Podcasts about charlie mingus

American jazz double bassist, composer and bandleader

  • 44PODCASTS
  • 61EPISODES
  • 52mAVG DURATION
  • ?INFREQUENT EPISODES
  • Sep 28, 2025LATEST
charlie mingus

POPULARITY

20192020202120222023202420252026


Best podcasts about charlie mingus

Latest podcast episodes about charlie mingus

---
THE SPLENDID BOHEMIANS PRESENT "DOUBLE TROUBLE" - ACES OF BASS WITH TAL WILKENFELD AND ESPERANZA SPALDING. DOUBLE DOWN!!

---

Play Episode Listen Later Sep 28, 2025 16:49


At risk of seeming sexist, it must be noted that the two prodigies of the bass featured here are female, and perhaps that, in some sense, informs their approach to their artistry.  Listening to BC by Tal Wilkenfeld, and Esparanza Spalding's Vague Suspicions, one cannot help but appreciate both the technical precision, and the soulfulness of their musical expression. The bass rarely takes the lead in an ensemble - they are usually responsible for holding down the bottom with the drums. However, occasionally, the bassist will step forward into the limelight - Charlie Mingus and Jaco Pastorius come to mind - and, this inversion can lead to some amazing revelations. ESPERANZA SPALDINGI was inspired to read that Esperanza Spalding had been afflicted with Juvenile idiopathic Arthritis as a child. That this was to be the launching pad for a career as master of one of the most physically demanding instruments imaginable - the upright bass -, puts me in awe.  (She also plays the violin, guitar, piano and the oboe). Having the ears and instincts of a prodigy, she was given a full scholarship to the Berkelee School of Music, where she was also granted an honorary doctorate and professorship at age 20.By the way: let's not neglect to mention her singing, which is miraculous, lifting easily from conversational mode to a soaring airiness, there are unmistakeable echoes of Billie and Ella.  Besides all this, she's on a mission to make jazz more mainstream - attested by the title of the album Radio Music Society, from which this track derives. If anyone can accomplish this feat, it's this Grammy Award winner. TAL WILKENFELDI first became aware of Tal Wilkenfeld when I saw Jeff Beck play A Day in the Life at the Rock and Roll Hall of Fame ceremonies. There was Beck, looking relaxed and dashing - delicately maneuvering his whammy bar… and to his left stood what looked like a street urchin with wild ringlets, following his every nuance, note for note, wielding a massive Fender bass, which was as big as she was. It was alchemy. Later, I watched the Live at Ronnie Scott's video where you could really see the two magicians extended celebration. She was around 20 at the time, possessed of a preternatural talent, and sidekick to one of the greatest guitarists who ever lived. Since then, the master has left this realm, and the apprentice has stepped forward to become her own front person - living in Nashville, playing with her band, and her calendar is filled with multiple special appearances and collaborations. And, to top it all, she's jolly. Her sense of humor is obvious, partnering with comedians, Marc Maron, Spinal Tap, and Jeff Ross on their projects. 

The Vinyl Guide
Ep492: Zev Feldman Returns! RSD Picks with The Jazz Detective

The Vinyl Guide

Play Episode Listen Later Apr 7, 2025 54:55


Renowned archivist & record producer Zev Feldman, "The Jazz Detective", returns to discusses the Record Store Day 2025 releases of lost jazz recordings from Freddie Hubbard, Charlie Mingus, Bill Evans, Patsy Cline & more!  Topics Include: Introduction of Zev Feldman, nicknamed "the jazz detective" Status of finding lost jazz recordings - feeling optimistic Live recordings create a "renaissance" for jazz enthusiasts Concern about aging jazz colleagues with undiscovered tapes Feldman works with multiple record labels simultaneously Record companies are selective about which projects to release Concerns about tariffs affecting vinyl manufacturing costs Vinyl jazz releases often operate on slim profit margins Resonance Records uses Canadian pressing plant Le Vinylist Six Record Store Day releases coming from Feldman Patsy Cline "Imagine That" was most difficult release to assemble Patsy Cline release required coordinating multiple rights holders Country Music Hall of Fame involved in Patsy Cline project Feldman's personal connection to record stores and vinyl collecting Freddie Hubbard "On Fire" recorded at Blue Morocco (1967) Bernard Drayton engineered the Blue Morocco recordings Blue Morocco club owned by Sugar Hill Records founders Kenny Dorham recordings from same Blue Morocco venue Dorham's recordings especially rare and significant to Feldman Dorham was also a writer who contributed to DownBeat magazine Charles Mingus in Argentina - recordings from 1977 concerts Second Argentina concert added due to popular demand Mingus recordings made less than year before his ALS diagnosis Wes Montgomery with Wynton Kelly Trio reissue with new mastering Original Montgomery release now selling for $100+ in stores Time machine question - which historic jazz gig to attend Discussion of legendary venue Slugs and its important shows Feldman's collection of music memorabilia and venue posters Bill Evans live in Finland recordings (1964-1969) Feldman's 13th Bill Evans production with the Evans Estate Finland recordings feature three different Evans trio lineups Record Store Day helping introduce Evans to younger audiences Plans for Record Store Day Black Friday releases Value of releasing previously unheard music versus reissues EXTENDED, Commercial free, high resolution version of this podcast is available at: www.Patreon.com/VinylGuide Photo by Jean-Louis Atlan Listen on Apple: https://apple.co/2Y6ORU0 Listen on Spotify: https://spoti.fi/36qhlc8

What Goes Around?
S5E2 with Nik Fiend (Alien Sex Fiend)

What Goes Around?

Play Episode Listen Later Mar 27, 2025 87:44


Our guest today is a maverick of music, an agent provocateur whose visually arresting image, razor sharp humour and mentally challenging music helped forge that most enduring of sub-cultures; 'Goth'. Back in the early 1980s when the post-punk counter culture embraced film noir and turned the technicolor of glam into a more sinister monochromatic look, festooned with spider webs, skulls and too much eye-liner Nik Fiend was one of the original bad-taste makers at London's The Batcave club. 'Alien Sex Fiend' along with 'The Specimen' and 'Sex Gang Children' made regular appearances at the infamous Batcave. Together they helped establish the look and feel of the early Goth scene in the south, where the likes of Nick Cave, Siouxsie & the Banshees, Bauhaus, Foetus, Robert Smith and even a freshly crimped and spiked Elizabeth Hurley were all regular attendees. The world has of course never been the same, and while music and fashion constantly evolve there is alway the reverberation of the gothic asthetic. Mr & Mrs Fiend continue to create and celebrate chaos around the world, finding success on US college radio, getting 'big in Japan' and spreading their tendrils throughout continental Europe. Uncompromising, often hilarious, always a little bit shocking Alien Sex Fiend are a national treasure who have been hidden in the basement for far too long. Before we talk to Nik we do that thing we love to do, we talk about a completely different type of music! This month we are very pleased to speak to Alex Coles about his excellent book on Jazz Fusion. It is beautiful object and a fascinating discussion about how Jazz can be fused with all manner of musical styles and add to the overall effect. The discussion takes in Sinatra, Joni Mitchell, Charlie Mingus, Kendrick Lamar and Neneh Cherry.We also set aside a few minutes to discussing the giant hole in Deb's flat. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Journal d'Haïti et des Amériques
La mort de Quincy Jones, géant de la musique

Journal d'Haïti et des Amériques

Play Episode Listen Later Nov 4, 2024 30:00


Le Journal d'Haïti et des Amériques revient sur la mort de celui que le magazine Rolling Stone appelle « le producteur inégalable ». Au programme aussi, à la veille du vote, la présidentielle américaine, vue entre autres par les envoyés spéciaux de RFI - alors que selon les sondages Donald Trump sont toujours au coude-à-coude. Ce week-end, une enquête donnait la candidate démocrate en tête dans le très républicain État de l'Iowa, mais dans les fameux « swing states », l'écart est tellement faible qu'il se trouve parfois dans la marge d'erreur des sondages.Parmi ces États clés, il y en a qui compte tout particulièrement : la Pennsylvanie, avec 19 grands électeurs en jeu. Les deux candidats seront donc ce lundi soir (4 novembre 2024) à Pittsburgh, explique Achim Lippold, un des envoyés spéciaux de RFI. Le candidat républicain tiendra son rassemblement dans un stade en centre-ville, tandis que sa rivale a choisi un ancien site sidérurgique : Kamala Harris cherche en effet à séduire les ouvriers, les fameux « blue collars », mais aussi les républicains modérés et les femmes. L'ancien président, qui n'est pas particulièrement populaire dans ce bastion démocrate, espère de son côté rallier les habitants de la « ceinture de rouille », ces banlieues autour de Pittsburgh où le vote pourrait basculer par rapport à 2020 - année où Joe Biden a remporté cet État de justesse.Une autre envoyée spéciale de RFI, Aabla Jounaïdi, se trouve elle à Messa, dans la banlieue de Phoenix, en Arizona - l'un des États où le refus des pro-Trump de reconnaître la défaite de 2020 est allé le plus loin. Les autorités locales font donc tout pour rassurer la population à l'approche des élections. Dans lecomté de Maricopa, qui concentre le plus grand nombre d'électeurs dans l'État, le bâtiment qui abrite les opérations de dépouillement est cerné de barrières, hérissés de caméras, en attendant les snipers annoncés sur les toits en cas de nécessité, disent les autorités. Objectif : empêcher que des groupes d'extrême-droite ne viennent tenter d'occuper les lieux pour faire entendre leurs voix, comme en 2020. Bolivie : grève de la faim d'Evo MoralesEn Bolivie, les blocages d'axes routier se poursuivent, organisés par les partisans d'Evo Morales, qui craignent que l'ancien président ne soit arrêté. Correo del Sur parle d'une « escalade du conflit », alors que les blocages de routes continuent, particulièrement dans les régions de Cochabamba et Santa Cruz, où les manifestations « génèrent des pertes qui se comptent en millions de dollars ». 91 policiers ont été blessés, nombre de « bloqueurs » ont été arrêtés. Et c'est dans ce contexte qu'Evo Morales a entamé une grève de la faim.« Avant-hier, j'ai publiquement appelé à une grève de la faim pour éviter un bain de sang », explique-t-il : « j'ai demandé à mes camarades un dialogue immédiat et la création de deux groupes de travail : économique et politique. Et la réponse du gouvernement a été d'arrêter 56 camarades et de les emmener à La Paz. »Los Tiempos revient de son côté sur les 200 militaires boliviens retenus en otage depuis samedi par des partisans d'Evo Morales - ils ont pris trois casernes d'assaut dans le département de Cochabamba. Le ministère de la Défense, écrit Los Tiempos, a condamné « la prise armée et violente » d'unités militaires, parlant de « délits graves contre la démocratie, la sécurité et la stabilité de l'État ». La grève de la faim d'Evo Morales elle-même a pour objectif de déstabiliser le gouvernement, affirme le ministre des Relations extérieures de la Bolivie. Risque d'inondations à Cuba « Tout le pays retient son souffle devant la possible formation d'un ouragan », titre Granma : car il y a 80% de risques que se forme une dépression tropicale qui se transformerait ensuite en ouragan en avançant vers le nord des Caraïbes, écrit Juventud Rebelde, et elle pourrait affecter Cuba. La Défense civile a donc donné l'ordre d'évacuer quatre municipalités de Guantanamo, rapporte 14 y medio, qui précise : « Les sols saturés par les pluies et les réservoirs et rivières au maximum de leur capacité augmentent le risque d'inondation à Maisí, Imías, San Antonio del Sur et Baracoa, où l'effet de deux autres phénomènes météorologiques se formant dans la mer des Caraïbes a déjà commencé à se faire sentir. » Mort d'un géantCe lundi (4 novembre 2024), a été annoncée la mort de l'immense musicien et producteur américain Quincy Jones, à l'âge de 91 ans. Et la presse n'a pas assez de qualificatifs dans ses titres pour parler de Quincy Jones : « L'icône de la musique et le gagnant de 28 Grammy Awards » pour Deadline, le « géant de la musique américaine » pour le New York Times, « le producteur inégalable derrière Thriller », rappelle Rolling Stone. Rolling Stone qui rappelle que le musicien est derrière de remarquables albums de jazz, de soul, de funk et aussi derrière les plus grands disques de pop du siècle – la trilogie Jacksonienne Off the Wall, Thriller et Bad, entre autres.Mais Rolling Stone rappelle que lorsqu'il a travaillé avec Michael Jackson, Quincy Jones « avait déjà taillé sa route à travers le jazz et la pop bubblegum du début des années 60 ainsi que de nombreuses BO de films, étudié avec la célèbre compositrice classique Nadia Boulanger, fait l'arrangement de disques de Ray Charles et conduit l'orchestre de Frank Sinatra. » Variety rappelle qu'il fut aussi le producteur de « We are the world », le disque destiné à lever des fonds contre la famine sur le continent africain. Il a aussi été le premier Africain-Américain à écrire la BO d'un film majeur, en 1964, « The Pawnbroker ». Autant de morceaux cités par le New York Times dans ses « 14 chansons essentielles » produites, arrangées ou enregistrées par Quincy Jones : cela va du jazz, « Evening in Paris », enregistré en 1957 avec des pointures comme Charlie Mingus, à « I'll be good to you », avec Ray Charles et Chaka Khan, en 1989, sur l'album Back on the block qui lui vaudra six Grammy Awards. Sans oublier, évidemment, Soul Bossa Nova, sa version « audacieuse et ludique » de la musique brésilienne, écrit le New York Times.En 2017, dans une interview accordée à Rolling Stone, Quincy Jones présentait son agitation créative comme « l'engagement d'une vie à apprendre autant de musique qu'il le pouvait : ‘vous devez espérer avoir la possibilité de faire toutes les erreurs possibles pour apprendre. Et j'ai fait toutes les erreurs. Toutes…' » Le journal de la PremièreEn Martinique, élus et socio-professionnels conviés ce lundi matin à une « conférence territoriale » consacrée à la vie chère…

The Sounds of Brooklyn and Beyond

Featuring a brand new jam from NYC songwriting legend Jesse Harris; the beautiful world of Italian composer Olivia Belli; Colorado meets Switzerland in the minds of Hawkfather and Kwest; the genius of Charlie Mingus; a long-running NYC trio of legends—Ben Allison, Steve Cardenas, and Ted Nash; a creative staple of NOLA aka the New Orleans Klezmer All Stars; British new music legends Azimuth; and the crushing groove of Mr. Shuggie Otis.

new york city british colorado italian switzerland azimuth shuggie otis steve cardenas kwest jesse harris ted nash charlie mingus ben allison
Les Nuits de France Culture
Duke Ellington, l'incarnation du jazz 8/8 : Duke Ellington de 1959 à 1966

Les Nuits de France Culture

Play Episode Listen Later May 28, 2024 45:00


durée : 00:45:00 - Les Nuits de France Culture - par : Philippe Garbit - John Coltrane, Charlie Mingus et Max Roach : dans le dernier volet de la série "Connaître le jazz" sur Duke Ellington en 1966, nous explorons les nombreuses collaborations du chef d'orchestre, notamment avec la jeune garde du jazz durant la période de 1959 à 1966. - invités : Lucien Malson

Campus Grenoble
Expression Jazz #50 – Invités de Mark

Campus Grenoble

Play Episode Listen Later Apr 6, 2024


Pour ce numéro 50 de l’émission : Miles et Monk, Roland Kirk, Charlie Mingus, Mark Murphy, Grant Green, Wayne Shorter…   Track list Charlie Mingus, Remembering Rockefeller at Attica Changes, Atlantic, 1974 Rashaan Roland Kirk, Goodbye Porkpie Hat 1976 Mark... Continue Reading →

Conspirituality
197: Psychic Surgery (feat Brad Abrahams)

Conspirituality

Play Episode Listen Later Mar 14, 2024 67:01


The “healer” mutters prayers, flutters his hands over the patient's belly, then rubs his fingers close to her navel. A stream of what looks like blood shoots out from between his fingers. After a few more finger wiggles, he appears to pull several bloody cocktail shrimp out of an invisible incision. The patient is healed. Of something. Welcome to “psychic surgery.” Documentarian of the uncanny, Brad Abrahams, takes our correspondent seat this week to explain how Shirley MacLaine, Burt Lancaster, Andy Kaufman, Charlie Mingus, and tens of thousands of Americans got drawn into the morbid healing craze that kicked off in the 1970s, and which may have seen its last hurrah with the imprisonment of Brazil's John of God. Centuries of colonization in Brazil and the Philippines, Brad explains, made conventional medical care basically unavailable for anyone poor or outside of major cities. This left a void for traditional and alternative healing to fill as the only real options, as well as provide a connection to a cultural identity that had been systematically repressed. And of course, charlatans rode the wave. Brad brings his characteristic curiosity, empathy, and cultural competence, holding the door open for us to imagine why this abject form of medical and spiritual fraud speaks so deeply to so many. Show Notes Brad Abrahams Love And Saucers — Brad Abrahams   Do you see what I see? | Short Doc about Controversial Conspiracy Theorist Artist David Dees — Brad Abrahams  72: John of Fraud (w/Lisa Braun Dubbels & Mirna Wabi-Sabi) — Conspirituality Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

A brush with...
A brush with... Stanley Whitney

A brush with...

Play Episode Listen Later Feb 7, 2024 54:02 Very Popular


Stanley Whitney talks to Ben Luke about his influences—from writers to musicians and, of course, other artists—and the cultural experiences that have shaped his life and work. Whitney, ​​born in Philadelphia in 1946, makes abstract paintings that feature interlocking rectangles, squares and bands of paint whose intense colours hum with musical resonance and rhythm. Rigorously structured yet full of improvisation and unexpected incident, his paintings are both arresting and slow-burning: they grab you with their bold hues and hold you with their complex harmonies and dissonances, their sense of constant movement. He is particularly known for his square-format paintings of the past two decades but his career has been a lifelong search for a distinctive form of painting—one that, as he has said, is defiantly abstract yet contains “the complexity of the world”. He reflects on his encounters with an early mentor, Philip Guston; being painted by Barkley Hendricks, a fellow student at Yale; and his close friendship with David Hammons. He discusses his love of Paul Cezanne, Vincent van Gogh, Paolo Veronese and Henri Matisse, as well as the work of Gees Bend quilters. And explains how he connects this deep love of painting to musical greats including Miles Davis, Charlie Parker and Charlie Mingus. Plus he discusses in detail his life in the studio and answers our usual questions, including “what is art for?”Stanley Whitney: How High the Moon, Buffalo AKG Art Museum, Buffalo, US, 9 February-27 May; Walker Art Center, Minneapolis, US, 14 November-16 March 2025; Institute of Contemporary Art /Boston, US, 17 April 2025–1 September 2025; Stanley Whitney: Dear Paris, Gagosian, Paris, until 28 February. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.

Nova Club
Du monde en studio mais aussi Sofie Royer, Wednesday, Beat de Boul, Bob Marley, Flowdan et plus !

Nova Club

Play Episode Listen Later May 10, 2023 110:34


Tracklist :Booker T. & The M.G.'s - Green OnionsArmani White - BILLIE EILISH LEGENS MIX (ft. Ludacris, Busta Rhymes & N.O.R.E)Sofie Royer - MioU2 - New Year's Day (Kevorkian Remix)Chicago - Sweet PlayerBob Marley & The Wailers - Judge NotAsha Puthli - Space Talk (Dimitri From Paris Remix)Kaba, Hyas - 4DaMobboygenius - Cool About ItWednesday - Bath CountyDuke Ellington, Charlie Mingus, Max Roach - A Little Max (Parfait)Duke Ellington, Charlie Mingus, Max Roach - Wig WiseSeotaiji and Boys - Come Back HomeThe Exciters - Tell HimThe Shirelles - It's Love That Really CountsStan Getz & Charlie Byrd - Desafinado Beat de Boul - Dans la sonoRay Cathode - Time BeatThe Tornados - TelstarEffy & Flowdan - Stone Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.

Curious Creatures
Justin Pearson Pt. 2: Straight Edge Foodies

Curious Creatures

Play Episode Listen Later Oct 6, 2022 26:49 Very Popular


Landscape redefined by skateboarder Mason, Silva planned routines to Budgies drums It's the space outside of the sound we're chasin'   Cinematic for the Banshees and their chums  Images influenced the sounds created Alfred Hitchock - Suburban Relapse The shower scene in Psycho, a shrine, gold-plated Herrmann's score hitting every synapse. (Pause – aka: dead airtime – but not this time!)Charlie Mingus stressed the import of the notes un-played,PJ Harvey finds inspiration in a place un-stayed.  Justin always hears sweet music in the rattle of his car Familiar London Studios became unfamiliar from afar.The Creatures flew to Hawaii, to record their debut, the jungle fed the music, and the conch shell blew.Victor Boullet played Metallica to get The Creatures mad,Ross Robinson and Simon came close to something very bad!“No Hi-hat!” ordered Siouxsie, “No Hairspray in my mix!”Budgie moved the hi-hat out but played with magic sticks,Creating things from nothing was our drumming bird's propensity,His Drumming in the Dreamhouse throbbed with LSD intensity Justin and DMT experiment, Lol and Budgie too, Budgie, Lol and Justin want healthy things to chew.  Post-abuse bodies may have survived, but some Brain tissue did not Justin's Pre-show ritual is a strong expresso shot!On Reflections, Simon said to Lol, “Lol you're very Zen.”Lol reflected soberly, “How weird it is to ken.”  Proficiency is priority, you have to love yourself,The secret door out of the maze - is the one that's marked ‘Good Health!'Q: Was this the longest recording for Curious Creatures?A: You bet your sweet bippy it was!The pause is cool and beautiful and weird. And we may have a dinner date in San Diego!In Awe of: ‘Psycho' (1960) Directed by Alfred Hitchcock - Music: Bernard Herrmann. CONNECT WITH US:Curious Creatures:Website: https://curiouscreaturespodcast.comFacebook: @CuriousCreaturesOfficialTwitter: @curecreaturesInstagram: @CuriousCreaturesOfficialLol Tolhurst: Website: https://loltolhurst.comFacebook: @officialloltolhurst Twitter: @LolTolhurst Instagram: @lol.tolhurst Budgie: Facebook: @budgieofficial Twitter: @TuWhit2whooInstagram: @budgie646Curious Creatures is a partner of the Double Elvis podcast network. For more of the best music storytelling follow @DoubleElvis on Instagram or search Double Elvis in your podcast app. 

JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Standards 108

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Sep 14, 2022 19:45


Homenaje al gran Charlie Mingus, bajista y compositor clave en toda la historia del jazz. En su tema Goodbye Porkpie Hat, su adiós a Lester Young. Escuchamos al autor y a dos de las bandas que lo han seguido: Mingus Dinasty y Mingus Big Band. Rahshan Roland Kirk, Desmond, Stanley Clarke y Avishai Cohen. Y desde otros géneros Jeff Beck y Joni Mitchell. Y más sorpresas.

JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Instrumentos 31

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Aug 21, 2022 35:43


En esta segunda entrega dedicada al contrabajo nos detenemos en los más grandes bajistas del bop y corrientes que siguen. Oscar Pettiford, Ray Brown, Charlie Mingus, George Duvivier, Percy Heath y Leroy Vinegar. Un deleite.

jazz instrumentos ray brown charlie mingus oscar pettiford
Jazz Collection
100 Jahre Jazzbassist & Komponist Charles Mingus

Jazz Collection

Play Episode Listen Later Aug 9, 2022 60:25


Das Saxofon soll klingen wie ein menschlicher Schrei, forderte Charlie Mingus. Einer, der aus seinen Musikern das letzte rausholte. Ein cholerischer Mocken. Ein sanfter Denker. Ein genialer Komponist und Bandleader mitten im Epizentrum des Jazz – und selber einer, der starke Eruptionen auslöste. Geboren am 22.4.1922, wollte er eigentlich klassischer Musiker werden. Dieser Beruf war ihm allerdings verwehrt als Nicht-Weisser. Mingus wächst in einer afroamerikanischen Community auf und hat nebst diesem Einfluss auch noch schwedische, britische und asiatische Wurzeln. Es sei für ihn schwierig, in einer Gemeinschaft anzukommen, sagte er immer wieder. Was ein Fluch ist, in psychischer Hinsicht, und ein Segen – für seine Musik. Denn Mingus Werk entwickelt sich aus den Verwerfungen dieser verschiedenen kulturellen Klippen heraus. Die deutsche Bassistin Lisa Hoppe sieht hier einen starken Treiber für sein lebenslanges Suchen und für seinen umwerfenden Output. Sie versammelt in der Jazz Collection selten gehörte Mingus-Stücke und versucht im Gespräch mit Annina Salis eine Annäherung an Charles Mingus als Menschen und Künstler mit all seinen Facetten – jenseits vom oft bedienten «Genius»-Narrativ. Erstausstrahlung: 19.04.22

De las raíces a la fusión
De las raíces a la fusión - Episodio 9

De las raíces a la fusión

Play Episode Listen Later May 5, 2022 31:14


En este noveno episodio, algunos de los músicos de jazz más veteranos siguen volcando su energía. Es el tiempo en que destacan dos de los compositores y líderes de banda más creativos y aparentemente incansables del hard bop: el pianista Thelonious Monk y el bajista Charlie Mingus. ⇣ Suscríbete a nuestro boletín. Cada lunes, algún miembro del equipo editorial de Magazine AM:PM te trae un resumen de los trabajos publicados la semana anterior, así como una serie de recomendaciones de música, lecturas y audiovisuales relacionados con el ecosistema musical. ⇣ Web: www.magazineampm.com Facebook: @magazineampm Instagram: @magazineampm Twitter: @magazineampm Telegram: @magazineampm

Capitani Coraggiosi Radio's show
Capitani Coraggiosi - Hundred Charlies (A Charlie Mingus' Songbook)

Capitani Coraggiosi Radio's show

Play Episode Listen Later Apr 27, 2022 88:07


jazz playlist hundred charlies songbook mingus charlie mingus capitani coraggiosi
Le podcast de So Sweet Planet
Thelonious Monk et la baronne Pannonica : une étonnante aventure artistique et politique ! Un documentaire à voir sur Arte. L'interview du réalisateur Jacques Goldstein.

Le podcast de So Sweet Planet

Play Episode Listen Later Apr 24, 2022 45:13


Soutenez So Sweet Planet et accédez à vos contenus exclusifs :https://www.patreon.com/sosweetplanetRencontre avec le réalisateur Jacques Goldstein pour discuter de ce beau documentaire, à voir sur Arte le 1er mai et sur arte.tv à partir du 24 avril !"Nica", son fume-cigarette en or, son élégance et son amour infini du jazz… Quand elle croise l'étrange musique de Thelonious Monk salle Pleyel, à Paris, en 1954, Pannonica de Koenigswarter est aussitôt happée par son génie et sa radicale liberté. Épouse d'ambassadeur, la baronne, née Rothschild, ancienne pilote et résistante, va tout quitter pour accompagner à New York la "révolution" du pianiste et l'installer, avec le be-bop, sur la scène internationale. Dans l'Amérique ségrégationniste des années 1950, le jazz est méprisé, et Monk, interdit de club après une arrestation pour détention de drogue, incarne à lui seul l'incandescence entravée des musiciens afro-américains, leur dénuement et leur solitude. L'égérie "Nica" les aide et les héberge dans sa suite d'hôtel où Charlie Parker mourra dans un éclat de rire – puis dans sa maison du New Jersey. Dans un carnet de cuir rouge, elle consigne aussi les portraits de ses amis jazzmen, de Charlie Mingus à Miles Davis en passant par John Coltrane, saisis sur le vif avec un Polaroid, qu'elle documente de trois vœux recueillis auprès de chacun d'eux. Photos et textes composent alors l'album simple et sensible d'une génération d'artistes en lutte, qui se retrouvent au Five Spot pour de légendaires jam-sessions.Au fil d'archives, photos et concerts, de contributions de musiciens – Archie Shepp, William Parker, Wadada Leo Smith, Roy Nathanson… – et d'éclairages (Laurent de Wilde, le biographe de Monk), le réalisateur Jacques Goldstein raconte ce combat, artistique et politique, en s'appuyant sur les émouvants trésors du carnet rouge de la baronne, retrouvé par sa petite-fille et édité en fac-similé en 2006. À travers l'amitié entre Pannonica et l'insaisissable pianiste, dont le portrait, nourri par le témoignage de son fils, est esquissé, ce film retrace l'épopée créative de ces musiciens noirs pour résister à la violence sociale, inventer le jazz et l'imposer comme un art majeur. "À voir sur Arte le 1er mai 2022 à 23h50 et sur arte.tv du 24/04/2022 au 30/05/2022Documentaire de Jacques Goldstein (France/Luxembourg, 2021, 54mn) - Coproduction : ARTE GEIE, CFRT, A_BahnSo Sweet Planet, un site et un podcast indépendants.Soutenez So Sweet Planet et accédez à vos contenus exclusifs :https://www.patreon.com/sosweetplanet Voir Acast.com/privacy pour les informations sur la vie privée et l'opt-out.

Rock N Roll Pantheon
Rock's Backpages 125: Vashti Bunyan on Wayward + Nick Drake + Joe Boyd audio

Rock N Roll Pantheon

Play Episode Listen Later Apr 22, 2022 72:23


In this episode we welcome the wonderful Vashti Bunyan — all the way from her home in Edinburgh — and ask her about her magical music and the remarkable memoir she's just published.The "freak folk" legend — though she strongly disavows the "folk" tag — begins by talking of her early musical memories, among them meeting an unhappy Cliff Richard backstage in Blackpool in 1961. She describes her dream of becoming a pop singer in mid-'60s London, and how that led her to the Mayfair office of Stones manager Andrew Loog Oldham. Briefly and unhappily typecast as "a dark-haired Marianne Faithfull", she recalls the session for the Jagger-Richards song 'Some Things Just Stick In Your Mind', backed up in the studio by Jimmy Page & Nicky Hopkins.Vashti explains how she felt equally adrift in the world of folk, eventually dropping out of the London music scene to travel to the Outer Hebrides in a horse-drawn wagon. This is the journey she writes about so vividly in Wayward, leading circuitously to Joe Boyd producing her 1970 album Just Another Diamond Day. After a discussion of that exquisite record, she talks about why she neither wrote nor sang another song for 30 years… then admits how much it meant when younger admirers like Joanna Newsom and Devendra Banhart discovered the album in 2000, subsequently appearing on her Lookaftering (2005) and Heartleap (2014).With Nick Drake's final album Pink Moon turning 50 this year, we take Vashti back to the awkward afternoon she spent trying to write a song with him after Joe Boyd had introduced them. Along the way we hear clips of Joe speaking to Gerrie Lim about Nick's guitar playing and "romantic doom" in 1994.After paying our respects to Saints frontman Chris Bailey, we touch on highlights among the 120+ articles just added to the RBP library, including pieces about Charles Mingus (1962), Dusty in Memphis (1969), the Smiths (1987) and Fatboy Slim (1997). Jasper's selection of a recent Michael McDonald interview gives us the perfect excuse to explain to Vashti what "Yacht Rock" is… after which we hear a final clip from the Boyd interview.Many thanks to special guest Vashti Bunyan; Wayward is published by White Rabbit and available now. You can visit Vashti's website at anotherday.co.uk.Pieces discussed: Vashti Bunyan, Heartleap, Robert Kirby, Lost Ladies of Folk, Joe Boyd on Nick Drake, The Saints, Chris Bailey, Muddy Waters, Jimi and Janis, The Smiths, Fatboy Slim, Charlie Mingus, Dusty Springfield, Robyn, Ry Cooder, Duke Ellington, ESP Disk, Michael McDonald and Phil Collins.

Rock N Roll Pantheon
Rock's Backpages 125: Vashti Bunyan on Wayward + Nick Drake + Joe Boyd audio

Rock N Roll Pantheon

Play Episode Listen Later Apr 22, 2022 73:53


In this episode we welcome the wonderful Vashti Bunyan — all the way from her home in Edinburgh — and ask her about her magical music and the remarkable memoir she's just published. The "freak folk" legend — though she strongly disavows the "folk" tag — begins by talking of her early musical memories, among them meeting an unhappy Cliff Richard backstage in Blackpool in 1961. She describes her dream of becoming a pop singer in mid-'60s London, and how that led her to the Mayfair office of Stones manager Andrew Loog Oldham. Briefly and unhappily typecast as "a dark-haired Marianne Faithfull", she recalls the session for the Jagger-Richards song 'Some Things Just Stick In Your Mind', backed up in the studio by Jimmy Page & Nicky Hopkins. Vashti explains how she felt equally adrift in the world of folk, eventually dropping out of the London music scene to travel to the Outer Hebrides in a horse-drawn wagon. This is the journey she writes about so vividly in Wayward, leading circuitously to Joe Boyd producing her 1970 album Just Another Diamond Day. After a discussion of that exquisite record, she talks about why she neither wrote nor sang another song for 30 years… then admits how much it meant when younger admirers like Joanna Newsom and Devendra Banhart discovered the album in 2000, subsequently appearing on her Lookaftering (2005) and Heartleap (2014). With Nick Drake's final album Pink Moon turning 50 this year, we take Vashti back to the awkward afternoon she spent trying to write a song with him after Joe Boyd had introduced them. Along the way we hear clips of Joe speaking to Gerrie Lim about Nick's guitar playing and "romantic doom" in 1994. After paying our respects to Saints frontman Chris Bailey, we touch on highlights among the 120+ articles just added to the RBP library, including pieces about Charles Mingus (1962), Dusty in Memphis (1969), the Smiths (1987) and Fatboy Slim (1997). Jasper's selection of a recent Michael McDonald interview gives us the perfect excuse to explain to Vashti what "Yacht Rock" is… after which we hear a final clip from the Boyd interview. Many thanks to special guest Vashti Bunyan; Wayward is published by White Rabbit and available now. You can visit Vashti's website at anotherday.co.uk. Pieces discussed: Vashti Bunyan, Heartleap, Robert Kirby, Lost Ladies of Folk, Joe Boyd on Nick Drake, The Saints, Chris Bailey, Muddy Waters, Jimi and Janis, The Smiths, Fatboy Slim, Charlie Mingus, Dusty Springfield, Robyn, Ry Cooder, Duke Ellington, ESP Disk, Michael McDonald and Phil Collins. Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices

Rock's Backpages
E125: Vashti Bunyan on Wayward + Nick Drake + Joe Boyd audio

Rock's Backpages

Play Episode Listen Later Apr 19, 2022 72:53 Very Popular


In this episode we welcome the wonderful Vashti Bunyan — all the way from her home in Edinburgh — and ask her about her magical music and the remarkable memoir she's just published. The "freak folk" legend — though she strongly disavows the "folk" tag — begins by talking of her early musical memories, among them meeting an unhappy Cliff Richard backstage in Blackpool in 1961. She describes her dream of becoming a pop singer in mid-'60s London, and how that led her to the Mayfair office of Stones manager Andrew Loog Oldham. Briefly and unhappily typecast as "a dark-haired Marianne Faithfull", she recalls the session for the Jagger-Richards song 'Some Things Just Stick In Your Mind', backed up in the studio by Jimmy Page & Nicky Hopkins. Vashti explains how she felt equally adrift in the world of folk, eventually dropping out of the London music scene to travel to the Outer Hebrides in a horse-drawn wagon. This is the journey she writes about so vividly in Wayward, leading circuitously to Joe Boyd producing her 1970 album Just Another Diamond Day. After a discussion of that exquisite record, she talks about why she neither wrote nor sang another song for 30 years… then admits how much it meant when younger admirers like Joanna Newsom and Devendra Banhart discovered the album in 2000, subsequently appearing on her Lookaftering (2005) and Heartleap (2014). With Nick Drake's final album Pink Moon turning 50 this year, we take Vashti back to the awkward afternoon she spent trying to write a song with him after Joe Boyd had introduced them. Along the way we hear clips of Joe speaking to Gerrie Lim about Nick's guitar playing and "romantic doom" in 1994. After paying our respects to Saints frontman Chris Bailey, we touch on highlights among the 120+ articles just added to the RBP library, including pieces about Charles Mingus (1962), Dusty in Memphis (1969), the Smiths (1987) and Fatboy Slim (1997). Jasper's selection of a recent Michael McDonald interview gives us the perfect excuse to explain to Vashti what "Yacht Rock" is… after which we hear a final clip from the Boyd interview. Many thanks to special guest Vashti Bunyan; Wayward is published by White Rabbit and available now. You can visit Vashti's website at anotherday.co.uk. Pieces discussed: Vashti Bunyan, Heartleap, Robert Kirby, Lost Ladies of Folk, Joe Boyd on Nick Drake, The Saints, Chris Bailey, Muddy Waters, Jimi and Janis, The Smiths, Fatboy Slim, Charlie Mingus, Dusty Springfield, Robyn, Ry Cooder, Duke Ellington, ESP Disk, Michael McDonald and Phil Collins.

Rock's Backpages
E125: Vashti Bunyan on Wayward + Nick Drake + Joe Boyd audio

Rock's Backpages

Play Episode Listen Later Apr 19, 2022 72:23


In this episode we welcome the wonderful Vashti Bunyan — all the way from her home in Edinburgh — and ask her about her magical music and the remarkable memoir she's just published.The "freak folk" legend — though she strongly disavows the "folk" tag — begins by talking of her early musical memories, among them meeting an unhappy Cliff Richard backstage in Blackpool in 1961. She describes her dream of becoming a pop singer in mid-'60s London, and how that led her to the Mayfair office of Stones manager Andrew Loog Oldham. Briefly and unhappily typecast as "a dark-haired Marianne Faithfull", she recalls the session for the Jagger-Richards song 'Some Things Just Stick In Your Mind', backed up in the studio by Jimmy Page & Nicky Hopkins.Vashti explains how she felt equally adrift in the world of folk, eventually dropping out of the London music scene to travel to the Outer Hebrides in a horse-drawn wagon. This is the journey she writes about so vividly in Wayward, leading circuitously to Joe Boyd producing her 1970 album Just Another Diamond Day. After a discussion of that exquisite record, she talks about why she neither wrote nor sang another song for 30 years… then admits how much it meant when younger admirers like Joanna Newsom and Devendra Banhart discovered the album in 2000, subsequently appearing on her Lookaftering (2005) and Heartleap (2014).With Nick Drake's final album Pink Moon turning 50 this year, we take Vashti back to the awkward afternoon she spent trying to write a song with him after Joe Boyd had introduced them. Along the way we hear clips of Joe speaking to Gerrie Lim about Nick's guitar playing and "romantic doom" in 1994.After paying our respects to Saints frontman Chris Bailey, we touch on highlights among the 120+ articles just added to the RBP library, including pieces about Charles Mingus (1962), Dusty in Memphis (1969), the Smiths (1987) and Fatboy Slim (1997). Jasper's selection of a recent Michael McDonald interview gives us the perfect excuse to explain to Vashti what "Yacht Rock" is… after which we hear a final clip from the Boyd interview.Many thanks to special guest Vashti Bunyan; Wayward is published by White Rabbit and available now. You can visit Vashti's website at anotherday.co.uk.Pieces discussed: Vashti Bunyan, Heartleap, Robert Kirby, Lost Ladies of Folk, Joe Boyd on Nick Drake, The Saints, Chris Bailey, Muddy Waters, Jimi and Janis, The Smiths, Fatboy Slim, Charlie Mingus, Dusty Springfield, Robyn, Ry Cooder, Duke Ellington, ESP Disk, Michael McDonald and Phil Collins.

Jazz Collection
100 Jahre Charles Mingus - Jazzbassist und Komponist

Jazz Collection

Play Episode Listen Later Apr 19, 2022 60:23


Das Saxofon soll klingen wie ein menschlicher Schrei, forderte Charlie Mingus. Einer, der aus seinen Musikern das letzte rausholte. Ein cholerischer Mocken. Ein sanfter Denker. Ein genialer Komponist und Bandleader mittendrin im Epizentrum des Jazz – und selber einer, der starke Eruptionen auslöste. Geboren am 22.4.1922, wollte er eigentlich klassischer Musiker werden. Dieser Beruf war ihm allerdings verwehrt als Nicht-Weisser. Mingus wächst in einer afroamerikanischen Community auf und hat nebst diesem Einfluss auch noch schwedische, britische und asiatische Wurzeln. Es sei für ihn schwierig, in einer Gemeinschaft anzukommen, sagte er immer wieder. Was ein Fluch ist, in psychischer Hinsicht, und ein Segen – für seine Musik. Denn Mingus Werk entwickelt sich aus den Verwerfungen dieser verschiedenen kulturellen Klippen heraus. Die deutsche Bassistin Lisa Hoppe sieht hier einen starken Treiber für sein lebenslanges Suchen und für seinen umwerfenden Output. Sie versammelt in der Jazz Collection selten gehörte Mingus-Stücke und versucht im Gespräch mit Annina Salis eine Annäherung an Charles Mingus als Menschen und Künstler mit all seinen Facetten – jenseits vom oft bedienten «Genius»-Narrativ.

Today's Top Tune
Charlie Gabriel: ‘Yellow Moon'

Today's Top Tune

Play Episode Listen Later Apr 7, 2022 3:48


At age 89, Charlie Gabriel is the most senior member of the legendary New Orleans jazz ensemble Preservation Hall Jazz Band. While Gabriel has played with many giants throughout his illustrious career, crossing genres alongside Charlie Mingus, Ella Fitzgerald, and Aretha Franklin, his name has never appeared on the front of an album until now. “Yellow Moon” is a new original composition from the album “89.” 

NADA MÁS QUE MÚSICA
Nada más que música - Duke Ellington

NADA MÁS QUE MÚSICA

Play Episode Listen Later Mar 10, 2022 45:00


“La vida de Duke Ellington es la historia viva del jazz, o de la “música americana”, como él hubiese dicho; desde los remotos tiempos del ragtime a las variopintas fusiones de los años setenta. Según la imagen canónica, su figura preside la etapa más popular de esa evolución (el período del swing y las grandes bandas), pero basta adivinarlo en el saxo de John Coltrane cuando éste interpreta «In a Sentimental Mood», junto al piano del maestro (1962) para advertir que la magia de Ellington desborda todas las categorías, penetra en todos los terrenos e irrumpe amablemente en los acordes (o desacordes) de todos sus colegas. Ni el jazz en su conjunto ni buena parte de la música contemporánea serían explicables sin Ellington” Así se expresaba la crítica tras la aparición de la autobiografía del extraordinario músico DUKE ELLINGTON. Edward Kennedy Ellington, que este es su nombre completo, nació en Washington en 1899 y desde muy jovencito, cuando tenía siete años, ya empezó a tomar clases de piano. Sus primeras influencias fueron el Ragtime, género de música popular muy de moda en aquellos años. Con sólo diecisiete años debutó profesionalmente en su ciudad natal. Desde 1919 tocó con varios grupos de la capital estadounidense hasta que en 1922 fue llamado para actuar en Nueva York, el punto de referencia para todo músico de jazz. Hoy recorreremos sus grabaciones entre los años 1952 y 1960, habrá tiempo más adelante para profundizar en otras épocas. Escucharemos en primer lugar Take the “A” Train, un estándar de jazz compuesto por Billy Strayhorn y que fue la melodía insignia de la orquesta de Duke Ellington. Aunque no logró triunfar, adquirió la experiencia necesaria para formar su propio quinteto, The Washingtonians, con los que adquirió renombre suficiente como para realizar unas pruebas en el celebérrimo local neoyorquino Cotton Club, en Harlem. A partir de ese momento, su fama y su prestigio se fueron consolidando; las emisiones radiofónicas de sus conciertos se hicieron habituales y las apariciones de Duke Ellington and The Washingtonians en diversas películas, junto a las diversas giras que realizó por Estados Unidos y Europa, contribuyeron a fomentar su creciente popularidad. El quinteto original fue incorporando nuevos miembros, eran doce músicos en sus primeras apariciones en el Cotton Club. A principios de los años treinta, composiciones como Mood Indigo o Sophisticated Lady se convirtieron en grandes éxitos y marcaron el inicio de la época dorada para el músico y su big band. Hacia el fin de la Segunda Guerra Mundial, abordó la composición de obras de mayor envergadura formal, por lo común en forma de suites sinfónicas. Escucharemos ahora una las obras citadas, Sophisticated Lady, una composición del propio Ellington, grabada por primera vez en 1933. Esta canción permaneció en las listas durante 16 semanas, llegando a estar en el tercer lugar. En esta década de 1930, los gustos del público evolucionaron y las grandes formaciones empezaron a no estar de moda, el revolucionario bop les estaban ganando el terreno y lo que primaba eran formaciones más reducidas con un habilidoso instrumento solista. A pesar de todo, Duke Ellington siguió siendo fiel al estilo que siempre le había caracterizado y a su manera de entender la música. Lo que sí hizo fue elevar el listón de exigencia de sus músicos de tal manera que, todos, fueran solistas de sus instrumento. Basta con leer algunos nombres de músicos que pasaron por sus filas: el trompetista Cootie Williams o el saxofonista Hohnny Hodges. Como una suerte de premio a su constancia llegó su participación en el Festival de Jazz de Newport, en 1956. Esta actuación fue un punto de inflexión en la vida de The Washingtonians. Iniciaron giras por todo el mundo que no hicieron sino aumentar su fama internacional. También por esta época probó suerte en la música de cine y firmó las bandas sonoras de películas como Anatomía de un asesinato, de Otto Preminger o París Blues, protagonizada por Paul Newman. Vamos a escuchar otro de los grandes éxitos de la big band, Perdido, una composición de Juan Tizol, músico puertorriqueño miembro de la orquesta y que también firmaría éxitos inolvidables como Caravan o Lost in Meditation. En los años 60 colaboró con jóvenes músicos, unos jóvenes que estaban destinados a ocupar las más altas cotas del género: Charlie Mingus, John Coltrane o Max Roach. También por esta época se interesó por la música religiosa y compuso piezas como In the beggining of God, que fue estrenada en la catedral de San Francisco en 1965. Ellington permaneció al frente de su orquesta hasta su muerte. El relevo lo asumió su hijo Mercer Ellington. Prelude to a kiss, Preludio de un beso, es un canción, no muy conocida, compuesta por el propio Ellington. Cuando cualquiera de nosotros nos acercamos a la música de Duke Ellington y ponemos en el plato un “grandes éxitos” del músico, seguramente nos parecerá que es una música muy bonita, fácil de escuchar y que, bueno, el jazz no es para tanto. Y no, no estaremos descaminados porque la música de Ellington es sobre todo melódica y, consecuentemente, inmediatamente asumible. ¿Cuantas veces nos hemos visto tarareando la melodía de “Satin Doll”? Aunque, no se si este es un buen ejemplo teniendo en cuenta la versión que hizo de esta pieza La Orquesta Mondragón. Pero si nos podrían valer los primeros compases de “Mood Indigo”. Vamos a recordar una de estas preciosas canciones en su versión original: Satin Doll. Muñeca de satén. Os contaba todo esto porque, en algunos foros, toda la música de jazz anterior a John Coltrane es pasado y, además un pasado no digno de mención. Su teoría es que cualquier nueva etapa desbarata y supera la anterior. Por el contrario, es una opinión generalizada que los logros conseguidos por Duke Ellington como compositor, arreglista, director de orquesta y, por qué no, como pianista, tienen hoy una absoluta vigencia. Y no solo eso, sino que han ejercido una extraordinaria influencia en toda la música que vino después. Y es que su música lleva un sello personal e intransferible en el que la aportación de sus músicos es determinante, consiguiendo finalmente una obra casi colectiva. The Mooche es una canción que Ellington compuso en 1928. Es una pieza emblemática y la interpretó miles de veces a lo largo de sus 45 años de carrera. Su vida personal no fue tan placentera como su carrera musical. Cuando tenía 19 años se casó con su novia del colegio y al año siguiente tuvieron su único hijo, Mercer. El matrimonio duró poco pero enseguida empezó a vivir con Mildred Dixon, que viajó con él, administró su empresa Tempo Music y crió a su hijo Mercer. En 1938 Ellington abandonó a su familia, su hijo tenía entonces 19 años, y se fue con Beatrice Ellis, una empleada del Cotton Club. Su nueva relación también fue tormentosa pero, aun así, continuó después de que Ellington conociera e iniciara una relación con Fernanda de Castro Monte. En fin, un fenómeno. Vamos a despedirnos, por hoy, del gran maestro Duke Ellington con una canción que ya hemos citado antes. Mood Indigo, una pieza compuesta por Ellington para una emisión de radio en octubre de 1930. Cuenta en sus memorias que “fue la primera canción que escribí especialmente para la transmisión de micrófono”. Hoy es otro estándar de jazz. Y nada más por hoy. Hemos repasado unas cuantas piezas geniales de un músico muy importante dentro del panorama del jazz y de la música popular norteamericana. Volveremos sobre Ellington porque todavía nos queda mucho por escuchar de su obra. Por el momento, me despido de todos vosotros hasta la próxima emisión que podrais seguir aquí, en Siéntelo con oÍdo RADIO. Hasta entonces… ¡¡¡Buenas vibraciones!!!.

Golden Shower of Hits
EP61: Charles Mingus - Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus

Golden Shower of Hits

Play Episode Listen Later Sep 16, 2021 66:54


This week Mike and Jamie are back together to discuss the 1964 Charlie Mingus album, Mingus Mingus Mingus Mingus Mingus. The reunion fuzzies don't last long as Mike brings up the grading scale right off the bat. Then, for the first time ever, Mike abruptly leaves the episode. And not because he has to pee. How's that for click bait? Zakk Sabbath Couch Riffs Mug Soda Stream WolfTone Timber Wolf Pickup Kid A reissue The Germs Chuck Berry & John Lennon (1972) Mingus CAT-alog for Toilet Training Your Cat. The guide explained in detail how to get a cat to use a human toilet. This famous African-American jazz musician was involved with as many as 26 prostitutes in one session. --- Send in a voice message: https://anchor.fm/goldenshower/message Support this podcast: https://anchor.fm/goldenshower/support

JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Standards 34

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Jun 30, 2021 14:33


Take the "A" train (Toma la línea A del subte) es un tema de Billy Strayhorn (el alter ego de Duke Ellington), estrenado por dicha orquesta en 1941 y usado por largos años como su tema "cortina" en las actuaciones. Refiere a las indicaciones de Ellington a Strayhorn para su primera entrevista en 1939: tomá el tren A hasta Sugar Hill en Harlem.  Usa (como atractivo), el intervalo de 5a disminuída al final de las frases melódicas. Escuchemos varias versiones de Duke en diferentes contextos y épocas, Ella Fizgerald, Ray Brown, Harry Carney, Clifford Brown, Charlie Mingus, Oscar Peterson y Joe Henderson.  

JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Standards 30

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Jun 2, 2021 13:05


What is this thing called love? (Qué es esta cosa llamada amor?), gran composición de Cole Porter de 1929 para el musical Wake up and Dream (Despierta y sueña) con una melodía impactante. Hecha famosa en jazz por Artie Shaw en 1938 fue interpretada por músicos de todas las épocas. Escuchamos esa version junto con las de Billie Holiday, Ella Fitzgerad, Charlie Parker, Art Pepper, Paul Desmond, Clifford Brown, Charlie Mingus, Bill Evans entre otros. Y su secuencia de acordes es nada menos que Hot House de Tadd Dameron en 1945 con Dizzy y Bird!  

Blues is the Truth
Blues is the Truth 563

Blues is the Truth

Play Episode Listen Later May 23, 2021 119:52


This week it's a special show in Blues is the Truth. I asked for you to tell me the stories of the songs that blew you away and boy did you deliver! With tracks from Howling Wolf, Rory Gallagher, Cream, JB Lenoir, Etta James, Charlie Mingus, BB King, Freddie King and more, requested by Lauren Dove, Jennifer Noble, Robert Hokum, Allessandro Ponti, Mikey Merola, Glen Noble, Trev Turley, Matt Birtwhistle, Elizabeth Jane Hansen, Dave Thomas, Mike Rivers, Paul Dickinson, Scott Duncan, Mary Stokes and Tanya Piche. It's packed and its awesome! Why not get in touch about the song that blew YOU away!

JAZZ LO SE
Jazz Lo Se Standards 27

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later May 12, 2021 12:53


Moanin' (lloriqueando, lamentándose) es uno de los mejores standards del hardbop. Compuesta por el pianista de Art Blakey, Bobby Timmons se estrena en 1958 y tiempo después Jon Hendricks le pone letra. Escuchemos versiones de Art Blakey y sus Jazz Messengers, la vocal de Lambert, Hendricks y Ross, Charlie Mingus, Wes Montgomery, Claudio Roditi y la Sant Andreu Jazz Band de Barcelona.

JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Episodio 65

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later May 2, 2021 30:06


Charlie Mingus (1922 Arizona, 1979 Cuernavaca, México) fue uno de los más grandes compositores, bajistas y pianistas del jazz moderno. Años 60, Mingus mira al free jazz con una mezcla de curiosidad, envidia y desdén. Encuentra en Eric Dolphy (saxos, clarinete bajo) un punto común. El concierto de Town Hall. Eric Dolphy se incorpora (multi instrumentista de cañas). En los 70 entran Don Pullen (pn) y George Adams (ts). 1977 diagnóstico de ALS (esclerosis lateral amiotrófica). Para su cumpleaños 56 la Filarmónica de NY toca su pieza "Revelations". Es invitado a la Casa Blanca por Carter. Su legado esta vivo, y en particular Joni Mitchell graba un disco Mingus. Mingus Dinasty se forma con algunos miembros de su banda, así como la Mingus Big Band.

JAZZ LO SE
Jazz Lo Se 64

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Apr 25, 2021 30:33


Charlie Mingus (1922 Arizona, 1979 Cuernavaca, México) fue uno de los más grandes compositores, bajistas y pianistas del jazz moderno. Un crisol de razas con abuelos chinos, afroamericanos y alemanes, re-elabora el hardbop a su manera única, promueve la composición (admirador de Duke Ellington) y re inventa la improvisación colectiva. Desafía las convenciones sin llegar al free, subvierte e incluye los estilos del pasado. Juventud en LA donde estudia cello. Gran admirador de Duke Ellington, se forma con Louis Armstrong, Lionel Hampton, Charlie Parker, Dizzy Gillespie y Max Roach. 1956 Pithecanthropus erectus, un ábum muy original. Con Danny Richmond (bat) y Jackie Byard (pn) forman un trío todopoderoso. Eric Dolphy es uno de sus mejores saxofonistas. 1959 el disco mojón Ah Hum. 

Theory of Music
Charlie Mingus discusses his compositional methods in a note about Pithecanthropus Erectus (1956)

Theory of Music

Play Episode Listen Later Apr 8, 2021 3:38


On the album sleeve of Pithecanthropus Erectus (The Charlie Mingus Jazz Workshop, 1956) Charlie Mingus discusses his methods of composition. There are four pieces on the album: 1. Pithecanthropus Erectus, Charlie Mingus 2. A Foggy Day, George & Ira Gershwin 3. Profile of Jackie, Charlie Mingus 4. Love Chant, Charlie Mingus

methods profile compositional erectus charlie mingus
A Consortium of Problem Solvers Podcast of Len Bertain's Audio Books
Episode 49 - The War on Waste Paradox - Chapter 6 - Part 2 - Audio Book

A Consortium of Problem Solvers Podcast of Len Bertain's Audio Books

Play Episode Listen Later Mar 31, 2021 12:15


We call the War on Waste process a discovery because as the process goes forward, all employees realize that they can contribute to the improvement process and each idea, small or large, is important.  And as the dialogue of the classroom continues, the employees are starting to see the mess that they have created together.  And yet, the process is starting to show them how they are going to fix it.  There is a lot of the special and wasteful Tribal Knowledge finding its way into the discussion and before long most of it will be on the table.I had an album from the great Charlie Mingus and on the cover he had written an adage or phrase that I liked.  It was a cool way to phrase Occam's Razor: of two options, the simplest one is usually the right one.  Charlie Mingus said:Anybody can make the simple complicated.Creativity is making the complicated simple.  

war creativity waste paradoxes razor occam war on waste tribal knowledge charlie mingus
Brave Sound Podcast
Jazz and Dance - A Conversation with Charles McPherson | Brave Sound Podcast

Brave Sound Podcast

Play Episode Listen Later Mar 11, 2021 116:57


The show where we uncover the stories, processes, and worldviews behind NYC’s most artful and creative musicians. Purchase Charles McPherson's Jazz Dance Suites: https://charlesmcpherson1.bandcamp.com/album/charles-mcphersons-jazz-dance-suites Apple Podcasts: https://podcasts.apple.com/us/podcast/brave-sound-podcast/id1537645722 Spotify: https://open.spotify.com/show/5ByvBpLEwvf1FkyZr40d11 Today's Guest: Charles McPherson was born in Joplin, Missouri and moved to Detroit at age nine. After growing up in Detroit, he studied with the renowned pianist Barry Harris and started playing jazz professionally at age 19. He moved from Detroit to New York in 1959 and performed with Charles Mingus from 1960 to 1972. Mr. McPherson has performed at concerts and festivals with his own variety of groups, consisting of quartets, quintets to full orchestras. Charles was featured at Lincoln Center showcasing his original compositions 15 years ago, and once again joined Wynton Marsalis and J@LC Orchestra in April, 2019 honoring his 80th Birthday where they arranged and performed 7 of Charles’ iconic original compositions. Charles has toured the U.S., Europe, Japan, Africa and South America with his own group, as well as with jazz greats Barry Harris, Billy Eckstine, Lionel Hampton, Nat Adderly, Jay McShann, Phil Woods, Wynton Marsalis, Tom Harrell, Randy Brecker, James Moody, Dizzy Gillespie, and others. McPherson has recorded as guest artist with Charlie Mingus, Barry Harris, Art Farmer, Kenny Drew, Toshiko Akiyoshi, the Carnegie Hall Jazz Orchestra, and the Lincoln Center Jazz Orchestra with Wynton Marsalis. He has recorded as a leader on Prestige, Fantasy, Mainstream, Discovery, Xanadu, Arabesque, Capri and several smaller labels in Europe and Japan. Charles was the featured alto saxophonist in the Clint Eastwood film “Bird,” a biopic about Charlie Parker. Charles has received numerous awards, including the prestigious Don Redman Lifetime Achievement Award and an Honorary Doctor of Fine Arts from California State University San Marcos. Charles performed this past April at the NEA Jazz Master’s 2019 performance during Stanley Crouch’s tribute. Widely recognized as a prolific composer, Charles is now Resident Composer for the San Diego Ballet, where he has written three original suites for chamber music and jazz combos. In the summer of 2019, Dr. Donnie Norton will compile the entire book of Charles’ compositions for publication. McPherson remains a strong, viable force on the jazz scene today. Throughout his six decades of being an integral performer of the music, Charles has not merely remained true to his Be Bop origins but has expanded on them. Stanley Crouch says in his New York Times article on Charles, “he is a singular voice who has never sacrificed the fluidity of his melody making and is held in high esteem by musicians both long seasoned and young.” Charles is a frequent guest at universities all over the world and also teaches privately. Many of his former students have gone on to have careers of their own in jazz, and have earned National Jazz Student Awards. Charles had the honor of being the subject of the Ph.D. candidate Dr. Donnie Norton’s Doctoral Dissertation: “The Jazz Saxophone Style of Charles McPherson: An Analysis through Biographical Examination and Solo Transcription.” Find him at https://charlesmcpherson.com/ Your hosts: Michael Shapira: michaelxshapira.com @michaelxshapira Austin Zhang: austinzhang.org @austindiscovers Learn more: https://bravesound.org/ Instagram: @bravesoundnyc

Worn of the Phono
Worn Of The Phono #24

Worn of the Phono

Play Episode Listen Later Oct 23, 2020 48:21


1. Leaving Shire - Bo Hannson 2. Everyday It Starts - Parkay Quarts 3. Le Fleurs Africaines - Duke Ellington, Charlie Mingus,& Max Roach 4. October - The Seasons 5. Matty Groves (live)- Fairport Convention 6. American Tune - Paul Simon 7. (Till I)Run With You - The Lovin' Spoonful featuring Joe Butler 8. Mood For Moderns - Elvis Costello and the Attractions 9. Too Late - Wire 10. Have a Good Life - Brewer & Shipley 11. Old Man - Help Yourself 12. Maybe Partying Will Help - The Minutemen 13. Eruption - Van Halen 14. Homeward Bound - Bo Hannson

worn spoonful phono charlie mingus
JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Episodio 36

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Oct 18, 2020 30:38


Los grandes registros de Parker en Dial y Savoy de fines de los 40 son hitos del jazz. Las grabaciones de Bird y Diz de 1950. La gran reunión en "supergrupo": Bird, Diz, Bud Powell, Max Roach y Charlie Mingus. En Toronto, Massey Hall 1953. Es la última vez (en registro) que tocaron juntos. Fueron pocos, había una pelea de box al mismo tiempo...Parker toca un saxo de acrílico marca Grafton que le regaló la empresa. 1955, a los 35 años muere Bird en el apartamento de la baronesa Nica, Pannonica de Koenigswarten. Nace la leyenda.

Sateli 3
Sateli 3 - "Modern Jazz: From Bebop to Fusion" (Recopilación de 1998) - 04/08/20

Sateli 3

Play Episode Listen Later Aug 4, 2020 59:05


"Ain´t Misbehavin´ " - Buddy Rich & Lionel Hampton; "How High The Moon" - Stéphane Grappelli & McCoy Tyner; "Milestones" - Chet Baker; "Lullaby of Birdland" - Dexter Gordon; "My Funny Valentine" - Gerry Mulligan; "Peggy´s Blue Skylight" - Charlie Mingus; "African Flower" - Gary Burton; "Tones for Joan´s Blues" - Ahmad Jamal Escuchar audio

JAZZ LO SE
Jazz Lo Sé Episodio 24

JAZZ LO SE

Play Episode Listen Later Jul 26, 2020 27:09


Duke el pianista, ejemplos. Más giras en los 50 y 60 y continua búsqueda: Suite Shakespereana, Such Sweet Thunder. Reuniones cumbre con Satchmo, Coleman Hawkins (a quien le compone su Self Portrait of the Bean), John Coltrane (el gran saxo alto que revolucionó el jazz después de Charlie Parker), Charlie Mingus el gran compositor y bajista y Max Roach el baterista de bop. Y graban las 2 orquestas, el Duque y el Conde. En los chismes, las gaffes de Paul Goncalves causadas por el etanol... Compone 3 conciertos sacros, giras en los 60 lo llevan a componer suites (Far East, Latinoamericana, New Orleans). Sigue componiendo en el hospital en 1974 antes de fallecer.  

Más Allá de las Bandas Sonoras
La Música De Cine Según Hal Willmer

Más Allá de las Bandas Sonoras

Play Episode Listen Later Nov 23, 2019 52:20


Hal Willner revolucionó a principios de los 80 el concepto del disco de tributo mezclando músicos de procedencias completamente distintas para que reinventaran la obra de autores como Charlie Mingus, Nino Rota, Kurt Weill o Leonard Cohen. El cine ha sido uno de sus campos de expresión, pero sin componer bandas sonoras: él organiza, produce, escoge músicos diversos y selecciona temas para ser versionados. Ha producido las músicas de filmes de Robert Altman, Gus Van Sant, Adam McKay, Martin Scorsese y Wim Wenders, ha elaborado los discos de tributo a Rota, Kurt Weill y las canciones de las películas de Walt Disney, además de ser quien produce las músicas para los sketches del programa televisivo Saturday Nigh Live y haber producido discos a Marianne Faithfull, Ute Lemper, Neville Brothers, Lou Reed, Lucinda Williams, Laurie Anderson, Bill Frisell, Allen Ginsberg o William S. Burroughs. El presente programa repasa algunos de sus trabajos más significativos para el cine.

Front Row
Chrissie Hynde, The Theatre of Parliament, Arts Minister Rebecca Pow

Front Row

Play Episode Listen Later Sep 4, 2019 28:14


Proceedings in the House of Commons yesterday drew an unusual degree of public attention, with set pieces from Boris Johnson (interrupted by the defection of one of his MPs, crossing the floor to join the Liberal Democrats), the Leader of the House Jacob Rees-Mogg lying supine, humour from Kenneth Clarke and a range of colourful interventions from Mr Speaker, it represents one of the most colourful and dramatic days in the Commons in recent memory. Newsnight Culture Correspondent Stephen Smith and Lyn Gardner of The Stage newspaper join Samira to bring an artistically critical eye to the parliamentary theatrics. The Minister for Arts, Heritage and Tourism, Rebecca Pow, has put temporary export bars on five works of art up for sale this summer, including paintings by Turner and Monet, and a Victorian crab sculpture. We speak to the Minister about why they don’t want these works sold abroad and ask what the Conservatives are doing to protect the arts amid the Brexit high drama in the House of Commons this week. Chrissie Hynde, singer with rock band The Pretenders, on her new album which is all covers of songs by people such as Hoagy Carmichael, John Coltrane and Charlie Mingus. But, she insists to Samira, Valve Bone Woe is not a jazz album. Presenter: Samira Ahmed Producer: Julian May

Minima Astrologica
Minima Astrologica di lun 03/12/18

Minima Astrologica

Play Episode Listen Later Dec 2, 2018 29:21


I Gemelli e il duca Federico di Montefeltro. Il toro e Charlie Mingus. Il tema Natale.

federico natale minima montefeltro charlie mingus
Minima Astrologica
Minima Astrologica di lun 03/12

Minima Astrologica

Play Episode Listen Later Dec 2, 2018 29:21


I Gemelli e il duca Federico di Montefeltro. Il toro e Charlie Mingus. Il tema Natale.

federico natale minima montefeltro charlie mingus
The Food Programme
The carnivore's guide to meat and fire

The Food Programme

Play Episode Listen Later Sep 11, 2018 28:32


Meat, drink, fire and bands - every year top chefs gather in London for a hearty celebration that has become a carnivore's delight. Tim Hayward arrived fork in hand to see if there is any substance to the Meatopia craze. Lennox Hastie, 'Lord Logs' Mark Parr and the Hang Fire Barbecue Girls are among the names he interviews, while Genevieve Taylor reveals how easy it is to cook on fire back home. With music from Charlie Mingus, Wendy Rene and Fats Waller. The producer in Bristol is Miles Warde.

guide meat fats waller charlie mingus meatopia miles warde
JAZZ EN EL AIRE
Jazzenelaire prog.nº564 I Got It Bad.-JAZZANIVERSARIO.-Eric Dolphy-The Illinois Concert.-JAZZACTUALIDAD.-JORGE TORRECILL

JAZZ EN EL AIRE

Play Episode Listen Later Jun 17, 2018 120:38


I Got It Bad.-JAZZANIVERSARIO.-Eric Dolphy-The Illinois Concert.-JAZZACTUALIDAD.-JORGE TORRECILLAS ENSAMBLE, con su álbum “UNA BÚSQUEDA INFINITA”. PROG.Nº 564.- Dos horas para el análisis y repaso a la historia y actualidad que generan esta música americana . Todo en el tono que acostumbra este programa, en dos secciones JAZZ ANIVERSARIO y JAZZ ACTUALIDAD importantes novedades y diferentes canales de comunicación que se ofrecerán al oyente. STANDARD SEMANAL.- “I Got It Bad” JAZZ RECUERDO ANIVERSARIO.- Eric Dolphy-The Illinois Concert El Concierto de Illinois es una grabación de jazz en vivo de un concierto de 1963 de Eric Dolphy , lanzado por primera vez en 1999 por Blue Note Records Título: The Illinois Concert Músico: Dolphy, Eric Acompañantes: Herbie Hancock; Eddie Locke; J.C. Mose y Cecil Bridgewater. Fecha de Grabación: 1963. 10 Marzo Lugar de Grabación: Illinois Sello Discográfico: Blue Note Nº de temas: 7 Formato: CD Instrumento: Saxofon Tenor Estilo: Freejazz Nº de Serie: OCJ-66066 Año de Edición: 1999 Duración: 1:09:03 Calificación: 4*/2 Comentario: Grabado en directo desde la Universidad de Illinois, este concierto es una muestra elocuente de la capacidad de Dolphy para conectar con el auditorio universitario, mas pegado en aquellos años 60's a la moda rock que al jazz y además salir en olor de multitudes. Aquel concierto tuvo algo de mágico y la flauta y los saxos de Dolphy encandilaron a la juventil audiencia. Track listing [ edit ] 1. " Softly, as in a Morning Sunrise " ( O. Hammerstein , S. Romberg ) – 20:17 2. "Something Sweet, Something Tender" (Dolphy) – 1:28 3. " God Bless The Child " ( B. Holiday , A. Herzog, Jr. ) – 8:45 4. "South Street Exit" (Dolphy) – 7:30 5. "Iron Man" (Dolphy) – 10:57 6. "Red Planet" (Dolphy) – 12:26 7. "GW" (Dolphy) – 7:40 Personnel [ edit ] • Eric Dolphy – flute , bass clarinet , alto saxophone • Eddie Khan – bass • Herbie Hancock – piano • JC Moses – drums JAZZ ACTUALIDAD.- Esta semana tendremos a JORGE TORRECILLAS ENSAMBLE, con su álbum “UNA BÚSQUEDA INFINITA”. Desde el primer instante posterior a la nada, de alguna manera (u otras), por alguna razón (u otras), con alguna intención (u otras), el ser humano (y algunos otros seres también) lleva tatuado en su adn la búsqueda. De todo tipo. Búsqueda de alimentos, de confort, de conocimiento, de la sabiduría, de compañía, de evolución, de paz, de equilibrio, de la felicidad, de ideales, de información, de Dios, de Alá, de Buda, de oportunidades, de placer, de soluciones, de justicia, de la verdad… Muchas veces esa búsqueda se lleva a cabo de manera consciente; pero también, y tal vez la mayoría de las veces, el inconsciente ocupa un lugar de preponderancia, al punto de – por ejemplo- darnos de cuenta de que estábamos buscando algo cuando lo acabamos de encontrar. De acuerdo a la Real Academia Española, buscar es “hacer algo para hallar a alguien o algo” o bien “hacer lo necesario para conseguir algo”. No se habla aquí de consciencia o inconsciencia, por supuesto. Recordemos que la RAE anda de capa caída en los últimos tiempos aceptando e incorporando epítetos como toballa, almóndiga, abracadabrante, culamen, palabro, otubre, vagamundo, espanglish, amigovio, cederrón (por CD-ROM) y güisqui, entre otros esperpentos. Por eso, como para compensar, permítaseme recurrir a quienes más que oscurecer, aclaran: “Busca por el agrado de buscar, no por el de encontrar” (Jorge Luis Borges), “Algunas veces uno encuentra aquello que no busca” (Alexander Fleming), “Si buscas bien, encontrarás” (Platón), “Si buscas resultados distintos, no hagas siempre lo mismo” (Albert Einstein). Y si a la palabra “búsqueda”, le agregamos “infinita”, corremos el riesgo de que esto se haga eterno o (nuevamente recurriendo a la RAE), “sin fin ni término”. Así y todo hay artistas que se plantean cuestiones importantes, que apuestan más a las preguntas que a las respuestas y que se animan a intentar Una búsqueda infinita, título (y bastante más) del segundo y reciente trabajo del Jorge Torrecillas Ensamble. El saxofonista y compositor Jorge Torrecillas es, desde hace más de dos décadas, uno de los artistas más inquietos dentro del panorama musical argentino contemporáneo. A inicios de la década del '90 integró las agrupaciones de Gustavo Liamgot y Esteban Tozzi, cuyas propuestas abrevaban en la música popular urbana con elementos de jazz y música rioplatense. Luego formó parte de la banda de fusión La Feria. Ya a finales de la década mencionada y orientándose decididamente al jazz, integra Jazz Cuarteto y la Big Band del SADEM. Al iniciarse el presente milenio conforma el Jorge Torrecillas Cuarteto, interpretando composiciones originales, a los que le suceden Jorge Torrecillas Noneto (repertorio perteneciente al jazz modal con arreglos propios) y posteriormente TM6°, dedicado a la obra del pianista Thelonious Monk. Luego de integrar el grupo de fusión Asociación Triple P, el saxofonista cambia drásticamente su dirección musical al conformar en el año 2010 el grupo que nos ocupa: Jorge Torrecillas Ensamble, proyecto que refleja desde entonces el principal ideario creativo de Torrecillas, en el cual se amalgaman las distintas propuestas estilísticas de sus experiencias anteriores adosando además elementos de, entre otros, avant-garde, improvisación libre y colectiva y free jazz. En 2013 se produjo la edición –en forma independiente- del álbum debut, que llevó por título Índigo, en formato de cuarteto: Jorge Torrecillas en saxos alto y tenor, Guillermo Harriague en batería, Pablo Vázquez en contrabajo y Franco Espíndola en trombón. El repertorio incluido constaba de seis composiciones del líder y una versión de Pannonica, de Thelonious Monk. En 2015 el líder introduce algunos cambios en el ensamble, que pasa a ser un quinteto; permanece el contrabajista Pablo Vázquez, el baterista Santiago Lacabe reemplaza a Guillermo Harriague y en lugar del trombonista Franco Espíndola ingresan Agustín Zuanigh en trompeta y flugelhorn e Inti Sabev en clarinete y clarinete bajo. Con esta formación registraría entonces, en diciembre de 2016, el álbum Una búsqueda infinita, recientemente editado por el sello Discordiony que cuenta con material original del saxofonista. La segunda entrega del ensamble confirma y amplía todo lo bueno ofrecido en el debut. A caballo del carácter apianístico del quinteto, el álbum brinda una atmósfera espaciosa asentada en el entendimiento de la base rítmica que conforman el baterista Santiago Lacabe y el contrabajista Pablo Vázquez. 1- La apertura es con la vigorosa, ciclotímica y lúdica Atila, donde queda ya claramente reflejado el espíritu libertario del disco, con sus correspondientes (y bienvenidos) segmentos anárquicos y una exquisita intervención de Pablo Vázquez que arrastra a sus compañeros hacia un terreno de neto corte exploratorio. 2-El indisimulable aire de réquiem de Canción para los ausentes con su inicio camerístico, ofrece intensas participaciones de Agustín Zuanigh en trompeta e Inti Sabev en clarinete (en ese orden). 3-La intrincada Lucky Loser remite a las composiciones del contrabajista Charlie Mingus. La solidez de Lacabe y, especialmente, Pablo Vázquez, sostiene proverbialmente la labor de los bronces, con Torrecillas exprimiendo su instrumento con inventiva e intensidad, dando paso a un prístino pasaje en soledad de Agustín Zuanigh en trompeta que pasa a convertirse en el ubicuo líder temporal del ensamble. 4-Urano, que sin tapujos y con singular autoridad se adentra en el terreno de la clásica contemporánea, cuenta con los ínclitos aportes de María Eugenia Irianni en flauta traversa y Carolina Tierhs en voz y violín. Elementos de free jazz, improvisación, avant-garde, se entrelazan de manera tan atractiva como experimental brindando pasajes de extraordinaria belleza como así también de inquietante tensión. 5-Pulsar celeste, en tanto, retoma cierto espíritu festivo no exento de complejidades rítmicas y destacadas intervenciones solistas como las de Zuanigh en trompeta con sordina y Jorge Torrecillas en saxo con, una vez más, una gran labor del tándem Lacabe / Vázquez. 6-El cierre es con (la aparente simplicidad de) El proceso de Thelma, que incluye un fulgurante segmento protagonizado en exclusividad por el trío de aquilatados bronces que conforman el líder, Agustín Zuanigh e Inti Sabev. Una búsqueda infinita, el segundo registro del Jorge Torrecillas Ensamble, es un álbum que -como lo sugiere su título- prioriza la búsqueda. Pero esto no impide que se produzcan verdaderos hallazgos donde el riesgo artístico parece una constante. El quinteto brinda momentos de esplendor priorizando los atajos a la línea recta y monocorde y que sorprende por el alto nivel interpretativo de sus integrantes, el carácter homogéneo de la obra y el entendimiento y ubicuidad de los músicos que en todo momento se muestran compenetrados con la propuesta. Marcelo Morales Músicos: Jorge Torrecillas: saxos alto y tenor Agustín Zuanigh: trompeta Inti Sabev: clarinete, clarinete bajo Pablo Vázquez: contrabajo, electrónica Santiago Lacabe: batería Músicos invitados: María Eugenia Irianni: flauta traversa Carolina Tierhs: voz, violín Sello y año: Discordian, 2017

Contrabass Conversations double bass life
467: Chuck Israels on Bill Evans and a life in music

Contrabass Conversations double bass life

Play Episode Listen Later Mar 22, 2018 55:56


I had the opportunity to spend some time with Chuck Israels during my recent trip to Portland, Oregon.  In fact, we even took a trip together to visit Seth Kimmel’s shop in Eugene! Both Chuck and Seth are past podcast guests, and I thought that a rebroadcast of my conversation with Chuck was in order.  Chuck and I dig into a wide range of topics, including: meeting Charlie Mingus playing with Bill Evans Bill’s use of rhythm the importance of having concrete and specific role models Balinese wood carving not creating your own artistic world without the traditions that preceded you the perils of the “parallel case” commonalities among how great artists approach their craft   Listen to Contrabass Conversations with our free app for iOS, Android, and Kindle! Contrabass Conversations is sponsored by: Upton Bass String Instrument Company Upton's Karr Model Upton Double Bass represents an evolution of our popular first Karr model, refined and enhanced with further input from Gary Karr. Since its introduction, the Karr Model with its combination of comfort and tone has gained a loyal following with jazz and roots players. The slim, long “Karr neck” has even become a favorite of crossover electric players. D'Addario Strings This episode is brought to you by D’Addario Strings! Check out their Helicore strings, which are are designed, engineered, and crafted at the D’Addario string factory in New York and come in orchestral, hybrid, pizzicato, and solo string sets.   Contrabass Conversations production team: Jason Heath, host Michael Cooper and Steve Hinchey, audio editing Mitch Moehring, audio engineer Trevor Jones, publication and promotion Subscribe to the podcast to get these interviews delivered to you automatically!

Vi-podden
#11 Lill Lindfors, Helena von Zweigbergk, Kristina Sandberg.

Vi-podden

Play Episode Listen Later Dec 26, 2017 47:14


Lill Lindfors har tillbringat nära 60 år i nöjesbranschen. För Helena von Zweigbergk berättar Lill om drömmen hon vill förverkliga, om när hon slog en man i ansiktet och hur hon hanterar åldrande och förluster. Augustprisbelönta Kristina Sandberg läser sin nya novell, exklusivt skriven för Vi. Vår musikskribent Johan Norberg berättar om Charlie Mingus och jazzhistoriens mest katastrofala konsert.

lill johan norberg lill lindfors zweigbergk charlie mingus kristina sandberg augustprisbel
Beat Connection
BEAT CONNECTION del 05/04/2017 - Charlie Mingus

Beat Connection

Play Episode Listen Later Apr 5, 2017 27:44


Charlie Mingus

charlie mingus
Tollans musikaliska
DILEMMA - Att åldras som musiker, del 1

Tollans musikaliska

Play Episode Listen Later Feb 7, 2017 41:54


Koloratursopran Margareta Hallin: Jag sjöng upp till trestrukna F, alltså fem halvtoner över höga C! Möt även pianisten Janos Solyom och numera avlidne saxofonisten och kompositören Ove Johansson. Kanske tidernas bästa svenska låt? Ja, det skrev någon om den kultförklarade sången En etta på söder med koloratursopranen och tonsättaren Margareta Hallin, nu 82 år gammal. Vad inte alla vet är att Margareta Hallin var fastanställd på Kungliga Operan i Stockholm mellan åren 1954 och 1984. Därefter tvingades hon till pension. Att vara koloratursopran betyder att du sjunger väldigt högt, att rösten är lättrörlig och har en klar klang. Margareta Hallin sjöng ända upp till trestrukna F, alltså fem halvtoner över höga C! Hon gjorde uppskattade framträdanden i Glyndebourne, Florens, Wien, Hamburg, Moskva, London och Köpenhamn. Margareta Hallin utnämndes 1966 till hovsångare, fick Jussi Björlingpriset 1970, fick professors namn 2001 och tilldelades Gunn Wållgren-stipendiet 2006 med motiveringen: Margareta Hallin är en av Kungliga Operans mest lysande artister under 1900-talet. I egenskap av operasångerska, kompositör och talskådespelare framstår hon som en av det svenska kulturlivets centralgestalter. Efter pensioneringen från Stockholmsoperan har Margareta Hallin sjungit i ytterligare 30 år. Dessutom började hon tonsätta dikter och skrev t o m opera. Senast framförde hon delar ur Strindbergs brev till Harriet Bosse i Blå Tornet. Margareta Hallin både sjöng och talade. Hon regisserade nyligen Värmlänningarna för Högalidskyrkan, en föreställning som bl a skall turnera i USA, då med engelsk text. Hon regisserar även ett kyrkospel, vilket skall turnera i USA bl a. 2012 spelade Margareta Hallin med i radiooperan Rhesus för Sveriges Radio. Hur upplevde Margareta Hallin att inte vara avställd vid operan längre? - Det var ju som ett andra hem, om inte första, skrattar Margareta. Det är annorlunda nu. I porten känner ingen igen mig längre, jag som gått fritt i huset i 30 år! Det är känsligt och jag kommer inte in utan ett passerkort och måste skriva in mig varje gång. Förr gick vi ut och in som vi ville och kunde även äta lunch i restauranten. Järngänget kallar hon kollegorna när det begav sig, Elisabeth Söderström, Kerstin Meyer, Barbro Ericson och Erik Saedén. Birgit Nilsson var mest ute och turnérade men vid ett tillfälle sjöng Margareta Hallin i Strauss opera Die Fraue ohne Schatten tillsammans med Birgit Nilsson. - Det var en upplevelse att höra Birgits fantastiska röst så nära. Jag påverkades av henne, öppnade rösten och lät bättre än vanligt den gången när jag hade henne i örat, berättar Margareta Hallin. Rösten har blivit tyngre och tyngre med åren. Men den fungerar med ordentlig uppsjungning. Sommaren 2012 sjöng hon bl a koloraturvalsen Wo die Zitronen blühen på Confidencen. -Det gick bra. Jag tar inte de höga F'en längre. Det är fånigt att utsätta sig för det. Det räcker bra med höga C, fnissar Margareta Hallin, som inte tycker att åldrandet är särskilt positivt. Margareta Hallin berättar i programmet om hur hon upplever att leva i dödens närhet. Pianisten och dirigenten Janos Solyom, 74 år, blev känd för den svenska TV-publiken då han för några decennier sedan var huvudperson i serierna Tavlor på en utställning och I huvet på en pianist. När det begav sig gav Janos Solyom konserter även i övriga delar av världen där västerländsk konstmusik spelas. - Jag är en produkt av en musikvärld från det gamla Ungern. Under mina tonår styrde Stalin. Det var diktatur och jag ansågs vara en framtida del av statsapppraten som begåvad ung pianospelande pojke. Jag fick fantastiska statsstipendier för att göra reklam, precis som idrottsmänniskor i DDR. Det fanns fortfarande elever till musiker som Béla Bartók och Ernst von Dohnányi. - Musiken var helig. Något som förädlade människan. Och för mig är musiken fortfarande nåt som förädlar människan, förklarar Janos Solyom. Bartókkonservatoriet och Lisztakademin i Budapest har lagt grunden till Janos Solyoms musikvärld. 1956 flydde han från Ungern till Sverige. Med undantag för studier i Genève, London och Paris har Janos Solyom sedan dess bott i Stockholm. Han är ledamot av Kungliga Musikaliska Akademien samt är innehavare av HM Konungens förtjänstmedalj Litteris et Artibus. Debuten i Stockholm ägde rum 1958 med Sixten Ehrling och Stockholmsfilharmonikerna. 1974 chockade Janos Solyom Stockholms kulturliv genom att helt sonika hyra Dramatens stora scen för att ge en konsert i egen regi. Scenen var nämligen tom på måndagar! - Konserthus byggdes om. Så började det. Jag hade väldigt få konserter och måste leva och tänkte att jag måste lyfta mig själv i håret, berättar Janos Solyom. Han anser att det råder ålders-apartheid i Sverige, även inom musiklivet. - Jag har fyllt 65 och borde syssla med korgflätning, lära mig astrologi och astronomi för seniorer. Allt det som anstår en seniormedborgare, en gubbjävel med andra ord. Det löjliga är att nu när jag är bäst då spelar jag minst, trots att det här är min allra bästa tid. Numera inser Janos Solyom att musik alltid handlar om någonting, att den har en inneboende epik. Och människor har för honom stigit in i musiken han älskar: Bach, Mozart, Bartók, Sjostakovitj och husguden Brahms. Trots detta har han numera möjlighet att endast spela små konserter. - Jag har aldrig känt mig så trygg i mitt musicerande som idag. Det är en underbar känsla! Dock tänker organisatörer felaktigt när de envisas med att försöka locka ungdomar till sina konserter, som om det är en förtjänst att vara ung. Det är en större förtjänst att vara gammal - ung kan vem som helst vara! Publiken består ju mest av äldre människor som längtar efter att höra sina gamla favoriter. Även yngre kollegor skulle alla sitta där på en konsert om jag fick möjlighet att spela, säger Janos Solyom, som bl a tackar Sveriges amatörorkestrar för sin stora och breda repertoar, som han ständigt utvidgar tillsammans med dem. Från 2009 får Janos Solyom statens inkomstgaranti till konstnärer. 2012 tilldelades han de Frumeriestipendiet. Saxofonisten och kompositören Ove Johansson, 77 år, började spela klarinett i början av 1950-talet. Snart tog saxofonen över. Han satt i sina föräldrars café, Gustavs konditori, i Alingsås, och skötte musiken. Det strömmade mest ut Charlie Parker, Duke Ellington och Lester Young ur den lilla bandspelaren. Nu har Ove Johansson spelat professionellt i över 60 år. Många år tillsammans med hustrun, pianisten och kompositören Susanna Lindeborg som Duo, som trio med gruppen Natural Artefacts och i jazzensemblen Mwendo Dawa som bildades redan på 1970-talet. Instrumentsamlingen har utökats med EWI, electronic wind instrument. Det har ungefär samma grepp som en saxofon och Ove Johansson styr mjukvara i datorn med detta. Han ställer även in olika skalfunktioner i datorprogrammet, t.ex mikrotonalitet. Det finns åtta oktaver och han kan även programmera in ackord som förflyttas i olika skalfunktioner och styrs via midi och USB. Vad gäller ljuddesignen för övrigt, brukar Ove Johansson använda akustiskt inspelat material som han sedan bearbetar i olika ljudprogram. Ove Johansson använder även lågfrekvensoscillatorer för att kunna bearbeta vågformer och ljud på olika sätt. Jazzmusiker har en större frihet att utöva sin konst så länge de vill. De behöver inte anpassa sig till pensionsregler. - Jag har ett bra liv och hinner inte tänka på min ålder. Jag är i full gång, ger ständigt ut nya CD-skivor och spelar snabbare någonsin på saxofonen, berättar Ove Johansson fnissande. Man blir säkare och styvare i korken om man kan få litet fart på tonerna. Visst är det löjligt och barnsligt, men jag gillar starkt, fort och mycket! Nyligen gavs låten Fem upplysningar samt en övergång ut på en unik jazz-CD. Ove Johansson skrev låten och spelar sax tillsammans med flügelhornisten Enar Jonsson Quintet. Sveriges Radio i Göteborg spelade in redan 1965. Detta var frijazz med avstamp i Charlie Mingus, Ornette Coleman och Albert Ayler, flera år innan t ex tyske Peter Brötzmann började utöva den. Enar Jonsson Quintet och Sextet spelade t ex på Moderna Muséet under Pontus Hulthéns chefsskap och i Göteborgs Konsthall där Carl-Erik Hammarén var intendent. Operasångerskan, sopranen Märta Schéle, brukade medverka med röstimprovisationer till den fria jazzmusiken. Senare arbetade Ove Johansson på Musikhögskolan i Göteborg och kom i kontakt med Rune Lindblad-studion och elektronmusiktonsättaren Åke Parmerud. I december 2012 spelade Ove Johansson och Susanna Lindeborg på duo i New York. Där bevistade de en konsert där altsaxofonisten Lee Konitz, 85 år gammal, improviserade tillsammans med Harlem String Quartet. Allt var oförberett och stråkkvartetten fick noterna till varsin iPhone. Utfrån dem spelade de tillsammans. - Den nya tekniken triggar mig och detta är typisk jazzmusik, säger Ove Johansson, som också äger skivbolaget lj-records (Lindeborg-Johansson) tillsammans med pianisten och kompositören Susanna Lindeborg. Musiklista: Röstens dotter Tommie Haglund Markus Leoson slagverk. Joachim Gustafsson, dirigent Hymns to the Night Phono Suecia PSCD CD 18 Etude-tableau for piano op 33_3 c-moll RACHMANINOV, SERGEJ Janos Solyom, piano RACHMANINOV Blue Seashell Ove Johansson Ove Johansson, saxofon Coast LJ Records LJCD5251 Etta på söder Erik Bergh Margareta Hallin, sång Du meines herzens kronelein (op 21_2) Richard Strauss Margareta Hallin, sång, m fl R Strauss Mahler Mozart Lieder Il barbiere di siviglia_ nr 7 (5), akt 1, _una voce poco fa Rossini Margareta Hallin, sång, m fl Bluebell Mia speranza adorata___ah non sai qual pena (kv 416) Mozart Margareta Hallin, sång, m fl R Strauss Mahler Mozart Lieder Lucia di lammermoor_ akt 3, _il dolce suono___ardon gl'incensi___spargi d'amaro pianto Donizetti Margareta Hallin, sång, m fl Bluebell Etude-tableau for piano op 33_3 c-moll RACHMANINOV, SERGEJ Janos Solyom, piano RACHMANINOV Sonat for piano nr 23 f-moll op 57 Appasionata BEETHOVEN Janos Solyom, piano SOLYOM PLAYS BEETHOVEN IMPROVISATIONER FÖR PIANO ÖVER BEETHOVEN'S FÜR ELISE ENLIGT JOHANNES BRAHMS SOLYOM, JANOS (C)SOLYOM, JANOS /TAL SAMT/ (PI) Liveinspelning Konsert for piano & orkester nr 2 d-moll op 23 Wilhelm Stenhammar Janos Solyom, piano. WESTERBERG, STIG, dir. MÜNCHENER PHILHARMON. PIANO CONCERTO NUMBER 2 SERENADE ETC EMI CDM 5 65081 2 Allegro Piano Concerto In D Minor, KV 466 Mozart Janos Solyom, piano. Uppsala Kammarorkester Ailing Masters Liveinspelning Stockholms Konserthus 25 augusti 1997 2 Microstones 1 Ove Johansson Ove Johansson, saxofon Coast LJ Records LJCD5251 Fem upplysningar samt en övergång Ove Johansson. NCB/BIEM Enar Jonsson, flügelhorn. Ove Johansson, saxofon. M fl. Enar Jonsson quintet & sextet Gothenburg 1965-1969 Anagram CD 09 (2005) (Inspelat av Sveriges Radio) Near The Coast Mwendo Dawa Mwendo Dawa. Bl a Ove Johansson, saxofon. Susanna Lindeborg, piano. Music LJ Records LJCD 5256 Acoustic Chase Lindeborg / Johansson Duo Ove Johansson, saxofon, mm. Susanna Lindeborg, piano, mm Thoughtful World LJ Records LJCD 5253

Private Passions
Paterson Joseph

Private Passions

Play Episode Listen Later Oct 16, 2016 33:33


Paterson Joseph bunked off school when he was thirteen and spent the next two years going to the local library instead, reading his way from Agatha Christie through to Alexander Pushkin. It was a good training for someone who's become one of our most versatile and successful actors. Paterson Joseph is well known from numerous Shakespeare productions at the RSC and the Royal Exchange Manchester, and from Casualty and Dr Who. He achieved notoriety as the grotesque boss Alan Johnson in Peep Show. Paterson Joseph has recently been touring America with a show that he's written himself, about one of his heroes - the black 18th-century London grocer and composer Ignatius Sancho. He talks to Michael Berkeley about why Sancho has been unjustly neglected, and what he thinks about "colour-blind" casting. Music choices include Tchaikovsky's Eugene Onegin, Louis Armstrong, Bach, Charlie Mingus, Billie Holliday - and Ignatius Sancho. Produced by Elizabeth Burke A Loftus production for BBC Radio 3.

Contrabass Conversations double bass life
202: Chuck Israels on rhythm, amplification and jazz education

Contrabass Conversations double bass life

Play Episode Listen Later Apr 4, 2016 62:21


Today’s guest is jazz bass legend Chuck Israels.  We start by covering more familiar topics like meeting Charlie Mingus, playing with Bill Evans, Bill’s use of rhythm, the importance of having concrete and specific role models, and then go deep into topics like Balinese wood carving (the time it takes to get good) - not creating your own artistic world without the traditions that preceded you, the perils of the “parallel case”, and commonalities among how great artists approach their craft. Chuck has just released a new album on Dot Time Records titled Garden of Delights.  We’ll be featuring a few clips from the first three tracks of this album: The Skipping Tune, Garden of Delights, and Mingus. I’d also like to welcome back our sponsor Discover Double Bass!  Their beginner’s course is arranged into 43 sequential HD video lessons arranged into eight chapters that cover everything from choosing your first instrument to the essentials of technique. You can check out this course as well as many other offerings at discoverdoublebass.com/store.

Divergent Paths with Dan Dunford
Episode 31 - Bass Trombonist David Taylor, Pt. 1

Divergent Paths with Dan Dunford

Play Episode Listen Later Mar 14, 2016 68:41


This week (and next week) feature an exceptional conversation with the incredible and legendary bass trombonist (and my former teacher) David Taylor. Just a few of his career highlights include working with Bernstein, Boulez, Duke Ellington, Miles Davis Thad Jones, Charlie Mingus, the Rolling Stones, Aretha Franklin, Frank Sinatra, Bob Dylan, and so many more. In addition to all that, he has commissioned and performed more new works for trombone than anyone else. And now he writes his own music. We cover everything from the studio scene of the 70s to modern music education to how to approach performance. Come back next week for more. This episode features two tracks: 1) Dave Matthew's "Blue Organum" w/trombonist Jim Pugh 2) Excerpt from David's piece "Too Suite" w/The Low Brass Connection

JAZZ EN EL AIRE
Jazzenelaire prog.nº 379 141201 el estándar de la semana con Squeeze Me (Exprimame)- DIANA KRALL,- LOUIS ARMSTRONG.-JAZ

JAZZ EN EL AIRE

Play Episode Listen Later Nov 30, 2014 120:03


PROG.Nº 379.-Esta semana como es habitual comenzamos el programa con el estándar de la semana con Squeeze Me (Exprimame),temas versionados esta vez por DIANA KRALL, y LOUIS ARMSTRONG. En este nuevo programa de Jazz en el Recuerdo seguimos el camino que comenzamos hace mas de un año con “LOS GRANDES CREADORES DEL JAZZ”(G.Arnaud-J Chesnel), edición de J.C.Cifuentes, y su EL JAZZ A LA CONQUISTA DE EUROPA, “LLEGO LA HORA DEL EUROJAZZ (1950…)”PAISES BAJOS: FANTASIA Y TEATRALIDAD con : DUTCH SWING COLLEGE BAND-PETER SCHILPEROORT-MAT MATHEWS-PIM JACOBS-MISHA MENGELBERG-HAN BENNINK-JASPER VAN´T HOF-WILLEM BREUKER-PIERRE COURBOIS-LEO CUYPERS-FERDINAND POVEL. Sir Pierre Courbois (nacido el 23 de abril de 1940, en Nimega , el Países Bajos ) es un holandés de jazz-baterista, director y compositor. Después de estudiar percusión en la Hogeschool der Kunsten en Arnhem , Courbois fue a París , el centro de Jazz en Europa a principios del 1960. Allí trabajó con una serie de gigantes del jazz como el pianista Kenny Drew , violinista Jean-Luc Ponty , saxofonistas Eric Dolphy , Ben Webster , Stan Getz y Johnny Griffin y el guitarrista René Thomas . Courbois fue uno de los primeros músicos en Europa para experimentar con el free jazz: En 1961 se convirtió en el baterista y líder de la (Original holandesa) Free Jazz Quartet. En 1965 se inició otro grupo, el Quinteto de Música Libre,compuesto por músicos internacionales. Su álbum en la etiqueta ESP ha sido llamado el mejor ejemplo de Jazz Europeo.También tocó y grabó con Gunter Hampel Heartplants Grupo 's con Manfred Schoof y Alexander von Schlippenbach. En 1969 fundó Courbois 'Rock-Jazz "grupo en el primer europeo, PC Asociación. Este famoso conjunto, ganador del Down Beat Poll, existió hasta 1975 con Toto Blanke, Sigi Busch, diferentes-pensionistas clave, incluyendo Jasper van't Hof ,Joachim Kühn y Sigi Kessler . En 1982 fundó Nueva Asociación con Heribert Wagner, Ben Gerritsen y Ferdi Rikkers.También ha jugado con los pianistas Mal Waldron , y Rein de Graaff, trompetistas Willem Breuker , Hans Dulfer y Theo Loevendie, y European Jazz Quintet de Ali Haurand con Gerd Dudeck, Leszek ??d?o y Alan Skidmore. En 1992 Pierre comenzó un quinteto con su propio nombre y por primera vez en su carrera realizó piezas, todas compuestas por él mismo. Este conjunto gratamente sorprendido tanto por la crítica y el público con una vuelta a la Charlie Mingus tradición - temática, conjunto de jazz melódico y una experimentación con la improvisación lineal. En 1999 fundó la llamada "doble Quintet" y en 2003 su famoso "Cinco Cuatro Sextet", con, por nombrar algunos, Eric Vloeimans, Ilja Reijngoud , Jasper Blom, Paul van Kemenade y Niko Langenhuijsen. Él todavía está jugando con Jasper van't Hof en un trío llamado "Cour-Hof" con Barend Courbois en bassguitar. También con Polo de Haas en el "Gong-Duo" a veces con Kittie Courbois como invitado. Durante el 1994 North Sea Jazz Festival el Bird Award , el premio más importante en el mundo del jazz holandés, fue otorgado a Pierre. Desde el año 2000 es Caballero de la Orden de Orange-Nassau y en 2008 recibió el / Premio Edgar Boy VPRO . Leo Cuypers ( Maastricht , 1 de diciembre de 1947 ) es un holandéscompositor y pianista . Él pertenece a la escuela de holandés jazz y la música improvisada. Cuypers jugado como un niño tambores , luego en el piano para proceder.Estudió durante varios años en el Conservatorio de Maastricht , pero estaba dentro del jazz en gran parte autodidacta . En 1973, sólo 26 años de edad, recibió el prestigioso Wessel Ilcken Precio [1] . En los años 70 Cuypers fue el pianista del Willem Breuker colectiva, donde principios de los 80 (después de una pelea con Breuker) bajaron. Permaneció luego con Willem Breuker , con quien fundó el sello BV Haast juntos. Ha tocado con incluir Misha Mengelberg y Loevendie . Durante varios proyectos, también sugirió grupos propios juntos. En 1974 para el álbum "Live in Shaffy" con Piet Noordijk , Hans Dulfer y Breuker, "Johnny Rep Suite" del mismo año (el nombre del famoso Ajax) o del álbum "pesados días están aquí de nuevo" de 1981 con Han Bennink Arjen Gorter y Willem Breuker . La asignación composición "El Zeeland Suite" para septeto fue puesta en escena en 1976 en el Festival de Música Nueva Zelanda Middelburg (con Breuker, Bob Driessen, Gorter, Willem van Manen , Martin van Duynhoven , Harry Miller). Esta suite consistía en nueve partes, que en varios lugares en Zeeland había que hacer. En 1984 el álbum "Leo Cuypers Brull Band" con Van Duynhoven, Van Manen y el guitarrista Jan Kuiper, que también proporciona una composición binarios. En 1987 Leo Cuypers fue invitado por la galería Bellmans 10 años luego de la suite Zelanda junto con el compositor Zeeland Dies Le Duc para dar un concierto. El Vpro siguió disparando y Bellmans produjo el CD, que fue el primer CD de Zelanda. Después de muchos años de silencio apareció en 1995 álbum en solitario "Cancionero", lleno de interpretaciones de composiciones propias Cuypers ". Escribió un montón de música para teatro (" El San Esteban "," Johnny Rep Suite "," chusma y tamaño " ). Ferdinand Povel nació el 13 de febrero de 1947 en la ciudad holandesa de Haarlem. Él viene de una familia de artistas. Su padre era un cineasta y su madre pianista. A temprana edad, Fernando desarrolló un gusto por el jazz, el cual fue introducido por primera vez cuando, como un regalo en su duodécimo cumpleaños, recibió un boleto para un concierto nocturno por la orquesta de Duke Ellington en el Concertgebouw de Amsterdam. En 1961 comenzó a estudiar clarinete con Theo Loevendie y enseñando a sí mismo saxofón porque el jazz aún no se enseñaba formalmente en los Países Bajos. En efecto, él aprendió jugando con músicos experimentados, como los pianistas Rob Madna y Frans Elsen, y recogió su conocimiento de la armonía y el acuerdo como un joven miembro de las orquestas de Kurt Edelhagen y Peter Herbolzheimer, y de los Skymasters. En 1964 ganó el Povel Loosdrecht Jazz Concours con el Martin Haak Cuarteto. Los críticos llaman el 17-años de edad, la sorpresa del festival. Este fue el comienzo de su carrera como músico profesional. En 1966 Povel juega con The New Sound Incorporated, fundada por Bertil Peereboom Voller y Henk Elkerbout.Este septeto dio conciertos escolares y realizó programas de radio y televisión para TROS y empresas de radiodifusión AVRO. Povel fue finalista en el Festival internacional de 1966 Modern Jazz en Viena, donde los jueces incluyen Cannonball Adderley y Mel Lewis. En el mismo año, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, y Frans Elsen establecieron la Orquesta Hobby, más tarde llamaron a la Orquesta de Jazz de Holanda. Povel fue invitado a unirse a la orquesta como saxofonista y flautista.La orquesta ensayaba sobre todo por la noche y sólo jugó sus propias composiciones y arreglos. En 1969 Povel fue a Munich con Rob Franken, donde se reunió con el trompetista Dusko Goykovich, quien lo invitó a unirse a su Cumbre Quintet, protagonizada por el baterista Philly Joe Jones. El quinteto hizo varias giras europeas. En 1971 Povel hizo las veces estadounidense Johnny Griffin con la gran banda Kenny Clarke / Francy Boland legendaria. En 1972 Povel jugó con la famosa orquesta Kurt Edelhagen. La Bohemia Jazzclub en Amsterdam organizó el Premio Músicos. Povel fue la primera finalista. Un año más tarde ganó el premio. En 1973 realiza una gira por los Estados Unidos de América con la big band de fama mundial de trompetista Maynard Ferguson, con quien también grabó varios discos. En 1974 la Municipalidad de La Haya honrado Povel con el primer premio de La Haya Jazz. De 1971 a 1985 Povel fue miembro del Ritmo combinación y latón de Pedro Herbolzheimer, a menudo como solista. La banda estuvo de gira con frecuencia e hizo muchos espectáculos de radio y televisión y grabaciones de álbumes. Durante el mismo período que jugó en la banda de George Grunz y en el Jiggs Whigham Sextet. En los Países Bajos que jugó, entre otros, en las bandas de Rob Madna, Frans Elsen, y Cees Slinger. También jugó en varias orquestas ocasionales para radio y televisión. Desde 1970 NOS Radio ha entrado Povel frecuencia en el en los Festivales de la UER y Nordring. En 1981 recibió el Premio Solista Radio Nordring de la Unión Europea de Radio. En los últimos cuarenta años, también se ha realizado con frecuencia para la radio y jugó en varios festivales de jazz europeos y holandeses. Desde 1978 hasta su disolución a finales de la década de 1980, Povel fue miembro de, y solista frecuente en la orquesta de la radio AVRO Los Skymasters que también contó con muchos solistas extranjeros superiores. Cuando en 1978 varias academias de música holandeses introdujeron programas de música ligera y jazz, Povel fue invitado a enseñar la improvisación del jazz en el Conservatorio de Rotterdam. Más tarde, también enseñó en conservatorios en Zwolle, La Haya, y Hilversum. Desde 1990 ha impartido exclusivamente en la Academia de Música de Hilversum, que se fusionó con el Conservatorio Sweelinck, ahora llamado el Conservatorio de Amsterdam, en el marco de Amsterdam School of the Arts. Él está muy solicitada como profesora por estudiantes holandeses y por los músicos jóvenes extranjeros, que vienen a los Países Bajos en especial para estudiar con él. Así que muchos de sus alumnos han ido a hacer nombres para sí mismos en el mundo del jazz que Povel se ha llamado "una de las fuentes importantes de las dos últimas generaciones de excelentes músicos de jazz." También da con frecuencia talleres y clases magistrales en el extranjero. Povel ha sabido mantener un equilibrio entre la enseñanza y la realización. Él es un solista invitado de la Orquesta Metropole, la Orquesta de Jazz del Concertgebouw, la Orquesta de Jazz holandés, y varias orquestas extranjeras, incluyendo la BBC Big Band, Orquesta UMO Helsinki, y BRT Orquesta. Ha jugado en la línea del frente con los iconos del jazz como Art Farmer, Bennie Bailey, Woody Shaw, y Jimmy Knepper. Desde 2000 ha sido miembro del trompetista estadounidense quinteto de John Marshall, que realiza, con diferentes secciones de ritmo, en los Países Bajos, Alemania, Bélgica, Austria y Suiza. En el mismo año él ayudó a fundar un quinteto que incluye el bajista Ruud Jacobs y pianista Peter Beets, que todavía juega con regularidad y acompaña Rita Reys en los Países Bajos y Bélgica. En el verano de 2004 Fernando celebró su 40 aniversario como músico de jazz. Recibió un Real Honor como miembro de la Orden de Orange-Nassau. Él formó un quinteto aniversario con, entre otros, el saxofonista tenor estadounidense Pete Christlieb, que ofreció un concierto en el Festival de Jazz del Mar del Norte. En 2005 recibió el Premio Meer Jazz de la Municipalidad de Haarlemmermeer por su importante contribución al jazz holandés.En los años siguientes excursiones con el cancionero americano y una gira Jazz Impulse. Él también se realizó con el Concierto Holanda Jazz Band, hoy la Orquesta de Jazz del Concertgebouw. La discografía de Ferdinand Povel incluye más de cien álbumes de discos y CD a la que ha contribuido como solista. En 2011 recibió Povel El VPRO / Boy Premio Edgar, la más prestigiosa de jazz-premio de Holanda. Además en Jazz en la Actualidad traemos a RECORDANDO A ELLA FITZGERALD & JOE PASS Ángela Cervantes & Chema Saiz Ref.: 009 Primer– y asombroso – trabajo discográfico en conjunto de la joven vocalista ibicenca Ángela Cervantes con el fantástico guitarrista madrileñoChema Saiz. Una emocionante y arriesgadísima aproximación al legado de dos leyendas inmortales que dejará sin aliento a quienes ya conocen y aprecian los trabajos en solitario de la cantante y el guitarrista (el brillante tributo jazzístico de Ángela al músico uruguayo Jorge Drexler “En Esta Orilla De Drexler” y la extensa obra discográfica del guitarrista) o incluso hayan tenido la ocasión de disfrutar de sus respectivos directos en cualquiera de sus diferentes versiones. Como dúo, destaca, sobre todo, su extraordinaria facilidad y frescura para abordar los repertorios más reconocibles (y por tanto, comprometidos) del Jazz, aportando, además, matices, colores y nuevas soluciones a un material “sacrosanto”. Y hacerlo con alma, sentido y personalidad. Dos músicos en un raro estado de gracia que han logrado trasladar felizmente a unas interpretaciones pluscuamperfectas de un repertorio tan fascinante como exigente. Seguros de su capacidad de seducción, desplegando seguridad y descaro para proponer lo inverosímil. Poniendo su virtuosismo al servicio de unas melodías gloriosamente eternas, y, sobre todo, del agradecido oyente. El principal acierto de ésta primera entrega de la serie [?RECORDANDO] que pretende extenderse a las siguientes, es la intención. Sin imitaciones, ni réplicas: Tan solo la voluntad de acercarse al legendario cancionero que Ella & Joe inmortalizaron en sus grabaciones para el sello Pablo (“Oh, Lady Be Good”,“How High The Moon”, “Georgia On My Mind”, “Lush Life”…) y abordarlo, con infinito cariño y respeto. Y sin perder un ápice de la propia identidad. Obra especial, única y personalísima; declaración de principios y emociones musicales. Todo un acontecimiento. PROG.Nº 379.-Esta semana como es habitual comenzamos el programa con el estándar de la semana con Squeeze Me (Exprimame),temas versionados esta vez por DIANA KRALL, y LOUIS ARMSTRONG. En este nuevo programa de Jazz en el Recuerdo seguimos el camino que comenzamos hace mas de un año con “LOS GRANDES CREADORES DEL JAZZ”(G.Arnaud-J Chesnel), edición de J.C.Cifuentes, y su EL JAZZ A LA CONQUISTA DE EUROPA, “LLEGO LA HORA DEL EUROJAZZ (1950…)”PAISES BAJOS: FANTASIA Y TEATRALIDAD con : DUTCH SWING COLLEGE BAND-PETER SCHILPEROORT-MAT MATHEWS-PIM JACOBS-MISHA MENGELBERG-HAN BENNINK-JASPER VAN´T HOF-WILLEM BREUKER-PIERRE COURBOIS-LEO CUYPERS-FERDINAND POVEL. Sir Pierre Courbois (nacido el 23 de abril de 1940, en Nimega , el Países Bajos ) es un holandés de jazz-baterista, director y compositor. Después de estudiar percusión en la Hogeschool der Kunsten en Arnhem , Courbois fue a París , el centro de Jazz en Europa a principios del 1960. Allí trabajó con una serie de gigantes del jazz como el pianista Kenny Drew , violinista Jean-Luc Ponty , saxofonistas Eric Dolphy , Ben Webster , Stan Getz y Johnny Griffin y el guitarrista René Thomas . Courbois fue uno de los primeros músicos en Europa para experimentar con el free jazz: En 1961 se convirtió en el baterista y líder de la (Original holandesa) Free Jazz Quartet. En 1965 se inició otro grupo, el Quinteto de Música Libre,compuesto por músicos internacionales. Su álbum en la etiqueta ESP ha sido llamado el mejor ejemplo de Jazz Europeo.También tocó y grabó con Gunter Hampel Heartplants Grupo 's con Manfred Schoof y Alexander von Schlippenbach. En 1969 fundó Courbois 'Rock-Jazz "grupo en el primer europeo, PC Asociación. Este famoso conjunto, ganador del Down Beat Poll, existió hasta 1975 con Toto Blanke, Sigi Busch, diferentes-pensionistas clave, incluyendo Jasper van't Hof ,Joachim Kühn y Sigi Kessler . En 1982 fundó Nueva Asociación con Heribert Wagner, Ben Gerritsen y Ferdi Rikkers.También ha jugado con los pianistas Mal Waldron , y Rein de Graaff, trompetistas Willem Breuker , Hans Dulfer y Theo Loevendie, y European Jazz Quintet de Ali Haurand con Gerd Dudeck, Leszek ??d?o y Alan Skidmore. En 1992 Pierre comenzó un quinteto con su propio nombre y por primera vez en su carrera realizó piezas, todas compuestas por él mismo. Este conjunto gratamente sorprendido tanto por la crítica y el público con una vuelta a la Charlie Mingus tradición - temática, conjunto de jazz melódico y una experimentación con la improvisación lineal. En 1999 fundó la llamada "doble Quintet" y en 2003 su famoso "Cinco Cuatro Sextet", con, por nombrar algunos, Eric Vloeimans, Ilja Reijngoud , Jasper Blom, Paul van Kemenade y Niko Langenhuijsen. Él todavía está jugando con Jasper van't Hof en un trío llamado "Cour-Hof" con Barend Courbois en bassguitar. También con Polo de Haas en el "Gong-Duo" a veces con Kittie Courbois como invitado. Durante el 1994 North Sea Jazz Festival el Bird Award , el premio más importante en el mundo del jazz holandés, fue otorgado a Pierre. Desde el año 2000 es Caballero de la Orden de Orange-Nassau y en 2008 recibió el / Premio Edgar Boy VPRO . Leo Cuypers ( Maastricht , 1 de diciembre de 1947 ) es un holandéscompositor y pianista . Él pertenece a la escuela de holandés jazz y la música improvisada. Cuypers jugado como un niño tambores , luego en el piano para proceder.Estudió durante varios años en el Conservatorio de Maastricht , pero estaba dentro del jazz en gran parte autodidacta . En 1973, sólo 26 años de edad, recibió el prestigioso Wessel Ilcken Precio [1] . En los años 70 Cuypers fue el pianista del Willem Breuker colectiva, donde principios de los 80 (después de una pelea con Breuker) bajaron. Permaneció luego con Willem Breuker , con quien fundó el sello BV Haast juntos. Ha tocado con incluir Misha Mengelberg y Loevendie . Durante varios proyectos, también sugirió grupos propios juntos. En 1974 para el álbum "Live in Shaffy" con Piet Noordijk , Hans Dulfer y Breuker, "Johnny Rep Suite" del mismo año (el nombre del famoso Ajax) o del álbum "pesados días están aquí de nuevo" de 1981 con Han Bennink Arjen Gorter y Willem Breuker . La asignación composición "El Zeeland Suite" para septeto fue puesta en escena en 1976 en el Festival de Música Nueva Zelanda Middelburg (con Breuker, Bob Driessen, Gorter, Willem van Manen , Martin van Duynhoven , Harry Miller). Esta suite consistía en nueve partes, que en varios lugares en Zeeland había que hacer. En 1984 el álbum "Leo Cuypers Brull Band" con Van Duynhoven, Van Manen y el guitarrista Jan Kuiper, que también proporciona una composición binarios. En 1987 Leo Cuypers fue invitado por la galería Bellmans 10 años luego de la suite Zelanda junto con el compositor Zeeland Dies Le Duc para dar un concierto. El Vpro siguió disparando y Bellmans produjo el CD, que fue el primer CD de Zelanda. Después de muchos años de silencio apareció en 1995 álbum en solitario "Cancionero", lleno de interpretaciones de composiciones propias Cuypers ". Escribió un montón de música para teatro (" El San Esteban "," Johnny Rep Suite "," chusma y tamaño " ). Ferdinand Povel nació el 13 de febrero de 1947 en la ciudad holandesa de Haarlem. Él viene de una familia de artistas. Su padre era un cineasta y su madre pianista. A temprana edad, Fernando desarrolló un gusto por el jazz, el cual fue introducido por primera vez cuando, como un regalo en su duodécimo cumpleaños, recibió un boleto para un concierto nocturno por la orquesta de Duke Ellington en el Concertgebouw de Amsterdam. En 1961 comenzó a estudiar clarinete con Theo Loevendie y enseñando a sí mismo saxofón porque el jazz aún no se enseñaba formalmente en los Países Bajos. En efecto, él aprendió jugando con músicos experimentados, como los pianistas Rob Madna y Frans Elsen, y recogió su conocimiento de la armonía y el acuerdo como un joven miembro de las orquestas de Kurt Edelhagen y Peter Herbolzheimer, y de los Skymasters. En 1964 ganó el Povel Loosdrecht Jazz Concours con el Martin Haak Cuarteto. Los críticos llaman el 17-años de edad, la sorpresa del festival. Este fue el comienzo de su carrera como músico profesional. En 1966 Povel juega con The New Sound Incorporated, fundada por Bertil Peereboom Voller y Henk Elkerbout.Este septeto dio conciertos escolares y realizó programas de radio y televisión para TROS y empresas de radiodifusión AVRO. Povel fue finalista en el Festival internacional de 1966 Modern Jazz en Viena, donde los jueces incluyen Cannonball Adderley y Mel Lewis. En el mismo año, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, y Frans Elsen establecieron la Orquesta Hobby, más tarde llamaron a la Orquesta de Jazz de Holanda. Povel fue invitado a unirse a la orquesta como saxofonista y flautista.La orquesta ensayaba sobre todo por la noche y sólo jugó sus propias composiciones y arreglos. En 1969 Povel fue a Munich con Rob Franken, donde se reunió con el trompetista Dusko Goykovich, quien lo invitó a unirse a su Cumbre Quintet, protagonizada por el baterista Philly Joe Jones. El quinteto hizo varias giras europeas. En 1971 Povel hizo las veces estadounidense Johnny Griffin con la gran banda Kenny Clarke / Francy Boland legendaria. En 1972 Povel jugó con la famosa orquesta Kurt Edelhagen. La Bohemia Jazzclub en Amsterdam organizó el Premio Músicos. Povel fue la primera finalista. Un año más tarde ganó el premio. En 1973 realiza una gira por los Estados Unidos de América con la big band de fama mundial de trompetista Maynard Ferguson, con quien también grabó varios discos. En 1974 la Municipalidad de La Haya honrado Povel con el primer premio de La Haya Jazz. De 1971 a 1985 Povel fue miembro del Ritmo combinación y latón de Pedro Herbolzheimer, a menudo como solista. La banda estuvo de gira con frecuencia e hizo muchos espectáculos de radio y televisión y grabaciones de álbumes. Durante el mismo período que jugó en la banda de George Grunz y en el Jiggs Whigham Sextet. En los Países Bajos que jugó, entre otros, en las bandas de Rob Madna, Frans Elsen, y Cees Slinger. También jugó en varias orquestas ocasionales para radio y televisión. Desde 1970 NOS Radio ha entrado Povel frecuencia en el en los Festivales de la UER y Nordring. En 1981 recibió el Premio Solista Radio Nordring de la Unión Europea de Radio. En los últimos cuarenta años, también se ha realizado con frecuencia para la radio y jugó en varios festivales de jazz europeos y holandeses. Desde 1978 hasta su disolución a finales de la década de 1980, Povel fue miembro de, y solista frecuente en la orquesta de la radio AVRO Los Skymasters que también contó con muchos solistas extranjeros superiores. Cuando en 1978 varias academias de música holandeses introdujeron programas de música ligera y jazz, Povel fue invitado a enseñar la improvisación del jazz en el Conservatorio de Rotterdam. Más tarde, también enseñó en conservatorios en Zwolle, La Haya, y Hilversum. Desde 1990 ha impartido exclusivamente en la Academia de Música de Hilversum, que se fusionó con el Conservatorio Sweelinck, ahora llamado el Conservatorio de Amsterdam, en el marco de Amsterdam School of the Arts. Él está muy solicitada como profesora por estudiantes holandeses y por los músicos jóvenes extranjeros, que vienen a los Países Bajos en especial para estudiar con él. Así que muchos de sus alumnos han ido a hacer nombres para sí mismos en el mundo del jazz que Povel se ha llamado "una de las fuentes importantes de las dos últimas generaciones de excelentes músicos de jazz." También da con frecuencia talleres y clases magistrales en el extranjero. Povel ha sabido mantener un equilibrio entre la enseñanza y la realización. Él es un solista invitado de la Orquesta Metropole, la Orquesta de Jazz del Concertgebouw, la Orquesta de Jazz holandés, y varias orquestas extranjeras, incluyendo la BBC Big Band, Orquesta UMO Helsinki, y BRT Orquesta. Ha jugado en la línea del frente con los iconos del jazz como Art Farmer, Bennie Bailey, Woody Shaw, y Jimmy Knepper. Desde 2000 ha sido miembro del trompetista estadounidense quinteto de John Marshall, que realiza, con diferentes secciones de ritmo, en los Países Bajos, Alemania, Bélgica, Austria y Suiza. En el mismo año él ayudó a fundar un quinteto que incluye el bajista Ruud Jacobs y pianista Peter Beets, que todavía juega con regularidad y acompaña Rita Reys en los Países Bajos y Bélgica. En el verano de 2004 Fernando celebró su 40 aniversario como músico de jazz. Recibió un Real Honor como miembro de la Orden de Orange-Nassau. Él formó un quinteto aniversario con, entre otros, el saxofonista tenor estadounidense Pete Christlieb, que ofreció un concierto en el Festival de Jazz del Mar del Norte. En 2005 recibió el Premio Meer Jazz de la Municipalidad de Haarlemmermeer por su importante contribución al jazz holandés.En los años siguientes excursiones con el cancionero americano y una gira Jazz Impulse. Él también se realizó con el Concierto Holanda Jazz Band, hoy la Orquesta de Jazz del Concertgebouw. La discografía de Ferdinand Povel incluye más de cien álbumes de discos y CD a la que ha contribuido como solista. En 2011 recibió Povel El VPRO / Boy Premio Edgar, la más prestigiosa de jazz-premio de Holanda. Además en Jazz en la Actualidad traemos a RECORDANDO A ELLA FITZGERALD & JOE PASS Ángela Cervantes & Chema Saiz Ref.: 009 Primer– y asombroso – trabajo discográfico en conjunto de la joven vocalista ibicenca Ángela Cervantes con el fantástico guitarrista madrileñoChema Saiz. Una emocionante y arriesgadísima aproximación al legado de dos leyendas inmortales que dejará sin aliento a quienes ya conocen y aprecian los trabajos en solitario de la cantante y el guitarrista (el brillante tributo jazzístico de Ángela al músico uruguayo Jorge Drexler “En Esta Orilla De Drexler” y la extensa obra discográfica del guitarrista) o incluso hayan tenido la ocasión de disfrutar de sus respectivos directos en cualquiera de sus diferentes versiones. Como dúo, destaca, sobre todo, su extraordinaria facilidad y frescura para abordar los repertorios más reconocibles (y por tanto, comprometidos) del Jazz, aportando, además, matices, colores y nuevas soluciones a un material “sacrosanto”. Y hacerlo con alma, sentido y personalidad. Dos músicos en un raro estado de gracia que han logrado trasladar felizmente a unas interpretaciones pluscuamperfectas de un repertorio tan fascinante como exigente. Seguros de su capacidad de seducción, desplegando seguridad y descaro para proponer lo inverosímil. Poniendo su virtuosismo al servicio de unas melodías gloriosamente eternas, y, sobre todo, del agradecido oyente. El principal acierto de ésta primera entrega de la serie [?RECORDANDO] que pretende extenderse a las siguientes, es la intención. Sin imitaciones, ni réplicas: Tan solo la voluntad de acercarse al legendario cancionero que Ella & Joe inmortalizaron en sus grabaciones para el sello Pablo (“Oh, Lady Be Good”,“How High The Moon”, “Georgia On My Mind”, “Lush Life”…) y abordarlo, con infinito cariño y respeto. Y sin perder un ápice de la propia identidad. Obra especial, única y personalísima; declaración de principios y emociones musicales. Todo un acontecimiento. PROG.Nº 379.-Esta semana como es habitual comenzamos el programa con el estándar de la semana con Squeeze Me (Exprimame),temas versionados esta vez por DIANA KRALL, y LOUIS ARMSTRONG. En este nuevo programa de Jazz en el Recuerdo seguimos el camino que comenzamos hace mas de un año con “LOS GRANDES CREADORES DEL JAZZ”(G.Arnaud-J Chesnel), edición de J.C.Cifuentes, y su EL JAZZ A LA CONQUISTA DE EUROPA, “LLEGO LA HORA DEL EUROJAZZ (1950…)”PAISES BAJOS: FANTASIA Y TEATRALIDAD con : DUTCH SWING COLLEGE BAND-PETER SCHILPEROORT-MAT MATHEWS-PIM JACOBS-MISHA MENGELBERG-HAN BENNINK-JASPER VAN´T HOF-WILLEM BREUKER-PIERRE COURBOIS-LEO CUYPERS-FERDINAND POVEL. Sir Pierre Courbois (nacido el 23 de abril de 1940, en Nimega , el Países Bajos ) es un holandés de jazz-baterista, director y compositor. Después de estudiar percusión en la Hogeschool der Kunsten en Arnhem , Courbois fue a París , el centro de Jazz en Europa a principios del 1960. Allí trabajó con una serie de gigantes del jazz como el pianista Kenny Drew , violinista Jean-Luc Ponty , saxofonistas Eric Dolphy , Ben Webster , Stan Getz y Johnny Griffin y el guitarrista René Thomas . Courbois fue uno de los primeros músicos en Europa para experimentar con el free jazz: En 1961 se convirtió en el baterista y líder de la (Original holandesa) Free Jazz Quartet. En 1965 se inició otro grupo, el Quinteto de Música Libre,compuesto por músicos internacionales. Su álbum en la etiqueta ESP ha sido llamado el mejor ejemplo de Jazz Europeo.También tocó y grabó con Gunter Hampel Heartplants Grupo 's con Manfred Schoof y Alexander von Schlippenbach. En 1969 fundó Courbois 'Rock-Jazz "grupo en el primer europeo, PC Asociación. Este famoso conjunto, ganador del Down Beat Poll, existió hasta 1975 con Toto Blanke, Sigi Busch, diferentes-pensionistas clave, incluyendo Jasper van't Hof ,Joachim Kühn y Sigi Kessler . En 1982 fundó Nueva Asociación con Heribert Wagner, Ben Gerritsen y Ferdi Rikkers.También ha jugado con los pianistas Mal Waldron , y Rein de Graaff, trompetistas Willem Breuker , Hans Dulfer y Theo Loevendie, y European Jazz Quintet de Ali Haurand con Gerd Dudeck, Leszek ??d?o y Alan Skidmore. En 1992 Pierre comenzó un quinteto con su propio nombre y por primera vez en su carrera realizó piezas, todas compuestas por él mismo. Este conjunto gratamente sorprendido tanto por la crítica y el público con una vuelta a la Charlie Mingus tradición - temática, conjunto de jazz melódico y una experimentación con la improvisación lineal. En 1999 fundó la llamada "doble Quintet" y en 2003 su famoso "Cinco Cuatro Sextet", con, por nombrar algunos, Eric Vloeimans, Ilja Reijngoud , Jasper Blom, Paul van Kemenade y Niko Langenhuijsen. Él todavía está jugando con Jasper van't Hof en un trío llamado "Cour-Hof" con Barend Courbois en bassguitar. También con Polo de Haas en el "Gong-Duo" a veces con Kittie Courbois como invitado. Durante el 1994 North Sea Jazz Festival el Bird Award , el premio más importante en el mundo del jazz holandés, fue otorgado a Pierre. Desde el año 2000 es Caballero de la Orden de Orange-Nassau y en 2008 recibió el / Premio Edgar Boy VPRO . Leo Cuypers ( Maastricht , 1 de diciembre de 1947 ) es un holandéscompositor y pianista . Él pertenece a la escuela de holandés jazz y la música improvisada. Cuypers jugado como un niño tambores , luego en el piano para proceder.Estudió durante varios años en el Conservatorio de Maastricht , pero estaba dentro del jazz en gran parte autodidacta . En 1973, sólo 26 años de edad, recibió el prestigioso Wessel Ilcken Precio [1] . En los años 70 Cuypers fue el pianista del Willem Breuker colectiva, donde principios de los 80 (después de una pelea con Breuker) bajaron. Permaneció luego con Willem Breuker , con quien fundó el sello BV Haast juntos. Ha tocado con incluir Misha Mengelberg y Loevendie . Durante varios proyectos, también sugirió grupos propios juntos. En 1974 para el álbum "Live in Shaffy" con Piet Noordijk , Hans Dulfer y Breuker, "Johnny Rep Suite" del mismo año (el nombre del famoso Ajax) o del álbum "pesados días están aquí de nuevo" de 1981 con Han Bennink Arjen Gorter y Willem Breuker . La asignación composición "El Zeeland Suite" para septeto fue puesta en escena en 1976 en el Festival de Música Nueva Zelanda Middelburg (con Breuker, Bob Driessen, Gorter, Willem van Manen , Martin van Duynhoven , Harry Miller). Esta suite consistía en nueve partes, que en varios lugares en Zeeland había que hacer. En 1984 el álbum "Leo Cuypers Brull Band" con Van Duynhoven, Van Manen y el guitarrista Jan Kuiper, que también proporciona una composición binarios. En 1987 Leo Cuypers fue invitado por la galería Bellmans 10 años luego de la suite Zelanda junto con el compositor Zeeland Dies Le Duc para dar un concierto. El Vpro siguió disparando y Bellmans produjo el CD, que fue el primer CD de Zelanda. Después de muchos años de silencio apareció en 1995 álbum en solitario "Cancionero", lleno de interpretaciones de composiciones propias Cuypers ". Escribió un montón de música para teatro (" El San Esteban "," Johnny Rep Suite "," chusma y tamaño " ). Ferdinand Povel nació el 13 de febrero de 1947 en la ciudad holandesa de Haarlem. Él viene de una familia de artistas. Su padre era un cineasta y su madre pianista. A temprana edad, Fernando desarrolló un gusto por el jazz, el cual fue introducido por primera vez cuando, como un regalo en su duodécimo cumpleaños, recibió un boleto para un concierto nocturno por la orquesta de Duke Ellington en el Concertgebouw de Amsterdam. En 1961 comenzó a estudiar clarinete con Theo Loevendie y enseñando a sí mismo saxofón porque el jazz aún no se enseñaba formalmente en los Países Bajos. En efecto, él aprendió jugando con músicos experimentados, como los pianistas Rob Madna y Frans Elsen, y recogió su conocimiento de la armonía y el acuerdo como un joven miembro de las orquestas de Kurt Edelhagen y Peter Herbolzheimer, y de los Skymasters. En 1964 ganó el Povel Loosdrecht Jazz Concours con el Martin Haak Cuarteto. Los críticos llaman el 17-años de edad, la sorpresa del festival. Este fue el comienzo de su carrera como músico profesional. En 1966 Povel juega con The New Sound Incorporated, fundada por Bertil Peereboom Voller y Henk Elkerbout.Este septeto dio conciertos escolares y realizó programas de radio y televisión para TROS y empresas de radiodifusión AVRO. Povel fue finalista en el Festival internacional de 1966 Modern Jazz en Viena, donde los jueces incluyen Cannonball Adderley y Mel Lewis. En el mismo año, Cees Smal, Herman Schoonderwalt, y Frans Elsen establecieron la Orquesta Hobby, más tarde llamaron a la Orquesta de Jazz de Holanda. Povel fue invitado a unirse a la orquesta como saxofonista y flautista.La orquesta ensayaba sobre todo por la noche y sólo jugó sus propias composiciones y arreglos. En 1969 Povel fue a Munich con Rob Franken, donde se reunió con el trompetista Dusko Goykovich, quien lo invitó a unirse a su Cumbre Quintet, protagonizada por el baterista Philly Joe Jones. El quinteto hizo varias giras europeas. En 1971 Povel hizo las veces estadounidense Johnny Griffin con la gran banda Kenny Clarke / Francy Boland legendaria. En 1972 Povel jugó con la famosa orquesta Kurt Edelhagen. La Bohemia Jazzclub en Amsterdam organizó el Premio Músicos. Povel fue la primera finalista. Un año más tarde ganó el premio. En 1973 realiza una gira por los Estados Unidos de América con la big band de fama mundial de trompetista Maynard Ferguson, con quien también grabó varios discos. En 1974 la Municipalidad de La Haya honrado Povel con el primer premio de La Haya Jazz. De 1971 a 1985 Povel fue miembro del Ritmo combinación y latón de Pedro Herbolzheimer, a menudo como solista. La banda estuvo de gira con frecuencia e hizo muchos espectáculos de radio y televisión y grabaciones de álbumes. Durante el mismo período que jugó en la banda de George Grunz y en el Jiggs Whigham Sextet. En los Países Bajos que jugó, entre otros, en las bandas de Rob Madna, Frans Elsen, y Cees Slinger. También jugó en varias orquestas ocasionales para radio y televisión. Desde 1970 NOS Radio ha entrado Povel frecuencia en el en los Festivales de la UER y Nordring. En 1981 recibió el Premio Solista Radio Nordring de la Unión Europea de Radio. En los últimos cuarenta años, también se ha realizado con frecuencia para la radio y jugó en varios festivales de jazz europeos y holandeses. Desde 1978 hasta su disolución a finales de la década de 1980, Povel fue miembro de, y solista frecuente en la orquesta de la radio AVRO Los Skymasters que también contó con muchos solistas extranjeros superiores. Cuando en 1978 varias academias de música holandeses introdujeron programas de música ligera y jazz, Povel fue invitado a enseñar la improvisación del jazz en el Conservatorio de Rotterdam. Más tarde, también enseñó en conservatorios en Zwolle, La Haya, y Hilversum. Desde 1990 ha impartido exclusivamente en la Academia de Música de Hilversum, que se fusionó con el Conservatorio Sweelinck, ahora llamado el Conservatorio de Amsterdam, en el marco de Amsterdam School of the Arts. Él está muy solicitada como profesora por estudiantes holandeses y por los músicos jóvenes extranjeros, que vienen a los Países Bajos en especial para estudiar con él. Así que muchos de sus alumnos han ido a hacer nombres para sí mismos en el mundo del jazz que Povel se ha llamado "una de las fuentes importantes de las dos últimas generaciones de excelentes músicos de jazz." También da con frecuencia talleres y clases magistrales en el extranjero. Povel ha sabido mantener un equilibrio entre la enseñanza y la realización. Él es un solista invitado de la Orquesta Metropole, la Orquesta de Jazz del Concertgebouw, la Orquesta de Jazz holandés, y varias orquestas extranjeras, incluyendo la BBC Big Band, Orquesta UMO Helsinki, y BRT Orquesta. Ha jugado en la línea del frente con los iconos del jazz como Art Farmer, Bennie Bailey, Woody Shaw, y Jimmy Knepper. Desde 2000 ha sido miembro del trompetista estadounidense quinteto de John Marshall, que realiza, con diferentes secciones de ritmo, en los Países Bajos, Alemania, Bélgica, Austria y Suiza. En el mismo año él ayudó a fundar un quinteto que incluye el bajista Ruud Jacobs y pianista Peter Beets, que todavía juega con regularidad y acompaña Rita Reys en los Países Bajos y Bélgica. En el verano de 2004 Fernando celebró su 40 aniversario como músico de jazz. Recibió un Real Honor como miembro de la Orden de Orange-Nassau. Él formó un quinteto aniversario con, entre otros, el saxofonista tenor estadounidense Pete Christlieb, que ofreció un concierto en el Festival de Jazz del Mar del Norte. En 2005 recibió el Premio Meer Jazz de la Municipalidad de Haarlemmermeer por su importante contribución al jazz holandés.En los años siguientes excursiones con el cancionero americano y una gira Jazz Impulse. Él también se realizó con el Concierto Holanda Jazz Band, hoy la Orquesta de Jazz del Concertgebouw. La discografía de Ferdinand Povel incluye más de cien álbumes de discos y CD a la que ha contribuido como solista. En 2011 recibió Povel El VPRO / Boy Premio Edgar, la más prestigiosa de jazz-premio de Holanda. Además en Jazz en la Actualidad traemos a RECORDANDO A ELLA FITZGERALD & JOE PASS Ángela Cervantes & Chema Saiz Ref.: 009 Primer– y asombroso – trabajo discográfico en conjunto de la joven vocalista ibicenca Ángela Cervantes con el fantástico guitarrista madrileñoChema Saiz. Una emocionante y arriesgadísima aproximación al legado de dos leyendas inmortales que dejará sin aliento a quienes ya conocen y aprecian los trabajos en solitario de la cantante y el guitarrista (el brillante tributo jazzístico de Ángela al músico uruguayo Jorge Drexler “En Esta Orilla De Drexler” y la extensa obra discográfica del guitarrista) o incluso hayan tenido la ocasión de disfrutar de sus respectivos directos en cualquiera de sus diferentes versiones. Como dúo, destaca, sobre todo, su extraordinaria facilidad y frescura para abordar los repertorios más reconocibles (y por tanto, comprometidos) del Jazz, aportando, además, matices, colores y nuevas soluciones a un material “sacrosanto”. Y hacerlo con alma, sentido y personalidad. Dos músicos en un raro estado de gracia que han logrado trasladar felizmente a unas interpretaciones pluscuamperfectas de un repertorio tan fascinante como exigente. Seguros de su capacidad de seducción, desplegando seguridad y descaro para proponer lo inverosímil. Poniendo su virtuosismo al servicio de unas melodías gloriosamente eternas, y, sobre todo, del agradecido oyente. El principal acierto de ésta primera entrega de la serie [?RECORDANDO] que pretende extenderse a las siguientes, es la intención. Sin imitaciones, ni réplicas: Tan solo la voluntad de acercarse al legendario cancionero que Ella & Joe inmortalizaron en sus grabaciones para el sello Pablo (“Oh, Lady Be Good”,“How High The Moon”, “Georgia On My Mind”, “Lush Life”…) y abordarlo, con infinito cariño y respeto. Y sin perder un ápice de la propia identidad. Obra especial, única y personalísima; declaración de principios y emociones musicales. Todo un acontecimiento.

Musikmagasinet
Att åldras som musiker - första delen av två

Musikmagasinet

Play Episode Listen Later May 12, 2013 41:32


Är det en smärtsam eller kanske rent av befriande process att bli äldre som fri musiker eller att pensioneras från t ex ett operahus? I det fjärde programmet i serien Dilemma möter vi Margareta Hallin, koloratursopran och tonsättare, Janos Solyom, pianist och dirigent och Ove Johansson, saxofonist och kompositör. Manus och produktion, Birgitta Tollan. Kanske tidernas bästa svenska låt? Ja, det skrev någon om den kultförklarade sången ”En etta på söder” med koloratursopranen och tonsättaren Margareta Hallin, 82 år gammal. Vad inte alla vet är att Margareta Hallin var fastanställd på Kungliga operan i Stockholm mellan åren 1954 och 1984. Därefter tvingades hon till pension. Att vara koloratursopran betyder att du sjunger väldigt högt, att rösten är lättrörlig och har en klar klang. Margareta Hallin sjöng ända upp till trestrukna F, alltså fem halvtoner över höga C! Hon gjorde uppskattade framträdanden i Glyndebourne, Florens, Wien, Hamburg, Moskva, London och Köpenhamn. Margareta Hallin utnämndes 1966 till hovsångare, fick Jussi Björlingpriset 1970, fick professors namn 2001 och tilldelades Gunn Wållgren-stipendiet 2006 med motiveringen: ”Margareta Hallin är en av Kungliga Operans mest lysande artister under 1900-talet. I egenskap av operasångerska, kompositör och talskådespelare framstår hon som en av det svenska kulturlivets centralgestalter.” Efter pensioneringen från Stockholmsoperan har Margareta Hallin sjungit i ytterligare 30 år. Dessutom började hon tonsätta dikter och skrev t o m opera. Senast framförde hon delar ur Strindbergs brev till Harriet Bosse i Blå Tornet. Margareta Hallin både sjöng och talade. Hon regisserade nyligen Värmlänningarna för Högalidskyrkan, en föreställning som bl a skall turnera i USA, då med engelsk text . Hon regisserar även ett kyrkospel, vilket skall turnera i USA bl a. 2012 spelade Margareta Hallin med i radiooperan Rhesus för Sveriges Radio. Hur upplevde Margareta Hallin att inte vara avställd vid operan längre? - Det var ju som ett andra hem, om inte första, skrattar Margareta. Det är annorlunda nu. I porten känner ingen igen mig längre, jag som gått fritt i huset i 30 år! Det är känsligt och jag kommer inte in utan ett passerkort och måste skriva in mig varje gång. Förr gick vi ut och in som vi ville och kunde även äta lunch i restauranten. Järngänget kallar hon kollegorna när det begav sig, Elisabeth Söderström, Kerstin Meyer, Barbro Ericson och Erik Saedén. Birgit Nilsson var mest ute och turnérade men vid ett tillfälle sjöng Margareta Hallin i Strauss opera Die Fraue ohne Schatten tillsammans med Birgit Nilsson. - Det var en upplevelse att höra Birgits fantastiska röst så nära. Jag påverkades av henne, öppnade rösten och lät bättre än vanligt den gången när jag hade henne i örat, berättar Margareta Hallin. Rösten har blivit tyngre och tyngre med åren. Men den fungerar med ordentlig uppsjungning. Sommaren 2012 sjöng hon bl a koloraturvalsen Wo die Zitronen blühen på Confidencen. -Det gick bra. Jag tar inte de höga f’en längre. Det är fånigt att utsätta sig för det. Det räcker bra med höga C, fnissar Margareta Hallin, som inte tycker att åldrandet är särskilt positivt. Margareta Hallin berättar i programmet om hur hon upplever att leva i dödens närhet. Margareta Hallin, fansida på Facebook: https://www.facebook.com/pages/Margareta-Hallin/137550812991903 Margareta Hallin, Wikipedia: http://sv.wikipedia.org/wiki/Margareta_Hallin Pianisten och dirigenten Janos Solyom, 74 år, blev känd för den svenska TV-publiken då han för några decennier sedan var huvudperson i serierna Tavlor på en utställning och I huvet på en pianist. När det begav sig gav Janos Solyom konserter även i övriga delar av världen där västerländsk konstmusik spelas. - Jag är en produkt av en musikvärld från det gamla Ungern. Under mina tonår styrde Stalin. Det var diktatur och jag ansågs vara en framtida del av statsapppraten som begåvad ung pianospelande pojke. Jag fick fantastiska statsstipendier för att göra reklam, precis som idrottsmänniskor i DDR. Det fanns fortfarande elever till musiker som Béla Bartók och Ernst von Dohnányi. - Musiken var helig. Något som förädlade människan. Och för mig är musiken fortfarande nåt som förädlar människan, förklarar Janos Solyom. Bartókkonservatoriet och Lisztakademin i Budapest har lagt grunden till Janos Solyoms musikvärld. 1956 flydde han från Ungern till Sverige. Med undantag för studier i Genève, London och Paris har Janos Solyom sedan dess bott i Stockholm. Han är ledamot av Kungliga Musikaliska Akademien samt är innehavare av HM Konungens förtjänstmedalj Litteris et Artibus. Debuten i Stockholm ägde rum 1958 med Sixten Ehrling och Stockholmsfilharmonikerna. 1974 chockade Janos Solyom Stockholms kulturliv genom att helt sonika hyra Dramatens stora scen för att ge en konsert i egen regi. Scenen var nämligen tom på måndagar! - Konserthus byggdes om. Så började det. Jag hade väldigt få konserter och måste leva och tänkte att jag måste lyfta mig själv i håret, berättar Janos Solyom. Han anser att det råder ålders-apartheid i Sverige, även inom musiklivet. - Jag har fyllt 65 och borde syssla med korgflätning, lära mig astrologi och astronomi för seniorer. Allt det som anstår en seniormedborgare, en gubbjävel med andra ord. Det löjliga är att nu när jag är bäst då spelar jag minst, trots att det här är min allra bästa tid. Numera inser Janos Solyom att musik alltid handlar om någonting, att den har en inneboende epik. Och människor har för honom stigit in i musiken han älskar: Bach, Mozart, Bartok, Sjostakovitj och husguden Brahms. Trots detta har han numera möjlighet att endast spela små konserter. - Jag har aldrig känt mig så trygg i mitt musicerande som idag. Det är en underbar känsla! Dock tänker organisatörer felaktigt när de envisas med att försöka locka ungdomar till sina konserter, som om det är en förtjänst att vara ung. Det är en större förtjänst att vara gammal - ung kan vem som helst vara! Publiken består ju mest av äldre människor som längtar efter att höra sina gamla favoriter. Även yngre kollegor skulle alla sitta där på en konsert om jag fick möjlighet att spela, säger Janos Solyom, som bl a tackar Sveriges amatörorkestrar för sin stora och breda repertoar, som han ständigt utvidgar tillsammans med dem. Från 2009 får Janos Solyom statens inkomstgaranti till konstnärer. 2012 tilldelades han de Frumeriestipendiet. Janos Solyom, hemsida: http://www.solyom.com Janos Solyom, Wikipedia: http://sv.wikipedia.org/wiki/Janos_Solyom Saxofonisten och kompositören Ove Johansson, 77 år, började spela klarinett i början av 1950-talet. Snart tog saxofonen över. Han satt i sina föräldrars café, Gustavs konditori, i Alingsås, och skötte musiken. Det strömmade mest ut Charlie Parker, Duke Ellington och Lester Young ur den lilla bandspelaren. Nu har Ove Johansson spelat professionellt i över 60 år. Många år tillsammans med hustrun, pianisten och kompositören Susanna Lindeborg som Duo, som trio med gruppen Natural Artefacts och i jazzensemblen Mwendo Dawa som bildades redan på 1970-talet. Instrumentsamlingen har utökats med EWI, electronic wind instrument. Det har ungefär samma grepp som en saxofon och Ove Johansson styr mjukvara i datorn med detta. Han ställer även in olika skalfunktioner i datorprogrammet, t.ex mikrotonalitet. Det finns åtta oktaver och han kan även programmera in ackord som förflyttas i olika skalfunktioner och styrs via midi och USB. Vad gäller ljuddesignen för övrigt, brukar Ove Johansson använda akustiskt inspelat material som han sedan bearbetar i olika ljudprogram. Ove Johansson använder även lågfrekvensoscillatorer för att kunna bearbeta vågformer och ljud på olika sätt. Jazzmusiker har en större frihet att utöva sin konst så länge de vill. De behöver inte anpassa sig till pensionsregler. - Jag har ett bra liv och hinner inte tänka på min ålder. Jag är i full gång, ger ständigt ut nya CD-skivor och spelar snabbare någonsin på saxofonen, berättar Ove Johansson fnissande. Man blir säkare och styvare i korken om man kan få litet fart på tonerna. Visst är det löjligt och barnsligt, men jag gillar starkt, fort och mycket! Nyligen gavs låten Fem upplysningar samt en övergång ut på en unik jazz-CD. Ove Johansson skrev låten och spelar sax tillsammans med flügelhornisten Enar Jonsson Quintet. Sveriges Radio i Göteborg spelade in redan 1965. Detta var frijazz med avstamp i Charlie Mingus, Ornette Coleman och Albert Ayler, flera år innan t ex tyske Peter Brötzmann började utöva den. Enar Jonsson Quintet och Sextet spelade t ex på Moderna Muséet under Pontus Hulthéns chefsskap och i Göteborgs Konsthall där Carl-Erik Hammarén var intendent. Operasångerskan, sopranen Märta Schéle, brukade medverka med röstimprovisationer till den fria jazzmusiken. Senare arbetade Ove Johansson på Musikhögskolan i Göteborg och kom i kontakt med Rune Lindblad-studion och elektronmusiktonsättaren Åke Parmerud. I december 2012 spelade Ove Johansson och Susanna Lindeborg på duo i New York. Där bevistade de en konsert där altsaxofonisten Lee Konitz, 85 år gammal, improviserade tillsammans med Harlem String Quartet. Allt var oförberett och stråkkvartetten fick noterna till varsin iPhone. Utfrån dem spelade de tillsammans. - Den nya tekniken triggar mig och detta är typisk jazzmusik, säger Ove Johansson, som också äger skivbolaget lj-records (Lindeborg-Johansson) tillsammans med pianisten och kompositören Susanna Lindeborg. Ove Johansson, hemsida lj-records: http://www.lj-records.se/ove.html Ove Johansson, Encyclopedia of Jazz Musicians: http://www.jazz.com/encyclopedia/johansson-ove-karl-ove-gunnar

JazzTK Podcast
JazzTK Podcast 2x02: Va de contrabajistas de jazz

JazzTK Podcast

Play Episode Listen Later Oct 26, 2012 54:56


Equipo *Dirección: Álex García *Locución: Inma Blaya y Álex García *Invitado: Eduard Aguilar *Técnico de sonido: Eva Corbalán Contenidos Este programa en realidad lo llevamos gestando casi un año, ya que en la primera temporada hablamos de colaborar, pero cuestiones de agenda por ambas partes nos lo impidieron. Por eso al comienzo de la segunda temporada queríamos hacerlo. Cuando estábamos diseñando el programa Eduard nos planteó que le apetecía hacerlo trayendo varias canciones de grandes contrabajistas del jazz de diferentes épocas. Nos encantó y nosotros también añadimos un par de ellos. En este programa vas a poder escuchar canciones interpretadas por contrabajistas como Niels-Henning Ørsted Pedersen, Charlie Mingus, Javier Colina o Ferrucio Spinetti, acompañados por otros músicos que, a pesar de no ser contrabajistas, no son nada malos ;-): Tete Montoliu, Chick Corea, Roy Haynes, Ray Nance, Petra Magoni,... Así que dedicamos nuestro programa a todos los sufridos contrabajistas que deben soportar que la gente se ponga a hablar en sus solos (incluso sus propios compañeros de escenario), que sea uno de los instrumentos que menos se escucha, que siempre vayan cargados con mucho más peso que los demás miembros del grupo,... En fin, va por vosotros. Canciones Las canciones escuchadas en el programa son: *Marie (Niels-Henning Ørsted Pedersen, Philip Catherine, The Viking) *Round Midnight (Chick Corea, Trio Music) *Come Rain Or Come Shine (Tete Montoliu y Javier Colina, 1995) *Some Of This Days (Ray Nance, Huffin’n’Puffin’) *Quando (Musica Nuda, Live à FIP) *O.P. (Charlie Mingus, Statements)

live nos jazz cuando garc statements pedersen eduard chick corea locuci roy haynes tete montoliu charlie mingus javier colina niels henning
JazzTK Podcast
JazzTK Podcast 2x02: Va de contrabajistas de jazz

JazzTK Podcast

Play Episode Listen Later Oct 26, 2012 54:56


Equipo *Dirección: Álex García *Locución: Inma Blaya y Álex García *Invitado: Eduard Aguilar *Técnico de sonido: Eva Corbalán Contenidos Este programa en realidad lo llevamos gestando casi un año, ya que en la primera temporada hablamos de colaborar, pero cuestiones de agenda por ambas partes nos lo impidieron. Por eso al comienzo de la segunda temporada queríamos hacerlo. Cuando estábamos diseñando el programa Eduard nos planteó que le apetecía hacerlo trayendo varias canciones de grandes contrabajistas del jazz de diferentes épocas. Nos encantó y nosotros también añadimos un par de ellos. En este programa vas a poder escuchar canciones interpretadas por contrabajistas como Niels-Henning Ørsted Pedersen, Charlie Mingus, Javier Colina o Ferrucio Spinetti, acompañados por otros músicos que, a pesar de no ser contrabajistas, no son nada malos ;-): Tete Montoliu, Chick Corea, Roy Haynes, Ray Nance, Petra Magoni,... Así que dedicamos nuestro programa a todos los sufridos contrabajistas que deben soportar que la gente se ponga a hablar en sus solos (incluso sus propios compañeros de escenario), que sea uno de los instrumentos que menos se escucha, que siempre vayan cargados con mucho más peso que los demás miembros del grupo,... En fin, va por vosotros. Canciones Las canciones escuchadas en el programa son: *Marie (Niels-Henning Ørsted Pedersen, Philip Catherine, The Viking) *Round Midnight (Chick Corea, Trio Music) *Come Rain Or Come Shine (Tete Montoliu y Javier Colina, 1995) *Some Of This Days (Ray Nance, Huffin’n’Puffin’) *Quando (Musica Nuda, Live à FIP) *O.P. (Charlie Mingus, Statements)

live nos jazz cuando garc statements pedersen eduard chick corea locuci roy haynes tete montoliu charlie mingus javier colina niels henning
BLN.FM Raabenstein
raabenstein #23

BLN.FM Raabenstein

Play Episode Listen Later Oct 13, 2012 60:00


Raabenstein spielt Musik die Geschichten erzählt. Diesmal mit The Crusaders, Pharoah Sanders und Lonnie Liston Smith, Flying Lotus, Nils Frahm und Chilly Gonzales, Ramsey Lewis Trio, Gil Evans und Charlie Mingus.. Enjoy the melody !!! --- 1. The Crusaders - So Far Away / Blue Thumb 2. Lonnie Liston Smith & The Cosmic Echoes - Sais (Egypt) / RCA Victor 3. Pharoah Sanders - Astral Travelling / Impulse! 4. Flying Lotus Feat. Niki Randa - Hunger / Warp 5. Nils Frahm - Re / Erased Tapes 6. Chilly Gonzales - Rideaux Lunaires / Gentle Threat 7. Ramsey Lewis Trio - Love Theme From Spartacus / Chess 8 .Charlie Mingus - Work Song / Debut 9. Gil Evans - The Barbara Song / Verve ---

JAZZ EN EL AIRE
Jazzenelaire prog.nº 266 121001Duke Ellington & John Coltrane-.John Coltrane And Johnny Hartman (1963)-Luis Perdomo - Un

JAZZ EN EL AIRE

Play Episode Listen Later Sep 30, 2012 120:39


Duke Ellington y John Coltrane - 50º aniversario del disco "Duke Ellington & John Coltrane" Este disco es fruto de la reunión entre dos grandes de la historia del jazz el 26 de septiembre de 1962. En ese momento John Coltrane ya había grabado algunas de sus obras importantes como sideman y líder. Había grabado Blue Train (1957) y Soultrane (1958) que le ayudarían a definir su sonido, había trabajado junto a Miles Davis participando en discos como Milestones o el clásico Kind Of Blue (1959) y junto a Thelonious Monk y había marcado ya el camino hacia la vanguardia del jazz tras Giant Steps (1960) y My Favourite Things (1961). Por su parte, Duke Ellington gozaba ya de un gran respeto tanto por parte de la crítica como de sus compañeros los músicos. Los años del swing en el Cotton Club habían quedado atrás, también buena parte de su trabajo dirigiendo a su orquesta y a principios de los 60 el gran Duke iba a juntarse con músicos más jóvenes y renovadores como el propio Coltrane pero también con Charlie Mingus y Max Roach con quienes grabó Money Jungle (1962) tan sólo 9 días antes, el 17 de septiembre de 1962. El resultado de esta colaboración histórica fue un disco breve (35:05 min.) pero genial. Para Coltrane -de acuerdo con las notas de Stanley Dance en el librillo del disco- “fue un honor tener la oportunidad de trabajar con Duke. Fue una experiencia maravillosa. Ha establecido standards que todavía no he alcanzado. Me hubiera gustado haber trabajado más los temas pero supongo que las interpretaciones no hubieran tenido la misma espontaneidad y puede que no hubieran sido mejores.” Por otro lado, Duke Ellington, siempre abierto a nuevas experiencias musicales, profundiza en su trabajo en pequeños combos. Eso le otorga mayor peso como pianista pero a la vez es un trabajo menos arduo debido a la ausencia de su habitual big band. Eso sí, Ellington juega con algo de ventaja ya que de las 7 canciones que tiene el disco, 5 son composiciones suyas, entre ellas dos de sus piezas clásicas, In a sentimental mood y Take the A Train -convertida en Take the Coltrane- donde Ellington demuestra que está dispuesto a tomar el coltrane. Big Nick es la única composición de Coltrane en el disco. Dedicada al saxofonista Big Nick Nicholas y con su sección rítmica, Coltrane utiliza el soprano para explorar su capacidad solista. La otra pieza del repertorio es My Little Brown Book de Billy Strayhorn, habitual colaborador de Ellington. En definitiva, resulta un disco de jazz fácil de escuchar con canciones entre 4 y 6 minutos en un ambiente relajado que sirve a Coltrane para conducir melodías e improvisar. En la dinámica musical de Coltrane, este disco iniciaba un periodo de respiro relativo; interpretación de composiciones de autores variados y deleite sobre las baladas y los tiempos lentos que continuarían con los siguientes álbumes, Ballads (1963) y John Coltrane and Johnny Hartman (1963) que también eran trabajos con una salida comercial inmediata más fácil. Duke Ellington & John Coltrane es un clásico con dos grandes maestros pero es un disco accesible, melódico y relajado que gustará tanto a los aficionados al jazz como aquellos que quieran introducirse en este estilo. Es un disco gustoso de escuchar cuya base rítmica, segura y constante, sirve de soporte para intervenciones generalmente estables sobre todo del saxo bien arropado por el piano particular de Duke.

JAZZ EN EL AIRE
Jazzenelaire prog.nº 262 120903 Max Roach - Deeds, Not Words-.Hank Mobley - Thinking Of Home-Charles Mingus Quintet;

JAZZ EN EL AIRE

Play Episode Listen Later Sep 3, 2012 121:04


Max Roach - Deeds, Not Words-.Hank Mobley - Thinking Of Home-Charles Mingus Quintet;componen el "playlist" de esta semana. Max Roach - Deeds, Not Words Maestro baterista de jazz Max Roach más o menos poner el "estar" en el bebop, jugando con prácticamente todas las figuras importantes en el jazz, desde aves a Dizzy a Miles a Mingus y mucho más. Es un homenaje a su propia visión musical que sus numerosas grabaciones como solista son tan dignos como sus sesiones de famosos. Fecha en solitario de Roach para Riverside, escrituras de 1958, no con palabras, sin embargo se encuentra el decano de tambores en compañía de cola. Escuchar el diálogo musical flota de dedos entre Roach y el saxofonista George Coleman en "Eres tú o nadie", o la manera de trompeta demonio sopla Booker Little el techo de "Jodie Cha-Cha," es claro que una parte importante de genio de Roach está en rodearse de grandes del jazz que se puede doblar notas, ritmos y frases a sus deseos en tan perfecta manera que el hombre de las pieles. (Cduniverse) Personal: Max Roach (batería), Max Roach; Pettiford Oscar, Art Davis (contrabajo), George Coleman (saxo, saxofón tenor), Booker Little (trompeta), Ray Draper (tuba). Tracklist 01. Usted salió de un sueño 02. Filide 03. Es usted ni nadie 04. Jodie Cha-Cha 05. Hechos y no palabras 06. Larry-Larue 07. Conversación 08. Nunca habrá Another You -.Hank Mobley - Thinking Of Home Pensando en Casa é un álbum de jazz do saxofonista Hank Mobley rexistrado en 31 de xullo de 1970 e lanzado no Blue Note etiqueta. El presenta performances de Mobley con Woody Shaw , Walton Cedar , Eddie Diehl , Baixo Mickey e Williams Leroy . Charles Mingus Quintet; Apoteósico. No cabe otra calificativo para describiros el concierto que ofreció el Quinteto de Mingus en Sitges el año 1977. De este modo lo contaba Alberto Mallofre en su crónica del Diario La Vanguardia. […] Así, el segundo concierto de la serie fue en realidad el que protagonizaron el grupo actual de Charlie Mingus y el cuarteto de Benny Cárter, encabezando no sólo dos géneros diferentes sino dos maneras distintas de entender el jazz. La primera parte corrió a cargo de Charlie Mingus con los jóvenes Ricky Forrest* (saxo), Jack Walrath (trompeta), Bob Nelons (piano) y el fiel baterista de siempre Danny Richmond. El grupo ejecutó magníficamente las últimas creaciones de Charlie Mingus, testimonio de su fértil inspiración, entre las que llamó la atención de manera especia! su «cumbia jazz fusión» tanto por su originalidad de su planteamiento como por la brillantez de su resolución.La primera parte corrió a cargo de Charlie Mingus con los jóvenes Ricky Forrest* (saxo), Jack Walrath (trompeta), Bob Nelons (piano) y el fiel baterista de siempre Danny Richmond. El grupo ejecutó magníficamente las últimas creaciones de Charlie Mingus, testimonio de su fértil inspiración, entre las que llamó la atención de manera especia! su «cumbia jazz fusión» tanto por su originalidad de su planteamiento como por la brillantez de su resolución. Todos los solistas se lucieron pero no a nivel personal sino en cuanto que piezas encajadas en el fantasioso damero mingusiano. Lo que no impide que se manifiesten en libertad como individualidades. Es un secreto que sólo Duke Ellington supo desvelar antes que Oharlie Mingus. y es una más de las peculiaridades que perfilan la afinidad entre los dos grandes figuras. […]Todos los solistas se lucieron pero no a nivel personal sino en cuanto que piezas encajadas en el fantasioso damero mingusiano. Lo que no impide que se manifiesten en libertad como individualidades. Es un secreto que sólo Duke Ellington supo desvelar antes que Oharlie Mingus. y es una más de las peculiaridades que perfilan la afinidad entre los dos grandes figuras. […]Todos los solistas se lucieron pero no a nivel personal sino en cuanto que piezas encajadas en el fantasioso damero mingusiano. Lo que no impide que se manifiesten en libertad como individualidades. Es un secreto que sólo Duke Ellington supo desvelar antes que Oharlie Mingus. y es una más de las peculiaridades que perfilan la afinidad entre los dos grandes figuras. […] Temas / Tracks : For Harry Carney Three Or Four Shades Of Blues Cumbia And Jazz Fusion . Músicos / Personnel : Charles Mingus - Bajo, Voz Jack Walrath - Trompeta * Ricky Ford - Saxo Tenor Bob Neloms - Piano Dannie Richmond - Batería . Datos del Concierto : Charles Mingus Quintet Sitges, Barcelona, España 16 de Julio de 1977 .

KPFA - Over the Edge
Over the Edge – Beatniks Part I

KPFA - Over the Edge

Play Episode Listen Later Sep 17, 2010 26:56


A collaged survey of the original Beat scene on both the East and West Coast. (Did you know the term refers to  “beaten down” and has nothing to do with snapping fingers?) Several extended news features on this new, emerging social and cultural phenomenon of values rejection, Kerouac and his poetry are emphasized, songs about the Beat Generation, and jazz, including “The Clown” by Gene Shephard and Charlie Mingus.   The post Over the Edge – Beatniks Part I appeared first on KPFA.