POPULARITY
Categories
El programa 'Herrera en COPE' ha descubierto de la mano de Carlos Herrera y María José Navarro, en su 'Historia del Día', la historia de Fernando Agudo, gerente del Museo del Melonero en Villaconejos (Comunidad de Madrid). Un espacio que, contrariamente a lo que se podría pensar, no exhibe la fruta, sino que rinde homenaje a sus artífices. Agudo, fundador del museo, aclara la confusión: "En el museo no hay melones, en el museo lo que hay es la historia de los meloneros de Villaconejos".El vínculo de Villaconejos con el melón es profundo y antiguo. Fernando Agudo, cuya familia se ha dedicado al cultivo de esta fruta, recuerda las difíciles condiciones de vida de los productores. Según ha relatado, sus propias investigaciones confirman la longevidad de esta tradición. "Hemos encontrado que un historiador de Madrid, a finales del siglo XVI aproximadamente, o XVII, dice en uno de sus libros que en la Plaza de la Cebada se vendían en uno de sus laterales gallinejas, mantas y ...
El continente más restringido del planeta. El único sin población indígena. El único gobernado por un tratado firmado en plena Guerra Fría sin que nadie discutiera.Hay mapas del siglo XVI que muestran su costa con un detalle que no debería ser posible. Hay expediciones militares de escala descomunal que se retiraron antes de tiempo sin explicación convincente. Hay testimonios de personal naval que describe estructuras geométricas perfectas bajo el hielo, zonas de vuelo prohibidas que no aparecen en ningún mapa público, y objetos que se mueven a velocidades que ninguna aeronave convencional puede alcanzar.¿Qué hay realmente detrás del muro de hielo?¿Por qué las dos superpotencias de la Guerra Fría firmaron sin pelear un tratado que neutralizaba el único continente sin dueño?¿Qué operan realmente las bases militares en la Antártida que ningún civil puede inspeccionar?¿Qué dicen los documentos desclasificados sobre los avistamientos OVNI en el continente más vigilado y menos conocido de la Tierra? Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Población - 209 habitantes | Reclamo - la iglesia de San Juan bautista con un retablo del siglo XVI y un videomapping que se puede visitar dos días al mes | Otras cosas típicas - el albergue del Camino de Santiago, donde se abraza a los peregrinos; y el pique con Santo Domingo de La Calzada por una dehesa donde ambas localidades querían que pastase su ganado. La victoria fue para el héroe local Martín García.
Esta semana se pasa por el No son horas Daniel Domenech, arquitecto y especialista en la Historia de nuestro país, para hablarnos de la geografía del imperio español durante los siglos XVI y XVII. ¡Muy interesante!
VOV1 - Chế định luật sư công là chính sách nhân văn nhằm mở rộng quyền tiếp cận công lý, đặc biệt cho người yếu thế. Thế nhưng lại đang bị các luận điệu xuyên tạc, cố tình bóp méo bản chất, gọi đây là "cánh tay nối dài của công quyền" hay "triệt tiêu luật sư tư".Ngày 24/4 vừa qua, Kỳ họp thứ Nhất, Quốc hội khóa XVI đã thông qua Nghị quyết thí điểm chế định luật sư công ở một số bộ ngành và địa phương với tỷ lệ tán thành rất cao – hơn 93%. Con số này không phải tự nhiên mà có. Nó cho thấy Nghị quyết không phải là một ý tưởng ngẫu hứng, mà là kết quả của cả quá trình cân nhắc, thảo luận của nhiều cơ quan ban ngành, lấy ý kiến của nhiều tầng, nhiều lớp, nhiều tổ chức chính trị xã hội, nghề nghiệp và nhìn vào nhu cầu thực tế của đất nước trước khi được đưa lên bàn của các Đại biểu Quốc hội.Hiểu nôm na, luật sư công của khu vực công, không phải để thay ai, mà để bổ sung cho những chỗ đang thiếu và yếu. Theo luật sư Trương Thanh Đức, Trọng tài viên tại Trung tâm Trọng tài Quốc tế Việt Nam (VIAC), Nghị quyết của Quốc hội là bước đi mang tính cải cách thể chế, góp phần nâng cao năng lực pháp lý của khu vực công, bảo vệ lợi ích Nhà nước.
Enzo Coco"Premio Merano Europa"www.plime.euPremio Letterario Internazionale Merano Europa XVI edizioneIl premio ponte tra la cultura italiana e quella tedesca I Vincitori:Sezione italianaPIERA VENTRE – STELLA RANDAGIA – NN editoreSezione tedescaVERNESA BERBO – Der Sohn und das Schneeflöckchen – Frankfurter VerlangsanstaltSezione Poesia tradottaRICCARDO HELD “I sonetti di Orfeo” – MondadoriSabato 6 giugno al Pavillon des Fleurs di Merano si è tenuta la cerimonia conclusiva della XVI edizione del Premio Letterario Internazionale Merano-Europa.Durante la serata i lettori della giuria popolare hanno posto le proprie schede nelle apposite urne e successivamente si è proceduto allo spoglio e alla proclamazione dei vincitori.Lo scrutinio pubblico dei voti dei 100 lettori (50 di lingua italiana e 50 di lingua tedesca) ha decretato la vittoria delle autriciPIERA VENTRE – STELLA RANDAGIA – NN editoreVERNESA BERBO – Der Sohn und das Schneeflöckchen – Frankfurter VerlangsanstaltDopo i saluti delle conduttrici Valentina Berengo, giornalista culturale e di Roxana Höchsmann, Ufficio stampa dell'Agenzia di Comunicazione Wolkenlos di Vienna, e di Enzo Coco, Presidente dell'Associazione culturale Passirio Club organizzatore del Premio, sono intervenuti i rappresentanti delle istituzioni locali: Antonella Costanzo e Barbara Hölzl, Assessore Comune di Merano, Angelo Giannaccaro, Presidente del Consiglio Provinciale e Assessore regionale alle iniziative per la promozione dell'integrazione europea; Philipp Achammer, Assessore provinciale alla cultura e istruzione lingua tedesca; Marisa Giurdanella, ufficio cultura italiana della Provincia, e in chiusura l'intervento di Aldo Mazza, Presidente della Giuria di selezione.Per la sezione “Poesia tradotta” è stato premiato Riccardo Held per l'opera I sonetti di Orfeo [Die Sonette an Orpheus] di Rainer Maria Rilke (Mondadori). Le motivazioni sono state lette da Valentina Di Rosa – docente Dipartimento studi letterari, linguistici comparati Università Orientale/Napoli, membro del Comitato scientifico di selezione, coordinato da Stefano Zangrando.Ai vincitori delle sezioni narrativa è stato riconosciuto un premio di 5.000 Euro, per i finalisti un premio di 1.000 Euro ciascuno. Al vincitore della sezione Poesia tradotta è stato consegnato un premio di 4.000 euro.Gli altri finalisti in gara:Sezione italianaSaverio Gangemi, “Calura”, RubbettinoPippo Russo, “L'estate di Totò Schillaci”, Derive ApprodiSezione tedesca:Dimitre Dinev “Zeit der Mutigen“ – Kein & AberDidi Drobna “Ostblockherz” – PiperLe terzine finaliste per la narrativa sono state selezionate dalle giurie tecniche:Per la sezione italiana:Alessandro Gazzoli – dottore di ricerca in letteratura italiana – esperto di narrativa del NovecentoGiuliano Geri – editor e traduttore – coordinatore della giuriaMariagrazia Mazzitelli – direttrice editoriale Salani Anna Vallerugo – giornalista e critica letterariaPer la sezione tedesca:Ferruccio Delle Cave – critico letterario e storico – coordinatore della giuriaSepp Mall – scrittore e vincitore dell'edizione 2024 del Premio Merano-Europa – Romanzo in lingua tedescaIngrid Runggaldier – pubblicista e traduttriceMichael Scholz – direttore artistico del festival di letteratura “Poetische Quellen”Le interviste ai finalisti sono state condotte da Valentina Berengo per la lingua italiana, e da Roxana Hôchsmann per la lingua tedesca.L'evento è stato allietato dagli interventi musicali dell'Orchestra d'archi della Merano Pop Symphony Orchestra diretta dal Maestro Roberto Federico.L'Associazione culturale Passirio Club Merano ODV, in collaborazione con l'associazione Südtiroler Künstlerbund, la Biblioteca civica di Merano e il patrocinio e contributo di Regione Autonoma Trentino Alto Adige, Provincia Autonoma Bolzano Alto Adige e il Comune di Merano, ha promosso la XVI edizione Premio Letterario Internazionale Merano Europa riservato ai Romanzi editi, in lingua italiana e tedesca pubblicati nel 2025, e alla Poesia tradotta dall'italiano o il tedesco e pubblicata nel biennio 2024/2025.Il Premio letterario Merano Europa è unico nel suo genere per la particolarità di rivolgersi contemporaneamente alle culture italiana e tedesca. Si connota particolarmente perché si svolge a Merano, una città dalle caratteristiche uniche poiché registra la presenza paritaria di abitanti di lingua italiana e tedesca ed è quindi punto ideale di incontro per le rispettive culture, anche in campo internazionale. Merano in particolare e l'Alto Adige, rappresentano infatti da sempre l'ideale crocevia tra mondo tedesco e italiano.Diventa un supporter di questo podcast: https://www.spreaker.com/podcast/il-posto-delle-parole--1487855/support.IL POSTO DELLE PAROLEascoltare fa pensarehttps://ilpostodelleparole.it/
El Real Sitio de San Lorenzo de El Escorial, una obra monumental del siglo XVI que combina palacio, monasterio y biblioteca. Este episodio también destaca otros tres monumentos patrocinados por Felipe II y Felipe III: el Colegio de Doncellas Nobles, el Real Monasterio de Santa Isabel y el Real Monasterio de La Encarnación. A través de imágenes detalladas y narraciones expertas, el documental ofrece una visión profunda de estos tesoros arquitectónicos, destacando su relevancia histórica y artística.
Trechos do livro " Las Moradas”, de Santa Teresa dʼÁvila.Santa Teresa de Ávila (1515–1582) foi uma mística, reformadora religiosa e escritora espanhola do século XVI.Nascida em uma família cristã na cidade de Ávila, ingressou ainda jovem no Carmelo. Após anos de vida religiosa marcada por enfermidades e lutas interiores, viveu profundas experiências místicas que transformaram radicalmente sua fé. Essas vivências a levaram a iniciar a Reforma do Carmelo, buscando um retorno à simplicidade, ao silêncio e à vida contemplativa autêntica.Seus ensinamentos enfatizam a oração interior como um caminho de amizade viva com Deus. Em obras como O Livro da Vida e O Castelo Interior, Teresa descreve o progresso da alma rumo à união divina, destacando a humildade, o desapego e o amor como fundamentos da vida espiritual. Para ela, a verdadeira contemplação não afasta do mundo, mas aprofunda a caridade e o serviço.Santa Teresa é uma das maiores místicas do cristianismo e foi proclamada Doutora da Igreja. Sua influência ultrapassa fronteiras religiosas, inspirando buscadores espirituais, teólogos e psicólogos, e permanecendo como referência central na tradição contemplativa cristã.
Programa presentado por Javi Prieto y María Argüelles. Hay vinos que se entienden mucho mejor cuando se sientan a la mesa. Porque la enología vive también en ese momento en el que un plato y un vino se encuentran. ¡Bienvenidos a La Esencia del Vino, el podcast de Matarromera! Estrenamos el capítulo 61: “Enología gastronómica”, con una frase Ferran Adrià: "La cocina es un lenguaje mediante el cual se puede expresar armonía, felicidad, belleza, poesía y cultura". Hoy hablamos del vino y la gastronomía como compañeros ideales de la conversación y Para ello, se sube a nuestro podcast el periodista y divulgador gastronómico Pepe Ribagorda. Para maridar esta charla, descorchamos Casa da Porta, de Bodega Sanclodio (D.O. Ribeiro). Un vino fresco, ligero, versátil y muy gastronómico. Además, en este episodio conoceremos tres nuevos Restaurantes Esenciales, en este caso, costeros o casi costeros, donde la cocina y el vino van de la mano Y, en la segunda parte, hablaremos David Fernández, Director de Recursos Humanos con el que hablaremos de talento. La anécdota del programa: ¿a que no sabes dónde está el viñedo más pequeño del mundo y cuántas botellas salen de él? El viñedo más pequeño del mundo está en Italia, concretamente en Reggio Emilia, entre Parma y Módena. Lo más curioso, es que está en la azotea de un palacio del siglo XVI!!! Con poco más de 20 metros cuadrados de terreno, Via Mari 10 produce solo 30 botellas de vino tinto al año y su propietario pretende venderlas a 5.000 euros cada una. Sí, has oído bien, 5.000€ ¿Qué hace que este vino sea tan especial? La tierra que alimenta las vides desde dentro de las macetas es una mezcla de arcilla, piedra caliza, grava y suelo silíceo, procedentes de todas las regiones italianas. Una vez recogida la uva, de variedad sangiovese, el vino se cría en toneles de roble, que son a la vez esculturas de un artista local. Curiosamente, estas botellas no se pueden conseguir en una tienda de vinos al uso, sino que se venden en una galería de arte, a solo unos metros de distancia de su pequeño viñedo. Vamos allá con un capítulo más de La Esencia del Vino que, como saben, pueden escuchar, al igual que el resto de programas en Spotify y en las principales plataformas digitales y, por supuesto, en nuestra web podcast.matarromera.es Les hablan Javi Prieto y María Argüelles. Con todos ustedes el capítulo 61 de La Esencia del Vino, el podcast de Matarromera: “Enología Gastronómica”
Psicohistoria Viva: Desmontando la Leyenda Negra y el nacimiento del relato contra el Imperio EspañolEn la última entrega del podcast Psicohistoria Viva, conducido por Fernando Pérez Pacho y Jesús Méndez, se aborda un fenómeno historiográfico y psicológico fundamental para entender la percepción global de lo hispano: la Leyenda Negra. A través de un análisis que busca comprender a los personajes en su entorno y circunstancias, los autores se sumergen en el complejo escenario de finales del siglo XVI, cuando la monarquía hispánica dominaba un tablero político que se extendía desde Filipinas hasta Nápoles.La tesis central del programa sostiene que la Leyenda Negra no fue un simple conjunto de críticas aisladas, sino una operación propagandística sofisticada orquestada por potencias rivales. El objetivo era desplazar a España de su liderazgo mundial, construyendo un relato que reducía su presencia en América a un eje único de barbarie, crueldad y fanatismo. Pérez Pacho y Méndez subrayan que, si bien existieron horrores durante la conquista que no deben negarse, la leyenda se basa en la manipulación y la exageración de estos hechos para presentar a España como un caso de maldad "único" en la historia.Un paquete ideológico al servicio del poderLos presentadores definen la Leyenda Negra como un "paquete ideológico" que desdibuja la realidad histórica. Este relato proyecta una imagen de los españoles como seres homogéneamente crueles y sanguinarios, mientras presenta la América precolombina como un paraíso idílico destruido por un pueblo atrasado. Sin embargo, el podcast aclara que prácticas como la esclavitud y las masacres no eran una exclusividad española, sino moneda común en todas las potencias coloniales de la época.Uno de los puntos de mayor fricción es el colapso demográfico indígena. Los autores explican que, aunque la población disminuyó drásticamente, la inmensa mayoría de las muertes se debieron a epidemias inevitables como la viruela y el sarampión, para las cuales no había inmunidad, y no a un genocidio intencionado y planificado a escala industrial. La diferencia fundamental, apuntan, es que solo España carga con la narrativa de una "maldad planificada", mientras que otros imperios, como el inglés o el holandés, han logrado presentar su historial de exterminio y segregación como algo relativamente benévolo.La paradoja de la autocrítica y el papel de las potencias rivalesResulta fascinante la paradoja que plantea el podcast: gran parte de la munición utilizada contra España provino de plumas españolas. Mientras otros imperios silenciaban sus abusos, en Castilla se producía un debate público sin precedentes en universidades y sermones sobre la justicia de la conquista y la humanidad de los indígenas. Figuras como Bartolomé de las Casas ofrecieron, mediante sus denuncias, una "mina de oro" para la propaganda enemiga, que tradujo y manipuló estos textos para demostrar una supuesta crueldad generalizada.Simultáneamente, mientras se fraguaba el mito, la Escuela de Salamanca y Francisco de Vitoria sentaban las bases del derecho internacional moderno, defendiendo la igualdad jurídica de los indígenas. Esta capacidad de autocrítica, ausente en otras cortes europeas, fue irónicamente el motor que alimentó el relato de sus detractores.El podcast también detalla cómo potencias como Inglaterra, Francia y los Países Bajos instrumentalizaron este relato por intereses geopolíticos y religiosos. Para Inglaterra, demonizar a España legitimaba la piratería y sus propios asentamientos en América. Para los Países Bajos, el "español cruel" era el villano necesario para justificar su rebelión política y moral contra la corona. Por su parte, Francia utilizó la caricatura del fanatismo español para ensalzar su propia cultura como sinónimo de refinamiento y racionalidad. Incluso en el ámbito religioso, el protestantismo convirtió a la Inquisición en una máquina de terror absoluto, a pesar de que el número de ejecuciones fue significativamente menor que las cazas de brujas en regiones protestantes.Psicohistoria Viva invita a una reflexión necesaria: no para blanquear la historia, sino para entender cómo la propaganda de hace siglos sigue moldeando nuestra visión de un pasado mucho más complejo y lleno de matices de lo que la leyenda permite ver.
VOV1 - Hôm nay (9/6), Diễn đàn Tương lai ASEAN (AFF) 2026 chính thức khai mạc tại Hà Nội với chủ đề “Cùng định hình tương lai chung: Hòa bình, Thịnh vượng và Phát triển lấy người dân làm trung tâm”.Đây là sáng kiến do Việt Nam khởi xướng, khẳng định tầm nhìn chiến lược, tinh thần gắn kết khu vực và vai trò chủ động, có trách nhiệm của Việt Nam. Càng ý nghĩa hơn khi đây là sự kiện đối ngoại đa phương cấp cao lớn đầu tiên do Việt Nam chủ trì sau Đại hội Đảng lần thứ XIV, bầu cử Quốc hội khóa XVI và Hội đồng nhân dân các cấp.Hướng tới hiện thực hóa Tầm nhìn ASEAN 2045, điểm mới của Diễn đàn năm nay là lần đầu tiên có các phiên đối thoại giữa các chính đảng khu vực và Hội nghị Lãnh đạo các thành phố ASEAN, cùng sự tham dự của 4 Thủ tướng các nước thành viên, tạo nên không gian đối thoại đa chiều, thực chất, vì lợi ích cộng đồng.TS.Quách Thị Huệ - Viện Hàn lâm Khoa học Xã hội Việt Nam đưa ra góc nhìn về sự kiện đối ngoại quan trọng này.
Jean d'Avila, déclaré saint en 1970, va prochainement être proclamé Docteur de l'Église comme l'a annoncé Benoît XVI le 20 août dernier à Madrid. Il deviendra ainsi le 34e Docteur de l'Église Catholique - La dernière proclamation avait été celle de Sainte Thérèse de Lisieux en 1997. Mais il faut bien avouer que ce saint espagnol est quasiment inconnu en France. Jean d'Avila appartient au siècle d'or espagnol et précède Thérèse d'Avila et Jean de la Croix. Ce grand mystique, fils de juifs convertis, a été un prédicateur de la Contre-réforme. Régis Burnet reçoit Annie Molinié-Bertrand, Professeur d'histoire et Civilisation de l'Espagne classique à la sorbonne, et le Père Marc Rastoin, jésuite, bibliste et théologien. Emission du 25 septembre 2011.
Esta semana falamos de cartas de quitação e da origem da expressão “estamos quites”, bem como de uma nova série histórica portuguesa, sobre a vida do soldado Fernão Lopes, no século XVI.-----Obrigado aos patronos do podcast:André Silva, Bruno Figueira, Cláudio Batista, Gustavo Fonseca, Isabel Yglesias de Oliveira, Joana Figueira, NBisme, Oliver Doerfler, Sara Esteves, Sofia Carvalho;Alexandre Carvalho, Andre Oliveira, Carlos Castro, Civiforum, Lda., Cláudia Conceição, Daniel Murta, Domingos Ferreira, Francisco C, Hugo Picciochi, Jorge Filipe, José Beleza, Luís André Agostinho, Miguel Cunha, Patrícia Gomes, Pedro Almada, Pedro Alves, Pedro Ferreira, Rui Roque, Tiago Pereira, Vera Costa;Adriana Vazão, Ana Gonçalves, André Abrantes, António Farelo, António J. R. Neto, Bruno Luis, Carlos Ribeiro, Carlos Ribeiro, Carolina Batista, Catarina Ferreira, Cláudia Brandão, César, Diogo Camoes, Diogo Freitas, Francisco Castro, Fábio Videira Santos, Gn, Goncalo Castro, GusRo, Hugo Palma, Hugo Vieira, Igor Silva, Joao Godinho, Joel José Ginga, Johnniedee, Jorge Manuel, João Barbosa, João Canto, João Carlos Braga Simões, João Diamantino, João Ferreira, João Félix, João Mendes, Liam Brockey, Luis Colaço, lvlheadwrecker, Mafalda Trindade, Marcos, Miguel Brito, Miguel Gama, Miguel Gonçalves Tomé, Miguel Oliveira, Miguel Salgado, Nuno Carvalho, Nuno Esteves, Nuno Moreira, Nuno Silva, Orlando Silva, Parte Cóccix, Paulo Guerreiro, Paulo Ramirez, Paulo Ruivo, Paulo Silva, Pedro Cardoso, Pedro Oliveira, Pedro Sebastião, Ricardo Pinho, Ricardo Santos, Rodrigo Candeias, Rui Magalhães, Rui Rodrigues, Simão, Simão Ribeiro, Thomas Ferreira, Tiago Matias, Tiago Sequeira, Tomás Matos Pires, Vitor Couto, Zé Teixeira.-----Ouve e gosta do podcast?Se quiser apoiar o Falando de História, contribuindo para a sua manutenção, pode fazê-lo via Patreon: https://patreon.com/falandodehistoria-----Música: "Hidden Agenda” de Kevin MacLeod (incompetech.com); Licensed under Creative Commons: By Attribution 4.0 License, http://creativecommons.org/licenses/by/4.0.Edição de Marco António.
Arrancamos de nuevo el Seat 131 Supermirafiori que dejamos aparcado en Ayna, en Albacete. Gonzalo, el técnico, nos ha puesto una nota en el parabrisas que dice: "Prohibido pisar Andalucía". Se ve que le deben dinero en Despeñaperros o algo. Así que, con el volante bloqueado para no girar hacia el sur, tiramos hacia el sureste. Recorremos unos 90 kilómetros por la CM-3203 y luego la A-30, para adentrarnos en la Región de Murcia, concretamente en el precioso Valle de Ricote. Y tras sortear limoneros y palmeras, llegamos al municipio de Ojós. Ojós, que no "Ojos" sin tilde, ni "Ho-Ho-Hos" como Papá Noel. Ojós. Este municipio cuenta con 522 habitantes según el INE, y su gentilicio es ojeño u ojeña. Un gentilicio que te obliga a estar siempre atento. "Ahí viene un ojeño", y tú te pones a buscar. La etimología de Ojós viene del árabe Oxox, que no es un beso y un abrazo en el Messenger, sino que significa "huertos". Y es que este valle es un vergel. Los romanos estuvieron por aquí, por supuesto, porque donde hay agua y se puede plantar algo, un romano ponía una villa. Pero la verdadera salsa de la historia de Ojós la pusieron los moriscos. El Valle de Ricote fue el último reducto de los moriscos en España. Cuando en 1609 Felipe III (el de la plaza mayor de Madrid) ordenó su expulsión, los moriscos de Ojós y alrededores se hicieron los locos. Aguantaron hasta 1613, siendo literalmente los últimos moriscos de España en ser expulsados. Y muchos volvieron de extranjis porque se habían dejado el huerto a medias. En cuanto a su patrimonio, destaca la Iglesia de San Agustín, que es una iglesia del siglo XVI, construida, cómo no, sobre la antigua mezquita. Tiene un estilo que podríamos definir como "murciano adaptativo". Pero lo verdaderamente flipante de Ojós, el plot twist que nadie se espera en un pueblo de 500 habitantes, es que tienen el Museo de Belenes del Mundo. Sí, amigos. Una colección de más de 700 belenes traídos de los cinco continentes. Belenes peruanos, belenes africanos, belenes de cristal... Si te gusta la Navidad, en Ojós vives en un bucle temporal infinito de villancicos. También hay que ver el Lavadero Público, que era el Twitter de la época, donde las ojeñas iban a lavar la ropa y a actualizar el timeline del pueblo. Sus fiestas patronales son a finales de agosto, en honor a San Agustín y a la Virgen de la Cabeza. Aquí las tradiciones incluyen lanzar pólvora y hacer procesiones donde se suda la gota gorda. Y para reponer fuerzas, la gastronomía de Ojós es canela fina. Literalmente. Tienen un dulce típico llamado "bizcochos borrachos", que son unos bizcochos que han pillado una cogorza de campeonato a base de almíbar y licor. Te comes dos y das positivo en el control de la Guardia Civil.
Šįkart tarp leidybinių naujienų: Justinos Repečkaitės kūrybos rinktinė, iraniečio Mahano Mirarabo garsai dvikakle gitara, uzbeko pianisto Behzodo Abduraimovo kritikų išliaupsintas albumas, naujas saksofoninko Joe Lovano kvartetas ir dozė senosios muzikos iš XVI a. pirmosios pusės!Ved. Domantas Razauskas
Kwe signifie «bonjour» dans de nombreuses langues autochtones et c'est sur le principe de la rencontre, fertile, respectueuse, que les communautés autochtones accueillent et se présentent aux visiteurs de passage. Troisième et dernière étape: à Pessamit, sur la Côte Nord, parmi les Innu, un peuple de tradition nomade, profondément ancré dans son territoire ancestral: le Nitassinan. Aujourd'hui, malgré les blessures coloniales, les Innu de Pessamit s'attachent à partager leur culture millénaire. Celui ou celle qui pose le pied au Québec, connaît certainement le roman de la Nouvelle France, terre de pionniers et de colons francophones en Amérique. Une terre qui jadis, avant l'arrivée de Jacques Cartier ou Samuel de Champlain, se vivait depuis des millénaires en partage et en mouvement par des hommes et des femmes parmi les lacs, les rivières et la forêt boréale. Des peuples autochtones, à qui l'on doit -notamment- le nom du Canada, « Kanata » signifiant village en langue iroquoienne ou wendat, ou Québec qui désigne « là où le fleuve se rétrécit » en langue algonquienne. Des peuples qui, pour la plupart, s'appellent, se désignent dans leurs langues simplement « humains ». C'est donc aux sources de cette humanité en Amérique que l'on vous propose de vous emmener pour une série en 3 épisodes, au Québec autochtone, à la rencontre de communautés que l'on connaît trop mal, à commencer par leurs noms. Petit rappel : au Québec, il existe 11 nations autochtones : les Inuit et dix Premières Nations parmi lesquelles les Wendat, les Innu, les Anishinaabeg, les Atikamekw, les Mi'kmaq, les Kanien'kehá:ka, les Naskapi, les Eeyouch, les Wolastoqiyik et les W8banakiak. Leurs communautés se déploient à travers tout le Québec et sont encore placées sous le régime des dites « réserves indiennes », des territoires non cédés par les autochtones mais appartenant à la Couronne, réservés à l'usage d'une « bande indienne » ou d'une communauté autochtone. Longtemps perçus par les allochtones ou non autochtones, comme des lieux clos, interdits, ces communautés sont en fait des lieux de vie ouverts à tous et toutes, des espaces de transmissions et de cultures passionnants. Là-bas, des musées, des sites culturels mais aussi les paysages de rivières, de lacs ou de forêts racontent l'histoire et la grandeur de ces premiers peuples. Le Québec autochtone est un territoire immense -le Québec est 3 fois plus grand que la France- et les réalités comme les histoires de chaque Nation et à l'intérieur, de chaque communauté, sont multiples voire infinies. Même si elles ont toutes en commun d'avoir été malmenées par la colonisation et la sédentarisation forcée. Mais les autochtones sont toujours là, bel et bien là ; et aujourd'hui, tous et toutes ont à cœur de reprendre la main et le narratif sur qui ils sont et d'où ils viennent. Troisième étape, à Pessamit, une communauté innu placée au bord du Fleuve Saint Laurent sur la Côte Nord. Autrefois appelés Montagnais, les Innu sont la nation la plus importante en population de la province francophone, soit plus de 20 000 personnes déployées en 11 Communautés, entre le Québec et le Labrador, sur des terres ancestrales qui n'ont jamais été cédées par des accords ou des traités. Présents dans la région depuis des millénaires (des fouilles ont prouvé l'existence d'un peuple de chasseurs remontant à 5 500 ans avant notre ère), les Innu étaient là au moment du passage des « explorateurs » européens Jacques Cartier ou Samuel de Champlain au XVIè et XVIIè siècle. Aujourd'hui, à Pessamit, on dénombre 2 500 habitants environ, dont plus de 80% parlent encore leur langue, l'innu aimun. Car jusque dans les années 50, les Innu ont su garder un lien puissant avec leurs traditions, des traditions mises à mal par les barrages, la colonisation et l'évangélisation. Depuis quelque temps, Pessamit développe l'été des visites guidées, à la découverte d'une culture nomade millénaire, tournée vers l'intérieur des terres, la terre ancestrale, socle de leur pensée et de leur civilisation : le Nitassinan. Avec des habitants, acteurs, actrices culturel.le.s et touristiques, pêcheur, ancien chef de bande, guides, conteur ou poétesse comme Joséphine Bacon que l'on avait rencontrée en 2021. C'est elle qui nous avait donné envie de partir dans le vaste Nitassinan innu. Une série en 3 épisodes de Laure Allary et Céline Develay-Mazurelle. Avec : - Joséphine Bacon, poétesse innu de renom, originaire de Pessamit - Robert Dominique, aîné de la communauté et ancien chef de bande de Pessamit - Kathy Moreau Lacasse, guide innu au centre communautaire Ka Mamuitunanut - Wilfrid Apik Hervieux, conteur de mythes et légendes innu - Lily-Rose Bacon, jeune étudiante innu - Jean-Louis ou Muâku, pêcheur à la truite innu - Céline Bacon, agent culturel et touristique innu à Pessamit - Moïse Junior Ashini travaille au camp innu Uamastakenis qu'a créé son père - Geneviève Ashini, soeur de Moïse, travaille au camp innu Uamastakenis qu'a créé son père. Pour préparer votre voyage à Pessamit : - Le site de Tourisme Autochtone Québec regorge de ressources et d'idées - La présentation des 11 Nations du Québec par Tourisme Autochtone Québec et un guide très utile sur comment voyager en pays autochtone - Le site du Conseil des Innus de Pessamit - En savoir plus sur la poésie de Joséphine Bacon - Sur le Camp innu Uamastakenis qui propose une immersion et un hommage à la culture innu en territoire - Sur le site traditionnel innu Kanapeut, espace de partage et de connaissances sur l'innu aïtun fondé par Michel et Erik Kanapé - Pour en savoir plus sur la culture innu plus largement, allez sur le site de l'institut Tshakapesh ou voir les capsules vidéos de Nametua Innu, mémoire et connaissance du Nitassinan. À lire et à écouter : - Bâtons à message. Tshissinuashitakana, de Joséphine Bacon. Éditions Mémoire d'encrier, 2009 - Les vertèbres de Joséphine, de Joséphine Bacon et Laure Morali. Éditions Mémoire d'encrier. 2026 - Eukuan Nin Matshi-Manitu Innushkueu. Je suis une maudite sauvagesse, d'An Antane Kapesh. Éditions Mémoire d'encrier. 2019 - Tiohtiá:ke, de Michel Jean. Éditions du Seuil, 2023 - Kuessipan, de Naomi Fontaine. Éditions Mémoire d'encrier. 2011 - Le peuple rieur. Hommage à mes amis innus, de Serge Bouchard. Lux Éditions. 2018 - Le passionnant balado produit par Radio Canada Laissez-nous raconter : L'histoire crochie avec Marie-Andrée Gill autour de 10 mots clés à décoloniser - La musique du groupe historique innu Petapan. Sur la plateforme de découverte des artistes et des musiques autochtones actuelles Nikamowin.
www.aufonddelaclasse.comCet épisode s'intéresse à l'évolution du style de Zilia au fil des lettres — et montre que ce roman raconte aussi l'histoire d'une conscience qui se forme, d'un jugement qui se construit progressivement dans la langue elle-même.Au départ, Zilia ne se précipite pas vers le jugement. Elle observe, suspend, corrige. Le vocabulaire le dit : à la lettre IV, les contradictions françaises « suspendent mon jugement » — elle remet à plus tard. À la lettre XVI, elle « soupçonne » cette nation de ne pas être telle qu'elle paraît — le verbe dit l'hypothèse, pas la certitude. Ce mouvement d'adhésion puis de correction est le rythme même de la formation du jugement moral dans le roman.L'aboutissement est la lettre XXIX — qui n'existait pas dans l'édition de 1747 et que Graffigny a ajoutée en 1752. Elle s'ouvre sur un aveu de bonne foi : Zilia n'est pas hostile par principe, elle est contrainte par l'évidence. Et dès lors, la modalisation disparaît. Les formules tombent, dures et définitives : « La vanité dominante des Français est celle de paraître opulents », « rien n'est grave, rien n'a de poids », « paroles sans signification, égards sans estime, soins sans affection ». Ce sont des maximes au sens classique — brèves, symétriques, sans appel — construites comme celles de La Bruyère. L'anaphore et le parallélisme ternaire produisent des phrases qui se referment sur elles-mêmes comme des vérités définitives.Hébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
VOV1 - Sáng 29/5, tại Singapore, Tổng Bí thư, Chủ tịch nước Tô Lâm đã hội đàm với Thủ tướng Singapore Lawrence Wong Thủ tướng Lawrence Wong nhiệt liệt chào mừng Tổng Bí thư, Chủ tịch nước Tô Lâm cùng Phu nhân và Đoàn đại biểu cấp cao Việt Nam thăm cấp Nhà nước Singapore và tham dự Diễn đàn Shangri-La, sau thành công của Đại hội Đại biểu toàn quốc lần thứ XIV của Đảng Cộng sản Việt Nam. Thủ tướng Singapore chúc mừng Tổng Bí thư Tô Lâm được Quốc hội Việt Nam khóa XVI tín nhiệm bầu giữ cương vị Chủ tịch nước và chia sẻ hai nước thường xuyên có các cuộc tiếp xúc cấp cao mà gần đây nhất là cuộc gặp giữa Thủ tướng Lawrence Wong với Thủ tướng Chính phủ Lê Minh Hưng trong dịp Hội nghị Cấp cao ASEAN tại Cebu, Philippines vừa qua. Thủ tướng Lawrence Wong bày tỏ ấn tượng trước các thành tựu phát triển của Việt Nam thời gian qua và cho rằng với việc nâng cấp quan hệ lên Đối tác Chiến lược toàn diện vào tháng 3/2025, quan hệ hai nước còn rất nhiều dư địa để làm sâu sắc hơn nữa hợp tác trên các lĩnh vực.Tổng Bí thư, Chủ tịch nước Tô Lâm chân thành cảm ơn Thủ tướng Lawrence Wong, Chính phủ và nhân dân Singapore đã dành cho Đoàn sự đón tiếp trọng thị, nồng hậu, thắm tình hữu nghị; bày tỏ vui mừng được trở lại thăm Singapore trên cương vị người đứng đầu Đảng và Nhà nước Việt Nam; chúc mừng Singapore luôn giữ đà phát triển tích cực, thuộc nhóm các nước giàu và an toàn nhất thế giới hiện nay. Tổng Bí thư, Chủ tịch nước chia sẻ chuyến thăm lần này nhằm tăng cường hơn nữa quan hệ hữu nghị, hiểu biết lẫn nhau, mở ra cơ hội hợp tác to lớn, tiếp thêm xung lực cho quan hệ Đối tác Chiến lược toàn diện Việt Nam - Singapore, vì lợi ích của nhân dân hai nước, vì hòa bình, hợp tác và phát triển ở khu vực và thế giới.
Programa completo del 'No son horas' con Gemma Ruiz. Hoy hemos hablado de cómo prevenir los cálculos renales con la nutricionista Andrea Carucci y viajado al pasado de la mano de Daniel Domenech para conocer más de cerca la vida en las galeras de los siglos XVI y XVII.
Esta semana se pasa por el No son horas Daniel Domenech, arquitecto y especialista en la Historia de nuestro país, para hablarnos de las galeras de los siglos XVI y XVII. ¡Muy interesante!
Sur la côte caraïbe du Honduras, l'explosion du tourisme accroît les tensions avec les communautés locales. Croisières géantes, séjours all-inclusive, excursions au cœur de la deuxième plus grande barrière de corail au monde… Sur la côte caraïbe du Honduras, le tourisme explose. En 2025, près de deux millions de visiteurs ont fréquenté le littoral hondurien. Mais derrière cette vitrine paradisiaque et les promesses de développement économique, les tensions grandissent avec les communautés locales. Sur ces mêmes côtes vivent depuis plus de deux siècles les Garifunas, une communauté afro-indigène. Depuis plusieurs années, les Garifunas se battent contre l'accaparement de leurs terres dites ancestrales. Reportage de notre correspondante Marie Griffon dans le village de Trujillo, sur la côte caraïbe, où 13 000 Garifunas tentent de retrouver leurs terres. Un trumpiste du Texas candidat au Sénat Aux États-Unis, c'est une victoire qui montre une nouvelle fois l'emprise de Donald Trump sur son parti. Les électeurs républicains du Texas ont désigné, mardi 26 mai 2026, leur candidat pour le poste de sénateur aux midterms de novembre. Ils devaient choisir entre le sénateur sortant John Cornyn et le procureur général Ken Paxton, adoubé par le président. Et c'est donc ce dernier qui a été élu. Éclairage de François-Damien Bourgery, du service International de RFI. À lire aussiTrump confirme son emprise sur les républicains après la victoire de son candidat dans une primaire au Texas Le mythe de la blancheur au Chili Peu connue, la communauté afrodescendante chilienne subit énormément de discriminations dans ce pays où une large partie de la population est persuadée de descendre directement des Européens. Ces descendants d'anciens esclaves africains et antillais, emmenés de force sur le continent sud-américain à partir du XVIè siècle, ont très longtemps été totalement invisibles à cause notamment d'un mythe très répandu : le mythe de la blancheur. Un dossier de Margot Van Wambeke, du service International de RFI.
LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA nos abre uno de sus archivos, que nos va a acercar a: "Y caminaron sobre las aguas. El milagro de Empel". En este programa de LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA volvemos a hablar de los Tercios Españoles, volvemos a la España del siglo XVI porque vamos a viajar a la Guerra de los 80 años, y nos vuelve a visitar el escritor Pablo Carnicero de la Cámara. Así que si mezclamos estos tres ingredientes nos sale uno de los capítulos más impresionantes de la historia de España, "el milagro de Empel". Como he dicho, para hablar de este capítulo histórico tenemos el placer de tener con nosotros a Pablo Carnicero de la Cámara, escritor, apasionado por la historia, aunque también por el mundo de fantasía, especialmente el mundo Tolkien. Y tras presentarnos en un programa anterior su novela "Que vengan cuando quieran", que trataba sobre el sitio de Castelnuovo, en esta ocasión nos presenta su nueva novela titulada "Y caminaron sobre las aguas" que tiene como telón de fondo la Batalla de Empel y el "milagro" que allí se produjo. Sin más preámbulos os dejo con el programa. Enlace a "Y caminaron sobre las aguas": https://pablocarnicero.com/producto/y-caminaron-sobre-las-aguas/ Enlace a su página web: https://pablocarnicero.com/ Pablo tiene ya un buen puñado de novelas a sus espaldas, podemos nombrar sus inicios en esto de la literatura con la publicación de su saga de "El Reino de la Noche" con cuatro novelas como son: Inmortal, El Filo de la Espada, Tiempos Aciagos y Sangre Inmortal. Posteriormente Pablo publicó su primera novela novela negra, Género que también le apasiona, titulada "Un tipo casi normal en una situación anormal". También en sobre el género novela negra publicó "Decisión encadenada" y "Una novela negra defectuosa". También tiene dos novelas ambientadas en la Segunda Guerra Mundial como son "El Secreto de los Dedos de Aignes" y "Operación: La sangre del diablo", que son del género ficción histórica. En 2020 publicó «El León de Aquilonia», donde recopiló cinco relatos ambientados en la Edad Hiboria y protagonizados por Conan el Cimmerio. Y en 2022 publicó la novela corta «Los Sapronos», un thriller rural con toques de terror psicológico y «Tres malditos en Lay City«, regresando al género negro más clásico. Y uno de sus últimos libros fue el que ya presentamos en un programa anterior, libro titulado "Que vengan cuando quieran", publicado inicialmente en el año 2016 y que está en reedición, y que como he dicho trata sobre el sitio de Castelnuovo. https://www.instagram.com/pablo_carnicero/?hl=es Twitter: @PabloC_autor Facebook: https://www.facebook.com/pablocarniceroautor/?locale=es_ES Facebook: @pablocarniceroautor Este es un Podcast producido y dirigido por Gerión de Contestania, miembro del grupo "Divulgadores de la Historia". Somos un podcast perteneciente al sello iVoox Originals. Enlace a la web del grupo "Divulgadores de la Historia": https://divulgadoresdelahistoria.wordpress.com/ Canal de YouTube de LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA: https://www.youtube.com/channel/UCfHTOD0Z_yC-McS71OhfHIA *Si te ha gustado el programa dale al "Like", ya que con esto ayudarás a darnos más visibilidad. También puedes dejar tu comentario, decirnos en que hemos fallado o errado y también puedes sugerir un tema para que sea tratado en un futuro programa de LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA. Gracias. Música del audio: Zakarnok TV / Marchas y canciones militares. "Himno de los Tercios Españoles" (No oficial): https://www.youtube.com/watch?v=dPk9Nv_RZr8 Redes Sociales: -Twitter: LABIBLIOTECADE3 -Facebook: Gerión De Contestania Muchísimas gracias por escuchar LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA y hasta la semana que viene. Podcast amigos: La Biblioteca Perdida: https://www.ivoox.com/podcast-podcast-la-biblioteca-perdida_sq_f171036_1.html Cliophilos: https://www.ivoox.com/podcast-cliophilos-paseo-historia_sq_f1487551_1.html Niebla de Guerra: https://www.ivoox.com/podcast-niebla-guerra_sq_f1608912_1.html Casus Belli: https://www.ivoox.com/podcast-casus-belli-podcast_sq_f1391278_1.html Victoria Podcast: https://www.ivoox.com/podcast-victoria-podcast_sq_f1781831_1.html BELLUMARTIS: https://www.ivoox.com/podcast-bellumartis-podcast_sq_f1618669_1.html Relatos Salvajes: https://www.ivoox.com/podcast-relatos-salvajes_sq_f1470115_1.html Motor y al Aire: https://www.ivoox.com/podcast-motor-al-aire_sq_f1117313_1.html Pasaporte Historia: https://www.ivoox.com/podcast-pasaporte-historia_sq_f1835476_1.html Cita con Rama: https://www.ivoox.com/podcast-cita-rama-podcast-ciencia-ficcion_sq_f11043138_1.html Sierra Delta: https://www.ivoox.com/podcast-sierra-delta_sq_f1507669_1.html Permiso para Clave: https://www.ivoox.com/podcast-permiso-para-clave_sq_f1909797_1.html Héroes de Guerra 2.0: https://www.ivoox.com/podcast-heroes-guerra_sq_f1256035_1.html Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
www.aufonddelaclasse.comCet épisode s'intéresse à la transformation des lettres de Zilia à partir du moment où elle maîtrise le français : elle devient ce qu'on appelait au XVIIIe siècle une « nouvelliste » — une sorte de journaliste privée qui envoie à son correspondant les nouvelles du monde qu'elle traverse. Les lettres ne sont plus seulement des cris d'amour : elles deviennent des comptes-rendus. Et pour les lecteurs qui les reçoivent, elles ont une portée inattendue : elles leur font voir leur propre société comme s'ils la découvraient pour la première fois.Quatre lettres illustrent cette dimension. À la lettre XIV, Zilia fait l'expérience d'être elle-même l'objet du regard : exposée dans un salon, tournée et retournée par une grande dame et un jeune homme qui palpent ses habits. Quand elle résiste, c'est elle qui se révèle « mieux instruite des lois de l'honnêteté » — le renversement est complet, et la formule finale dit tout : « je n'ai point vu des sauvages si orgueilleusement familiers que ceux-ci. »Les lettres XVI et XVII forment une paire contrastée : le théâtre d'abord, où les acteurs « crient et s'agitent comme des furieux », puis l'opéra, dont la musique révèle à Zilia « l'intelligence des sons universelle » — une réflexion sur le langage naturel par opposition aux langues conventionnelles, formulée depuis la position de quelqu'un qui justement ne partage pas la langue des gens qui l'entourent.La lettre XXVIII, enfin, décrit les fêtes du mariage de Céline avec une admiration franche — le feu d'artifice, les jardins, le génie des arts français. Ce moment d'émerveillement sincère est essentiel : le regard de Zilia n'est pas hostile par principe. Elle voit les Français tels qu'ils sont, avec leurs grandeurs et leurs travers. C'est ce qui rend sa critique, quand elle vient, parfaitement crédible.Hébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
www.aufonddelaclasse.comCet épisode examine le cœur de la critique sociale des Lettres d'une Péruvienne — fondée sur un constat central qui traverse tout le roman : l'écart entre ce que les Français montrent et ce qu'ils sont.La critique émerge progressivement de l'observation. À la lettre XVI, Zilia formule encore prudemment : « je soupçonne cette nation de n'être point telle qu'elle paraît. » Mais à la lettre XX, la métaphore des meubles dorés tranche définitivement : « leurs vertus n'ont pas plus de réalité que leurs richesses. Les meubles que je croyais d'or n'en ont que la superficie, leur véritable substance est de bois. » Zilia a été trompée par l'apparence — et c'est précisément parce qu'elle est étrangère qu'elle voit ce que les Français ont cessé de voir.La lettre XXXII pousse l'analyse plus loin en révélant le mécanisme interne de l'hypocrisie sociale. Les visites de politesse se retournent en médisances sitôt qu'on tourne le dos. Mais Zilia fait une distinction importante : ce n'est pas le vice qui est premier, c'est la peur du ridicule. On condamne le système, pas les individus. La lettre se clôt sur une maxime — le jouet, brillant, creux, sans valeur réelle — qui résume la France en une image.La critique de la religion suit exactement le même schéma. Le jésuite admirable à la première visite s'effondre à la seconde. Et Zilia en tire un raisonnement implacable : si la religion prescrit des vertus conformes à la loi naturelle, pourquoi les mœurs françaises en sont-elles si éloignées ? Ce qu'elle refuse, ce n'est pas le christianisme en lui-même — c'est l'institution qui prêche la tolérance et pratique la condamnation. Une façade de plus sur le bois.Hébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Qu'est-ce que le chiisme ou plutôt que sont les chiismes, dont les fidèles représentent environ 10% des musulmans à travers le monde ? À partir de quand se constitue cette branche de l'islam ? Pour quelles raisons ? Quelles sont les particularités du chiisme ? Ses principales branches ? Les différences avec le sunnisme ? Les principaux centres religieux ? Dans cette émission, nous allons beaucoup insister sur le chiisme duodécimain, majoritaire jusqu'à aujourd'hui, notamment en Iran, en Irak, au Liban ou encore à Bahrein. Le chiisme duodécimain qui, à partir du XVIè siècle, devient religion d'État en Iran. Invités : - Mohammad Ali Amir-Moezzi, directeur d'études émérite à l'École pratique des Hautes études (EPHE) et président du Conseil scientifique de l'Institut français d'islamologie, islamologue et iranologue spécialiste du chiisme, auteur de nombreux ouvrages dont « Le Coran silencieux et le Coran parlant » (CNRS éditions 2020), « La preuve de Dieu. La mystique shi'ite à travers l'œuvre de Kulaynî, IXe-Xe siècle » (Éd. du Cerf, 2019), il a co-dirigé en 2019 « Le Coran des historiens » (Éd. du Cerf) et en 2025 « Le Mahomet des historiens » (Éd. du Cerf) - Sabrina Mervin, spécialiste du chiisme contemporain, directrice de recherches émérites au Centre National de Recherches Scientifiques (CNRS), auteure de « Histoire de l'islam, fondements et doctrines » (Éd. Flammarion, 2016), « Najaf, portrait of a holy city » (Éd. ITHACA, 2017) avec Robert Gleave et Géraldine Chatelard. Reportage au centre culturel chiite imam Al Khoei près de Paris.
Quando si pensa all'Italia, il caffè è tra le prime cose che vengono in mente. Ma come è arrivato in Italia? Perché gli italiani lo bevono così? E perché, se ordini «un caffè» in un bar italiano, ti arriva sempre e solo un espresso? In questo articolo scoprirai tutta la storia del caffè in Italia — dalle origini africane fino alla moka — e imparerai il vocabolario e le curiosità che ti faranno fare un'ottima figura con gli italiani. Non è italiano! Tutta la verità sul CAFFÈ 1. Le Origini del Caffè: un Viaggio Lunghissimo Oggi il caffè sembra italianissimo — quasi come se fosse nato tra le colline della Toscana o nei vicoli di Napoli. Ma la verità è un'altra: il caffè non è italiano, almeno non all'inizio. Le origini del caffè si trovano probabilmente in Etiopia, in Africa. Esiste una leggenda che racconta di un pastore di nome Kaldi, che un giorno notò qualcosa di strano: le sue capre, dopo aver mangiato alcune bacche rosse di una pianta particolare, non riuscivano più a dormire la notte — erano iperattive, quasi euforiche. Kaldi assaggiò quelle bacche, le portò a dei monaci, e da lì cominciò tutto. Dalla penisola arabica — soprattutto dallo Yemen — il caffè si diffuse rapidamente. Nel mondo arabo nacquero i primi luoghi pubblici dove si beveva caffè, si discuteva di politica, si facevano affari, si raccontavano storie: i precursori dei nostri bar. Il caffè era già un fatto sociale ancora prima di arrivare in Europa. 2. Il Caffè Arriva in Italia Il caffè arrivò in Italia intorno al XVI e XVII secolo, grazie ai commerci tra Venezia e l'Impero Ottomano. Venezia, in quel periodo, era uno dei centri commerciali più importanti d'Europa — la porta tra Oriente e Occidente. Ed è proprio da quella porta che entrò il caffè. Ma all'inizio non tutti erano contenti di questa novità. Alcune persone lo consideravano una bevanda sospetta, straniera, persino pericolosa. C'erano voci che lo definivano «la bevanda del diavolo». Secondo una storia molto popolare, fu Papa Clemente VIII a risolvere la questione: assaggiò il caffè, gli piacque molto, e lo "benedisse" ufficialmente. Da quel momento, nessuno poteva più dire che fosse una bevanda del diavolo — se lo beve il Papa, va bene per tutti. Nel Seicento aprirono le prime botteghe del caffè, che erano molto più di semplici bar: erano luoghi di incontro, di cultura, di discussione. Artisti, scrittori, filosofi, commercianti — tutti si ritrovavano lì per parlare, leggere, discutere. Bere caffè era già, da subito, un atto collettivo e sociale. 3. L'Italia Reinventa il Caffè: Nasce l'Espresso Fin qui, il caffè era semplicemente importato. Ma gli italiani non si accontentano: devono sempre migliorare le cose. Alla fine dell'Ottocento e all'inizio del Novecento, l'Italia fece qualcosa di rivoluzionario: inventò un modo completamente nuovo di preparare il caffè. Grazie all'uso della pressione del vapore, si riuscì a estrarre il caffè in pochi secondi, in modo rapido, concentrato, intenso. Nacque così l'espresso. L'espresso non è solo un tipo di caffè — è quasi una metafora dello stile di vita italiano: breve, intenso, e senza fronzoli. Si beve in piedi al banco, in trenta secondi, si chiacchiera un momento con il barista, e si torna alla vita. Se qualcuno offre un espresso, non bisogna aspettarsi di sedersi e sorseggiarlo per venti minuti come un tè inglese: l'espresso si beve subito, finché è ancora caldo. 4. La Moka: il Caffè Entra nelle Case Italiane Se l'espresso è il re del bar, la moka è la regina di casa. Nel 1933, un uomo di nome Alfonso Bialetti inventò un oggetto destinato a diventare iconico: la moka, quella piccola caffettiera ottagonale in alluminio che probabilmente si è vista mille volte. L'idea era geniale nella sua semplicità: l'acqua nella parte inferiore, il caffè macinato nel filtro nel mezzo, e la pressione del vapore che spinge l'acqua attraverso il caffè, facendolo salire nella parte superiore. Il risultato? Un caffè forte, profumato, fatto comodamente a casa. Con la moka, il rito del caffè entrò nelle cucine italiane. E con esso, entrarono anche tutti i momenti che ci girano intorno: aspettare che il caffè salga, sentire quel gorgoglio caratteristico, gridare in cucina «Il caffè è pronto!» Se l'espresso al bar è la pausa veloce, la moka è il momento lento — il caffè della domenica mattina, quello dopo pranzo in famiglia, quello che fa la nonna. C'è qualcosa di profondamente affettivo nella moka: non è solo uno strumento, è un oggetto carico di ricordi. Il suo nome, tra l'altro, deriva da Mokha, una città dello Yemen famosa per il commercio del caffè — un altro segno del lungo viaggio che il caffè ha fatto prima di arrivare nelle nostre case. 5. Quanti Tipi di Caffè Esistono in Italia? In Italia il caffè non è uno solo. Esistono tantissime varianti, e conoscerle permette di ordinare al bar come un vero italiano. Espresso — il caffè classico: corto, intenso, concentrato. Quando si ordina semplicemente «un caffè» in un bar italiano, arriva sempre questo. Caffè lungo — più acqua rispetto all'espresso, sapore meno concentrato. Adatto a chi preferisce un caffè meno intenso. Caffè ristretto — meno acqua dell'espresso normale, ancora più concentrato e intenso. Non è per tutti — ma chi lo ama non lo cambierebbe con niente. Caffè macchiato — un espresso con una piccola quantità di latte, solo una «macchia». Non è un cappuccino: è un espresso leggermente ammorbidito. Cappuccino — espresso con latte montato a schiuma. È il caffè tipico della colazione italiana. Attenzione: in Italia il cappuccino si beve al mattino, mai dopo pranzo. Ordinarlo nel pomeriggio o dopo cena è considerato una cosa da turisti. Marocchino — espresso con cacao in polvere e schiuma di latte. Una piccola coccola per chi ama la combinazione di caffè e cioccolato. Caffè corretto — espresso con l'aggiunta di un liquore: grappa, sambuca o brandy, a seconda dei gusti. Si dice che il liquore «corregga» il caffè — viene bevuto spesso la mattina da chi ama iniziare la giornata con un tocco in più. Caffè americano — espresso allungato con acqua calda. Più simile al caffè filtrato americano: più lungo e meno intenso rispetto all'espresso classico. Consiglio pratico: per fare colazione come un italiano, ordina un cappuccino e un cornetto. Siediti al banco, bevi veloce, e vai avanti con la giornata. Domande Frequenti Perché in Italia "Un Caffè" Significa Sempre Espresso? Perché l'espresso è diventato il caffè per antonomasia in Italia fin dalla sua invenzione a fine Ottocento. Quando si dice «un caffè» senza specificare altro, il barista capisce automaticamente che si vuole un espresso. Qualsiasi altra variante — lungo, macchiato, americano — va specificata esplicitamente. È Vero che il Cappuccino Non Si Beve dopo Pranzo in Italia? Sì, è una delle regole non scritte più radicate della cultura italiana. Gli italiani ritengono che il latte appesantisca la digestione, quindi il cappuccino — e in generale qualsiasi caffè con latte abbondante — si beve al mattino, a colazione. Dopo pranzo o cena si beve sempre e solo l'espresso. Ordinare un cappuccino nel pomeriggio non è un errore grammaticale, ma è un segnale infallibile che si è stranieri. Qual È la Differenza tra Caffè Macchiato e Cappuccino? La differenza principale sta nella quantità di latte. Il caffè macchiato è un espresso con una piccola «macchia» di latte — pochissimo, giusto per ammorbidire leggermente il sapore. Il cappuccino invece ha una quantità molto maggiore di latte montato a schiuma, che bilancia l'espresso in modo più deciso. In termini di volume, il cappuccino è circa tre volte più grande di un macchiato. Come Mai il Caffè Fu Chiamato "Bevanda del Diavolo"? Quando il caffè arrivò in Europa nel XVI e XVII secolo, era una bevanda completamente sconosciuta e di provenienza orientale. In un'epoca in cui tutto ciò che veniva dall'Oriente o che aveva effetti stimolanti era guardato con sospetto, alcuni ecclesiastici lo considerarono pericoloso e lo associarono al diavolo. Fu Papa Clemente VIII, secondo la tradizione, a eliminare questa diffidenza assaggiandolo personalmente e approvandolo — rendendo di fatto impossibile continuare a condannarlo. La Moka Si Usa Ancora nelle Case Italiane? Sì, moltissimo. Nonostante la diffusione delle macchine per il caffè in capsule, la moka rimane presente nella stragrande maggioranza delle cucine italiane. Ha un valore che va oltre il pratico: è un oggetto carico di significato affettivo e culturale, legato ai ricordi di famiglia, alle domeniche mattina, al caffè della nonna. Nel 2021 la moka Bialetti è stata addirittura inserita nella collezione permanente del MoMA di New York come esempio di design italiano iconico. La storia del caffè è lunga e ricca, così come la sua varietà. Scoprila nell'articolo dedicato a tutti i tipi di caffè. { "@context": "https://schema.org", "@type": "Quiz", "name": "Quiz sul Caffè nella Cultura Italiana", "description": "Quiz interattivo sul caffè italiano con 10 domande su storia, tradizioni, tipi di caffè e vocabolario per studenti di italiano.", "educationalLevel": "Intermedio B1-B2", "learningResourceType": "Quiz", "inLanguage": "it", "hasPart": [ { "@type": "Question", "name": "Qual era la funzione principale delle prime botteghe del caffè in Italia nel Seicento?", "acceptedAnswer": { "@type": "Answer", "text": "Luogo di incontro culturale e politico" } }, { "@type": "Question", "name": "Secondo la tradizione, fu Papa Clemente VIII a far sì che il caffè fosse accettato in Italia dopo averlo assaggiato.", "acceptedAnswer": { "@type": "Answer", "text": "Vero" } }, { "@type": "Question", "name": "Quale caratteristica rende l'espresso diverso dagli altri modi di preparare il caffè?", "acceptedAnswer": { "@type": "Answer",...
El astro de Hollywood y el monarca más poderoso del siglo XVI se unen a la lista de celebridades que llaman a la radio para pedir y dedicar una canción.
El astro de Hollywood y el monarca más poderoso del siglo XVI se unen a la lista de celebridades que llaman a la radio para pedir y dedicar una canción.
El astro de Hollywood y el monarca más poderoso del siglo XVI se unen a la lista de celebridades que llaman a la radio para pedir y dedicar una canción.
El Archivo Histórico Provincial tiene decenas de miles de documentos que esconden innumerables historias aún por descubrir. Archivos que datan, algunos de ellos, del siglo XVI, que se mezclan con registros notariales más recientes y que componen un apasionante almacén de la historia gaditana. Los martes, en Hoy por Hoy Cádiz nos adentramos en los secretos que guarda la Casa las Cadenas, sede del AHPC, para descubrir ‘Lo que esconden los archivos'.
Nieves Concostrina explica cómo el control de puntos estratégicos como Ormuz, Malaca y Suez ha sido una constante histórica para dominar el comercio mundial, permitiendo a potencias como la corona luso-hispana en el siglo XVI cobrar altos peajes por el paso de especias.
Nieves Concostrina explica cómo el control de puntos estratégicos como Ormuz, Malaca y Suez ha sido una constante histórica para dominar el comercio mundial, permitiendo a potencias como la corona luso-hispana en el siglo XVI cobrar altos peajes por el paso de especias.
Nieves Concostrina explica cómo el control de puntos estratégicos como Ormuz, Malaca y Suez ha sido una constante histórica para dominar el comercio mundial, permitiendo a potencias como la corona luso-hispana en el siglo XVI cobrar altos peajes por el paso de especias.
Población - 211 habitantes | Reclamo - mucho vino, muchas bodegas y muchas viñas | Otras cosas típicas - su ubicación en plena Ribera de Duero, la iglesia del siglo XVI y la escasa contaminación lumínica para disfrutar de la noche de las Perseidas.
Los mapas más rigurosos del mundo la mostraron durante cuatro siglos. La primera Encyclopaedia Britannica la registró como el país más grande del planeta. Diplomáticos, cartógrafos y académicos le dedicaron décadas enteras de trabajo. Y luego, en el espacio de una sola generación, desapareció.No gradualmente. No orgánicamente. Con una velocidad que solo tiene dos explicaciones posibles: o el territorio dejó de existir, o alguien decidió que dejara de recordarse.En este episodio investigamos a fondo lo que los mapas del siglo XVI al XVIII llamaron Gran Tartaria: su documentación primaria verificada, la Nueva Cronología del matemático Anatoly Fomenko y su tesis de que los Romanov borraron deliberadamente la historia del Imperio más grande de Eurasia, la hipótesis del mud flood y los doce grandes incendios entre 1835 y 1910 que destruyeron sistemáticamente los centros históricos de las ciudades más importantes del mundo occidental, la arquitectura monumental del siglo XIX como posible infraestructura de cosecha de energía atmosférica, y la conexión entre la derrota de Tartaria en 1775 y la independencia de los Estados Unidos en 1776.También entramos a la obra más rara del tema: A Voyage into Tartary de 1689, un libro del que solo sobreviven trece copias en el mundo, donde un autor anónimo describió en el corazón de Tartaria una civilización racional, atea y tecnológicamente avanzada —doscientos años antes de que YouTube convirtiera esa idea en tendencia global. Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Población - 9.396 habitantes | Reclamo - es conocido como la "Capital Europea del Tomate" | Otras cosas típicas - el monumento de un tomate gigante donde Cristiano Ronaldo se hizo una foto, la fuente con otro tomate, la iglesia del siglo XVI, la rotonda con una cigüeña y el ocio.
Fernando Velázquez visita Cuerpos especiales para presentar Los Estunmen y ponerle nota a la canción Dinosaurio de Eva Soriano. En la mesa de debate discuten sobre si avisar o no por WhatsApp antes de hacer una llamada, Jorge Yorya habla sobre la oferta laboral que busca cocinero para fogón medieval que quiera embarcarse en un ballenero vasco del siglo XVI y Arturo Paniagua comenta lo último de las Spice Girls.
Maite Zunzunegi es remera y una de las protagonistas de la regata en homenaje a las Bateleras, que cada 31 de julio revive el legado de aquellas mujeres que, desde el siglo XVI hasta principios del XX, trabajaron en la bahía de Pasajes (Gipuzkoa) transportando personas y mercancías.
Le chien tournebroche est une race aujourd'hui disparue, qui doit son nom à l'usage très particulier qu'on en faisait en Angleterre entre le XVIᵉ et le XIXᵉ siècle : faire tourner la viande à la broche. À une époque sans électricité ni moteurs, rôtir une pièce de viande de manière homogène demandait un mouvement constant. Plutôt que de mobiliser un domestique pendant des heures, certaines cuisines ont trouvé une solution radicale : utiliser un chien.Le principe était mécanique. L'animal était placé dans une roue en bois fixée en hauteur, un peu comme une roue de hamster. En courant, il actionnait un système d'engrenages relié à la broche placée devant le feu. Le mouvement était ainsi régulier, ce qui permettait une cuisson uniforme.Ces chiens n'étaient pas choisis au hasard. On sélectionnait des individus au corps allongé, aux pattes courtes et robustes, capables de courir longtemps sans s'épuiser trop vite. Ils étaient souvent décrits comme peu gracieux, mais parfaitement adaptés à cette tâche. On les appelait parfois vernepator cur, littéralement “chien tournebroche”.Leur quotidien était rude. Installés près des foyers, ils devaient supporter la chaleur intense tout en courant parfois pendant plusieurs heures. Dans les grandes maisons, deux chiens étaient utilisés en alternance. Certains récits rapportent qu'ils associaient très vite certains signaux — comme le bruit de la broche — à l'effort à venir, et tentaient de se cacher.Avec la révolution industrielle, leur rôle disparaît progressivement. Dès le XIXᵉ siècle, des systèmes mécaniques à ressort ou à contrepoids remplacent ce “moteur animal”. Privée de sa fonction, la race s'éteint rapidement : elle n'avait jamais été élevée pour la compagnie, uniquement pour le travail.Aujourd'hui, le chien tournebroche a disparu, mais il reste un symbole d'une époque où les animaux étaient intégrés aux dispositifs techniques du quotidien. Une solution ingénieuse, efficace… mais qui interroge, avec le recul, notre rapport au vivant. Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.
“Can You Forgive Her?” is the first in a series of six Trollope novels dealing broadly with 19th Century English political scene. It introduces the reader to Plantagenet and Glencora Palliser, as they court, marry, and as Plantagenet sets out on his political career, which is carried on in the foreground or background throughout the series. Each novel has a focus on other particular characters, as well. In this one, it is the dilemma of Alice Vavasor, who is a young woman choosing between two suitors: one who has all the best qualities, but who prefers a retiring private life, and another, whose qualities are doubtful, but who is ambitious for public office. There is also a comic subplot involving a widowed aunt, who also must choose between two suitors: Mr. Cheeseacre, a dull but stable farmer, and Capt. Bellfield, a charming but somewhat erratic retired military man.This is the first of Trollope's six “Palliser” novels. Other novels in the series are:1 - Can You Forgive Her?2 - Phineas Finn, the Irish Member3 - The Eustace Diamonds4 - Phineas Redux5 - The Prime Minister6 - The Duke's ChildrenEpisode IX to XVI will be published on May 11th, 2026.Advertising Inquiries: https://redcircle.com/brandsPrivacy & Opt-Out: https://redcircle.com/privacy
“Can You Forgive Her?” is the first in a series of six Trollope novels dealing broadly with 19th Century English political scene. It introduces the reader to Plantagenet and Glencora Palliser, as they court, marry, and as Plantagenet sets out on his political career, which is carried on in the foreground or background throughout the series. Each novel has a focus on other particular characters, as well. In this one, it is the dilemma of Alice Vavasor, who is a young woman choosing between two suitors: one who has all the best qualities, but who prefers a retiring private life, and another, whose qualities are doubtful, but who is ambitious for public office. There is also a comic subplot involving a widowed aunt, who also must choose between two suitors: Mr. Cheeseacre, a dull but stable farmer, and Capt. Bellfield, a charming but somewhat erratic retired military man.This is the first of Trollope's six “Palliser” novels. Other novels in the series are:1 - Can You Forgive Her?2 - Phineas Finn, the Irish Member3 - The Eustace Diamonds4 - Phineas Redux5 - The Prime Minister6 - The Duke's ChildrenEpisode IX to XVI will be published on May 11th, 2026.Advertising Inquiries: https://redcircle.com/brandsPrivacy & Opt-Out: https://redcircle.com/privacy
“Can You Forgive Her?” is the first in a series of six Trollope novels dealing broadly with 19th Century English political scene. It introduces the reader to Plantagenet and Glencora Palliser, as they court, marry, and as Plantagenet sets out on his political career, which is carried on in the foreground or background throughout the series. Each novel has a focus on other particular characters, as well. In this one, it is the dilemma of Alice Vavasor, who is a young woman choosing between two suitors: one who has all the best qualities, but who prefers a retiring private life, and another, whose qualities are doubtful, but who is ambitious for public office. There is also a comic subplot involving a widowed aunt, who also must choose between two suitors: Mr. Cheeseacre, a dull but stable farmer, and Capt. Bellfield, a charming but somewhat erratic retired military man.This is the first of Trollope's six “Palliser” novels. Other novels in the series are:1 - Can You Forgive Her?2 - Phineas Finn, the Irish Member3 - The Eustace Diamonds4 - Phineas Redux5 - The Prime Minister6 - The Duke's ChildrenEpisode IX to XVI will be published on May 11th, 2026.Advertising Inquiries: https://redcircle.com/brandsPrivacy & Opt-Out: https://redcircle.com/privacy
“Can You Forgive Her?” is the first in a series of six Trollope novels dealing broadly with 19th Century English political scene. It introduces the reader to Plantagenet and Glencora Palliser, as they court, marry, and as Plantagenet sets out on his political career, which is carried on in the foreground or background throughout the series. Each novel has a focus on other particular characters, as well. In this one, it is the dilemma of Alice Vavasor, who is a young woman choosing between two suitors: one who has all the best qualities, but who prefers a retiring private life, and another, whose qualities are doubtful, but who is ambitious for public office. There is also a comic subplot involving a widowed aunt, who also must choose between two suitors: Mr. Cheeseacre, a dull but stable farmer, and Capt. Bellfield, a charming but somewhat erratic retired military man.This is the first of Trollope's six “Palliser” novels. Other novels in the series are:1 - Can You Forgive Her?2 - Phineas Finn, the Irish Member3 - The Eustace Diamonds4 - Phineas Redux5 - The Prime Minister6 - The Duke's ChildrenEpisode IX to XVI will be published on May 11th, 2026.Advertising Inquiries: https://redcircle.com/brandsPrivacy & Opt-Out: https://redcircle.com/privacy
“Can You Forgive Her?” is the first in a series of six Trollope novels dealing broadly with 19th Century English political scene. It introduces the reader to Plantagenet and Glencora Palliser, as they court, marry, and as Plantagenet sets out on his political career, which is carried on in the foreground or background throughout the series. Each novel has a focus on other particular characters, as well. In this one, it is the dilemma of Alice Vavasor, who is a young woman choosing between two suitors: one who has all the best qualities, but who prefers a retiring private life, and another, whose qualities are doubtful, but who is ambitious for public office. There is also a comic subplot involving a widowed aunt, who also must choose between two suitors: Mr. Cheeseacre, a dull but stable farmer, and Capt. Bellfield, a charming but somewhat erratic retired military man.This is the first of Trollope's six “Palliser” novels. Other novels in the series are:1 - Can You Forgive Her?2 - Phineas Finn, the Irish Member3 - The Eustace Diamonds4 - Phineas Redux5 - The Prime Minister6 - The Duke's ChildrenEpisode IX to XVI will be published on May 11th, 2026.Advertising Inquiries: https://redcircle.com/brandsPrivacy & Opt-Out: https://redcircle.com/privacy
Todos hemos oído hablar de los torneos medievales, incluso los hemos podido ver en el cine. Aparecieron en la Francia del siglo XI. En esos primeros tiempos se les conocía como melé y eran simples peleas, batallas en miniatura que se libraban a campo abierto con armas afiladas, cargas a galope, heridos y en ocasiones también muertos. Aquellas melés servían para mantener engrasada la maquinaria de guerra en tiempos de paz ,y para que se luciesen los mejores caballeros de cada señorío. La Iglesia condenaba la práctica, pero sin demasiado éxito ya que pronto empezaron a verse melés por toda la Europa occidental. Ya en el siglo XIII la melé fue cediendo terreno a la justa, un combate singular y teatralizado entre dos caballeros separados por una liza de madera. Aquella barrera, creada por por los italianos del siglo XIV, reducía el riesgo de morir en combate y permitía que la justa se convirtiese en un gran espectáculo que congregaba a multitudes. El torneo se transformó así en un escaparate cortesano con heraldos que anunciaban a los contendientes, damas que entregaban los premios, y un código heráldico fácilmente reconocible que permitía saber el linaje de cada caballero aunque llevase el yelmo cerrado. El honor era lo que estaba en juego, aunque, eso sí, las justas de los siglos XIV y XV movían ya una cantidad de dinero considerable. En origen los caballeros iban armados con una simple cota de malla, poco a poco fueron adoptando piezas duras, primero de cuero hervido y luego de metal. La armadura de los siglos XV y XVI estaba ya muy trabajada. Para las justas se fabricaban en los talleres de Milán o Augsburgo armaduras de placas que cubrían en cuerpo entero. Esas armaduras llegaron a alcanzar precios de escándalo, pero los caballeros pagaban gustosos. Maximiliano de Habsburgo dio nombre a la modalidad estriada, la cumbre de las armaduras que llegó justo cuando la pólvora y las armas de fuego portátiles empezaron a cambiar la cara a la guerra. Pero el torneo era también un negocio. Los rescates que pedían los vencedores, los caballos destreros criados en Flandes o en Andalucía y los séquitos que acompañaban a los caballeros movían fortunas y trastornaban la vida de las ciudades que acogían una justa durante semanas. Organizar un buen torneo otorgaba un gran prestigio al anfitrión y dejaba mucho dinero allá donde se celebraba. A mediados del siglo XVI empezaron a decaer y su declive fue muy rápido. Los arcabuces y mosquetes hicieron de la armadura algo inútil, disciplinados cuerpos de infantería como los tercios desplazaron a la caballería pesada y la nobleza empezó a perder el interés en participar directamente en las guerras. Hubo también un desgraciado accidente. En 1559 durante una justa que celebraba en París el matrimonio de Felipe II de España e Isabel de Valois, el rey de Francia murió a consecuencia de las heridas tras medirse con el conde de Montgomery. Su viuda, Catalina de Médici prohibió los torneos en toda Francia y a partir de ahí fueron perdiendo atractivo. Pero de los torneos medievales nos queda más de lo que pensamos. La heráldica pervive hasta nuestros días, también la idea caballeresca del juego limpio y el respeto al adversario. Para hablar de este tema tan sugerente vuelve a La ContraHistoria Yeyo Balbás, alguien para quien la edad media no tiene secreto alguno. Bibliografía: “Libro de la orden de caballería” de Ramón Llull - https://amzn.to/425KmZu “Tournaments: Jousts, Chivalry and Pageants in the Middle Ages” de Richard Barber y Juliet Baker - https://amzn.to/4cH8mZ0 “Chivalry” de Maurice Keen - https://amzn.to/4tDTOPL “Libro del passo honroso” de Suero de Quiñones - https://amzn.to/3PcW3dV · Canal de Telegram: https://t.me/lacontracronica · “Contra el pesimismo”… https://amzn.to/4m1RX2R · “Hispanos. Breve historia de los pueblos de habla hispana”… https://amzn.to/428js1G · “La ContraHistoria del comunismo”… https://amzn.to/39QP2KE · “La ContraHistoria de España. Auge, caída y vuelta a empezar de un país en 28 episodios”… https://amzn.to/3kXcZ6i · “Contra la Revolución Francesa”… https://amzn.to/4aF0LpZ · “Lutero, Calvino y Trento, la Reforma que no fue”… https://amzn.to/3shKOlK Apoya La Contra en: · Patreon... https://www.patreon.com/diazvillanueva · iVoox... https://www.ivoox.com/podcast-contracronica_sq_f1267769_1.html · Paypal... https://www.paypal.me/diazvillanueva Sígueme en: · Web... https://diazvillanueva.com · Twitter... https://twitter.com/diazvillanueva · Facebook... https://www.facebook.com/fernandodiazvillanueva1/ · Instagram... https://www.instagram.com/diazvillanueva · Linkedin… https://www.linkedin.com/in/fernando-d%C3%ADaz-villanueva-7303865/ · Flickr... https://www.flickr.com/photos/147276463@N05/?/ · Pinterest... https://www.pinterest.com/fernandodiazvillanueva Encuentra mis libros en: · Amazon... https://www.amazon.es/Fernando-Diaz-Villanueva/e/B00J2ASBXM #FernandoDiazVillanueva #edadmedia #torneos Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals