POPULARITY
Categories
Solomon Kane es uno de los personajes más inquietantes de Robert E. Howard, un puritano errante que recorre el mundo enfrentándose a brujas, demonios y horrores sobrenaturales. A diferencia de otros héroes del pulp, Kane no lucha por gloria ni por riqueza. Es un puritano sombrío que recorre el mundo movido por un sentido casi fanático de la justicia. Allí donde encuentra maldad, brujería, demonios, criaturas oscuras o tiranos, levanta su espada convencido de que está cumpliendo una misión divina. Las historias de Solomon Kane mezclan aventura, terror y fantasía oscura en escenarios que van desde la Inglaterra del siglo XVI hasta las selvas africanas. En ellas encontramos ruinas malditas, espíritus vengativos, sectas ocultas y criaturas sobrenaturales que convierten cada relato en una lucha entre la fe y las fuerzas del caos. En este programa exploramos quién fue realmente Solomon Kane, qué lo diferencia de otros héroes de la literatura fantástica y por qué su figura representa uno de los precedentes más importantes del héroe oscuro moderno. ☄️ Y si este programa te ha gustado: comenta, dale a me gusta, compártelo. Ayúdanos a llegar a más gente ☄️ APÓYANOS EN: ☄ Patreon: https://www.patreon.com/vuelodelcometa ☄ iVoox: https://www.ivoox.com/support/1049191 ☄ YouTube: https://www.youtube.com/@vuelodelcometa TELEGRAM: ☄ Telegram (canal de difusión): https://t.me/canalvuelodelcometa ☄ Telegram (chat grupal): https://t.me/vuelodelcometacomunidad REDES SOCIALES: ☄ Instagram: https://www.instagram.com/vuelodelcometa ☄ Twitter: https://twitter.com/Vuelodelcometa ☄ Bluesky: https://bsky.app/profile/vuelodelcometa.bsky.social ☄ Threads: https://www.threads.com/@vuelodelcometa ☄ Facebook: https://www.facebook.com/Vuelodelcometa WEB: ☄ Web: alvaroaparicio.net Y si quieres contactar con nosotros para una promoción, no dudes en ponerte en contacto a través de: vuelodelcometapodcast@gmail.com Si quieres apoyar este y otros proyectos relacionados, puedes acudir a https://www.patreon.com/vuelodelcometa o a través del sistema de mecenazgo en iVoox. Y si quieres contactar con nosotros para una promoción, no dudes en ponerte en contacto a través de: vuelodelcometapodcast@gmail.com #solomonkane #robertehoward #literaturafantástica #espadaybrujeria Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
VOV1 - Bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026-2031 đánh dấu bước chuyển quan trọng khi chuyển đổi số lần đầu tiên được triển khai đồng bộ trong tất cả các khâu của công tác chuẩn bị bầu cử từ lập danh sách cử tri, quản lý hồ sơ ứng cử và tuyên truyền.Hạ tầng số không chỉ giúp quy trình bầu cử vận hành khoa học, chính xác, đồng bộ hơn, mà còn góp phần nâng cao tính minh bạch, tăng cường tương tác với cử tri, bảo đảm mỗi lá phiếu được chuẩn bị trên cơ sở thông tin đầy đủ và đáng tin cậy. Đây là nội dung PV Đài TNVN phỏng vấn ông Trần Quyết Thắng, Bí thư Đảng ủy phường Bạch Mai, Thành phố Hà Nội.Ông Trần Trần Quyết Thắng, Bí thư Đảng ủy phường Bạch Mai, Thành phố Hà Nội
I Rzeczpospolita (I RP), demokracja szlachecka i przywileje szlacheckie nie sprawiły, że sarmaci nie byli narażeni na niebezpieczeństwa. Gdy Rzeczpospolita tego wymagała, szlachta polska brała udział w wojnach. Szlachcic-sarmata zapadał na choroby. Sarmatyzm i kultura sarmacka pozwalała na pojedynki, w których niejeden sarmata tracił życie. Rzeczpospolita Obojga Narodów, Rzeczpospolita w XVI wieku i sarmatyzm - kultura polskiej szlachty stworzyła obyczaj organizowania pogrzebów, przeżywania żałoby i radzenia sobie z tym, co przynosiła śmierć. W średniowieczu i w nowożytności memento mori to ważne motto. Sarmatyzm w Polsce to ważna część naszej kultury, o którym rzadko opowiada historia. Rzeczpospolita szlachecka i sarmatyzm polski w kontekście śmierci jej obywateli to temat dzisiejszego odcinka Rzeczy Historycznej.Podcast zrealizowano w ramach zadania: kontynuacja i rozbudowa multimedialnego projektu informacyjno-edukacyjnego - Portal Historyczny Dzieje.pl
Un episodio lleno de cultura e historia en El Placer de Viajar, con un recorrido por las bodegas más interesantes de Rioja y una visita a Palermo. En esta nueva edición de El Placer de Viajar, el podcast de viajes de Libertad Digital y esRadio, nuestros anfitriones Carmelo Jordá y Kelu Robles nos invitan a un recorrido fascinante por dos destinos europeos con una personalidad arrolladora: la región vinícola de la Rioja y la vibrante ciudad de Palermo, en Sicilia. El programa comienza rindiendo homenaje al monasterio de San Millán de la Cogolla, un lugar emblemático no solo por ser la cuna del castellano, sino también por albergar los primeros registros documentales sobre la viticultura en España. Los presentadores subrayan cómo el vino ha pasado de ser una actividad aislada a convertirse en un pilar fundamental de la economía y la cultura riojana desde hace siglos. Para profundizar en el mundo del vino, el programa cuenta con la presencia de Elisa Ventoso, experta y riojana de pro, quien aclara una distinción importante: mientras que La Rioja se refiere a la comunidad autónoma, Rioja denomina a los vinos con denominación de origen, los cuales pueden provenir de viñedos situados en Álava, Navarra o Burgos. Elisa propone una selección de cinco bodegas imprescindibles que representan la excelencia y la historia de esta tierra, destacando que el sector ha evolucionado de forma extraordinaria hacia el enoturismo, ofreciendo experiencias que van mucho más allá de la simple cata. La primera parada es en Bodegas Marqués de Murrieta, considerada la cuna del vino de Rioja. Fundada en 1852 por Luciano Murrieta, a quien se le reconoce como el padre de la viticultura moderna, esta bodega combina instalaciones modernistas con el edificio histórico Castillo de Ygay, hoy convertido en un museo con miles de botellas históricas. Elisa destaca su enfoque hacia el lujo, ofreciendo visitas que incluyen sobrevuelos en helicóptero y menús gastronómicos exclusivos, lo que refleja la ambición internacional y el prestigio de la marca. A continuación, el recorrido nos lleva a Bodegas Franco-Españolas, la única bodega activa dentro de la ciudad de Logroño. Fundada en 1890 por una colaboración entre españoles y franceses que huían de la plaga de la filoxera, es famosa por haber creado el primer blanco semidulce de la región, el Diamante. Su ubicación privilegiada permite a los visitantes llegar caminando desde el casco antiguo, convirtiéndose en un punto de encuentro social donde se celebran eventos culturales, teatro y sesiones de yoga entre barricas. En la localidad de Haro, el programa destaca Bodegas CVNE –escrito con uve por un error ortográfico histórico que derivó en el popular nombre Cune–. Esta institución, situada en el famoso Barrio de la Estación, cuenta con una nave de barcas diseñada por el ingeniero francés Gustave Eiffel. Lo más sorprendente de esta construcción es que carece de columnas, utilizando una técnica similar a la de las estaciones de tren de la época para sostener la estructura metálica, lo que la convierte en una joya de la ingeniería industrial. La selección continúa con Bodegas Conde de los Andes, en Ollauri, cuya mayor riqueza se encuentra bajo tierra. Sus calados subterráneos del siglo XV y XVI son conocidos como la Capilla Sixtina del vino, albergando cerca de medio millón de botellas antiguas en condiciones óptimas de humedad y temperatura. Finalmente, Elisa menciona Bodegas Eguren Ugarte, dirigida por la sexta generación de la misma familia. Fundada por Vitorino Ugarte, la bodega destaca por su hospitalidad, contando con hotel, restaurante y los tradicionales txokos privados donde los clientes pueden guardar y disfrutar de su propio vino.Disfrutando de Palermo En la segunda parte del programa, Carmelo Jordá relata su reciente enamoramiento de Palermo, una ciudad que describe como caótica, ruidosa y en ocasiones descuidada, pero dotada de una belleza y un patrimonio artístico excepcional. Jordá recomienda un tour por la ciudad como el que él mismo hizo con Civitatis, una visita de varias horas por el centro histórico con una excelente guía que fue extremadamente útil para entender la historia de una ciudad con muchísima historia. También aconseja dedicar al menos cuatro días a la capital siciliana para poder impregnarse de su atmósfera única, donde la historia de los antiguos reinos se mezcla con una vida callejera vibrante que recuerda a la mejor tradición del sur de Italia. Uno de los puntos neurálgicos de la visita es Quattro Canti, una plaza donde cuatro fachadas monumentales con estatuas de reyes españoles marcan el centro geográfico del casco viejo. Muy cerca se encuentra la Piazza Pretoria con su espectacular fuente barroca y el Teatro Massimo, el mayor teatro de ópera de Italia. Carmelo hace especial hincapié en el Palazzo dei Normanni, sede de la Asamblea Regional, cuya Capilla Palatina es una obra maestra que fusiona el arte árabe, normando y bizantino, con mosaicos dorados que cubren techos y paredes. La experiencia palermitana se completa con la visita a sus mercados históricos, como el de Ballarò, que mantienen su esencia desde la Edad Media. Carmelo describe estos mercados como muy divertidos, donde los vendedores gritan sus mercancías y las motos circulan entre puestos de pescado y verduras frescas. Finalmente, en el ámbito gastronómico, destaca delicias locales como la pasta con le sarde, las arancine (bolas de arroz rellenas) y el singular helado servido dentro de un brioche esponjoso, una combinación que simboliza la indulgencia y el placer de vivir en esta joya del Mediterráneo. Escríbenos, explícanos qué te gusta más y si hay algo que no te gusta tanto de El Placer de Viajar, dinos de qué destinos quieres que hablemos y si quieres que tratemos algún tema y, por supuesto, pregúntanos lo que quieras en el correo del programa: elplacerdeviajar@libertaddigital.com.
- Gỡ bằng được "thẻ vàng" IUU và phát triển ngành thủy sản bền vững, trách nhiệm là yêu cầu của Thủ tướng Phạm Minh Chính tại phiên họp 32 của Ban Chỉ đạo quốc gia chống khai thác hải sản bất hợp pháp, không báo cáo và không theo quy định.- Bầu cử Quốc hội khóa XVI và HĐND nhiệm kỳ 2026 – 2031 bước vào giai đoạn nước rút. - Bộ Xây dựng yêu cầu các hãng hàng không Việt Nam tuyệt đối không tổ chức khai thác qua các khu vực, vùng trời tiềm ẩn nguy cơ mất an toàn trước chiến sự tại Trung Đông.- Các doanh nghiệp, ngành hàng ứng phó gián đoạn vận chuyển hàng hải- Các tổ chức và định chế tài chính quốc tế bắt đầu đưa ra những đánh giá đầu tiên về tác động của cuộc xung đột leo thang giữa Mỹ- Israel và Iran đối với nền kinh tế toàn cầu.
VOV1 - Trên thềm lục địa phía Nam của Tổ quốc, những lá phiếu bầu cử sớm đầu tiên không chỉ thể hiện quyền và nghĩa vụ công dân mà còn gửi gắm niềm tin son sắt vào Đảng, Nhà nước và tương lai của đất nước.Những ngày này, nếu như ở trong đất liền khắp nơi đang rộn ràng cho ngày bầu cử Quốc hội khóa XVI và HĐND các cấp thì ở nơi biển xa, nơi đầu sóng ngọn gió cũng có những điểm bầu cử hết sức đặc biệt ngay trên tàu để cho các lực lượng đang thực hiện nhiệm vụ trên biển hay đang trong hải trình cùng các ngư dân khai thác hải sản trên biển được thực hiện nghĩa vụ công dân của mình. Mang thùng phiếu đến với các cử tri đang công tác trên nhà giàn DK1.20
Tres décadas después de su última restauración comenzó hace un mes una profunda limpieza del “Juicio final” de Miguel Ángel, el espectacular fresco del maestro italiano en la Capilla Sixtina. Se trata de una de las obras más emblemáticas y visitadas del catolicismo, por lo que se necesitaba una manutención “extraordinaria”. Son las 7 de la mañana cuando accedemos en exclusiva a la Capilla Sixtina. En la sala donde se celebran los cónclaves, un enorme andamio ha sido montado para que los técnicos limpien el colosal “Juicio final”, el imponente mural pintado por Miguel Ángel en el siglo XVI. Micrófono en mano, la directora de los Museos Vaticanos, Barbara Jatta, reitera que no se está restaurando el mural, sino apenas realizando una intervención “extraordinaria”. Muchos visitantes y poca ventilación RFI es uno de los primeros en acceder al sexto y séptimo piso del andamio, cubierto con una tela con la imagen del “Juicio final”. En el sexto piso, Paolo Violini, responsable de las restauraciones de pinturas en El Vaticano, reconoce que ha sido el aumento exponencial de los visitantes, unido a la poca ventilación de la sala, lo que ha creado la capa de salitre blanquecina que cubre la obra. “Es una intervención de manutención extraordinaria necesaria por el velo blanquecino que afecta bastante a la visibilidad de la obra. Es un velo homogéneo, presente en toda la obra, causado por la condensación. Pero por suerte se quita fácilmente sin causar daños. Este velo está formado por lactato de calcio, que se forma por el ácido láctico, una sustancia de origen antrópico y proveniente de la respiración de los visitantes que llenan la capilla”, precisa Violini. “Un proceso natural” En el séptimo piso, con el techo a pocos centímetros de nuestras cabezas, Fabrizio Biferali, curador del arte del Renacimiento en el Vaticano, explica en qué consiste la limpieza: “Usamos agua desionizada, agua destilada, y dos capas de papel japonés que se apoyan en la pared. Se dejan 30-40 segundos adheridas a la pared tras pasar por encima un pincel mojado y luego se retira. Así se va toda la suciedad. Es un proceso natural”, dice. La directora de los Museos Vaticanos celebra que la capilla se pueda seguir visitando mientras se realiza la limpieza: “Esperemos poder desmontar el andamio sobre el ‘Juicio final' para Semana Santa. Estamos trabajando para que el mural quede terminado y se pueda ver durante las celebraciones pascuales”, indica Barbara Jatta. La última intervención en el “Juicio final” se produjo hace más de 30 años. Fue entonces cuando, no sin polémica, quedaron al descubierto los vivos colores utilizados por Miguel Ángel.
VOV1 - Cuộc bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026–2031 sẽ được tổ chức vào ngày 15 tháng 3 tới, trong bối cảnh đất nước đang đứng trước những yêu cầu mới về phát triển nhanh và bền vững, về tiếp tục hoàn thiện Nhà nước pháp quyền xã hội chủ nghĩa.Về tăng cường kỷ cương, liêm chính, nâng cao hiệu lực, hiệu quả hoạt động của bộ máy nhà nước. Hiện nay, các cơ quan, đơn vị, địa phương trong cả nước đang khẩn trương, nghiêm túc triển khai các nội dung liên quan đến bầu cử đại biểu Quốc hội và đại biểu Hội đồng nhân dân, đảm bảo công khai, dân chủ, đúng quy định pháp luật ngay từ những bước đầu tiên. Đây là nội dung có ý nghĩa quyết định đối với chất lượng đội ngũ đại biểu dân cử trong nhiệm kỳ tới.
VOV1 - Sáng 3/3, Ban Thường trực Uỷ ban Mặt trận Tổ quốc Việt Nam các phường Phú Nhuận, Cầu Kiệu, Đức Nhuận (thuộc quận Phú Nhuận cũ) tổ chức Hội nghị tiếp xúc cử tri với người ứng cử đại biểu Quốc hội (ĐBQH) khoá XVI, nhiệm kỳ 2026 – 2031 với tổ bầu cử đơn vị số 6.Ông Trần Lưu Quang - Bí thư Thành uỷ TP.HCM (Ảnh: Duy Phương)
La història oculta de dones de Sitges de diverses èpoques ha estat rescatada per Àngels Parés en un nou quadern del Grup d'Estudis Sitgetans. Per una banda, dones sitgetanes de l'Edat Mitjana i dels segles XIV i XVI, com una que va ser executada per bruixeria, i de les que hi ha mínimes referències que permeten cetificar la seva existència. De l'altra, dones del segle XX a qui la Guerra Civil va marcar l'existència, i de les que ha pogut obtenir testimoni oral de primera o segona mà. I tot plegat, per bastir un relat que, sota el títol de "Sitges en femení. Camins de records" reivindica el paper i les vivències d'aquesta meitat de la població silencada per la historiografia de totes les èpoques. L'entrada El Grup d’Estudis publica un treball d’Àngels Parés que dibuixa “Sitges en femení” ha aparegut primer a Radio Maricel.
Jaume Segalés y su equipo comentan asuntos de la actualidad y traen las mejores recomendaciones culturales. Hoy en Km0, tras repasar la actualidad informativa y deportiva, profundizamos en los siguientes asuntos: Museo Leonardo Da Vinci Madrid Acaba de abrir sus puertas en Madrid el primer museo sobre Leonardo Da Vinci con carácter permanente en España. Uno de los seis únicos existentes en el mundo. Ubicado en c/ San Bernardo, 39, este nuevo espacio cultural de más de 300 metros cuadrados acoge, entre otros elementos de interés, más de 50 réplicas construidas minuciosa y artesanalmente de los inventos y diseños que el genio renacentista florentino dejó plasmados en su códices originales. La exposición se distribuye en 6 salas temáticas, una de ellas dedicada exclusivamente a la obra pictórica. Recorriéndolas, nos adentramos en las múltiples facetas que el célebre humanista y polímata cultivó entre los siglos XV y XVI: artista, inventor, ingeniero, científico y, sin duda alguna, visionario. Réplicas funcionales de sus máquinas, reproducciones de sus obras más emblemáticas y contenidos explicativos diseñados para todos los públicos. Todo ello con paneles informativos en varios idiomas y orientado tanto al público familiar y educativo como a visitantes nacionales e internacionales interesados en la cultura, la ciencia y la historia. Entrevistamos a su director y creador, Pedro Macarro. Catas de miel reivindicativas La glorieta de Cuatro Caminos está siendo hoy el escenario de una jornada informativa de catas de miel. El acto, organizado por la Coordinadora de Organizaciones de Agricultores y Ganaderos (COAG) en colaboración con la Federación de Consumidores y Usuarios (CECU), tiene como objetivo denunciar la situación límite de los apicultores españoles que, pese a algunos cambios en la normativa, siguen enfrentándose a numerosos casos de fraude en las mieles que llegan hasta los lineales de los supermercados, así como para reclamar precios justos para los apicultores. La acción se enmarca en una campaña que se desarrolla en 15 ciudades españolas bajo el lema ‘Busca tu apicultor de cercanía. Huye de las mezclas. Miel de verdad y de proximidad', dirigida a que los consumidores puedan comprobar la diferencia entre miel de proximidad y productos mezclados con mieles de terceros países. Según recuerdan las organizaciones, un informe publicado en 2023 por la Comisión Europea, tras una acción coordinada de distintos organismos comunitarios, reveló que el 51% de las mieles analizadas en frontera española incumplían la directiva europea. Entre los fraudes detectados figuraban la dilución con jarabes baratos, la ultrafiltración para eliminar el rastro del origen y la falsificación de procedencia. Entrevistamos al responsable del sector apícola de COAG, Pedro Loscertales.
Nesta edição do "Direção Segura", a Polícia Rodoviária Federal (PRF) traz o alerta sobre a instalação de antenas de captação de sinal de internet satelital nos veículos. A antena Starlink, da SpaceX, empresa fundada por Elon Musk, é um equipamento de internet que usa satélites em órbita baixa para fornecer conexão de alta velocidade, especialmente em áreas afastadas. A PRF alerta os condutores sobre os cuidados necessários ao instalar antenas de internet via satélite em veículos, especialmente durante viagens de longa distância. A instalação inadequada pode comprometer a segurança no trânsito e configurar infrações graves de acordo com o Código de Trânsito Brasileiro (CTB) e a Resolução nº 960/2022 do Conselho Nacional de Trânsito (Contran). "Não são proibidas. Só não podem ser instaladas em locais inapropriados que impedem ou atrapalhem a visibilidade", explica a Inspetora Ana Carolina Cavalcanti,.Segundo a PRF, entre as irregularidades mais comuns no país, destaca-se a fixação da antena no para-brisa (mesmo que o motorista não a posicione diretamente em sua linha de visão), o que é expressamente proibido. Nessa posição, o equipamento pode obstruir a visão do condutor, criando uma zona cega - impedindo, por exemplo, que o condutor enxergue um pedestre na faixa ou um veículo em conversão-, o que aumenta o risco de sinistros. Segundo o Art. 230, inciso XVI do CTB, essa infração é considerada grave, resultando em multa, 5 pontos na CNH e retenção do veículo até a regularização.Outras áreas, como o painel, teto solar ou bagagito (aquela tampa mole no porta-malas de veículos hatch), podem ser alternativas, desde que não obstruam o campo de visão, especialmente do retrovisor interno, e estejam em estruturas bem fixadas. Mesmo que não configurem infração direta, se a antena gerar zona cega ou estiver mal fixada, há risco real de acidentes. O ideal é garantir que o equipamento não interfira na dirigibilidade e esteja firmemente preso, sempre priorizando a segurança própria e dos demais usuários da via.
No quinquagésimo quarto episódio do Estudos Medievais, recebemos o Dr. Thiago Henrique Alvarado para discutir as práticas de comer e de se vestir na Península Ibérica dos séculos XIV e XV. Exploramos como esses atos não eram meras necessidades biológicas, mas também pilares do convívio social e da sobrevivência política. Discutimos como essas práticas eram reguladas de forma sistemática, transformando o corpo e a mesa em palcos de distinção social, conduta moral e afirmação de valores religiosos. Ao analisar como o acesso a certos alimentos e tecidos era codificado, percebemos que tais normas não eram apenas rotineiras, mas sim estratégias fundamentais de controle e manutenção de hierarquias, oferecendo uma chave essencial para compreendermos as complexas dinâmicas sociais e políticas do período medieval.ParticipantesRafael BoschThiago Henrique AlvaradoMembros da equipeDiego Pereira (roteiro)Emília França (roteiro)Eric Cyon (edição)Gabriel Cordeiro (roteiro)Isabela Silva (roteiro)José Fonseca (roteiro)Marina Sanchez (roteiro)Rafael Bosch (roteiro)Sara Oderdenge (roteiro)Tamires Porfiro (edição e ilustração)Sugestões bibliográficasBUESCU, Ana Isabel; FELISMINO, David. A mesa dos reis de Portugal: oficios, consumos, cerimõnias e representações (séculos XIII-XVIII). Apresentação de Maria Helena da Cruz Coelho. Círculo de Leitores. Temas e Debates. Lisboa, 2011.GONÇALVES, Iria. À mesa nas terras de Alcobaça em finais da Idade Média. Alcobaça, Direção-Geral do Património Cultural/Mosteiro de Alcobaça, 2017. MARQUES, António H. de Oliveira. A sociedade medieval portuguesa: aspectos de vida quotidiana. Lisboa: Livraria Sá da Costa Editora, 1971. OLIVEIRA, Fernando. O vestuário português ao tempo da expansão: séculos XV e XVI. Grupo de Trabalho do Min. Educação para as Comemorações dos Descobrimentos Portugueses. Lisboa, 1993.MADRAZO, Carmen Bernis. Indumentaria medieval española. Instituto Diego Velázquez: Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Madri, 1956.MADRAZO, Carmen Bernis. Indumentaria española en tiempos de Carlos V. Instituto Diego Velázquez: Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Madri, 1962.MADRAZO, Carmen Bernis. Trajes y modas en la España de los Reyes Católicos. Instituto Diego Velázquez: Consejo Superior de Investigaciones Científicas. Madri, 1978-1979. 2 v.
Seguimos en Asturias, y para nuestra última etapa de hoy le vamos a meter un poco de alegría al 131 Supermirafiori. Cogemos la carretera AS-12 hacia el norte, bajando suavemente hacia la costa pero sin llegar a tocar el mar, atravesando valles verdes que parecen pintados con el filtro "saturación" de Instagram. Tras unos 45 kilómetros de disfrute visual, llegamos al concejo de San Tirso de Abres. Este municipio tiene 408 habitantes y su gentilicio es santirseño o santirseña. Geográficamente, San Tirso es una rareza, una anomalía, un "bicho raro". Es el municipio más occidental de Asturias, pero está tan metido en la provincia de Lugo que es casi una península asturiana rodeada de Galicia por tres lados. Aquí la frontera es difusa: se habla gallego-asturiano (o eonaviego), se come pulpo y se bebe sidra. Tienen lo mejor de los dos mundos, o una crisis de identidad galopante, según se mire. En el año 2011 les tocó la lotería moral: les dieron el premio al Pueblo Ejemplar de Asturias. Ya sabéis, ese premio que otorga la Fundación Princesa de Asturias, donde los Reyes van al pueblo, se pasean bajo la lluvia, comen bollos preñados y saludan a señoras mayores que lloran de emoción. Desde entonces, el pueblo está impoluto. Tienen las calles más limpias que el salón de mi casa. No se os ocurra tirar un papel al suelo porque os miran mal tres generaciones de santirseños. El pueblo vive totalmente de cara al río Eo, que es su arteria vital. El río Eo es famoso mundialmente (bueno, en el mundo de la pesca) por la pesca del Salmón. Aquí, pescar un salmón es como ganar la Champions League. El "Campanu" (el primer salmón de la temporada en los ríos asturianos) se paga a precio de oro, y a veces a precio de riñón. Los pescadores se pasan horas, días, quietos en el río, esperando a que pique el rey del río. Paciencia asturiana en estado puro. En cuanto al patrimonio, destacan varias cosas curiosas. Tienen el Palacio del Condado de Altamira, que suena muy rimbombante y nobiliario, pero en realidad es una casona rural con torreón defensivo del siglo XVI, muy bonita. También veréis por el paisaje los llamados "cortinos", que son construcciones circulares de piedra seca en el monte. ¿Para qué sirven? Pues para proteger las colmenas de miel. ¿De quién? De los osos. Sí, amigos, aquí hay osos, y como a Winnie the Pooh, les encanta la miel. Así que los paisanos tuvieron que inventar fortificaciones para las abejas. También tienen una industria artesana tradicional muy potente: las navajas. No las de Albacete, ojo, sino navajas de Taramundi y de San Tirso. Son navajas hechas a mano, con mango de madera y hoja de acero que corta el aire. Tener una en el bolsillo es casi obligatorio si quieres ser un paisano de provecho. Y para los amantes del senderismo, por aquí pasaba un antiguo tren minero que iba desde las minas hasta el puerto de Ribadeo. Hoy día es una Vía Verde preciosa para caminar llano y sin cansarse mucho.
VOV1 - Tại phiên họp thường kỳ tháng 2/2026 diễn ra sáng nay, Chủ tịch UBND tỉnh Thanh Hóa Nguyễn Hoài Anh yêu cầu các sở, ngành, địa phương tập trung cao nhất cho cuộc bầu cử ĐBQH khóa XVI và đại biểu HĐND các cấp.
- Chủ trì Phiên họp thứ 6 của Ban Chỉ đạo Trung ương về chính sách nhà ở và thị trường bất động sản, Thủ tướng Phạm Minh Chính yêu cầu xây dựng chính sách phát triển nhà ở cho người có thu nhập trung bình.- Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn, Chủ tịch Hội đồng bầu cử quốc gia chủ trì Hội nghị trực tuyến toàn quốc triển khai công tác bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026 - 2031.- Sáng nay, hơn 4.500 cử tri tại phường Tam Thắng, phường Phước Thắng và xã Long Sơn TPHCM tham gia bỏ phiếu bầu cử sớm để lên đường làm nhiệm vụ trên biển.- Lãnh đạo Mỹ, Ukraine điện đàm trước thềm vòng đàm phán mới- Vụ nổ súng ngoài khơi Cuba khiến 4 người thiệt mạng đặt ra phép thử mới đối với các kênh liên lạc giữa Mỹ và Cuba.
- Tổng Bí thư Tô Lâm dự Hội nghị tiếp xúc cử tri với người ứng cử đại biểu Quốc hội khóa XVI tại Hà Nội.- Chủ trì phiên họp lần thứ 6 của Ban Chỉ đạo Trung ương về chính sách nhà ở và thị trường bất động sản, Thủ tướng Phạm Minh Chính yêu cầu đẩy mạnh nguồn cung nhà ở thương mại với mức giá phù hợp, bảo đảm quyền tiếp cận nhà ở cho người thu nhập trung bình, hướng tới thị trường phát triển lành mạnh, bền vững.- Tại Hội nghị trực tuyến toàn quốc triển khai công tác bầu cử đại biểu Quốc hội khóa 16 và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026–2031, Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn yêu cầu bảo đảm cuộc bầu cử diễn ra dân chủ, đúng luật, an toàn và thực sự là ngày hội của toàn dân. - Hàng vạn tăng ni, Phật tử và du khách thập phương trẩy hội về Yên Tử trong ngày khai hội, mở màn mùa lễ hội Xuân với chuỗi hoạt động văn hóa – tâm linh đặc sắc đầu năm.- Nhu cầu mua vàng lấy may dịp mùng 10 tháng Giêng tăng mạnh khiến giá vàng biến động đáng kể. Các chuyên gia khuyến nghị người dân thận trọng, tránh tâm lý đám đông khi giá đang ở mức cao. - Cuba cáo buộc tàu Mỹ xâm phạm lãnh hải. - Liên hợp quốc phê duyệt tín chỉ các-bon đầu tiên theo cơ chế mới, hướng tới mục tiêu chung cắt giảm phát thải.
VOV1 - Sáng nay 26/2, tại Nhà Quốc hội, Hội đồng Bầu cử quốc gia tổ chức Hội nghị trực tuyến toàn quốc triển khai công tác bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và HĐND các cấp nhiệm kỳ 2026-2031, tới 34 điểm cầu ở các tỉnh, thành. Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn chủ trì Hội nghị. Phát biểu khai mạc hội nghị, Phó Chủ tịch Quốc hội, Ủy viên Hội đồng Bầu cử quốc gia Nguyễn Thị Thanh nhấn mạnh, cuộc bầu cử lần này có nhiều điểm mới, lần đầu tiên được triển khai, đó là: Tổ chức chính quyền địa phương theo mô hình hai cấp; rút ngắn thời gian thực hiện các bước trong quy trình bầu cử; đẩy mạnh ứng dụng công nghệ thông tin, chuyển đổi số trong công tác bầu cử.Phó Chủ tịch Quốc hội Nguyễn Thị Thanh phát biểu khai mạc Hội nghị trực tuyến toàn quốc triển khai công tác bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và HĐND các cấp nhiệm kỳ 2026-2031
Schreib mir gern dein Feedback!Jean Xhonneux Gast hat Tuba am Konservatorium in Maastricht studiert, wo er 2014 seinen Master gemacht hat. Er ist Preisträger zahlreicher Wettbewerbe, u.a. 2012 den 1. Preis und Sonderpreis des Konkur Anternazional dö Müsik dö Schoambre dö Lyon (“Concours International de Musique de Chambre de Lyon” ) mit dem Blechbläserquintett Ebüroa Quintet (“Eburon Quintet”), Außerdem war er Finalist beim XVI. Tschaikowski-Wettbewerb in St. Petersburg in Russland im Jahr 2019. Er gibt zahlreiche Meisterklassen in Europa und ist regelmäßig Aushilfe bei renommierten Orchestern, wie dem WDR Sinfonieorchester Köln oder dem London Symphony Orchestra.Er ist seit 2014 Tubist bei den Brüsseler Philharmoniker und seit 2023 bei dem aktuellen Gewinner der European Championship der Brass Band Willebroek. Instagram: @jean.xhonneux@brassbandwillebroek@andyschreck_Buffet Crampon: Instagram: @showroom_munichhttps://showroom.buffetcrampon.com/de/startseite/munchen/Brass Boat:https://www.brassboat.com/Wie du mich unterstützen kannst?- Podcast abonnieren- Newsletter abonnieren -> Air-MailDu willst den Podcast werbefrei und früher hören?- Werde Patron -> www.patreon.com/andyschreckSchnitt: Leander MachanMusik: Dirk Mattes
Tin tức đáng chú ý: Sáng nay hội nghị trực tuyến toàn quốc triển khai bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI; Đỏ lửa xuyên đêm nướng hàng ngàn cá lóc cho ngày vía Thần Tài; Hà Nội tổ chức kiểm tra khảo sát học sinh lớp 11 và 12 từ ngày 11 đến 13-3...
VOV1 - Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn yêu cầu tập trung cao độ cho 9 nhiệm vụ lớn, trong đó, tổ chức thành công cuộc bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026-2031.Tại cuộc họp giao ban lãnh đạo Quốc hội tháng 2/2026, Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn yêu cầu tập trung cao độ cho 9 nhiệm vụ lớn, trong đó, tổ chức thành công cuộc bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026-2031. Nhấn mạnh, đây là nhiệm vụ chính trị đặc biệt quan trọng, thể hiện quyền làm chủ của nhân dân, là tiền đề cho hoạt động của bộ máy Nhà nước trong 5 năm tới, Chủ tịch đề nghị lãnh đạo Quốc hội tập trung lãnh đạo, chỉ đạo sát sao, bảo đảm cuộc bầu cử diễn ra dân chủ, đúng pháp luật, an toàn, tiết kiệm, thật sự là ngày hội của toàn dân.Xã Võ Nhai, Thái Nguyên: Danh sách cử tri được cán bộ thôn, bản rà soát, kiểm tra kỹ lưỡng, bảo đảm không bỏ sót người đủ điều kiện tham gia bầu cử
En el episodio de hoy de cómo mejorar tu vocabulario en general y también para aprobar el examen DELE de niveles más altos: DELE B2, DELE C1 y DELE C2. Este episodio mezcla 2 temas muy interesante, la economía y el teatro de los Siglos de Oro, que en España corresponden a los siglos XVI […]
Querides todes: Estamos a una semanita del directo y estamos un poco nerviosas, la verdad. Todo ello se suma a que las noticias que tenemos que comentar esta semana van a polémica por titular. Por supuesto tenemos que comentar lo que nos pareció el intermedio del Super Tazón, un festival de mi gente latino liderado por Bad Bunny que fue un poco como la Libertad Guiando al Pueblo con mucha gente disfrazada de matorral. Como la política le ha comido el espacio al corazón de toda la vida, también nos metemos en ese berenjenal formado por los comentarios de El Hormiguero, un programa familiar si por familiar entendemos el NO-DO de 1964, y sin salirnos de Antena3, tenemos que sacar el libro de infantil donde se explica cosas básicas como que la ciencia es eso, una ciencia, y basar tus opiniones en magufadas y soltarlas en prime time porque mentalmente estás en el siglo XVI está bastante feo. También hablamos del Benidorm Fest, este año un poco deslucido porque como de aquí se van a vete tú a saber donde porque no hay Eurovisión (BIEN), pues nos quedamos una poquita que ni frío ni calor. Eso sí, todo no pueden ser malas noticias, La Rosenda ha estado en el podcast de la Pringada, que además ha aparecido (la Pringada, no Rosalía) en un programa de Telecinco, dando luz a esa cueva que es ahora Mediaset. Todo esto y muchísimo más en el programa que finalmente nos va a garantizar la entrada en prisión. Besos a todos, careños
Venimos con una nueva entrega dedicada a Fernando Álvarez de Toledo y Pimentel, más conocido como el Gran Duque de Alba. En esta tercera entrega, seguimos su peripecia vital por varios conflictos en los que se batió el cobre, como las primeras Guerras de Religión que se sucedieron en Europa durante el siglo XVI. Nos detendremos, por tanto, en episodios como la Batalla de Mühlberg, en 1547. Será, como siempre, de la mano del juglar más apreciado por los veteranos de los Tercios: Bikendi Goiko-uria. La segunda propuesta es un audio compartido entre Por los Dioses y Calamares a la Romana. Sergio Alejo y Ángel Portillo vuelven a reunirse para hablar de la parte histórica de la vida de Jesús de Nazaret. En esta ocasión, hablarán de la región que lo vio crecer, Judea, en tiempo de las águilas romanas, claro está. Finalmente, en la sección que recuperamos de anteriores temporadas, recordamos un audio de Historias Rarunas con un condecorado soldado de la Primera Guerra Mundial. Nada raro, si no fuera porque hablamos del Sargento Stubby, un perro que participó en nada menos que 17 batallas de la Gran Guerra. Todo en boca de Bikendi Goiko-uria. Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
- Thủ tướng Chính phủ yêu cầu tập trung giải quyết dứt điểm các dự án tồn đọng kéo dài, khẩn trương hoàn thành, đưa vào sử dụng- Hội đồng bầu cử quốc gia ban hành nghị quyết công bố danh sách 864 người ứng cử đại biểu Quốc hội khóa XVI tại 182 đơn vị bầu cử trong cả nước- Bộ Giáo dục và Đào tạo chốt quy định bỏ xét riêng học bạ, cho thí sinh đăng ký tối đa 15 nguyện vọng- Bài viết của GS.TS Vũ Văn Hiền Nguyên Tổng Giám đốc Đài Tiếng nói Việt Nam, Nguyên Phó Chủ tịch Hội đồng Lý luận Trung ương nhan đề “ Kỷ nguyên mới phơi phới sức xuân”.- Vấn đề chủ quyền đối với đảo Greenland một lần nữa trở thành tâm điểm nóng tại Hội nghị An ninh Munich lần thứ 62 đang diễn ra tại Đức.- Nguy cơ xung đột bùng phát khi Mỹ và Israel nhất trí tăng cường áp lực kinh tế tối đa để buộc Iran từ bỏ chương trình hạt nhân.
VOV1 - Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn, Chủ tịch Hội đồng bầu cử Quốc gia, vừa ký ban hành Nghị quyết công bố danh sách chính thức những người ứng cử đại biểu Quốc hội khóa XVI theo từng đơn vị bầu cử trong cả nước. Nghị quyết này có hiệu lực từ ngày 14/2Theo Nghị quyết, có 864 người ứng cử đại biểu Quốc hội khóa XVI tại 182 đơn vị bầu cử trong cả nước để bầu 500 đại biểu Quốc hội khóa XVI.Chính phủ, Ủy ban Thường vụ Quốc hội, Ủy ban Trung ương Mặt trận Tổ quốc Việt Nam, Thường trực Hội đồng nhân dân, Ủy ban nhân dân, Ủy ban bầu cử, Ban Thường trực Ủy ban Mặt trận Tổ quốc Việt Nam các tỉnh, thành phố, các cơ quan có liên quan ở Trung ương, địa phương và các cá nhân theo trách nhiệm thi hành Nghị quyết này.
Qui sont les évangéliques, qu'on estime aujourd'hui à environ 700 millions dans le monde (sur environ 2,6 milliards de chrétiens), et dont le nombre a connu un essor fulgurant à partir des années 1950 ? Comment les différents courants évangéliques nés à partir du XVIè siècle se sont-ils propagés à travers le monde pour devenir visibles et influents ? Pourquoi attirent-ils de nouveaux fidèles ? Comment leurs idées morales influencent la politique ? Faut-il craindre ce protestantisme de conversion, ceux qu'on appelle les « born-again » (nés de nouveau), qui s'attachent à une lecture littérale de la Bible ? Peut-on parler de « nouveau pouvoir évangélique » ? Autant de questions auxquelles l'historien et spécialiste du protestantisme Sébastien Fath tente de répondre dans son ouvrage très complet de 500 pages intitulé « Le nouveau pouvoir évangélique », paru aux éditions Grasset en janvier 2026. Invité en studio : Sébastien Fath, historien, spécialiste du protestantisme, en particulier des évangéliques, membre du Groupe Sociétés Religions Laïcités (Laboratoire de recherches du CNRS et de l'École Pratique des Hautes Études), auteur de nombreux articles et ouvrages dont « Dieu bénisse l'Amérique – la religion de la Maison Blanche » (2004, Éd. Seuil) ; « Du ghetto au réseau – Le protestantisme évangélique en France (1800 – 2005) » (2018, Éd. Labor et Fides) ; « Gospel & francophonie – une alliance sans frontières » (2016, Éd. Empreinte) ; « Le nouveau pouvoir évangélique » (2026, éditions Grasset). Entretien : Jean-Raymond Stauffacher, secrétaire général de la Fédération protestante de France.
Agradece a este podcast tantas horas de entretenimiento y disfruta de episodios exclusivos como éste. ¡Apóyale en iVoox! Acceso anticipado para Fans - ** VIDEO EN NUESTRO CANAL DE YOUTUBE **** https://youtube.com/live/EP8Os1HkSD4 +++++ Hazte con nuestras camisetas en https://www.bhmshop.app +++++ #historia #historiamilitar #historiaespaña PRIMER EPISODIO https://youtu.be/IFB8zs4m2aU SEGUNDO EPISODIO https://youtube.com/live/PYsfbH-xbfg En este tercer episodio de la serie dedicada a las campañas del Duque de Alba en los Países Bajos, analizamos junto al historiador militar Rubén Sáez Abad ** https://amzn.to/4jLaccc ** los años más duros de su mandato (1567–1573), marcados por la represión del levantamiento contra Felipe II y la acción implacable del Consejo de los Tumultos, conocido popularmente como el “Consejo de Sangre”. El Duque de Alba llegó a Flandes para sofocar la rebelión de los nobles y de los calvinistas, instaurando un régimen de mano dura que buscaba restaurar la autoridad de la Corona. Sus métodos, sin embargo, desataron tanto obediencia como odio, dejando una huella imborrable en la memoria flamenca y europea. En este episodio exploramos: - La llegada de Alba y la instauración del Consejo de los Tumultos. - La represión política y religiosa: ejecuciones de Egmont y Horn. - El impacto del régimen del terror en la población y la nobleza flamenca. - La guerra contra los rebeldes y las primeras victorias militares. - Cómo la dureza de Alba marcó la historia de la rebelión neerlandesa y la Leyenda Negra española. Un capítulo clave para entender la compleja relación entre España, Flandes y Europa en el siglo XVI. SUSCRÍBETE para no perderte ningún programa y únete a nuestra comunidad de apasionados por la historia militar, la geopolítica y los conflictos del mundo. Apóyanos para seguir creando contenido riguroso e independiente: Patreon: https://www.patreon.com/bellumartis PayPal: https://www.paypal.me/bellumartis Bizum: 656 778 825 Síguenos también en redes: Instagram: https://www.instagram.com/bellumartis_historia_militar Twitter / X: https://twitter.com/BellumartisHM Bellumartis Historia Militar — Porque entender el pasado es prepararse para el futuro. #DuqueDeAlba #FernandoAlvarezDeToledo #Bellumartis #HistoriaMilitar #RubenSaezAbad #TerciosEspanoles #ImperioEspanol #GuerrasDelSigloXVI #CarlosV #CampanasMilitares #HistoriaDeEspana #Fuenterrabia #Tunez1535 #Argel1541 #HistoriaBelica #SigloXVI #EjercitoImperial #GuerrasDelMediterraneo #Habsburgo #BatallasHistoricasEscucha este episodio completo y accede a todo el contenido exclusivo de BELLUMARTIS PODCAST. Descubre antes que nadie los nuevos episodios, y participa en la comunidad exclusiva de oyentes en https://go.ivoox.com/sq/618669
O Curupira foi incorporado ao folclore brasileiro e foi transformado em personagem de histórias infantis, filmes e séries. Recentemente, se tornou mascote da COP-30, a conferência internacional da Organização das Nações Unidas sobre mudanças climáticas, que em 2025 foi realizada pela primeira vez no Brasil, em Belém do Pará. Mas para os povos da floresta ele é muito mais que um mito. Você vai descobrir curiosidades sobre esse personagem nesse episódio que foi idealizado e produzido por Juliana Vicentini, revisado por Mayra Trinca e editado por Yama Chiodi. ____________________ Roteiro Juliana: Se você entrar na floresta e ouvir um assobio, fique atento, você não está sozinho. É o Curupira, o guardião da natureza. Ele defende a mata e os animais daqueles que invadem, desmatam, caçam ou exploram o meio ambiente sem necessidade. O Curupira nasceu na cultura dos povos indígenas e continua vivo por meio da oralidade e da memória que se perpetua de geração em geração. Para os indígenas, ele é uma entidade, um espírito protetor da floresta e dos seres vivos. Mas durante o processo de colonização, o Curupira foi distorcido e sofreu tentativas de apagamento. Ele resistiu a isso e saiu do seu habitat natural para ganhar o Brasil e o mundo. O Curupira foi incorporado ao folclore brasileiro e foi transformado em personagem de histórias infantis, filmes e séries. Recentemente, se tornou mascote da COP-30, a conferência internacional da Organização das Nações Unidas sobre mudanças climáticas, que em 2025 foi realizada pela primeira vez no Brasil, em Belém do Pará. Juliana: Nesse episódio, nós faremos uma viagem para entendermos o Curupira. Nossa trilha começa pela perspectiva de quem cresceu ouvindo sobre ele não como uma lenda, mas como uma presença viva e protetora da natureza. Ao longo do nosso caminho, pesquisadores e jornalistas nos conduzem nessa jornada, nos revelando camadas que passam pela linguística, história e colonialidade, apresentando a trajetória do Curupira desde uma figura ancestral até a sua chegada como símbolo da COP30. Essa viagem nos ajuda a compreender o Curupira como um símbolo potente de resistência cultural, de decolonialidade e de sustentabilidade. Juliana: Eu sou a Juliana Vicentini, esse é o podcast Oxigênio e o episódio de hoje é o “Curupira: da floresta à COP30”. [vinheta] Juliana: Algumas histórias não são ensinadas em aulas, não são vistas em livros, vídeos e fotografias. Elas são compartilhadas na convivência entre as pessoas, no chão da floresta, em meio ao som das águas e pássaros, e até mesmo ao redor de uma fogueira. Tem histórias que não são apenas lúdicas, mas que fazem parte da vida, da memória e do território e que pulsam no coração das pessoas com um significado especial. Juliana: No Brasil, há 391 etnias indígenas, segundo o Censo do Instituto Brasileiro de Geografia e Estatística de 2022. E cada povo indígena tem suas próprias entidades que protegem a natureza. O Curupira é um desses seres e ainda assim, suas características nem sempre são contadas da mesma maneira por todos os povos. Juliana: Hoje nós vamos ouvir alguém que cresceu entre a aldeia e a escola e que carrega histórias que quase não se contam no povo Suruí atualmente — histórias guardadas, íntimas, que vêm do vínculo com o pai e com o território. Maribgasotor Suruí: Não é um ser mitológico, não é um ser assim, de livro de história, né? Mas é verdadeiro. Nós acreditamos no Curupira. Juliana: Maribgasotor Suruí é estudante de Direito na Universidade Federal de Rondônia. Ele pertence a etnia Suruí, da terra indígena Sete de Setembro, localizada nos estados de Rondônia e Mato Grosso. Maribgasotor Suruí: Eu cresci no meio disso, alguém falando disso, já faz parte do meu convívio, da minha cultura, do meu sangue, inclusive eu tenho curiosidades, tem isso também, um dia a ver, né? Mas como meu pai mesmo fala que não é qualquer pessoa que vê, e é um privilégio um dia, né? Hoje em dia, no Suruí, ninguém conta muito, ninguém pergunta muito, ninguém tem essa história que nós estamos falando. Eu e meu pai somos muito íntimos, né e desde pequenos, somos uma pessoa muito curioso. Eu saí muito cedo de casa, eu estudei com a escola internato, escola agrícola, eu estudei em São Paulo, né? Eu tenho esse conhecimento, essa mistura de duas culturas diferentes. Eu sempre tive curiosidade com meu pai contar isso para mim, não é todos que querem saber, né? Porque hoje em dia, como eu falo, a evangelização chegou né, junto com os contatos e isso tirou a sensibilidade, a tradição, é como a gente descreve no direito indígena, como se fosse etnocídio. Juliana: A própria palavra Curupira carrega em si muito da história desse ser com os povos indígenas. Quem explica para a gente é o Thomas Finbow da Universidade de São Paulo, onde é professor de linguística histórica, área que investiga como as línguas evoluem. Thomas: Curupira é uma palavra que vem do tupi, especificamente a fase que a gente conhece como tupi antigo, que seria aproximadamente do período entre 1500 e o final do século 17. E tupi é uma língua que era falada no litoral do que é o atual Brasil e é falada por várias nações indígenas. Esse é uma língua tupi guarani, que é um ramo de uma grande família linguística, família tupi, que tem 10 ramos e essas línguas estão localizadas desde Rondônia, dentro do Brasil, e atravessando a Amazônia, historicamente também no litoral e também existem na Guiana Francesa, no Peru, na Colômbia, na Venezuela, na Argentina, também na Bolívia, então é uma família muito muito dispersa geograficamente. Atualmente não tem mais falantes nativos dessa língua tupi, mas existem vários projetos entre os grupos descendentes das nações falantes de tupi, então os potiguara, na Paraíba, no Rio Grande do Norte, os tupinambás na Bahia, os tupiniquins no Espírito Santo que estão trabalhando para revitalizar essa língua. Juliana: Quando a gente tenta entender a origem de uma palavra indígena, nem sempre encontra uma resposta única e Curupira é um exemplo de ambiguidades. O Thomas explicou que a palavra pode ter alguns significados, mas que nem sempre eles batem com as histórias que conhecemos. Thomas: Curupira parece ter um item coru e pira como se comenta, então, mas o problema exatamente é de interpretar o que que seriam essa parte de coru. Coru significa uma pele com bolhas, como uma pele de sapo, com uma pele irregular, então isso é uma possibilidade para esta raiz e pira é uma raiz. Pira significa pele. Que é curioso porque isso não é uma característica que se comenta do Curupira. Tradicionalmente hoje, se fala de pele vermelho, de ter os pés virados para trás, de ter o corpo pequeno etc. Então é curioso, talvez isso pode levantar hipótese de que isso não seja exatamente o significado desses raízes e tem alguma coisa que se perdeu em termos da construção da palavra, na transição entre o tupi e o português. Juliana: Temos outras explicações possíveis pra essa palavra então? Thomas: Eu também vi tentativas de explicar essa palavra Curupira usando a palavra kurumin, ou seja, menino, em tupi é kunumin. Esse raiz piir poderia ser uma interpretação da palavra para corpo. Isso também é algo que se vê na língua geral amazônica, no Yengatu, que pira hoje não tem o significado de pele. E aí seria uma tentativa de dizer que é um homemzinho, uma estatura pequena, baixa do Curupira. Então, poderia ser corpo de menino, em tupi, o possuidor vem primeiro como em inglês e a coisa possuída vem depois. A gente sabe que é um conceito antigo, parece que é algo pré-colonial, pré-europeu, porque os primeiros registros já no século XVI mencionam esse nome, Curupira. Então, não parece ser alguma coisa que tenha saído da cabeça dos europeus. E as pessoas que registravam os termos eram pessoas que conheciam o tupi antigo muito bem. É pouco provável que eles tenham errado muito no registro do nome também. Mas eles não explicam o que significa. Juliana: Assim como é difícil estabelecer um consenso sobre o significado da palavra Curupira, também não há unanimidade quanto à sua descrição. O Curupira é representado de diversas maneiras e suas características físicas ilustram o seu papel como o guardião da floresta e dos animais. A Januária Cristina Alves, que é jornalista, escritora, pesquisadora da cultura popular e apaixonada pelo folclore brasileiro nos dá detalhes sobre isso. Januária: Ele é um menino, dizem que ele raramente anda sozinho, né, ele anda sempre ao lado de uma companheira, tem hora que ele aparece com um só olho no meio da testa, né, com um nariz bem pontudo. Em outras descrições, ele não tem nem nariz, ele não tem nenhum buraco, nenhum orifício no corpo. Ele tem dentes verdes, em algumas regiões, em outras, os dentes são azuis. Ele muitas vezes aparece careca, outras vezes bastante cabeludo. Em algumas ocasiões descrevem com orelhas enormes, sem articulações nas pernas. Mas de qualquer maneira, ele é sempre visto como uma entidade muito forte, que anda virado, com os pés virados para trás, exatamente para confundir as pessoas que tentam persegui-lo, que vão seguir a pista errada. Juliana: Afinal de contas, por que a gente se depara com tantas descrições físicas diferentes do Curupira, Januária? Januária: Na verdade, não é exclusivo do Curupira, não, a Caipora também é assim. Por serem parte da tradição oral, suas histórias correm de boca em boca, quem conta um conto, aumenta um ponto, é assim que diz o ditado popular. Então, de fato, essa narrativa oral vai permitindo com que as pessoas muitas vezes esqueçam um ponto ou acrescentem alguma outra característica e com isso a gente vai reunindo diferentes versões, muitas vezes o nome do personagem muda também, mas as suas características principais, a sua essência, ela é mantida. Então, no caso do Curupira, é verdade, ele aparece em diferentes versões, dependendo da região, da época, né? Mas, no geral, a gente sabe que ele é aquele menino que tem basicamente os pés virados para trás. Juliana: Independentemente das características físicas do Curupira, o que é unânime nas cosmologias indígenas é que ele ensina que a convivência entre os seres humanos e a natureza deve ser respeitosa e quando isso não acontece, o Curupira desaprova, não é mesmo Maribgasotor? Maribgasotor Suruí: Normalmente os caçadores, mata o bicho por hobby, deixa o animal padecendo no mato, ele não gosta. Até com nós que é índio que faz essas coisas, que nasceu dentro do mato, ele já não gosta, imagina com as pessoas que faz destruição com o habitat dele. Ele não tem limite, ele está em todo lugar e inclusive não pode falar muito o nome dele, né? Porque ele é um ser que devemos respeitar. Juliana: Luís da Câmara Cascudo, em seu livro intitulado Geografia dos Mitos Brasileiros, detalha que a personalidade do Curupira varia segundo as circunstâncias e o comportamento dos frequentadores da floresta. Basicamente, o Curupira não gosta de quem desrespeita o meio ambiente e acaba punindo essas pessoas, por isso, nem sempre ele visto com bons olhos. A Januária conta mais sobre isso Januária: Ele é o protetor da floresta, né, e muitas vezes, de fato, ele não é politicamente correto. Ele tem lá as leis dele. Por exemplo, um caçador que mate uma fêmea grávida, ele não vai perdoar. Ele vai matar. Muitas vezes, até por isso, ele foi tido como demônio da floresta, principalmente com a chegada dos jesuítas, que tentaram catequisar os índios e tal. A figura do Curupira foi bastante associada ao mal, ao demônio. Ele costuma fazer acordos, né, em troca de bebida, comida, presente. E ele gosta de confundir, né, as pessoas. Então ele passa informações erradas. Ele indica o caminho confuso, faz as pessoas buscarem coisas que ele oferece lá e não tem nada, né. Enfim, mas de qualquer jeito, ele não aceita que ninguém mate por gosto, sem necessidade. Ele se torna mesmo um inimigo implacável. Então, essa é a personalidade do Curupira. Ele é implacável na defesa da natureza. Juliana: O Curupira utiliza algumas estratégias para proteger a floresta e os animais. Ele é um ser muito ágil, o que faz com que ele ande de um lugar para o outro na mata muito rapidamente. Também é conhecido pelos assobios, gritos e outros barulhos que usa para desorientar invasores e pelos rastros deixados por seus pés virados, que é considerado um artifício poderoso para confundir sua direção. Mas afinal de contas, Januária, o que mais o Curupira é capaz de fazer? Ele tem poderes? Januária: Ele mesmo consegue se disfarçar em caça, por exemplo, num bicho, para fugir dos caçadores. Mas o caçador nunca consegue pegá-lo, né. Ele é bom de se disfarçar, ele é bom de disfarçar os caminhos. O pé virado para trás facilita, mas ele de qualquer maneira faz com que o caçador se perca na floresta, no meio dos labirintos. Então, muitas vezes o caçador fica perdido sem nunca conseguir sair de lá, porque o Curupira faz esses caminhos muito confusos. Então, na verdade, não é um super-poder, mas é, sobretudo, uma convicção de que para proteger a floresta, os animais, ele é capaz de tudo. Dizem que ele tem um assobio muito alto e muito estridente. E ele anda em muitas regiões montado num porco do mato. E aí atrás dele sempre vem uma manada também dos porcos do mato. E muitas vezes também vem cachorro selvagem. Ele gosta dos cachorros. Ele é um ente muito ligado à questão da caça. E muitas vezes dizem também que ele consegue saber se vai ter tempestades, se vai ter essas intempéries grandes na natureza, porque ele bate no tronco da árvore dependendo do barulho que faz ele consegue saber se vai chover ou não, por exemplo. E ele também faz vários barulhos. E os caçadores que tentam segui-lo por meio dos barulhos acabam se confundindo. Porque são barulhos que os caçadores não têm condição de identificar. Enfim, mas ele não é um super-herói. Juliana: Dá pra perceber que o Curupira é ardiloso e tem uma série de truques pra proteger a floresta e quem vive nela, mas afinal de contas, qual é a origem do Curupira e qual foi o primeiro registro que descreveu esse ser, Januária? Januária: A figura do Curupira tá mais ligada mesmo aos indígenas, inclusive o primeiro registro é uma descrição que o padre José de Anchieta faz na carta, onde ele descreve as coisas naturais da Capitania de São Vicente, ele já fala do Curupira. Então ele é fortemente ligado à mitologia indígena. Então, a gente não tem muita dúvida e ele é encontrado, suas histórias, suas tradições no Brasil inteiro. Juliana: A Carta de São Vicente foi escrita em 1560 pelo jesuíta José de Anchieta. Esse tipo de registro era uma mistura de relatório e observação do território brasileiro pelo olhar europeu e cristão. O objetivo dessa carta em específico era descrever a natureza, os habitantes e a cultura indígena. Quem conta para gente como o Curupira foi interpretado e materializado nesses escritos é a Gracinéia dos Santos Araújo. Ela é tradutora, escritora, professora universitária e docente de Espanhol na Faculdade de Letras da Universidade Federal do Pará. Ela atua sob uma perspectiva decolonial piracêmica-emancipatória que reivindica o protagonismo dos mitos e lendas de maneira geral. Gracinéia: A gente precisa retroceder no espaço, no tempo, e lembrar que com a chegada da empresa colonizadora, ao que se chamou Novo Mundo, entre aspas, né, a história dos nossos mitos, mitos autóctones, foi marcada pela demonização. Seres encantados como Curupira e muitos outros foram relegados à condição de demônio, isso foi o que registrou, por exemplo, o Jesuíta Espanhol, Jesuíta de Anchieta. Evidentemente não foi apenas a Anchieta quem o demonizou, porque outros letrados, cronistas da época, ou não, também o fizeram, bem como nos lembra o folclorista Luís da Câmara Cascudo. Juliana: A maneira de os jesuítas explicarem o que viam onde hoje é o Brasil, é marcada pela oposição entre o divino e o demoníaco. Na ausência de um meio-termo e na tentativa de afastar os indígenas de suas crenças, toda figura que não fosse divina, na percepção dos europeus, era demoníaca e, consequentemente, maligna. O Curupira foi o primeiro, mas não o único, a passar por esse processo. Gracinéia: Cascudo destaca, que Curupira foi o primeiro duende selvagem que a mão branca do colonizador europeu fixou em papel e deu a conhecer além das nossas fronteiras e o fez precisamente por meio de uma espécie de certidão de batismo que escreveu na referida carta de São Vicente. Para o colonizador europeu, nesse caso, o José de Anchieta, o Curupira foi visto como um ser temível, um ser meramente do mal, totalmente a contracorrente da perspectiva nativa em relação a este ser encantado. Juliana: O Thomas detalha como o José de Anchieta usou as características de defensor da mata do Curupira pra transformar ele nesse ser que engana as pessoas de um jeito puramente maldoso no lugar do personagem complexo que ele é. Thomas Finbow: Na segunda metade do século 16, ele menciona a existência de tipos, vou lhe descrever como demônios na visão cristã dele, para que maltratavam indígenas em certas situações, quando ele podia levar eles a se perder nas matas, até acidentes, a sofrer lesões corporais que açoitavam as pessoas, aí as pessoas deixavam oferendas em determinados lugares na floresta para esses demônios. Juliana: Mais pra frente na história, nos registros dos naturalistas e viajantes do século XIX, o Curupira não era descrito como o protetor das florestas. Nos contos escritos a partir do olhar estrangeiro nesse período, ele retoma a figura ambígua: ora ajuda as pessoas, ora as persegue. O Thomas fala mais sobre isso. Thomas: Por exemplo, Barbosa Rodrigues, um botânico importante, ele tem toda uma série de contos sobre o Curupira, de aventuras nas florestas, que às vezes ajuda, às vezes atrapalha as pessoas, muitas vezes é o caçador que precisa escapar do Curupira. Ele simplesmente é o Curupira que conversa com os seres humanos, mas pode ajudar dando flechas mágicas, por exemplo, que sempre acertam a caça, ou pode querer comer as pessoas também. Então, assim, ele oscila, ele não tem uma característica apenas boa ou ruim. São entidades, seres, habitantes das matas que são um aspecto dos perigos da mata, que as pessoas que circulam precisam lidar e precisam se prevenir contra esses seres. Então, assim, teve essas versões que mostram certos atributos dos Curupiras e essa visão que temos hoje é muito adaptada pelos contos transmitidos pelo século XIX. A nossa imagem do Curupira atualmente é uma coisa composta, que é feita de várias tradições que existiam desde tempos muito antigos em diversos lugares do Brasil, mas todos relacionados mais ou menos com essas figuras da cosmovisão dos povos tupi-guarani principalmente. Juliana: O significado do Curupira depende de quem conta a sua história, por isso, um dia ele já foi demônio, mas continua sendo o protetor da floresta. Essas interpretações diferentes nos revelam mais sobre as pessoas do que o próprio Curupira. Quem nos ajuda a entender isso é a Gracinéia. Gracinéia: Com o contato linguístico e cultural, resultante do processo de colonização, estendeu-se a ideia do Curupira como um demônio, porque a ideologia predominante dogmática foi a ideologia eurocêntrica dogmática que viu o mito apenas como um demônio, mas para os povos nativos da floresta, o Curupira não é e nunca foi um demônio, mas o pai ou mãe da mata, um ser encantado, que se tem muito respeito, se obedece, porque sabe que como pai da mata, ele a protege, e evidentemente vai defendê-la dos possíveis invasores e dos perigos que põem em jogo a vida dos seus habitantes. Daí que aplique inclusive castigos exemplares, mas mesmo assim, quem padece desses castigos exemplares, não considera como demônio, e reconhece muitas vezes que foi pela sua atitude inapropriada para com a mãe natureza. Juliana: Parte da transformação do Curupira em demônio também passa pelo projeto de exploração de recursos naturais que se baseava a colonização portuguesa por aqui. Destruir a imagem do protetor da floresta facilitava isso. Gracinéia: Não podemos esquecer que o principal objetivo da empresa colonizadora foi explorar nossas matérias primas e por outro lado, impor ao colonizado, o seu modo de vida e tudo o que isso implicou, a língua, a religião, a guerra etc. os seus mitos, né? Mas, tamanha é a valia de Curupira, que ele ou ela, porque é um ser multifacetário, o Curupira ou a Curupira, sobrevive até os nossos dias e continua igualmente mencionado, dosando o seu valor real. Para o nativo não houve um antes e depois do mito Curupira. Os estudos mais atuais têm nos revelados que para os habitantes da Amazônia, nativos ou forâneos, Curupira é pai ou mãe da mata e isso não resta dúvida. Juliana: Quando o Curupira é compreendido a partir de versões diferentes, a gente começa a refletir que não se trata apenas de leituras distintas, mas que há disputas sobre memória, cultura e poder. Podemos pensar que esse processo de demonização do Curupira foi uma tentativa de apagamento cultural. A visão eurocêntrica estava se sobrepondo ao simbolismo indígena, como disse a Gracinéia. Gracinéia: Eu acredito, sem dúvidas, né, que com a chegada do colonizador europeu, não apenas mitos como Curupira sofreram uma tentativa de apagamento, mas muitos povos e culturas milenárias, culturas originárias em uma dimensão ampla, foram apagadas, muitas delas exterminadas. Cabe destacar que muitos povos foram, inclusive, dizimados, e com eles desapareceram línguas, desapareceram culturas, e tudo o que isso implica, né, como seus mitos e as suas lendas. Foram sim seus mitos, porque os mitos também morrem, precisa a gente destacar isso. Então, é importante destacar, por outro lado, que muitos povos ainda resistem também, mas vivem sufocados e condenados a desaparecer, agonizando, junto com os seus mitos, com os mitos que ainda restam, e essa é uma das consequências funestas do processo de colonização, que ainda perdura até os nossos dias. Juliana: A tentativa de apagamento do Curupira, e consequentemente, da cultura dos povos indígenas, é uma herança colonial, mas que não ficou no passado. No presente, há outros elementos que contribuem para silenciar o Curupira? Gracinéia: Há outros fatores igualmente impactantes, como podem ser os avanços tecnológicos, a televisão, a internet, entre outros, que exercem uma evidente influência, uma vez que sem pedir licença acabam impondo novas formas de vida, novos mitos também. O Ailton Krenak no seu livro “Futuro Ancestral”, destaca e denuncia que querem silenciar, inclusive, nossos seres encantados, de que forma isso ocorre? Acredito eu, que uma vez que nós destruímos as matas, estamos silenciando os nossos encantados, porque estamos destruindo o seu habitat, então, uma vez que não há floresta, evidentemente os mitos desaparecem. Então, isso vem ocorrendo desde a chegada do colonizador europeu. Criaturas fantásticas como Curupira, que é parte da floresta como é o sol, as águas, a terra etc., se funde, se confunde com a realidade, assumindo um papel de guardião da floresta, tudo que ela habita, sendo uma espécie de protetor da própria vida no planeta. Juliana: A fala da Gracinéia mostra como o processo de apagamento da cultura indígena segue em curso. Ainda assim, o Curupira ainda tem forças e permanece como guardião da floresta. Gracinéia: Apesar de tudo, muitos seres encantados da floresta conseguem sobreviver, como é o caso do Curupira, e outros mitos né, que sobrevivem, embora a duras penas, sem que a civilização entre aspas e progresso, tenham conseguido acabar com eles. Isso é o fato de um progresso científico e tecnológico não conseguirem tranquilizarem os nossos medos, ou seja, os frutos desse progresso ainda estão longe de acalmar os medos ancestrais de homens e mulheres. Curupira é um ser que faz parte da idiossincrasia dos povos originários e se manteve vivo pelo papel que representa como pai ou mãe da mata, né, do mato. Juliana: Manter o Curupira vivo no século XXI é uma forma de honrar e valorizar a cultura indígena e a importância desses povos na preservação da natureza e no enfrentamento à crise climática. Então, faz sentido que essas histórias se mantenham por outro elemento muito importante da cultura originária: a oralidade e as histórias contadas de geração em geração. Quem compartilha conosco a sua perspectiva sobre isso é o Maribgasotor: Maribgasotor Suruí: A melhor estratégia para manter essa história, é falar para as crianças que é verdade, não é conto de história, que esse ser existe. Outro dia eu estava pensando sobre isso, que poderia ser mais pesquisado, mais na área acadêmica, na base da cultura, dar mais valor, reconhecer mais, não visto como um mito, uma história, mas como uma coisa verdadeira. Juliana: O Curupira tem circulado para além das florestas e ganhou o Brasil. Ele está presente em livros, poemas, filmes e séries. Isso se deve em parte a ele ser um dos integrantes do nosso folclore. Quem nos conta quando foi isso é a Januária. Januária: É muito difícil a gente demarcar quando foi que isso aconteceu. Os indígenas foram preservando as suas tradições também oralmente. Então, a gente entende que é uma coisa natural, né? Que essas histórias que os indígenas foram contando, os seus cultos, as suas tradições, foram também se imbricando com a nossa cultura, a ponto de integrarem nosso folclore, serem quase que uma coisa só. Mas, de qualquer maneira, é muito importante deixar claro que mesmo sendo uma figura folclórica, não existe desrespeito, né, à figura do Curupira. Muito pelo contrário, né? Ele é muito respeitado exatamente por ser um protetor da natureza. Juliana: Januária, a essência indígena do Curupira se manteve no folclore brasileiro? Januária: Basicamente ele se manteve tal como os indígenas o descreviam, né, tanto fisicamente como de personalidade, o que prova exatamente isso, que houve uma mistura. As histórias se amalgamaram do culto religioso para as tradições populares. Como é muito comum de acontecer com diversos personagens do folclore brasileiro. Juliana: O Curupira que já é conhecido no Brasil – seja como um ente da cultura indígena, integrante do folclore brasileiro ou personagem infantil – ganhou projeção internacional. Ele foi escolhido para ser o mascote da COP30. Segundo o comunicado oficial, disponível no site cop30.br Simone: o “Curupira reforça a relação da identidade brasileira com a natureza”. Juliana: Maribgasotor Suruí fala sobre as suas impressões a respeito de quem escolheu o uso do Curupira como símbolo da conferência sobre clima. Maribgasotor Suruí: Espero que essa pessoa tenha mesmo compreensão, tenha o mesmo respeito que eu tenho por ele, não por brincadeira, não por marketing, não por nada. Espero que essa pessoa esteja pedindo a permissão dele, dos seres espirituais. Um evento desse daí, desse nível, né, é um apelo, um grito, e espero que as pessoas compreendam isso, que para falar de Curupira, não é qualquer um, e como se fosse falar de uma religião, que você fala de uma ideia e uma filosofia de vida, não é só apenas um Curupira, uma filosofia de vida que a pessoa vai levar. Por isso, é uma honra falar isso para você, o que é tão significado que esse ser tem para nós, e eu estou muito orgulhoso por falar do meu irmão. Juliana: O Curupira como mascote da COP30 é uma maneira de fortalecer a cultura indígena e de reforçar a necessidade de respeito à natureza. Quem detalha isso pra gente é a Gracinéia. Gracinéia: Depois de muitos anos, de muitos séculos de invisibilização do modo de vida dos povos originários, considerados primitivos, muitos séculos de apagamento das suas tradições, das suas crenças, de chamá-los de gente sem Deus e sem alma, selvagens indígenas de tutela do colonizador europeu, dar protagonismo para um ser mítico ancestral e próprio das culturas nativas, como é o caso do Curupira em um evento com uma COP30 é sem dúvida, uma forma muito acertada de reconhecimento também, e de certa reparação histórica, uma reparação histórica e cultural, para com os nossos antepassados indígenas e as suas crenças, as suas tradições. Os povos indígenas, é bem sabido, mantém uma relação estrutural com a natureza. Juliana: A realização da COP30 acontece para que a sociedade como um todo e em todo o mundo discutam ações para o enfrentamento do aquecimento global. Isso significa que vivemos um cenário de crise climática e que entes como o Curupira se tornam ainda mais relevantes nesse contexto, não é mesmo, Gracinéia? Gracinéia: Insisto que dar protagonismo a seres encantados como Curupira é mais do que importante, é muito necessário. É um compromisso moral e ético que todos deveríamos assumir se queremos continuar sobrevivendo no planeta. Aqui eu falo desde o lugar que eu ocupo como docentes do contexto amazônico e do contexto amazônico, especialmente pelo papel que representa o mito como o protetor da floresta. Juliana: Isso não significa se ver preso a um modo de vida do passado ou pensar na mata como uma espécie de paraíso perdido… Gracinéia: Mas de olhar e agir para um futuro de maneira circular, ter de encontro nosso passado para entender o nosso presente, e conviver com a natureza de maneira mais respeitosa sem degradação. É precisamente isso que nos ensina o mito Curupira, com o uso responsável dos recursos naturais que significa claramente extrair da natureza apenas o que precisamos para sobreviver, sem avareza, sem devorá-la. Nesse sentido, colocar de releio figuras tão relevantes como Curupira, é sem dúvidas o anúncio de um recomeço, de respeito de ressignificar a nossa relação com a natureza e tudo o que ela nos aporta. Juliana: O combate à crise climática deve ir além da ciência e da tecnologia. É preciso integrar as culturas originárias e tradicionais que são detentoras de saberes profundos sobre a natureza. O Curupira, como o guardião da floresta, é um ser capaz de conectar esses conhecimentos diversos rumo a sustentabilidade planetária, Gracinéia? Gracinéia: Curupira, sem dúvida, pode ajudar a conectar a cultura, ciência e espiritualidade na luta climática, né. Porque temos em conta que o Curupira não é um simples adorno da floresta. O Curupira é uma lei reguladora da própria vida no planeta, em uma dimensão ampla, porque permite, de certo modo, que siga havendo vida na Terra. O Curupira é essa lei que nos exige que redimensionemos a nossa forma de viver e nos relacionar com a natureza. Juliana: O modo de vida trazido pelos europeus durante a colonização nos afastou dessa conexão com a terra e com a natureza. Mas os muitos povos indígenas que resistem no Brasil ainda protegem essa herança e podem nos ensinar a ter uma outra relação com o ambiente que nos cerca. Gracinéia: No mundo amazônico, ao longo de séculos e séculos, a relação do ser humano com a Terra era de estreita sintonia, de evidência e dependência, uma dependência harmoniosa. Nessa relação, surge a ciência ancestral como geradora de cultura, geradora de vida abundante, fecunda. No entanto, hoje em dia não é assim. Estamos atordoados. O grande problema da ruptura da relação com a Terra é evidente. Não existe uma espiritualidade com a Terra, com o rio, com a floresta. Porque essa relação com a natureza está se tornando cada vez mais distante. Está havendo uma total ruptura do contato com a Terra, porque a Terra é vista como algo sujo, nos lembra Krenak. Algo que as crianças não podem pisar descalça porque a Terra suja o pé. Essa é uma espécie de mantra que tem se repetido especialmente no contexto das cidades, no contexto dos mais urbanizados ou mais urbanos. Daí que reivindicamos a espiritualidade indígena no contato com a Terra, com a água, com a natureza, em uma dimensão ampla de respeito e de cuidado, mas também de desfrute, de deleite. Isso demonstra que a espiritualidade mantém uma relação estreita com a ciência e vice-versa, porque a ciência é parte da cotidianidade da vida. Juliana: O Curupira com seus pés virado para trás nos ensina que é preciso olharmos para o passado e para a relação de nossos ancestrais com a natureza, para que possamos seguir para o futuro na construção de um mundo mais justo, ético e sustentável. Juliana: Nossa viagem pelo universo do Curupira chega ao fim. Registramos nossos agradecimentos à Maribgasotor Suruí, Thomas Finbow, Januária Cristina Alves e Gracinéia dos Santos Araújo pelas contribuições valiosas e gentis. Pesquisas, entrevistas e roteiro foram feitas por mim, Juliana Vicentini, e narração do podcast é minha e da Simone Pallone, a revisão do roteiro foi realizada por Mayra Trinca e a edição foi de Yama Chiodi. A trilha sonora é do Pixabay. A imagem é do acervo do Freepik. O Oxigênio é um podcast vinculado ao Laboratório de Estudos Avançados em Jornalismo (LABJOR) da UNICAMP. Segue a gente nas redes sociais, curte, comenta e compartilha. Até a próxima! Tchau.
Czy wyczucie dobrego stylu może być narzędziem władzy? W dzisiejszym odcinku zabiorę Cię do Rzymu za panowania Nerona – świata ociekającego złotem, krwią i absolutnym brakiem gustu. Poznasz historię Gajusza Petroniusza, człowieka, który jako jedyny na dworze tyrana nie posługiwał się strachem, lecz elegancją.Dowiesz się:Dlaczego najpotężniejszy człowiek świata drżał przed opinią swojego „Arbitra”?Co wspólnego ma rzymski esteta z kultową rolą Bogusława Lindy w „Psach”?Jak Petroniusz zamienił własną śmierć w ostatnie, złośliwe arcydzieło wymierzone w cesarza?Dlaczego pieniądze bez smaku robią z nas klaunów, a smak bez pieniędzy – awanturników?To nie jest sucha lekcja historii. To opowieść o tym, jak zachować kontrolę nad własną narracją, gdy świat wokół Ciebie płonie. Wesprzyj mój podcast: Będę wdzięczny za postawienie mi kawy → suppi.pl/lepiejteraz Zostań Mecenasem odcinka→ patronite.pl/podcastlepiejterazŹRÓDŁA:Źródła pierwotneTacyt, „Roczniki” (Annales), Księga XVI, rozdziały 17-20 – główne źródło o życiu i śmierci Petroniusza. Dostępne online w języku angielskim na stronie LacusCurtius (University of Chicago) oraz Poetry in Translation.Pliniusz Starszy, „Historia naturalna”, Księga XXXVII, rozdział 20 – wzmianka o zniszczonym pucharze murryńskim.Petroniusz, „Satyricon” – zachowane fragmenty ksiąg XIV-XVI. Dostępne w polskim przekładzie Mieczysława Brożka (PIW).Źródła cytowane:Opis śmierci Petroniusza: Tacyt, Annales XVI.18-19Charakterystyka Petroniusza: Tacyt, Annales XVI.18List do Nerona: Tacyt, Annales XVI.19Puchar murryński: Pliniusz, Historia Naturalis XXXVII.20Cytat o Sybilli: Petronius, Satyricon 48.8
Một trong những yêu cầu xuyên suốt được đặt ra trong công tác chuẩn bị bầu cử là bảo đảm cơ cấu đại diện hợp lý giữa các vùng miền, dân tộc, đồng thời kiên quyết giữ vững tiêu chuẩn, chất lượng đại biểu dân cử.Thưa quý vị và các ban! Cuộc bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026–20312031 sẽ diễn ra ngày 15/3/2026, là sự kiện chính trị trọng đại của đất nước, ngày hội lớn của toàn dân, thể hiện trực tiếp quyền làm chủ của Nhân dân. Một trong những yêu cầu xuyên suốt được đặt ra trong công tác chuẩn bị bầu cử là bảo đảm cơ cấu đại diện hợp lý giữa các vùng miền, dân tộc, đồng thời kiên quyết giữ vững tiêu chuẩn, chất lượng của đội ngũ đại biểu – những người thay mặt Nhân dân thực hiện quyền lập pháp, giám sát và quyết định những vấn đề quan trọng của đất nước. Chương trình Quốc hội với cử tri hôm nay đề cập nội dung này.
VOV1 - Việc tổ chức lấy ý kiến nhận xét và tín nhiệm của cử tri nơi cư trú đối với người ứng cử là một khâu bắt buộc và có ý nghĩa rất quan trọng trong toàn bộ quy trình hiệp thương.Trong quy trình hiệp thương giới thiệu người ứng cử ĐBQH Khóa XVI và đại biểu HĐND các cấp nhiệm kỳ 2026 - 2031, hội nghị lấy ý kiến cử tri nơi cư trú được xác định là khâu có ý nghĩa đặc biệt quan trọng. Không chỉ là bước thực hiện theo quy định của Luật Bầu cử và các nghị quyết hướng dẫn, đây còn là dịp để cử tri trực tiếp nhận xét, đánh giá, bày tỏ sự tín nhiệm đối với người ứng cử ngay tại nơi sinh sống, góp phần bảo đảm chất lượng đại biểu dân cử ngay từ “đầu vào”.
VOV1 - Bản tin về công tác chuẩn bị bầu cử đại biểu Quốc hội khóa XVI và Đại biểu Hội đồng nhân dân các cấp nhiệm kỳ 2026–2031
Following the Equator (American English title) or More Tramps Abroad (English title) is a non-fiction travelogue published by American author Mark Twain in 1897.Twain was practically bankrupt in 1894 due to a failed investment into a "revolutionary" typesetting machine. In an attempt to extricate himself from debt of $100,000 (equivalent of about $2 million in 2005) he undertook a tour of the British Empire in 1895, a route chosen to provide numerous opportunities for lectures in the English language.In Following the Equator, an account of that travel published in 1897, the author unmasks and criticizes imperialism and missionary zeal in observations woven into the narrative with classical Twain wit.Of particular interest, historically, are Twain's references to Cecil Rhodes in Australia and South Africa, the in-depth description of "Thugs" and "Thuggee" in India and the Boer War period and diamonds in South Africa. (Adapted from Wikipedia.)Episode IX to XVI will be published on February 16th, 2026.Advertising Inquiries: https://redcircle.com/brandsPrivacy & Opt-Out: https://redcircle.com/privacy
À l'occasion d'une exposition immersive au Musée National de la Marine à Paris, on va suivre l'expédition historique de Fernand de Magellan. Un périple de trois ans, émaillé de mutineries, de violences et de trahisons. Magellan. Son nom est resté dans les annales, les livres d'histoire et la toponymie, à commencer par le fameux détroit que le capitaine portugais a emprunté au début du XVIè siècle tout au sud de l'Amérique, et baptisé Magellan en son honneur. L'honneur d'un « découvreur » - c'était le terme européen consacré-,sachant que le Pacifique, surnommé la mer du Sud, avait déjà été entrevu par les Européens, sans l'avoir encore « exploré ». Partie de Séville en 1519, la flotte, composée de 5 navires et 237 hommes, est commandée par le capitaine général Fernand de Magellan, un portugais qui s'était finalement tourné vers l'Espagne et le jeune roi Charles Ier, pour mener à bien son projet. Son objectif : rallier les Moluques, surnommées les îles aux épices, par l'ouest, en franchissant un passage inconnu à travers le continent américain. Dans son célèbre roman « Magellan » publié en 1938, Stefan Zweig écrit, non sans lyrisme, que la « magnifique entreprise de ces cinq petits et faibles navires partant pour la guerre sainte de l'humanité contre l'inconnu restera à jamais inoubliable ». Inoubliable certes, mais pas forcément pour les raisons auxquelles on pense. Car Magellan, déjà, n'a pas fait le tour du monde -il va trouver la mort sur l'île de Mactan, après avoir traversé le Pacifique- et son expédition de 1519 à 1522 a connu une succession de drames et de tragédies, que trop peu connaissent encore… L'exposition « Magellan, un voyage qui changea le monde » au Musée National de la Marine s'attache justement à raconter la réalité de cette épopée maritime, entre exploit et zones d'ombres. À un moment aussi, où le récit héroïque des dites « grandes découvertes » est de plus en plus revisité par les historiens du monde entier. Alors qu'un film enfin, sorti récemment en France, « Magellan » du réalisateur philippin Lav Diaz, défend un regard décolonial, en adoptant le point de vue de Henrique, un malais réduit en esclavage qui a suivi Magellan dans cette folle aventure. Autant de raisons, s'il en fallait, pour nous pencher sur le cas Magellan et embarquer au cœur de cette première circumnavigation dont un seul bateau va revenir à bon port, trois ans plus tard. En savoir plus : - Sur l'exposition « Magellan, un voyage qui changea le monde » au Musée National de la Marine à Paris. Jusqu'au 8 mars 2026 - Sur la passionnante série documentaire « L'incroyable périple de Magellan » réalisée par François de Riberolles qui a nourri l'exposition. Disponible sur la chaîne Arte jusqu'au 19 avril 2026 - Sur les Éditions Chandeigne & Lima spécialisées dans le vaste monde lusophone et créées par Anne Lima et Michel Chandeigne, grand spécialiste de Magellan et conseiller scientifique de l'exposition du Musée National de la Marine - Sur le film « Magellan » du réalisateur philippin Lav Diaz qui adopte le point de vue d'Henrique, serviteur de Magellan réduit en esclavage qui était de l'expédition jusqu'aux Moluques. À lire, pour prolonger le voyage : - « Le Voyage de Magellan (1519-1522) ». Édition critique du texte d'Antonio Pigafetta suivie d'une seconde partie rassemblant toute la documentation connue (lettres, récits…) des compagnons de Magellan. 1 120 pages. 2025. Éditions Chandeigne - « L'incroyable périple de Magellan. 1519-1522 ». Un beau livre de François de Riberolles, illustré par les dessins du studio d'Ugo Bienvenu. 2023. Éditions Delcourt - « Qui a fait le tour de quoi ? L'affaire Magellan », de Romain Bertrand. 2020. Éditions Verdier. Un livre qui entend remettre Magellan à sa juste place dans cette aventure autour du monde, longtemps racontée comme un seul récit d'aventures et de conquêtes - « Magellan », de Stefan Zweig. Le texte de Stefan Zweig est paru en version illustrée aux Éditions Paulsen. 2019. Une version poche est également disponible aux Éditions J'ai Lu.
#150 El tríptico de Moulins – Historia del arte con KenzaUn episodio dedicado a una bella obra de principios del siglo XVI que fue escondida al publico durante 350 años. Al tratar de elucidar este misterio veremos el contexto histórico con el poder de la iglesia, la creciente urbanización, la industria del textil, los avances tecnológicos y las nuevas ideas que empiezan a infiltrarse con el Renacimiento europeo.Historia del arte con Kenza - Obras que encienden el asombro. Una serie sobre el arte a través de la historia y las culturas. Se presentarán obras que trascienden el tiempo por su belleza y por lo que nos cuenta.Instagram: @historia_del_arte_con_kenzaNos puede seguir en la pagina historia del arte con kenza en substack : https://historiadelarteconkenza.substack.com para descubrir las obras del podcast y muchas más. Para mayor información sobre los cursos en línea favor de escribir a arte.kenza@gmail.com Producido por @RojoVenado #historiadelarte #historiadelarteconkenza #podcastdearte #podcastenespañol #TrípticoDeMoulins #HistoriaDelArte #KenzaPodcast #SigloXVI #RenacimientoEuropeo #MisteriosDelArte #PoderDeLaIglesia #HistoriaCultural #ArteYContexto #ObrasQueAsombran Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Słuchasz nas regularnie? Zajrzyj na https://patronite.pl/radionaukoweNasze wydawnictwo: https://wydawnictworn.pl/ ***Ludzie paleolityczni w pewnym „momencie” zaczęli czuć potrzebę tworzenia sztuki naskalnej: malowideł, rytów. Takie dzieła zaczęły pojawiać się mniej więcej w tym samym czasie (najstarsze wydatowane z dużą pewnością mają około 30-40 000 lat) na właściwie wszystkich zamieszkałych przez ludzi kontynentach. Zwróćcie uwagę, że to sporo później niż samo pojawienie się człowieka rozumnego. To może oznaczać, że musieliśmy do tego niejako dojrzeć. – Jest to fenomen wynikający z jakichś rosnących naszych chyba zdolności. Być może (…) ewolucja na poziomie biologicznym gdzieś również tutaj odgrywa rolę – mówi prof. Andrzej Rozwadowski, archeolog z Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. W odcinku rozmawiamy o sztuce naskalnej, która jest fenomenem globalnym, długotrwałym, który jeszcze się nie zakończył!Sztuka naskalna w powszechnym rozumieniu to malowidła jaskiniowe, ale to duże uproszczenie. Wiele odkrytych dzieł jest wręcz trójwymiarowych: ich twórcy często wykorzystywali w tym celu naturalne nierówności i załomy skalnych ścian. Do tego dochodzą ryty oraz wiele sztuki paleolitycznej na terenach otwartych. Jaskinie wydają się jednak mieć szczególne znaczenie. Ludzie paleolityczni nie mieszkali w nich, najwyżej obozowali w przedsionkach jaskiń. Naukowcy przypuszczają, że wchodzenie w głąb jaskini mogło mieć znaczenie mistyczne, duchowe, symbolizować wkraczanie w inny, niewidzialny świat. W tej interpretacji sztuka naskalna służyła komunikacji ze światem nadprzyrodzonym.Za tą hipotezą przemawiałby fakt, że niewiele znaleziono sztuki przedstawiającej najważniejszy z punktu widzenia ludzi element zwykłego świata, czyli nas samych. Szczególnie widać to w znaleziskach z terenu Europy. – Wizerunków postaci ludzkich jest kilka procent, to są bardzo nieliczne znaleziska i obiekty – opowiada archeolog. Zdecydowanie dominują wizerunki zwierząt. Co ciekawe, wcale nie tak często w sytuacji polowania. Zdarzają się też postaci łączące cechy ludzkie i zwierzęce oraz dużo elementów abstrakcyjnych, geometrycznych. Z kolei w znaleziskach afrykańskich i australijskich dużo więcej jest elementów roślinnych.W odcinku usłyszycie, dlaczego odkrywcę jaskini ujawnionej jako pierwsza (Altamira w północnej Hiszpanii) uznano za oszusta i fałszerza, jak się ustala wiek takich znalezisk, czym się charakteryzuje twórczość afrykańskich ludów San, czym są australijskie Wandjina i jaki związek ma pryskanie barwnikiem z ust z transowymi wizjami.Profesor zachęca też do zwiedzania dostępnych jaskiń (w samej Europie mamy ich ponad 300). – Naprawdę warto pojechać w takie miejsca i samemu to zobaczyć. Żadna książka, żaden film nie odda tego – podkreśla. Gorąco polecam! Odcinek powstał podczas XVI podróży Radia Naukowego do Poznania. Podróże są możliwe dzięki społeczności Patronek i Patronów, wspierających nas na patronite.pl/radionaukowe
1305. El podcasting y la gastronomía se cruzan en este episodio de una forma muy personal, hasta el punto de haber influido directamente en decisiones tan cotidianas (y a la vez tan importantes) como la manera de entender mi cuerpo, mi relación con la comida y, sí, incluso el destino de mis próximas vacaciones de verano. No es una exageración ni un gancho fácil, es algo que me ha ocurrido de verdad y que me apetecía mucho compartir. Escuchar un podcast de forma habitual tiene la capacidad de ir calándote poco a poco. No te cambia la vida de un día para otro, pero sí te va moviendo el punto de vista. En este caso, Carmen Ordiz, la creadora que hay detrás del podcast 'G de Gastronomía' y de su libro 'Las comidas lights son para gordos (y las modelos tienen celulitis)' consiguió encender una mecha que llevaba tiempo latente. Una reflexión constante sobre la importancia de la gastronomía como hecho cultural, social y económico, muy alejada de la industria alimentaria tal y como la entendemos hoy. Ese libro fue el detonante para empezar a cuestionar muchas cosas. Llevo más de una década haciendo deporte y no ha sido hasta estos últimos meses cuando he empezado a disfrutarlo de verdad. Entender cómo funciona la industria, acudir a un nutricionista, aprender a organizarme mejor y perderle el miedo a la comida ha cambiado por completo mi relación con ella. No hablo de dietas ni de restricciones, hablo de entender, de disfrutar y de cuidarse sin culpa. Y aquí es donde todo conecta. Gastronomía, cultura, turismo, economía y bienestar no son compartimentos estancos. Un país se define también por cómo se alimenta, por cómo protege sus productos, por cómo recibe a quien lo visita y por cómo transmite ese conocimiento de generación en generación. Parece mentira que todo esto tenga como hilo conductor una lenteja, pero lo tiene. El pasado 27 de enero acudí a un evento en el restaurante Caluana de Madrid, organizado en el marco de Madrid Fusión para promocionar el municipio de Pájara, en Fuerteventura. Una experiencia que mezcló promoción turística, producto local, cocina y patrimonio. Desde la intervención institucional hasta las elaboraciones de los chefs vinculados al municipio, todo estaba pensado para contar un territorio desde el plato. Probé sabores que no se olvidan fácilmente: brioche de ternera majorera con crema de yema y mojo, canelón de pulpo relleno de ensalada de lenteja majorera y, cómo no, quesos que hablan por sí solos. Productos que no buscan volumen, sino identidad. Y ahí apareció de nuevo la lenteja, esta vez de la mano de un proyecto agroecológico que lucha por preservar una variedad casi desaparecida. Patrimonio agrícola en estado puro. Este episodio también va de descubrir lugares. El restaurante Caluana, por ejemplo, es uno de esos sitios por los que he pasado mil veces sin saber lo que escondía. Una antigua iglesia del siglo XVI reconvertida en restaurante, con una bóveda espectacular que convierte cualquier visita en una experiencia. Y, a medio plazo, el propio municipio de Pájara, que tras este evento se ha ganado un hueco muy serio como destino vacacional. Todo esto me sirve para volver al podcasting y reafirmar algo que repito mucho: un podcast no solo entretiene o informa, también puede acompañarte, inspirarte y ayudarte a mirar tu entorno de otra manera. En este caso, escuchar me ha llevado a cuidar mejor de mí, a disfrutar más de la comida y a descubrir nuevos rincones con otros ojos.Aqui puedes conocer un poco mejor el turismo de Pájara en Fuerteventura: https://www.instagram.com/turismopajara/Este es el perfil de Instagram de Carmen Ordiz:https://www.instagram.com/gdegastronomia/Puedes comprar su libro 'Los productos light son para gordos (y las modelos tienen celulitis)' a través de su web:https://gdegastronomia.es/producto/formacion/productos-light-para-gordos-libro-carmen-ordiz/Y como no, suscribirte a su podcast 'G de gastronomía' a través de tu plataforma de podcast preferida:https://pod.link/1496756869_____________Consigue tu entrada para el directo de 'Buenas Noches Madresfera' el 7 de febrero en las Podnights Madrid a través de Eventbritehttps://www.eventbrite.es/e/entradas-buenas-noches-madresfera-en-podnights-madrid-1980074871242?aff=oddtdtcreator_____________ ¡Gracias por pasarte 'Al otro lado del micrófono' un día más para seguir aprendiendo sobre podcasting! Si quieres descubrir cómo puedes unirte a la comunidad o a los diferentes canales donde está presente este podcast, te invito a visitar https://alotroladodelmicrofono.com/unete Además, puedes apoyar el proyecto mediante un pequeño impulso mensual, desde un granito de café mensual hasta un brunch digital. Descubre las diferentes opciones entrando en: https://alotroladodelmicrofono.com/cafe. También puedes apoyar el proyecto a través de tus compras en Amazon mediante mi enlace de afiliados https://alotroladodelmicrofono.com/amazon La voz que puedes escuchar en la intro del podcast es de Juan Navarro Torelló (PoniendoVoces) y el diseño visual es de Antonio Poveda. La dirección, grabación y locución corre a cargo de Jorge Marín. La sintonía que puedes escuchar en cada capítulo ha sido creada por Jason Show y se titula: 2 Above Zero. 'Al otro lado del micrófono' es una creación de EOVE Productora.
[REDIFFUSION] Bienvenue dans Les Fabuleux Destins ! Dans cet épisode, Andréa Brusque va vous parler d'un explorateur visionnaire qui a repoussé les limites de la navigation au début du XVIème siècle. Convaincu de pouvoir rejoindre l'Océan Pacifique en traversant le continent américain, il est parti, pendant près de 3 ans, pour une expédition aussi courageuse qu'insensée. Tout le monde savait, à son époque, que la terre était ronde. Mais lui l'a prouvé. Son nom : Fernand de Magellan. De ses premières virées à son voyage révolutionnaire, découvrez son Fabuleux destin. A la découverte du monde 10 août 1519. Sur les eaux du Guadalquivir, le fleuve qui relie Séville à l'océan Atlantique, cinq petites caravelles sont prêtes à hisser les voiles. Depuis l'Antiquité, on sait que la terre est ronde. Ces trente dernières années, le commerce des épices a ouvert des routes vers les Indes, à l'Est. Quelques navires ont déjà accosté sur les côtes américaines, à l'Ouest. Mais personne n'a encore jamais entrepris de faire le tour du globe. Et c'est exactement l'objectif de ce nouveau voyage. Un podcast Bababam Originals Ecriture : Elie Olivennes Voix : Andréa Brusque Learn more about your ad choices. Visit megaphone.fm/adchoices
canal.march.esActo con motivo de la publicación del volumen titulado Vidas españolas (2026) en la colección de biografías Españoles eminentes, ideada por la Fundación Juan March y editada por Taurus. Los autores del volumen, los historiadores Juan Pablo Fusi y Ricardo García Cárcel, quienes conforman el consejo asesor de esta colección, dialogan con Javier Gomá Lanzón, escritor, filósofo y director de la Fundación Juan March. Este volumen reúne más de cincuenta semblanzas de personajes históricos, desde el siglo XVI hasta el XX, desde Hernando de Talavera y Beatriz Galindo hasta Salvador de Madariaga.Más información de este acto canal.march.es
Na radionaukowe.pl dostępna trankrypcja*** Są takie zwierzęta, które nie mają zewnętrznych organów rozrodczych, ale rozmnażają się na potęgę i płodzą tysiące potomków. Żyją na lądzie, ale muszą wracać do wody, żeby doszło do przedłużenia gatunku. Nie mają sierści ani piór, żeby się ogrzać, a jednak żyją w różnych strefach klimatycznych, nawet w Norwegii i na Syberii. A do tego są bardzo stare, wyewoluowały około 350 milionów lat temu. W Polsce mamy ich 19 gatunków: salamandrę, 4 traszki, 2 kumaki, grzebiuszkę, 3 ropuchy, 2 rzekotki oraz 6 żab. Mowa oczywiście o płazach, a opowiada o nich dr inż. Mikołaj Kaczmarski, herpetolog z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu. Niektóre umiejętności płazów wprawiają w zdumienie. W Ameryce Północnej żyje gatunek żaby, która potrafi dosłownie zamarznąć, hibernować w bryle lodu, i zwyczajnie się wybudzić, kiedy lód stopnieje. Pewien azjatycki gatunek zaskrońca potrafi przyswoić sobie toksynę z pożartej ropuchy i użyć jej do zaatakowania następnej ofiary. Niezwykły jest też sposób, w jaki przeobrażają się płazy (bezogonowe. Ze złożonych jajeczek, czyli skrzeku, wykluwają się kijanki, larwy kompletnie niepodobne do dorosłych osobników. Oddychają skrzelami, żyją wyłącznie w wodzie, mają ogon i generalnie wyglądają i żyją podobnie do ryb. Z czasem „rybie” cechy zanikają, wykształcają się kończyny i mała żabka czy grzebiuszka wychodzi na ląd, by prowadzić dorosłe życie.Płazy pełnią ważną rolę w środowisku. Jako drapieżniki regulują populację owadów, w tym tych, których pełno na wilgotnych obszarach, a sprawiają nam, ludziom, spore kłopoty, jak komary czy meszki. – Problem płazów jest taki, że to są zwierzęta, które żeby dobrze funkcjonować w środowisku, muszą być pospolite, powszechne – wyjaśnia herpetolog. A niestety jest im coraz trudniej. Osuszamy potrzebne im tereny podmokłe, budujemy drogi i miasta na szlakach ich wędrówek godowych. ***Słuchasz nas regularnie? Zajrzyj na https://patronite.pl/radionaukoweNasze wydawnictwo: https://wydawnictworn.pl/ ***Wszystkie płazy są w Polsce pod ochroną. Organy ochrony środowiska mają obowiązek interweniować, jeśli coś im grozi. Co na przykład w sytuacji, gdy ropuchy przechodzą przez jezdnię do zbiornika z wodą i masowo giną pod kołami? Właściciel drogi powinien zbudować pod nią odpowiedni przepust albo zastosować szybsze, doraźne rozwiązanie. – Godzimy się na zamknięcie drogi, kiedy jest remont. Zamknięcie drogi, kiedy migrują ropuchy, wydaje się też być czymś, na co możemy sobie pozwolić – zauważa dr Kaczmarski. W końcu migrują tylko raz w roku, żeby się rozmnożyć. W odcinku usłyszycie też, czym jest kurczak górski, dlaczego upodobania kulinarne za granicą doprowadziły do załamania populacji żaby zielonej w Polsce i jak duży może być największy żyjący płaz na świecie.Odcinek powstał podczas XVI podróży Radia Naukowego do Poznania. Podróże są możliwe dzięki wspierającej nas społeczności Patronek i Patronów.Miniatura - zdjęcie żaby wodnej: Clément Bardot, Wikimedia Commons https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Grenouille_verte_(Pelophylax_kl._esculentus).jpgZobaczcie, jakie piękne dźwięki wydają polskie płazy! https://www.youtube.com/watch?v=ii8Db0nwXHQhttps://www.youtube.com/watch?v=Pi-DyBSejac
Enrique Campuzano, director del Museo Diocesano, nos pone en bandeja la historia de este lugar del siglo XVI y la riqueza arqueológica, artística y documental con que cuenta
Hoy retomamos la peripecia vital de Fernando Álvarez de Toledo, más conocido como el Duque de Alba, pieza vital para la monarquía hispánica en el siglo XVI. En este segundo capítulo, Bikendi Goiko-uria nos narra las guerras de Italia contra Francisco I, pero también conoceremos su campaña africana contra Barbarroja. Para el segundo contenido nos trasladamos a la Castilla de la guerra de las Comunidades para hablar de una de las chispas que prendió el conflicto: la quema de Medina del Campo por los imperiales del Consejo de Regencia. Hecho que se originó por la negativa de los vecinos de Medina de entregar las piezas de artillería que se guardaban en la villa, pues sabían que se utilizarían contra la ciudad rebelde de Segovia. Será de la experta mano de Pello Larrinaga. En la repetición, Gerión de Contestania, de La Biblioteca de la Historia, nos hablaba de las Volkssturm alemanas, milicias creadas en el ocaso del Tercer Reich, formadas como última defensa ante el avance aliado con millones de personas excluidas previamente y por diversas razones para el servicio militar activo. Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
02 28-01-26 LHDW Historia del ejército español con Charly 015: Diego García de Paredes, el mejor guerrero de la época de los siglos XV y XVI
canal.march.esEl III duque de Alba –don Fernando Álvarez de Toledo– fue una figura clave para la España del siglo XVI, bajo los reinados de Carlos V y Felipe II. En la sexta conferencia del ciclo “Batallas de la Era de los tercios”, el catedrático de Historia Moderna de la Universidad Carlos III de Madrid, David García Hernán, presenta una visión conjunta de su persona y su trayectoria, desde su función en la política interior y exterior, como cortesano y gobernador de Flandes, respectivamente, hasta su papel en una de las casas nobiliarias más influyentes de su tiempo.Más información de este acto canal.march.es
Los fuegos fatuos son criaturas legendarias que, según las historias, brillan durante la noche y sacan de los caminos a los viajeros, buscando que se extravíen o que se adentren en terrenos pantanosos donde puede peligrar su vida. Siendo precisos, los textos no suelen hablar de "criaturas", sino más bien de "luces", a veces atribuyéndoles una intención maligna. ¿Podría ser que fueran un fenómeno natural, que se trate de luces perfectamente explicables por la ciencia? Ya en el siglo XVI algunos autores señalaban que, claramente, el fenómeno debía tener una explicación natural, y a finales del siglo XVIII Alessandro Volta propuso que se trata de los gases resultantes de la descomposición de materia orgánica, que de alguna forma entran en ignición y generan una llama. En la actualidad casi todo el mundo conviene que Volta tenía probablemente razón, y se ha avanzado mucho en describir la posible composición química de los fuegos fatuos, y cuáles son los mecanismos físicos que los "encienden". En el programa de hoy os hacemos un resumen de todo esto: de cómo traer un fenómeno legendario a la luz de la ciencia. Si os interesa podéis leer el artículo de Louis Blesson del año 1832 aquí: http://inamidst.com/lights/wisp/blesson1832 Y el artículo sobre los microrrelámpagos, del que hablaremos en más detalle otro día, es "Unveiling ignis fatuus: Microlightning between microbubbles", de Yu Xia et al. Lo tenéis aquí: https://www.pnas.org/doi/abs/10.1073/pnas.2521255122 Este programa se emitió originalmente el 21 de enero de 2025. Podéis escuchar el resto de audios de La Brújula en la app de Onda Cero y en su web, ondacero.es
Ser Historia viaja al Museo Diocesano Regina Coeli de Santillana del Mar para disfrutar de la historia de una región absolutamente increíble. Comenzamos el cronovisor con Eduardo Palacio, conservador de las cuevas prehistóricas de Cantabria hablando de las teorías que se han presentado con más fuerza en las últimas décadas relacionando algunas pinturas rupestres con las estrellas. Luego nos visita Sara Izquierdo, alcaldesa de Santillana del Mar. Con ella descubrimos la belleza del patrimonio cultural de esta localidad cántabra. Pedro Ángel Fernández Vega, autor de Historia de Roma. Los orígenes (Ed. Arpa 2025), nos habla de los orígenes de la historia de Roma y la romanización. Acabamos el programa con Enrique Campuzano, director del Museo Diocesano quien nos pone en bandeja la historia de este lugar del siglo XVI y la riqueza arqueológica, artística y documental con que cuenta
durée : 00:58:54 - Le Cours de l'histoire - par : Xavier Mauduit, Maïwenn Guiziou - Sous l'Ancien Régime, dépenser c'est régner. Le roi dispose de son argent à son bon vouloir. Pour les recettes, c'est une autre histoire. L'administration et les magistrats veillent au grain quand il s'agit de lever l'impôt. En 1781, le directeur des finances lève le secret des dépenses publiques. - réalisation : Thomas Beau, Riyad Cairat - invités : Benoît Carré Chercheur en histoire moderne, spécialiste de l'Ancien Régime et de la Révolution
Dans l'imaginaire collectif, le bouffon de cour est presque toujours un homme. Pourtant, les archives montrent que des femmes occupaient aussi ce rôle, en particulier dans les cours princières et royales d'Europe. Elles étaient plus rares, mais pas exceptionnelles.Comme leurs homologues masculins, les bouffonnes pouvaient être :des artistes comiques,des musiciennes ou chanteuses,des conteuses,ou des personnes présentant une singularité physique ou mentale, ce qui correspond malheureusement aux normes de l'époque.Elles remplissaient les mêmes fonctions essentielles : divertir, désamorcer les tensions, parfois dire des vérités qu'aucun courtisan n'osait formuler.Le cas emblématique de Jane FooleLa plus célèbre d'entre elles est Jane Foole, active au début du XVIᵉ siècle en Angleterre. Elle servit successivement Henri VIII et surtout sa fille Marie Ire d'Angleterre, dite « Bloody Mary ».Contrairement à ce que son nom pourrait laisser penser, Foole n'était pas forcément son nom de naissance, mais une désignation liée à sa fonction. Jane apparaît régulièrement dans les comptes royaux : elle recevait un salaire, des vêtements, parfois même des cadeaux, preuve qu'elle occupait une place reconnue à la cour.Les sources suggèrent qu'elle était probablement atteinte d'un handicap mental, ce qui, dans la logique cruelle de l'époque, faisait partie de sa “fonction”. Mais réduire Jane Foole à cela serait une erreur. Sa longévité à la cour — plusieurs décennies — indique qu'elle était appréciée, protégée et intégrée, notamment par Marie Tudor, qui semblait très attachée à elle.La présence de bouffonnes est d'autant plus intéressante qu'elles combinaient deux marginalités : être femme dans un monde politique dominé par les hommes, et être bouffon, donc hors des hiérarchies sociales classiques. Cela leur donnait parfois une liberté de parole encore plus singulière.Mais cette même marginalité explique aussi pourquoi elles ont été moins bien documentées. L'histoire officielle, écrite par des hommes, a largement ignoré ces figures jugées secondaires.Oui, il y eut des bouffonnes au Moyen Âge et à la Renaissance. Jane Foole en est la preuve la plus solide : une femme, salariée de la cour d'Angleterre, occupant un rôle central dans la vie quotidienne des souverains. Son histoire rappelle que le rire, la transgression et la parole libre n'étaient pas réservés aux hommes — même si la mémoire historique, elle, l'a longtemps fait croire. Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.
durée : 00:57:29 - Avec philosophie - par : Géraldine Muhlmann, Nassim El Kabli - Si Montaigne a lu et repris les textes des sceptiques antiques, son scepticisme diffère de celui des Anciens. Dès lors, peut-on toujours le considérer comme un auteur sceptique ? Si oui, comment définir son scepticisme ? En retrouve-t-on des traces dans l'écriture de ses "Essais" ? - réalisation : Nicolas Berger - invités : Sylvia Giocanti Professeure à l'Université de Paris 1 Panthéon-Sorbonne; Frédéric Brahami Directeur d'études de l'EHESS (Centre Raymond Aron); Marie-Luce Demonet Professeur émérite de littérature française du XVI e siècle, spécialiste des rapports entre littératures, langues et théories du signe à la Renaissance