de Hacienda, María Jesús Montero, para matizar que no se trata de una guerra con el Ejecutivo de España sino buscar “justicia” para las islas, para advertir de que el Archipiélago “no va a restar ni un euro de servicios públicos” a los canarios. Canarias vuelve a cambiar la hora este fin de semana con la llegada del horario de verano. En la madrugada sábado al domingo 29 de marzo, los relojes deberán adelantarse una hora en todo el Archipiélago.. El ajuste se producirá a la 01:00 de la madrugada, momento en el que pasará a ser directamente las 02:00, por lo que esa noche tendrá una hora menos. Dos presas de Gran Canaria, en riesgo de rebosar en las próximas horas por la borrasca Therese: el Cabildo pide “máxima precaución” El Cabildo de Gran Canaria alerta del posible desbordamiento de las presas de Fataga y La Sorrueda y pide a la población no exponerse y seguir los consejos de las autoridades, ya que puede haber víctimas mortales si la gente “se toma a broma la borrasca” El plátano de Canarias no levanta cabeza en lo que va de 2026. La fruta expedida al mercado de la Península, el principal destino del género canario pues llega a captar en torno al 90% de la oferta anual, acumula 11 semanas de este año con precios medios con pérdidas para los productores locales, siempre por debajo de los 0,64 euros por kilo para calidades superiores. El 24 de marzo de 1973, Pink Floyd, banda británica de rock progresivo, lanzó el álbum «Dark Side of the Moon», que se ha convertido en el sexto álbum más vendido de todos los tiempos con ventas que superan los 40 millones de copias en todo el mundo. Lo que muchos no saben es que se produjo en los famosos Abbey Road Studios de los Beatles en Londres.

Carmen Arias regresó a Navia de Suarna como quien vuelve a un lugar que nunca termina de abandonar. Emigró a Argentina siendo una niña, pero la vida la convirtió en una voz imprescindible de la memoria y los derechos humanos: hoy preside Madres de Plaza de Mayo, una asociación que transformó la ausencia de sus hijos desaparecidos, durante la dictadura militar de Videla, en una lucha que dio la vuelta al mundo. Esta vez, Carmen viajó a España para recoger el Premio Abogados de Atocha, junto a Sara Mrad.Escuchar audio

Alexandra Garc

Een leven tussen Zuid-Afrika, Groot-Brittannië, Frankrijk en Leiden maakte van Simon Kuper een wereldburger. „In deze tijd van nativisme en Geert Wilders is dat geen populair ding." Toch voelt hij zich verbonden met Nederland, met name met ons voetbal: „Mijn hart slaat voor Oranje. En dat is raar, want ik ben nooit Nederlander geworden.” Als kosmopoliet raakt hij gefrustreerd als hij Nederlanders hoort klagen: „Dan denk ik: je moet je bewust zijn van waar je over klaagt.”Kupers liefde voor voetbal sluit kritiek op haar misstanden niet uit. Mussolini, Videla, Poetin, Trump... „Het uitleveren van het WK aan dictators zat er vanaf het begin al ingebakken.” Toch moet je toeschouwers het plezier niet ontzeggen: „Veel van die mensen hebben weinig plezier in hun leven.” En het WK verbindt volgens Kuper. Bij Nederland–Uruguay in 2010 keek driekwart van de bevolking. „Dat is waarschijnlijk het meest gemeenschappelijke moment dat Nederland statistisch gezien ooit heeft gehad."Heeft u vragen, suggesties of ideeën over onze journalistiek? Mail dan naar podcast@nrc.nl.Presentatie: Pieter van der WielenRedactie en productie: Merel van Waalwijk van DoornMixage: AudiochefMuziek: Rufus van BaardwijkFoto: NRCZie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

Lo confirmó el Comisario Luís Videla en el aire de Radio 5. Uno de los involucrados en el choque terminó con una fractura en su muñeca.Radio5fm.com.ar

V Nitre žila židovská komunita v súlade a priateľstve s majoritou. Nacistické zverstvá toto spolužitie kruto narušili. Veľmi cenné svedectvo o Druhej svetovej vojne v Nitre priniesla pani Jurčová, ktorá udalosti navyše vnímala detskými očami: bola svedkyňou transportu židovských spoluobčanov, zverských zásahov Hlinkovej gardy a bombardovania Nitry.

Martí Perarnau y David Llorens salían todos los lunes en el Tú diràs de Jordi Basté. Yo tenía quince años y aunque el programa deportivo de RAC1 terminaba a la una de la madrugada me quedaba despierto porque ya sabía, o por lo menos intuía, que esas historias serían de más provecho que la lección de un profesor desmotivado la mañana siguiente en el instituto. «We learned more from a three-minute record than we ever learned in school». Los lunes leía también las Historias del Calcio de Enric González en El País y lo que me gustaba de todos esos periodistas es que trataran al oyente de forma adulta, que me descubrieran las más fascinantes anécdotas. Yo tendría unos quince años y justo empezaba a configurar mi visión del mundo, pero si hoy Kapital existe es gracias a personas como Martí. Aprendemos por imitación y yo solo quería un amigo con ese fino sentido del humor, que me contaran esas vivencias en una cena. Es curiosa la vida. Te haces mayor y un día recibes un mensaje. «Soy oyente de tu podcast y me gustaría mandarte un libro». Las cosas un día llegan, como llegan las cosas en la vida, cuando ya no las esperas. Las cosas llegan aunque no puedas explicarlas, si fuiste en tu camino honesto. Las cosas llegan porque un chico tomó la decisión, cuando tenía quince años, de escuchar la radio a escondidas, porque quería un amigo como Martí.Kapital es posible gracias a sus colaboradores:⁠Crescenta⁠. Invierte como imaginas.En Crescenta son especialistas en la inversión en capital privado. EQT, Cinven, Clearlake… coinvierte con los inversores institucionales más experimentados en fondos de las gestoras más reconocidas. Crescenta selecciona menos del 3% de los fondos de Private Equity que analiza, construyendo así un portfolio concentrado, diseñado para ofrecer diversificación con una única inversión. Desde 10.000 euros hasta millones, con una propuesta adaptada a todos los inversores. Private Equity Growth, Buyouts, secundarios, activos reales. Construye tu cartera con Crescenta.* Rentabilidades pasadas no implican rentabilidades futuras. Consulta riesgos y condiciones.⁠Thenomba⁠⁠. La escuela que te hará encontrar tu propósito.Thenomba es la escuela que nunca tuviste. Un viaje de 12 etapas para entender quién eres, cómo pensar, qué da sentido y cómo transformar el mundo. Cada día, en solo 20 minutos, te acompañan algunos de los mejores pensadores y creadores del ámbito hispano: de Prada, Higinio Marín, Izanami, Miguel Anxo Bastos, Recuenco y muchos más. En un formato revolucionario con videoclases, eventos, lecturas y comunidad, Thenomba cultiva la dimensión más olvidada de nuestra época: la cultural y espiritual. Una propuesta para quienes quieren dejar de ejecutar y empezar a crear. Descubre donde la IA jamás podrá llegar en thenomba.com.Si quieres formar parte de la primera promoción, utiliza el código KAPITAL para llevarte un 10% de descuento. Las clases ya han empezado, puedes unirte hoy.Patrocina Kapital. Toda la información en este link.Índice:0:32 La trefilería de los Perarnau.6:15 Periodista gracias al Golfo.12:39 Fosbury y la invención de la colchoneta.22:50 Moscú 1980.36:38 Bendita juventud desafiando a Videla.43:42 La emoción está en la escasez.52:32 Breve historia táctica del fútbol.1:04:44 ¿Se juega hoy distinto?1:12:21 Petrosian, Kasparov y Guardiola.1:21:55 La enfermiza obsesión de los grandes campeones.1:32:07 Sísifo empuja la piedra.1:45:50 «Ama tu oficio, tu vocación, tu estrella».1:53:33 Se juega como se vive.Apuntes:El fútbol y su filosofía. Martí Perarnau.La evolución táctica del fútbol 1863 - 1945. Martí Perarnau.Herr Pep. Martí Perarnau.La metamorfosis. Martí Perarnau.Dios salve a Pep. Martí Perarnau.El mundo de ayer. Stefan Zweig.El arte de la guerra. Tsun Zu.De la guerra. Carl von Clausewitz.Medalla d'Honor del Parlament. Josep Guardiola.Suficiente. John Bogle.Algunas reflexiones acerca del mundo real de uno que echó un vistazo y se marchó. Bill Watterson.

Pablo Neruda fue un poeta chileno, considerado uno de los más importantes y reconocidos de la literatura del siglo XX. Su verdadero nombre era Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto, y nació el 12 de julio de 1904 en Parral, Chile, y murió el 23 de septiembre de 1973 en Santiago de Chile. Neruda escribió una amplia variedad de poesía, desde amorosa hasta política y épica. Algunos de sus libros más destacados son: "Veinte poemas de amor y una canción desesperada" (1924): Uno de sus libros más populares, escrito cuando era muy joven. Mezcla pasión, erotismo y melancolía. "Residencia en la tierra" (1933-1935): Una obra más surrealista y oscura, escrita durante su tiempo como cónsul en Asia. "Canto general" (1950): Una epopeya que recorre la historia de América Latina, desde sus raíces indígenas hasta la lucha contra la opresión. Muestra su compromiso político. "Odas elementales" (1954): Poemas dedicados a objetos y experiencias cotidianas (una cebolla, el vino, el mar), escritos con sencillez y belleza. Neruda fue militante del Partido Comunista de Chile y llegó a ser senador. Fue perseguido por el gobierno de Gabriel González Videla y tuvo que vivir exiliado durante un tiempo. Fue también embajador de Chile en Francia durante el gobierno de Salvador Allende. Premio Nobel de Literatura (1971): Por una obra que "con la acción de una fuerza elemental da vida al destino y los sueños de un continente". Premio Nacional de Literatura de Chile (1945). Murió poco después del golpe militar de Augusto Pinochet. Aunque oficialmente se dijo que murió de cáncer, hay teorías y estudios que apuntan a un posible envenenamiento.

After more than 25 years running one of Florida's fastest-growing remodeling companies, Fabian Videla found himself facing the same nightmare every contractor knows too well: permitting delays, inconsistent city processes, and mountains of paperwork that slowed projects, and profits, to a crawl. Instead of accepting that bottleneck as "just how it is," Fabian decided to rebuild the system from the ground up using AI. Today, Permit Rockstar is redefining the way construction and remodeling companies move work through cities and counties. Highlights: His journey from growing up in Mendoza, Argentina to launching a multimillion-dollar remodeling company in the U.S. The permitting pain points that pushed him to create a tech solution contractors desperately needed How he strategically integrates AI—without relying on generic "chatbot" tools—to automate real, regulation-bound workflows What the future of construction tech looks like, from AI-generated blueprints to instant zoning checks Why accessibility, training, and understanding the right AI models will separate winners from laggards in the next 3–5 years His vision to make permitting in Florida fully digital—and eventually transform the industry nationwide Episode Resources Connect with Fabian Videla https://permitrockstar.com/ Connect with Galen M. Hair https://insuranceclaimhq.com hair@hairshunnarah.com  https://levelupclaim.com/

Educación financiera: entrevista de Pablo Wende a Pablo Videla, director del Banco Ciudad.

Stejně jako další jihoamerické země zažila Argentina mnoho vojenských režimů. Nejdelší a nejhrůznější z nich začal v březnu 1976. Generál Videla tehdy svrhl vládu prezidentky Perónové a s vojenskou juntou se postavil do čela země. Následovalo sedm let vlády, která tvrdě pronásledovala své odpůrce. V Argentině zmizelo až 30 tisíc osob. Isabel Perónovou a Jorgeho Videlu připomene ve speciálu Portrétů věnovaném diktátorům historik Jan Adamec.

Stejně jako další jihoamerické země zažila Argentina mnoho vojenských režimů. Nejdelší a nejhrůznější z nich začal v březnu 1976. Generál Videla tehdy svrhl vládu prezidentky Perónové a s vojenskou juntou se postavil do čela země. Následovalo sedm let vlády, která tvrdě pronásledovala své odpůrce. V Argentině zmizelo až 30 tisíc osob. Isabel Perónovou a Jorgeho Videlu připomene ve speciálu Portrétů věnovaném diktátorům historik Jan Adamec.Všechny díly podcastu Portréty můžete pohodlně poslouchat v mobilní aplikaci mujRozhlas pro Android a iOS nebo na webu mujRozhlas.cz.

Pablo Neruda fue un poeta chileno, considerado uno de los más importantes y reconocidos de la literatura del siglo XX. Su verdadero nombre era Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto, y nació el 12 de julio de 1904 en Parral, Chile, y murió el 23 de septiembre de 1973 en Santiago de Chile. Neruda escribió una amplia variedad de poesía, desde amorosa hasta política y épica. Algunos de sus libros más destacados son: "Veinte poemas de amor y una canción desesperada" (1924): Uno de sus libros más populares, escrito cuando era muy joven. Mezcla pasión, erotismo y melancolía. "Residencia en la tierra" (1933-1935): Una obra más surrealista y oscura, escrita durante su tiempo como cónsul en Asia. "Canto general" (1950): Una epopeya que recorre la historia de América Latina, desde sus raíces indígenas hasta la lucha contra la opresión. Muestra su compromiso político. "Odas elementales" (1954): Poemas dedicados a objetos y experiencias cotidianas (una cebolla, el vino, el mar), escritos con sencillez y belleza. Neruda fue militante del Partido Comunista de Chile y llegó a ser senador. Fue perseguido por el gobierno de Gabriel González Videla y tuvo que vivir exiliado durante un tiempo. Fue también embajador de Chile en Francia durante el gobierno de Salvador Allende. Premio Nobel de Literatura (1971): Por una obra que "con la acción de una fuerza elemental da vida al destino y los sueños de un continente". Premio Nacional de Literatura de Chile (1945). Murió poco después del golpe militar de Augusto Pinochet. Aunque oficialmente se dijo que murió de cáncer, hay teorías y estudios que apuntan a un posible envenenamiento

Pablo Neruda fue un poeta chileno, considerado uno de los más importantes y reconocidos de la literatura del siglo XX. Su verdadero nombre era Ricardo Eliécer Neftalí Reyes Basoalto, y nació el 12 de julio de 1904 en Parral, Chile, y murió el 23 de septiembre de 1973 en Santiago de Chile. Neruda escribió una amplia variedad de poesía, desde amorosa hasta política y épica. Algunos de sus libros más destacados son: "Veinte poemas de amor y una canción desesperada" (1924): Uno de sus libros más populares, escrito cuando era muy joven. Mezcla pasión, erotismo y melancolía. "Residencia en la tierra" (1933-1935): Una obra más surrealista y oscura, escrita durante su tiempo como cónsul en Asia. "Canto general" (1950): Una epopeya que recorre la historia de América Latina, desde sus raíces indígenas hasta la lucha contra la opresión. Muestra su compromiso político. "Odas elementales" (1954): Poemas dedicados a objetos y experiencias cotidianas (una cebolla, el vino, el mar), escritos con sencillez y belleza. Neruda fue militante del Partido Comunista de Chile y llegó a ser senador. Fue perseguido por el gobierno de Gabriel González Videla y tuvo que vivir exiliado durante un tiempo. Fue también embajador de Chile en Francia durante el gobierno de Salvador Allende. Premio Nobel de Literatura (1971): Por una obra que "con la acción de una fuerza elemental da vida al destino y los sueños de un continente". Premio Nacional de Literatura de Chile (1945). Murió poco después del golpe militar de Augusto Pinochet. Aunque oficialmente se dijo que murió de cáncer, hay teorías y estudios que apuntan a un posible envenenamiento.

Že vrsto let študentka Tjaša živi le z mamo, s svojim očetom nima stika, drugih bližnjih sorodnikov nimata, a je z mamino skrbnostjo in iznajdljivostjo ter s Tjašinim honorarnim delom življenje teklo po ustaljenih tirnicah. Do usodne diagnoze, ki mami iz tedna v teden bolj jemlje sposobnost gibanja, hranjenja, tudi dihanja.Tjaša je morala poleg skrbi za redni študij in zaslužek v celoti prevzeti skrb še za mamo: »Večkrat se je dušila in sem se bala, da bom jaz ta, ki jo bom videla umreti, ker nimam medicinskega znanja, kako pomagati človeku s tako hudo boleznijo.« Kljub vse zahtevnejši skrbi za hranjenje, nego, številne preglede in iskanje vsaj začasne pomoči je Tjaši uspelo opraviti vse izpite na fakulteti. Moči za sicer zelo želeno nadaljevanje študija ji zdaj jemljejo skrbi. Mamino življenje se nezadržno izteka, ostala bo sama, brez bližnjih sorodnikov, brez finančne varnosti, brez najbližje in edine osebe, ki ji pomeni dom. KAKO LAHKO POMAGATE TJAŠI: Pošljite SMS z besedo BOTER5 ali BOTER10 na številko 1919 ali donirajte v poljubnem znesku na spodaj navedeni sklic in pripis za Tjašo. Vsa sredstva bodo brez slehernih odbitkov porabljena za Tjašino izobrazbo in lažje življenje. Podatki za nakazilo: ZVEZA ANITA OGULIN IN ZPMPROLETARSKA CESTA 1, 1000 LJUBLJANAIBAN: SI56 0201 2002 0297 991KODA: CHARNAMEN:TJAŠINA ZGODBASKLIC: SI 736 Kontaktni podatki:info@boter.si ali 070698642ali novinarka Vala 202 Jana Vidic: jana.vidic@rtvslo.si

Poslušalka bi rada za svojo družino pripravila malce drugačno jajce na oko. Kaj lahko bi še dodala, sprašuje. Ali je primerno, da zraven doda kakšno zelenjavo. Videla je seveda že, kako dodajo kakšno mesnino - ocvirke, šunko in tako naprej. S čim bi lahko bi popestrila to preprosto jajce, ampak vendarle seveda zelo hranljivo in okusno? Sestra Nikolina najprej svetuje, da ga drugače, na novo servira, npr. na popečenem toastu ali pa na vrhu doda rezino sira. Seveda lahko doda tudi zelenjavo, a jo mora predhodno omehčati, popražiti. Lahko pripravit tudi fritato: jajce žvrklja in začini po okusu (sol in poper) ter zlije na ponev ter nežno zapeče. Zraven lahko doda narezano mesnino ali pa pripravljeno zelenjavo ter ovije. Jed bo še okusnejša, če jajce da na rahlo popraženo čebulo.

I peccatori di Ryan Coogler è una storia di vampiri ambientata nel Delta del Mississippi nel 1932 che sfida le convenzioni del cinema di genere. La fumettista salernitana Zuzu torna in libreria con un nuovo graphic novel, Ragazzo, che esplora il tema della fragilità maschile. Nella Chiamata, la scrittrice argentina Leila Guerriero racconta la storia incredibile di Silvia Labayru, sopravvissuta alle violenze della dittatura di Videla. Una mostra alle Stanze della fotografia di Venezia rivela un lato inedito del fotografo statunitense Robert Mapplethorpe: il suo amore per la classicità.CONDjarah Khan, scrittriceZuzu, autrice di fumettiAnnalisa Camilli, giornalista di Internazionale Leonardo Merlini, giornalista di Aska news che collabora con InternazionaleSe ascolti questo podcast e ti piace, abbonati a Internazionale. È un modo concreto per sostenerci e per aiutarci a garantire ogni giorno un'informazione di qualità . Vai su internazionale.it/podcastScrivi a podcast@internazionale.it o manda un vocale a +39 3347063050Produzione di Claudio Balboni e Vincenzo De Simone.Musiche di Carlo Madaghiele, Raffaele Scogna, Jonathan Zenti e Giacomo Zorzi.Direzione creativa di Jonathan Zenti.I peccatori: https://www.youtube.com/watch?v=JOoB6jjweUYRagazzo: https://www.coconinopress.it/prodotto/ragazzo/La chiamata: https://www.youtube.com/watch?v=Lg3eftzR1yQ&t=274sRobert Mapplethorpe: https://www.youtube.com/watch?v=Gv0kKbfwPpI

Den 24. marts 1976 kunne argentinerne høre den øverstkommanderende for hæren, general Jorge Rafael Videla, sige på direkte fjernsyn, at landet befandt sig i en historisk utålelig tilstand. Militæret havde derfor valgt at afsætte regeringen for at frelse Argentina fra kaos og socialisme. Sammen med to andre højtstående officerer stod Videla i spidsen for en militærjunta, som frem til 1983 førte en såkaldt 'beskidt krig' imod venstreorienterede argentinere, hvor det skønnes, at ca. 30.000 personer blev dræbt eller forsvandt i regimets fængsler. Selvom der også var militærjuntaer i andre latinamerikanske lande, skiller Argentina sig ud ved at have gennemført flere opsigtsvækkende retsopgør med regimets bødler i eftertiden. Hvordan har Argentina bearbejdet sin nære fortid som diktatur? Hvad lærer den argentinske ungdom om Jorge Videla og de øvrige generaler? Og kan argentinerne i dag, hvor autoritære vinde igen blæser, sige 'nunca más'? Det er nogle af spørgsmålene i Kampen om Historien, når Adam Holm taler med Argentina-kendere Jens Lenler, journalist på Politiken samt Victor Nemo Hensing, antropolog og podcastvært på 'Det Andet Amerika'. Musik: Adi Zukanovic. I redaktionen: Clara Faust Spies og Josephine Gaïa Utoft. Redaktør: Thomas Vinther Larsen.

En entrevista para MVS Noticias con Luis Cárdenas, Loretta Ortiz Ahlf, ministra de la SCJN, habló sobre la justicia expedita. Durante la conversación, Ortiz Ahlf recordó sus experiencias de formación en derechos humanos, destacando su participación en un curso en el Instituto Interamericano de Derechos Humanos en Costa Rica. En este contexto, relató cómo la región vivió crisis severas de violaciones a derechos humanos a lo largo de las décadas, con dictaduras como la de Videla en Argentina y Pinochet en Chile.See omnystudio.com/listener for privacy information.

In 1976, a military coup led to an authoritarian regime in Argentina. The military and its new leader, Lieutenant General Jorge Rafaél Videla, then launched a campaign to eradicate political dissidents. Thousands of Argentine citizens were kidnapped, illegally detained, tortured, and killed. Journalist Miriam Lewin survived. All these years later, she thinks she maybe has an explanation why. Miriam's story is the subject of the documentary audio series, Avenger. Directed by Fisher Stevens, executive produced by Steve Fishman, hosted by Andres Caballero, and featuring Alexis Bledel as a voice actor, Avenger is a production of Orbit Media. It's available on Spotify or wherever you listen to podcasts. Conspiracy Theories is on Instagram @theconspiracypod! Follow us to keep up with the show and get behind-the-scenes updates from Carter and the team. Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices

Temné stránky textilného priemyslu, dopady rýchlej módy na životné prostredie, ale aj to, ako môžeme nakupovať oblečenie zodpovednejšie. S Natáliou bola reč o móde, udržateľnosti a zodpovednosti. Debata bola na témy od čínskych fabrík až po zodpovedné značky, ktoré menia pravidlá hry. Natália Pažická, greenfluencerka a fashion blogerka, v Nedeľnej talkshow u Šarkana

Parlamentná schôdza scvrknutá na zdravotnícke zákony a stavebnú legislatívu. Dnešok preverí životaschopnosť koalície, ktorá visí na šnúrkach od nohavíc hŕstky nespokojných poslancov. Dá sa vôbec takto vládnuť ešte viac ako dva a pol roka? V Dobrom ráne sa o perspektívach vládnutia rozprávala moderátorka Jana Krescanko Dibáková s komentátorom Petrom Tkačenkom. Zdroj zvukov: JOJ24, STVR Odporúčanie: Dnes mám pre vás opäť pozvanie do divadla. Tentoraz do divadla Aréna na emotívne predstavenie Hirošima, moja láska. Táňa Pauhofová, Robert Roth a mimoriadne silný príbeh o vnútornom prežívaní zničujúcej lásky, ktorú Ona, Táňa Pauhofová zažije ako mladá Francúzka v čase vojny a rozpráva o nej Jemu, Robertovi Rothovi – Japoncovi, v zničenej Hirošime. Silné a mrazivé. Videla som, odporúčam. – Všetky podcasty denníka SME nájdete na⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ sme.sk/podcasty⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ – Odoberajte aj audio verziu denného newslettra ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ SME.sk⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ s najdôležitejšími správami na⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ sme.sk/brifing⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠

Naš najbolj prijazen pokrovitelj T2 in njihova super ponudba: https://www.t-2.net/paketi ----------------------------------------------------------- Fejmrč na https://www.fejmici.si/ Vaše težave: podcast.fejmici@gmail.com Poljubna enkratna donacija na: ⁠https://tinyurl.com/y2uyljhm⁠ Mesečna finančna podpora možna na: 3€ - ⁠https://tinyurl.com/yxrkqgbc⁠ 5€ - ⁠https://tinyurl.com/y63643l5⁠ 8€ - ⁠https://tinyurl.com/y62ywkmt⁠ Motitelji: - Gašper Bergant ⁠https://www.gasperbergant.si ⁠⁠https://www.instagram.com/gasper.bergant/  ⁠ - Žan Papič ⁠https://www.zanpapic.si ⁠⁠https://www.instagram.com/zanpapi/  ⁠ Produkcija: Warehouse Collective ⁠https://www.warehousecollective.si⁠ Grafična podoba: Artex ⁠https://www.facebook.com/artextisk

ENTREVISTA VALENTINA DE OLIMPIAHPresentación. De donde viene tanta obsesión por la imagen y por los cuerpos?Muchas de nuestras pacientes acuden a consulta buscando un cambio físico centrándose únicamente en conseguir un físico determinado, comparándose con celebrities y famosas, o intentando recuperar el físico de hace 10 años, o el físico de antes de dar a luz… ¿de dónde viene esa obsesión por el físico?¿Qué estrategias propones para la autoestima y confianza en sí mismas?¿Qué espera la sociedad de una mujer? ¿Por qué las mujeres luchan constantemente por estar perfectas? ¿De dónde vienen las expectativas que se tienen sobre la mujer hoy en día? ¿Crees que ha mejorado en los últimos años?¿Cómo crees que afectan las redes sociales en todo esto?¿Cómo afectan las dietas a la relación con nuestra imagen corporal?¿Cuáles son las afecciones psicológicas más comunes en la mujer?síndrome de la impostorasíndrome de la niña buenanormalización 24/7síndrome de la “super women”depresión/ansiedad/TCA¿Cómo afecta y por qué afectan tanto los cambios físicos en la mujer?¿Cómo afecta haber escuchado comentarios en casa desde la infancia con la relación con nuestro cuerpo?Desde la consulta de nutrición trabajamos esa necesidad marcando objetivos realistas y analizando expectativas, pero, ¿cómo se trabaja desde la psicología?¿Cuándo hay que trabajar la aceptación? ¿Cómo diferenciar aceptación y resignación?¿Cómo podemos luchar cada día con las opiniones de nuestro entorno o de la sociedad con respecto al cuerpo?Conviértete en un seguidor de este podcast: https://www.spreaker.com/podcast/comiendo-con-maria-nutricion--2497272/support.

The Falklands War casts a long shadow over Argentina as the junta teeters on the verge of collapse. The country slowly returns to democracy. But that isn't the end of Videla's time in the spotlight. As a heroic legal case is brought against him, justice for his victims finally seems within reach. We'll meet a man who sat mere feet away from Videla in the courtroom - a young prosecutor with the hopes of a nation resting on his shoulders… A Noiser production, written by John Bartlett. Many thanks to Edward Brudney, Robert Cox, Marguerite Feitlowitz, Francesca Lessa, Sara Méndez, Luís Moreno Ocampo, Ernesto Semán. This is Part 4 of 4. Get every episode of Real Dictators a week early with Noiser+. You'll also get ad-free listening, bonus material and early access to shows across the Noiser network. Click the Noiser+ banner to get started. Or, if you're on Spotify or Android, go to noiser.com/subscriptions. Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices

Diana je Superžena sledujúca pôrod korytnačiek občas slúžiaca ako odrazová plocha. Užívajte Ak sa vám epizóda páčila a chcete vidieť viac, za jedno eurko si môžete pozrieť necenzurovanú, takmer o 19 minúty dlhšiu verziu s otázkami od našich patreonov na https://www.patreon.com/luzifcak Video môžete sledovať aj na našom Youtube https://youtu.be/S5TO2m0cWfA Ak sa vám epizóda páčila a chcete vidieť viac, za jedno eurko si môžete pozrieť necenzurovanú, verziu na ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.patreon.com/luzifcak⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ Alebo sa pripojte na Toldo ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://luzifcak.tol.do⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ Prípadne nás môžete pozvať na kávu na ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://www.buymeacoffee.com/luzifcak⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ Náš dnešný hosť je ⁠⁠https://www.instagram.com/dianais.funny/⁠ Môžete nás podporiť aj kúpou Merchu ►►► ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://Luzifcak.com⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ Všetky dôležité odkazy nájdete aj na linku ►►► ⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠https://luzifcak.bio.link⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠⁠ UPOZORNENIE: Toto je komediálny podcast dvoch komikov, ktorí sa niekedy viac a niekedy menej úspešne snažia každú situáciu premeniť na vtip a nenavádzajú nikoho na nič nesprávne. Všetko, čo je v ňom povedané, je humor a nemalo by byť brané doslova alebo nebodaj vážne. Obsahuje vulgarizmy, satiru a zvieratá chované v zajatí. Akákoľvek podobnosť postáv z našich príbehov so živými je čisto náhodná. Sledujte len po dovŕšení dospelosti alebo so súhlasom rodičov. V prípade výpadku celkovej kamery môže fotosenzitívnym ľuďom spôsobovať epileptický záchvat, vegánom zvracanie, mäsožravcom hlad a národovcom svrbenie. Kubov hlas môže vyvolať rezonovanie stredného ucha. Vlastne by to nemal pozerať nikto.

The 1978 FIFA World Cup rolls into Argentina. A surreal fortnight ensues. Fans flock to revamped stadia, while just metres away prisoners cower - hidden in secret torture facilities. As foreign journalists begin to join the dots, Videla goes into statesman mode. With the tournament in the balance, the dictator and a famous friend pay Argentina's opponents a friendly visit. It will result in one of the most contentious games in history… A Noiser production, written by John Bartlett. Many thanks to Edward Brudney, Robert Cox, Marcela Mora y Araujo, Rhys Richards, Ernesto Semán. This is Part 3 of 4. Get every episode of Real Dictators a week early with Noiser+. You'll also get ad-free listening, bonus material and early access to shows across the Noiser network. Click the Noiser+ banner to get started. Or, if you're on Spotify or Android, go to noiser.com/subscriptions Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices

Videla's dirty war begins. ‘Subversives' are rooted out, with torture centres established across the land - including one known as the ‘Argentine Auschwitz'. Education, music, children's books and haircuts are subjected to new regulations. And as the Junta garners international attention, Videla will employ elaborate means to gloss over the atrocities… A Noiser production, written by John Bartlett. Many thanks to Edward Brudney, Robert Cox, Marguerite Feitlowitz, Francesca Lessa, Sara Méndez, Ernesto Semán. This is Part 2 of 4. Get every episode of Real Dictators a week early with Noiser+. You'll also get ad-free listening, bonus material and early access to shows across the Noiser network. Click the Noiser+ banner to get started. Or, if you're on Spotify or Android, go to noiser.com/subscriptions. Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices

Argentina. The story of a gaunt, hawkish man who earned the nickname “the Hitler of the Pampa”. A man whose awkward bearing belied his capacity for cruelty. A dictator who literally stole the children of his prisoners. In 1925, Jorge Rafael Videla is born into a country at a crossroads. But no one can imagine just how deeply he will impact Argentina over the next 87 years… A Noiser production, written by John Bartlett. Many thanks to Edward Brudney, Robert Cox, Marguerite Feitlowitz, Francesca Lessa, Ernesto Semán. This is Part 1 of 4. Get every episode of Real Dictators a week early with Noiser+. You'll also get ad-free listening, bonus material and early access to shows across the Noiser network. Click the Noiser+ banner to get started. Or, if you're on Spotify or Android, go to noiser.com/subscriptions Learn more about your ad choices. Visit podcastchoices.com/adchoices

Tinder-profilen är noga genomtänkt. Han kallar sig Xavier, är 30 år gammal och den svartvita bilden är tagen i badrummet. Han är vältränad och poserar i bar överkropp, full av tatueringar. I profilen presenterar han sig som thaiboxare, vegan, aktivist och träningsfreak. Han skriver det som många vill höra – att han inte är intresserad av några snabba möten utan att han söker ett förhållande. Men det finns en helt annan del som han inte berättar om. Egentligen heter han Frank Sazo Videla. Han är 37 år gammal – och en serievåldtäktsman. Ett av brottsoffren inte ens vad hon har blivit utsatt för, eftersom han har drogat henne och utfört våldtäkterna när hon har varit medvetslös. Till slut ska brotten uppdagas eftersom han filmat allt – och sparat bevisen i sin mobiltelefon. Frank Videla har begått brott mot kvinnor i decennier. Det här avsnittet handlar inte bara om honom – utan ger också utrymme för brottsoffrens berättelser. Efter den senaste domen finns en fråga som hänger kvar i luften: Hur många kvinnor har blivit utsatta?

Escritora argentina de narrativa y teatro, Griselda Gambaro nació en 1928 en Buenos Aires, y se la reconoce como una de las figuras insignes de su generación y una de las más comprometidas contra la dictadura argentina, que incluso llegó a figurar en sus listas negras en 1979. Pasó tres años en Barcelona en el exilio (1977-80). Ha sido distinguida con el Doctorado Honoris Causa del Instituto Universitario Nacional de Arte (IUNA) y galardonada en varias ocasiones por la Fundación Konex, que en 2014 reconoció su aportación profesional con la Mención Especial por Trayectoria. Fue la primera mujer en inaugurar una edición de la Feria del libro de Buenos Aires, en 2005. De su faceta de novelista, destacan Ganarse la muerte (prohibida en su tiempo por el general Videla), El mar que nos trajo o Después del día de fiesta, fundamentales en el panorama argentino contemporáneo. Buena anfitriona, la charla comienza en la cocina de su casa mientras prepara un café y comparte unas galletitas dulces. “Sigo escribiendo a mano. Tengo una tableta por ahí, pero no sustituye esa práctica, porque al escribir a mano hay una relación entre el cuerpo y la palabra muy intensa, muy privada. Además, he escrito mucho, no necesito apurarme con las computadoras que facilitan el trabajo. Si no escribo más, no pasa nada. Me gusta el papel, ponerlo en la máquina, corregir.” Griselda.📚 🎙 En las sombras de la historia del cine y la literatura de terror, se erige una figura imponente que ha dejado una huella imborrable en el imaginario colectivo: Nosferatu. Este nombre, susurrado con temor y reverencia, evoca la esencia misma del vampiro, esa criatura nocturna que se alimenta de la sangre de los vivos. En el oscuro umbral entre la realidad y la ficción, una figura se alza como emblema del horror y el misterio: Nosferatu. Este nombre, envuelto en un aura de miedo y fascinación, evoca la imagen del vampiro primordial, una criatura de la noche cuya existencia desafiaba las leyes de la naturaleza y el tiempo. Nosferatu, más que un personaje, es un mito que ha perdurado a lo largo de las décadas, sembrando terror y asombro a partes iguales. Voz y sonido Olga Paraíso, una producción de Historias para ser Leídas. Disponible mi primer libro "Crónicas Vampíricas de Vera", en Amazon, formato bolsilibro y kindle, ilustraciones de Coquín Artero, maquetado y revisado por la editora MªReyes Rocío Erebyel. Puedes hacerte con uno aquí: https://amzn.eu/d/8htGfFt BIO Olga Paraíso: https://instabio.cc/Hleidas Si esta historia te ha cautivado y deseas unirte a nuestro grupo de taberneros galácticos, tienes la oportunidad de contribuir y apoyar mi trabajo desde tan solo 1,49 euros al mes. Al hacerlo, tendrás acceso exclusivo a todos las historias para nuestros mecenas y podrás disfrutar de todas las historias sin interrupciones publicitarias. ¡Agradezco enormemente tu apoyo y tu fidelidad!. 🚀 🖤Aquí te dejo la página directa para apoyarme: 🍻 https://www.ivoox.com/support/552842 Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals

Esta semana, los culturetas dan cuenta del último libro de la periodista argentina Leila Guerriero, publicado en la editorial Anagrama: "La llamada". En este macro-reportaje, Guerriero narra la historia de Silvia Labayru, una de las 200 supervivientes de las torturas que el "Grupo de Tareas" infligió a los disidentes políticos durante la dictadura de Videla en Argentina. Además, nos embarcamos en un "Pantallas" especial, para charlar sobre la última película de Wim Wenders o la última temporada de "True detective".

Subscribe now to the PPM Patreon to not only access the full catalog of #1 ParaPower Mapping Hits (like ALTERED STATE FASH ACTORS Pt. V or Speculative Swiss-mania I & II), but also receive the privilege of submitting prompts for these Qs & Clues EPs... patreon.com/ParaPowerMapping Speaking of, #1 coming in hot w/ a far-reaching investigation into sports fixing allegations historical & current, with a particular focus on the global game & its intimate relationship w/ international relations, Western imperialism, & military regimes. We begin w/ the Independent Cork Board Researchers Union Soccer Precepts, which bring us to a discussion of Maradona's "symbolic revenge" over the Brits w/ his infamous "Hand of God" handball goal in World Cup '86, which takes us 4 years further back to the possible Thatcherite-&-Argentine-military-junta false flag known as the Falklands War... To clear the field & set the stage, we unpack some basic history of Operation Condor & the American-backed intel agency collabs b/w military dictatorships in S. America in the '70s & '80s, which led to the extrajudicial death flights & disappearances of likely 100ks of Marxists, leftists, & union members in countries like Argentina (see: Dirty War)... We show how the US State Dep't & See-Aye-Eh were arms-deep in Argentine political life in the years immediately preceding Falklands. We survey a ton of the weirdness re: the Falklands War, including Julian Barnes' assertion it was the "worst reported" war of the televised era, which supports a false flag or preordained war of mutual benefit hypothesis... Marge Thatcher's press embargoes, conferences, & censorship. The strangely civil "Red Cross box"/ neutral zone in the sea off the Falkland Islands where UK & Argentina kept medical ships stationed simultaneously throughout the 70ish or so days. We talk Prince Andrew doing heli flights & the weirdness of the conflict being bookended w/ "flags", which, is a little on the nose... Talking to you, Universe. From there, we break down Bo BrozZzy's incisive Mafiaball & "sports as mass ritual" prompt and the Henry Hill, Burke, Perla Bros. & Rick Kuhn references therein, as well as super timely professional club soccer scandal examples that are reminiscent of Kuhn's point shaving scheme (see the illegal betting breach allegations that have recently broken re: Sandro Tonali, Nicolo Fagioli—who was threatened w/ having his legs broken evidently, and Lucas Paqueta)... We discuss Declan Hill's The Fix & Gabriel Kuhn's Soccer vs. the State. We walk through the history of gambling, sports & otherwise, in England, from Queen Lizzie's Loco Lotto to the National Lotto's 2nd biggest donor, the Freemasonic United Lodge of England. This turns our attention to Voltaire & Casanova's Freemasonic Lotto Syndicates in France in the 18th century. And we conclude w/ a discussion of the distinct possibility that Sec. of State & national security tulpa Henry Kissinger—one of the architects of the bloody anticommunist conspiracy to bind together the intel services of Southern Cone countries & "disappear" leftists... anyways, we end w/ an examination of a couple articles & US Embassy & State Dep't memos that indicate that Sec. of Sports Fixing Kissinger may have been directly-or-indirectly involved in fixing the 1978 World Cup held in Argentina, when Gen. Videla & his Peruvian counterpart pressured the Peruvian nat'l team to deliberately lose to Argentina & the accompanying Satanic numerology of the game's scoreline—as well as a bevy of further 6s in accompanying stats. Oh, and we fit in a few references to Zion*st involvement in Operation Condor, the

Met vandaag: Correspondent Ankie Rechess vanuit Tel Aviv |  Journalist en Midden-Oostendeskundige Carolien Roelants over de geopolitieke context van de aanval van Hamas op Israel | Historicus Peter Malcontent over het falen van de Israelische inlichtingendiensten | Frits Barend is in Argentinie waar hij onderscheiden is voor zijn berichtgeving over het bewind van generaal Videla, de leider van de militaire junta, tijdens het WK voetbal van 1978 | Muziekjournalist Mark Starkenburg brengt een ode aan gospelzangeres Rosetta Tharpe | Presentatie: Elisabeth Steinz.