POPULARITY
Categories
VOV1 - Sáng 23/6, tại Trụ sở Văn phòng Chủ tịch nước, Văn phòng Chủ tịch nước tổ chức họp báo công bố Lệnh của Chủ tịch nước về 2 Pháp lệnh đã được Ủy ban Thường vụ Quốc hội khóa XVI thông qua tại Phiên họp thứ 3Hai Pháp lệnh đã được Ủy ban Thường vụ Quốc hội khóa XVI thông qua tại Phiên họp thứ 3 gồm: Pháp lệnh sửa đổi, bổ sung một số điều của Pháp lệnh Hợp nhất văn bản quy phạm pháp luật và Pháp lệnh sửa đổi, bổ sung một số điều của Pháp lệnh Trình tự, thủ tục xem xét, quyết định áp dụng các biện pháp xử lý hành chính tại Tòa án nhân dân. Phó Chủ nhiệm Văn phòng Chủ tịch nước Cấn Đình Tài chủ trì Họp báo. Pháp lệnh sửa đổi, bổ sung một số điều của Pháp lệnh Hợp nhất văn bản quy phạm pháp luật gồm 2 điều, sửa đổi, bổ sung 9 điều của Pháp lệnh Hợp nhất văn bản quy phạm pháp luật số 01/2012/UBTVQH13 với 5 nhóm chính sách lớn, gồm mở rộng phạm vi hợp nhất văn bản đối với văn bản quy phạm pháp luật của chính quyền địa phương; mở rộng đối tượng hợp nhất văn bản đối với văn bản sửa đổi, bổ sung, đính chính, bãi bỏ một phần, hết hiệu lực một phần, tạm ngưng hiệu lực một phần hoặc công bố tiếp tục có hiệu lực một phần văn bản quy phạm pháp luật đã được ban hành trước đó.Phó Chủ nhiệm Văn phòng Chủ tịch nước Cấn Đình Tài chủ trì Họp báo
La 'Enciclopedia Oculta' de La noche de Arjona explora libros inquietantes que generan obsesión, miedo o tragedia. El Codex Gigas, la 'Biblia del Diablo', es un manuscrito medieval gigante con un retrato demoníaco; su leyenda de un monje y Satán contrasta con la realidad de un único copista durante veinte años. El Malleus Maleficarum, o 'Martillo de las Brujas', es un manual de caza de brujas de 1486 que detalla el reconocimiento, interrogatorio y condena de acusadas, causando miles de ejecuciones en Europa, originado por la venganza de un autor. El Libro de Soyga, un manuscrito del siglo XVI con astrología y magia, aterroriza a John Dee por sus tablas indescifrables, que resultan ser puzles matemáticos. El Gran Grimorio, o 'Dragón Rojo', es un influyente libro de magia negra del siglo XVIII con instrucciones para invocar demonios. Las autoridades lo persiguen por su uso en sectas reales que cometen delitos. El Necronomicón, una invención de H.P. Lovecraft (1924), se convierte en un ...
III Gala de Talleres Cesvimap: Pasión, innovación y el "orgullo de la posventa" desde Salamanca Nos salimos del estudio de AutoFM en Onda Cero. Dejamos por unas horas los micrófonos habituales para trasladarnos a un escenario con solera: el emblemático Palacio de Figueroa de Salamanca, un edificio del siglo XVI que por primera vez acogía la gran fiesta de la posventa de nuestro país. ¿El motivo? La celebración de la III Gala de Talleres de Cesvimap, el centro de I+D de Mapfre especializado en automoción y movilidad. Allí se dieron cita más de 200 profesionales del sector, con una tensión sana flotando en el ambiente: 60 talleres finalistas de toda España y solo diez ganadores (uno por categoría) capaces de alzarse con el ansiado trofeo que reconoce la excelencia nacional. Porque, como bien sabemos en este programa, la automoción no es solo el coche que brilla en el concesionario; por debajo hay un ecosistema gigante que mantiene el país en movimiento. Cesvimap: Innovación real, formación y el "Taller de Aprendices" Antes de desvelar quiénes se llevaron los galardones a casa, tuvimos la oportunidad de charlar en exclusiva con Emilio Luces, subdirector de Cesvimap, quien nos explicó el ADN de esta filial tecnológica de Mapfre y su estrecha relación de más de 40 años con el taller de a pie. "En Cesvimap creemos que el trabajo bien hecho hay que reconocerlo y agradecerlo. Esta gala va de poner en valor el servicio, la profesionalidad, la innovación y la sostenibilidad de los verdaderos protagonistas de la posventa: los talleres", nos comentaba Luces. Cesvimap es famosa en el sector por su faceta más espectacular: meter coches en piscinas para analizar baterías, realizar crash tests, quemar vehículos eléctricos para estudiar la propagación de incendios o calibrar sistemas ADAS de última hornada. Sin embargo, hay un pilar silencioso pero vital: la formación. En sus aulas se enseña a peritos, talleres y hasta a las Fuerzas y Cuerpos de Seguridad del Estado a reconstruir accidentes. El reto del relevo generacional Uno de los momentos más interesantes de la charla con Emilio Luces giró en torno a la captación de talento joven, un auténtico quebradero de cabeza para la industria. Cesvimap lidera una iniciativa crucial que ahora se denomina Taller de Aprendices (anteriormente "Tu Oportunidad").Este programa selecciona a personas desempleadas (con o sin experiencia previa) y les imparte un curso intensivo de siete semanas en carrocería y pintura. ¿El resultado? Una empleabilidad brutal que supera el 80%, logrando en sus primeras ediciones la contratación garantizada del 100% de los alumnos. Una salida laboral real, diversa (con mezcla de edades, géneros y nacionalidades) y de alta calidad para integrar savia nueva en la automoción. Aprotalleres: En defensa de la carrocería y la resistencia frente a la IA En pleno bullicio de la fiesta, con las copas chocando y el sector celebrando su gran noche, pudimos robarle unos minutos a Juan Antonio Ausín, vicepresidente y director general de Aprotalleres, la única patronal de España dedicada en exclusiva a defender los derechos de los talleres de carrocería. Aprotalleres representa un volumen imponente: gestionan más de un millón de reparaciones de chapa y pintura al año (de los 3,5 millones que pagan las aseguradoras en España) mediante talleres medianos y grandes que promedian entre 16 y 19 empleados. Es decir, por la ley de Pareto, representan al 20% de los talleres que ejecutan el 80% del trabajo estructural de nuestro país. "Nosotros representamos a los talleres que reparan las columnas que se han movido, los grandes golpes estructurales y los chasis de los vehículos de entre cero y cinco años con bancadas y procesos especiales de alta tecnología", explicaba de forma gráfica Ausín.Atracción de talento internacionalAl igual que Cesvimap, desde Aprotalleres abordan el problema de la falta de mano de obra con pragmatismo. Ausín nos detalló un programa pionero que están desarrollando para traer personal productivo y ya capacitado desde Chile y Perú, gracias a los convenios internacionales de trabajo con España. Una vez aquí, se les ofrece cursos de adaptación a las tecnologías específicas europeas, logrando un encaje excelente en las plantillas locales.Además, Ausín dejó una reflexión de oro para los más jóvenes que dudan sobre su futuro profesional: la chapa y la pintura es un oficio hipertecnológico y manual donde la Inteligencia Artificial difícilmente va a poder sustituir al operario a corto o medio plazo. Es una profesión de presente y de futuro donde, si te capacitas bien, te vas a ganar muy bien la vida. Los 10 mejores talleres de España: El palmarés de la III GalaEl clímax de la noche llegó con la entrega de premios. El jurado, compuesto por asociaciones de talleres (como Aprotalleres), patronales de concesionarios (Faconauto) y prensa especializada, otorgó los galardones en diez categorías clave para entender el futuro de la posventa: Mejor desarrollo tecnológico: Rubán Automoción (Cáceres) Mejor experiencia cliente: Palausa (Valladolid) Mejor acabado de alto rendimiento: Repaut (Albacete) Mejor dentro de movilidad: Dupesan (Madrid) Mujeres que transforman la posventa: Motor Dye (Madrid) Taller más sostenible: Ágreda Automóvil (Zaragoza) Taller más eficiente: Auto Pintors Codorniú (Tarragona) Taller más innovador: Talleres TAG Alcalá (Madrid) Proceso de reparación más rentable: Metafleet (Toledo) Excelencia técnica: Satori Garage (Pamplona) Un sector invisible que sostiene el 10% del PIB A menudo, la opinión pública asocia la automoción únicamente a las grandes fábricas de vehículos o a las redes de concesionarios. Sin embargo, España cuenta con un parque móvil de 26 millones de vehículos (entre turismos, todoterrenos, SUVs y comerciales ligeros) que envejecen día a día y necesitan un mantenimiento riguroso para garantizar la seguridad vial.La posventa, el recambio y los talleres forman un engranaje socioeconómico que, sumado a la fabricación, aporta cerca del 10% del PIB español. Eventos como esta III Gala de Talleres de Cesvimap no solo premian la excelencia técnica o de gestión, sino que dignifican y sacan a la luz el trabajo de miles de familias que, con un mono de trabajo y una lija en la mano, cuidan de nuestras vidas en carretera cada vez que nos subimos a un coche.¡Enhorabuena a los 60 finalistas y, especialmente, a los 10 ganadores de esta edición!
En este episodio de Calamares en su Tinta, rendimos un sentido homenaje al inmenso historiador italiano Carlo Ginzburg (1939-2026), quien transformó para siempre nuestra forma de entender el pasado. Celebramos los 50 años de su insuperable obra maestra, "El queso y los gusanos", adentrándonos en la fascinante historia de Menocchio: un molinero del siglo XVI que, gracias a la imprenta y a su insaciable curiosidad, desafió a los tribunales de la Inquisición con su radical visión del universo (un cosmos que él imaginaba como un queso del que surgían gusanos). Hablamos sobre los orígenes de la microhistoria, la profunda influencia intelectual de su madre, la gran escritora Natalia Ginzburg, y el legado imborrable de un autor que nos enseñó que la historia no solo se trata de reyes y batallas, sino también de aquellas voces olvidadas que resurgen de los archivos.
No dia 9 de junho, data em que se celebra o Dia Nacional de São José de Anchieta, a herança cultural e espiritual da Companhia de Jesus ganha um relevo ainda maior na compreensão da formação nacional. No século XVI, a Europa enfrentava profundas transformações decorrentes da Reforma Protestante. Como resposta a esse cenário, a Igreja Católica testemunhou o surgimento da Companhia de Jesus, ordem fundada por Inácio de Loyola que se destacou por sua vanguarda intelectual e missionária. Em março de 1549, sob a liderança do Padre Manuel da Nóbrega, a primeira comitiva de jesuítas desembarcou na Bahia junto à frota do governador-geral Tomé de Sousa. O objetivo da ordem expandia-se para além da administração colonial, visando lançar as fundações espirituais, educacionais e culturais da nova terra. Neste vídeo, analisamos o impacto duradouro das missões jesuíticas na construção do território e da cultura do Brasil. O conteúdo detalha a criação dos primeiros colégios, a organização dos aldeamentos indígenas e a pioneira sistematização da língua tupi por José de Anchieta. São abordados, também, os frequentes conflitos com os colonos e os bandeirantes decorrentes da oposição jesuíta à escravização dos povos nativos. Por fim, examina-se a ascensão do Marquês de Pombal e o decreto de 1759 que determinou a expulsão dos jesuítas e o confisco de seus bens, encerrando um dos capítulos mais determinantes da história nacional.
Il percorso proposto si configura come una ricognizione retrospettiva dedicata al fenomeno della danza, inteso non soltanto come pratica coreutica, ma come dispositivo culturale capace di riflettere, in ogni epoca, tensioni sociali, codici simbolici e modelli antropologici. Nella puntata odierna di Quilisma, Giovanni Conti assume come punto di partenza la fine del XVI secolo per risalire progressivamente fino al XIII, con l'obiettivo di mettere in luce la natura profondamente ambivalente dell'atteggiamento medievale e post‑medievale nei confronti della danza: da un lato sospetta, talvolta stigmatizzata dalle autorità ecclesiastiche; dall'altro onnipresente nella vita quotidiana, nelle cerimonie civili, nei rituali comunitari e nelle forme di intrattenimento popolare.Questa polarità, lungi dall'essere un'invenzione rinascimentale, affonda le proprie radici in una lunga tradizione medievale in cui la danza, pur soggetta a regolamentazioni morali e teologiche, si manifesta come pratica diffusa in ogni strato della società: dalle danze rituali legate al calendario liturgico alle forme più spontanee di espressione comunitaria, dalle coreografie cortigiane alle rappresentazioni drammatico‑musicali. Il percorso a ritroso consente dunque di cogliere la continuità e al tempo stesso la trasformazione dei modelli coreutici, mostrando come la danza, nelle sue molteplici declinazioni, costituisca un osservatorio privilegiato per comprendere la cultura europea tra Medioevo ed età moderna.
Podcast Méditer l'Évangile, le Psaume ou la Lecture du jour en audio ¦ Prie en chemin
Aujourd'hui, nous sommes le lundi 22 juin de la douzième semaine du Temps ordinaire et nous fêtons saint Thomas More, laïc et juriste, mort en martyre au XVIème siècle. Son enseignement ne manquait pas d'humour ; il écrivait par exemple : « Ne permets pas que je me fasse trop de souci pour cette chose encombrante que j'appelle "moi". » Je prends le temps de faire silence, de me poser devant le Seigneur tel que je suis, aujourd'hui. Je te demande la grâce, Seigneur, de vivre ce temps de prière humblement et en vérité. Si je le peux, je trace lentement le signe de la croix... Chaque jour, retrouvez 12 minutes une méditation guidée pour prier avec un texte de la messe ! A retrouver sur l'application et le site www.prieenchemin.org. Musiques : Joy to the World de Chad Lawson - Best of Avent et Noël © Voir le site des Éditions de l'Emmanuel ; Mère de miséricorde de Gaudete - Best of Avent et Noël © © 2023 Gaudete.
Há frases que ficam connosco mais tempo do que uma aula inteira. «Cada vez mais me convenço de que Os Lusíadas são também imagens.» Foi assim que Frederico Lourenço resumiu, numa conversa pública com o editor Francisco José Viegas por ocasião do Dia de Camões de 2024, uma ideia que me parece ter mais alcance pedagógico do que se possa imaginar à primeira vista (Saraiva, 2024). Não é apenas uma observação sobre o estilo de um poeta do século XVI. É, no fundo, um convite a repensar a forma como apresentamos Os Lusíadas aos alunos — e a perguntar porque é que tantos deles continuam a associar o nome de Camões a um exercício de resistência, e não de descoberta.
VOV1 - Mục tiêu của định hướng công tác lập pháp không chỉ là tiếp tục hoàn thiện hệ thống pháp luật mà còn tạo đột phá về thể chế, khơi thông các nguồn lực phát triển, tạo nền tảng pháp lý vững chắc để thực hiện các mục tiêu phát triển đất nước đến năm 2030, tầm nhìn đến năm 2045.Trong nhiệm kỳ Quốc hội khóa XVI có 192 nhiệm vụ lập pháp cần thực hiện. Trong tổng số 192 nhiệm vụ lập pháp đã được xác định trong nhiệm kỳ, có 61 nhiệm vụ đã được đưa vào Chương trình lập pháp năm 2026.Mục tiêu của định hướng công tác lập pháp không chỉ là tiếp tục hoàn thiện hệ thống pháp luật mà còn tạo đột phá về thể chế, khơi thông các nguồn lực phát triển, nâng cao năng lực cạnh tranh quốc gia và tạo nền tảng pháp lý vững chắc để thực hiện các mục tiêu phát triển đất nước đến năm 2030, tầm nhìn đến năm 2045.Định hướng công tác lập pháp nhiệm kỳ Quốc hội khóa XVI với một khối lượng công việc hết sức nặng nề, yêu cầu cao về chất lượng, đòi hỏi không chỉ nỗ lực của Quốc hội, các cơ quan của Quốc hội hay các vị đại biểu Quốc hội, mà đòi hỏi sự đồng lòng, vào cuộc quyết liệt, phối hợp chặt chẽ của tất cả các cơ quan, tổ chức trong toàn hệ thống chính trị từ Trung ương đến địa phương.Chính phủ được giao thực hiện 171/192 nhiệm vụ lập pháp bao gồm các nhiệm vụ nghiên cứu, rà soát để đề xuất sửa đổi, bổ sung văn bản hiện hành và các nhiệm vụ nghiên cứu, xây dựng mới luật, pháp lệnh, nghị quyết, chiếm 90% tổng số nhiệm vụ lập pháp toàn khóa. Trong đó, năm 2026 có 104 nhiệm vụ, năm 2027 có 32 nhiệm vụ, năm 2028 có 23 nhiệm vụ và năm 2029 có 12 nhiệm vụ. Để đo lường tiến độ, chất lượng, trách nhiệm của từng bộ, ngành; coi đây là căn cứ quan trọng để kiểm điểm, đánh giá mức độ hoàn thành nhiệm vụ của người đứng đầu, Chính phủ sẽ triển khai thí điểm KPI trong công tác xây dựng pháp luậtThường trực các cơ quan của Quốc hội cũng đã có kế hoạch, giải pháp tổ chức thực hiện các nhiệm vụ lập pháp thuộc lĩnh vực phụ trách. Các ý kiến khẳng định quyết tâm chính trị cao trong việc thể chế hóa kịp thời chủ trương của Đảng, đổi mới tư duy xây dựng pháp luật theo hướng kiến tạo phát triển, đồng thời tăng cường phối hợp, đẩy mạnh ứng dụng khoa học công nghệ, trí tuệ nhân tạo nhằm nâng cao chất lượng công tác lập pháp, đáp ứng yêu cầu phát triển đất nước trong giai đoạn mới.Chủ tịch Quốc hội Trần Thanh Mẫn tin tưởng, với tinh thần đổi mới, trách nhiệm cao của các cơ quan, tổ chức, trước hết là Chính phủ, các cơ quan của Chính phủ, cơ quan của Quốc hội, sự vào cuộc quyết liệt, sự quyết tâm lãnh đạo, chỉ đạo của lãnh đạo các bộ, ngành, các cơ quan, công tác xây dựng pháp luật sẽ đạt được nhiều kết quả tốt đẹp, góp phần nhiệm kỳ Quốc hội khóa XVI là nhiệm kỳ của kiến tạo thể chế phát triển, để đất nước ta hướng tới Kỷ niệm 100 năm thành lập Đảng, Việt Nam có hệ thống pháp luật chất lượng, đồng bộ, hiện đại, tiên tiến, tiệm cận các chuẩn mực và theo thông lệ quốc tế, phù hợp sâu sắc với thực tiễn Việt Nam.
Población - 2.500 habitantes | Reclamo - primer pueblo de Europa en obtener bandera azul en playa de interior (desde 2010) | Otras cosas típicas - varias playas de tierra, césped y cemento, el convento de San Benito del siglo XVI, el auditorio Esteban Sánchez, Castillo Palacio de los Altamiranos y fiestas como los Carnavales o las de San Sebastián con el sorteo de una rosca gigante de un metro de diámetro.
Ngày 14/06/2026, Hoa Kỳ và Iran thông qua trung gian hòa giải Pakistan sau thông báo đạt đồng thuận chấm dứt chiến tranh Trung Đông. Hôm qua, 17/06, nguyên thủ Mỹ và Iran đã ký văn bản này. Bộ Ngoại Giao Thụy Sĩ hôm nay 18/06, cho biết hai bên sẽ bắt đầu đàm phán việc thực thi thỏa thuận vào ngày mai, 19/06, tại Lucerne, Thụy sĩ. Trả lời phỏng vấn của RFI Tiếng Việt, ngày 17/06, nhà nghiên cứu Didier Chaudet, chuyên gia địa chính trị về thế giới Ba Tư, Trung – Nam Á cho rằng vòng đàm phán sắp tới sẽ mang tính quyết định liên quan đến nhiều vấn đề. Cuộc chiến hơn 100 ngày chiến tranh giữa liên quân Mỹ - Israel và Iran đang làm chuyển dịch các thế cờ chiến lược ở Trung Đông và Nam Á. ----- ***** ----- RFI Tiếng Việt : Xin chào ông Didier Chaudet. Ông đánh giá như thế nào về thông báo thỏa thuận giữa Mỹ và Iran ? Đó là một thắng lợi của Iran, một sự sỉ nhục cho Mỹ hay một thất bại chiến lược của Israel ? Didier Chaudet : Người ta nói rằng đó sẽ là một sự sỉ nhục đối với Hoa Kỳ hoặc một chiến thắng lớn cho Iran. Họ thường bỏ qua thực tế rằng, thực ra, Iran đã trải qua một cú sốc—một cú sốc đối với người dân, một cú sốc đối với nền kinh tế. Rồi còn có sự đoàn kết của người dân. Tất nhiên, có một mặt trận thống nhất, nhưng sự đau khổ là có thật, sự suy yếu là có thật. Quả thật, Hoa Kỳ, bị sỉ nhục trong logic về quyền lực tuyệt đối của mình, có lẽ, hoặc đúng hơn, đã phải đối mặt với một thực tế nhất định. Trên thực tế, Trump đã rơi vào cái bẫy tương tự như W. Bush, tin rằng ông có thể tấn công mà không bị trừng phạt ở bên kia thế giới. Ông nghĩ Iran là Venezuela. Thực tế đã giáng cho ông ta một cú đánh mạnh. Ông ấy nghĩ rằng mình sẽ thắng cuộc rất nhanh chóng, rằng ông sẽ thực hiện một cuộc đảo chính như những gì đã làm với Maduro ở Venezuela. Nhưng Iran không phải là châu Mỹ Latinh, và họ đã thích nghi cho phù hợp. Bởi vì khi chúng ta nói về sự sỉ nhục, chúng ta muốn nói rằng đó sẽ là một đòn giáng mạnh vào Hoa Kỳ. Điều này tương tự sau chiến tranh Irak, và sau khi Taliban trở lại Afghanistan. Xét cho cùng, chúng ta đang đối phó với một cường quốc có khả năng gây áp lực ở những nơi khác. Nước Mỹ dưới thời Trump dường như ngày càng quan tâm đến Cuba. Người ta sẽ lại nói về thuế quan, bao gồm cả rượu vang Pháp. Chúng ta có nguy cơ sẽ nghe thêm về lợi ích lãnh thổ của Mỹ ở các khu vực khác, đặc biệt là ở châu Âu. Chúng ta phải cẩn thận không được đánh giá thấp khả năng phục hồi của người Mỹ, ngay cả sau những thất bại. Hơn nữa, chúng ta thực sự không thể nói ai thắng ai thua trong cuộc chiến này. Sau lệnh ngừng bắn 60 ngày, hiện tại, chúng ta hoàn toàn không biết mọi việc sẽ diễn biến như thế nào. Cuộc chiến hơn 100 ngày giữa Mỹ và Iran đã có tác động ra sao đến vùng Trung Đông ? Didier Chaudet : Tại khu vực Vịnh Ba Tư nói riêng, chúng ta đang thấy nhiều quốc gia nhận ra rằng năng lực bảo vệ và hỗ trợ từ phía Mỹ về quân sự – kể cả từ các đồng minh như Pháp hay Anh – trên thực tế là rất hạn chế. Nói cách khác, khi đối diện với một mối đe dọa thực sự, không phải Mỹ, Pháp hay Anh sẽ đứng ra bảo vệ Các Tiểu Vương Quốc Ả Rập Thống Nhất, Qatar, và càng không phải Ả Rập Xê Út. Vì vậy, việc cho phép các căn cứ quân sự của Mỹ được thiết lập trong khu vực, với kỳ vọng rằng điều đó sẽ mang lại an ninh – đặc biệt là đối với Qatar và Các Tiểu Vương Quốc Ả Rập Thống Nhất – ngày nay đã không còn giá trị như trước. Các quốc gia này đang xem xét lại cách thức bảo đảm an ninh của mình. Ả Rập Xê Út đã làm điều đó thông qua một thỏa thuận quốc phòng với Pakistan, một thỏa thuận thực chất, trong đó nếu một bên bị tấn công thì bên kia sẽ hỗ trợ phòng vệ. Dĩ nhiên, vẫn có một mức độ diễn giải nhất định. Hiện nay, không thấy Ả Rập Xê Út tham chiến với Taliban, dù Pakistan đang xung đột với Taliban Afghanistan. Tuy vậy, các mối liên kết rất chặt chẽ đã được thiết lập, giúp Ả Rập Xê Út tăng cường khả năng tự vệ, đồng thời gửi một thông điệp tới Iran : nếu Iran quá hiếu chiến với Riyad, Pakistan sẽ đóng vai trò hậu thuẫn mạnh mẽ hơn trước. Về phía Qatar và Kuwait, người ta cũng nhận thấy một chính sách đi theo hướng này. Trong khi đó, UAE đã lựa chọn một hướng đi khác, dựa nhiều hơn vào Israel và phần nào vào Ấn Độ. Nói cách khác, các nước này đang quay sang các tác nhân trong khu vực, đồng thời đa dạng hóa các mối quan hệ hỗ trợ để bảo vệ mình tốt hơn. Có lẽ, về lâu dài, logic chung sẽ là một chính sách đối ngoại đa hướng, thay vì phụ thuộc vào một « người bảo trợ » duy nhất; họ sẽ dựa vào nhiều lực lượng khác nhau trong quan hệ quốc tế. Tôi cho rằng điểm chung giữa Các Tiểu Vương Quốc Ả Rập Thống Nhất, Qatar, Kuwait và Ả Rập Xê Út là họ sẽ ngày càng trông đợi vào ảnh hưởng của Trung Quốc trong việc mang lại hòa bình cho khu vực, dù điều này có thể diễn ra một cách kín đáo. Ảnh hưởng của Trung Quốc sẽ được họ mong muốn, mà không nhất thiết gạt bỏ ảnh hưởng của Mỹ. Một lần nữa, không nên đánh giá thấp siêu cường Mỹ chỉ vì nước này đã xử lý chưa tốt một số vấn đề trong cuộc chiến vừa qua. Nhưng chúng ta sẽ chứng kiến một dạng cân bằng : một bên là các cường quốc khu vực tham gia nhiều hơn như Pakistan, Israel, Ấn Độ và bên kia là sự hiện diện của các cường quốc lớn, đặc biệt là Mỹ và Trung Quốc, có thể thêm một phần từ Nga. Ngược lại, đối với ảnh hưởng của châu Âu như Anh hay Pháp, thì vẫn còn là một dấu hỏi lớn. Tôi không tin rằng các nước châu Âu sẽ trở nên mạnh hơn trong khu vực này sau cuộc chiến. Với việc giúp Hoa Kỳ và Iran đạt được thỏa thuận khung để bước vào vòng đàm phán mới, phải chăng Pakistan đã ghi một điểm quan trọng trên mặt trận ngoại giao ? Didier Chaudet : Tại Nam Á, bên thắng lớn là Pakistan. Bởi vì, nước này đã tham gia vào tiến trình hòa bình, bởi vì họ có khả năng đối thoại với tất cả các bên, và trên thực tế, họ là tác nhân duy nhất có thể nói chuyện với mọi phía. Iran tin tưởng Pakistan và vẫn tiếp tục tin bởi vì Pakistan không có căn cứ quân sự Mỹ trên lãnh thổ, bởi vì họ tương đối độc lập, bởi vì họ từng có những căng thẳng với Mỹ trong quá khứ, và bởi vì họ là một cường quốc khu vực thực sự, chứ không phải một lực lượng yếu thế so với sức mạnh Mỹ hay các cường quốc phương Tây. Về phía Mỹ, Washington cũng đặt niềm tin vào Pakistan, bởi vì Islamabad đã biết cách chứng minh, đặc biệt trong nhiệm kỳ thứ hai của chính quyền Trump, rằng Pakistan có thể hữu ích cho chính sách đối ngoại của Mỹ, trong lĩnh vực chống khủng bố, hay trong việc ổn định Trung Đông. Đồng thời, từ phía Islamabad cũng tồn tại một mong muốn thể hiện thiện chí với Nhà Trắng và chứng tỏ vai trò hữu ích của mình đối với sự ổn định của khu vực Trung Đông. Do đó, Pakistan nổi lên với vị thế được nâng cao về mặt ngoại giao, đồng thời cũng có cơ hội cứu vãn tình hình kinh tế của mình, bởi nước này đã chịu tổn thất nặng nề do việc eo biển Hormuz bị đóng cửa. Thắng lợi ngoại giao này của Pakistan cũng đã làm bộc lộ những sai lầm chiến lược của Ấn Độ, đối thủ của Islamabad, trong suốt cuộc chiến hơn 100 ngày ở Trung Đông ? Didier Chaudet : Về phía Ấn Độ, chúng ta đang đối diện với một câu hỏi lớn thực sự, bởi vì Ấn Độ hiện đang ở một bước ngoặt. Trong những năm gần đây, nước này đã chấp nhận xích lại gần Mỹ rất nhiều và đã phải trả giá đáng kể. Đặc biệt, Ấn Độ đã đánh mất phần nào quan hệ thân thiện với Teheran, nhất là khi tiếp tục đứng về phía Mỹ và xích lại gần Israel. Cần nhớ rằng ngay trước cuộc chiến giữa một bên là Israel và Mỹ, và bên kia là Iran, đã diễn ra chuyến thăm của thủ tướng Ấn Độ Narendra Modi tới Jerusalem, nhằm thể hiện mình như một đồng minh lớn của Israel. Điều này chắc chắn gây khó chịu cho Iran, trong khi nước này là đối tác then chốt của Ấn Độ nếu New Delhi muốn tránh Pakistan mà vẫn duy trì ảnh hưởng tại Nam Á, đến tận Trung Á và không gian hậu Xô Viết. Do đó, đây là một tình thế khá đặc biệt, khi Ấn Độ bắt đầu nhận ra rằng họ đã liên kết quá chặt với Mỹ, và điều đó đã làm tổn hại đến quan hệ với Iran mà không nhận được lợi ích tương xứng. Ngay trước cuộc chiến, đã xuất hiện một số căng thẳng giữa Ấn Độ và Mỹ, trong đó Washington gây áp lực buộc New Delhi ngừng mua dầu của Nga. Ấn Độ chỉ có thể tiếp tục mua dầu Nga nhờ cuộc chiến tại Iran, nhưng khi cuộc chiến này dần kết thúc, áp lực từ phía Mỹ đối với vấn đề dầu mỏ Nga có nhiều khả năng quay trở lại với Ấn Độ. Lúc này, Ấn Độ đứng trước một lựa chọn quan trọng : Liệu họ có tiếp tục chính sách liên kết chặt chẽ với Mỹ, hiện đang cho thấy những giới hạn, hay sẽ tìm kiếm một hướng đi khác ? Trong khoảng thời gian 60 ngày này, và có thể ngay sau đó, chúng ta sẽ thấy rõ hơn hướng đi mà Ấn Độ lựa chọn, tùy thuộc vào chính sách mà nước này quyết định theo đuổi. RFI Tiếng Việt xin cảm ơn nhà địa chính trị học Didier Chaudet, chuyên gia về thế giới Ba Tư, Trung và Nam Á.
A Biblioteca Nacional de França organiza uma exposição sobre mapas, mostrando alguns exemplares portugueses do século XVI. São mapas que mostram o Mundo conhecido, mas que representam também o desconhecido, com todos os mitos e já algumas marcas de crenças que se vão perpetuar nos séculos seguintes marcados pelo colonialismo. Um mapa serve para orientar, guiar e percorrer um caminho até ao ponto de chegada. Olhamos para os mapas, agora nos nossos telemóveis, para nos assegurarmos que fazemos o percurso mais curto ou traçamos a rota mais directa. Mas tempos houve em que os mapas misturavam mundos fantásticos, certezas matemáticas e vontades políticas. Na exposição “Cartes Imaginaires” ou “Mapas Imaginários”, patente na Biblioteca Nacional de França, ou BnF, em Paris, até 19 de Julho, o departamento de mapas desta instituição retraça os primórdios dos nossos mapas modernos, com exemplares desde o século XIV até aos mapas reinterpretados por artistas contemporâneos. Na primeira parte da exposição, chamada “Mundos Inexplorados” figuram grandes cartógrafos portugueses ou ao serviço dos reis portugueses. Entre o acervo mostrado ao público está o Atlas Miller, um atlas que data de 1519 e foi elaborado pelos cartógrafos Lopo Homem, Pedro Reinel e Jorge Reinel ilustrado pelo miniaturista António de Holanda. Este mapa exaustivo para a sua época traça o Oceano Atlântico Norte, a Europa do Norte, Madagáscar, ou ainda o Brasil. Terá sido oferecido pelo Rei D.Manuel a Francisco I de França. Para as comissárias da exposição Julie Garel-Grislin et Cristina Ion, este é um trabalho de precisão, confirmado com certezas matemáticas e também imaginação à mistura. “Eles faziam bem o seu trabalho. O que é interessante sobre esta exposição, e falando especificamente sobre os mapas portugueses e, em particular, temos o Atlas de Miller, que foi produzido em 1519, é que podemos ver que há mapas que são muito precisos e outros que são muito menos. É verdade que a precisão dos mapas que apresentamos é muito desigual No entanto, por exemplo, no que diz respeito às linhas costeiras, exploradas já há muitos anos pelos ocidentais, temos uma linha bastante precisa e ela também é o resultado do trabalho colaborativo de todos os navegadores”, explicou a comsisária Julie Garel-Grislin. “Esta cartografia marítima era, acima de tudo, uma cartografia de experiências, portanto não era, estritamente falando, uma cartografia matemática, como a cartografia que seria herdada da chegada ao Ocidente da geografia de Ptolomeu. Mas isso não significa que as duas tradições sejam mutuamente exclusivas; pelo contrário, a tradição da cartografia matemática e a tradição da cartografia, digamos, empírica, realmente complementam-se e enriqueceram-se mutuamente. Elas interagiam e os atlas que circularam com a geografia de Ptolomeu tinham ido buscar referências da cartografia marítima. Já os mapas náuticos foram buscar à geografia matemática questões de escala ou o clima”, complementou Cristina Ion. “Se pensarmos no continente africano, é preciso saber que os mapas feitos pelos portugueses, em particular, foram retomados, reformulados e assim por diante. E isto aconteceu até ao período moderno. Os mapas feitos pelos portugueses tinham uma enorme influência, o que significa que teríamos um mapa que seria copiado e disseminado entre todos os cartógrafos europeus. Portanto, no que diz respeito ao Ocidente, os mapas portugueses não são influentes, é algo diferente, Eles são como uma matriz para os outros cartógrafos”, reforçou Julie Garel-Grislin. Mais do que indicar caminhos, o Atlas Miller mostra a fauna e a flora dos continentes assim como as projecções mais ou menos correctas sobre os habitantes de terras longínquas. Estas interpretações do outro levaram a preconceitos que se cristalizaram durante séculos sobre a estratificação dos seres humanos e a capacidades dos povos europeus a reconhecerem a humanidade dos povos autóctones sobretudo em África e na América. “Estas representações não foram produzidas inicialmente para justificar ou legitimar a escravidão, pois elas são muito mais antigas do que esse flagelo. Obviamente, essas representações têm outras origens. Elas derivam de textos antigos, mas é verdade que elas ajudaram a construir uma certa maneira de olhar para a África, para as pessoas que vivem lá, e, claro, num certo sentido, a tornar a escravidão talvez mais fácil de pensar, de aceitar, de praticar para os países colonizadores”, afirmou Julie Garel-Grislin. “A presença dessas criaturas híbridas nos mapas deve-se principalmente a textos antigos, particularmente à “História Natural” de Plínio, o Velho, escrita no I século depois de Cristo e que foi transmitida pelo enciclopedismo medieval e que levou a colocar monstros nos mapas. Isso não era, de forma alguma, uma maneira de desumanizar os seres humanos, mas, ao contrário, de mostrar como os monstros faziam parte da criação. Eles não estavam fora do Mundo, estavam no Mundo. Depois, durante o período conhecido como as Grandes Descobertas, começou a haver um encontro real e efectivo entre os europeus e os povos indígenas, especialmente do continente americano. Com toda a ambiguidade e o debate que surgia já nos textos da época, à volta da natureza, desses povos que eram ao mesmo tempo adornados com todas as virtudes da antiguidade e considerados como selvagens que comiam carne humana e ignoravam a salvação da alma. Mesmo nessa altura já havia debates que denunciam a violência da colonização europeia e, paradoxalmente, em última análise, a escravidão em larga escala e a exploração colonial maciça de outros continentes pelos europeus”, explicou Cristina Ion. Se no início do período das grandes descobertas, estas representações tinham um sentido quase religioso e a necessidade de representar o desconhecido, rapidamente, e com a prática da escravatura em massa, muitos destes mapas foram sendo alterados e substituídos por grandes espaços brancos. Espaços brancos convidavam à aventura, à conquista, ou seja, à colonização. Nos séculos XV e XVI, os mapas constituíam um símbolo de conhecimento e estatuto de um país, mas sobretudo uma ferramenta de poder para os monarcas em pleno período de Descobertas. “É um facto. Sabemos muito bem que os mapas, especialmente naquela época, eram um instrumento essencial de poder. Claro que os vemos como obras de prestígio, mas eles são instrumentos de Estado, instrumentos de poder, e também podemos ver isso, por exemplo, na questão do Tratado de Tordesilhas. Agora sabemos que, aparentemente, os portugueses estavam mais bem informados do que aparentavam estar”, detalhou Julie Garel-Grislin. “Os mapas eram estritamente controlados pelos Estados e pelos reinos ibéricos, que estavam envolvidos numa competição aguerrida pelo controlo das rotas marítimas. E os mapas eram segredos de Estado. De facto, eles eram guardados a sete chaves e protegidos de espiões, sendo copiados, transmitidos e transportados em segredo”, indicou Cristina Ion. Para a exposição “Mapas Imaginários”, foi preciso escolher entre cerca de um milhão de mapas, 10 mil atlas e 300 globos. Um trabalho de supressão permanente com explica a comissária Julie Garel-Grislin. “Organizar uma exposição foi uma experiência de privação e supressão. Portanto, foi extremamente difícil escolher. Foi mesmo muito complicado. A ideia era encontrar mapas que fossem suficientemente inteligíveis em si mesmos, que também tivessem um apelo estético interessante e que os mapas pudessem interagir uns com os outros. Ou seja, que se encaixassem no itinerário da exposição, que se encaixassem no objectivo intelectual que definimos com a Cristina e que, colocados lado a lado, constituíssem esse diálogo”, declarou Julie Garel-Grislin. A Biblioteca Nacional de França faz um esforço quotidiano de preservação destas obras, muitas delas com mais de cinco séculos, o que significa um investimento permanente nas condições de acondicionamento, no restauro e na conservação. Recentemente, o Departamento de Mapas e Planos mudou-se para as novas instalações, na renovada Biblioteca Richelieu. Esta obra custou quase 270 milhões de euros e as obras duraram 12 anos, com a mudança das colecções para este palácio a ser chamada “a mudança do século” já que foi preciso transportar 42 milhões de objectos entre mapas, moedas ou livros raros e preciosos. “Tem sido um grande esforço nos últimos 10 anos na configuração de um lugar de armazenamento. O departamento de mapas e planos foi transferido para a recém-restaurada Biblioteca Richelieu e aí, nessas novas instalações temos 14 quilómetros para armazenar e bem acondicionar os nossos mapas”, concluiu Cristina Ion. A exposição “Mapas Imaginários”, que inclui também a história de como muitos autores de ficção e não só criaram os Mundos para os seus livros, está patente na Biblioteca François Mitterrand, em Paris, até dia 19 de Julho.
Continuamos o estudo da obra, com o Capítulo XVI, intitulado "Não se pode servir a Deus e a Mamon" (parte 7); realizando a leitura do item "Desigualdade das riquezas".
El programa 'Herrera en COPE' ha descubierto de la mano de Carlos Herrera y María José Navarro, en su 'Historia del Día', la historia de Fernando Agudo, gerente del Museo del Melonero en Villaconejos (Comunidad de Madrid). Un espacio que, contrariamente a lo que se podría pensar, no exhibe la fruta, sino que rinde homenaje a sus artífices. Agudo, fundador del museo, aclara la confusión: "En el museo no hay melones, en el museo lo que hay es la historia de los meloneros de Villaconejos".El vínculo de Villaconejos con el melón es profundo y antiguo. Fernando Agudo, cuya familia se ha dedicado al cultivo de esta fruta, recuerda las difíciles condiciones de vida de los productores. Según ha relatado, sus propias investigaciones confirman la longevidad de esta tradición. "Hemos encontrado que un historiador de Madrid, a finales del siglo XVI aproximadamente, o XVII, dice en uno de sus libros que en la Plaza de la Cebada se vendían en uno de sus laterales gallinejas, mantas y ...
durée : 00:08:55 - Les émissions culturelles de France Culture - par : Marie Labory - Depuis la loge de concierge de ses parents, la narratrice de "La classe et la fonction" observe les différences de classes entre sa propre famille et celle des riches habitants du XVIᵉ arrondissement parisien. - réalisation : Laurence Malonda, Boris Pineau, Aïssatou N'Doye, Jules Barbier, Zohra Vignais, Lise Ripoche, Mathi Adjinsoff - invités : Johan Faerber Editeur, essayiste, critique littéraire., Virginie Bloch-Lainé Productrice à France Culture, critique littéraire, romancière. Vous aimez ce podcast ? Pour écouter tous les épisodes sans limite, rendez-vous sur Radio France
El doctor Eugenio Torralba fue un contactado español del siglo XVI que, guiado por el enigmático ser Zequiel, realizó curaciones y viajes extraordinarios antes de ser juzgado por la Inquisición, marcando un hito en la investigación de fenómenos anómalos. Te invitamos a ser nuestro miembro patrocinador, recibe beneficios especiales y apoya nuestro proyecto: https://www.youtube.com/channel/UCt9kMVl-Nc3sHfdaHB68nAg/join ****************************** Escucha Radio Caballo de Troya: https://radiocdt.com Únete a nuestro Grupo de Facebook LOS PODCAST DE SALVADOR FREIXEDO: https://www.facebook.com/groups/605110744529914/ ****************************** Compra los mejores libros de Salvador Freixedo en Mercado Libre! Visionarios, Misticos y Contactos Extraterrestres https://a.co/d/4Vkl2D4 Cristianismo un mito más https://mercadolibre.com/sec/16iQCpg Teovniología https://mercadolibre.com/sec/1KNjCWw La granja humana https://mercadolibre.com/sec/27pHMrt Defendámonos de los dioses https://mercadolibre.com/sec/225VLfx ****************************** Síguenos en nuestras redes sociales: TIK TOK https://tiktok.com/@yosoyelmonster FACEBOOK https://facebook.com/yosoyelmonster TWITER: https://twitter.com/yosoyelmonster INSTRAGRAM https://instagram.com/yosoyelmonster ****************************** #salvadorfreixedo #arcontes #granjahumana #defendamonosdelosdioses #religion #OVNI #UFO #UAP
Neste programa, vamos conhecer o universo da artista francesa Nina Laisné que está em exposição no FRAC Franche-Comté, em Besançon, entre 14 de Junho e 3 de Janeiro. A retrospectiva chama-se “Un monde renversé” [“Um mundo derrubado” ou “virado do avesso”] e mostra obras que propõem outras formas de ver o mundo e que esbatem as fronteiras entre teatro, música, cinema e arte contemporânea. O mundo de Nina Laisné situa-se na intersecção entre as artes performativas e as artes visuais. As suas instalações têm uma dimensão teatral e as suas criações para a cena também se deixam contaminar pelas artes plásticas. Com a exposição “Un monde renversé”, Nina Laisné transformou o museu num vasto palco onde o público pode ver o mundo a partir de outros pontos de vista, incluindo alguns ângulos escondidos da Historia, da Arte e da História da Arte. Nina Laisné interessa-se por personagens, comunidades e minorias situadas à margem das narrativas oficiais e trabalha a partir de arquivos, repertórios musicais antigos e lendas populares para construir "contra-narrativas" que questionem a História que nos é ensinada nas escolas e nos museus. Também tem aprofundado questões relacionadas com colonialismo, identidade e metamorfose. É este o mundo que ela leva ao FRAC Franche-Comté, em Besançon. “'Un monde renversé' significa olhar para o mundo de outro ponto de vista, ao contrário, de forma diferente, inversa (…) Nesta exposição reunimos muitas obras de várias épocas, quase dez anos, e o mais óbvio, ao reunir tudo, foi falar de minorias, de hibridação, de coisas que realmente são a essência do meu trabalho, mas que eu não percebia assim tão frontalmente. Esta oportunidade de apresentar todas estas obras juntas realmente muda a forma de ler, de receber essa mensagem. E claro, no meu mundo, sempre tem um espaço muito grande, uma importância muito grande para narrativas diferentes, narrativas contrárias, coisas que sempre ficam na sombra dos relatos oficiais, figuras marginais ou figuras que foram apagadas, silenciadas”, conta à RFI. Nos últimos anos, a artista nascida em 1985 ganhou maior projecção em França e no estrangeiro graças ao seu trabalho em palco, nomeadamente com as colaborações com o coreógrafo francês François Chaignaud -“Romances inciertos, un autre Orlando” (2017) e “Ultimo Helecho” (2025) - que combinam canto, dança e música instrumental. Além das artes performativas, Nina Laisné é também artista plástica, música, fotógrafa, cineasta e apaixonada pela História. As suas pesquisas artísticas envolvem o estudo de arquivos históricos de diversos formatos que vão do século XV ao XIX, mas também a procura de músicas antigas, mitos populares e lendas esquecidas que depois transforma em experiências visuais, sonoras, imersivas, poéticas e políticas. Em Besançon, através de instalações, vídeos, esculturas, fotografias, livros, gravuras, pinturas e dispositivos sonoros, Nina Laisné propõe uma viagem por universos onde mito, memória, identidade, tradição, história e ficção se entrelaçam. Às vezes não se sabe onde fica a fronteira a realidade e a ficção. Às vezes, a lenda é a base para criar novas ficções. No centro deste “mundo revirado” e da sua investigação artística há lendas populares, tradições orais e repertórios musicais ancestrais que revisitam figuras híbridas ou em permanente transformação. É o caso do projecto “A mulher ursa”, que ela tem desenvolvido com a escritora Célia Houdart, a partir de lendas e tradições ouvidas em terras portuguesas, nomeadamente junto das adufeiras de Monsanto. Numa das salas do FRAC, além do adufe, há gravuras, livros, fotografias, arquivos sonoros e um vídeo que serve de prólogo ao filme que Nina Laisné está a escrever com Célia Houdart. A figura da “mulher ursa” acaba por questionar fronteiras entre humano e animal, mas também os próprios mecanismos intemporais que definem quem pertence e quem permanece à margem. “Estamos a escrever um filme de ficção que vai acontecer na zona de Monsanto, essa linda região da fronteira com a Espanha. É um lugar quase mitológico, por ser uma aldeia muito antiga, que tem uma história bem complexa, com muitas camadas, muitos níveis de história e também mitologia própria. Também apareceu essa tradição das adufeiras de Monsanto, um grupo de mulheres que tocam adufe e que também cantam. Eu gosto de chegar neste lugar e mudar um pouco a tradição, virar um pouco a história para abrir a outras mitologias, convidar outras histórias da Península Ibérica e, neste lugar, mudar um pouco o repertório, chegar com novas letras e também fazer aparecer nessa ficção a figura da mulher ursa, que seria uma mulher selvagem que convive com animais da montanha e, aos poucos, se aproxima dessa aldeia e começa a criar uma relação com o grupo de adufeiras”, descreve a artista. Nina Laisné vai à procura dos arquivos esquecidos ou censurados, de iconografias marginais, de relatos de resistência e vai destapando os silêncios da historiografia oficial. É o que acontece na sala que acolhe duas obras inéditas: uma extensão em grande formato da instalação “Na maré cheia, lá no meio da mata. Na maré baixa, surge a resistência” (2026) e a nova instalação “Portulanos virados” (2026). A primeira é constituída por duas pinturas em grande escala, frente a frente, que fazem uma releitura das imagens do Brasil colonial. Vemos escravos a trabalharem na vasta paisagem a preto e branco e vemos montanhas de vermelho-sangue, a cor extraída do pau-brasil, a invadirem a tela. No meio, estão os “Portulanos virados”, ou seja, 16 violinos abertos dentro dos quais a artista desenhou os tais “portulanos” (mapas de navegação) em que se vêem figuras da resistência à escravatura e ao colonialismo. “O problema é que, além de não falarmos do que aconteceu, também apagámos e silenciámos toda a memória das grandes figuras de resistência. Houve revoltas por todo o lado no Brasil, mas só se apresenta a dominação, a humilhação, coisas de violência. Só agora, nestes últimos dez anos, é que historiadores do Brasil começaram a recuperar essas histórias e a identificar gente - para além do Luís Gama e do Zumbi dos Palmares que já são ícones no Brasil - como Maria Filipa de Oliveira, que atacava barcos portugueses e franceses, ou também Zacimba Gamba que foi uma princesa da Etiópia que foi escravizada e que envenenava proprietários de fazendas. Houve muitas coisas de resistência e de criar quilombos e também as crenças de matriz africana, todas essas festas populares que hoje em dia são bem fortes no Brasil, mas que fora dessa fronteira são totalmente silenciadas”, explica. Nina Laisné quis lembrar também o papel de França na exploração do pau-brasil. “Já sabemos que Portugal foi muito importante nesta história e a responsabilidade é muito grande, mas nunca se fala da responsabilidade também da França na primeira época do coloniaismo. A França também foi nessas costas para roubar esse pau-brasil que foi muito usado para pinturas de tela e também na fabricação de arcos de violino”, recorda, sublinhando que o pau-brasil era comercializado pela sua capacidade tintorial e também para a produção de arcos para instrumentos de corda. O título “Un monde renversé” é também uma referência a um libreto barroco do compositor Estienne Moulinié e ilustra, desde logo, a importância que a música tem na vida da artista transdisciplinar. Nesta exposição, há, de facto, repertórios das tradições ibéricas, brasileiras, venezuelanas e italianas, de tempos idos e de outros mais recentes. Uma das obras mais impressionantes no FRAC é a monumental “Arca ostinata” (2021), concebida em parceria com o músico Daniel Zapico e que reproduz, de forma imersiva, um pouco do espectáculo com o mesmo nome. A instalação é musical e transforma um instrumento de música barroca, a teorba, numa construção escultórica em grande escala, decorada por criaturas fantásticas. “É verdade que esta exposição é muito musical porque, fora das imagens, a minha primeira linguagem seria a música. Especificamente, podemos falar da música tradicional, da música folclórica e da música antiga. A música antiga, para mim, é muito interessante quando tem algo popular e colectivo, seja do século XVI ou XVII. Comecei a trabalhar, a colaborar com muita gente, muitos músicos que trabalham também para recuperar músicas sobre instrumentos históricos, como a teorba, que é um instrumento europeu de corda pulsada da família do alaúde. Tem um braço muito grande, quase dois metros e é um instrumento muito híbrido, muito fascinante pelo som. Com o músico Daniel Zapico, com quem pensamos essa obra, quisemos ampliar e abrir novas portas do repertório para não ficarmos fechados no repertório barroco, e quisemos propor novas leituras de folclore sul-americano, português, italiano e também mais contemporâneo”, acrescenta Nina Laisné. A música também é basilar nas obras “esas lagrimas son pocas” (2015), “Marisol/Mariluz” (2015), “En présence” (2013) e “Frati Uccelli” (2023). Em todas, mais uma vez, há várias camadas de significados, muitos jogos de percepção, questionamentos e, sobretudo, o cruzamento de diferentes disciplinas artísticas. “Un monde renversé” é uma viagem ao labirinto teatral de várias artes, mas é também uma reflexão sobre a capacidade de a arte dar voz aos que dela foram excluídos. Algures entre arquivo e ficção, entre investigação histórica e criação poética, entre provocação e jogo, Nina Laisné constrói uma “cartografia da resistência”, um lugar mais inclusivo e assumidamente político, onde passado e presente se vêem com outros olhos. “O meu trabalho faz parte dessa resistência colectiva. Conecto-me a diversas resistências do passado para crescer e fabricar novos movimentos aqui, no mundo presente”, conclui. A exposição “Nina Laisné, un monde renversé” está patente de 14 de Junho a 3 de Janeiro de 2027.
El continente más restringido del planeta. El único sin población indígena. El único gobernado por un tratado firmado en plena Guerra Fría sin que nadie discutiera.Hay mapas del siglo XVI que muestran su costa con un detalle que no debería ser posible. Hay expediciones militares de escala descomunal que se retiraron antes de tiempo sin explicación convincente. Hay testimonios de personal naval que describe estructuras geométricas perfectas bajo el hielo, zonas de vuelo prohibidas que no aparecen en ningún mapa público, y objetos que se mueven a velocidades que ninguna aeronave convencional puede alcanzar.¿Qué hay realmente detrás del muro de hielo?¿Por qué las dos superpotencias de la Guerra Fría firmaron sin pelear un tratado que neutralizaba el único continente sin dueño?¿Qué operan realmente las bases militares en la Antártida que ningún civil puede inspeccionar?¿Qué dicen los documentos desclasificados sobre los avistamientos OVNI en el continente más vigilado y menos conocido de la Tierra? Hosted on Acast. See acast.com/privacy for more information.
Población - 209 habitantes | Reclamo - la iglesia de San Juan bautista con un retablo del siglo XVI y un videomapping que se puede visitar dos días al mes | Otras cosas típicas - el albergue del Camino de Santiago, donde se abraza a los peregrinos; y el pique con Santo Domingo de La Calzada por una dehesa donde ambas localidades querían que pastase su ganado. La victoria fue para el héroe local Martín García.
Esta semana se pasa por el No son horas Daniel Domenech, arquitecto y especialista en la Historia de nuestro país, para hablarnos de la geografía del imperio español durante los siglos XVI y XVII. ¡Muy interesante!
VOV1 - Chế định luật sư công là chính sách nhân văn nhằm mở rộng quyền tiếp cận công lý, đặc biệt cho người yếu thế. Thế nhưng lại đang bị các luận điệu xuyên tạc, cố tình bóp méo bản chất, gọi đây là "cánh tay nối dài của công quyền" hay "triệt tiêu luật sư tư".Ngày 24/4 vừa qua, Kỳ họp thứ Nhất, Quốc hội khóa XVI đã thông qua Nghị quyết thí điểm chế định luật sư công ở một số bộ ngành và địa phương với tỷ lệ tán thành rất cao – hơn 93%. Con số này không phải tự nhiên mà có. Nó cho thấy Nghị quyết không phải là một ý tưởng ngẫu hứng, mà là kết quả của cả quá trình cân nhắc, thảo luận của nhiều cơ quan ban ngành, lấy ý kiến của nhiều tầng, nhiều lớp, nhiều tổ chức chính trị xã hội, nghề nghiệp và nhìn vào nhu cầu thực tế của đất nước trước khi được đưa lên bàn của các Đại biểu Quốc hội.Hiểu nôm na, luật sư công của khu vực công, không phải để thay ai, mà để bổ sung cho những chỗ đang thiếu và yếu. Theo luật sư Trương Thanh Đức, Trọng tài viên tại Trung tâm Trọng tài Quốc tế Việt Nam (VIAC), Nghị quyết của Quốc hội là bước đi mang tính cải cách thể chế, góp phần nâng cao năng lực pháp lý của khu vực công, bảo vệ lợi ích Nhà nước.
El Real Sitio de San Lorenzo de El Escorial, una obra monumental del siglo XVI que combina palacio, monasterio y biblioteca. Este episodio también destaca otros tres monumentos patrocinados por Felipe II y Felipe III: el Colegio de Doncellas Nobles, el Real Monasterio de Santa Isabel y el Real Monasterio de La Encarnación. A través de imágenes detalladas y narraciones expertas, el documental ofrece una visión profunda de estos tesoros arquitectónicos, destacando su relevancia histórica y artística.
Enzo Coco"Premio Merano Europa"www.plime.euPremio Letterario Internazionale Merano Europa XVI edizioneIl premio ponte tra la cultura italiana e quella tedesca I Vincitori:Sezione italianaPIERA VENTRE – STELLA RANDAGIA – NN editoreSezione tedescaVERNESA BERBO – Der Sohn und das Schneeflöckchen – Frankfurter VerlangsanstaltSezione Poesia tradottaRICCARDO HELD “I sonetti di Orfeo” – MondadoriSabato 6 giugno al Pavillon des Fleurs di Merano si è tenuta la cerimonia conclusiva della XVI edizione del Premio Letterario Internazionale Merano-Europa.Durante la serata i lettori della giuria popolare hanno posto le proprie schede nelle apposite urne e successivamente si è proceduto allo spoglio e alla proclamazione dei vincitori.Lo scrutinio pubblico dei voti dei 100 lettori (50 di lingua italiana e 50 di lingua tedesca) ha decretato la vittoria delle autriciPIERA VENTRE – STELLA RANDAGIA – NN editoreVERNESA BERBO – Der Sohn und das Schneeflöckchen – Frankfurter VerlangsanstaltDopo i saluti delle conduttrici Valentina Berengo, giornalista culturale e di Roxana Höchsmann, Ufficio stampa dell'Agenzia di Comunicazione Wolkenlos di Vienna, e di Enzo Coco, Presidente dell'Associazione culturale Passirio Club organizzatore del Premio, sono intervenuti i rappresentanti delle istituzioni locali: Antonella Costanzo e Barbara Hölzl, Assessore Comune di Merano, Angelo Giannaccaro, Presidente del Consiglio Provinciale e Assessore regionale alle iniziative per la promozione dell'integrazione europea; Philipp Achammer, Assessore provinciale alla cultura e istruzione lingua tedesca; Marisa Giurdanella, ufficio cultura italiana della Provincia, e in chiusura l'intervento di Aldo Mazza, Presidente della Giuria di selezione.Per la sezione “Poesia tradotta” è stato premiato Riccardo Held per l'opera I sonetti di Orfeo [Die Sonette an Orpheus] di Rainer Maria Rilke (Mondadori). Le motivazioni sono state lette da Valentina Di Rosa – docente Dipartimento studi letterari, linguistici comparati Università Orientale/Napoli, membro del Comitato scientifico di selezione, coordinato da Stefano Zangrando.Ai vincitori delle sezioni narrativa è stato riconosciuto un premio di 5.000 Euro, per i finalisti un premio di 1.000 Euro ciascuno. Al vincitore della sezione Poesia tradotta è stato consegnato un premio di 4.000 euro.Gli altri finalisti in gara:Sezione italianaSaverio Gangemi, “Calura”, RubbettinoPippo Russo, “L'estate di Totò Schillaci”, Derive ApprodiSezione tedesca:Dimitre Dinev “Zeit der Mutigen“ – Kein & AberDidi Drobna “Ostblockherz” – PiperLe terzine finaliste per la narrativa sono state selezionate dalle giurie tecniche:Per la sezione italiana:Alessandro Gazzoli – dottore di ricerca in letteratura italiana – esperto di narrativa del NovecentoGiuliano Geri – editor e traduttore – coordinatore della giuriaMariagrazia Mazzitelli – direttrice editoriale Salani Anna Vallerugo – giornalista e critica letterariaPer la sezione tedesca:Ferruccio Delle Cave – critico letterario e storico – coordinatore della giuriaSepp Mall – scrittore e vincitore dell'edizione 2024 del Premio Merano-Europa – Romanzo in lingua tedescaIngrid Runggaldier – pubblicista e traduttriceMichael Scholz – direttore artistico del festival di letteratura “Poetische Quellen”Le interviste ai finalisti sono state condotte da Valentina Berengo per la lingua italiana, e da Roxana Hôchsmann per la lingua tedesca.L'evento è stato allietato dagli interventi musicali dell'Orchestra d'archi della Merano Pop Symphony Orchestra diretta dal Maestro Roberto Federico.L'Associazione culturale Passirio Club Merano ODV, in collaborazione con l'associazione Südtiroler Künstlerbund, la Biblioteca civica di Merano e il patrocinio e contributo di Regione Autonoma Trentino Alto Adige, Provincia Autonoma Bolzano Alto Adige e il Comune di Merano, ha promosso la XVI edizione Premio Letterario Internazionale Merano Europa riservato ai Romanzi editi, in lingua italiana e tedesca pubblicati nel 2025, e alla Poesia tradotta dall'italiano o il tedesco e pubblicata nel biennio 2024/2025.Il Premio letterario Merano Europa è unico nel suo genere per la particolarità di rivolgersi contemporaneamente alle culture italiana e tedesca. Si connota particolarmente perché si svolge a Merano, una città dalle caratteristiche uniche poiché registra la presenza paritaria di abitanti di lingua italiana e tedesca ed è quindi punto ideale di incontro per le rispettive culture, anche in campo internazionale. Merano in particolare e l'Alto Adige, rappresentano infatti da sempre l'ideale crocevia tra mondo tedesco e italiano.Diventa un supporter di questo podcast: https://www.spreaker.com/podcast/il-posto-delle-parole--1487855/support.IL POSTO DELLE PAROLEascoltare fa pensarehttps://ilpostodelleparole.it/
Jean d'Avila, déclaré saint en 1970, va prochainement être proclamé Docteur de l'Église comme l'a annoncé Benoît XVI le 20 août dernier à Madrid. Il deviendra ainsi le 34e Docteur de l'Église Catholique - La dernière proclamation avait été celle de Sainte Thérèse de Lisieux en 1997. Mais il faut bien avouer que ce saint espagnol est quasiment inconnu en France. Jean d'Avila appartient au siècle d'or espagnol et précède Thérèse d'Avila et Jean de la Croix. Ce grand mystique, fils de juifs convertis, a été un prédicateur de la Contre-réforme. Régis Burnet reçoit Annie Molinié-Bertrand, Professeur d'histoire et Civilisation de l'Espagne classique à la sorbonne, et le Père Marc Rastoin, jésuite, bibliste et théologien. Emission du 25 septembre 2011.
VOV1 - Hôm nay (9/6), Diễn đàn Tương lai ASEAN (AFF) 2026 chính thức khai mạc tại Hà Nội với chủ đề “Cùng định hình tương lai chung: Hòa bình, Thịnh vượng và Phát triển lấy người dân làm trung tâm”.Đây là sáng kiến do Việt Nam khởi xướng, khẳng định tầm nhìn chiến lược, tinh thần gắn kết khu vực và vai trò chủ động, có trách nhiệm của Việt Nam. Càng ý nghĩa hơn khi đây là sự kiện đối ngoại đa phương cấp cao lớn đầu tiên do Việt Nam chủ trì sau Đại hội Đảng lần thứ XIV, bầu cử Quốc hội khóa XVI và Hội đồng nhân dân các cấp.Hướng tới hiện thực hóa Tầm nhìn ASEAN 2045, điểm mới của Diễn đàn năm nay là lần đầu tiên có các phiên đối thoại giữa các chính đảng khu vực và Hội nghị Lãnh đạo các thành phố ASEAN, cùng sự tham dự của 4 Thủ tướng các nước thành viên, tạo nên không gian đối thoại đa chiều, thực chất, vì lợi ích cộng đồng.TS.Quách Thị Huệ - Viện Hàn lâm Khoa học Xã hội Việt Nam đưa ra góc nhìn về sự kiện đối ngoại quan trọng này.
Esta semana falamos de cartas de quitação e da origem da expressão “estamos quites”, bem como de uma nova série histórica portuguesa, sobre a vida do soldado Fernão Lopes, no século XVI.-----Obrigado aos patronos do podcast:André Silva, Bruno Figueira, Cláudio Batista, Gustavo Fonseca, Isabel Yglesias de Oliveira, Joana Figueira, NBisme, Oliver Doerfler, Sara Esteves, Sofia Carvalho;Alexandre Carvalho, Andre Oliveira, Carlos Castro, Civiforum, Lda., Cláudia Conceição, Daniel Murta, Domingos Ferreira, Francisco C, Hugo Picciochi, Jorge Filipe, José Beleza, Luís André Agostinho, Miguel Cunha, Patrícia Gomes, Pedro Almada, Pedro Alves, Pedro Ferreira, Rui Roque, Tiago Pereira, Vera Costa;Adriana Vazão, Ana Gonçalves, André Abrantes, António Farelo, António J. R. Neto, Bruno Luis, Carlos Ribeiro, Carlos Ribeiro, Carolina Batista, Catarina Ferreira, Cláudia Brandão, César, Diogo Camoes, Diogo Freitas, Francisco Castro, Fábio Videira Santos, Gn, Goncalo Castro, GusRo, Hugo Palma, Hugo Vieira, Igor Silva, Joao Godinho, Joel José Ginga, Johnniedee, Jorge Manuel, João Barbosa, João Canto, João Carlos Braga Simões, João Diamantino, João Ferreira, João Félix, João Mendes, Liam Brockey, Luis Colaço, lvlheadwrecker, Mafalda Trindade, Marcos, Miguel Brito, Miguel Gama, Miguel Gonçalves Tomé, Miguel Oliveira, Miguel Salgado, Nuno Carvalho, Nuno Esteves, Nuno Moreira, Nuno Silva, Orlando Silva, Parte Cóccix, Paulo Guerreiro, Paulo Ramirez, Paulo Ruivo, Paulo Silva, Pedro Cardoso, Pedro Oliveira, Pedro Sebastião, Ricardo Pinho, Ricardo Santos, Rodrigo Candeias, Rui Magalhães, Rui Rodrigues, Simão, Simão Ribeiro, Thomas Ferreira, Tiago Matias, Tiago Sequeira, Tomás Matos Pires, Vitor Couto, Zé Teixeira.-----Ouve e gosta do podcast?Se quiser apoiar o Falando de História, contribuindo para a sua manutenção, pode fazê-lo via Patreon: https://patreon.com/falandodehistoria-----Música: "Hidden Agenda” de Kevin MacLeod (incompetech.com); Licensed under Creative Commons: By Attribution 4.0 License, http://creativecommons.org/licenses/by/4.0.Edição de Marco António.
Kwe signifie «bonjour» dans de nombreuses langues autochtones et c'est sur le principe de la rencontre, fertile, respectueuse, que les communautés autochtones accueillent et se présentent aux visiteurs de passage. Troisième et dernière étape: à Pessamit, sur la Côte Nord, parmi les Innu, un peuple de tradition nomade, profondément ancré dans son territoire ancestral: le Nitassinan. Aujourd'hui, malgré les blessures coloniales, les Innu de Pessamit s'attachent à partager leur culture millénaire. Celui ou celle qui pose le pied au Québec, connaît certainement le roman de la Nouvelle France, terre de pionniers et de colons francophones en Amérique. Une terre qui jadis, avant l'arrivée de Jacques Cartier ou Samuel de Champlain, se vivait depuis des millénaires en partage et en mouvement par des hommes et des femmes parmi les lacs, les rivières et la forêt boréale. Des peuples autochtones, à qui l'on doit -notamment- le nom du Canada, « Kanata » signifiant village en langue iroquoienne ou wendat, ou Québec qui désigne « là où le fleuve se rétrécit » en langue algonquienne. Des peuples qui, pour la plupart, s'appellent, se désignent dans leurs langues simplement « humains ». C'est donc aux sources de cette humanité en Amérique que l'on vous propose de vous emmener pour une série en 3 épisodes, au Québec autochtone, à la rencontre de communautés que l'on connaît trop mal, à commencer par leurs noms. Petit rappel : au Québec, il existe 11 nations autochtones : les Inuit et dix Premières Nations parmi lesquelles les Wendat, les Innu, les Anishinaabeg, les Atikamekw, les Mi'kmaq, les Kanien'kehá:ka, les Naskapi, les Eeyouch, les Wolastoqiyik et les W8banakiak. Leurs communautés se déploient à travers tout le Québec et sont encore placées sous le régime des dites « réserves indiennes », des territoires non cédés par les autochtones mais appartenant à la Couronne, réservés à l'usage d'une « bande indienne » ou d'une communauté autochtone. Longtemps perçus par les allochtones ou non autochtones, comme des lieux clos, interdits, ces communautés sont en fait des lieux de vie ouverts à tous et toutes, des espaces de transmissions et de cultures passionnants. Là-bas, des musées, des sites culturels mais aussi les paysages de rivières, de lacs ou de forêts racontent l'histoire et la grandeur de ces premiers peuples. Le Québec autochtone est un territoire immense -le Québec est 3 fois plus grand que la France- et les réalités comme les histoires de chaque Nation et à l'intérieur, de chaque communauté, sont multiples voire infinies. Même si elles ont toutes en commun d'avoir été malmenées par la colonisation et la sédentarisation forcée. Mais les autochtones sont toujours là, bel et bien là ; et aujourd'hui, tous et toutes ont à cœur de reprendre la main et le narratif sur qui ils sont et d'où ils viennent. Troisième étape, à Pessamit, une communauté innu placée au bord du Fleuve Saint Laurent sur la Côte Nord. Autrefois appelés Montagnais, les Innu sont la nation la plus importante en population de la province francophone, soit plus de 20 000 personnes déployées en 11 Communautés, entre le Québec et le Labrador, sur des terres ancestrales qui n'ont jamais été cédées par des accords ou des traités. Présents dans la région depuis des millénaires (des fouilles ont prouvé l'existence d'un peuple de chasseurs remontant à 5 500 ans avant notre ère), les Innu étaient là au moment du passage des « explorateurs » européens Jacques Cartier ou Samuel de Champlain au XVIè et XVIIè siècle. Aujourd'hui, à Pessamit, on dénombre 2 500 habitants environ, dont plus de 80% parlent encore leur langue, l'innu aimun. Car jusque dans les années 50, les Innu ont su garder un lien puissant avec leurs traditions, des traditions mises à mal par les barrages, la colonisation et l'évangélisation. Depuis quelque temps, Pessamit développe l'été des visites guidées, à la découverte d'une culture nomade millénaire, tournée vers l'intérieur des terres, la terre ancestrale, socle de leur pensée et de leur civilisation : le Nitassinan. Avec des habitants, acteurs, actrices culturel.le.s et touristiques, pêcheur, ancien chef de bande, guides, conteur ou poétesse comme Joséphine Bacon que l'on avait rencontrée en 2021. C'est elle qui nous avait donné envie de partir dans le vaste Nitassinan innu. Une série en 3 épisodes de Laure Allary et Céline Develay-Mazurelle. Avec : - Joséphine Bacon, poétesse innu de renom, originaire de Pessamit - Robert Dominique, aîné de la communauté et ancien chef de bande de Pessamit - Kathy Moreau Lacasse, guide innu au centre communautaire Ka Mamuitunanut - Wilfrid Apik Hervieux, conteur de mythes et légendes innu - Lily-Rose Bacon, jeune étudiante innu - Jean-Louis ou Muâku, pêcheur à la truite innu - Céline Bacon, agent culturel et touristique innu à Pessamit - Moïse Junior Ashini travaille au camp innu Uamastakenis qu'a créé son père - Geneviève Ashini, soeur de Moïse, travaille au camp innu Uamastakenis qu'a créé son père. Pour préparer votre voyage à Pessamit : - Le site de Tourisme Autochtone Québec regorge de ressources et d'idées - La présentation des 11 Nations du Québec par Tourisme Autochtone Québec et un guide très utile sur comment voyager en pays autochtone - Le site du Conseil des Innus de Pessamit - En savoir plus sur la poésie de Joséphine Bacon - Sur le Camp innu Uamastakenis qui propose une immersion et un hommage à la culture innu en territoire - Sur le site traditionnel innu Kanapeut, espace de partage et de connaissances sur l'innu aïtun fondé par Michel et Erik Kanapé - Pour en savoir plus sur la culture innu plus largement, allez sur le site de l'institut Tshakapesh ou voir les capsules vidéos de Nametua Innu, mémoire et connaissance du Nitassinan. À lire et à écouter : - Bâtons à message. Tshissinuashitakana, de Joséphine Bacon. Éditions Mémoire d'encrier, 2009 - Les vertèbres de Joséphine, de Joséphine Bacon et Laure Morali. Éditions Mémoire d'encrier. 2026 - Eukuan Nin Matshi-Manitu Innushkueu. Je suis une maudite sauvagesse, d'An Antane Kapesh. Éditions Mémoire d'encrier. 2019 - Tiohtiá:ke, de Michel Jean. Éditions du Seuil, 2023 - Kuessipan, de Naomi Fontaine. Éditions Mémoire d'encrier. 2011 - Le peuple rieur. Hommage à mes amis innus, de Serge Bouchard. Lux Éditions. 2018 - Le passionnant balado produit par Radio Canada Laissez-nous raconter : L'histoire crochie avec Marie-Andrée Gill autour de 10 mots clés à décoloniser - La musique du groupe historique innu Petapan. Sur la plateforme de découverte des artistes et des musiques autochtones actuelles Nikamowin.
www.aufonddelaclasse.comCet épisode s'intéresse à l'évolution du style de Zilia au fil des lettres — et montre que ce roman raconte aussi l'histoire d'une conscience qui se forme, d'un jugement qui se construit progressivement dans la langue elle-même.Au départ, Zilia ne se précipite pas vers le jugement. Elle observe, suspend, corrige. Le vocabulaire le dit : à la lettre IV, les contradictions françaises « suspendent mon jugement » — elle remet à plus tard. À la lettre XVI, elle « soupçonne » cette nation de ne pas être telle qu'elle paraît — le verbe dit l'hypothèse, pas la certitude. Ce mouvement d'adhésion puis de correction est le rythme même de la formation du jugement moral dans le roman.L'aboutissement est la lettre XXIX — qui n'existait pas dans l'édition de 1747 et que Graffigny a ajoutée en 1752. Elle s'ouvre sur un aveu de bonne foi : Zilia n'est pas hostile par principe, elle est contrainte par l'évidence. Et dès lors, la modalisation disparaît. Les formules tombent, dures et définitives : « La vanité dominante des Français est celle de paraître opulents », « rien n'est grave, rien n'a de poids », « paroles sans signification, égards sans estime, soins sans affection ». Ce sont des maximes au sens classique — brèves, symétriques, sans appel — construites comme celles de La Bruyère. L'anaphore et le parallélisme ternaire produisent des phrases qui se referment sur elles-mêmes comme des vérités définitives.Hébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
VOV1 - Sáng 29/5, tại Singapore, Tổng Bí thư, Chủ tịch nước Tô Lâm đã hội đàm với Thủ tướng Singapore Lawrence Wong Thủ tướng Lawrence Wong nhiệt liệt chào mừng Tổng Bí thư, Chủ tịch nước Tô Lâm cùng Phu nhân và Đoàn đại biểu cấp cao Việt Nam thăm cấp Nhà nước Singapore và tham dự Diễn đàn Shangri-La, sau thành công của Đại hội Đại biểu toàn quốc lần thứ XIV của Đảng Cộng sản Việt Nam. Thủ tướng Singapore chúc mừng Tổng Bí thư Tô Lâm được Quốc hội Việt Nam khóa XVI tín nhiệm bầu giữ cương vị Chủ tịch nước và chia sẻ hai nước thường xuyên có các cuộc tiếp xúc cấp cao mà gần đây nhất là cuộc gặp giữa Thủ tướng Lawrence Wong với Thủ tướng Chính phủ Lê Minh Hưng trong dịp Hội nghị Cấp cao ASEAN tại Cebu, Philippines vừa qua. Thủ tướng Lawrence Wong bày tỏ ấn tượng trước các thành tựu phát triển của Việt Nam thời gian qua và cho rằng với việc nâng cấp quan hệ lên Đối tác Chiến lược toàn diện vào tháng 3/2025, quan hệ hai nước còn rất nhiều dư địa để làm sâu sắc hơn nữa hợp tác trên các lĩnh vực.Tổng Bí thư, Chủ tịch nước Tô Lâm chân thành cảm ơn Thủ tướng Lawrence Wong, Chính phủ và nhân dân Singapore đã dành cho Đoàn sự đón tiếp trọng thị, nồng hậu, thắm tình hữu nghị; bày tỏ vui mừng được trở lại thăm Singapore trên cương vị người đứng đầu Đảng và Nhà nước Việt Nam; chúc mừng Singapore luôn giữ đà phát triển tích cực, thuộc nhóm các nước giàu và an toàn nhất thế giới hiện nay. Tổng Bí thư, Chủ tịch nước chia sẻ chuyến thăm lần này nhằm tăng cường hơn nữa quan hệ hữu nghị, hiểu biết lẫn nhau, mở ra cơ hội hợp tác to lớn, tiếp thêm xung lực cho quan hệ Đối tác Chiến lược toàn diện Việt Nam - Singapore, vì lợi ích của nhân dân hai nước, vì hòa bình, hợp tác và phát triển ở khu vực và thế giới.
Esta semana se pasa por el No son horas Daniel Domenech, arquitecto y especialista en la Historia de nuestro país, para hablarnos de las galeras de los siglos XVI y XVII. ¡Muy interesante!
Programa completo del 'No son horas' con Gemma Ruiz. Hoy hemos hablado de cómo prevenir los cálculos renales con la nutricionista Andrea Carucci y viajado al pasado de la mano de Daniel Domenech para conocer más de cerca la vida en las galeras de los siglos XVI y XVII.
Sur la côte caraïbe du Honduras, l'explosion du tourisme accroît les tensions avec les communautés locales. Croisières géantes, séjours all-inclusive, excursions au cœur de la deuxième plus grande barrière de corail au monde… Sur la côte caraïbe du Honduras, le tourisme explose. En 2025, près de deux millions de visiteurs ont fréquenté le littoral hondurien. Mais derrière cette vitrine paradisiaque et les promesses de développement économique, les tensions grandissent avec les communautés locales. Sur ces mêmes côtes vivent depuis plus de deux siècles les Garifunas, une communauté afro-indigène. Depuis plusieurs années, les Garifunas se battent contre l'accaparement de leurs terres dites ancestrales. Reportage de notre correspondante Marie Griffon dans le village de Trujillo, sur la côte caraïbe, où 13 000 Garifunas tentent de retrouver leurs terres. Un trumpiste du Texas candidat au Sénat Aux États-Unis, c'est une victoire qui montre une nouvelle fois l'emprise de Donald Trump sur son parti. Les électeurs républicains du Texas ont désigné, mardi 26 mai 2026, leur candidat pour le poste de sénateur aux midterms de novembre. Ils devaient choisir entre le sénateur sortant John Cornyn et le procureur général Ken Paxton, adoubé par le président. Et c'est donc ce dernier qui a été élu. Éclairage de François-Damien Bourgery, du service International de RFI. À lire aussiTrump confirme son emprise sur les républicains après la victoire de son candidat dans une primaire au Texas Le mythe de la blancheur au Chili Peu connue, la communauté afrodescendante chilienne subit énormément de discriminations dans ce pays où une large partie de la population est persuadée de descendre directement des Européens. Ces descendants d'anciens esclaves africains et antillais, emmenés de force sur le continent sud-américain à partir du XVIè siècle, ont très longtemps été totalement invisibles à cause notamment d'un mythe très répandu : le mythe de la blancheur. Un dossier de Margot Van Wambeke, du service International de RFI.
LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA nos abre uno de sus archivos, que nos va a acercar a: "Y caminaron sobre las aguas. El milagro de Empel". En este programa de LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA volvemos a hablar de los Tercios Españoles, volvemos a la España del siglo XVI porque vamos a viajar a la Guerra de los 80 años, y nos vuelve a visitar el escritor Pablo Carnicero de la Cámara. Así que si mezclamos estos tres ingredientes nos sale uno de los capítulos más impresionantes de la historia de España, "el milagro de Empel". Como he dicho, para hablar de este capítulo histórico tenemos el placer de tener con nosotros a Pablo Carnicero de la Cámara, escritor, apasionado por la historia, aunque también por el mundo de fantasía, especialmente el mundo Tolkien. Y tras presentarnos en un programa anterior su novela "Que vengan cuando quieran", que trataba sobre el sitio de Castelnuovo, en esta ocasión nos presenta su nueva novela titulada "Y caminaron sobre las aguas" que tiene como telón de fondo la Batalla de Empel y el "milagro" que allí se produjo. Sin más preámbulos os dejo con el programa. Enlace a "Y caminaron sobre las aguas": https://pablocarnicero.com/producto/y-caminaron-sobre-las-aguas/ Enlace a su página web: https://pablocarnicero.com/ Pablo tiene ya un buen puñado de novelas a sus espaldas, podemos nombrar sus inicios en esto de la literatura con la publicación de su saga de "El Reino de la Noche" con cuatro novelas como son: Inmortal, El Filo de la Espada, Tiempos Aciagos y Sangre Inmortal. Posteriormente Pablo publicó su primera novela novela negra, Género que también le apasiona, titulada "Un tipo casi normal en una situación anormal". También en sobre el género novela negra publicó "Decisión encadenada" y "Una novela negra defectuosa". También tiene dos novelas ambientadas en la Segunda Guerra Mundial como son "El Secreto de los Dedos de Aignes" y "Operación: La sangre del diablo", que son del género ficción histórica. En 2020 publicó «El León de Aquilonia», donde recopiló cinco relatos ambientados en la Edad Hiboria y protagonizados por Conan el Cimmerio. Y en 2022 publicó la novela corta «Los Sapronos», un thriller rural con toques de terror psicológico y «Tres malditos en Lay City«, regresando al género negro más clásico. Y uno de sus últimos libros fue el que ya presentamos en un programa anterior, libro titulado "Que vengan cuando quieran", publicado inicialmente en el año 2016 y que está en reedición, y que como he dicho trata sobre el sitio de Castelnuovo. https://www.instagram.com/pablo_carnicero/?hl=es Twitter: @PabloC_autor Facebook: https://www.facebook.com/pablocarniceroautor/?locale=es_ES Facebook: @pablocarniceroautor Este es un Podcast producido y dirigido por Gerión de Contestania, miembro del grupo "Divulgadores de la Historia". Somos un podcast perteneciente al sello iVoox Originals. Enlace a la web del grupo "Divulgadores de la Historia": https://divulgadoresdelahistoria.wordpress.com/ Canal de YouTube de LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA: https://www.youtube.com/channel/UCfHTOD0Z_yC-McS71OhfHIA *Si te ha gustado el programa dale al "Like", ya que con esto ayudarás a darnos más visibilidad. También puedes dejar tu comentario, decirnos en que hemos fallado o errado y también puedes sugerir un tema para que sea tratado en un futuro programa de LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA. Gracias. Música del audio: Zakarnok TV / Marchas y canciones militares. "Himno de los Tercios Españoles" (No oficial): https://www.youtube.com/watch?v=dPk9Nv_RZr8 Redes Sociales: -Twitter: LABIBLIOTECADE3 -Facebook: Gerión De Contestania Muchísimas gracias por escuchar LA BIBLIOTECA DE LA HISTORIA y hasta la semana que viene. Podcast amigos: La Biblioteca Perdida: https://www.ivoox.com/podcast-podcast-la-biblioteca-perdida_sq_f171036_1.html Cliophilos: https://www.ivoox.com/podcast-cliophilos-paseo-historia_sq_f1487551_1.html Niebla de Guerra: https://www.ivoox.com/podcast-niebla-guerra_sq_f1608912_1.html Casus Belli: https://www.ivoox.com/podcast-casus-belli-podcast_sq_f1391278_1.html Victoria Podcast: https://www.ivoox.com/podcast-victoria-podcast_sq_f1781831_1.html BELLUMARTIS: https://www.ivoox.com/podcast-bellumartis-podcast_sq_f1618669_1.html Relatos Salvajes: https://www.ivoox.com/podcast-relatos-salvajes_sq_f1470115_1.html Motor y al Aire: https://www.ivoox.com/podcast-motor-al-aire_sq_f1117313_1.html Pasaporte Historia: https://www.ivoox.com/podcast-pasaporte-historia_sq_f1835476_1.html Cita con Rama: https://www.ivoox.com/podcast-cita-rama-podcast-ciencia-ficcion_sq_f11043138_1.html Sierra Delta: https://www.ivoox.com/podcast-sierra-delta_sq_f1507669_1.html Permiso para Clave: https://www.ivoox.com/podcast-permiso-para-clave_sq_f1909797_1.html Héroes de Guerra 2.0: https://www.ivoox.com/podcast-heroes-guerra_sq_f1256035_1.html Escucha el episodio completo en la app de iVoox, o descubre todo el catálogo de iVoox Originals
www.aufonddelaclasse.comCet épisode s'intéresse à la transformation des lettres de Zilia à partir du moment où elle maîtrise le français : elle devient ce qu'on appelait au XVIIIe siècle une « nouvelliste » — une sorte de journaliste privée qui envoie à son correspondant les nouvelles du monde qu'elle traverse. Les lettres ne sont plus seulement des cris d'amour : elles deviennent des comptes-rendus. Et pour les lecteurs qui les reçoivent, elles ont une portée inattendue : elles leur font voir leur propre société comme s'ils la découvraient pour la première fois.Quatre lettres illustrent cette dimension. À la lettre XIV, Zilia fait l'expérience d'être elle-même l'objet du regard : exposée dans un salon, tournée et retournée par une grande dame et un jeune homme qui palpent ses habits. Quand elle résiste, c'est elle qui se révèle « mieux instruite des lois de l'honnêteté » — le renversement est complet, et la formule finale dit tout : « je n'ai point vu des sauvages si orgueilleusement familiers que ceux-ci. »Les lettres XVI et XVII forment une paire contrastée : le théâtre d'abord, où les acteurs « crient et s'agitent comme des furieux », puis l'opéra, dont la musique révèle à Zilia « l'intelligence des sons universelle » — une réflexion sur le langage naturel par opposition aux langues conventionnelles, formulée depuis la position de quelqu'un qui justement ne partage pas la langue des gens qui l'entourent.La lettre XXVIII, enfin, décrit les fêtes du mariage de Céline avec une admiration franche — le feu d'artifice, les jardins, le génie des arts français. Ce moment d'émerveillement sincère est essentiel : le regard de Zilia n'est pas hostile par principe. Elle voit les Français tels qu'ils sont, avec leurs grandeurs et leurs travers. C'est ce qui rend sa critique, quand elle vient, parfaitement crédible.Hébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
www.aufonddelaclasse.comCet épisode examine le cœur de la critique sociale des Lettres d'une Péruvienne — fondée sur un constat central qui traverse tout le roman : l'écart entre ce que les Français montrent et ce qu'ils sont.La critique émerge progressivement de l'observation. À la lettre XVI, Zilia formule encore prudemment : « je soupçonne cette nation de n'être point telle qu'elle paraît. » Mais à la lettre XX, la métaphore des meubles dorés tranche définitivement : « leurs vertus n'ont pas plus de réalité que leurs richesses. Les meubles que je croyais d'or n'en ont que la superficie, leur véritable substance est de bois. » Zilia a été trompée par l'apparence — et c'est précisément parce qu'elle est étrangère qu'elle voit ce que les Français ont cessé de voir.La lettre XXXII pousse l'analyse plus loin en révélant le mécanisme interne de l'hypocrisie sociale. Les visites de politesse se retournent en médisances sitôt qu'on tourne le dos. Mais Zilia fait une distinction importante : ce n'est pas le vice qui est premier, c'est la peur du ridicule. On condamne le système, pas les individus. La lettre se clôt sur une maxime — le jouet, brillant, creux, sans valeur réelle — qui résume la France en une image.La critique de la religion suit exactement le même schéma. Le jésuite admirable à la première visite s'effondre à la seconde. Et Zilia en tire un raisonnement implacable : si la religion prescrit des vertus conformes à la loi naturelle, pourquoi les mœurs françaises en sont-elles si éloignées ? Ce qu'elle refuse, ce n'est pas le christianisme en lui-même — c'est l'institution qui prêche la tolérance et pratique la condamnation. Une façade de plus sur le bois.Hébergé par Ausha. Visitez ausha.co/politique-de-confidentialite pour plus d'informations.
Quando si pensa all'Italia, il caffè è tra le prime cose che vengono in mente. Ma come è arrivato in Italia? Perché gli italiani lo bevono così? E perché, se ordini «un caffè» in un bar italiano, ti arriva sempre e solo un espresso? In questo articolo scoprirai tutta la storia del caffè in Italia — dalle origini africane fino alla moka — e imparerai il vocabolario e le curiosità che ti faranno fare un'ottima figura con gli italiani. Non è italiano! Tutta la verità sul CAFFÈ 1. Le Origini del Caffè: un Viaggio Lunghissimo Oggi il caffè sembra italianissimo — quasi come se fosse nato tra le colline della Toscana o nei vicoli di Napoli. Ma la verità è un'altra: il caffè non è italiano, almeno non all'inizio. Le origini del caffè si trovano probabilmente in Etiopia, in Africa. Esiste una leggenda che racconta di un pastore di nome Kaldi, che un giorno notò qualcosa di strano: le sue capre, dopo aver mangiato alcune bacche rosse di una pianta particolare, non riuscivano più a dormire la notte — erano iperattive, quasi euforiche. Kaldi assaggiò quelle bacche, le portò a dei monaci, e da lì cominciò tutto. Dalla penisola arabica — soprattutto dallo Yemen — il caffè si diffuse rapidamente. Nel mondo arabo nacquero i primi luoghi pubblici dove si beveva caffè, si discuteva di politica, si facevano affari, si raccontavano storie: i precursori dei nostri bar. Il caffè era già un fatto sociale ancora prima di arrivare in Europa. 2. Il Caffè Arriva in Italia Il caffè arrivò in Italia intorno al XVI e XVII secolo, grazie ai commerci tra Venezia e l'Impero Ottomano. Venezia, in quel periodo, era uno dei centri commerciali più importanti d'Europa — la porta tra Oriente e Occidente. Ed è proprio da quella porta che entrò il caffè. Ma all'inizio non tutti erano contenti di questa novità. Alcune persone lo consideravano una bevanda sospetta, straniera, persino pericolosa. C'erano voci che lo definivano «la bevanda del diavolo». Secondo una storia molto popolare, fu Papa Clemente VIII a risolvere la questione: assaggiò il caffè, gli piacque molto, e lo "benedisse" ufficialmente. Da quel momento, nessuno poteva più dire che fosse una bevanda del diavolo — se lo beve il Papa, va bene per tutti. Nel Seicento aprirono le prime botteghe del caffè, che erano molto più di semplici bar: erano luoghi di incontro, di cultura, di discussione. Artisti, scrittori, filosofi, commercianti — tutti si ritrovavano lì per parlare, leggere, discutere. Bere caffè era già, da subito, un atto collettivo e sociale. 3. L'Italia Reinventa il Caffè: Nasce l'Espresso Fin qui, il caffè era semplicemente importato. Ma gli italiani non si accontentano: devono sempre migliorare le cose. Alla fine dell'Ottocento e all'inizio del Novecento, l'Italia fece qualcosa di rivoluzionario: inventò un modo completamente nuovo di preparare il caffè. Grazie all'uso della pressione del vapore, si riuscì a estrarre il caffè in pochi secondi, in modo rapido, concentrato, intenso. Nacque così l'espresso. L'espresso non è solo un tipo di caffè — è quasi una metafora dello stile di vita italiano: breve, intenso, e senza fronzoli. Si beve in piedi al banco, in trenta secondi, si chiacchiera un momento con il barista, e si torna alla vita. Se qualcuno offre un espresso, non bisogna aspettarsi di sedersi e sorseggiarlo per venti minuti come un tè inglese: l'espresso si beve subito, finché è ancora caldo. 4. La Moka: il Caffè Entra nelle Case Italiane Se l'espresso è il re del bar, la moka è la regina di casa. Nel 1933, un uomo di nome Alfonso Bialetti inventò un oggetto destinato a diventare iconico: la moka, quella piccola caffettiera ottagonale in alluminio che probabilmente si è vista mille volte. L'idea era geniale nella sua semplicità: l'acqua nella parte inferiore, il caffè macinato nel filtro nel mezzo, e la pressione del vapore che spinge l'acqua attraverso il caffè, facendolo salire nella parte superiore. Il risultato? Un caffè forte, profumato, fatto comodamente a casa. Con la moka, il rito del caffè entrò nelle cucine italiane. E con esso, entrarono anche tutti i momenti che ci girano intorno: aspettare che il caffè salga, sentire quel gorgoglio caratteristico, gridare in cucina «Il caffè è pronto!» Se l'espresso al bar è la pausa veloce, la moka è il momento lento — il caffè della domenica mattina, quello dopo pranzo in famiglia, quello che fa la nonna. C'è qualcosa di profondamente affettivo nella moka: non è solo uno strumento, è un oggetto carico di ricordi. Il suo nome, tra l'altro, deriva da Mokha, una città dello Yemen famosa per il commercio del caffè — un altro segno del lungo viaggio che il caffè ha fatto prima di arrivare nelle nostre case. 5. Quanti Tipi di Caffè Esistono in Italia? In Italia il caffè non è uno solo. Esistono tantissime varianti, e conoscerle permette di ordinare al bar come un vero italiano. Espresso — il caffè classico: corto, intenso, concentrato. Quando si ordina semplicemente «un caffè» in un bar italiano, arriva sempre questo. Caffè lungo — più acqua rispetto all'espresso, sapore meno concentrato. Adatto a chi preferisce un caffè meno intenso. Caffè ristretto — meno acqua dell'espresso normale, ancora più concentrato e intenso. Non è per tutti — ma chi lo ama non lo cambierebbe con niente. Caffè macchiato — un espresso con una piccola quantità di latte, solo una «macchia». Non è un cappuccino: è un espresso leggermente ammorbidito. Cappuccino — espresso con latte montato a schiuma. È il caffè tipico della colazione italiana. Attenzione: in Italia il cappuccino si beve al mattino, mai dopo pranzo. Ordinarlo nel pomeriggio o dopo cena è considerato una cosa da turisti. Marocchino — espresso con cacao in polvere e schiuma di latte. Una piccola coccola per chi ama la combinazione di caffè e cioccolato. Caffè corretto — espresso con l'aggiunta di un liquore: grappa, sambuca o brandy, a seconda dei gusti. Si dice che il liquore «corregga» il caffè — viene bevuto spesso la mattina da chi ama iniziare la giornata con un tocco in più. Caffè americano — espresso allungato con acqua calda. Più simile al caffè filtrato americano: più lungo e meno intenso rispetto all'espresso classico. Consiglio pratico: per fare colazione come un italiano, ordina un cappuccino e un cornetto. Siediti al banco, bevi veloce, e vai avanti con la giornata. Domande Frequenti Perché in Italia "Un Caffè" Significa Sempre Espresso? Perché l'espresso è diventato il caffè per antonomasia in Italia fin dalla sua invenzione a fine Ottocento. Quando si dice «un caffè» senza specificare altro, il barista capisce automaticamente che si vuole un espresso. Qualsiasi altra variante — lungo, macchiato, americano — va specificata esplicitamente. È Vero che il Cappuccino Non Si Beve dopo Pranzo in Italia? Sì, è una delle regole non scritte più radicate della cultura italiana. Gli italiani ritengono che il latte appesantisca la digestione, quindi il cappuccino — e in generale qualsiasi caffè con latte abbondante — si beve al mattino, a colazione. Dopo pranzo o cena si beve sempre e solo l'espresso. Ordinare un cappuccino nel pomeriggio non è un errore grammaticale, ma è un segnale infallibile che si è stranieri. Qual È la Differenza tra Caffè Macchiato e Cappuccino? La differenza principale sta nella quantità di latte. Il caffè macchiato è un espresso con una piccola «macchia» di latte — pochissimo, giusto per ammorbidire leggermente il sapore. Il cappuccino invece ha una quantità molto maggiore di latte montato a schiuma, che bilancia l'espresso in modo più deciso. In termini di volume, il cappuccino è circa tre volte più grande di un macchiato. Come Mai il Caffè Fu Chiamato "Bevanda del Diavolo"? Quando il caffè arrivò in Europa nel XVI e XVII secolo, era una bevanda completamente sconosciuta e di provenienza orientale. In un'epoca in cui tutto ciò che veniva dall'Oriente o che aveva effetti stimolanti era guardato con sospetto, alcuni ecclesiastici lo considerarono pericoloso e lo associarono al diavolo. Fu Papa Clemente VIII, secondo la tradizione, a eliminare questa diffidenza assaggiandolo personalmente e approvandolo — rendendo di fatto impossibile continuare a condannarlo. La Moka Si Usa Ancora nelle Case Italiane? Sì, moltissimo. Nonostante la diffusione delle macchine per il caffè in capsule, la moka rimane presente nella stragrande maggioranza delle cucine italiane. Ha un valore che va oltre il pratico: è un oggetto carico di significato affettivo e culturale, legato ai ricordi di famiglia, alle domeniche mattina, al caffè della nonna. Nel 2021 la moka Bialetti è stata addirittura inserita nella collezione permanente del MoMA di New York come esempio di design italiano iconico. La storia del caffè è lunga e ricca, così come la sua varietà. Scoprila nell'articolo dedicato a tutti i tipi di caffè. { "@context": "https://schema.org", "@type": "Quiz", "name": "Quiz sul Caffè nella Cultura Italiana", "description": "Quiz interattivo sul caffè italiano con 10 domande su storia, tradizioni, tipi di caffè e vocabolario per studenti di italiano.", "educationalLevel": "Intermedio B1-B2", "learningResourceType": "Quiz", "inLanguage": "it", "hasPart": [ { "@type": "Question", "name": "Qual era la funzione principale delle prime botteghe del caffè in Italia nel Seicento?", "acceptedAnswer": { "@type": "Answer", "text": "Luogo di incontro culturale e politico" } }, { "@type": "Question", "name": "Secondo la tradizione, fu Papa Clemente VIII a far sì che il caffè fosse accettato in Italia dopo averlo assaggiato.", "acceptedAnswer": { "@type": "Answer", "text": "Vero" } }, { "@type": "Question", "name": "Quale caratteristica rende l'espresso diverso dagli altri modi di preparare il caffè?", "acceptedAnswer": { "@type": "Answer",...
El astro de Hollywood y el monarca más poderoso del siglo XVI se unen a la lista de celebridades que llaman a la radio para pedir y dedicar una canción.
El astro de Hollywood y el monarca más poderoso del siglo XVI se unen a la lista de celebridades que llaman a la radio para pedir y dedicar una canción.
Nieves Concostrina explica cómo el control de puntos estratégicos como Ormuz, Malaca y Suez ha sido una constante histórica para dominar el comercio mundial, permitiendo a potencias como la corona luso-hispana en el siglo XVI cobrar altos peajes por el paso de especias.
Nieves Concostrina explica cómo el control de puntos estratégicos como Ormuz, Malaca y Suez ha sido una constante histórica para dominar el comercio mundial, permitiendo a potencias como la corona luso-hispana en el siglo XVI cobrar altos peajes por el paso de especias.
Nieves Concostrina explica cómo el control de puntos estratégicos como Ormuz, Malaca y Suez ha sido una constante histórica para dominar el comercio mundial, permitiendo a potencias como la corona luso-hispana en el siglo XVI cobrar altos peajes por el paso de especias.
Población - 211 habitantes | Reclamo - mucho vino, muchas bodegas y muchas viñas | Otras cosas típicas - su ubicación en plena Ribera de Duero, la iglesia del siglo XVI y la escasa contaminación lumínica para disfrutar de la noche de las Perseidas.
Población - 9.396 habitantes | Reclamo - es conocido como la "Capital Europea del Tomate" | Otras cosas típicas - el monumento de un tomate gigante donde Cristiano Ronaldo se hizo una foto, la fuente con otro tomate, la iglesia del siglo XVI, la rotonda con una cigüeña y el ocio.
Fernando Velázquez visita Cuerpos especiales para presentar Los Estunmen y ponerle nota a la canción Dinosaurio de Eva Soriano. En la mesa de debate discuten sobre si avisar o no por WhatsApp antes de hacer una llamada, Jorge Yorya habla sobre la oferta laboral que busca cocinero para fogón medieval que quiera embarcarse en un ballenero vasco del siglo XVI y Arturo Paniagua comenta lo último de las Spice Girls.
Le chien tournebroche est une race aujourd'hui disparue, qui doit son nom à l'usage très particulier qu'on en faisait en Angleterre entre le XVIᵉ et le XIXᵉ siècle : faire tourner la viande à la broche. À une époque sans électricité ni moteurs, rôtir une pièce de viande de manière homogène demandait un mouvement constant. Plutôt que de mobiliser un domestique pendant des heures, certaines cuisines ont trouvé une solution radicale : utiliser un chien.Le principe était mécanique. L'animal était placé dans une roue en bois fixée en hauteur, un peu comme une roue de hamster. En courant, il actionnait un système d'engrenages relié à la broche placée devant le feu. Le mouvement était ainsi régulier, ce qui permettait une cuisson uniforme.Ces chiens n'étaient pas choisis au hasard. On sélectionnait des individus au corps allongé, aux pattes courtes et robustes, capables de courir longtemps sans s'épuiser trop vite. Ils étaient souvent décrits comme peu gracieux, mais parfaitement adaptés à cette tâche. On les appelait parfois vernepator cur, littéralement “chien tournebroche”.Leur quotidien était rude. Installés près des foyers, ils devaient supporter la chaleur intense tout en courant parfois pendant plusieurs heures. Dans les grandes maisons, deux chiens étaient utilisés en alternance. Certains récits rapportent qu'ils associaient très vite certains signaux — comme le bruit de la broche — à l'effort à venir, et tentaient de se cacher.Avec la révolution industrielle, leur rôle disparaît progressivement. Dès le XIXᵉ siècle, des systèmes mécaniques à ressort ou à contrepoids remplacent ce “moteur animal”. Privée de sa fonction, la race s'éteint rapidement : elle n'avait jamais été élevée pour la compagnie, uniquement pour le travail.Aujourd'hui, le chien tournebroche a disparu, mais il reste un symbole d'une époque où les animaux étaient intégrés aux dispositifs techniques du quotidien. Une solution ingénieuse, efficace… mais qui interroge, avec le recul, notre rapport au vivant. Hébergé par Acast. Visitez acast.com/privacy pour plus d'informations.