Italian poet
POPULARITY
Categories
This chat took place on July 2, 2026 and was hosted by Dr. Daniel Ross Goodman. The eventual article in the Washington Examiner stemming from our chat can be found here: https://www.washingtonexaminer.com/premium/4650913/gad-saad-suicidal-empathy-doctor-diagnosed-the-west/ _______________________________________ To order Suicidal Empathy: https://lnk.to/SuicidalEmpathy To order a signed copy of Suicidal Empathy: https://premierecollectibles.com/suicidalempathy _______________________________________ If you appreciate my work and would like to support it: https://subscribestar.com/the-saad-truth https://patreon.com/GadSaad https://paypal.me/GadSaad To subscribe to my exclusive content on X, please visit my bio at https://x.com/GadSaad _______________________________________ This clip was posted on July 22, 2026 on my YouTube channel as THE SAAD TRUTH_2058: https://youtu.be/WsOQ1cWgBwE _______________________________________ Please visit my website gadsaad.com, and sign up for alerts. If you appreciate my content, click on the "Support My Work" button. I count on my fans to support my efforts. You can donate via Patreon, PayPal, and/or SubscribeStar. _______________________________________ Dr. Gad Saad is a professor, evolutionary behavioral scientist, and author who pioneered the use of evolutionary psychology in marketing and consumer behavior. In addition to his scientific work, Dr. Saad is a leading public intellectual who often writes and speaks about idea pathogens that are destroying logic, science, reason, and common sense. _______________________________________
"Por mí se va a la ciudad del llanto; por mí se va al dolor eterno". ¿Estás listo para descender a la arquitectura cósmica del sufrimiento humano?Bienvenidos a una entrega monumental en Relatos de Ultratumba. Hoy abandonamos el mundo de los vivos para adentrarnos en la pesadilla fundacional del horror clásico: El Infierno de Dante Alighieri. Este no es un simple resumen literario, es un documental inmersivo diseñado para arrastrarte a las profundidades de un abismo insondable.A través de las páginas de la Divina Comedia, exploraremos la aterradora precisión con la que se concibieron los 9 Círculos del Infierno. Desde los vientos huracanados que desgarran a los lujuriosos, hasta los pantanos de la laguna Estigia y el núcleo de hielo absoluto donde reside el horror primordial. Analizaremos cómo el miedo a la condena eterna dio forma al terror psicológico moderno, con un diseño sonoro donde cada susurro, lamento y crujido del inframundo ha sido capturado con una fidelidad que te helará la sangre.En este descenso a la oscuridad documentaremos:La Puerta de lo Inevitable: El cruce del río Aqueronte y el Limbo de las almas olvidadas.La Ciudad de Dite: Los muros al rojo vivo que separan los pecados de debilidad de los pecados de malicia absoluta.El Contrapaso: La retorcida justicia divina donde el castigo refleja exactamente el crimen cometido en vida.El Abismo Final: El lago congelado de Cocito y el encuentro cara a cara con la máxima entidad de traición.Este archivo es pesado, oscuro y demandará toda tu cordura.
Adam's about to be Coweta's biggest celebrity. Porter and Prairie Farm's SEO game has worked so well that a Tulsa news station called wanting an interview about egg prices and how they're crushing family farms. Problem is, Adam has no idea what egg prices are doing anywhere else. He just knows what he charges, and that they've lost 35 chickens in two weeks. Lady Haylee, in her prudence, said maybe skip the interview. Adam already said yes. The real debate of the week: overalls or no overalls for the camera. Overalls, obviously. Carhartt, not blue jean, collared shirt underneath. Now both guys want branded farm overalls, Niles Ranch and Fecundity Farm for Dave, Porter and Prairie Family Farm for Adam.Sponsor: Amen app (from the Augustine Institute) The Amen app is the free Catholic prayer app the guys use to walk through the Sunday Gospel with their kids on the way to Mass, plus free access to classics like Divine Mercy in My Soul and True Devotion to Mary. No paywall, no subscription trap. Download the Amen app right now.Sponsor: Select International Tours When Adam and Dave planned their first pilgrimage, Select International Tours is who everyone pointed them to, and having used them, the guys can vouch for it. Wherever you want to go, head to selectinternationaltours.com and see what they offer.Dave's week wasn't any calmer. He harvested and shucked 500 to 700 ears of corn with the whole family, then blanched all of it late into the night while Lady Pamela held down a house full of unexpected company. His exact line on the way out the door: "I gotta go drink with my buddy for Jesus. It's a ministry, babe." Piglets are due any day, and this time he's praying they're born alive.The pour is a revisit: Salterra 14-Year Single Malt Scotch, finished in an Oloroso barrel, 48% ABV. Warm, not hot. Worth going back to.The prayer request is Mary. She's got an eye procedure Thursday, lasers, to make sure her retina stays attached so she doesn't go blind. She needs to put on weight first. Some days she gains 70 grams, some days she loses it. Thank you for praying. Keep it up.Then the real topic: what actually happens to your soul between the moment you die and the resurrection of your body. Can fire really burn something with no body to burn? Pulling from Aquinas's Summa, the guys walk through it. Your body dies, your soul doesn't, and it faces judgment immediately, heaven, hell, or purgatory on the way to heaven. The senses go dark since they run through bodily organs, but the intellect and the will, the parts that never needed a body to operate, stay fully awake. Aquinas's answer to the fire question: it doesn't burn the soul like a stove burns wood. It binds it. In sin, you subjected your higher self to a lower appetite, so in justice, a lower thing, fire, now holds your higher self captive. It's God's instrument, not chemistry.Then the bonus round: limbo. The limbo of the fathers, emptied by Christ at the Harrowing of Hell. The limbo of infants, never defined as dogma, still debated, and Dave's new coinage for where he thinks it actually belongs: limburgatory. A place with no suffering doesn't belong bolted onto hell.Protect what you love. Provide the truth even when it costs you something. Establish your kids in what's actually at stake. Raise your glass.TOPICS COVEREDPorter and Prairie Farm's SEO play working so well a Tulsa news station wants an egg price interviewLosing 35 chickens in two weeks and having zero idea what egg prices are doing anywhere elseThe overalls debate: Carhartt over blue jean, collared shirt, and the case for branded farm overallsThe economics of homesteading: it only "pays for itself" if you value your own labor at zeroDave shucking and blanching 500 to 700 ears of corn with the whole family in one night"I gotta go drink with my buddy for Jesus, it's a ministry, babe"Piglets due any day and praying for a better outcome than last timeBourbon of the week: revisiting Salterra 14-Year Single Malt Scotch, Oloroso barrel finish, 48% ABVPrayer update on baby Mary: a Thursday laser eye procedure to protect her retina, and the fight to gain weightWhat actually happens to the soul between death and the resurrection of the bodyMatthew 25:41 and what "everlasting fire" could mean for a devil who has no body to burnThe difference between your particular judgment at death and the general judgment at the end of timeWhy death is genuinely abhorrent: the violent separation of body and soul, not just leaving earthAquinas on why the intellect and will stay fully awake after death even though the senses go darkSt. Gregory versus Aquinas on whether merely seeing hellfire is itself the punishmentAquinas's actual argument: fire doesn't cook the soul, it binds it, as an instrument of divine justiceWhy the fires of hell and purgatory are, per Aquinas, the very same fireThe three conditions required for mortal sin, and why hell is always a freely chosen destinationThe limbo of the fathers, the bosom of Abraham, and Christ emptying it at the Harrowing of HellThe limbo of infants, the 2007 theological commission document, and why it was never defined as dogmaBaptism of desire and the "intent of an intent" question for unbaptized infantsDave's case for "limburgatory" against Dante's placement of limbo as an annex of hellWhy presuming on God's mercy is itself a sin, and how that shapes the whole limbo debateREFERENCED IN THIS EPISODEBooks & Writings:Summa Theologiae, Supplement, Questions 69 and 70, by St. Thomas Aquinas (compiled by his students after his death)The Divine Comedy by Dante Alighieri (limbo placed as an annex of hell)Diary: Divine Mercy in My Soul by St. Maria Faustina Kowalska (free on the Amen app)True Devotion to Mary by St. Louis de Montfort (free on the Amen app)Catechism of the Catholic Church, paragraph 1261 (hope for children who die without baptism)The Hope of Salvation for Infants Who Die Without Being Baptized, International Theological Commission, 2007 (approved by Pope Benedict XVI)Saints & Church Figures:St. Thomas AquinasSt. Gregory (the Great)St. AugustineSt. Francis de SalesSt. Maria Faustina KowalskaSt. Louis de MontfortPope Benedict XVIDr. Peter Kreeft (referenced via the Matt Fradd interview clip, and the recent death of his wife of 63 years)People:Adam Minihan (host; Porter and Prairie Family Farm, Lady Haylee, baby Mary's NICU and eye procedure update, M6 Marketing, The Grounded Builder on Substack)Dave Niles (host; Fecundity Farm, Niles Ranch, Lady Pamela, the corn harvest, coiner of "limburgatory")Lady Haylee (Adam's wife)Lady Pamela (Dave's wife)Matt Fradd (interviewer in the referenced Peter Kreeft clip)
Podcast Norma Melhorança entrevista o Prof. Paolo Scappaticci sobre o curso on-line dedicado aos três livros de A Divina Comédia, de Dante Alighieri: Inferno, Purgatório e Paraíso (áudio legendado).Para que servem os livros clássicos? Por que, em 2026, ainda vale a pena ler as grandes obras da Sabedoria Universal?Nesta conversa, o Prof. Paolo Scappaticci mostra por que A Divina Comédia permanece uma das obras mais atuais da literatura e do pensamento ocidental. Muito além de um poema medieval, ela oferece um profundo itinerário de autoconhecimento, reflexão ética e transformação humana, capaz de iluminar os desafios individuais e coletivos do nosso tempo.Um convite para redescobrir um clássico que continua dialogando com as questões mais urgentes da contemporaneidade.Talvez não seja excessivo supor que, atravessado pelo exílio e pelas correntes filosóficas de sua época, Dante Alighieri tenha inscrito no poema ensinamentos místicos que permanecem vivos: das trevas para a luz. É por isso que a obra segue essencial, século após século, ela oferece um verdadeiro mapa de transformação interior do ser humano. Programação
Piše Marija Švajncer, bereta Maja Moll in Bernard Stramič. Knjiga Andreja Capudra Nedokončani spisi je sestavljena iz dveh delov: Esejev o Danteju in Breviarija. Avtorjeva soproga Majda Capuder v uvodnem zapisu Knjigi na pot pravi, da je zbirka esejev nastala v zadnjih letih moževega življenja. Njegova literarna pot se je začela z Dantejem in z njim se je tudi končala. Božanska komedija ga je spremljala ves čas: zanj je bila univerza, temeljna izobrazba in kažipot ob profesuri, politiki, diplomaciji in nikakor nazadnje ob družini. Plodovito življenje pisatelja, esejista, prevajalca in pesnika se je izteklo leta 2018. Načrtoval je po pet esejev za vsako kantiko, Pekel, Vice in Raj, vendar se zaradi smrti to ni uresničilo. Nedokončani spisi niso labodji spev, temveč izvrstni eseji, v katerih Andrej Capuder, čeprav že v zrelih letih, piše kot kak mladenič, poln ustvarjalne moči, iskrivih domislic in novih spoznanj. Njegova življenjska energija je nezaustavljiva, toliko vsega ima povedati. Zastavlja si vrsto vprašanj, kopiči dokazne razloge in kar naprej ugotavlja, da je še vse preveč tem, o katerih bi se bilo treba razpisati. Z veliko filozofsko vednostjo in obsežnim znanjem vstopa v Dantejevo Božansko komedijo. Že res, da je v naslovu omenjena komedija, toda, poudarja Capuder, v tem resnobnem delu zaman iščemo humor. Avtor osupne nad izdajalci in samomorilci v Peklu, zazre se v oči grešnikov v Vicah in se pošali na račun Dantejevega podrejanja pametni, vsevedni in moralno neoporečni Beatrice. Pekel, vice in raj Capuder prepoznava v starih časih in miselnosti visokega srednjega veka, vse skupaj pa s kritičnim pogledom prenese v naš čas in izreče par gorkih na račun demokracije, razbrzdane tehnologije in slabih medčloveških odnosov. Z izbranim besediščem, literarno bogatim slogom in miselno izvirnostjo vsebinsko ostaja tudi filozof in subtilen psiholog. Kot poznavalec človekovega duha, zavesti in njegove duše, ki ji pravi skrivnostna entiteta, prodira v skrito notranjost in razkriva obe plati duševnosti in ravnanja – tako dobro kot zlo. Edino dobro je samo resnica!, vzklikne. Pesniška resnica, tako je prepričan, pa ni nič manj čvrsta od zgodovinske. Capuder pripomni, da se nam danes tehtnica zla čedalje bolj guga in pri tem grozi, da nas bo vrgla s sedla, kamor smo se postavili v izbiri na vse ali nič. Dante Alighieri je marsikaj doživel. Kompromitiral se je v državljanski vojni med »belimi« in »črnimi« gvelfi, se pravi privrženci papeževe politike, usmerjene proti cesarjevi politiki. Večkrat je menjal stran in se zameril vsem, tako papežu kot cesarju, za katerega je na koncu gorel z dušo in telesom, kot opiše Capuder. Ker so rodne Firence Danteja zavrgle, je begal po svetu in kot večni prosjak umrl v cesarski Raveni leta 1321 v svojem šestinpetdesetem letu. Bil je pesnik, politik in državljan. Še predobro se je zavedal svoje nepriznane veličine. Uspelo pa mu je, da je združil čar besede in domišljije ter se hkrati postavil na stališče sodnika, ki mu nič človeškega ni tuje. Capuder mu pravi »naš pesnik«, pa tudi »dobričina«, kljub temu pa ugotavlja, da je v njegovih čustvih več negativnega kot pozitivnega in je pravzaprav bolj pesnik razuma kot pesnik srca. Ko se Capuder vrača k razkošju Dantejevega pesniškega sveta, v njegove misli vstopajo filozofi, ki so veliko vedeli o življenju in notranjih nasprotjih minljivega bivanja. Spet je slišati Kierkegaardove besede o bolezni za smrt in slutiti njegovo tesnobo, Nietzschejev nihilizem ni pozabljen in je vsiljivo sedanji, Bergsonovo sporočilo o intuiciji in smehu je nenavadno živo, ohranjeno je Camusovo občutje absurda. Dante je sprejemal preinterpretacijo Aristotelove filozofije, kakršne se je v svoji krščanski maniri lotil Tomaž Akvinski. Pred Capudra stopi vitez žalostne postave Don Kihot, širi se omamni vonj Baudelairovih rož zla. Drugi del knjige, Breviarij, je sestavljen iz maksim, aforizmov, dvogovorov s filozofi in kratkih modrosti. Besedo breviarij Capuder pojasnjuje kot misel, spoznanje in očiščenje, skoraj molitev in laični brevir, povzetek za nazaj, odprtje v prihodnost, vdor svetlobe v sajasto izbo, prepih, okna in notranji prostor. Te besede, že skoraj verzi, povedo dovolj, v nadaljevanju pa se pisec ne brani sočnega humorja in blagega posmeha. Kar precej ima povedati o človekovih nraveh in lastnostih, kot bogoiskatelj odkriva nova obzorja ter pred božjim obličjem v veliki meri ohranja individualno svobodo in izbiro. Dotakne se tudi politike in jo ima za umetnost kako zasebni interes pokazati kot javno dobro. »To varanje se začne in konča pri samem sebi, vmes je lahko milijone trupel. Edina 'resničnost' pri tej stvari so pravila igre. Največji prevaranti se najbolj sklicujejo nanje.« Nedokončani spisi so nadvse vznemirljivo in aktualno pisanje. Vsa ta domiselnost, izvirnost in miselna gibkost so tako žive, da je toliko bolj žalostno, da je ostala samo zakladnica idej, njihovega avtorja pa ni več med nami. Besede ostajajo in zvenijo s svojo prepričljivostjo, globino in zrcaljenjem človekovega bivanja, tako veličastnega kot tragičnega, peklenskih muk in iskanja raja. Andrej Capuder ni bil samo esejist, filozof in prevajalec, temveč tudi pesnik. Njegovo izražanje je prečiščeno in povedno v svoji poetičnosti. Tu in tam je žlahtno konservativen ter obuja vznemirljivo in lepo zveneče, že skoraj pozabljene besede, kot so: temnica, gorečnost, ošabnost, razjarjenost, stremuh … Rad tudi vzklika, na primer: Pazimo!, in navaja italijanske, latinske in angleške besede, tujk pa bolj malo. Kar naravnost svetuje: »Splača se brati velike mojstre umske gimnastike, zlasti tiste, ki so svoja spoznanja pridelali na lastni koži.« Knjigo Andreja Capudra Nedokončani spisi sta uredili klasična filologinja Sonja Weiss in filozofinja Ignacija Fridl Jarc. Sonja Weiss v spremni besedi piše, da sta obe deli, Eseji o Danteju in Breviarij, dovršeni v jasnosti misli in odprti za nadaljnje razmišljanje. Capuder je mladost kot enačbo za resnicoljubnost obdržal do konca, ker je ohranjal notranjo transparenco, moralni pogum in zvestobo samemu sebi. Razgaljal je nevarno samoumevnost nekaterih temeljev modernega sveta, od demokracije kot »nujnega zla mislečega človeštva« in navidezne družbene solidarnosti. Avtorjevo razmišljanje, tako Sonja Weiss, se ponuja kot vrelec večne mladosti, iz katerega je sam pogosto pil, s čimer je ohranjal napet lok, pokončno držo in svoj jaz, vsekakor pa je vztrajal v pogumu.
La mano di Dante, film diretto da Julian Schnabel con Oscar Isaac, dura due ore e trentacinque minuti e prova a mescolare Dante Alighieri, criminalità newyorchese, thriller letterario, riflessioni sull'arte e meditazione spirituale. Il risultato è un caos pretenzioso che sembra mettere insieme Il Codice da Vinci, Megalopolis e il cinema di Terrence Malick, prendendo però soprattutto l'inconcludenza, l'autocompiacimento e la confusione dei rispettivi modelli. Oscar Isaac interpreta sia lo scrittore Nick Tosches sia Dante durante l'esilio. Attorno a lui compare un cast enorme formato da Gal Gadot, Gerard Butler, Jason Momoa, Al Pacino, John Malkovich e Martin Scorsese. Nomi importanti che il film utilizza più come una parata di celebrità che come veri personaggi. In questa recensione di Spin-Off si parla dei continui salti temporali, del montaggio disordinato, delle sparatorie gratuite, del doppio ruolo di Oscar Isaac, del confronto con il romanzo di Nick Tosches e di un finale che rende ancora più evidente l'incoerenza dell'intero progetto. La prima parte è spoiler free. Dopo l'avvertimento vengono analizzati liberamente la trama e il finale. Il giudizio conclusivo è piuttosto semplice: non guardate La mano di Dante. (00:00) Introduzione al film (02:04) La trama senza spoiler (04:00) Trama e analisi con spoiler (07:14) Curiosità (08:20) Giudizio finale Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
Carolina Bianchi retorna ao Festival de Avignon para apresentar a trilogia completa Cadela Força, considerada pela crítica europeia como uma das investigações mais radicais do teatro contemporâneo. Do inferno de A Noiva e o Boa Noite Cinderela ao enigma luminoso de Uma Luz Cordial, passando pelos pactos masculinos de The Brotherhood, a artista brasileira constrói um percurso que se recusa a estetizar a dor, abordando temas como violência, sexualidade e literatura. Márcia Bechara, enviada especial a Avignon A apresentação integral da trilogia Cadela Força na Opéra d'Avignon, em uma maratona de dez horas, consolida a posição singular de Carolina Bianchi na cena experimental contemporânea. A artista brasileira retorna ao festival, depois do sucesso estrondoso de A Noiva e o Boa Noite Cinderela, de 2023, com um percurso que confronta violência sexual, feminicídio, pactos masculinos e a própria tarefa da escrita. Sua obra nasce de uma experiência brasileira que não se deixa traduzir completamente, e é justamente essa força que redefine sua presença em Avignon 2026. A trilogia, afirma Bianchi, exigia tempo e densidade. “Cadela Força era uma coisa que foi se apresentando desde o começo também porque sinto que os assuntos, que as matérias que a gente estava movendo dentro dessa trilogia pediam esse lugar assim, de calma, de tempo para poder olhar para esses assuntos.” Para ela, não se tratava de buscar atalhos fáceis: “Acho que estava sempre, desde o começo, distante da gente querer encontrar soluções para coisas que são impossíveis.” No primeiro capítulo, A Noiva e o Boa Noite Cinderela, Bianchi articula histórias reais de feminicídio - dos assassinatos em série de Cidade Juárez ao caso da performer italiana Pippa Bacca, assassinada durante a execução de uma performance na Turquia, em 2008, - como eixo estrutural da obra. O corpo da performer opera como testemunho, instaurando um regime ético que desloca a cena da representação para a inscrição direta dessas narrativas. É o “inferno” da trilogia, uma geografia política da violência que se torna matéria de linguagem. Em The Brotherhood, a investigação se volta aos pactos masculinos que moldam a história da arte. A dramaturgia funciona como dispositivo analítico, expondo genealogias de poder que atravessam a própria autora, que surge como figura espectral. O capítulo evidencia a persistência dessas estruturas e a forma como organizam o campo artístico, mesmo quando examinadas criticamente. Leia tambémFestival de Avignon: 'A Noiva e o Boa Noite Cinderela', ou como explodir no próprio corpo as fronteiras do teatro A volta a Avignon O retorno ao festival, depois da estreia do primeiro capítulo em 2023, produz uma camada adicional de leitura. “Dá uma noção de temporalidade que, uau, é muito louca”, diz Bianchi. “Agora mesmo eu estou olhando para você e pensando quem éramos nós há três anos e éramos outras pessoas.” A volta com a trilogia completa, afirma, revela o percurso desses anos: “O quão imersa eu estive nesses anos nessa 'floresta escura da criação', como diz Dante Alighieri.” A referência à Divina Comédia atravessa sua fala e sua obra. “Essa entrada na criação, passando pelos infernos, pelos purgatórios, pelos paraísos que cada obra contém”, diz, descrevendo o processo como algo que transforma e reorganiza o trabalho. Voltar a Avignon, para ela, é também reconhecer lugares fundamentais da própria trajetória. A proposta da maratona reforça essa dimensão de experiência. “Ela tem uma coisa de ser de fato uma experiência e um convite para uma experiência teatral”, afirma. Bianchi cita o artista argentino Alberto Greco: “Ele dizia que acreditava na obra de arte como ‘aventura total'.” Sustentar dez horas de espetáculo envolve risco, e interessa à artista justamente por isso. “Tem um caminho selvagem. De risco. Tem um caminho tortuoso aí que também me interessa investigar.” O público, diz ela, é convocado a evocar essas perguntas junto com o grupo. “Vamos fazer uma coisa que não fizemos ainda antes e que tem os seus componentes de risco aqui, mas a gente quer sustentar juntos essas perguntas.” Uma luz cordial O terceiro capítulo, Uma Luz Cordial, desloca a violência para a tarefa da escrita. O título vem de um verso de Emily Dickinson, do poema My Life Has Stood a Loaded Gun. “Essa luz cordial que, na verdade, é essa arma disparando a luz de quando a arma explode”, explica. A imagem, para ela, está ligada ao ato de escrever: “O que a tarefa da escrita faz comigo, com o meu corpo.” O capítulo introduz alter egos e figuras literárias, num movimento que ecoa Dante. “Para eu seguir escrevendo, eu também vou me desfazendo, é uma trilogia também sobre um desaparecimento de um corpo que começa nesse Boa Noite Cinderela”, lembra. A violência se fricciona com a sexualidade e se catalisa no encontro com a imaginação. “A sexualidade é um tema muito importante que atravessa essa trilogia. A gente não tem como falar de violência sexual, a gente não tem como pensar o que acontece com essa violência, o que a gente faz depois dessa violência, se a gente também não pensar, não fizer as perguntas sobre a sexualidade.” A escrita, afirma, é o ponto de partida: “Eu sou escritora e essa é a minha primeira tarefa.” Escrever, para Bianchi, é também convocar o público à leitura. “O público vai vir aqui e vai ver dez horas de teatro, e vai ter que ler. Porque é isso, a gente está falando português, eu escrevo em português, essa é a minha língua.” A língua, diz ela, é o chão da obra: “Acredito no poder da linguagem, da língua, da nossa expressão, da escrita.” Teatro como passagem ao coletivo A escrita, porém, para ela, não se encerra na solidão. “Tem esse momento onde essa escrita vai passar ao coletivo. É aí que é o teatro. Eu sou uma escritora que precisa passar por esse lugar da solidão absoluta […] para essa coletividade do teatro, que eu acho impressionante”, conclui Bianchi. A trilogia Cadela Força será apresentada na Opéra de Avignon em três sessões consecutivas durante o Festival de 2026, reunindo os três capítulos em uma única maratona de dez horas. Depois de Avignon, o trabalho segue para Paris, onde integra o Festival de Outono: a trilogia será apresentada nos dias 14, 15 e 16 de novembro de 2026 na capital francesa, retomando a estrutura integral da obra e ampliando sua circulação no circuito europeu.
A encenadora, actriz e escritora brasileira Carolina Bianchi regressou ao Festival de Avignon para estrear “Uma Luz Cordial”, o último capítulo da "Trilogia Cadela Força" aqui iniciada em 2023. Esta é “uma luz atrelada à expressão da violência”, mas também à "expressão do prazer", conta-nos a artista que neste espectáculo confronta o público com “o enigma” que atravessa a peça e que envolve teatro, literatura e sexualidade. Carolina Bianchi e a sua companhia Cara de Cavalo vão também fazer dois dias de maratona teatral de 10 horas com as três peças seguidas da trilogia, um gesto movido pelo desejo de “aventura total”. Carolina Bianchi encerrou a trilogia iniciada em Avignon com “Uma Luz Cordial”, um espectáculo que leva para o palco a violência do acto de escrever e o mistério da sua própria sexualidade. Esta é “uma luz atrelada à expressão da violência”, mas também “à expressão do prazer”, conta-nos a artista que foi buscar o título da peça a um poema que lhe é fundamental: “My Life Had Stood a Loaded Gun”, de Emily Dickinson, em que a imagem de uma arma carregada lhe evoca o potencial explosivo de uma poeta a escrever. Além do novo espectáculo, Carolina Bianchi e a sua companhia Cara de Cavalo retomam toda a trilogia nesta 80ª edição do Festival de Avignon e o público poderá ver, no mesmo dia, “A Noiva e o Boa Noite Cinderela” [que a revelou aos palcos europeus e com o qual conquistou o Leão de Prata da Bienal de Veneza em 2025], “The Brotherhood” e “Uma Luz Cordial”. A maratona teatral de 12 e 13 de Julho, na Opéra Grand Avignon, dura diariamente cerca de dez horas, um gesto movido pelo desejo de “aventura total”, em referência à "obra de arte como aventura total” do artista Alberto Greco, de quem também fala em palco. “A Noiva e o Boa Noite Cinderela”, o primeiro capítulo, arrasta o público para o inferno das violações e dos feminicídios. “The Brotherhood”, o segundo capítulo, mergulha-nos nas alianças masculinas que têm dominado a história da arte e do teatro e verbaliza o fascínio por esses mestres da arte e da violência. Agora, “Uma Luz Cordial”, o terceiro capítulo, tenta fintar a brutalidade da criação artística e faz a literatura irromper em todo o espaço cénico. Diluem-se novamente fronteiras entre teatro e poesia, entre ficção e real, entre autor e alter ego. Carolina Bianchi vai desaparecendo de cena para reaparecer “nas vozes” de autoras como Hilda Hilst e Emily Dickinson. Não se pense que este último capítulo vem curar alguma dor porque, ela avisa em palco, “a dor não passa” e “não há salvação”. Há, no entanto, uma luz ao fundo do túnel, a tal “luz cordial”, ainda que corresponda ao disparo de uma arma no poema “My Life Had Stood a Loaded Gun”. O teatro radical de Carolina Bianchi, que deixa enigmas e não dá respostas, que leva para o palco a complexidade e a perplexidade do mundo, que leva à tona tanto a parte maldita quanto a parte poética da criação, está no Festival de Avignon até 12 de Julho. RFI: Como é que nos pode apresentar este terceiro capítulo que fecha a trilogia “Cadela Força”? Carolina Bianchi, Autora e encenadora da trilogia teatral “Cadela Força”: “Uma Luz Cordial é um trabalho que vai na direcção da escrita, sobre o acto de escrever. Então, ele é, na verdade, eu me colocando ali também, nesta travessia deste espectáculo, como a escrita em si, o meu corpo está muito mais fora de cena do que nos outros trabalhos da trilogia. Acho que também tem essa questão: a de uma escritora que está desaparecendo, que está se tornando pura escrita. Por tocar nesse assunto da escrita, acho que forma um triângulo muito importante com outras duas coisas, que é a imaginação e a sexualidade. Aí, para mim, surge uma equação do enigma desta terceira parte, que é o que atravessa este último capítulo, estas três palavras que não se conseguem mais dissociar, a escrita também como uma possível expressão da sexualidade e é não só falar sobre a sexualidade, mas a escrita como expressão de uma sexualidade. Acho que, sobretudo, é também muito importante dizer: a literatura como forma de prazer.” Há uma poesia de Emily Dickinson essencial na peça, que fala em "uma luz cordial" em que "a arma tem o poder de matar, mas não de morrer". Por que chamou ”Uma Luz Cordial” ao terceiro capítulo? “Esse é o meu poema preferido da vida. Emily Dickinson traz uma possibilidade de ler esse poema - porque é o que eu digo também no trabalho: é difícil chegar a uma conclusão sobre como analisar um poema de Emily Dickinson. E essa é a coisa mais bonita sobre essa autora, que trabalha com enigmas, com espaços de puro mistério na sua escrita, na sua poesia. Acho que essa imagem de uma arma carregada que, para mim, pode ser a imagem da poeta a escrever, é uma das imagens mais bonitas que a poesia já trouxe para o meu imaginário. Aí vem essa frase ‘Uma luz cordial' que está no poema e ela essa sentença para descrever o momento do disparo da arma. Então, o tempo todo ela está trazendo nesse poema esses dois lados de uma arma que também é uma arma que é uma expressão de violência e, ao mesmo tempo, quando o disparo é descrito como uma luz cordial isso também traz outra imagem sobre essa arma, que é uma imagem de vida, uma imagem de sorriso, uma imagem de prazer, uma imagem de iluminação que é muito forte.” Em “A Noiva e o Boa Noite Cinderela” a principal inspiração era a artista italiana Pippa Bacca, violada e assassinada em trabalho. Em “The Brotherhood”, inspirava-se também na dramaturga Sarah Kane que dizia que “não há amor sem violência” e que explorava os temas do amor e da violência. Agora, as suas musas são Hilda Hilst e Emily Dickinson. Porquê falar através da voz destas artistas mulheres e porquê levar de forma tão franca a literatura para o teatro? “Tem uma coisa que eu acho que é importante dizer. A Pippa Bacca, para mim, ela não foi tanto uma inspiração como a minha relação com a Sarah Kane, talvez com outras dessas autoras. Acho que a Pipa Baca tinha uma coisa ali de um mistério do qual eu precisava, era quase a atracção de um detective que eu acho que é um pouco diferente. Nestes dois outros trabalhos, quando Sarah Kane aparece, quando vem a Emily, a Hilda e outras vozes também, para mim tem um aspecto de um encontro que é um encontro onde você se sente pertencente a um lugar ou onde você tenta pertencer a um lugar onde encontra essas outras autoras, onde você se sente menos sozinha, onde você tem um lugar onde se reconhece numa história. Acho que isso acontece muito com a Sarah Kane na ‘Brotherhood', alguém que fez espectáculos extremamente violentos, que sofreu também muitas consequências, boas e ruins, dessa dramaturgia sem concessões que ela fazia. Agora, nesta terceira, o ponto onde a coisa ainda fica mais profunda é a questão de elas serem alter egos. Quando eu falo dessa escritora que morreu e que agora aguarda nesse outro espaço essa hora de voltar, para mim, esse virar escrita também significa dissolver-se em alter egos. A minha voz já não é essa voz central, a voz está espalhada, está tudo espalhado, estilhaçado. Tudo ali é duplo. Também vem essa ideia da fantasmagoria em si, que eu também falo nos outros capítulos. Para mim, essa fantasmagoria chega no seu ápice na trilogia, que é a ideia de que nem sequer essa voz é a voz que agora é a mais ouvida. Essa voz precisa de se dissolver em alter egos e o da Emily Dickinson - que ocupa um lugar muito importante na minha vida, na minha história, com a literatura, com a escrita - aparecem também nesse chamado para seguir escrevendo.” Também interroga o próprio sacrifício da escrita e a violência que é escrever? “Sim, interroga, mas também é um lugar de prazer. Para mim, é muito importante afirmar essa palavra neste último capítulo, que eu acho que também é uma palavra que pouca gente esperava que fosse aparecer aqui. Há uma questão de associação entre a literatura e o prazer e, por isso, também a gente está associando com a questão da sexualidade, porque eu estou trazendo uma sexualidade que também se está colocando como uma grande desorganização, como um grande enigma o tempo todo. Aqui, isso está mais endereçado do que nunca. Então, é um corpo que está ali fervendo, que é o corpo da escritora, que é o corpo da escrita, que é um corpo que também está revelando uma expressão sexual muito forte.” Por isso é que traz esse corpo colectivo da sexualidade para o palco, com os actores da sua companhia Cara de Cavalo? “Sim, sim, porque eu acho que tem ali mesmo uma pergunta sobre como se manifesta essa sexualidade no espectáculo, sem ser a sexualidade de estar atrelada ao real ou o sexo real no palco ou a representação. Não me interessa essa pergunta. Nesta peça, para mim, interessa-me falar como manifestar essa sexualidade que está atrelada ao acto de escrever. É uma sexualidade que vem da palavra e uma sexualidade que está atrelada à leitura. Ela é uma sexualidade que é o tabu da leitura, que limites são esses também que a literatura explode o tempo todo e que para o teatro é mais complicado. Então, acho que tem uma tensão aí entre teatro e literatura, entre o acto de ler e de você também não poder escapar dessa literatura. Acho que tem muitas coisas aí onde esse fio vai dando um nó mesmo.” Nessa “dramaturgia sem concessões”, em que leva também a sexualidade para o palco, recorre a uma obra que a escritora Hilda Hilst escreveu para fintar o pedido do editor que queria uma obra que vendesse muito. A Carolina coloca em cena uma marioneta a representar uma criança manipulada por dois adultos e durante 20 minutos ela fala da sua prostituição infantil. É uma das cenas mais fortes desta peça. Porquê esta cena? “Porque o meu desejo era colocar um livro dentro da peça. Ali a gente tem um livro que é ‘O Caderno Rosa de Lori Lamby' e acho que tem uma questão que ainda traz neste livro particular que é uma resposta a uma determinada maneira que o mercado editorial trabalha, que eu acho muito forte, porque ele é um livro sobre escrita. É uma menina que escreve o tempo todo e é o que a marioneta faz também em cena, ela escreve o tempo todo. Então, uma menina que escreve o tempo todo, inspirada pelo pai, que é um escritor que tem problemas também para vender os seus próprios livros. Inspirada pelo que ela ouve das conversas ao redor, das coisas que lê, ela começa a escrever esse relato. Acho que tem uma coisa que eu acho muito bonita que é, primeiro, uma questão do tabu, um tabu enorme que é a imaginação sexual de uma criança, porque não é só uma questão de abuso, acho que tem ali uma questão ou outra que é o que uma criança imagina quando escreve e isso é uma coisa que toca todo o mundo. Todos nós já fomos crianças. Todos nós sabemos que é uma imaginação que ainda não está tão moldada pelos limites, pelos tabus. Ela narra uma questão extrema nesse contacto dessa imaginação, tem um caminho extremo que a Hilda percorre, porque ela sabe que isso vai provocar algo ali, nesse tabu, com o jeito que a gente percebe essas situações. Ao mesmo tempo, tem uma coisa da escrita dela que é extremamente poética, que tem humor, que é uma coisa que você vê nos outros livros dela que eu acho muito importante. Acho que tem uma coisa desse choque também que isso provoca, que eu acho que é curioso também, que vem na cena seguinte mais explicitamente, que é uma cena que é “O Caderno do Cu do Sapo Liu Liu”, onde a gente tem o inverso, que é o grande escritor que escreve coisas terríveis, violentíssimas e é considerado um génio. Ele é considerado um Rimbaud. A gente está aqui na França, a terra de Georges Bataille, de Marquês de Sade, e é interessante como Hilda Hilst é tão chocante.” É por ser mulher? “Eu acho que o facto de ser mulher também faz ser mais chocante. O facto de ela ser mulher, o facto de ela ter escrito esse livro quando ela tinha 60 anos, mas eu acho que não vem a ser uma questão para mim pessoalmente. Eu não sei se isso é uma questão para quem lê isso e fica completamente perturbado, mas para mim, as questões dela ali, em relação à literatura, aos não limites que a literatura pode operar, são muito interessantes para mim.” Apesar da violência relatada por si e pelas mulheres de que fala, apesar de toda a vulnerabilidade, a trilogia chama-se Cadela Força. Agora que temos a trilogia completa em palco, por que é que a chamou assim? “Essas duas palavras não têm um significado específico quando colocadas em par. Elas não estão nem se dando adjectivo no português brasileiro, elas são palavras que não se estão completando, elas são realmente duas palavras jogadas ali. Acho que tem uma coisa sobre essa sonoridade que elas produzem, sobre as milhares de imagens que essas duas palavras podem produzir em contacto com os materiais da peça. E elas também têm um enigma delas, um segredo.” Na peça diz que “não há salvação”, que “não passa a dor”. Lemos que “o teatro é uma armadilha, que a literatura é uma armadilha e que talvez ainda esteja na mala do carro”, em referência à violação que sofreu e que conta no primeiro capítulo da trilogia. Quem viu os capítulos um e dois poderia esperar uma espécie de salvação no capítulo três ou, pelo menos, que o teatro fosse uma forma de reconstrução para si e, através de si, para outras mulheres. Não foi? “Não. E acho que quem esperava isso de mim assim estava muito equivocado. Para mim, é impossível pensar no teatro como salvação. Eu acho que já estou anunciando isso desde o princípio. Esse lugar de que o artista é alguém que precisa conceder esperança à sociedade, respostas à sociedade, conclusões de perguntas que são impossíveis, é um delírio e uma alucinação porque os artistas não têm essa responsabilidade. O que me interessa é justamente esse mistério do teatro. O teatro começa como um ritual dionisíaco, os rituais dionisíacos eram cheios de violência, cheios dessa violência poética que opera no fundamento da história do teatro. Então, eu acho que o teatro é um lugar onde ele precisa operar na chave do mistério, da instabilidade, não como salvação de nada.” Nas entrevistas que fizemos, em 2023 e em 2025, sobre os capítulos anteriores da trilogia, dizia-nos que “A Noiva e o Boa Noite Cinderela” falava da “antecâmara do inferno já com um pé no inferno”, que “Brotherhood” era “acordar no purgatório” e tentar perceber o que significa “situar-se no teatro depois de voltar do inferno”. E neste terceiro capítulo? “Esse capítulo, a gente chega na citação do 'Paraíso' de Dante Alighieri, esse momento onde tem uma imagem do paraíso que é muito linda, em que ele começa a ver esses espíritos, essas imagens de luz. Quase como chega um ponto ali onde, depois de ele se entender incapaz de seguir escrevendo, ele já se perdeu ali do Virgílio que encontrou uma outra musa que é a Beatriz que agora tem a palavra. Acho que tem alguma coisa nessa transformação onde a luz aparece, para mim, atrelada a uma expressão de violência que está no poema da Emily Dickinson, que também abre esse lugar de onde também há esse prazer da literatura que aparece. Esse lugar onde a literatura vai dominando tudo, onde essa ficção vai dominando tudo. É essa conexão que eu faço com o paraíso, com esse lugar onde a violência não pára, onde a violência não se resolve, mas ela chega a outras formas.” Não há salvação, mas há uma luz cordial? “Mas lembre-se que à luz cordial é o disparo da arma.” Fecha a trilogia no sítio onde a começou, no Festival de Avignon. Mostra o terceiro capítulo, mas também os dois anteriores. Já alguma vez representou dez horas seguidas e por que é que decidiu fazer algo quase sobre-humano? “Nunca representei por dez horas seguidas. Sobretudo, acho que nada me teria preparado, mesmo se tivesse feito. Não, nada me teria preparado para fazer isso, porque acho que essas dez horas são dez horas muito específicas, muito desse universo onde há aí uma consequência de se fazer algo depois do primeiro capítulo e eu acho que é isso que a gente vai estudar juntos. O que é que isso muda na nossa leitura de espectáculos que as pessoas já viram? Como eles vão ler esses espectáculos agora com esse efeito presente e contínuo? O que acontece? O que acontece com o teatro? O que acontece com a performance? O que acontece com a literatura quando se leva isso, essa experiência, que é uma experiência extrema? Tem uma frase num dos textos de ‘Uma Luz Cordial', onde eu estou-me referindo a um outro artista que é o Alberto Greco, um artista argentino, e ele diz que acredita na obra de arte como aventura total. Para mim, isso resume muito bem este gesto. Então, para si, é uma obra de arte total? “Não, aventura total. Não sei se é uma obra de arte total o que nós fazemos, mas eu acredito que o desejo de fazer essa obra tem a ver com esse desejo pela aventura total.” A trilogia ajuda a pensar o impensável. Verbaliza a violência, apropria-se da linguagem da violência para desconstruir o sistema em que ela se baseia. Ao fazê-lo, também não alimenta o sistema em que “Somos todos brotherhood”? Não há maneira de quebrar o ciclo? “Acho que não. Eu não saberia dizer. Acho que não. Acho que esse ciclo talvez vai ser um ciclo que vai demorar muito para ser quebrado. Onde estamos agora no mundo, o que a gente está vendo acontecendo ao redor do mundo, esse conservadorismo extremo, esse fascismo extremo que está em toda parte, que está no mundo das artes também, eu não vejo ainda uma saída desse ciclo. Sinto muito., mas espero que exista um dia. Não sei se eu vou estar aqui para assistir isso, mas…” Foram vários anos a escrever, a interpretar, a representar, a sofrer também com esta trilogia que agora fecha. Olhando para trás, o que é que representou para si e o que gostaria que ela deixasse junto de quem a viu? “Eu acho que é uma coisa enorme. Mesmo assim, eu nunca vou conseguir, talvez nem nesta encarnação, ter distanciamento suficiente para ver tudo o que isso representou na minha vida, na vida das pessoas que trabalham comigo ou ainda de quem acompanhou o trabalho. Agora eu estou muito próxima, ainda estou muito aqui para entender qualquer coisa sobre isso. Eu sei que as mudanças que isso faz na minha vida são imensas. A minha vida foi completamente transformada e transtornada por esse trabalho, mas eu sinto isso assim, eu sinto que eu estou aqui, eu estou dentro dele ainda. Talvez no ano que vem eu consiga já ter um pouco mais de distanciamento para entender, porque agora eu só consigo dizer que isso mexeu em tudo. E eu estou ainda no meio desse furacão.” O furacão que também afectou o público e, se calhar, a história do teatro contemporâneo? “Tomara que sim. Eu nunca consigo afirmar muito esse tipo de coisas. Não sei. Tomara que sim. Tomara que tenha afectado muita gente. Eu acho fez algo, com certeza, com este contexto, mas eu preciso de distanciamento mesmo para entender o que foi feito, o que mexeu.”
Nom Reinaldo Arenas an dem Vincent Van Gogh huet sech de Realisateur a Kënschtler Julian Schnabel mam Dante Alighieri a senger "Divina Commedia" befaasst. "In the Hand of Dante" ass eng ambitiéis Netflix-Produktioun vun iwwer 150 Minutten, déi versicht, ee Kostümsfilm aus dem 14. Joerhonnert mat engem Neonoir vun haut ze vereenegen. D'Emma Hizette an de Jeff Schinker verroden an hirer Rezensioun, op dat opgeet.
"But now my will and my desire were turned, as wheels that move in equilibrium, by love that moves the sun and other stars" - Dante Alighieri, Canto XXXIII"Welcome to Episode #146:Dante Alighieri wrote the Divine Comedy Divina Commedia over many years and completed the work late in his life. He died a few years later in Ravenna, Italy. Many find comfort in his words, “In the middle of the journey of our life I came to myself in a dark wood where the straight way was lost” - Dante AlighieriI contemplate his exile from Florence and his journey as a writer while musing over my own sense of being “in the woods” in recent times and having to forge a new path. It seems his profound words were written for the generations and the centuries that would follow. Yes, there are words that transport and there are some things already written in the stars. Enjoy this episode,Michelle xShownotes A Writer in Italy InstagramSubstack - At My TableMichelle's BooksMusical Scores by Richard JohnstonA White Chalk ProductionA Writer in Italy is about travel and life. A place to share the beautiful travel journeys and the discoveries along the way. Italy has many attractions - art, design, architecture, history and the wonderful food culture. Michelle shares her love of books on Italy and the places and regions that have inspired her along the way.Michelle started 'A Writer in Italy Podcast' to share personal stories and the love of books on Italy that would lead to beautiful conversations with people and like minded souls who share a deep love affair with Italian Culture and the country as a place of beauty and spiritual renewal.Michelle Johnston lives in Australia with her family.© 2026 A Writer In Italy - travel, books, art and lifeMusic Composed by Richard Johnston © 2026Support the show
Onde se explora a trajetória monumental de Dante Alighieri, situando o autor entre o pensamento medieval e a inovação renascentista. O foco recai sobre a sua obra-prima, a Divina Comédia, detalhando a sua estrutura matemática e a sua importância na fundação da língua italiana moderna. São examinados os aspetos biográficos cruciais, como o exílio político de Florença e a paixão idealizada por Beatriz, que serviram de motores criativos para a sua produção literária. A fonte destaca também o vasto legado artístico de Dante, mencionando como as suas visões do Inferno, Purgatório e Paraíso influenciaram pintores e músicos ao longo de sete séculos. Por fim, sublinha-se a relevância contemporânea do poeta como um símbolo da resiliência humana e da busca pela redenção através da arte.
Dante Alighieri (1265–1321) é uma das figuras mais monumentais da história da literatura mundial. Poeta, filósofo, político e linguista, este florentino que viveu e escreveu na transição entre a Idade Média e o Renascimento legou à humanidade uma obra que, sete séculos depois, continua a ser lida, estudada, ilustrada e adaptada em todos os cantos do globo. A Divina Comédia, o seu opus magnum, não é apenas poesia: é uma enciclopédia do saber medieval, uma síntese da teologia cristã e da filosofia clássica, e um espelho da condição humana em toda a sua grandeza e miséria.noticias.Considerado o "pai da língua italiana", Dante foi o primeiro grande escritor a tomar a decisão — então revolucionária — de compor a sua obra-prima não em latim, a língua dos eruditos, mas no vulgar florentino que todos falavam nas ruas. Este gesto democrático transformou para sempre a literatura europeia.
durée : 01:23:04 - Toute une vie - par : Hubert Juin - Figure incontournable de la littérature, Dante Alighieri ici le coeur d'un voyage entre histoire et poésie. Suivons les traces du poète, de sa Florence natale aux enjeux politiques et spirituels qui ont nourri son oeuvre majeure, la "Divine Comédie". - réalisation : Jean-Claude Loiseau - invités : Jacqueline Risset Ecrivain, Jacques Derrida , Edmond Jabès Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
Avete mai fatto caso a cosa c'è disegnato sul retro degli euro italiani? In questa nuova puntata di
Storie d'Amore nel Arte (1) | Spendieren Sie einen Cafè (1€)? Donate a coffee (1€)? https://ko-fi.com/italiano Livello B1 B2 - #language #amore #coppie15 storie d'amore tra leggende, miti, storie reali rappresentate in opere d'arte Buongiorno cari amici e amanti dell'italiano e benvenuti al nostro nuovo episodio. Ho pensato di dedicare una serie di episodi alle storie d'amore famose. Storie d'amore nella letteratura e nell'arte. Ci saranno, a partire da oggi, tre episodi e in ognuno di questi episodi vi parlerò di cinque storie d'amore famose nella storia e della mitologia che sono state rappresentate nell'arte e nella letteratura.All'inizio volevo fare una lista di storie e di artisti solo italiani, ma poi ho pensato che alcune storie non potevo lasciarle fuori dal podcast, anche se sono state raccontate o rappresentate da artisti stranieri, sono troppo importanti e famose per non parlarne. Le storie sono in ordine cronologico, dalla più vecchia alla più recente. Quindi partiamo in questa avventura all'insegna della passione e dell'amore con una storia ambientata nel Medioevo. 1) Paolo e Francesca. I personaggi della storia sono veramente esistiti e sono diventati famosissimi, descritti da Dante Alighieri nella Divina Commedia e dipinti in famosi quadri, sono il simbolo di un amore tragico. Ve ne avevo già parlato nell'episodio numero 166 e qui non potevano mancare....- The full transcript of this Episode (and excercises for many of the grammar episodes) is available via "Luisa's learn Italian Premium", Premium is no subscription and does not incur any recurring fees. You can just shop for the materials you need or want and shop per piece. Prices start at 0.20 Cent (i. e. Eurocent). - das komplette Transcript / die Show-Notes zu allen Episoden (und Übungen zu vielen der Grammatik Episoden) sind über Luisa's Podcast Premium verfügbar. Den Shop mit allen Materialien zum Podcast finden Sie unterhttps://premium.il-tedesco.itLuisa's Podcast Premium ist kein Abo - sie erhalten das jeweilige Transscript/die Shownotes sowie zu den Grammatik Episoden Übungen die Sie "pro Stück" bezahlen (ab 20ct). https://premium.il-tedesco.itMehr info unter www.il-tedesco.it bzw. https://www.il-tedesco.it/premiumMore information on www.il-tedesco.it or via my shop https://www.il-tedesco.it/premium
Niemand ontsnapt aan ten minste een paar van de zeven hoofdzonden. Gulzigheid bijvoorbeeld. Ik heb een vriend – misschien herken je het wel – die ontzettend precies is als het op koffie aankomt. Hij gaat alleen naar de hipste koffiebars, van die plekken waar ze T-shirts van vijftig pond verkopen met het logo van de zaak erop. Zijn koffiebonen koopt hij in kleine, stijlvolle zakjes. Het liefst Ethiopische bonen – al vindt hij Keniaanse ook nog acceptabel – die hij thuis vervolgens ‘middelgrof' maalt voor zijn Chemex, een glazen handmatige koffiemaker. Maar wie hou ik voor de gek? Die vriend ben ik zelf. Ik ben die koffiesnob. Daarnaast hou ik van ambachtelijk bier, kalamataolijven en amandelcroissants van zuurdesem. Lange tijd zag ik die verfijnde voorkeuren vooral als iets om trots op te zijn. Tot ik ontdekte dat ik mezelf volgens de middeleeuwse manuscripten die ik bestudeer regelrecht de hel in help. Want volgens die teksten valt mijn verfijnde smaak onder een van de hoofdzonden: gulzigheid. En in de middeleeuwen ging die zonde minder over het lichaam dan over de geest. Volgens de filosoof Thomas van Aquino (ca. 1225-1274) kent gulzigheid vijf vormen. Sommige daarvan herkennen we vandaag nog moeiteloos. Je kunt bijvoorbeeld 1) te veel eten of drinken, 2) te snel eten of drinken, of 3) je er te gulzig op storten. Maar de andere twee vormen zijn verrassender. In de middeleeuwen gold je ook als gulzig wanneer je 4) overdreven verfijnd of luxueus omging met eten en drinken, bijvoorbeeld door te fixeren op exclusieve producten. Of wanneer je 5) buitensporig veel aandacht besteedde aan de bereiding ervan: een uitgebreid pannenkoekenontbijt maken of een tostada met olijven en ansjovis alsof het een ritueel is. Gulzigheid was dus ook de zonde van overdreven verfijning en omhaal rond eten. Verfijning Op die ochtenden waarop ik mijn Ethiopische Yirgacheffe-koffie nauwkeurig afwoog en met een thermometer controleerde of het water exact negentig graden was, trapte ik volgens de middeleeuwse moraal precies in die laatste twee valkuilen. Maar wat is er eigenlijk mis met verfijning? Volgens Thomas van Aquino schuilt het gevaar erin dat zulke obsessies de geest overnemen. Mijn fixatie op koffie, ambachtelijk bier en croissants is volgens hem een vorm van ‘concupiscentie': een egocentrisch verlangen dat het denken overneemt en het beoordelingsvermogen vertroebelt. Wanneer ik in de supermarkt sta, volledig gefascineerd door de luchtigheid van een briochebrood, sluit ik mezelf af van de wereld om me heen. Mijn obsessie vernauwt mijn blik. Ik zie de mensen, ideeën en dingen om mij heen niet echt meer. Voor kenners van middeleeuwse theologie klinkt dat waarschijnlijk bekend. Blind worden door obsessie is precies waar de zeven hoofdzonden altijd om draaiden. Het Latijnse woord voor jaloezie, invidia, betekende letterlijk ‘niet zien'. Tegenwoordig zijn die zonden echter vooral een cultureel cliché geworden. Hoogmoed, jaloezie, woede, luiheid, hebzucht, gulzigheid en lust klinken in 2026 eerder als namen van cocktails of personages uit een Pixarfilm. Volgens Dante Alighieri komen alle hoofdzonden uiteindelijk voort uit liefde – maar dan liefde die ontspoord is Maar in de middeleeuwen waren de hoofdzonden veel meer dan een lijstje verboden gedragingen. Ze vormden een soort psychologische kaart van menselijke verlangens: een manier om de diepste impulsen van de geest te begrijpen. Eeuwenlang waren ze de ruggengraat van de Europese biecht- en zelfhulpcultuur. En oorspronkelijk waren ze minder veroordelend dan wij vandaag vaak denken. Het systeem ontstond ruim zestien eeuwen geleden in de Egyptische woestijn en werd bedacht door Evagrius Ponticus. Deze denker, afkomstig uit de streek rond de Zwarte Zee, trok zich na een seksschandaal terug uit het openbare leven omdat hij zichzelf opnieuw wilde uitvinden als een soort ‘atleet van de geest': iemand die zijn gedachten en verlangens streng probeerde te beheersen. Hij bracht uren door in ijskoude putten en geselde zichzelf. Maar nog opvallender was dat hij al zijn negatieve gedachten begon op te schrijven. Sommige waren banaal, andere ronduit paranoïde. Toen hij ze bundelde, merkte hij dat ze onder acht categorieën vielen: gulzigheid, lust, hebzucht, verdriet, woede, luiheid, ijdelheid en hoogmoed. Hij wilde die gedachten bestrijden, maar erkende tegelijk dat niemand eraan ontsnapt. Het waren volgens hem de ‘acht fundamentele gedachten': verlangens die iedereen kent, hoe goed of zuiver iemand zichzelf ook vindt. Dante Alighieri In de eeuwen daarna verspreidde dit systeem zich razendsnel. Tegen de twaalfde eeuw waren de ‘acht gedachten' omgevormd tot de ‘zeven hoofdzonden': verdriet werd samengevoegd met luiheid, ijdelheid ging op in hoogmoed en jaloezie werd toegevoegd. Vooral onder Europese studenten sloeg het systeem enorm aan. In de dertiende eeuw gebruikten priesters de hoofdzonden als hulpmiddel tijdens biechten en pastorale gesprekken. En in de veertiende eeuw doken ze overal op in de populaire cultuur. Giotto schilderde de hoofdzonden op de muren van de Arena-kapel. Geoffrey Chaucer en John Gower gebruikten ze als structuur voor hun literaire werken. Maar hun bekendste ambassadeur was waarschijnlijk Dante Alighieri. In zijn Purgatorio laat hij trotse zondaars zware stenen torsen en woedende zielen verstikken in dikke zwarte rook. Toch schuilde achter al die straf en symboliek ook een opvallend mild idee. Volgens Dante Alighieri komen alle hoofdzonden uiteindelijk voort uit liefde – maar dan liefde die ontspoord is. Hoogmoed ontstaat wanneer eigenliefde doorslaat. Jaloezie is liefde voor succes die omslaat in genoegen bij andermans mislukking. Woede is een krampachtige drang om gelijk te hebben. Lust en hebzucht zijn ontspoorde verlangens naar seks en geld. En luiheid – misschien wel de moeilijkst te begrijpen zonde – ontstaat wanneer iemand het vermogen verliest om ergens nog echt om te geven. De conclusie? Je hoeft jezelf niet volledig te veroordelen voor je gulzigheid. Het komt voort uit iets fundamenteel menselijks: het verlangen naar comfort, voeding en genot. Alleen staat dat verlangen soms nét iets te hard afgesteld. Maar wat moet je daar dan mee? Volgens paus Gregorius de Grote (ca. 540-604) zit het probleem niet in het eten zelf, maar in het voortdurende denken eraan. Stop met obsessief bezig zijn met voedsel, vond hij. Ontwikkel wat de veertiende-eeuwse geleerde Conrad van Megenberg een ‘nuchtere smaakdiscipline' noemde. Niet door jezelf uit te hongeren of luxeproducten volledig af te zweren, maar door een ontspannen vorm van matiging te ontwikkelen. Actueel Dat advies voelt verrassend actueel. Onze tijd wordt gekenmerkt door een voedselparadox. Aan de ene kant zijn er ambachtelijke broden, pistache-kaneelbroodjes en Dubai-chocoladelattes. Aan de andere kant bestaan koolhydraatarme diëten, intermittent fasting en influencers met lichamen die haast kunstmatig lijken. We leven in een cultuur van uitersten: eetbuien naast ultramarathons, overvloed naast zelfkastijding. En nu zijn er ook nog medicijnen zoals Ozempic en Wegovy die die kloof proberen te overbruggen. Het resultaat? Een samenleving vol voedselobsessies, waarin mensen soms meer bezig zijn met eten en de effecten ervan dan met elkaar. Ik herken mezelf daar pijnlijk goed in. Tijdens mijn laatste bezoek aan Ierland, waar mijn schoonmoeder woont, had ik blijkbaar verteld hoeveel ik van Ethiopische koffie hou. Toen ik de eerste ochtend beneden kwam, stond er een nieuw pak koffiebonen op tafel. Mijn schoonmoeder – inmiddels met pensioen – was langs vier supermarkten gegaan op zoek naar de juiste bonen en had uiteindelijk iets gevonden dat ‘Kenyan Blend' heette. Uit paniek had ze ook nog een glimmende nieuwe cafetière gekocht. Die ochtend dronk ik één kopje van haar koffie. Maar de volgende dag ging ik zelf op zoek naar mijn vertrouwde Yirgacheffe-bonen, precies gemalen zoals ik ze wilde. De ‘Kenyan Blend' verdween ongebruikt terug in de kast. Wat voor schoonzoon was ik eigenlijk geworden? Dat is uiteindelijk waar gulzigheid – en eigenlijk alle hoofdzonden – over gaat. Je merkt dat je te ver bent gegaan wanneer je gewoontes andere mensen buitensluiten. Wanneer je obsessie, of die nu draait om jezelf, status of verfijning, belangrijker wordt dan aandacht en vriendelijkheid voor anderen. In het vliegtuig terug uit Ierland besefte ik dat mijn koffiesnobisme mijn schoonmoeder had gekwetst. Ik dacht aan de teleurgestelde blik in haar ogen toen ik thuiskwam met dat kleine zakje exclusieve bonen. Volgende keer drink ik gewoon de koffie die ze in de dichtstbijzijnde winkel vindt. Misschien leer ik dan iets van haar over geduld en liefde. En wie weet blijf ik dan zelfs uit de hel.
O programa Autores e Livros Dose Extra desta semana mergulha na obra do poeta, escritor e performer José Enrique Barreiro, autor de livros que unem lirismo, filosofia e reflexão sobre a experiência humana. O destaque da edição é “O rio tem sede de sal”, obra que também ganhou versão cênica em formato de monólogo poético e vem sendo apresentada em diferentes cidades do Brasil e em Portugal. Partindo da imagem de um rio que nasce sabendo que seu destino é o mar, Barreiro constrói uma metáfora delicada sobre a travessia humana, os desejos, os encontros e aquilo que buscamos ao longo da vida. Em cena, e também nas páginas de sua obra, o autor convida o público a refletir sobre uma pergunta simples e profunda: “o rio tem sede de sal… e nós, temos sede de quê?” Com uma escrita marcada pela sensibilidade e pela contemplação, José Enrique Barreiro dialoga com nomes como Dante Alighieri, Cecília Meireles, Federico García Lorca e Carlos Drummond de Andrade, aproximando poesia, narrativa e filosofia em textos que valorizam a escuta e o silêncio em tempos de excesso de velocidade e informação.
Matthew Shindell discusses the Islamic Renaissance, noting that scholars in Baghdad and Damascus conducted rigorous scientific observations while Western Europe possessed only fragmented ancient knowledge. This era's large-scale translation movement and original astronomical research eventually fueled the later European Renaissance. Shindellalso analyzes Dante Alighieri's reinterpretation of Mars in the Divine Comedy, where the planet represents a celestial sphere of virtue. Moving beyond traditional associations with war, Dante portrays Mars as a symbol of fortitude and holy martyrdom. This literary shift connected the red planet to the sacrifice of Christ and his followers. (2/4)1917 Burroughs
fWotD Episode 3294: Golden Bough (Aeneid) Welcome to featured Wiki of the Day, your daily dose of knowledge from Wikipedia's finest articles.The featured article for Tuesday, 12 May 2026, is Golden Bough (Aeneid).The Golden Bough is a fantastical object described in the Aeneid, an epic poem by the Roman poet Virgil composed between 29 and 19 BCE narrating the adventures of the Trojan hero Aeneas after the Trojan War. The episode of the Golden Bough is found in its sixth book and is part of Aeneas's journey into the Underworld. The bough itself acts as proof of Aeneas's divine favour, and allows him to pass into the Underworld. He is tasked to find it in an expansive forest, which he accomplishes with the aid of his mother, the goddess Venus, and to remove it from its host tree. Although Aeneas has been told that it would come easily, if his journey is ordained by fate, Virgil describes the bough as briefly hesitating before he takes it.Virgil's portrayal of the bough has no direct literary antecedents, though it draws on several precedents from literature, folklore and philosophy. Scholars have connected it with, among others, the Golden Fleece in the story of the Argonauts; symbolic objects associated with deities such as Hermes, Dionysus and Circe; and the branches carried by prospective initiates into the Eleusinian Mysteries, a Greek religious rite centred on a symbolic journey into the Underworld. Virgil associates it with both death and immortality, partly by way of symbolic associations in Graeco-Roman culture between gold and the gods. It also recalls ideas put forth by the Roman philosopher Lucretius as to the nature of the soul. The episode of the Golden Bough was parodied by authors including Virgil's contemporary Ovid, and drawn upon by later Roman poets including Lucan and Valerius Flaccus.Early interpretations of the Golden Bough tended to give it an allegorical function, particularly via Pythagorean and Neoplatonist philosophy, which viewed it as symbolic of the choice between virtue and vice. Medieval commentators often considered it a symbol of wisdom, and several Christian theologians interpreted it as representing Christian wisdom and virtue. In the sixteenth century, it became a heraldic symbol of the Florentine House of Medici. Early modern receptions of the bough, including those of François Rabelais and Jonathan Swift, were often parodic or obscene. In the twentieth century, scholars following the Harvard School interpretation of the Aeneid argued that Virgil's use of the bough reflected his ambivalence towards Aeneas and the latter's mission to set in motion the rise of the Roman Empire. Other critics have highlighted echoes between the episode of the Golden Bough and the morally charged deaths of two of Aeneas's antagonists, Dido and Turnus.In the fourth or fifth century CE, the commentator Servius connected the bough to rex Nemorensis, a priest of the goddess Diana at Lake Nemi whose office was passed on by the killing of its holder. This equation influenced the anthropologist James George Frazer, who used the bough for the title of his 1890 work on comparative religion. The bough is recalled in Dante Alighieri's Divine Comedy and was the subject of an 1834 painting by J. M. W. Turner, which was used as the frontispiece for the early editions of Frazer's book. It was an influential motif in the "Byzantium" poems of W. B. Yeats and in the poetry of Seamus Heaney, who made several translations of Virgil's account of the episode. Scholars have also drawn parallels between the Golden Bough and significant objects in the novels of J. R. R. Tolkien.This recording reflects the Wikipedia text as of 00:53 UTC on Tuesday, 12 May 2026.For the full current version of the article, see Golden Bough (Aeneid) on Wikipedia.This podcast uses content from Wikipedia under the Creative Commons Attribution-ShareAlike License.Visit our archives at wikioftheday.com and subscribe to stay updated on new episodes.Follow us on Mastodon at @wikioftheday@masto.ai.Also check out Curmudgeon's Corner, a current events podcast.Until next time, I'm standard Emma.
Carlo Ossola"Il fuoco nella pietra"La tradizione mistica modernaEdizioni Vita e Pensierowww.vitaepensiero.it«Interrogare il linguaggio dei mistici è una responsabilità delicata: dal momento che essi dichiarano di essere ‘inabitati' dalla Parola, accedere al loro dire non è un semplice esercizio di ermeneutica all'interno di generi letterari, di retoriche». Così inizia questo volume, che raccoglie e ricapitola gli studi di un cinquantennio sulla parola mistica moderna, condotti dal filologo e critico letterario Carlo Ossola. La mistica si presenta come un «dire senza soggetto», dove lo svolgimento si esaurisce per lasciare posto a un arreso smarrimento, secondo la lezione di Michel de Certeau. Carlo Ossola percorre quel dire e quel venir meno con delicato riserbo, all'ascolto di aspirazioni che si raccolgono nel solo respiro: il lascito silente dell'esicasmo; quell'esile traccia nel ritrarsi di ogni figura, di ogni prova. È l'esitante anelare al divino, un lambire per esserne assorbiti, nell'attesa – colma d'esilio – di una «fine senza fine».Carlo Ossola (Torino 1946) è filologo e critico letterario. È professore emerito al Collège de France, socio dell'Accademia dei Lincei e presidente dell'Istituto della Enciclopedia Italiana. Condirige le riviste «Lettere italiane» e «Rivista di Storia e Letteratura Religiosa». I suoi saggi, in cui la ricerca filologica è sapientemente intrecciata alla storia delle idee, si rivolgono alla cultura rinascimentale come ad autori contemporanei quali Ungaretti e Calvino, dedicandosi anche all'analisi dello spazio letterario e delle figure che lo popolano. Il ministero dei Beni Culturali lo ha nominato presidente del Comitato Nazionale per le celebrazioni dei 700 anni dalla morte di Dante Alighieri nel 202Diventa un supporter di questo podcast: https://www.spreaker.com/podcast/il-posto-delle-parole--1487855/support.IL POSTO DELLE PAROLEascoltare fa pensarehttps://ilpostodelleparole.it/
Scripture Reading: Revelation 20:7-15 In the middle ages, the Italian theologian and poet, Dante Alighieri, wrote his famous Inferno. In this lengthy poem he described the horrors of hell. The sign above the gateway to Dante's hell read: ABANDON HOPE, ALL YE WHO ENTER HERE. It is a fitting statement. There is no hope in hell, no community, no joy or peace or love. John's phrase for the place of eternal punishment for sins is 'the lake of fire,' which is found five times in Revelation 19-21. The description in Revelation is that this place "burns with fire" (Rev 19:20; 21:8) and that it is a place of "torment" (Rev 20:10). From Jesus' own words we see the reality and horror of hell. It is a real place of darkness, weeping, and the angry gnashing of teeth (Mt 8:12; 22:13; 25:30). It is an existence of loneliness, apart from God (2 Thess 1:9) and torment (Rev 20:10). And these horrors will be unending (Mt 3:12; Mk 9:47,48; Jude 12,13; Rev 20:10,15). Let us never speak of hell with glibness, but with shuddering, broken hearts. The notion that the punishment in hell must be everlasting rises out of the fact that God is an infinite being. When someone wrongs the infinite God, in order to satisfy an infinite justice and holiness, there must be an infinite punishment. The punishment fits the crime because the crime was committed against an infinitely holy God. Hell is utterly indescribable in its horrors, but it is also utterly unnecessary if someone will but humbly hope in Christ. The justice of God causes the heart to tremble in dreadfulness … but the mercy of God, rightly considered, causes the heart to rejoice in hope.
Do you have any thoughts or ideas about the show? Send us a text! Hello creators,You know that feeling when your body is tired but your mind keeps pacing the room? Tonight we try something different: a classic story read with enough calm to let your thoughts loosen their grip. For our April Guest Reader we're joined by voice actor Luke Jones, who brings a steady, intimate performance to the first three cantos of Dante's Inferno from The Divine Comedy.Luke starts by sharing what first pulled him towards Dante: the strange magnetism of hell as an idea, the human need to map fear and faith, and the craft of dramatic poetry beyond the usual Shakespeare canon. If you love sleep podcasts, bedtime stories, guided relaxation, or simply want a soothing way back into great literature, this one is designed to carry you until you drift off. Subscribe for more readings, share it with a fellow sleepless creative, and leave a review telling us what scene stayed with you.Sweet dreams,Florence xSupport the showOur Links:Subscribe to our Newsletter!www.sleeplesscreativespodcast.co.ukOur producerInstagramLinkedinDo you want to feature as one of our Guest Readers in your own special episode? If you work or study in the Performing Arts or Creative Industry in any capacity, we would love to have you.Applications open on 1st September every year, follow us on Instagram to keep up with the announcements!Sleepless Creatives is hosted by Florence St Leger, and produced by Canary Studios.The opening theme is Reflection by Birds of Norway.
Thanks to our producer Kenny Hill, we have a very special treat for ANZAC Day. Renouned Australian stage and international cinema actor Richard Roxburgh reads the poem; ‘The Fallen”. Richard Roxburgh is one of Australia's most accomplished and versatile actors, celebrated for his work across acclaimed international film, television and stage productions. His standout film credits include Baz Luhrmann's Moulin Rouge! and Elvis, Mel Gibson's Oscar-winning Hacksaw Ridge, James Cameron's Sanctum, and Force of Nature: The Dry 2, which earned him a Best Supporting Actor nomination at the 2025 AACTA Awards. Most recently, Richard portrayed journalist Robert Greste in The Correspondent, controversial political figure Joh Bjelke-Petersen in Joh: Last King of Queensland and is featured in the animated film Lesbian Space Princess, which won the Teddy Award for Best Feature Film at the 2025 Berlinale. On television, Richard is best known for his iconic portrayal of Cleaver Greene in the multi-award-winning ABC series Rake, a role that earned him a Silver Logie and AACTA Award for Best Actor. Other significant screen work includes Hawke, Blue Murder, Bali 2002 opposite Rachel Griffiths, Stan's drama series Prosper, and international series such as Netflix's The Crown and HBO's Catherine the Great alongside Helen Mirren. A highly respected stage performer, Richard headlined productions for the Sydney Theatre Company and Company B, including Uncle Vanya, The Present, Waiting for Godot, Hamlet, and The Seagull. *** We have included a brief biography of the English poet, Laurence Binyon, who wrote the famed poem, ‘The Fallen'. Because of the cultural importance Binyon has on ANZAC Day, and Armistice (Remembrance) Day and how War Memorials are commemorated in the West. Binyon was a prolific English poet and scholar of the late 19th and early 20th centuries, whose career spanned 50 years. During this time, he authored numerous poetry collections and plays, two historical biographies, and several art history volumes, including books on the works of Asian artists, English watercolourists, and William Blake's drawings and engravings. He is perhaps best remembered for his World War I poem, “For the Fallen”, and his translation of Dante Alighieri's Divine Comedy, which he translated in its original terza rima, Dante's original rhyming scheme, which was much lauded by Ezra Pound, T.S. Eliot and other poets of the time. Poetry and visual arts shaped his career, the majority of which was spent with the British Museum, where he began in the department of printed books in 1895 before moving to department of prints and drawings, from which he retired in 1933. His first book of poetry, Lyric Poems (1894), was quickly followed by two books on painting, Dutch Etchers of the Seventeenth Century (1895) and John Crone and John Sell Cotman (1897). Later books such as Painting in the Far East (1908) and The Flight of the Dragon (1911) reflect this interest in Chinese, Japanese, and Indian arts and cultures. Ezra Pound praised The Flight of the Dragon and thought of Binyon as a pioneer in the Western appreciation of Asian art. Binyon served as an orderly in the Red Cross during World War I, and his experiences would become an important part of his poetry. From 1915 to 1916 he worked in a military hospital in France, an experience reflected in his war poem “Fetching the Wounded.” His collections The Winnowing Fan (1914), The Anvil (1916), The Cause (1917), and The New World (1918) deal with the war as a noble cause. One reviewer from Literature Digest contended that WWI as a subject brought a new vitality to the poet's work: “Laurence Binyon's poetry once was somewhat coldly ‘literary'—aloof from common human experience, but the war has given him new vigor and new humanity.” His best-known war poem, “For the Fallen,” has been frequently anthologized was widely embraced by the British public. “As the casualty lists grew,” notes John Hatcher in the Oxford Dictionary of National Biography, “the poem became the focal expression of national grief, both alone and in Sir Edward Elgar’s choral work The Spirit of England (1916–17). Its central quatrain was carved on cenotaphs and tombstones worldwide and is still recited at annual Remembrance Day commemorations: “They shall grow not old, as we that are left grow old / Age shall not weary them, nor the years condemn / At the going down of the sun and in the morning / We will remember them.” Some of Binyon's greatest poetry was produced during the final decade of his life, “greater perhaps than that of any of his generation except [W.B.] Yeats,” according to John Hatcher. Among this exceptional later work are such volumes as The North Star and other Poems (1941), The Burning of the Leaves (1944), and the unfinished “The Madness of Merlin” (1947). During this time, Binyon was also at work on his much-admired and well-received terza rima translation of Dante's Inferno (1933), Purgatorio (1938), and Paradiso (1943). Mere days after completing final revisions on his Paradiso translation, Laurence Binyon died of bronchopneumonia on March 10, 1943. Upon Binyon's death, English author and literary critic Cyril Connolly honoured the poet in New Statesman and Nation as someone who understood “how to be both warm and detached, in fact, a sage.” Binyon biography and photo courtesy of: Poetryfoundation.org ‘The Last Post’ performed by the RAAF Band (Royal Australian Air Force) The post ANZAC Day 2026: Richard Roxburgh, Famed Australian Actor, Reads: ‘For The Fallen’. appeared first on Saturday Magazine.
Capitoli e trascrizioni con AI su Castamatic 13. Programmazione agentica, skill e subagenti. Cal.com abbandona l'open source. Il dirottamento del back button dei browser. L'EU obbliga la batteria sostituibile su smartphone e tablet. Queste e molte altre le notizie tech commentate nella puntata di questa settimana.Dallo studio distribuito di digitalia:Franco Solerio, Francesco Facconi, Giulio CupiniProduttori esecutivi:Edoardo Volpi Kellerman, Davide Porta, Nicola Grilli, Enrico, Angelo Travaglione, Daniele Bastianelli, Marco Grechi, Manuel Giannatempo, Mario Cervai, Valerio Galano, Cristian Pastori, Davide Tinti, Alessandro Grossi, Denis Grosso, Riccardo Famà, Simone Podico, Ligea Technology Di D'esposito Antonio, Enrico Carangi, Vito Astone, Andrea Giovacchini, Gabriele Gambini, Paolo Bernardini, Donato Gravino, Claudio Pozzerle, Cristian De Solda, Manuel Zavatta, Mario Giammona, Gabriele Marinelli, Fabio Brunelli, Simone Magnaschi, Andrea Malesani, Michelangelo Rocchetti, Fabrizio Reina, Beconsulting, Giovanni Salvatori, Giuliano Arcinotti, Fiorenzo Pilla, Umberto Marcello, Jean Dal Bo, Isacco Tacchella, Massimiliano Sgroi, Fabio Zappa, Silvio Mariuzzo, Emanuele Libori, Calogero Augusta, Andrea Guido, Alessio Ferrara, Giorgio PuglisiSponsor:Squarespace.com - utilizzate il codice coupon "DIGITALIA" per avere il 10% di sconto sul costo del primo acquisto.Links:Castamatic 13: On-Device Intelligence for PodcastsIntroducing Claude Design by Anthropic LabsApp SUN: AI Podcasts & Audiobooks - App StoreAndroid CLI: Build Android apps 3x faster using any agentNelle aziende di tecnologia si fa a gara a chi usa più AICal.com Goes Closed Source: AI Security Is Forcing Our DecisionA college instructor turns to typewriters to curb AI-written workBob Dylan Launched a Patreon for Some ReasonInside Mark Zuckerberg's turbulent bet on AIMeta is reportedly building an AI clone of Mark ZuckerbergShoe company Allbirds pivots to AI computeShoemaker rebrands as an AI company - stock tumblesEU to force replaceable batteries in phonesStarlink MobileAmazon to acquire Globalstar and expand Amazon LeoApple and Amazon are teaming up to challenge StarlinksGoogle will begin punishing sites for back button hijackingInstalling homemade weather stations across the ChernobylGingilli del giorno:Mimestream Client Gmail MacClaude Usage SystrayRTK - Your AI agent is drowningin CLI noiseSupporta Digitalia, diventa produttore esecutivo.
In questo podcast festeggiamo i 200 episodi con un viaggio nella Divina Commedia di Dante Alighieri!
Caleb returns for the third entry in his series looking at the books he read in 2025! Many more books are covered in this one, but this is not the end of his series as one more entry will be needed to close out the series. What will think of this set of books? Find out now! Email the show at thenoviceelitists@gmail.com Books Included on this list: 1. Web (1979) [John Wyndham] 2. The Crysalids (1955) [John Wyndham] 3. The Andromeda Strain (1969) [Michael Crichton] 4. Alien: Sea of Sorrows (2014) [James A. Moore] 5. The Wendigo (1910) [Algernon Blackwood] 6. Mean Spirited (2024) [Nick Roberts] 7. Eaters of the Dead (1976) [Michael Crichton] 8. The Dark Descent of Elizabeth Frankenstein (2015) [Kiersten White] 9. The Cavern (2019) [Alister Hodge] 10. Inferno (1321) [Dante Alighieri] 11. Domain (2001) [Steve Alten] 11. Jaws the Revenge (1987) [Hank Searls] 12. Alien: River of Pain (2014) [Christopher Golden] 13. Alien vs. Predator: Prey (1994) [Steve and Stephani Perry] 14. The Deep (1976) [Peter Benchly] 15. The Dark Crystal (1982) [A. C. H. Smith] 16. We Love you, Bunny (2015) [Mona Awad] 17. Vostok (2014) [Steve Alten] 18. Predator: Incursion (2015) [Tim Lebbon] 19. Watership Down (1972) [Richard Adams]
April is National Poetry Month, so Mary and Rachel discuss a wide variety of poems written by poets from all walks of life. Check out what we talked about: "Beautiful Chaos: On Motherhood, Finding Yourself and Overwhelming Love" by Jessica Urlichs with readalike "Paper Flowers: Poetry on the Mother Wound" by Jessica Jocelyn. "Dream Boogie: Variation" by Langston Hughes with readalike "We Real Cool" by Gwendolyn Brooks. "Night Sky with Exit Wounds" and "On Earth We're Briefly Gorgeous" by Ocean Vuong with readalikes "Bright Dead Things" by Ada Limón and "Crank" by Ellen Hopkins. "The Divine Comedy" including "Inferno," "Purgatory," and "Paradise" by Dante Alighieri with readalike "Paradise Lost" by John Milton. "Portrait of a Dog as an Older Guy" from "Cossacks and Bandits" by Katia Kapovich and "There are Birds Here" from "The Big Book of Exit Strategies" by Jamaal May. "In Memoriam A. H. H." by Alfred Lord Tennyson with readalike "Anacreon's Grave" by Johann Wolfgang von Goethe. Submit an original work of your own to the annual OCPL Poetry Contest and/or register for our Poetry Open Mic Night on May 29, 2026: oakcreeklibrary.org/events To access complete transcripts for all episodes of Not Your Mother's Library, please visit: oakcreeklibrary.org/podcast Check out books, movies, and other materials through the Milwaukee County Federated Library System: countycat.mcfls.org wplc.overdrive.com oakcreeklibrary.org
Son of Nobody by Yann Martel is an imaginative retelling of the Trojan War from the bestselling author of Life of Pi. Yann joins us to talk about the Trojan War, studying the classics, writing epic poetry, structure, Greek mythology, storytelling and more with cohost Brenda Allison. This episode of Poured Over was hosted by Brenda Allison and mixed by Harry Liang. New episodes land Tuesdays and Thursdays (with occasional Saturdays) here and on your favorite podcast app. Featured Books (Episode): Son of Nobody by Yann Martel Life of Pi by Yann Martel The Iliad by Homer, translated by Stephen Mitchell The Song of Achilles by Madeline Miller The Personal Memoirs of Ulysses S. Grant by Ulysses S. Grant Margo's Got Money Troubles by Rufi Thorpe The Bluest Eye by Toni Morrison The Divine Comedy: The Inferno, The Purgatorio, and The Paradiso by Dante Alighieri, translated by John Ciardi The Tartar Steppe by Dino Buzzati Waiting for Godot: : A Tragicomedy in Two Acts by Samuel Beckett The Iliad by Homer, translated by Emily Wilson Featured Books (TBR Top Off) Son of Nobody by Yann Martel What We Can Know by Ian McEwan Cloud Cuckoo Land by Anthony Doerr
2. Medieval Science and Dante's Virtuous Red Planet Shindell discusses the Islamic Golden Age's preservation of astronomical knowledge in Baghdad and Damascus. He also highlights how Dante Alighieri uniquely redefined Mars as a symbol of fortitude and sacrifice for the medieval world. (2)1917
Great works of literature are often regarded with admiration and even intimidation for their role as the lofty subject of scholarly analysis, but these books were not written for the halls of the university alone. These works were composed to be used: insofar as they are able to challenge, guide, and transform the lives of those who come into their possession. The redemptive power of philosophy and literature is something we focus on often at the college, but few people today model this power as well as Rod Dreher. In this lecture, we find a potent example of the enduring vitality that exists in Dante Alighieri's Divine Comedy. The resulting expanse is an account of literature as something spiritually operative. Dante's poem becomes, in Dreher's telling, a work not only to be interpreted but to be inhabited, as a means by which grace can possess the imagination and heal what argument alone cannot. Subscribe for updates at www.ralston.ac/subscribe Authors and Works Mentioned in this Episode: Inferno Purgatorio Paradiso Augustine's Confessions Julian of Norwich Benedict XVI Thomas Aquinas Alasdair MacIntyre's After Virtue
Ti sei mai chiesto come è nata la lingua italiana? La storia dell'italiano è un viaggio affascinante lungo circa 3000 anni, che parte da un piccolo popolo di pastori nel Lazio e arriva fino alla lingua studiata e amata in tutto il mondo. Capire da dove viene l'italiano ti aiuterà a comprendere meglio la grammatica, il vocabolario e a scoprire perché l'italiano è fatto così com'è. Come Nasce l'Italiano? La Storia della Lingua Italiana Le Origini: Prima di Roma Un Mosaico di Lingue nella Penisola (Prima del 753 a.C.) Immagina l'Italia di circa 3000 anni fa, intorno al 1000 a.C. Non c'era nessuna "Italia" come la conosciamo oggi. La penisola era un mosaico di popoli diversi, ognuno con la propria lingua e la propria cultura. Al nord c'erano i Celti (o Galli), che parlavano lingue celtiche — sì, le stesse lingue imparentate con l'irlandese e il gallese di oggi. Al centro c'erano gli Etruschi, un popolo misterioso e affascinante. La loro lingua non è ancora stata completamente decifrata: sappiamo leggere le loro lettere, ma non sempre capiamo il significato delle parole. Nel sud e in Sicilia c'erano i Greci, che avevano fondato colonie così importanti che quella zona si chiamava Magna Grecia, cioè "Grande Grecia". Città come Napoli (Neapolis, "città nuova" in greco), Siracusa e Taranto erano città greche. E poi, nel centro della penisola, nella zona del Lazio, c'era un piccolo popolo di pastori e agricoltori: i Latini. Parlavano una lingua indoeuropea che oggi chiamiamo latino. PopoloZona geograficaLingua parlataCelti (Galli)Nord ItaliaLingue celticheEtruschiCentro Italia (Toscana, Umbria, Lazio)Etrusco (non completamente decifrato)GreciSud Italia e Sicilia (Magna Grecia)Greco anticoLatiniLazioLatino (lingua indoeuropea) Curiosità: La parola "Italia" probabilmente viene dalla parola Italói, un termine usato dai Greci per indicare le popolazioni del sud della penisola. Potrebbe derivare dalla parola víteliú, che significava "terra dei vitelli". Quindi "Italia" potrebbe significare "terra dei vitelli". Roma e il Latino (753 a.C. – 476 d.C.) La Nascita e l'Espansione di Roma Secondo la leggenda, Roma fu fondata nel 753 a.C. da Romolo e Remo, due gemelli allattati da una lupa. Nella realtà la fondazione fu un processo graduale, ma quello che è certo è che Roma, da piccolo villaggio, diventò piano piano una potenza enorme, conquistando prima il resto dell'Italia e poi tutto il Mediterraneo: Spagna, Francia (che i Romani chiamavano "Gallia"), parte della Gran Bretagna, il Nord Africa, la Grecia, il Medio Oriente... E con le conquiste romane, si diffuse anche il latino. Due Versioni del Latino: Classico e Volgare Esistevano, in pratica, due "versioni" del latino, ed è fondamentale capire la differenza tra di esse per comprendere la nascita dell'italiano. Il latino classico (o letterario) era quello che usavano gli scrittori, i poeti, i filosofi come Cicerone, Virgilio e Ovidio. Era una lingua elegante, complessa, con regole grammaticali molto precise. Era la lingua dei libri, dei discorsi ufficiali, dei documenti. Il latino volgare (dal latino vulgus = "popolo") era invece il latino parlato dalla gente comune, dai soldati, dai commercianti. Era più semplice, più diretto, e cambiava continuamente a seconda del luogo e del periodo. La parola "volgare" in questo contesto non significa "brutto" o "maleducato" come in italiano moderno, ma semplicemente "del popolo". Ed è proprio dal latino volgare, non da quello classico, che nasceranno tutte le lingue romanze: italiano, spagnolo, francese, portoghese, rumeno, catalano e tante altre. Esempi Concreti: dal Latino Volgare alle Lingue Romanze SignificatoLatino classicoLatino volgareItalianoSpagnoloFranceseCavalloequuscaballuscavallocaballochevalMangiareederemanducaremangiaremanjar (antico)manger Come puoi notare, le parole italiane, spagnole e francesi derivano dalla forma volgare, non da quella classica. Il latino classico ha comunque lasciato tracce nell'italiano colto: da equus derivano parole come "equestre" e "equitazione". La Caduta dell'Impero Romano e la Frammentazione Linguistica (476 d.C. – IX secolo) Il Crollo dell'Unità Linguistica Nel 476 d.C. cade l'Impero Romano d'Occidente. Le invasioni dei popoli germanici — Goti, Longobardi, Franchi, Vandali — cambiano completamente la situazione. Senza l'unità politica di Roma, senza le strade romane efficienti, senza l'amministrazione centralizzata, il latino volgare parlato nelle diverse regioni comincia a evolversi in direzioni diverse. Immagina un grande fiume che si divide in tanti piccoli fiumi: è esattamente quello che succede alla lingua. In Francia, il latino volgare diventa piano piano il francese antico. In Spagna, diventa il castigliano antico. In Italia, diventa non "l'italiano", ma tanti volgari diversi: il volgare toscano, il volgare siciliano, il volgare veneziano, il volgare napoletano, e così via. L'Influenza dei Popoli Germanici sulla Lingua I popoli germanici che si stabiliscono in Italia lasciano tracce importantissime nella lingua. I Longobardi, per esempio (che dominano gran parte dell'Italia dal 568 d.C.), ci regalano parole che usiamo ancora oggi. Parola italianaOrigine longobardaSignificato originaleguanciawankjaguanciaschienaskinastinco, ossostincoskinkagambastampastampfjanpestarepancabankapancaguerrawerra (germanico)mischia, confusione La parola "guerra", che oggi usiamo quotidianamente, non viene dal latino! In latino classico, "guerra" si diceva bellum (da cui l'aggettivo "bellico"). La nostra parola "guerra" viene invece dal germanico werra, e arrivò in italiano probabilmente attraverso i Franchi o i Longobardi. Dalla stessa radice germanica deriva anche l'inglese war. Curiosità: durante questo periodo, le persone comuni non sapevano più il latino classico, ma la Chiesa continuava a usarlo. Questo creava situazioni curiose: la gente andava a messa e non capiva quasi niente di quello che diceva il prete! Perfino la parola "Italia" come entità geografica sopravvive durante questo periodo, anche se politicamente la penisola è divisa in mille pezzi. La Lombardia, per esempio, prende il nome proprio dai Longobardi. I Primi Documenti in Volgare Italiano (IX – XII secolo) Il Placito Capuano (960 d.C.) Il documento più famoso tra i primi testi in volgare è il cosiddetto Placito Capuano (o Placito di Capua), del 960 d.C. Si tratta di un documento legale scritto a Capua, vicino a Napoli. È una testimonianza in un processo riguardante delle terre contese tra un monastero e un proprietario terriero. La frase chiave, pronunciata dai testimoni, è: "Sao ko kelle terre, per kelle fini que ki contene, trenta anni le possette parte Sancti Benedicti." Che significa: "So che quelle terre, entro quei confini che qui si descrivono, le ha possedute per trent'anni la parte (il monastero) di San Benedetto." Guarda questa frase: sao (so), kelle (quelle), terre (terre), possette (possedette/possedé). Non è latino, non è ancora italiano moderno, ma ci stiamo avvicinando. È come vedere una fotografia sfocata che piano piano diventa nitida. L'Indovinello Veronese (Fine VIII – Inizio IX Secolo) In realtà, c'è un documento ancora più antico del Placito Capuano. È il famoso Indovinello Veronese, scritto tra la fine dell'VIII e l'inizio del IX secolo, trovato nella Biblioteca Capitolare di Verona: "Se pareba boves, alba pratalia araba, albo versorio teneba, negro semen seminaba." È un indovinello che significa: "Spingeva avanti i buoi, arava prati bianchi, teneva un aratro bianco, seminava seme nero." La soluzione? Le dita che scrivono! I "buoi" sono le dita, i "prati bianchi" sono il foglio, l'"aratro bianco" è la penna d'oca, e il "seme nero" è l'inchiostro. Questo testo è un misto tra latino e volgare e ci mostra esattamente il momento di transizione tra le due lingue. La Scuola Siciliana e i Primi Poeti (XIII secolo) La Corte di Federico II e la Nascita della Poesia in Volgare Nel XIII secolo, alla corte dell'imperatore Federico II di Svevia, a Palermo, succede qualcosa di rivoluzionario: un gruppo di poeti e intellettuali comincia a scrivere poesia in volgare invece che in latino o in provenzale (che era la lingua della poesia per eccellenza in quel periodo). Questi poeti formano la cosiddetta Scuola Siciliana (o Scuola poetica siciliana). Tra i più importanti c'è Jacopo da Lentini, che è considerato l'inventore del sonetto — sì, quella forma poetica di 14 versi che poi userà anche Shakespeare. Un'invenzione italiana, nata in Sicilia! La Diffusione del Volgare Toscano Quando le poesie siciliane si diffondono nel resto d'Italia, vengono copiate da scribi toscani che le "traducono" nel loro volgare. Questo significa che il volgare toscano comincia ad assorbire e rielaborare la tradizione letteraria siciliana. È un primo passo verso la centralità del toscano. Nel frattempo, in altre parti d'Italia fioriscono altre tradizioni letterarie: a Bologna, il poeta Guido Guinizzelli fonda il cosiddetto Dolce Stil Novo, una corrente poetica che parla dell'amore in modo nuovo e raffinato. Ma il volgare toscano comincia a emergere come il più prestigioso tra i volgari italiani. Dante, Petrarca e Boccaccio: i "Tre Padri" dell'Italiano (XIV secolo) Ed eccoci al momento più importante di tutta la storia della lingua italiana. Tre uomini, tutti toscani, tutti geniali, cambiano tutto per sempre. Dante Alighieri (1265–1321) Dante è il padre della lingua italiana. Senza Dante, l'italiano come lo conosciamo probabilmente non esisterebbe. La sua opera più famosa è la Divina Commedia (che lui chiamava semplicemente Commedia; l'aggettivo "Divina" fu aggiunto dopo da Boccaccio nel Trattatello in laude di Dante).È un poema di circa 14.233 versi in cui Dante viaggia attraverso l'Inferno, il Purgatorio e il Paradiso.
Hoje vamos refletir sobre as experiências e os pensamentos de quem já atingiu aquela idade considerada a metade de nossas vidas. Ninguém sabe quando irá morrer, mas tendo em vista uma expectativa de vida média, a chamada meia-idade pode começar já aos 30 ou 35 anos, mas isso varia a cada pessoa e época histórica. Vamos mostrar que a crise de meia-idade é uma experiência que atravessa gerações e milênios, de modo que encontramos referências a tal fenômeno em duas obras que abordaremos neste episódio: Meditações, do imperador romano e filósofo estoico Marco Aurélio, e n'A divina comédia, de Dante Alighieri, publicada em 1321. Ao falar sobre esta obra na segunda parte do episódio, vamos mostrar que a história deste peregrino através do Inferno, do Purgatório e do Paraíso vai muito além das interpretações meramente religiosas ou românticas, trazendo-nos também importantes lições existenciais, políticas e morais.
Quali sono le canzoni attraverso cui gli studenti di tutto il mondo imparano l'italiano? Lo analizza uno studio realizzato dall'Università Ca' Foscari di Venezia assieme alla rete mondiale della Società Dante Alighieri.
Alessandro Masi"L'opera perfetta"Vita e morte di MasaccioNeri Pozza Editorewww.neripozza.itQuesta non è solo la storia di un artista, è un viaggio nel cuore del Rinascimento, un libro che invita a riflettere sull'importanza dell'arte nella nostra vita e sul potere eternante della creatività umana.Masaccio muore a soli ventisei anni e attorno alla sua prematura scomparsa fioriscono subito, in quella primavera del 1428, leggende. Vengono avanzati dubbi e fatte speculazioni. Si parla di avvelenamento. Ma chi trae vantaggio dalla morte di un talento così straordinario? Alessandro Masi esplora tutte le ipotesi, scandaglia la sua breve vita contribuendo, con un'“indagine” accurata, a far emergere ancora più potente la percezione del genio di Masaccio e del suo lascito artistico. L'opera perfetta è anche l'analisi appassionata del lavoro di un grande maestro del Rinascimento, Tommaso di ser Giovanni Cassai che nacque a San Giovanni in Valdarno nel 1401, da tutti conosciuto come Masaccio, nomignolo che Giorgio Vasari giustifica attribuendolo alla sua «tanta straccurataggine». Studiando, scomponendo e ricomponendo i suoi capolavori più celebri, come il Tributo e le Storie di San Pietro nella Cappella Brancacci, definito da Benvenuto Cellini «la scuola del mondo», lo storico dell'arte dimostra come Masaccio abbia rivoluzionato la rappresentazione spaziale e la narrativa visiva, dando vita a un'esperienza emotiva e d'impatto che ha influenzato intere generazioni di artisti. Leonardo da Vinci, nel Codice Atlantico, lo definisce autore «dell'opera perfetta, come quelli che pigliavano per autore altro che la natura, maestra dei maestri».La tragica notizia della scomparsa di Masaccio, avvenuta qualche settimana prima a Roma, qualcuno dice per avvelenamento, giunse a Firenze solo il 20 giugno 1428 e fece immediatamente il giro della città. Non era passato molto tempo che, terminata la Trinità di Santa Maria Novella, il giovane pittore era partito dalla sua città per giungere alla Città eterna. L'invito ad andare a lavorare a Roma gli era stato consegnato da un garzone con una lettera firmata dallo stesso maestro di Panicale che, a sua volta, aveva ricevuto prestigiose commissioni grazie alle sue amicizie con i potenti Colonna, parenti del papa Martino VAlessandro Masi, storico dell'arte e giornalista, è segretario generale della Società Dante Alighieri. I suoi interessi spaziano dal futurismo (Zig Zag. Il romanzo futurista, il Saggiatore) a trattati di politica culturale del ventennio fascista (Giuseppe Bottai. La politica delle arti. Scritti 1918-1943, Editalia). Il suo recente studio sull'arte italiana a cavallo tra fascismo e repubblica (Idealismo e opportunismo della cultura italiana. 1943-1948, Mursia) ha dato vita a un lungo dibattito sulla figura di Palmiro Togliatti e gli intellettuali.Diventa un supporter di questo podcast: https://www.spreaker.com/podcast/il-posto-delle-parole--1487855/support.IL POSTO DELLE PAROLEascoltare fa pensarehttps://ilpostodelleparole.it/
La forma passiva è uno degli argomenti più insidiosi della grammatica italiana, e quasi tutti gli studenti commettono gli stessi errori. In questo articolo scoprirai i 5 errori più comuni con la forma passiva e imparerai come evitarli una volta per tutte. 5 Errori con il Passivo in Italiano Errore N°1: Usare l'Ausiliare AVERE Partiamo dalle basi. Questo è l'errore più grave e, purtroppo, anche molto frequente tra gli studenti di italiano. Alcuni studenti costruiscono frasi come: "La pizza ha mangiata da Marco." Questo è completamente sbagliato. In italiano, l'unico ausiliare per formare il passivo è ESSERE. Sempre. Senza eccezioni. "La pizza è mangiata da Marco." Come Trasformare una Frase Attiva in Passiva Per comprendere meglio il meccanismo della trasformazione, analizziamo un esempio chiaro e dettagliato. Frase Attiva Marco mangia la pizza. Marco = soggetto (chi compie l'azione) mangia = verbo la pizza = complemento oggetto (chi riceve l'azione) Frase Passiva La pizza è mangiata da Marco. La pizza = nuovo soggetto è mangiata = verbo al passivo (essere + participio passato) da Marco = agente (chi compie l'azione) Come vedi, nella trasformazione avvengono tre cambiamenti fondamentali: Il complemento oggetto diventa soggetto Il verbo diventa essere + participio passato Il soggetto originale diventa "agente" e si introduce con la preposizione DA Verbi Transitivi e Intransitivi: Una Distinzione Fondamentale Non tutti i verbi possono avere una forma passiva. Solo i verbi transitivi (cioè quelli che possono avere un complemento oggetto) possono essere trasformati al passivo. "Il libro è letto da Maria." (leggere = transitivo, posso leggere qualcosa) "Il parco è andato da Maria." (andare = intransitivo, non posso "andare qualcosa") Un trucco semplice per riconoscere i verbi transitivi: se nella frase attiva puoi rispondere alla domanda "Che cosa?" dopo il verbo, allora il verbo è transitivo e puoi fare il passivo. Marco mangia... che cosa? → La pizza. Transitivo! Maria va... che cosa? → ??? Intransitivo! Errore N°2: Usare la Preposizione Sbagliata per l'Agente Questo errore è strettamente collegato al primo e riguarda proprio quella parolina che introduce l'agente nella frase passiva. Molti studenti commettono errori come: "La pizza è mangiata per Marco." "La pizza è mangiata di Marco." Ma la preposizione corretta è una sola: DA! "La pizza è mangiata da Marco." Perché Questo Errore È Così Comune? L'origine di questo errore spesso dipende dalla lingua madre dello studente: Chi parla spagnolo spesso usa "per" perché in spagnolo si dice "por" (La pizza es comida por Marco). Chi parla inglese a volte usa "di" perché in inglese si dice "by", che in altri contesti si traduce con "di" (a book by Hemingway = un libro di Hemingway). Ma ricorda: in italiano, per l'agente del passivo, si usa sempre DA. Esempi Corretti con la Preposizione DA Questo quadro è stato dipinto da Caravaggio. La lettera sarà scritta da me. I biscotti sono stati preparati da mia nonna. L'America fu scoperta da Cristoforo Colombo. La Divina Commedia è stata scritta da Dante Alighieri. Errore N°3: Confondere il Passivo Presente con il Passato Questo errore è molto subdolo e dipende da come funziona il passato prossimo in italiano. Guarda questa frase: "La pizza è mangiata." Molti studenti pensano: "Vedo due parole: 'è' + 'mangiata'. Due parole = passato prossimo!" SBAGLIATO! Questa frase è al presente passivo, non al passato! Il segreto è questo: nel passivo, il tempo è determinato SOLO dall'ausiliare ESSERE. Tabella dei Tempi Verbali al Passivo Tempo VerbaleForma PassivaNumero di ParolePresenteLa pizza è mangiata2 parolePassato prossimoLa pizza è stata mangiata3 paroleImperfettoLa pizza era mangiata2 paroleTrapassato prossimoLa pizza era stata mangiata3 parolePassato remotoLa pizza fu mangiata2 paroleTrapassato remotoLa pizza fu stata mangiata3 paroleFuturo sempliceLa pizza sarà mangiata2 paroleFuturo anterioreLa pizza sarà stata mangiata3 parole Come vedi, per il passato prossimo passivo servono tre parole: essere (al presente) + stato/a/i/e + participio passato. La Differenza È Fondamentale La pizza è mangiata = Presente (qualcuno la sta mangiando ora, in generale) La pizza è stata mangiata = Passato prossimo (qualcuno l'ha già mangiata) È una differenza enorme! Confonderle può creare grandi malintesi nella comunicazione. Immagina di essere in un ristorante e dire "La pizza è mangiata" (presente) invece di "La pizza è stata mangiata" (passato): il cameriere potrebbe pensare che qualcuno stia ancora mangiando la pizza, invece di capire che è già finita. Errore N°4: Sostituire Sempre ESSERE con VENIRE Forse hai sentito dire che in italiano si può usare anche il verbo VENIRE per formare il passivo. Ed è vero! La pizza viene mangiata da Marco. Questa frase è perfettamente corretta e significa la stessa cosa di "La pizza è mangiata da Marco." Ma attenzione: c'è una regola importante! La Regola Fondamentale di VENIRE VENIRE si può usare SOLO con i tempi semplici. I tempi semplici sono: presente, imperfetto, passato remoto, futuro semplice, congiuntivo presente, congiuntivo imperfetto, condizionale presente. La pizza viene mangiata. (presente) La pizza veniva mangiata. (imperfetto) La pizza verrà mangiata. (futuro) Ma con i tempi composti? No, non si può! La pizza è venuta mangiata. → SBAGLIATO! La pizza è stata mangiata. → CORRETTO! Tabella Comparativa: ESSERE vs VENIRE TempoCon ESSERECon VENIREPresenteè mangiataviene mangiataImperfettoera mangiataveniva mangiataPassato remotofu mangiatavenne mangiataFuturo semplicesarà mangiataverrà mangiataPassato prossimoè stata mangiataè venuta mangiataTrapassato prossimoera stata mangiataera venuta mangiataFuturo anterioresarà stata mangiatasarà venuta mangiata Perché Esiste l'Alternativa con VENIRE? Spesso si usa "venire" per dare un senso più dinamico all'azione, per sottolineare che qualcosa sta accadendo in quel momento. Inoltre, "venire" può aiutare a evitare ambiguità: la frase "La porta è chiusa" potrebbe significare sia "La porta viene chiusa (da qualcuno)" sia "La porta è in stato di chiusura". Usando "La porta viene chiusa" si elimina l'ambiguità e si indica chiaramente un'azione in corso. Errore N°5: Non Riconoscere le Strutture Passive "Nascoste" Ed eccoci all'ultimo errore, forse il più insidioso di tutti. Esistono alcune strutture che sono passive... ma non sembrano passive! Molti studenti non le riconoscono e quindi non le capiscono. Vediamone tre molto comuni. 1) ANDARE + Participio Passato "Questo lavoro va fatto entro domani." Che cosa significa? Significa che questo lavoro deve essere fatto entro domani. È un obbligo, una necessità. La struttura andare + participio passato ha un significato passivo con valore di dovere/necessità. Altri Esempi con ANDARE + Participio Le regole vanno rispettate. = Le regole devono essere rispettate. Questo documento va firmato. = Questo documento deve essere firmato. I compiti vanno consegnati venerdì. = I compiti devono essere consegnati venerdì. La carne va cotta bene. = La carne deve essere cotta bene. Questi medicinali vanno presi a stomaco pieno. = Questi medicinali devono essere presi a stomaco pieno. Attenzione: anche "andare" segue la regola del punto 4! Si usa solo nei tempi semplici. Il lavoro va fatto. (presente) Il lavoro andava fatto. (imperfetto) Il lavoro è andato fatto. → Sbagliato! 2) Participio Passato da Solo (Participio Assoluto) "Fatte queste premesse, possiamo continuare." Questa struttura si chiama participio assoluto e ha valore passivo. Significa: "Dopo che queste premesse sono state fatte..." Il participio, posto all'inizio della frase, indica un'azione già compiuta che precede l'azione principale. Altri Esempi di Participio Assoluto Letto il libro, ho capito tutto. = Dopo che il libro è stato letto (da me)... Finiti i compiti, sono uscito. = Dopo che i compiti sono stati finiti... Considerati tutti i fattori, la decisione è stata difficile. = Dopo che tutti i fattori sono stati considerati... Superato l'esame, ho festeggiato. = Dopo che l'esame è stato superato... Aperta la porta, entrò nella stanza. = Dopo che la porta fu aperta... Questa struttura è molto usata nella lingua scritta e formale, ma si sente anche nel parlato. Se non la riconosci, rischi di non capire il significato della frase. 3) Il "SI" Passivante "In Italia si mangia molta pasta." Questa frase non significa che qualcuno mangia se stesso (quello sarebbe riflessivo!). Significa: "In Italia molta pasta è mangiata" / "In Italia la gente mangia molta pasta." È il famoso SI passivante: si usa quando non vogliamo o non possiamo specificare chi compie l'azione. Come Riconoscere il SI Passivante Il verbo concorda con il sostantivo che segue: Si mangia molta pasta (pasta = singolare → verbo singolare) Si mangiano molti spaghetti (spaghetti = plurale → verbo plurale) Si legge un libro / Si leggono molti libri Si parla l'italiano / Si parlano molte lingue Esempi Comuni del SI Passivante Il si passivante è estremamente comune in italiano. Lo sentirai e leggerai ovunque: Qui si parla italiano. (= L'italiano è parlato qui) Non si accettano carte di credito. (= Le carte di credito non sono accettate) Come si dice "hello" in italiano? (= Come è detto "hello" in italiano?) In questo negozio si vendono prodotti biologici. (= Prodotti biologici sono venduti) Affittasi appartamento. (= Un appartamento viene affittato - forma molto comune negli annunci) Se non riconosci questa struttura,
Matthew Shindell contrasts Islamic scientific advancements with European views, highlighting how Dante Alighierireinterpreted Mars in the Divine Comedy as a symbol of fortitude and martyrdom.
This bonus episode of The Classical Mind serves as “front matter” to prepare listeners for a three-month reading marathon of Dante Alighieri's Divine Comedy. Join Wesley and Junius as they explain that the work is a “comedy” not because of humor, but because of its trajectory: it begins in the darkness of Inferno and ends with the “blessed life” and vision of God in Paradiso. The discussion explores the poem's intricate architecture, consisting of 100 cantos and an interlocking three-line rhyme scheme called terza rima. The hosts emphasize that Dante intentionally wrote the poem to be read using the medieval fourfold method—literal, allegorical, moral (tropological), and eschatological—allowing it to function as both a narrative journey and a transformative spiritual school for the reader.The episode also provides the vital historical and cosmological context required to navigate Dante's world, from the “funnel” of Hell beneath Jerusalem to the mountain of Purgatory on the opposite side of the globe. The hosts explain how the Earth was viewed as the “cosmic dump” at the absolute bottom of a sphere-shaped universe, putting Satan as far from God as possible. Additionally, they break down the 13th-century political strife between the Ghibellines and Guelphs, noting that Dante's own exile as a White Guelph deeply colors the text. By synthesizing the theology of Aquinas and Bonaventure with the classical poetry of Virgil, Dante created an “encyclopedia of medieval thought” that remains a high point of the Western canon. Get full access to The Classical Mind at www.theclassicalmind.com/subscribe
Hai mai sentito parlare di Dante alpinista? In questo episodio del podcast esploriamo la figura di Dante Alighieri – il padre della lingua italiana, lo scrittore della Divina Commedia – e il suo rapporto con la montagna. Lo facciamo leggendo due articoli scritti da Elena Giannarelli –studiosa, filologa classica, professoressa all'Università degli Studi di Firenze, nonché amica di famiglia – per il giornale “Il Rosa” nel 2021. Nel primo articolo scopriamo Dante alpinista, nel secondo articolo vediamo come è arrivata una copia dell'Inferno in un piccolo bivacco in mezzo alle montagne a Macugnaga (VB) (il mio luogo del cuore, dove faccio uno dei viaggi studio).Lascia un commento qui: https://www.italiantimezone.com/italiano-cultura/dante-alighieri-alpinista-montagna-macugnaga-italia Per ricevere il PDF degli articoli, entra nel Salotto Italiano:Diventa un supporter di questo podcast: https://www.spreaker.com/podcast/italian-time-zone-l-italiano-con-la-storia--5159377/support.
Il-poeta u t-traduttur Alfred Palma, li miet fit-18 ta' Diċembru 2025, jibqa' mfakkar mhux biss għall-poeżija u t-traduzzjonijiet tiegħu tad-drammi ta' Shakespeare, iżda speċjalment għat-traduzzjoni Maltija tad-Divina Commedia ta' Dante Alighieri. Din l-opra monumentali ressqet wieħed mill-akbar kapolavuri tal-letteratura dinjija eqreb lejn il-qarrejja Maltin. Id-dedikazzjoni ta' Alfred Palma biex jippreserva l-fond poetiku, ir-ritmu u t-tifsira tat-test oriġinali fil-lingwa Maltija hija kisba kulturali u letterarja sinifikanti. Huwa jitkellem ma' Joe Axiaq dwar dan ix-xogħol u l-ħidma letterarja tiegħu f'intervista li kienet saritlu fl-1996.
What if the sound of heaven is laughter?Drawing on The Divine Comedy by Dante Alighieri, biblical wisdom, and surprising research, this episode explores joy not as a personality trait, but as a spiritual strength. Humor. Playfulness. Delight. These are not distractions from spiritual growth. They are often the pathway into it.From babies laughing at peekaboo to the story of Isaac, whose very name means laughter, we discover that joy is woven into the heart of God. Even more, joy is compatible with pain. Real joy does not deny suffering. It survives it.So today, laugh. Do something fun for no reason at all. You might just discover that God is closer than you thought.
The Daily Quiz - Art and Literature Today's Questions: Question 1: In which book series does the character 'Edmund Pevensie' appear? Question 2: In which book series does 'Albus Dumbledore' appear? Question 3: Which decade is known for literary works such as "The Crucible" and "On the Road"? Question 4: What was the title of the most famous broadcast of "The Mercury Theater on the Air," which aired on October 30, 1938 and caused panic across the United States? Question 5: Which author wrote 'Nicholas Nickleby'? Question 6: Which novel by Jane Austen ends with sisters Marianne and Elinor Dashwood getting married? Question 7: Which piece of written work starts with the line 'Mr Utterson the lawyer was a man of a rugged countenance, that was never lighted by a smile; cold, scanty and embarrassed in discourse; backward in sentiment; lean, long, dusty, dreary and yet somehow lovable.'? Question 8: What comes after 'Inferno' in Dante Alighieri's Divine Comedy trilogy? Question 9: Which author wrote 'Metro 2033'? This podcast is produced by Klassic Studios Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
Avatar - Fuoco e cenere è il terzo episodio della saga di fantascienza ambientalista creata da James Cameron che, per questo film, ha per scelta evitato qualunque ricorso all'IA. Il museo di Ca' Pesaro a Venezia dedica una retrospettiva al lavoro e all'impegno politico di Gastone Novelli, maestro dell'informale italiano. Billy delle nuvole è un libro per bambini e bambine che mescola avventura e divulgazione scientifica. Il fotografo e artista statunitense Roger Ballen ha illustrato l'Inferno di Dante Alighieri. È la prima volta che un fotografo si misura con la Divina commedia. CONLucia Magi, giornalista che vive a Los Angeles e collabora con InternazionaleLeonardo Merlini, giornalista di Aska news che collabora con InternazionaleAlberto Emiletti, giornalista e redattore di Internazionale KidsDidi Bozzini, curatore e critico d'arteAvatar - Fuoco e cenere: https://www.youtube.com/watch?v=uVQFHlPzNPoGastone Novelli: https://www.youtube.com/watch?v=68SqTBfR3yABilly delle nuvole: https://www.youtube.com/watch?v=GSy6JlnMTCQInferno: https://www.youtube.com/watch?v=6gayexCp6GoCi piacerebbe sapere cosa pensi di questo episodio. Scrivici a podcast@internazionale.it Se ascolti questo podcast e ti piace, abbonati a Internazionale. È un modo concreto per sostenerci e per aiutarci a garantire ogni giorno un'informazione di qualità. Vai su internazionale.it/abbonatiConsulenza editoriale di Chiara NielsenProduzione di Claudio Balboni e Vincenzo De SimoneMusiche di Tommaso Colliva e Raffaele ScognaDirezione creativa di Jonathan Zenti
VISITÁ NUESTRA WEB: https://www.historiaenpodcast.com.ar/ FORMULARIO DE INSCRIPCIÓN VIAJE DE ITALIANO: https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSe7o2fxO5C2R1dBa9I3n8JqQ-icMt5sscM7iXclVe2-p4Fjcg/viewform?usp=dialog En este episodio repasaremos la vida y obra de Dante Alighieri, el padre de la lengua italiana y el creador del sistema moral que modelará la historia de Occidente. Episodio profundo y con una gran sorpresa. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
L'idrogeologo Fabio Carosone ci accompagna nel cuore della sua lunga carriera down under: un percorso fatto di rigore scientifico, riconoscimenti professionali, inevitabili sacrifici personali e del coinvolgimento nella Dante Alighieri society.
En este episodio Jota y Chris analizan parte por parte Es Épico de Canserbero y explican algunas de las referencias a La Divina Comedia de Dante Alighieri.Subsríbete a Patreon:patreon.com/acordesyrimas
2. The Islamic World's Scientific Contributions and Mars in Medieval Thought. Matthew Shindell highlights an intellectual renaissance in the Islamic world—specifically Baghdad and Damascus—between the 10th and 16th centuries, which was vital while Europe was experiencing its "Dark Ages." Through translation and original work, Islamic scholars built upon ancient knowledge, fueling a great intellectual transformation. In the medieval period, Mars was widely associated with vices like war, violence, and disaster. However, the renowned poet Dante Alighieri, in The Divine Comedy, transformed this negative association into the virtue of fortitude. Since Dante was charting a path through the heavens, where all planets had to represent virtues, Mars was designated as the sphere housing martyrs and those who died in holy war, becoming a highly important symbol for Christian Europe. 1920 JOHN CARTER
2. The Islamic World's Scientific Contributions and Mars in Medieval Thought. Matthew Shindell highlights an intellectual renaissance in the Islamic world—specifically Baghdad and Damascus—between the 10th and 16th centuries, which was vital while Europe was experiencing its "Dark Ages." Through translation and original work, Islamic scholars built upon ancient knowledge, fueling a great intellectual transformation. In the medieval period, Mars was widely associated with vices like war, violence, and disaster. However, the renowned poet Dante Alighieri, in The Divine Comedy, transformed this negative association into the virtue of fortitude. Since Dante was charting a path through the heavens, where all planets had to represent virtues, Mars was designated as the sphere housing martyrs and those who died in holy war, becoming a highly important symbol for Christian Europe. 1962
Rosalía, Taylor Swift o Bad Bunny son mucho más que artistas musicales, son también símbolos de una época en la que todo, incluida la cultura, puede ser también una forma de hacer política. Cada disco, videoclip o aparición pública desencadena debates sobre feminismo, identidad o clase. De la espiritualidad de Lux a la reivindicación de lo latino y la cultura puertorriqueña de Debí tirar más fotos, de Frida Kahlo a Dante Alighieri, de los discursos anti-trans de J.K. Rowling al impacto político de artistas del pop, cada obra se reinterpreta hoy desde nuevas trincheras ideológicas. En un contexto marcado por la polarización y la mercantilización de las luchas sociales, la cultura popular actúa como espejo de las tensiones contemporáneas. Cualquier gesto creativo se analiza y se discute pero: ¿podemos disfrutar del arte sin pensar en lo que representa? Algunas de las recomendaciones que encontrarás en el podcast: Lux, de Rosalía Debí tirar más fotos, de Bad Bunny FatherMotherSisterBrother, de Jim Jarmusch Divina Comedia, de Danti Alighieri CRÉDITOS: Realizan: Tommaso Koch, Ana Marcos y Jimena Marcos Con información de: María Porcel, Paola Nagovitch, Sergio C. Fanjul, Eneko Ruiz y Jorge Morla Presenta: Jimena Marcos Diseño de sonido: Nicolás Tsabertidis Edición: Ana Ribera Coordina: José Juan Morales Dirección Hoy en El País: Silvia Cruz Lapeña Sintonía: Nicolás Tsabertidis
Fabio Volo spiega Dante Alighieri.
Secondo dati ufficiali del Ministero degli Esteri italiano pubblicati nel 2019, l'Australia è il Paese extraeuropeo dove l'italiano è più parlato e studiato, in relazione al numero di abitanti.