Commune in Centre-Val de Loire, France
POPULARITY
Categories
A apărut ultima carte a lui Julian Barnes. Din păcate, „Plecare, plecări” e chiar ultima, ne spune autorul însuși în paginile cărții. În limba română a fost tradusă de Radu Paraschivescu și a apărut la Editura Nemira. Nu e tocmai un memoir, nu e tocmai un roman, e un gen hibrid, alimentat și cu date reale dar și cu ficțiune, cu notații eseistice și reflecții despre literatură și memorie, îmbătrînire și moarte dar și despre viață și iubire. Din care nu lipsesc ironia și autoironia lui Barnes, acest „pesimist vesel”, după cum se descrie el însuși. „Plecare, plecări” ne spune și o poveste de iubire – a unor prieteni din tinerețe ai autorului, care se regăsesc la 60 de ani și decid să-și dea o nouă șansă –, ne spune și povestea bolii scriitorului – „incurabilă dar gestionabilă” –, ne spune și cum vede Julian Barnes relația lui cu cititorii – „...nu sînt un scriitor didactic. Nu vă spun ce să credeți sau cum să trăiți.” Am vorbit cu traducătorul Radu Paraschivescu despre „Plecare, plecări” de Julian Barnes.Radu Paraschivescu: „E o carte mai greu de dus decît de tradus, pentru că știi că e ultima. (...) E o carte despre memorie. Barnes simte nevoia de a vorbi despre depozitarul ăsta intim, despre silozul ăsta în care se păstrează de-a valma amintiri plăcute cu șocuri, cu traume, cu bucurii, cu revelații, cu surprize neplăcute, cu dezamăgiri, cu imagini ale unor stîngăcii de tinerețe sau chiar din copilărie. Și da, există trimiteri la madlena lui Proust, pe de altă parte să nu uităm că în „Bărbatul cu haină roșie”, o altă carte foarte frumoasă a lui Barnes, pe care am tradus-o, Proust este prezent, este chiar un personaj din carte. Toate aceste lucruri fac din „Plecare, plecări” un soi de poem, care a fost încadrat nedrept drept roman. Scrie pe el novel în edițiile englezești, dar e o împletire de roman, eseu filozofic, scriere despre memorie, autobiografie.”Julian Barnes ne spune în final cum vede relația dintre el și cititorul lui: doi oameni pe o terasă, vara, cu o băutură rece în față, privind lumea și comentînd. O imagine emoționantă și plină de modestie. Ce spune asta despre el?Radu Paraschivescu: „Spune în primul rînd că are percepția exactă a publicului și a ideii de public. El nu scrie în gol și nu scrie pentru că a coborît muza de undeva de sus și i-a dictat ceva sau pentru că a simțit o sfîșiere atît de mare înăuntru lui încît a avut nevoie să erupă magmatic, cum fac unii romancieri, și să toarne absolut totul din el în experiențe cataclismice. Nu. El știe că are un public, știe că acel public îi așteaptă cărțile, știe că acel public este în general instruit și avizat și în materie de artă, și în materie de muzică și că e bine să ai un comerț cu el. Sigur, cuvîntul comerț e vulgar în contextul ăsta, dar Julian Barnes cred că scrie în egală măsură pentru el și pentru public. Scriind își răspunde la niște întrebări, dar ia martor publicul la aceste întrebări și i le pune și publicului. De genul: voi ce-ați face în situația asta? Voi cum vă descurcați știind că vă apropiați de sfîrșit? Voi cum ați procedat cînd v-ați pierdut omul la care țineați ca la ochii din cap? Vouă ce vă trezește un om care este la limita geniului, dar nu poate să se exprime? Și așa mai departe. Imaginea asta e splendidă, cu cititorul și scriitorul care stau la o terasă și sînt pe picior de egalitate, fiecare trăiește și în funcție de celălalt. Asta e bine să nu uităm atunci cînd ne credem niște inspirați de sorginte divină: să nu uităm că cei mai mulți dintre noi nu sînt așa ceva, sînt niște meșteșugari și că publicul nu este nimic altceva decît egalul tău, care te cumpără.”Apasă PLAY pentru a asculta întreaga discuție!O emisiune de Adela GreceanuUn produs Radio România Cultural
Este episódio tem o apoio de Salsa. Vou começar já com um spoiler: o carteiro não toca durante a gravação. Escusam de ficar nervosos. Entretanto, qual a última vez que se sentiram nervosos? Quando bateram com o carro ou quando o vosso namorado vos perguntou se queriam por um chip na pele para vos controlar? Foi uma semana intensa com boas ações e notícias dramáticas, tudo misturado, tudo confuso. Esperamos também que não fiquem baralhados de não ver o Rui de fato de treino, foi sem querer.REDES SOCIAISMafalda Castro:/@mafaldacastro Rui Simões: /@ruisimoes10 Bate Pé instagram:/@batepeclips Bate Pé Tiktok: /@bate.pe
Fiji's only professional circus is set to have its Aotearoa debut in just a few days' time. An off shoot of renowned Fiji performance arts company VOU, the Fijian Flying Circus is a world-first fusion of indigenous storytelling and contemporary circus. Featuring aerial acts, acrobatics, dance and drama, it is a celebration of culture. The group is performing at Hannahs PlayHouse in Wellington from the 17th to the 22nd of February as part of this year's Fringe Festival. They're also headlining the Hamilton Arts Festival on the 27th and 28th of February. Susie's joined by Artistic Director Navi Fong and three members of the troupe who'll perform some live music from the show.
Fala galera, nesse episódio eu falo sobre como foi a minha visita aos escritórios da Anthropic e da OpenAI. Vou postar algumas imagens da viagem no meu instagram, podcast.vidacomiaAqui está o link para a página de vendas para saber mais sobre mim e sobre o curso: https://www.cursovidacomia.com.br/Aqui está o link para se inscrever: https://pay.hotmart.com/W98240617U?off=sgcxar41&bid=1769049109622Link do grupo do wpp: https://chat.whatsapp.com/GNLhf8aCurbHQc9ayX5oCPInstagram do podcast: https://www.instagram.com/podcast.vidacomiaMeu Linkedin: https://www.linkedin.com/in/filipe-lauar/
Uma mulher idosa ficou conhecida como a Vovó Estripadora depois de virar suspeita de assassinar e desmembrar diversas pessoas nos anos 2000, na Rússia.Tamara Samsonova é uma mulher russa comum, daquelas que passariam completamente despercebidas no meio da multidão. Uma aposentada, moradora de um prédio antigo em São Petersburgo, que alugava quartos para complementar a renda. Nada nela parecia fora do lugar… até que um corpo esquartejado começou a aparecer em sacos de lixo pela cidade.Nesse episódio eu vou contar tudo que se sabe sobre Tamara Samsonova. Vou falar da sua infância, sua vida adulta, e tudo que aconteceu até começarem a descobrir seus crimes. Além disso, vou te dar o contexto histórico da União Soviética e da Rússia da época em que tudo aconteceu.Locais mencionados no episódio:São Petersburgo o Museu do Cerco de Leningrado, ou State Memorial Museum of the Defense and Siege of LeningradAnna Akhmatova Museum at the Fountain HousePara contato, parcerias e sugestão de episódios, envie um e-mail para: passaporteprocrime@gmail.comSe você gosta do Passaporte pro Crime, considere apoiar o projeto via:Orelo: orelo.cc/passaporteprocrimeApoia.se: https://apoia.se/passaporteprocrimePatreon: patreon.com/PassaporteproCrimePara ficar por dentro de novidades e fofocas da vida da apresentadora, é só seguir:Instagram: @andressaisferTikTok: @andressa.isfer
"Enquanto ele pensava nisso, um anjo do Senhor lhe apareceu em sonho e disse: 'José, filho de Davi, não tenha medo de receber Maria como sua esposa, pois o que nela foi gerado procede do Espírito Santo'." — Mateus 1:20 (NVT)José era um jovem íntegro e honrado. Quando descobriu que Maria estava grávida, ficou abalado e humilhado. Mas, por ser um homem de caráter e não querer expô-la à desonra pública, decidiu se divorciar dela silenciosamente. É muito significativo que o anjo tenha vindo a José para dizer, na prática: "Fique com Maria. Eu sei que parece errado. Eu sei que não faz sentido, mas o que você pensa ser um erro é, na verdade, o propósito de Deus. Permaneça firme. Você foi equipado e fortalecido para esta temporada."O que você está enfrentando às vezes pode parecer injusto, mas essas dificuldades não são aleatórias; elas são estratégicas. Se o desafio é grande, há uma vitória proporcionalmente grande no seu futuro. Agora, faça a sua parte e persevere. Deus está no controle. Você pode sentir que está em um desvio, mas é um "desvio divino". Deus está ordenando os seus passos. Ele não falhou com você no passado e não vai começar agora. Continue atravessando os momentos difíceis com uma boa atitude, assim como José fez, e você verá o plano de Deus se desenrolar.Vamos fazer uma oração"Pai, obrigado porque Tu tens o poder de pegar o que parecem ser erros e transformá-los em caminhos de propósito. Obrigado porque Tu estás direcionando meus passos e realizando Teu plano em minha vida. Vou permanecer em paz, sabendo que ninguém e nada pode parar o que Tu determinaste. Em nome de Jesus, Amém."
Um homem foi gravemente ferido e outro encontrado morto em um crime que chocou Manaus em 1952. O caso logo passou a ser investigado e o culpado rapidamente encontrado.Mas a demora em finalizar as investigações e responder todas as perguntas fez com que a sociedade ficasse cada vez mais revoltada… e decidisse fazer justiça com as próprias mãos.Nesse episódio eu vou te contar tudo sobre o Caso Delmo, o caso mais famoso de Manaus. Vou te contar como estava a cidade naquela época, quem foi Delmo, os crimes cometidos e todo o desenrolar desse caso. E no final, claro, vou te falar o que visitar em Manaus pra se aprofundar nele.Locais mencionados no episódio:Museu do CrimePara contato, parcerias e sugestão de episódios, envie um e-mail para: passaporteprocrime@gmail.comSe você gosta do Passaporte pro Crime, considere apoiar o projeto via:Orelo: orelo.cc/passaporteprocrimeApoia.se: https://apoia.se/passaporteprocrimePatreon: patreon.com/PassaporteproCrimePara ficar por dentro de novidades e fofocas da vida da apresentadora, é só seguir:Instagram: @andressaisferTikTok: @andressa.isfer
O Evangelho de hoje faz-nos recordar o de domingo passado, quando celebrámos a festa do Batismo do Senhor. Agora, na versão de São João, voltamos ao mesmo acontecimento, mas com outro olhar. E pode surgir a pergunta: “Isto não se repete? Não está já dito?” A verdade é que o batismo não é apenas um episódio do passado; é uma realidade que se fez em nós e que continua a fazer-se em nós. Ser batizado é entrar num caminho, numa identidade e num projeto de vida que se vai concretizando dia após dia.Estamos também a celebrar o segundo domingo do Tempo Comum, o tempo dos paramentos verdes. Começa depois do Natal, é interrompido pela Quaresma e pela Páscoa, e retoma até ao fim do ano litúrgico. Às vezes, este tempo pode parecer um “tempo de segunda”, menos importante. Se pensássemos numa prova de ciclismo, como a Volta a Portugal, diríamos que é uma “etapa de rolar”: parece que não decide nada, parece apenas para cumprir. Na liturgia, poderíamos achar que o essencial são os tempos “roxos” da Quaresma e os tempos “brancos” do Natal e da Páscoa. E é verdade que esses tempos são belíssimos e muito intensos. Mas o Tempo Comum é decisivo, porque é no comum do dia a dia que nós nos identificamos, ou não, com o Senhor Jesus. Nos tempos fortes, tudo nos desperta e nos recorda Deus; no comum, distraímo-nos com mais facilidade.Por isso, hoje, recordar o batismo é importante. Não para o ver como uma obrigação imposta, mas como um projeto de vida sonhado e querido por Deus. A primeira leitura diz-o com força: “Tu és o meu servo, em ti manifestarei a minha glória.” E ainda: “Ele formou-me desde o seio materno.” Nós fomos escolhidos por Deus não por sermos melhores, nem por termos méritos especiais, mas porque Ele quis, porque nos amou desde sempre, porque nunca deixa de tomar a iniciativa. E depois nós respondemos. Cantámos no salmo: “Eu venho, Senhor, para fazer a vossa vontade.” E, se me permitem, tantas vezes eu sinto vontade de mudar uma palavra e dizer: “Eu venho, Senhor, para fazer a nossa vontade.” Não porque deixemos de seguir Deus, mas porque a conversão é precisamente este processo: deixar que a vontade de Deus se torne também a nossa vontade. Aquilo que Deus nos pede e sonha para nós é sempre maior e mais realizador do que aquilo que, sozinhos, conseguimos desejar.É neste contexto que a segunda leitura, no início da carta de São Paulo aos Coríntios, faz todo o sentido. Paulo saúda a comunidade com palavras que a liturgia conserva: “A graça e a paz de Deus, nosso Pai, e do Senhor Jesus Cristo estejam convosco.” Reparemos na ordem: a graça vem primeiro. O amor de Deus vem antes de tudo. É sempre Deus quem dá o primeiro passo. E João aponta para Jesus e diz: “Eis o Cordeiro de Deus.” Cordeiro de Deus lembra-nos o Cordeiro Pascal: a Páscoa, a libertação, a alegria de uma vida nova, plena.E a paz, para nós, não é apenas ausência de conflitos. Isso é pouco. Paz é harmonia interior: comigo, com os outros e com Deus. É a consequência da ação de Deus na nossa vida. Por isso somos capazes de viver tendencialmente em paz: aceitando quem somos, compreendendo a complexidade do mundo e até as feridas que por vezes nos chegam através dos outros, mas amando mesmo assim ao estilo de Deus, construindo pontes e laços.São Paulo diz ainda: “Aos que foram santificados em Cristo, chamados à santidade.” A santidade não é privilégio de alguns; é vocação de todos. Em Cristo, somos santos e, ao mesmo tempo, estamos a caminho de o ser de forma concreta. E assim se cumpre a promessa: “Vou fazer de ti a luz das nações.” Tornamo-nos luz quando somos homens e mulheres de paz, moldados pela graça de Deus, levando aos lugares onde estamos uma presença mais pascal, mais reconciliada e mais humana.
❇️. 15 de janeiro, aniversário de 12 anos do nosso programa Tempo de Paz no rádio -
Nos últimos dias a movimentação americana para um possível ataque contra o Irã se intensificou muito. Será que ele vai acontecer nas próximas horas? Vou tentar responder essa e outras questões aqui nessa live.
"Vou meter gota", "Ela está a pintar-se" e " Apagar fogos" são algumas das expressões com as quais a Ana Garcia Martins não pode.
Se você está se candidatando a vagas de liderança, diretoria ou C-Level, e ainda entra na entrevista tentando desesperadamente "se vender"... você já começou perdendo.Em posições estratégicas, a dinâmica de poder muda. O recrutador ou CEO do outro lado da mesa não está procurando um funcionário subserviente que aceita qualquer coisa. Eles estão procurando um par, um estrategista, alguém que sabe o seu próprio valor.Neste vídeo, eu revelo o "pulo do gato" para dominar entrevistas de alto nível: a mudança do Frame de Vendedor para o Frame de Comprador.Vou te ensinar a parar de agir como quem implora por uma oportunidade e começar a agir como quem está avaliando um negócio milionário.Você vai aprender:✅ Por que tentar impressionar a qualquer custo destrói suas chances em vagas sênior.✅ A psicologia por trás da "inversão de papéis": como fazer o entrevistador começar a tentar vender a empresa para você.✅ As perguntas qualificatórias exatas que demonstram visão estratégica e colocam você no controle da sala.Essa sutil mudança de postura é a diferença entre parecer "mais um candidato" e parecer a única solução viável para a empresa.
Nos últimos dias, estão acontecendo no Irã os maiores protestos da história do país desde a derrubada do monarca do país pela revolução islâmica de 1979.Apesar de ter encarado diversos protestos desde então, o aiatolá Khamenei se encontra em uma posição bastante precária. Com idade avançada e liderando um país enfraquecido, as chances de queda do regime dessa vez são mais reais do que nunca.Será que isso vai acontecer em breve? Como será o futuro do Irã e da região? Os EUA ou Israel vão interferir nessa história? Vou tentar responder essas perguntas nesse vídeo aqui!
Entendo-te perfeitamente quando me escreves a respeito do teu apostolado: "Vou fazer três horas de oração com a Física. Será um bombardeio para que "caia" outra posição, que se acha do outro lado da mesa da biblioteca..., e que o senhor já conheceu quando esteve aqui" (São Josemaria, cfr "Sulco", n. 471).
LEITURA BÍBLICA DO DIA: JEREMIAS 31:1-6 PLANO DE LEITURA ANUAL: GÊNESIS 23–24; MATEUS 7 Já fez seu devocional hoje? Aproveite e marque um amigo para fazer junto com você! Confira: “Como eu te amo? Vou contar as formas”. Essas palavras, presentes nos “Sonetos da Portuguesa” de Elizabeth Barrett Browning, estão entre as poesias mais conheci das da língua inglesa. Ela os escreveu para Robert Browning antes de se casarem, e ele ficou tão comovido que a encorajou a publicar toda a sua coleção de poemas. Mas como a linguagem dos sonetos era muito terna, por um desejo de privacidade pessoal, Barrett os publicou como se fossem traduções de um escritor português. Às vezes podemos nos sentir estranhos ao expressar aberta mente afeição aos outros. No entanto, a Bíblia não hesita em apresentar o amor de Deus. Jeremias relatou a afeição de Deus por Seu povo com estas doces palavras: “Eu amei você com amor eterno, com amor leal a atraí” (JEREMIAS 31:3). Embora o povo tivesse se afastado do Senhor, Deus pessoalmente prometeu restaurá-los e aproximá-los de si, dizendo: “darei descanso ao povo de Israel” (v.2). Jesus é a suprema expressão do amor restaurador de Deus, concedendo paz e descanso a todos que se voltam a Ele. Da manjedoura à cruz e ao túmulo vazio, Ele é a personificação do desejo divino de chamar um mundo rebelde para si. Leia a Bíblia de capa a capa e você “contará as formas” do amor de Deus continua mente; mas por mais eterno que seja esse amor, você nunca chegará ao fim dele. Por: JAMES BANKS
Vou mostrar dois casos de lugares pra treinamento de corrida que tem que ter fiscalização, não adianta apenas contar com o bom senso das pessoas; saíram as datas das Asics Golden Run de SP e o Rio; 14 atletas etíopes tiveram o visto americano recuso e não vão poder participar do mundial de Cross Country que vai rolar nesse final de semana na Florida.Nossos links - https://linktr.ee/corridanoarO Corrida no Ar News é produzido diariamente e postado por volta das 6 da manhã.
Uma jovem foi encontrada morta de maneira brutal em um dos crimes que mais chocaram os Estados Unidos nos anos 40.Elizabeth Short, conhecida como a Dália Negra, foi uma jovem com uma infância difícil que foi para Los Angeles na tentativa de se tornar atriz - mas acabou morta antes que pudesse conquistar esse sonho.Nesse episódio então eu vou te contar tudo sobre esse caso que é um dos cold cases mais famosos da história. Vou te falar sobre Elizabeth, sobre seu assassinato e os principais suspeitos do caso. E no final, vou te falar o que visitar em Los Angeles pra se aprofundar no contexto do país na Segunda Guerra Mundial e na história de Hollywood - dois pontos cruciais pro episódio de hoje.Locais mencionados no episódio:Battleship USS Iowa MuseumHollywood MuseumPara contato, parcerias e sugestão de episódios, envie um e-mail para: passaporteprocrime@gmail.comSe você gosta do Passaporte pro Crime, considere apoiar o projeto via:Orelo: orelo.cc/passaporteprocrimeApoia.se: https://apoia.se/passaporteprocrimePatreon: patreon.com/PassaporteproCrimePara ficar por dentro de novidades e fofocas da vida da apresentadora, é só seguir:Instagram: @andressaisferTikTok: @andressa.isfer
Começamos o ano com um dos maiores acontecimentos geopolíticos da década. Na calada da noite, os EUA de Donald Trump fizeram uma operação cinematográfica na Venezuela para abduzir o ditador Maduro e levá-lo para uma prisão em Nova York.Algo dessa magnitude vai ter consequências grandes e duradouras para o mundo, mas quais serão elas? Vou tentar responder isso aqui nesse vídeo. Então fica ligado até o final!
Fala galera, tudo bem com vocês? Espero que tenham tido excelentes comemorações de final de ano. Estou escrevendo aqui na descrição desse episódio, para quem lê, para conversar com vocês sobre o novo formato.Estou pretendendo fazer episódios maiores, cerca de 45 minutos, todos do tema terror da vida real. É algo que tenho gostado muito de produzir.Quero, também, reviver o apoia.se e colocar conteúdo extra, cerca de mais 30 minutos, para quem tiver interesse de assinar. Vou colocar um valor mais acessível a todos.Para eu saber se vocês curtem a ideia, respondam a enquete por gentileza!Bom episódio a todos.
Valorize o que é realmente importante.Existem coisas que são realmente importantes, e que deveriam ficar gravadas em sua memória. Mas geralmente as coisas menos importantes são as que você dá maior destaque e se apega a elas.Vou te dar um exemplo. O Salmo 34, verso 7 diz: "O anjo do Senhor acampa-se ao redor dos que o temem e os livra."Esse versículo é muito conhecido. Ele demonstra poder e proteção. As pessoas gostam disso e muitas vezes recitam esse verso como um amuleto, como uma invocação de proteção.Mas o anjo não é o centro, ele é apenas um servo. Não é ele quem te protege. Eles são apenas os carteiros, responsáveis por entregar algo que foi dado por Deus. O foco do verso está no Senhor. É Ele quem te protege. É Ele quem te guarda, quem te dá vida, quem te sustenta. As formas que o Senhor usa para te abençoar podem ser diversas. O que quero lhe mostrar é que por vezes você pode valorizar demais o místico: o anjo, o fogo, o clarão, o arrepio, e não dê importância ao que de verdade, é importante.O Senhor é o centro. Sem Ele nada acontece. Saber que um anjo do Senhor está ao seu lado é maravilhoso. Mas se o anjo não estivesse, o Senhor nunca te abandonaria.
Cuarta entrega de la serie dedicada a repasar 2025 a través de 100 canciones favoritas del año. Sin ningún orden en particular y sin pretender que sean las mejores. Tan solo canciones que se han quedado grabadas en las paredes de este Sótano.Playlist; BIG BOSS MAN “Lambretta Boogaloo” THE FIVE CANNONS “L’orologio’” THE UNTAMED YOUTH “Roaches” MFC CHICKEN “Chicken is the answer” LISA BEAT and THE LIARS “Gimme another try” VINICIUS e SEU CONJUNTO SELVAGEM “Vou roubar o seu corasao” LOS RETROVISORES “Miradas” LOS MEJILLONES TIGRE “En la playa” THE BANK ROBBERS “Black Sue” HOWLIN RAMBLERS “Shake it around” CHARLIE HIGHTONE and THE ROCK-IT’s “I never felt like this before” JASON STARDAY “You got a man on your hand” RAMBALAYA “Telephone” THEE HEADCOATS “And the band played Johnny B Goode” PLADÜR “Torreznos” GYASI “Lightning” BILLY TIBBAL “Rock’n’Roll kids”Escuchar audio
Tudo o que você fala é legal e edifica alguém?Eu nem sempre falo palavras legais e edificantes. Às vezes acordo mal humorado, sem vontade de falar. Tenho minhas desculpas para isso. Acho que todo mundo é assim. Mas a questão é: deveríamos ser?Veja o que diz o Salmo 34, no verso 1: "Bendirei o Senhor em todo o tempo, o seu louvor estará sempre nos meus lábios."Fico bem constrangido ao ler as palavras do salmista. Sua expressão é clara. Em outras palavras, ele diz: eu vou falar coisas boas o tempo todo. Vou louvar e agradecer ao Senhor sempre! Mas o constrangimento não muda nada. É apenas vergonha e tudo isso pode estar ligada à minha auto imagem. Preciso ter essa intencionalidade de louvar a Deus em todo tempo.Significa que tenho que lutar contra meu mau humor, minhas dores, meus problemas e tudo o que me afasta de Deus e de uma atitude que o louve. Estou te dizendo que louvar a Deus é uma decisão. Não pode ser algo que acontece quando eu quero ou quando estou bem. Precisa acontecer o tempo todo. Enquanto estivermos nesse mundo, muitas vezes não será fácil. M Mas um dia isso será natural como beber um copo de água, e por esse dia ansiosamente aguardamos. Até lá Senhor, seja intencional, louve a Deus em tudo o que faz, fala e pensa.
Neste episódio vou falar sobre a novidade para 2026. Dúvidas, sugestões entre em contato comigo pelo email: contato@falarportuguesbrasileiro.com ou chame pelo whatsApp. Pode enviar SMS também que eu respondo! Você já pegou o seu bloco de notas para as anotações? Trago, do verbo trazer e não de tragar, novidades neste episódio. Isso mesmo! A novidade para todo o ano de 2026! Uhuuu! Vou fazer um suspense primeiro! EEEEEEEEMathias, tinha, na época, 26 anos. O jovem, acessou a minha página Falar Português Brasileiro.com e fez o cadastro para receber as novidades e as oportunidades para aprender português. Mathias fez tudo o que podia! Hoje, Mathias, tem 34 anos, fala português fluente, é gerentede uma multinacional. Mathias é importante na empresa. Sabe o que você tem de diferente de Mathias? Nada! Mathias traçou a meta, estudou todos os dias, fez tudo que podia de forma organizada e sistemática junto com Falar Português Brasileiro. Mathias não perdeu tempo e não ficou procrastinando e você também não terá mais desculpas para não aprender português. Isso mesmo!
Hoje eu quero conversar com vocês sobre um tipo de cansaço que quase nunca é nomeado: o trabalho emocional de ser a lésbica da família. Vou falar sobre esse malabarismo constante de existir sem causar desconforto, sobre a figura da boa filha, da mediadora, da madura que aguenta tudo calada. Quero refletir sobre famílias que “aceitam”, mas só enquanto a gente se comporta, sobre o custo de editar a própria vida para caber à mesa e sobre o que acontece quando a gente confunde amor com tolerância. Uma conversa sobre pertencimento, autocensura e a possibilidade de parar de compensar para simplesmente existir.Livro que cito:Ties That Bind: Familial Homophobia and Its Consequences - Sarah Schulman
Vou te contar uma verdade: é muito bom fazer parte do povo de Deus!Já tentaram me convencer que não ser discípulo de Jesus é melhor ainda. As pessoas falam de uma tal liberdade onde você pode fazer o que quiser, mas não é isso que vejo. Todos os dias olhando para o lado e sem qualquer esforço, o que percebo é destruição, morte e desespero. Se existe alguma felicidade, ela é momentânea e ilusória.Parece que ser crente é chato, cansativo, que não dá pra fazer coisas legais. Parece que tudo o que é legal é proibido. Essa é uma leitura que muita gente faz. Mas seria essa uma boa leitura?Dia após dia pessoas abandonam a fé para experimentar o que o mundo pode oferecer. Pobres pessoas! Escolhem sempre as piores opções. Veja o que diz o Salmo 33, no verso 12: "Feliz a nação cujo Deus é o Senhor, e o povo que ele escolheu para a sua herança."Sou feliz sendo discípulo de Jesus, mas não porque eu escolhi Deus, mas porque fui escolhido por Ele. Ser crente e fazer parte de uma comunidade cristã nunca foi uma escolha e nem uma opção de vida. Eu não decidi por mim mesmo, foi o amor que me alcançou.Esse amor também quer alcançar você. Não há maior felicidade do que estar diante do Pai Eterno servindo-o. Seja feliz também sendo discípulo de Jesus.
Depois de 6 meses de aposentadoria, queria compartilhar alguns pensamentos que estão passando por aqui. São dicas básicas, mas que estão fazendo diferença para este novo momento na minha nova vida. Vou colocar aqui os tópicos que eu elenquei, não necessariamente nesta ordem, mas repito, que estão sendo salvadores: 1-Tenha amigos e amigas2-Dentre os amigos, coloca na mesma conta, o suporte dos seus familiares 3-Entre este grupo seleto, tenha um ou dois para situações de emergência (os amigos de 12 minutos)4-Faça coisas onde você seja útil para alguém5-Mais do que nunca, coloque o plano B (C, D, E) em prática. Aquele onde você não é a sua profissão ou atividade que escolheu fazer a vida inteira6-Libere as tralhas. Agora é a vez das tralhas mentais, emocionais e sentimentais.7-Faça uma pausa para você mesma. Um refúgio, como eu fiz, é um belo exemplo. 8-Faça o saneamento das suas finanças e também de como você lida com o dinheiro na sua vida9-No mesmo tópico acima, inclua aí uma visita a um lugar que você não poderia ir antes e agora pode.10-LEVEZA. Essa é a palavra de ordem.Com suavidade... Um Feliz Ano Novo para você!!!!!
Um velhinho subia uma montanha muito alta quando, no meio do caminho, cruzou com um rapaz jovem e forte que lhe perguntou:- Aonde vais, meu bom velhinho?- Vou para o topo da montanha, respondeu o ancião.- Não faça isso. O senhor está muito velho, não tem como chegar ao topo da montanha, provocou o jovem.Sem pensar duas vezes o velho lhe respondeu:- Vou chegar, sim, porque o meu coração já está lá em cima.Onde está o teu coração, ali está o teu tesouro.Tudo o que você sonha pode se realizar se você tiver fé.O primeiro passo para não chegarmos onde sonhamos é dizermos para nós mesmos que não conseguiremos. Nunca imagine chegar ao topo da montanha se você não acreditar ser possível escalá-la. Por não acreditarem em suas potencialidades, muitas pessoas perderam já muito tempo e viram seus sonhos ficarem distantes.Não deixe mais o medo ou as vozes das pessoas de fora roubarem o que de mais belo existe em seu coração: os sonhos e a vontade de ir além!
Um velhinho subia uma montanha muito alta quando, no meio do caminho, cruzou com um rapaz jovem e forte que lhe perguntou:- Aonde vais, meu bom velhinho?- Vou para o topo da montanha, respondeu o ancião.- Não faça isso. O senhor está muito velho, não tem como chegar ao topo da montanha, provocou o jovem.Sem pensar duas vezes o velho lhe respondeu:- Vou chegar, sim, porque o meu coração já está lá em cima.Onde está o teu coração, ali está o teu tesouro.Tudo o que você sonha pode se realizar se você tiver fé.O primeiro passo para não chegarmos onde sonhamos é dizermos para nós mesmos que não conseguiremos. Nunca imagine chegar ao topo da montanha se você não acreditar ser possível escalá-la. Por não acreditarem em suas potencialidades, muitas pessoas perderam já muito tempo e viram seus sonhos ficarem distantes.Não deixe mais o medo ou as vozes das pessoas de fora roubarem o que de mais belo existe em seu coração: os sonhos e a vontade de ir além!
A lei Magnitsky foi retirada do juíz Alexandre de Moraes. Qual a razão de isso acontecer agora? O que o governo brasileiro deu em troca? Qual a política de Trump para nosso país?Vou tentar responder essas e outras questões no vídeo de hoje.
No episódio de hoje, você escuta uma conversa um pouco diferente: um bate-papo com as pesquisadoras Germana Barata e Sabine Righetti, ambas do Laboratório de Estudos Avançados em Jornalismo (Labjor). Elas estiveram na COP30 e conversaram com Mayra Trinca sobre a experiência de cobrir um evento ambiental tão relevante e sobre quais foram os pontos fortes da presença da imprensa independente. __________________________________________________________________________________ TRANSCRIÇÃO [música] Mayra: Olá, eu sou a Mayra, você já deve me conhecer aqui do Oxigênio. Hoje a gente vai fazer uma coisa um pouquinho diferente do que vocês estão acostumados. E eu trouxe aqui duas pesquisadoras do LabJor pra contar um pouquinho da experiência delas na COP30, que rolou agora em novembro. Então vai ser um episódio um pouco mais bate-papo, mas eu prometo que vai ficar legal. Vou pedir pra elas se apresentarem e a gente já começa a conversar. Então eu estou com a Germana Barata e a Sabine Righetti, que são pesquisadoras aqui do Labjor. Germana, se apresenta pra gente, por favor. Germana: Olá, pessoal, eu sou a Germana. Obrigada, Maíra, pelo convite pra estar aqui com vocês no Oxigênio. Eu sou pesquisadora do LabJor, do aula também por aqui, e tenho coordenado aí uma rede de comunicação sobre o oceano, que é a Ressou Oceano, que é o motivo da minha ida pra COP30.Então a gente vai ter a oportunidade de contar um pouquinho do que foi essa aventura na COP30. Mayra: Agora, Sabine, se apresenta pra gente, por favor. Sabine: Oi, pessoal, um prazer estar aqui. Sou pesquisadora aqui no LabJor, ouvinte do Oxigênio, e trabalho entendendo como que o conhecimento científico é produzido e circula na sociedade, sobretudo pela imprensa. Então esse foi um assunto central na COP lá em Belém. [vinheta] Mayra: Eu trouxe a Sabine e a Germana, porque, bom, são pesquisadoras do Labjor que foram pra COP, mas pra gente conhecer um pouquinho o porquê que elas foram até lá a partir das linhas de interesse e de pesquisa. Então, meninas, contem pra gente por que vocês resolveram ir até a COP e o que isso está relacionado com as linhas de trabalho de vocês. Germana: Bom, acho que uma COP no Brasil, no coração da Amazônia, é imperdível por si. Sabine: Não tinha como não ir. Germana: Não, não tinha. E como eu atuo nessa área da comunicação sobre o oceano pra sociedade, esse é um tema que a comunidade que luta pela saúde do oceano tem trabalhado com muito afinco para que o oceano tenha mais visibilidade nos debates sobre mudanças climáticas. Então esse foi o motivo que eu percebi que era impossível não participar dessa grande reunião. Enfim, também numa terra onde eu tenho família, Belém do Pará é a terra do meu pai, e uma terra muito especial, uma cidade muito especial, eu acho que por tantos motivos era imperdível realmente essa experiência na COP. Sabine: Voltamos todas apaixonadas por Belém. O pessoal extremamente acolhedor, a cidade incrível, foi maravilhoso. Eu trabalho tentando compreender como a ciência, conhecimento científico, as evidências circulam na sociedade, na sociedade organizada. Então entre jornalistas, entre tomadores de decisão, entre grupos específicos. E no meu entendimento a COP é um espaço, é um grande laboratório sobre isso, porque a ciência já mostrou o que está acontecendo, a ciência já apontou, aliás faz tempo que os cientistas alertam, e que o consenso científico é muito claro sobre as mudanças climáticas. Então o que falta agora é essa informação chegar nos grupos organizados, nos tomadores de decisão, nas políticas públicas, e quem pode realmente bater o martelo e alterar o curso das mudanças climáticas. Claro que a gente precisa de mais ciência, mas a gente já sabe o que está acontecendo. Então me interessou muito circular e entender como que a ciência estava ou não. Porque muitos ambientes, as negociações, os debates, eles traziam mais desinformação ou falsa controvérsia do que a ciência em si. Germana: E é a primeira vez que a COP abrigou um pavilhão de cientistas. Então acho que esse é um marco, tanto para cientistas quanto outros pavilhões, outras presenças que foram inéditas ou muito fortes na COP, como dos povos indígenas ou comunidades tradicionais, mas também de cientistas, que antes, claro, os cientistas sempre foram para as COPs, mas iam como individualmente, vamos dizer assim. Sabine: Para a gente entender, quem não tem familiaridade com COP, os pavilhões, e isso eu aprendi lá, porque eu nunca tinha participado de uma COP, os pavilhões são como se fossem grandes estandes que têm uma programação própria e acontecem debates e manifestações, eventos diversos, culturais, enfim. Então a zona azul, que a gente chama, que é a área central da COP, onde tem as discussões, as tomadas de decisão, tem um conjunto de pavilhões. Pavilhões de países, pavilhões de temas. Oceanos também foi a primeira vez, né? Germana: Não foi a primeira vez, foi o terceiro ano, a terceira COP, mas estava enorme, sim, para marcar a presença. Mayra: O Oceano foi a primeira vez que estava na Blue Zone ou antes ele já estava na zona azul também? Germana: Ele já estava na Blue Zone, já estava na zona azul, é a terceira vez que o Oceano está presente como pavilhão, mas é a primeira vez que o Oceano realmente ocupou, transbordou, digamos assim, os debates, e os debates, incluindo o Oceano, acabaram ocupando, inclusive, dois dias oficiais de COP, que foram os dias 17 e 18, na programação oficial das reuniões, dos debates. Então é a primeira vez que eu acho que ganha um pouco mais de protagonismo, digamos assim. Mayra: E vocês participaram de quais pavilhões? Porque a gente tem o pavilhão dos Oceanos, tinha um pavilhão das universidades, que inclusive foi organizado por pesquisadores da Unicamp, não necessariamente aqui do Labjor, mas da Unicamp como um todo, e eu queria saber por quais pavilhões vocês passaram. Germana, com certeza, passou pelo do Oceano, mas além do Oceano, quais outros? Vocês passaram por esse das universidades? Como é que foi? Sabine: Eu apresentei um trabalho nesse contexto dos pavilhões, como espaço de discussão e de apresentações, eu apresentei um resultado de um trabalho que foi um levantamento de dados sobre ponto de não retorno da Amazônia com ajuda de inteligência artificial. Eu tenho trabalhado com isso, com leitura sistemática de artigos científicos com ajuda de inteligência artificial e tenho refletido como a gente consegue transformar isso numa informação palatável, por exemplo, para um tomador de decisão que não vai ler um artigo, muito menos um conjunto de artigos, e a gente está falando de milhares. Eu apresentei no pavilhão que a gente chamava de pavilhão das universidades que tinha um nome em inglês que era basicamente a Educação Superior para a Justiça Climática. Ele foi organizado institucionalmente pela Unicamp e pela Universidade de Monterrey, no México, e contou com falas e debates de vários cientistas do mundo todo, mas esse não era o pavilhão da ciência. Tinha o pavilhão da ciência e tinha os pavilhões dos países, os pavilhões temáticos, caso de oceanos, que a gente comentou. Então, assim, eu circulei em todos, basicamente. Me chamou muita atenção o dos oceanos, que de fato estava com uma presença importante, e o pavilhão da China, que era o maior dos pavilhões, a maior delegação, os melhores brindes. Era impressionante a presença da China e as ausências. Os Estados Unidos, por exemplo, não estava, não tinha o pavilhão dos Estados Unidos. Então, as presenças e as ausências também chamam a atenção. Mayra: Tinha o pavilhão do Brasil? Sabine: Tinha. Germana: Tinha um pavilhão maravilhoso. Sabine: Maravilhoso e com ótimo café. Germana: É, exatamente. Sabine: Fui lá várias vezes tomar um café. Germana: Inclusive vendendo a ideia do Brasil como um país com produtos de qualidade,né, que é uma oportunidade de você divulgar o seu país para vários participantes de outros países do mundo. E acho que é importante a gente falar que isso, que a Sabine está falando dos pavilhões, era zona azul, ou seja, para pessoas credenciadas. Então, a programação oficial da COP, onde as grandes decisões são tomadas, são ali. Mas tinha a zona verde, que também tem pavilhões, também tinha pavilhão de alguns países, mas, sobretudo, Brasil, do Estado do Pará, de universidades etc., que estava belíssimo, aberta ao público, e também com uma programação muito rica para pessoas que não necessariamente estão engajadas com a questão das mudanças… Sabine: Muito terceiro setor. Germana: Exatamente. Sabine: Movimentos sociais. Germana: E fora a cidade inteira que estava, acho que não tem um belenense que vai dizer o que aconteceu aqui essas semanas, porque realmente os ônibus, os táxis, o Teatro da Paz, que é o Teatro Central de Belém, todos os lugares ligados a eventos, mercados, as docas… Sabine: Museus com programação. Germana: Todo mundo muito focado com programação, até a grande sorveteria maravilhosa Cairu, que está pensando inclusive de expandir aqui para São Paulo, espero que em breve, tinha um sabor lá, a COP30. Muito legal, porque realmente a coisa chegou no nível para todos. Mayra: O que era o sabor COP30? Fiquei curiosa. Sabine: O de chocolate era pistache. Germana: Acho que era cupuaçu, pistache, mais alguma coisa. Sabine: Por causa do verde. É que tinha bombom COP30 e tinha o sorvete COP30, que tinha pistache, mas acho que tinha cupuaçu também. Era muito bom. Germana: Sim, tinha cupuaçu. Muito bom! Mayra: Fiquei tentada com esse sorvete agora. Só na próxima COP do Brasil. [música] Mayra: E para além de trabalho, experiências pessoais, o que mais chamou a atenção de vocês? O que foi mais legal de participar da COP? Germana: Eu já conheci a Belém, já fui algumas vezes para lá, mas fazia muitos anos que eu não ia. E é incrível ver o quanto a cidade foi transformada em relação à COP. Então, a COP deixa um legado para os paraenses. E assim, como a Sabine tinha dito no começo, é uma população que recebeu todos de braços abertos, e eu acho que eu estava quase ali como uma pessoa que nunca tinha ido para Belém. Então, lógico que a culinária local chama muito a atenção, o jeito dos paraenses, a música, que é maravilhosa, não só o carimbó, as mangueiras dando frutos na cidade, que é algo que acho que chama a atenção de todo mundo, aquelas mangas caindo pela rua. Tem o lado ruim, mas a gente estava vendo ali o lado maravilhoso de inclusive segurar a temperatura, porque é uma cidade muito quente. Mas acho que teve todo esse encanto da cultura muito presente numa reunião que, há muitos anos atrás, era muito diplomática, política e elitizada. Para mim, acho que esse é um comentário geral, que é uma COP que foi muito aberta a muitas vozes, e a cultura paraense entrou ali naturalmente por muitos lugares. Então, isso foi muito impressionante. Sabine: Concordo totalmente com a Germana, é uma cidade incrível. Posso exemplificar isso com uma coisa que aconteceu comigo, que acho que resume bem. Eu estava parada na calçada esperando um carro de transporte, pensando na vida, e aí uma senhora estava dirigindo para o carro e falou: “Você é da COP? Você está precisando de alguma coisa?” No meio da rua do centro de Belém. Olhei para ela e falei, Moça, não estou acostumada a ter esse tipo de tratamento, porque é impressionante. O acolhimento foi uma coisa chocante, muito positiva. E isso era um comentário geral. Mas acho que tem um aspecto que, para além do que estávamos falando aqui, da zona azul, da zona verde, da área oficial da COP, como a Germana disse, tinha programação na cidade inteira. No caso da COP de Belém, acho que aconteceu algo que nenhuma outra COP conseguiu proporcionar. Por exemplo, participei de um evento completamente lateral do terceiro setor para discutir fomento para projetos de jornalismo ligados à divulgação científica. Esse evento foi no barco, no rio Guamá que fala, né? Guamá. E foi um passeio de barco no pôr do sol, com comida local, com banda local, com músicos locais, com discussão local, e no rio. É uma coisa muito impressionante como realmente você sente a cidade. E aquilo tem uma outra… Não é uma sala fechada.Estamos no meio de um rio com toda a cultura que Belém oferece. Eu nunca vou esquecer desse momento, dessa discussão. Foi muito marcante. Totalmente fora da programação da COP. Uma coisa de aproveitar todo mundo que está na COP para juntar atores sociais, que a gente fala, por uma causa comum, que é a causa ambiental. Mayra: Eu vou abrir um parênteses e até fugir um pouco do script que a gente tinha pensado aqui, mas porque ouvindo vocês falarem, eu fiquei pensando numa coisa. Eu estava essa semana conversando com uma outra professora aqui do Labjor, que é a professora Suzana. Ouvintes, aguardem, vem aí esse episódio. E a gente estava falando justamente sobre como é importante trazer mais emoção para falar de mudanças climáticas. Enfim, cobertura ambiental, etc. Mas principalmente com relação a mudanças climáticas. E eu fiquei pensando nisso quando vocês estavam falando. Vocês acham que trazer esse evento para Belém, para a Amazônia, que foi uma coisa que no começo foi muito criticada por questões de infraestrutura, pode ter tido um efeito maior nessa linha de trazer mais encanto, de trazer mais afeto para a negociação. Germana: Ah, sem dúvida. Mayra: E ter um impacto que em outros lugares a gente não teria. Germana: A gente tem que lembrar que até os brasileiros desconhecem a Amazônia. E eu acho que teve toda essa questão da dificuldade, porque esses grandes eventos a gente sempre quer mostrar para o mundo que a gente é organizado, desenvolvido, enfim. E eu acho que foi perfeita a escolha. Porque o Brasil é um país desigual, riquíssimo, incrível, e que as coisas podem acontecer. Então a COP, nesse sentido, eu acho que foi também um sucesso, mesmo a questão das reformas e tudo o que aconteceu, no tempo que tinha que acontecer, mas também deu um tom diferente para os debates da COP30. Não só porque em alguns momentos da primeira semana a Zona Azul estava super quente, e eu acho que é importante quem é do norte global entender do que a gente está falando, de ter um calor que não é o calor deles, é um outro calor, que uma mudança de um grau e meio, dois graus, ela vai impactar, e ela já está impactando o mundo, mas também a presença dos povos indígenas eu acho que foi muito marcante. Eu vi colegas emocionados de falar, eu nunca vi tantas etnias juntas e populações muito organizadas, articuladas e preparadas para um debate de qualidade, qualificado. Então eu acho que Belém deu um outro tom, eu não consigo nem imaginar a COP30 em São Paulo. E ali teve um sentido tanto de esperança, no sentido de você ver quanto a gente está envolvida, trabalhando em prol de frear essas mudanças climáticas, o aquecimento, de tentar brecar realmente um grau e meio o aquecimento global. Mas eu acho que deu um outro tom. Sabine: Pegou de fato no coração, isso eu não tenho a menor dúvida. E é interessante você trazer isso, porque eu tenho dito muito que a gente só consegue colar mensagem científica, evidência, se a gente pegar no coração. Se a gente ficar mostrando gráfico, dado, numa sala chata e feia e fechada, ninguém vai se emocionar. Mas quando a gente sente a informação, isso a COP30 foi realmente única, histórica, para conseguir trazer esse tipo de informação emocional mesmo. [música] Mayra: E com relação a encontros, para gente ir nossa segunda parte, vocês encontraram muita gente conhecida daqui do Labjor, ou de outros lugares. O que vocês perceberam que as pessoas estavam buscando na COP e pensando agora em cobertura de imprensa? Porque, inclusive, vocês foram, são pesquisadoras, mas foram também junto com veículos de imprensa. Germana: Eu fui numa parceria com o jornal (o) eco, que a gente já tem essa parceria há mais de dois anos. A Ressou Oceano tem uma coluna no (o) eco. Portanto, a gente tem um espaço reservado para tratar do tema oceano. Então, isso para a gente é muito importante, porque a gente não tem um canal próprio, mas a gente estabeleça parcerias com outras revistas também. E o nosso objetivo realmente era fazer mais ou menos uma cobertura, estou falando mais ou menos, porque a programação era extremamente rica, intensa, e você acaba escolhendo temas onde você vai se debruçar e tratar. Mas, comparando com a impressão, eu tive na COP da biodiversidade, em 2006, em Curitiba, eu ainda era uma estudante de mestrado, e uma coisa que me chamou muito a atenção na época, considerando o tema biodiversidade, era a ausência de jornalistas do norte do Brasil. E, para mim, isso eu escrevi na época para o Observatório de Imprensa, falando dessa ausência, que, de novo, quem ia escrever sobre a Amazônia ia ser o Sudeste, e que, para mim, isso era preocupante, e baixa presença de jornalistas brasileiros também, na época. Então, comparativamente, essa COP, para mim, foi muito impressionante ver o tamanho da sala de imprensa, de ver, colegas, os vários estúdios, porque passávamos pelos vários estúdios de TV, de várias redes locais, estaduais e nacionais. Então, isso foi muito legal de ver como um tema que normalmente é coberto por poucos jornalistas especializados, de repente, dando o exemplo do André Trigueiro, da Rede Globo, que é um especialista, ele consegue debater com grandes cientistas sobre esse tema, e, de repente, tinha uma equipe gigantesca, levaram a abertura dos grandes jornais para dentro da COP. Isso muda, mostra a relevância que o evento adquiriu. Também pela mídia, e mídia internacional, com certeza. Então, posso falar depois de uma avaliação que fizemos dessa cobertura, mas, a princípio, achei muito positivo ver uma quantidade muito grande de colegas, jornalistas, e que chegou a quase 3 mil, foram 2.900 jornalistas presentes, credenciados. Sabine: E uma presença, os veículos grandes, que a Germana mencionou, internacionais, uma presença também muito forte de veículos independentes. O Brasil tem um ecossistema de jornalismo independente muito forte, que é impressionante, e, inclusive, com espaços consideráveis. Novamente, para entender graficamente, a sala de imprensa é gigantesca em um evento desse, e tem alguns espaços, algumas salas reservadas para alguns veículos. Então, veículos que estão com uma equipe muito grande têm uma sala reservada, além dos estúdios, de onde a Globo entrava ao vivo, a Andréia Sadi entrava ao vivo lá, fazendo o estúdio i direto da COP, enfim. Mas, dentro da sala de imprensa, tem salas reservadas, e algumas dessas salas, para mencionar, a Amazônia Vox estava com uma sala, que é um veículo da região norte de jornalismo independente, o Sumaúma estava com uma sala, o Sumaúma com 40 jornalistas, nessa cobertura, que também… O Sumaúma é bastante espalhado, mas a Eliane Brum, que é jornalista cofundadora do Sumaúma, fica sediada em Altamira, no Pará. Então, é um veículo nortista, mas com cobertura no país todo e, claro, com olhar muito para a região amazônica. Então, isso foi, na minha perspectiva, de quem olha para como o jornalismo é produzido, foi muito legal ver a força do jornalismo independente nessa COP, que certamente foi muito diferente. Estava lá o jornalismo grande, comercial, tradicional, mas o independente com muita força, inclusive alguns egressos nossos no jornalismo tradicional, mas também no jornalismo independente. Estamos falando desde o jornalista que estava lá pela Superinteressante, que foi nossa aluna na especialização, até o pessoal do Ciência Suja, que é um podcast de jornalismo independente, nosso primo aqui do Oxigênio, que também estava lá com um olhar muito específico na cobertura, olhando as controvérsias, as falsas soluções. Não era uma cobertura factual. Cada jornalista olha para aquilo tudo com uma lente muito diferente. O jornalismo independente, o pequeno, o local, o grande, o internacional, cada um está olhando para uma coisa diferente que está acontecendo lá, naquele espaço em que acontece muita coisa. [som de chamada] Tássia: Olá, eu sou a Tássia, bióloga e jornalista científica. Estou aqui na COP30, em Belém do Pará, para representar e dar voz à pauta que eu trabalho há mais de 10 anos, que é o Oceano. Meghie: Oi, gente, tudo bem? Meu nome é Meghie Rodrigues, eu sou jornalista freelancer, fui aluna do Labjor. Estamos aqui na COP30, cobrindo adaptação. Estou colaborando com a Info Amazônia, com Ciência Suja. Pedro: Oi, pessoal, tudo bem? Eu sou Pedro Belo, sou do podcast Ciência Suja, sou egresso do LabJor, da turma de especialização. E a gente veio para cobrir um recorte específico nosso, porque a gente não vai ficar tanto em cima do factual ali, do hard news, das negociações. A gente veio buscar coisas que, enfim, picaretagens, coisas que estão aí, falsas soluções para a crise climática. Paula: Eu sou Paula Drummond, eu sou bióloga e eu fiz jornalismo científico. Trabalho nessa interface, que é a que eu sempre procurei, de ciência tomada de decisão, escrevendo policy briefs. [música] Mayra: Acho que esse é um ponto forte para tratarmos aqui, que vai ser o nosso encerramento, falar um pouco da importância desses veículos independentes na COP, tanto do ponto de vista de expandir a cobertura como um todo, da presença mesmo de um grande número de jornalistas, quanto das coberturas especializadas. Então, eu queria saber qual é a avaliação que vocês fizeram disso, se vocês acham que funcionou, porque a gente teve muita crítica com relação à hospedagem, isso e aquilo. Então, ainda tivemos um sucesso de cobertura de imprensa na COP? Isso é uma pergunta. E por que é importante o papel desses veículos independentes de cobertura? Germana: Eu, falando por nós, da Ressoa Oceano, o Oceano é ainda pouco coberto pela mídia, mas a gente já vê um interesse crescente em relação às questões específicas de oceano, e quem nunca ouviu falar de branqueamento de corais, de aquecimento das águas, elevação do nível do oceano? Enfim, eu acho que essas questões estão entrando, mas são questões que não devem interessar apenas o jornalista especializado, que cobre meio ambiente, que cobre essas questões de mudanças climáticas, mas que são relevantes para qualquer seção do jornal. Então, generalistas, por exemplo, que cobrem cidades, essa questão das mudanças climáticas, de impactos etc., precisam se interessar em relação a isso. Então, o que eu vejo, a gente ainda não fez uma análise total de como os grandes veículos cobriram em relação ao jornalismo independente, que é algo que a gente está terminando de fazer ainda, mas em relação ao oceano. Mas o que a gente vê é que as questões mais políticas, e a grande mídia está mais interessada em que acordo foi fechado, os documentos finais da COP, se deu certo ou não, o incêndio que aconteceu, se está caro ou não está caro, hospedagem etc., e que são pautas que acabam sendo reproduzidas, o interesse é quase o mesmo por vários veículos. O jornalismo independente traz esse olhar, que a Sabine estava falando, inclusive dos nossos alunos, que são olhares específicos e muito relevantes que nos ajudam a entender outras camadas, inclusive de debates, discussões e acordos que estavam ocorrendo na COP30. Então, a gente vê, do ponto de vista quase oficial da impressão geral que as pessoas têm da COP, que foi um desastre no final, porque o petróleo não apareceu nos documentos finais, na declaração de Belém, por exemplo, que acho que várias pessoas leram sobre isso. Mas, quando a gente olha a complexidade de um debate do nível da COP30, e os veículos independentes conseguem mostrar essas camadas, é mostrar que há muitos acordos e iniciativas que não necessitam de acordos consensuais das Nações Unidas, mas foram acordos quase voluntários, paralelos a esse debate oficial, e que foram muito importantes e muito relevantes, e que trouxeram definições que marcaram e que a gente vê com muito otimismo para o avanço mesmo das decisões em relação, por exemplo, ao mapa do caminho, que a gente viu que não estava no documento final, mas que já tem um acordo entre Colômbia e Holanda de hospedar, de ter uma conferência em abril na Colômbia para decidir isso com os países que queiram e estejam prontos para tomar uma decisão. Então, esse é um exemplo de algo que foi paralelo à COP, mas que trouxe muitos avanços e nos mostra outras camadas que o jornalismo independente é capaz de mostrar. Sabine: A cobertura jornalística de um evento como a COP é muito, muito difícil. Para o trabalho do jornalista, é difícil porque são longas horas por dia, de domingo a domingo, são duas semanas seguidas, é muito desgastante, mas, sobretudo, porque é muita coisa acontecendo ao mesmo tempo e é difícil entender para onde você vai. Novamente, ilustrando, na sala de imprensa tem, e todo grande evento com esse caráter costuma ter isso, umas televisões com anúncios. Vai ter tal coletiva de imprensa do presidente da COP, tal horário. Então, nessa perspectiva, dá para se organizar. Eu vou aqui, eu vou ali. Às vezes, é hora de almoço, e, na hora de almoço, o jornalista já vai, sem almoçar, escrever o texto, e, quando vê, já é a noite. Mas você vai se organizando. Só que tem coisas que não estão lá na televisão. Então, por exemplo, passou o governador da Califórnia por lá. Não foi anunciado que ele estava. Ele estava andando no corredor. Para um jornalista de um grande veículo, se ele não viu que o governador da Califórnia estava lá, mas o seu concorrente viu, isso, falo no lugar de quem já trabalhou num veículo jornalístico grande comercial, isso pode levar a uma demissão. Você não pode não ver uma coisa importante. Você não pode perder uma declaração de um chefe de Estado. Você não pode não ver que, de repente, a Marina parou no meio do corredor em um quebra-queixo e falou, a Marina Silva, que estava muito lá circulando, e falou alguma coisa. Então, a cobertura vai muito além do que está lá na programação da sala de imprensa e do que está nos debates, nos pavilhões que a gente mencionava. Então, o jornalista, como a Germana disse, jornalista dos veículos, está correndo atrás disso. E, muitas vezes, por essa característica, acaba se perdendo, entre grandes aspas, nesses acontecimentos. Por exemplo, o que ficou muito marcante para mim na COP foi a declaração do primeiro-ministro da Alemanha, que foi uma declaração desastrosa, mas que tomou pelo menos um dia inteiro da cobertura, porque acompanhei na sala de imprensa os colegas jornalistas tentando repercutir aquela fala. Então, tentando falar com o governo do Brasil, com o presidente da COP, com outros alemães, com a delegação da Alemanha, com o cientista da Alemanha, porque eles precisavam fomentar aquilo e repercutir aquilo. E foi um dia inteiro, pelo menos, um dia inteiro, diria que uns dois dias ou mais, porque até a gente voltar, ainda se falava disso, vai pedir desculpa ou não. Para quem não lembra, foi o primeiro-ministro que falou que ainda bem que a gente saiu daquele lugar, que era Belém, que ele estava com um grupo de jornalistas da Alemanha, que ninguém queria ficar lá. Enfim, um depoimento desastroso que tomou muito tempo de cobertura. Então, os jornalistas independentes não estavam nem aí para a declaração do primeiro-ministro da Alemanha. Eles queriam saber outras coisas. Então, por isso, reforço a necessidade e a importância da diversidade na cobertura. Mas é importante a gente entender como funciona esse jornalismo comercial, que é uma pressão e é um trabalho brutal e, muitas vezes, de jornalistas que não são especializados em ambiente, que estão lá, a Germana mencionou, na cobertura de cidades e são deslocados para um evento tipo a COP30. Então, é difícil até entender para onde se começa. É um trabalhão. [música] Mayra: E aí, para encerrar, porque o nosso tempo está acabando, alguma coisa que a gente ainda não falou, que vocês acham que é importante, que vocês pensaram enquanto a gente estava conversando de destacar sobre a participação e a cobertura da COP? Germana: Tem algo que, para mim, marcou na questão da reflexão mesmo de uma conferência como essa para o jornalismo científico ou para os divulgadores científicos. Embora a gente tenha encontrado com vários egressos do Labjor, que me deixou super orgulhosa e cada um fazendo numa missão diferente ali, eu acho que a divulgação científica ainda não acha que um evento como esse merece a cobertura da divulgação científica. Explico, porque esse é um evento que tem muitos atores sociais. São debates políticos, as ONGs estão lá, os ambientalistas estão lá, o movimento social, jovem, indígena, de comunidades tradicionais, os grandes empresários, a indústria, enfim, prefeitos, governadores, ministros de vários países estão lá. Eu acho que a divulgação científica ainda está muito focada no cientista, na cientista, nas instituições de pesquisa e ensino, e ainda não enxerga essas outras vozes como tão relevantes para o debate científico como a gente vê esses personagens. Então, eu gostaria de ter visto outras pessoas lá, outros influenciadores, outros divulgadores, ainda mais porque foi no Brasil, na nossa casa, com um tema tão importante no meio da Amazônia, que as mudanças climáticas estão muito centradas na floresta ainda. Então, isso, eu tenho um estranhamento ainda e talvez um pedido de chamar atenção para os meus colegas divulgadores de ciência de que está na hora de olharmos para incluir outras vozes, outras formas de conhecimento. E as mudanças climáticas e outras questões tão complexas exigem uma complexidade no debate, que vai muito além do meio científico. Sabine: Não tinha pensado nisso, mas concordo totalmente com a Germana. Eu realmente não… senti a ausência. Eu estava falando sobre as ausências. Senti a ausência dos divulgadores de ciência produzindo informação sobre algo que não necessariamente é o resultado de um paper, mas sobre algo que estava sendo discutido lá. Mas eu voltei da COP com uma reflexão que é quase num sentido diferente do que a Germana trouxe, que a Germana falou agora dos divulgadores de ciência, que é um nicho bem específico. E eu voltei muito pensando que não dá para nós, no jornalismo, encaixar uma COP ou um assunto de mudanças climáticas em uma caixinha só, em uma caixinha ambiental. E isso não estou falando, tenho que dar os devidos créditos. Eu participei de um debate ouvindo Eliane Brum em que, novamente a cito aqui no podcast, em que ela disse assim que a Sumaúma não tem editorias jornalísticas, como o jornalismo tradicional, porque isso foi uma invenção do jornalismo tradicional que é cartesiano. Então tem a editoria de ambiente, a editoria de política, a editoria de economia. E que ela, ao criar a Sumaúma, se despiu dessas editorias e ela fala de questões ambientais, ponto, de uma maneira investigativa, que passam por ciência, passam por ambiente, passam por política, passam por cidade, passam por tudo. E aí eu fiquei pensando muito nisso, no quanto a gente, jornalismo, não está preparado para esse tipo de cobertura, porque a gente segue no jornalismo tradicional colocando os temas em caixinhas e isso não dá conta de um tema como esse. Então a minha reflexão foi muito no sentido de a gente precisar sair dessas caixinhas para a gente conseguir reportar o que está acontecendo no jornalismo. E precisa juntar forças, ou seja, sair do excesso de especialização, do excesso de entrevista política, eu só entrevisto cientista. Mas eu só entrevisto cientista, não falo com política e vice-versa, que o jornalismo fica nessas caixinhas. E acho que a gente precisa mudar completamente o jeito que a gente produz informação. [música] Mayra: Isso, muito bom, gostei muito, queria agradecer a presença de vocês no Oxigênio nesse episódio, agradecer a disponibilidade para conversar sobre a COP, eu tenho achado muito legal conversar com vocês sobre isso, tem sido muito interessante mesmo, espero que vocês tenham gostado também desse episódio especial com as pesquisadoras aqui sobre a COP e é isso, até a próxima! Sabine: Uma honra! Germana: Obrigada, Mayra, e obrigada a quem estiver nos ouvindo, um prazer! Mayra: Obrigada, gente, até mais! [música] Mayra: Esse episódio foi gravado e editado por mim, Mayra Trinca, como parte dos trabalhos da Bolsa Mídia Ciência com o apoio da FAPESP. O Oxigênio também conta com o apoio da Secretaria Executiva de Comunicação da Unicamp. A trilha sonora é do Freesound e da Blue Dot Sessions. [vinheta de encerramento]
"Vou continuar a ser a Amiga Olga de todos". Voz histórica da Renascença morre aos 91 anos
Eu ajudei o Oscar aqui a derreter 30kg de gordura do seu corpo, atingir seu peso ideal e renovar sua saúde de dentro pra fora de uma forma inteiramente natural e tudo que ele fez foi seguir um plano simples de 4 etapas focado em reprogramar o corpo metabolicamente para queima de gordura através de mudanças alimentares estratégicas que visam turbinar a capacidade do corpo de produzir energia. Isso levou ele a eliminar gordura constantemente ao longo do tempo e agora eu vou mostrar pra você quais são exatamente estas 4 etapas e o que fazer em cada uma caso você queira tentar em você mesmo o quanto antes e ainda: Vou te dar vários exemplos de alimentos para retirar e adicionar e outras dicas que você não costuma ouvir por aí mas que podem fazer toda diferença.. Ah, e detalhe, a esposa dele seguiu estas mesmas 4 etapas junto com ele e adivinha: ela também atingiu seu peso ideal e acredite: NO MESMO DIA que ele, eliminando 15kg de gordura. Bom demais Então deixe-me te mostrar tudo agora…
No podcast ‘Notícia No Seu Tempo’, confira em áudio as principais notícias da edição impressa do jornal ‘O Estado de S.Paulo’ desta terça-feira (25/11/2025): Os presidentes da Câmara, Hugo Motta (Republicanos-PB), e do Senado, Davi Alcolumbre (União Brasil-AP), estão em rota de colisão com o Planalto e podem ampliar as dificuldades do governo no Congresso. Motta está contrariado com o fato de líderes e dirigentes do PT criticarem nas redes sociais sua condução dos trabalhos do PL Antifacção. Alcolumbre manifestou revolta com a decisão do presidente Luiz Inácio Lula da Silva de indicar o ministro da AGU, Jorge Messias, para o STF. “Vou mostrar ao governo o que é não ter o presidente do Senado como aliado”, afirmou. Alcolumbre começou a desengavetar projetos com impacto fiscal, como o que regulamenta a aposentadoria especial dos agentes comunitários de saúde e de combate às endemias. O senador também pretende influir na CPI do INSS. E mais: Política: Primeira Turma do STF mantém prisão preventiva de Bolsonaro Economia: Para a PF, BRB só recebeu R$ 12,2 bi por ‘pura boa vontade’ do Master Internacional: EUA incluem cartel venezuelano em lista de organizações terroristas Cultura: Um dos grandes nomes do reggae e pai de uma brasileira, Jimmy Cliff, morto aos 81 anos, colecionou sucessos See omnystudio.com/listener for privacy information.
O recente sucesso do filme Casa de Dinamite, da diretora Kathryn Bigelow, chamou a atenção dos especialistas em geopolítica. Quão real é o cenário aterrador desenhado pelo filme? Qual o risco de algo como isso acontecer na vida real? Quais as partes verdadeiras e quais os exageros de ficção?Vou tentar responder essas questões no vídeo de hoje!
Quando a torneira pinga devagar, ninguém repara. Até que um dia… seca. É isso que acontece quando estados espremem quem trabalha: gente e dinheiro vão embora. Dos EUA ao Brasil, o padrão se repete — onde há impostos altos, burocracia e insegurança, há êxodo. Onde há liberdade, oportunidade e vida boa, há fila na porta. No fim, lugar que aperta perde força. Lugar que acolhe, cresce. Quem produz vota com os pés. E vai embora. MUNDO CAFÉ BRASIL: https://mundocafebrasil.com Curso Merdades e Ventiras - Como se proteger da mídia que faz sua cabeça? https://merdadeseventiras.com.br/curso/ Conheça o Podcast Café com Leite: https://portalcafebrasil.com.br/todos/cafe-com-leite/ Instagram: https://www.instagram.com/lucianopires/ Para conhecer minhas palestras: https://lucianopires.com.br Vem dar uma olhada na nossa loja: https://lucianopires.com.br/loja Edição e animação: Daniel Pires ....................................................................................................................................................................
Quando a torneira pinga devagar, ninguém repara. Até que um dia… seca. É isso que acontece quando estados espremem quem trabalha: gente e dinheiro vão embora. Dos EUA ao Brasil, o padrão se repete — onde há impostos altos, burocracia e insegurança, há êxodo. Onde há liberdade, oportunidade e vida boa, há fila na porta. No fim, lugar que aperta perde força. Lugar que acolhe, cresce. Quem produz vota com os pés. E vai embora. MUNDO CAFÉ BRASIL: https://mundocafebrasil.com Curso Merdades e Ventiras - Como se proteger da mídia que faz sua cabeça? https://merdadeseventiras.com.br/curso/ Conheça o Podcast Café com Leite: https://portalcafebrasil.com.br/todos/cafe-com-leite/ Instagram: https://www.instagram.com/lucianopires/ Para conhecer minhas palestras: https://lucianopires.com.br Vem dar uma olhada na nossa loja: https://lucianopires.com.br/loja Edição e animação: Daniel Pires ....................................................................................................................................................................
The Time Riders: Part 3 What happens when you mix clock-block with priapism? Based on a post by BiscuitHammer, in 16 parts. Listen to the Podcast at Explicit Novels. Ain't Nobody Got Time For That Shit! Mark and Becky sat in the small cottage, looking around in wonder. They were still in Seventeenth Century France, but found themselves surrounded by technologies that they hadn't even heard of. The walls were lined with clocks, some of which were mechanical, some seemed to be digital or binary, while others told time in ways they couldn't fathom. Sitting across from them at the stout, round oaken table, Chester Edgerton smoked a pipe and observed them casually. "How; how can you have this all out on display?" Mark asked, still gaping. "I mean, isn't it against the rules to have this sort of tech from the future lying around where the locals might bump into it?" "That's the beauty of it, my' boy," he said cheerfully, exhaling a cloud of smoke. "They can't see it." "Well, I get it if you try to restrict entry to your house," Mark pressed, wanting to understand. "But what if you're gone and bandits break in? Becks and I can account for banditry in this day and age, for sure." "Mayhap," the man replied. "But I brought you through the door that leads to my actual house. The front door, the one the local peasantry sees, leads into a simple cottage, typical of the period, and owned by a pudgy man of indeterminate nationality." "Your; house is in two places at once?" Mark asked, trying to understand. "No, it's the same place," Chester answered simply. "Two different times, however. We're sitting in my actual abode, Twenty-First Century." Mark shook his head. "That's some weird Tardis shit right there." "Only at first." Chester allowed. "I notice you have all your windows shut," Becky remarked. "You said we're in the Twenty-First Century, but I take from further ahead than Mark and I are from, so you're not showing us?" "Clever girl," mused the man, smiling. "While I won't absolutely stop you from looking or even going outside, I would warn you that if you do and see something you don't like, you're committing yourself to that future, no matter how hard you try to undo it." "We'll stay put then," she said readily. "You were kind enough to bring us here and sort of explain how we might acquire goods in the time stream?" He nodded. "I know it might seem counter-intuitive, but the simple fact of the matter is that if people are going to insist on time travelling, the least they can do is be well-prepared for it so they don't hurt themselves or others." He leaned forward. "The first question you need to ask yourself is, why are you so intent on time-travelling to begin with? Is it simple curiosity? Are you planning to make a living somehow? Are you just trying to get laid?" He looked at Mark during this last question and the young man blushed, while Becky giggled and patted his hand. "Mark was a dud in Physics in his last year of high school," she explained. "Come to think of it, he was in little or no danger of getting into any post-secondary education facility." "Thanks." Mark muttered. "But, then he found his time machine, something called a Holmes Field Device, and he resolved to go back in time a few months and convince me to give him an A in Physics with the promise of earth-shaking sex." "This story sounds worse every time I hear it." Mark complained. "Fortunately, I acquiesced, rather than disemboweling him for breaking into my home, and not only did we become lovers, but now we're adventuring the time stream together." "Hmm, a teacher and a student, eh?" mused the man, smiling at them as he smoked. "Teachers and students are plentiful, of course, but they're usually from the far, far future and on very strictly-controlled excursions into the past. Hands-on history classes, if you will." "That makes history sound kinda fun." Mark said. "Oh, I daresay it is," agreed Chester. "Nothing quite as exciting as going back to the Cretaceous Period and taking a ride on the back of a trained Styracosaurus. Or watching Dromer races." "Isn't that screwing with the timeline?" Becky inquired. "I mean, humans weren't around for another sixty-three million years following the demise of the dinosaurs." "It's all very carefully regulated on remote islands," Chester explained. "It does nothing to mess with the ecosystem and the specimens are trained to interact with humans, for the most part." "Riding one of those big horned dinosaurs would be a kick." Mark mused, grinning. "You've already got a perfectly good horn I like to ride," Becky giggled, squeezing his hand again. "Besides, this is where our host tells us that it won't be possible for us any time soon." "You're a very perceptive young lady," he allowed. "We can't have just anyone mucking up the time stream, you know. It's especially difficult when people who lived before time travel was commonly accepted try to get involved. They inevitably get exposed to technologies they shouldn't be aware of, or events that weren't known during their own time;” "I'll give you a tiny example," he said, leaning forward now, as if he was confiding a secret. "Have you heard of the Tunguska Incident?" "Sure, the Tunguska region in Siberia, 1908," Becky answered, nodding. "A large meteor slammed into the ground, creating a blast equal to sixty megatons and flattening everything for nearly a hundred miles around." "No, that's what you need to think," he corrected, pointing the stem of his pipe toward them. "It was, in fact, an advanced weapon that was stolen from a future date, and before temporal agents could recover it, the thieves blew it up to cover their escape. Granted, there are people in your time who have conspiracy theories about nuclear blast, nearly forty years before the first atomic tests, but they're wrong as well. It wasn't a nuclear device, simply a weapon with an incredibly high conventional yield by your age's standards." "So; why can you tell us this now?" Becky asked. He grinned and spread out his arms in a gesture of farce. "Who would believe you?" "So how did you know that we were time travelers?" Mark asked as they followed their host and guide through the woods. "Well, I heard snippets of your conversation," Chester said as he led the way. "But to be honest, even though your outfits might pass with locals for 'reasonably authentic', you couldn't possibly hide your origins from a fellow time-traveler. Mark claimed to be Spanish, he doesn't look at all Spanish, certainly not from this era. Miss Rebecca is remarkably tall for a woman." "Well there's something I don't hear very often back home!" she giggled. "And you're both in strangely good health, with unblemished skin and full heads of hair," Chester added. "I was relatively certain, and then I heard you discussing your relative inexperience, so I sought to introduce myself." "I'd' have thought that you wouldn't introduce yourself to newbies," Mark stated, helping Becky over a log. "Isn't it safer to keep your chatter to people who know what they're doing?" "It's actually the exact opposite," replied Chester. "The best thing you can do around veteran time travelers you don't need to talk to is to not talk to them. Their timelines are probably very intricate and you don't want yours getting snarled up with them. Newbies, as you call them, probably still have linear experiences that are simple to understand and educating them about what awaits is the simplest way to keep things from getting weird." Getting up to leave the cottage, Mark asked; "So this device the time cops gave me," Mark stated, holding up his chronometer. "It's actually pretty useful then, because it warns me when I'm getting too close to myself or something I've affected." "That was very generous of them," Chester said in a serious tone. "They don't do that for just everyone who shows up suddenly in the time stream. Sometimes they let matters work themselves out, if you know what I mean." Chester's Forest Farewell. The meadow they stepped into, had a mature lush forest further back. They reached a small clearing in the forest they'd been tromping through and stopped for a bit, sitting on a fallen tree trunk. Chester looked at them both and slapped his hands on his thighs. "Now then, I've brought you here so that you can witness a casual event that is due to happen just outside the woods. Nothing major, but it will give you a taste of what can await you. I have something to attend to and should be back in a few hours. Just stay out of sight and don't leave the tree line." "You're leaving?" Mark protested. Chester turned to look at him. "It might be that the events you will see unfold work better for me if I am nowhere near them," the man replied. "Fear not, I shall return. Enjoy yourselves." And then he walked into the woods and was gone. Mark looked around and finally sighed. "Helluva way to mentor someone," he muttered as he stood to take in a panoramic context. "Take 'em somewhere and then just fuck off? Nice." "He's not your mentor, Mark," Becky chided, sitting on a log and smiling at him. "He's a fellow time traveler who is doing you a favor. He's given you plenty of valuable information free of charge already, something I doubt he does frequently." "Well, okay," Mark allowed. "So, we just wait until we see something happen?" "No idea when that'll be, he didn't really tell us, did he?" Becky pointed out. "Yup," Mark sighed. "So, now what?" Becky tilted her head slightly as she looked at him, like there was something wrong with his brain. "Here's an idea. How about you come over here and fuck me?" Mark was so determined to be bent out of shape for having no instructions that he'd overlooked the completely obvious. He laughed and stepped forward, pulling Becky to her feet. They were holding their hands between them and staring into one another's eyes, smiling. "Now this is what time travel is all about," she purred, her eyes shining with delight. "You're going to fuck me in the woods in Louis the Sun King's France, Mark. For all we know, this is some sort of royal ground and we're trespassing. How many people can say they've done that?" "Just the lucky ones;” he replied, beginning to unfasten the clasps on her dress, freeing her chest from its confines. As the dress fell away, she was left standing on in a low-cut, blouse-like shirt and some panties, having chosen to forego the usual layers of buntlings and knickers. She bit her lip as he pulled her blouse over her head, exposing her glorious tits. Kneeling now, he slowly slid her panties down, feeling a thrill as her hairless, smooth cunt came into view. She stepped out of the tiny thong panties, letting him drink in the sight of her. Yes, he'd been with her for over a week now in France, but he never tired of seeing her beautiful body. "Your turn now, my lord." Becky whispered as she began removing his clothing, peeling away the layers until he was as naked as herself. She stood up again and moved close, her nipples gently kissing against his chest. Unable to hold back any more, Mark pulled his teacher to him and kissed her deeply, making Becky moan into his mouth. Their hands wandered over one another's now-familiar forms, seeking to stimulate, tease and pleasure. His hands found her pert ass cheeks and he squeezed them, causing her to moan again. "Hmm, can't wait to get some grass stains on this dress," she murmured, looking up into his eyes. "And maybe a few on my knees." She slowly knelt in front of Mark, kissing and nipping at his skin on the way down. His swelling phallus was in front of her face now and she licked her lips hungrily before taking gentle hold and kissing it. Mark closed his eyes and shivered, loving the feel of her lips on him. Everything about his teacher was incredible. He was just sorry it had taken so long to realize it. Becky now had the head of his cock inside her warm, wet mouth, swirling her tongue around flicking the tip of her tongue against him. She giggled as his rod throbbed and grew longer and harder. She loved how turned on he could get by her, it made her feel so primal and sexual. She then slid her mouth a little further down his shaft before pulling back, shivering in delight at the sight of his glistening skin. Mark's fingers were in her hair and flexing gently as she began to bob back and forth, taking more and more of him into her mouth. She hummed lightly, vibrating her lips around him and making him groan. Her hand rested on the shaft, pumping as it followed her lips, making a gentle twisting motion on the sensitive skin. Becky loved sucking cock, and Mark's was ridiculously perfect for her, in just about every possible way. She hoped that wouldn't be a problem down the road. She took gentle hold of his hips with both hands and moved back and forth along his shaft, breathing through her nose as she deep-throated him. Mark groaned in pleasure, his fingers flexing into her scalp and tugging her hair. She looked up at him, maintaining eye contact, which she knew he found so erotic. She could feel his skin growing warm and knew now was the time to stop and change things up if she intended to have his cock inside her. There was indeed one good thing about them being out of sync, with her current self three months behind him; they already knew she wasn't pregnant in his current timeline, so he could cum deep inside her as much as they liked. She pulled her mouth off his with a wet 'pop!' and smiling seductively. "I'm thinking maybe my girl wants to say hello too;” she purred. Mark nodded and spread out her dress before lying down on it, his rock-hard cock standing straight up and throbbing. Becky crawled over him, straddling his face, her creamy, wet cunt mere inches from his mouth. She faced down his body, giggling and he snaked his tongue out to taste her, but she kept her prize just out of reach. "So that's how it is, eh?" he said from below her before suddenly wrapping his arms around her thighs and pulling down on them and causing her to lurch unexpectedly (for her) onto his eager mouth. Becky shuddered and moaned loudly as his tongue snaked along and massaged her nether lips, before flickering against her throbbing clit to make her gasp and almost double over. "No fair;” she panted, trying to regain control of herself, but Mark seemed inclined to cheat. He kept her pinned to him, leaving her to squirm helplessly above him while he lashed her with his tongue. "Uh, you bastard; yes, right there; Oh, God, Mark;” Her pleas exhorted him to even greater measures. He was determined to make her cum on his mouth at least once before they fucked. And he seemed to be pretty damned good at making her cum with oral sex, he had to say. Becky squirmed on top of him, playing wither tits, pinching and pulling on her pink nipples, her eyes squeezed shut, because it almost felt too good if she was looking at him. His eager tongue snaked deep inside her hungry cunt, making her wetter still. He had this maddening technique where he formed shapes or letters inside her with his tongue, reaching almost every nook and cranny of her. She whimpered, knowing he intended to make her cum and she was more than happy to oblige. She leaned forward while sitting on his face, reaching out to his twitching cock, caressing and massaging it gently; she didn't want him to cum, she just wanted to keep him stimulated. She felt the thrill of anticipation, knowing it would soon be inside her, pumping in and out, throbbing and finally releasing his creamy essence into her, something she accepted gladly because of the temporal mechanics between them. Mark sucked her clit into his mouth, rolling it around and making her shudder, groaning deeply as something started to build within her. She pushed down onto his face with her hips, grinding eagerly, while her clit throbbed. Then her released it and pushed his tongue deep inside her again, probing and lashing her until she was writhing and panting heavily. "Oh, God, Mark;” she gasped, sweat streaming from her sensual form. "Oh, fuck, yes, please; Uh, so close, baby;” He pushed into her as hard as he could and she jerked and squeaked arching her back. Her whole frame was wracked with pleasure as she cried out loudly, the orgasm crashing through her until she almost couldn't breathe. She shook violently, her eyes rolling into her head before she collapsed on top of him, her body limp and her chest heaving. Her limbs felt like tingling lead, but she managed to lift one to find his cock, determined to keep him hard until she had recovered. She stroked him gently while he kissed at her gooey nether lips, his face glistening with her cum. Fortunately, Becky was insatiable and recovered quickly, slowly rising and then sidling forward down his body so she could look back at him and smirk. "How about it, big boy?" she asked coyly. "You ready for the main event?" Mark grinned and nodded while she slithered down his body, finally hovering over his hips while facing his feet. She took hold of his throbbing cock and teased it against her slippery entrance before sinking down, making them both sigh in relief. "Hallelujah;” she moaned as he bottomed out inside her, filling her completely. "Oh, that's exactly what the doctor ordered." Mark nodded and took hold of her silken, pert ass cheeks and gripped them firmly, making his teacher purr. Becky loved having her ass played with, and while she began to sink up and down slowly on his cock, he massaged the peach-like orbs, eliciting moans from her when he spread them wide, giving her a delicious stretch. "Hmm, get me nice and ready back there," she cooed as she moved up and down on him. "Because once you're done in my cunt, I want you in my ass and I want to feel your cum in it." Mark nodded eagerly, because he loved fucking Becky's ass. Her cunt was incredibly tight, but even that couldn't match her exquisite back passage, which gripped him so strongly and always made him cum so hard he thought he might faint. His fingers teased against her little puckered, pink knot, sending the most divine tingles through her luscious body. Becky undulated on him, picking up the pace and counting on Mark to control himself until her was in her ass. She bit her lower lip, working herself on that thick, throbbing tool, pulling up until it was almost out of her and then sinking back down in one long stroke, filling her completely. Her heart was strumming in her chest as she thrilled to the notion of the oncoming climax. She was hissing now, struggling to hold on just a few seconds longer, to draw out this wonderful pleasure for them both. But then she felt the point of no return and willingly stepped over it, moaning loudly as her cunt fluttered and she began to cum, hard. She wailed and rocked on her lover, bathing his middle with her excitement. Her head lolled for several seconds as she came down from her orgasm, but she remembered that she still had Mark inside her and needed him, promised him, that he would be cumming in her ass. Slowly, lethargically, she raised herself until his cock fell out of her, still rock-hard and yearning for more. For such a young man, he had exceptional control. She inched forward, until she felt his pulsing head teasing against her notch. She reached underneath herself and took hold of the shaft, holding him steady while she pressed down, slowly but surely. She heard him groan as the head popped through her tight ring suddenly and then he was sliding inside her. It was Heaven. She sat still for several seconds, just reveling in the feel of him filling her ass. She felt the need to be sensual, and she leaned backward, until she was resting her back on his torso, her head next to his. But her knees were still bent and she groaned like she was going to burst, the angle of his penetration in this position more than she could bear. Whispering for him to wait patiently, she slowly, sinuously slid her legs out from beneath herself and straightened them, relaxing in pleasure as they rested on Mark's thighs. "Sorry, that would've downright killed me right now," she whispered to him, her glassy, heavily-lidded eyes looking into his. "And I wanted to be down her to kiss you and let you fondle me as you fucked me and came in me." "Sounds like a plan," he agreed readily, his strong, but gentle hands coming up to rest on her opulent tits. Her began caressing and massaging them in circles while Becky started moving her ass on top of his cock, squeezing him inside her tight confines. "God, I love your ass, Becky." "Umm, it loves your cock, Mark," she purred, undulating on him, the throb of his tool being felt through her whole body like another heartbeat. "You always make me cum so hard;” They squirmed and ground together, with Mark tilting his hips up to push inside her while Becky squeezed him, the lovers shuddering as they kissed feverishly. His hands were squeezing her tits now, pinching and pulling on the nipples again to make her groan with the delicious sting. But Mark felt his climax approach and he knew it wouldn't be long before he was pumping his cum inside her. Becky moaned into his mouth as she felt his cock swelling and twitching erratically, a sure sign he was about to cum. She squeezed him tighter, feeling the buildup inside herself, yearning to share that unreal ecstasy. The groaned into one another mouths at first, but then the kiss was broken as they panted, fighting for air, their voices carrying around the woods they were in. He pushed up hard inside her, pulling down on her tits while she squeezed with all her might, his cum almost searing hot inside her, filling her up. Mark went limp, breathing heavily and clearly spent, not that he minded. Becky could barely move, bound in ropes of silken bliss that kissed every nerve in her body. Her own heartbeat plus the relentless throb of Mark's rigid cock, still oozing inside her, almost meant she didn't know how to center herself. But they relaxed together finally, kissing gently, eyes closed while they clasped hand on top of her tits. Tongues softly tangled, tasting one another while they let their rapture slowly ebb. Minutes passed and they lay silently, waiting for Mark's cock to soften so Becky could sit up. Finally, she giggled, squeezing his hands. "Feels like somebody doesn't wanna go to sleep," she said cutely, wiggling her ass on him, feeling her ass refusing to relinquish its hard-earned prize. "What're we gonna do?" "Iono," he said drowsily. "We just wait, I guess. If I try to have another orgasm right now, I'm pretty sure he'd just spontaneously combust inside you." "Alas, poor cock," she cooed, stroking his cheek. "I guess we happily wait, then." They closed their eyes and relaxed, waiting for Mark's erection to subside so that they could get up without difficulty. Their hands remained at rest on her tits while they nuzzled their cheeks together. Then there was a 'click!' sound. Arrest in Flagrante delicto. Becky's eyes snapped open and she goggled up at a man dressed in rather colorful and opulent period clothing, staring down at them as he pointed a flintlock rifle at their face. Looking around, she now saw they were surrounded by men carrying pikes and muskets, all of whom stared at the naked couple with varying level of interest. The man directly over them moved his musket muzzle, indicating they should sit up. Mark's eyes were open by now and he glanced around in confusion as well, clearly not understanding what had happened. The man's eyes narrowed and he moved the musket muzzle again. Becky, sensing the danger they were suddenly in, tried to move, but shivered; she was still impaled on Mark's solid cock, which had shown no signs of softening and kept her pinned against him. She couldn't get up. "Great time to develop priapism, Mark;” she said sourly. "Maybe Louis the Sun King's France just isn't for us after all," Mark sighed as he hiked along behind Becky, who had been stuffed hurriedly back into her dress while he was allowed to put on his breeches again. Neither of them even had shoes on as they followed the soldiers. Their hands were tied behind their backs. "This is twice now that we've;“ "I know, Mark, I was there," Becky said somewhat tersely, wondering if Chester Edgeworth was now someone she had to add to her shit list. She hated adding names to the shit list. "I guess we were so busy fucking that the event our host meant for us to witness has found us." "Tais-tois!" one of the men guarding them said as he walked nearby with a musket. "Vou ne pouvez-pas parler!" Becky scowled at the man and continued trudging. She wasn't really embarrassed about being caught fucking, it wasn't the first time it had happened to them here in France. But at least this lot had the decency to let her have an orgasm first before taking them prisoner. She couldn't even enjoy the grass stains on her clothes! They had exited the woods and were now tromping through a field, heading toward a much larger cluster of soldiers. Mark couldn't help but notice that a lot of them were wearing red. "Shit;” Becky muttered as she saw them as well. "That's all we need." "Huh?" Mark asked, but he was silenced when a soldier shoved him roughly from behind with his musket, indicating he was to stay quiet. They approached the encampment and Mark soon realized there were several hundred soldiers. The tents were spread out around one rather illustrious red tent of grand size. He then saw a cluster of cavaliers milling about and they seemed to be headed in that direction. Soldiers stared at them as they entered the perimeter of the camp, usually at Becky. Mark and Becky found themselves hauled in front of the cavaliers, who parted, making way for a single man on horseback. He was at least middle-aged, with a somewhat grey pallor to his skin and thin, hawk-like features. His expression was a rather lemony one, as if he felt inconvenienced by this entire incident. For all that, though, his dark eyes glinted with intelligence. He was wearing the flowing red habits of a high-ranking member of the Catholic church, although he had a burnished breastplate on his chest as well. "You stand in the presence of his Eminence, the Cardinal Richelieu," announced the captain of the troops that had taken them prisoner. Mark's eyes went wide. He didn't speak French, but he'd seen enough Three Musketeers movie reboots to know who Cardinal Richelieu was and exactly what sort of deep shit they were suddenly in. "Show respect!" Becky dropped to one knee and bowed her head, looking at the ground. Mark rapidly followed suit, since she probably had a better grasp of the situation than he did. He could feel everyone's eyes and on them and it was beginning to weigh heavily, like a yoke around his neck. His face flushed, but he said nothing. "Who are these persons?" the cardinal asked finally. "Your names, my children." "My name is Rebecca, your Eminence," Becky said humbly, still not looking up. "And you, good sir?" the Cardinal asked, looking over at Mark now. "M; me llamo Marco del strade, tu Eminencia." Mark stammered. "A Spaniard," mused the Cardinal, pursing his lips. "In the presence of a peasant girl. And you both have unusual accents, I admit." "Your Eminence," said one of the captains, looking at them suspiciously. "This man, why is he here traipsing about Champagne like this? With this peasant girl? We found them in the woods, doing unspeakable carnal acts to one another." The Cardinal's eyebrow arched and he looked on in seeming distaste. "You don't say." "Very likely he is a spy for King Phillip, your Eminence!" said the captain, almost sneering. "No, your Eminence," Becky said suddenly, her voice full of concern. "I assure you, he is no spy!" Mark hadn't heard or understood everything the Frenchmen were saying to one another, but he understood 'espion' and his teacher's reaction indicated that he was in some kind of trouble. Go figure. "And what grounds can you give me to believe you, child?" the Cardinal asked with feigned interest. "Please," she begged, her head still bowed. "You have my utmost assurances he is no spy, he's an idiot!" This made the men around them laugh and even Richelieu grunted in amusement. "Both of you rise." Mark saw Becky get to her feet and he did the same. All around them, men with pikes and muskets were watching them warily, some of them levelling weapons at the pair. Clearly they took the Cardinal's safety seriously. Richelieu observed them with interest. "The girl is very unusual," he mused. "Tall, very healthy and very beautiful. Very, very beautiful. I know only one other of such unmatched attractiveness." Mark wasn't sure where this was going, but he doubted it was good. The Cardinal's interest in him was waning. "And yet you say you found her acting in a most carnal and un-ladylike manner in the woods, hmm?" Richelieu continued. "Well, it certainly won't do for her to be out here alone in the countryside, rutting like a nymph, would it? Perhaps her majesty could make use of the girl, once we fix her atrocious accent." "My what?" Becky snapped, looking offended now. "Put her in the cart, we'll bring her to the capital, with regards to the Queen." Richelieu declared, turning his horse about and riding off. Men began to try and wrangle Becky into one of the carts, many of them laughing and leering as they took the opportunity to grope her. Gut shot. "Hey, stop that!" Mark said angrily, surging forward, but he suddenly found himself confronted by a captain, who stared at him impassively. There was a sudden and frightfully loud 'crack!' sound and Mark halted suddenly, his eyes wide. Becky's head snapped around at the noise and her eyes went wide. Blinking, Mark slowly looked down and saw there was a very red puncture hole in his abdomen. Sounds slowed down, taking on an almost syrupy quality and he started to feel confused. Becky screamed and tried to force her way to him, but she was being hustled away by many guards. The man who had shot him wandered off, sliding his flintlock pistol back into a holster, clearly no longer caring about Mark. Everyone seemed to be wandering off now. He felt cold, and vaguely nauseous. The ugly red wound in his stomach pulsed, blood welling from it slowly. He felt himself toppling over, white light bathing the field around him. He could still see things, but they seemed distant. He tried to focus on something, finally identifying Becky's voice as she screamed for him. He could just make out the soldiers wrestling her into a cart while she struggled and kicked savagely, her face contorted in rage. "I'll Get You For This, Richelieu!" she roared as Mark's world was absorbed by the soft white light. "You Just Made The Shit List Of High Doom!! See If I Ever Dance A Sarabande For You, Pal!" Mark bolted upright suddenly, gasping. His eyes were wide and he was covered in sweat. His heart thundered in his chest and he fought to control his panic. The white light was slowly replaced by close walls of grey stone. He squeezed his eyes shut and tried to control his breathing. His hands bunched against sheets that were covering him. Finally, he could breathe normally and he tried to organize his thoughts. He still felt confused, everything a total jumble. "Calm yourself. Think!" He'd been fucking Becky in the woods. Apparently they were waiting for Cardinal Richelieu to go by, which he guessed passed for a historical event, seeing the man. But the Cardinal's soldiers heard the two of them and took them prisoner. Then they took Becky and Mark tried to stop them and got shot in the stomach; His eyes snapped open and he was frozen in place. He forced himself to look down at his middle, seeing that he was still covered in a sheet. His hand was trembling as he moved it slowly toward the heavy, dun-colored blanket, sweat trickling from his brow as he felt fear rise in his throat. He flung away the sheet suddenly, unable to bear not knowing. He wasn't bleeding. There was no puncture wound, only a strange, round scar about two inches in diameter. Eyes wide, he slowly lifted his head and looked around, now noticing his environs; he was indeed in a small bedroom, the curtains drawn to keep out the light and very little in the way of décor. Just a chair and a table in one corner, some other surfaces with candles spaced around the room. His bed was solid and comfortable. "Ah, there you are," Chester Edgerton said as he came through the door. "I was beginning to think you had no intentions of waking up." "Where;” Mark said somewhat feebly. "Back at my place," Chester answered, sitting down in the chair and settling in for what was no doubt going to be a long and perhaps trying conversation. "I found you lying in the middle of the field nearly a kilometer from where I'd left you and you were very close to dead." "How did I;” "You should have died," Chester continued. "But ultimately you wouldn't have, due to a time lock, I'm assuming. You weren't meant to die there in that field. Luckily for you, there are still plenty of ways to get yourself killed for doing absurd things." "Why did you leave us in the first place?" Mark asked. "I've been around Richelieu and several of his captains at various points in the time stream, and it's getting difficult to manage," Chest replied, shrugging. "Best way to deal with that issue is to simply not be present." "So why leave us there?" "To see Richelieu, of course," the man said simply. "One of history's truly great men, certainly more so than that twit of a king he serves. I was just trying to ease you into the idea of witnessing historical events. It never occurred to me that you'd be found because you made your teacher yodel like a Swiss Miss when you flagranting the delicto with her. I admit I hadn't planned for that nonsense." Mark blushed. "So, what, I wasn't meant to die here, so my body just healed itself?" Chester laughed. "Oh, no, dear boy, nothing of the sort. I came back to the woods, as promised, as when you weren't there, I began noticing the tracks of many solid shoes and boots in the vicinity. Not to mention the clothes you left behind." "Yeah, sorry, I was kinda tied up at the moment." Mark muttered. "In any event, I followed the tracks, noticed that Richelieu had broken camp and then found you. You'd been lying there for nearly three hours, you should have been dead from blood loss, but you weren't. I brought you back here, removed the ball from your stomach and then healed you." "You can do that?" Mark asked. "I thought you said you were a dealer in chroniques." "It helps to have a few irons in the fire and some hidden talents if you're going to mess around in the time stream," Chester replied. "But I was under no obligation to complicate my life and save you." "I guess I'm glad you did," Mark sighed. "Thanks. But wouldn't I have healed anyway?" "Yes, but maybe not fully," replied the enigmatic dealer. "You might've been found by some local peasants, brought back to their hovel and spent life as a weakened vegetable until you died of the Plague. People die in the past all the time, Mark, and everyone in their own era thinks they just disappeared and mourns them. It's frightfully common." "Can I; can I see the tools you used to heal me?" Mark asked hopefully. "Nope," Chester replied, shaking his head. "They're from your future by a few hundred years, the only reason I used them at all was because you were out cold." "Uh, how long was I out, anyway?" "Almost a month," Chester answered, smoothing a corner of his pencil moustache. "I had you fully healed and ready for action by the next day, to be honest, but you just refused to come to. So, I just left you to it, figuring you would wake up when you felt like it." "Oh, shit," Mark breathed, realizing something. "Where's Becky?" Chester raised his hands. "Why would I know? I wasn't there. What do you remember?" Mark tried to concentrate while Chester got up and poured a glass of water. Mark drank it thirstily and placed the glass on the table. He found himself wishing that he'd taken French instead of Spanish in school. He'd thought Spanish might be more useful, but all it did was get him shot. Fuck that. "I don't really speak French, so this is hard. Umm; they thought I was a spy because they thought I was Spanish." "Because you've been presenting yourself as Spanish while you're here," Chester mused. "In spite of your outrageous accent. France has been at war with Spain on and off for some time now." "Whatever," Mark grumbled. "They seemed really interested in Becky." "To be expected, she is quite lovely. I dare say I've only known one woman in this entire era to match her beauty." "Well, I think I heard them say 'capital', and then I think 'la reigne', which means queen, right?" "Indeed it does," Chester agreed. "My bet, then, is that your teacher has been taken by the Cardinal to be presented as a gift to her majesty, Queen Anne, to serve as one of her ladies-in-waiting." "Why would he do that?" Mark asked, frowning. "I've seen enough Three Musketeers movies to know that the Cardinal and the Queen hate each other." Chester smiled. "It's a game he plays with her. As the years go on, Anne is, sadly, getting 'a little long in the tooth', to borrow a phrase. She remains dignified and regal, but her best days are behind here, where attractiveness is concerned. Richelieu now takes great delight in surrounding her with women of magnificent beauty, seemingly a gesture of devotion, but really meant to hurt the queen's feelings." "What a dick." Mark muttered. "You have no idea," Chester said dryly. "If they got her back to the city roughly a week after she was taken, then she's been with the royal court for three." "Meaning that she's either loving life as a lady-in-waiting, or she's killed and eaten them all," Mark said heavily. "I guess I have to go get her." "I can't imagine this not being amusing," Chester said, smirking. "But out of morbid curiosity, how, exactly, will you affect this rescue?' "I dunno," Mark said, shrugging. "But I can't leave her. She'd kill me." "She probably thinks you're dead, I feel obliged to point out." Chester mentioned. "She saw you suffer a mortal wound at point-blank range. You should be dead and only an as-yet undetermined temporal snarl has kept you alive. I wouldn't count on that again if I were you." "Well I can't do nothing!" Mark insisted in frustration. Chester tilted his head, observing his guest for a moment. "Do you love this woman?" Mark blushed furiously. "I; no, I don't love her, or if I do, then I'm not in love with her. There's a difference, ya' know." "Well and truly said, Boccaccio," Chester chuckled. "Well, if there's no stopping you, then I'll see what I can do to discretely help you." "Why?" Mark queried. "I've got a friggin' time machine. All I need to do is get there, zip in and zip out." "Correct me if I am wrong," interjected his host. "But did you not tell me, early on in our association, that your current self is from three months in the future of the Miss Rebecca that I know." Mark nodded. "And you plan to add another layer of temporal travel on top of that wedding cake of disaster?" Chester mused. "Rebecca could be subtly altering the timelines in Paris now with her very presence, involuntary as it might be. Your oh-so-carefully laid plan could simply not work because of a slight temporal consideration." "So you're saying no time machine." Mark stated flatly, not impressed. "I'm saying the idea is bad. Atari Jaguar bad," Chester replied. "If you intend to do this hare-brained thing, allow me to assist you in what moderate ways I can." "What, you've got some funky tech or weapons you can loan me?" "We'll see about that, but more importantly, I guess I'll call in a favor. A certain person who moves in the circle of the royal court owes me a small boon, and I can use it to assist you. They happen to be an accomplished master of intrigue and getting out of sticky situations, with a blade if necessary." Mark's eyes lit up. "Is it D'Artagnan?" "Only if you want to get Clock-Hammered out of existence," Chester laughed, shaking his head. "Everybody wants to meet Charles de Batz, thinking they're going to see D'Artagnan of Three Musketeers fame, and then it just turns out he's a bad-tempered Gascon who loves to punch people who bother him. He's punched more time-travelers than Jesus, I'm pretty sure." Chester then went over to a drawer and rummaged around inside it, finally pulling out a yellowing envelope that was sealed with wax. "I assure you, the agent I am referring you to will be much more effective than D'Artagnan. I will send you with instructions about where in Paris to meet them and offer them this envelope. Warning, though, if they see it is opened, they will simply refuse to help and go away to where you cannot find them. Are you strong enough to keep from opening the letter?" Mark nodded. "Well, then," Chester announced, opening a bottle of wine and pouring two cups. "Shall we drink a toast to your success, o Macro del Strade of Seville?" Palace Mission. Mark was sitting on the back of a hay wagon, wondering if he could really pull this insane plan off. In addition to the letter, Chester Edgeworth had indeed furnished him with a few small devices and curious that they hopefully would help him, though it cost him almost all the rest of his money. Chester pointed out he was a businessman and didn't intend to take a loss just because some idiot created a time crisis for himself. Fair enough. Mark tried not to play with the little bud that sat deep in his ear; Chester had sold it to him, saying that it could translate languages, speaking into Mark's ear whatever he was focusing on. It could also possibly formulate phrases; if he spoke in English, it could tell him the closest translation to what he was saying. This model was old, though, and only spoke the French of this period. Chester didn't want him getting any clever ideas with a more powered-up version, since if something bad happened, it might come back on him. The reasoning initially annoyed Mark, but the more he thought about it, he reminded himself that he was here to rescue Becky. Nothing else. He thought about the conversation he'd had with their host while drinking wine and planning his initial move, heading to Paris. "So why did you begin time-travelling at all?" the man had asked. "Well, I;” Mark started saying, unsure of how to answer. "I found a time machine. Seems perfectly logical to use it." "Granted, but what's your personal motivation, Mark?" he asked. "Is it to see glorious historical events, are you a treasure hunter, a thrill-seeker who wants to run with the Dromaesaurs?" Mark blushed now. "Honest? I thought it'd be cool to have sex with women from history." To his amazement, Chester didn't laugh uproariously, he simply smiled and shrugged. "More common than you would think, especially amongst men your age, who are full of hormones. Let me ask, then; was getting laid in your own time-period difficult?" "Not really, no." "Well it's not any easier in the time stream, just so you know," Chester pointed out. "In some periods of history, it can be even harder, where religious fervor runs rampant and sexual repression is the law of the land. I assume you wouldn't go as far as to rape a girl." Mark shook his head. "Lots of men do when they find out that having sex in the past is harder than they anticipated," Chester said almost sadly, shaking his head. "You're one of the better ones. But for all that, the problem remains; getting into bed or a rug with Cleopatra is pretty much next to impossible. You might as well hope to seduce Scarlett Johansson when you're no one in particular." "Hey, I got Becky, didn't I?" Mark had protested. "Dumb luck, really, and she's a remarkable woman. Have you had sex with any women aside from Becky since you came to the Sun King's France?" He shrugged. "A few, I shared 'em with Becky." "Peasants, I assume?" "Mostly, yeah," Mark admitted. "There was one sophisto girl, but Becky did the talking and charmed the knickers off her for us." "If it weren't for Becky, you'd be completely out of your league here, boyo," Chester said simply. "And trust me, it won't get easier. Even history buffs who think they know everything get caught and pay the price. There's the history you know, the history you don't know, and the history that you don't know that you don't know." "What?" "What year did World War Two end?" Chester asked. "Simple. 1945." "So you know that. What year did the Crimean War start?" "I've heard of it, but I don't know anything about it." "Something you know that you don't know. Okay, tell me about the League of Ages Twelfth Nicean Temporal Council." "The what?" "Exactly," Chester had said emphatically, leaning forward and pointing with his wine glass to make a point. "An incredibly important historic event that you've never even heard of, but it happened all the same. Can you imagine trying to do something that conflicted with that? You wouldn't even know what clock-hammered you, or why; because only a practiced temporal traveler would be aware of the event at all. Time travel can be tedious." "It's certainly becoming less and less fun by the moment." Mark grumbled. "Probably the smartest thing you've said since you found that Holmes-Field Device," Chester agreed. "Life would be a lot easier if casual nitwits like yourself walked the other way when a time machine appeared in their path." "But don't you make a living selling to people like me?" Mark asked. "Hardly," Chester almost snorted. "Nitwits like you rarely have anything to even pay me with and usually require drastic amounts of assistance. No, my friend, the majority of my income is derived from customers who hail from the far future where time travel is an established industry and carefully regulated. Now those people are my bread and butter." "Did Becky and I really stand out?" Mark asked somewhat dully. "More and more with each passing moment," Chester answered. "You're too tall, too healthy, you have all your teeth, and your accents are absurd." Mark said nothing. "And by the way," added his host. "Those little packets of Airborne that you both carry in your pockets? The little Vitamin C boost things to ward off the sniffles? I can guarantee you that those will in no way, shape or form protect you from illnesses in this era. Only thing it'll do is turn your piss such a bright yellow that people will think you're possessed and the Inquisition will burn you." Mark ended up leaving the packets as a curio that Chester could sell to people from the future who wanted to snicker at how dumb people from the turn-of-the-millennium were. Carting to Paris. He had arranged transport to Paris with the wagon he was now on, making sure the farmer put some extra perk in his horse's step by offering him twice as many sou as was normal. The journey, which would normally take a week, with good weather, was promised to six days because of the extra money. Whatever the difference was between six-day speed and seven-day speed, Mark sure couldn't tell it. His communication with the farmer had been sluggish, certainly, mostly on his end, because he would try to say exactly what his little translator bud told him and he probably sounded like he'd had a stroke when he was speaking. The farmer laughed at his speech, but still did as he was asked. Mostly they slept at the side of the road in the piled hay, but one night they stayed in a roadside inn. Mark's funds were running out fast, even though the food he ate was paltry and rather unappetizing. He had to reach Paris. They then trundled through the town where Mark and Becky had first come to; and Mark hid himself in the straw, figuring it was best to not be seen by people whom he might be familiar with. Even if the innkeeper's two daughters would no doubt readily fuck him again. He fought the temptation to ignore Chester's instructions and simply go get his Holmes-Field Device and use it to rescue his teacher. But he disciplined himself and refrained, he was in enough trouble as it is. Then he meditated; Known knowns. Known unknowns. Unknown unknowns. Fuck. The days and nights passed with Mark trying to keep himself from growing crazy by practicing his French and thinking of his plan. He had no idea whatsoever about what to do once he reached Paris. Get inside the royal palace? He couldn't exactly Google the plans for it, could he? "Regardez la!" the farmer said finally, calling back to Mark and pointing toward the west. As the sun was rising behind them, he could make out a sprawling sea of darkness in the distance, the silhouette of which prickled the sky. Endless plumes of smoke hung over the city as deep grey gave way to dawn behind them. He thought it might actually be pretty. And then the wind wafted over them from the west, bringing the unique scent of fabled Paris. "Jesus!" Mark croaked as he turned green, leaning over the side of the wagon and puking his guts out while the farmer roared with laughter. They entered the city. Mark wandered through the choking maze of streets, gaping at the chaos of architecture around him; houses seemed to almost be built on top of houses, to the place where some of them were leaning over almost drunkenly. The cobblestones of the road were wet and sticky with effluence, there was no way to avoid it. The stench was beyond belief. How had people ever lived like this? He had asked on repeated occasions where he could find La Rue de Grenuie, the place Chester had told him he would find the agent he'd referred to. Mark was reasonably certain most people were being helpful, even if they stared at him like he was an alien. He might as well have been, he was a head taller than just about everyone, clearly well-fed and had all his teeth. Mark had seen jack-o-lanterns with more teeth than most of the denizens of Paris' infamous streets. He took many wrong turns, because where he thought people had told him to go was often a dead end. Eventually, by divine providence, he found himself on the street he'd been asking for, evidenced by an ancient, worn rectangle of wood that said the name in faded green letters. Certain he was on the right track, he headed down the crowded street, stuffing his purse into the front of his breeches, since Chester had told him Paris was home to countless scoundrels who could remove his wealth without him even noticing. The crowds began to thin out somewhat, and the street got narrower, as if that was possible. The cobblestones were also surprisingly dry, not sticky or running with the sewage of the city behind him. Before long, it was barely wide enough to accommodate one person and he felt very uneasy about the rickety buildings that loomed over his head, almost blocking the sky. He then stopped in front of a black iron fence, pitted with age and with a chain wrapped around it. He tilted his head and unwrapped the chain, finding that the gate now swung open freely and with decidedly little noise. He stepped in, closed it behind himself and then fixed the chain back in place as best he could. He found himself walking through a tunnel, the buildings about him now made of stone. Dank and foreboding, he resisted the urge to run, not knowing what lay ahead. Eventually, he came to a small, bare courtyard. It might have been thirty feet by thirty feet and was devoid of almost all decoration. High brick and stone walls concealed it from the chaos of Paris. It was surprisingly quiet, as if the city dared not disturb the austere serenity. There was a single, grey stone bench in the middle of the courtyard. Facing away from him, clad in a great cloak, was a person, the hood thrown over their head to keep the merciless sun off them. Mark swallowed and took a deep breath before beginning to move forward. Was this Chester's agent? If he was, Mark had to be careful, because he'd been told the man was dangerous. He approached slowly, finally coming to a stop some five paces away, still facing the stranger's back. "Hello," he said faltering French. "My name is Mark. I have; sent; to you; today; for big help. I is need big help." "That you do, my friend," replied the person in a strangely lyrical voice. Then closed a small book of devotionals wwhich had clearly been studied and stood, still facing away. "That much is obvious, because your French is painful." Mark blushed in embarrassment as the translator bud told him what the person had said. Still concealed beneath their voluminous midnight-blue cloak, the mysterious person turned around and approached him. He resisted the urge to take a step back as the shrouded presence stood right in front of him. He couldn't help but notice the person was on the taller side, strange for a Parisian. Gloved hands pulled down the hood and Mark's eyes widened in amazement. Shining golden hair spilled in luxurious tresses down the person's back. The eyes were a dazzling blue, glinting with intelligence. The smile was serene, the teeth within white and perfect. Lady Alexandra. <
Os EUA não param de aumentar sua presença militar no caribe. Já são mais de 10 navios, dezenas de aviões e mais de 10 mil soldados concentrados por lá. Como se não bastasse, Trump ordenou que o maior porta-aviões do mundo, o Gerald Ford, vá para a região também.Claramente isso não é apenas uma ação de combate ao tráfico, mas sim uma tentativa de derrubar Maduro pela simples presença e ameaça americana na região. Isso pode evoluir para um ataque ou uma invasão completa? Quais os desdobramentos disso para o mundo e para a região? Vou tentar responder isso aqui nesse vídeo!
Ser consistente, é o que todo mundo que busca emagrecer deseja.Vou compartilhar esse Checklist da Consistência que tem me mantido Consistente há mais de 5 anos (e olha esse ano de 2025 pra mim, foi um dos piores na minha vida pessoal).Para atendimentos e conhecer mais de meu protocolo, acesse: https://wa.me/message/PBVSJRP7VAFUD1Minhas redes:Instagram: @nutrirafaelfrataPodcast Ao vivo: https://bit.ly/Inscricao-EmagrecerOutraCoisaJá avaliou o Podcast? Você pode fazer enquanto ouve, pois me ajuda muito saber o que está achando, além de fazer os episódios serem sugeridos para mais pessoas. Muito obrigado!
Ontem assistimos uma das maiores operações contra o crime organizado da história do país. As polícias do Rio de Janeiro fizeram uma operação especial contra uma facção criminosa nos complexos de favelas do Alemão e da Penha. A ação resultou em mais de 100 mortos e deixou o Rio de Janeiro e o Brasil em estado de alerta.O que nos trouxe até esse ponto? Quais os paralelos desse tipo de violência no resto do mundo? O que precisa ser feito para solucionar?Vou tentar responder algumas dessas perguntas nesse vídeo!
Lula mostrou, mais uma vez, que só pensa em 2026. Durante pronunciamento presidencial na Indonésia nesta quinta-feira, 23, o petista confirmou que vai tentar a reeleição:“Vou disputar um quarto mandato no Brasil. Digo isso porque ainda vamos nos encontrar muitas vezes.Esse meu mandato só termina em 2026, no final do ano. Mas eu estou preparado para disputar outras eleições e tentar fazer com que a relação entre Indonésia e Brasil seja por demais valorosa”, disse Lula.Felipe Moura Brasil e Duda Teixeira comentam:Papo Antagonista é o programa que explica e debate os principais acontecimentos do dia com análises críticas e aprofundadas sobre a política brasileira e seus bastidores. Apresentado por Felipe Moura Brasil, o programa traz contexto e opinião sobre os temas mais quentes da atualidade. Com foco em jornalismo, eleições e debate, é um espaço essencial para quem busca informação de qualidade. Ao vivo de segunda a sexta-feira às 18h. Apoie o jornalismo Vigilante: 10% de desconto para audiência do Papo Antagonista https://bit.ly/papoantagonista Siga O Antagonista no X: https://x.com/o_antagonista Acompanhe O Antagonista no canal do WhatsApp. Boletins diários, conteúdos exclusivos em vídeo e muito mais. https://whatsapp.com/channel/0029Va2SurQHLHQbI5yJN344 Leia mais em www.oantagonista.com.br | www.crusoe.com.br
E vamos de hiato...Muito obrigado por todo carinho durante tantos anos! Tá todo mundo bem. Relaxem xVou atualizando a lista das redes sociais!Baruchhttps://x.com/baruchvitorinohttps://bsky.app/profile/baruch.com.brhttps://www.instagram.com/baruchvitorino/https://www.twitch.tv/opexcastAnsemhttps://www.twitch.tv/rodrigo1ansemMr. 27https://www.instagram.com/mister27opex/
Hollywood, Flórida. Julho de 1993.Um crime aconteceu que chocaria não só a Flórida, mas o país inteiro. O que tornou esse caso tão perturbador não foi apenas a brutalidade - foi quem estava envolvido.Oito jovens envolvidos com idades entre 17 e 20 anos. Todos de famílias de classe média e alguns ainda vivendo com os pais. Nenhum histórico significativo de violência extrema. Este não é um caso simples. Não há lado "certo" óbvio. É uma história sobre amizade tóxica, anos de abuso, e decisões que mudaram vidas para sempre.Por causa do número de pessoas envolvidas, antes de entrar no que aconteceu, vamos conhecer cada uma delas. Vou fazer uma mini biografia de cada pessoa - quem eram, como cresceram, de onde vieram, como suas vidas se cruzaram.#533
Depois de 2 anos de guerra, finalmente os reféns foram libertados em Gaza. Mas qual a razão disso ter acontecido nesse momento? Como Donald Trump conseguiu pressionar de modo eficiente tanto Israel quanto seus parceiros árabes para colocar de pé o acordo?Vou tentar responder essas e outras perguntas nesse vídeo.
LEITURA BÍBLICA DO DIA: 2 SAMUEL 9:1-10 PLANO DE LEITURA ANUAL: ISAÍAS 39–40; COLOSSENSES 4 Já fez seu devocional hoje? Aproveite e marque um amigo para fazer junto com você! Confira: No surpreendente artigo “Meu filho o conhece?”, o jornalista de esportes Jonathan Tjarks escreveu sobre a sua batalha contra o câncer terminal e o desejo de que outros cuidassem de sua esposa e filho. Na época, ele tinha 34 anos e faleceu 6 meses depois. Tjarks era um cristão cujo pai tinha morrido quando o jornalista ainda era jovem, compartilhou passagens que falam sobre cuidar de viúvas e órfãos (ÊXODO 22:22; ISAÍAS 1:17; TIAGO 1:27). E aos seus amigos, escreveu: “Quando eu o ver no céu, apenas perguntarei: Você foi bom com meu filho e minha esposa? Meu filho o conhece?”. O rei Davi questionou se havia “alguém da família de Saul, a quem [poderia] demonstrar bondade por causa de [seu grande amigo] Jônatas?” (2 SAMUEL 9:1). Mefibosete, filho de Jônatas, era “aleijado dos dois pés” (v.3) devido a um acidente (4:4) e foi levado ao rei. Davi lhe disse: “Quero mostrar bondade a você por causa de Jônatas, seu pai. Vou lhe dar todas as terras que pertenciam a seu avô Saul, e você comerá sempre aqui comigo, à mesa do rei” (9:7). Davi demonstrou especial cuidado por Mefibosete, e é provável que com o tempo ele realmente o tenha conhecido (19:24-30). Jesus nos chamou para amarmos aos outros como Ele nos ama (JOÃO 13:34). À medida que Ele atua em nós e por meio de nós, que conheçamos e amemos aos outros verdadeiramente. Por: TOM FELTEN
Republicamos a conversa gravada ao vivo em janeiro no Festival PodFest entre a escritora Isabela Figueiredo e o autor e jornalista Bernardo Mendonça. No podcast mais antigo do Expresso, que celebra agora dez anos de existência, a autora dos livros “Caderno de Memórias Coloniais”; “A Gorda” e “Um Cão no Meio do Caminho” fala sobre a imigração em Portugal, a vida que agora leva na aldeia e revela os temas do novo romance que anda a preparar: a morte do pai e, mais uma vez, as memórias de África. “Estou-me nas tintas se sou cancelada. Vou continuar a fazer aquilo que acho que deve ser feito.”See omnystudio.com/listener for privacy information.
"Não se turbe o vosso coração; credes em Deus, crede também em Mim. Na casa de Meu Pai há muitas moradas; se não fosse assim, Eu vo-lo teria dito. Vou preparar-vos lugar.E quando Eu for, e vos preparar lugar, virei outra vez, e vos levarei para Mim mesmo, para que onde Eu estiver estejais vós também." João 14:1-3. "Então dirá o Rei aos que estiverem à sua direita: Vinde, benditos de Meu Pai, possuí por herança o Reino que vos está preparado desde a fundação do mundo; Mateus 25:34. Mas, dormindo os homens, veio o seu inimigo, e semeou joio no meio do trigo, e retirou-se." Mateus 13:25
Fazendo reposição mas não obtendo os resultados que imaginou? Nesse episódio destrinchamos a progesterona.A progesterona pode ser a melhor amiga de algumas mulheres — e a vilã para outras. Vou explicar quando usar, como identificar sinais de intolerância, quais ajustes podem ajudar e as alternativas possíveis para quem sofre com efeitos colaterais. Uma conversa franca, repleta de ciência e prática clínica, para você entender melhor o papel desse hormônio e tomar decisões mais seguras junto ao seu médico.No episódio, você vai ouvir sobre:- O que é progesterona e quando ela é indicada- Diferença entre uso cíclico e uso contínuo- Sintomas físicos e psicológicos de intolerância- Por que ela pode causar distúrbios gástricos- Efeito sedativo esperado vs. efeito paradoxal (agitação, ansiedade, insônia)- Alternativas e ajustes para melhorar a tolerância- Quando considerar DIU hormonal ou progestágenos sintéticos- Estratégias de estilo de vida e suplementação para reduzir sintomasEntre na lista de espera da imersão sobre Terapia de reposição hormonal: https://reset.isabelafortes.com.br/trh Patrocínio Yorgus:Eu AMO os produtos da Yorgus! Meus favoritos são o Cottagy (o melhor queijo cottage que já provei, e sem lactose!), o iogurte grego — ótimo para bater a meta proteica — e o kefir reggula, perfeito para quem precisa regular o intestino.Experimente com desconto usando o cupom ISABELA15 no site: nuviofoods.com.brO lançamento do meu livro PERIMENOQUÊ? com a Editora Intrínseca está chegando! Garanta já o seu exemplar no site: intrinseca.com.br/livro/perimenoqueSite do Podcast: https://isabelafortes.com.br/ Entendendo-Progesterona-efeitos- colaterais-intolerância-uso-cíclico-contínuo Episódios Relacionados: EP 104 | Como saber se a terapia hormonal está funcionando, quanto tempo demora para fazer efeito, quais os possíveis efeitos colateriais e o que fazer nesses casos. – Isabela Fortes EP 63 | Quando começar a Terapia para menopausa e outras dúvidas hormonais – Isabela FortesEP 20 | Progesterona, a fada madrinha Tudo o que você precisa entender sobre esse incrível hormônio feminino – Isabela FortesEp 100 | Terapia Hormonal: Tudo o que você precisa saber para começar – Isabela Fortes EP 02 | Hormônios Femininos: Como entender o ciclo que impacta todos os aspectos de nossas vidas mensalmente – Isabela Fortes EP 18 | SOS HORMÔNIOS. PQP… O que está acontecendo comigo? – Isabela Fortes EP 60 | Despedaçada…Mas meus exames estão “normais” – Isabela FortesInstagram: https://www.instagram.com/fortes_isabela/
98, o indiciamento de Jair e Eduardo Bolsonaro por coação. A Polícia Federal divulgou áudios e mensagens recuperadas do celular de Bolsonaro. Com isso, o pastor Silas Malafaia foi alvo de mandado de busca e apreensão. No segundo bloco, as explicações da defesa de Bolsonaro sobre as mensagens reveladas, as expectativas para o parecer da PGR e as movimentações financeiras também descortinadas. No último bloco, o assassinato em bombardeio de mais cinco jornalistas em Gaza. Estamos assistindo um genocidas em curso. A saúde dos jovens, a violência e os acidentes que os acometem são tema de estudo da FioCruz. O monólogo incrível “Vou fazer de mim um mundo” de Zezé Motta. Sirva-se!Cortes do episódio em vídeo no @angudegrilo no Instagram e Tiktok! Siga, curta e compartilhe! Edição e mixagem: Tico Pro @ticopro_Redes sociais: Claudio Thorne @claudiothorneCortes em vídeo: Nathália Dias Souza @natdiassouza
Um Novo estudo Brasileiro alerta que um simples hábito tão comum da população e que, sinceramente, você também deve praticar de alguma forma, está associado a um risco de morte prematura até 15% maior, mas na minha opinião, este risco é bem maior do que isso... Isso é algo que venho alertando vocês aqui literalmente desde que eu comecei a estudar nutrição há 15 anos atrás e este hábito é o consumo de comida ultraprocessada, mas a pergunta é: Você sabe realmente o que é comida ultraprocessada? Tem certeza? Vou te dar exemplos que podem te surpreender e ainda: Vou te mostrar o que fazer ao invés, um outro hábito, para literalmente nunca mais se preocupar com doenças crônicas e sobrepeso como as pessoas por aí e viver sua vida tranquila e saudável numa bolha de saúde em meio a um oceano de doenças... Vem comigo! ▶️ Vídeo aula gratuita sobre como emagrecer acelerado com substituições alimentares: https://lp.aceleradoremagrecer.com.br/web4 ▶ ️ Minisérie da Dieta do ATP: https://youtube.com/playlist?list=PL0ZwP-OIgrSxlLgg0wJsViiPLRWhUTvW1&si=WyLQ46doh6IYrrpt